Hardt voor hulp - ROC Midden NL

HARDT voor hulp Verhalen van politieprofessionals, verzameld door studenten van ROC Midden Nederland als onderdeel van hun deelname aan Politie MDT.

Hardt voor hulp Dit beroep is niet voor iedereen. En dat is maar goed ook , want het vraagt iets bijzonders van de mensen die ervoor kiezen. Des te indrukwekkender is het wanneer jongeren tussen de 16 en 28 jaar heel bewust een studierichting kiezen die hen voorbereidt op één doel: politieagent worden.

Het politievak vraagt veel. Daadkracht. Zelfvertrouwen. Doorzettingsvermogen.

Moed. Maar ook een sterk rechtvaardigheidsgevoel en vakmanschap. En misschien wel het belangrijkste van alles: empathie. Het vermogen om écht te luisteren en de mens achter het verhaal te zien.

Geen kleine opgave dus. (En nee, dit leer je niet uit een dun boekje.)

Maar hoe ontwikkel je dat?

Studenten van MBO Midden-Nederland kregen acht weken lang de kans om het politievak van dichtbij te ervaren. Ze keken mee in verschillende onderdelen van het werkveld en gingen in gesprek met professionals ; mensen met verhalen die je niet uit een lesboek haalt .

Om die verhalen te begrijpen, moesten ze leren vragen stellen. En vooral: dóórvragen.

Dat deden ze. Met nieuwsgierigheid en lef vertaalden ze hun inzichten naar een serie video’s, deels samen met de professionals zelf. .

De studenten begonnen kritisch. Soms uitdagend voor de trainers, maar juist dat kritische vermogen, gecombineerd met doorzettingskracht, maakt dat er vertrouwen is in wat komt. Ieder met zijn of haar eigen kwaliteiten. Verschillend, maar allemaal onmisbaar.

Dank aan de docenten die dit traject mogelijk maakten. En speciale dank aan de politie en aan alle jongeren die bewust kiezen voor deze weg.

Jullie inzet doet ertoe.

Warme groet, TINO-Team .

STARTSCHOT HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET POLITIEAGENTE JIP, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR STIJN, RYAN, NIELS, JORDY, JOERI, AMARA, KYENA & FELINE

Ze stond op de baan. De benen

De eerste week op straat was

trilden van de spanning, ze wist

anders dan verwacht, ze werd

niet wat komen zou. Ze keek naar

alleen maar aangekeken door

links en rechts en rook de angst

iedereen. De blikken galmden

van de tegenstanders terwijl het

over de straten. We stapten in de

startschot klonk.

auto en gelijk was het raak, de allereerste echte spoedmelding.

Het was het begin van de herfst,

De koplampen gingen aan en ze

nu toch wat anders. Ze begon aan

waren onderweg, de spanning

een nieuw hoofdstuk: de politie.

was om te snijden. Op hoge

De eerste zes maanden moest ze

snelheid raasden we door de

een andere spier gebruiken dan

straten. Ze keek naar haar buddy,

dat ze gewend was, haar

die zat er kalmpjes bij, die had de

hersenspier. De theorie vloog

ervaring. De adrenaline stroomde

haar om de oren, daarna mocht

door Jips lichaam, zoals oud

ze de praktijk in. Ze was erg

vertrouwd. Ze kwamen aan.

enthousiast.

Een doodnormaal huis in een doorsnee straatje. De collega’s

Toen kreeg ze te horen dat ze de

waren al hard aan het werk met

straat op mocht, ze werd begeleid

het reanimeren van het

door een ervaren buddy.

slachtoffer. Jip stond met haar paar weken werkervaring in de woonkamer van een vreemde, machteloos.

Ze wilde ondanks dat gevoel toch iets betekenen. In de koude stille nacht zette ze de straat af, de dood viel. Ze wist toen nog niet dat dit niet haar enige reanimatie zou zijn in deze week.

In diezelfde stille nacht keerden we terug naar het bureau.

Gelukkig stonden daar collega’s voor ons klaar om ons na zo’n incident toch een veilig gevoel te geven. We sloten af met een drankje en een praatje en gingen daarna weer helemaal leeg naar huis.

Ze denkt terug aan haar andere overwinningen, maar deze keer op het kunstgras. De medailles om haar nek. Het politiewerk is heel anders, maar precies wat ze had verwacht. Ze is zeker blij met haar keuze.

‘DE EERSTE WEEK OP STRAAT WAS ANDERS DAN VERWACHT, ZE WERD ALLEEN MAAR AANGEKEKEN DOOR IEDEREEN.’

DE KOUDE KOFFIE..

HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET POLITIEAGENT RENÉ, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR LOT, PUCK, REIJN, JOU, JASMIJN, THIJS & DIANA

zaterdag 13 april 2014, het koffie

De ouders waren hopeloos en

apparaat stond al aan voor René

hadden geen idee hoe ze verder

zijn 4de koffie van de ochtend.

moesten. De ouders rekende op

Iedereen op het bureau was aan

de hulpverleners want de tijd

het kletsen en de sirenes stonden

tikte door en iedereen wou dat

voor nu nog uit. Totdat er op het

het kind weer veilig terecht

bureau een heftige melding

kwam.

binnen kwam. Via de porto hoorde ze dat er een jongetje van

René ging met zijn collega in de

2 vermist is. Iedereen kwam gelijk

omgeving van het huis zoeken

in actie, de lucht was zwaar door

voor het vermiste jongetje terwijl

de hevige spanning. De melding

de tijd in hun nek hijgde.

was binnen handbereik dus René

Ze hadden heel de wijk afgezocht

trok een sprintje die kant op en

maar geen succes, ze kwamen bij

sirenes achtervolgde.

een sloot uit en zagen een plastic zak wat heel onschuldig leek en

René had geen idee wat hij zou

dus ging de zoektocht verder.

aantreffen en was erg alert.

Niet veel later kreeg René over de

Toen ze bij de ouders aan

porto te horen dat het jongetje

kwamen bleek dat het jongetje

een luier droeg. Toen dacht hij

was weggelopen via de

meteen terug aan wat hij dacht

achtertuin terwijl de ouders van

een plastic zak te zijn.

het jongetje bezig waren in de

René vertrouwde het niet

tuin.

helemaal en ging direct terug naar het water en dook de sloot in.

Hij voelde de spanning

Aan zijn vijfde kop koffie, aan een

opbouwen hoe dichter hij bij de

houten eettafel, in een Utrechtse

‘plastic zak ’ kwam. Niets kon

woonwijk. René moest iets

hem tegen houden zelfs het

duidelijk maken wat hij geen

koude water niet. Hoe dichter bij

ouder gunt: een overleden kind.

hij kwam hoe duidelijker het

Ze hadden er alles aan gedaan.

werd dat het geen plastic zak

Het is niet gelukt, het was een

bleef te zijn. René zag dat dit het

heftig gesprek voor de ouder

jongetje was en zijn hart schoot in

maar ook voor René. Hij verliet

zijn keel. Hij trok het jongetje

het huis met opgezwollen rode

bovenwater en zorgde dat hij zo

ogen.

snel mogelijk terug bij de kant

De collega’s die betrokken waren

was. Eenmaal op het vaste land

werden op non actief gezet en

begon hij gelijk met reanimeren.

gingen met z’n allen naar het

Er leek geen leven meer in te

bureau om hun hart te luchten

zitten maar toch bleven René en

over de heftige gebeurtenis.

zijn collega het jongetje afwisselend te reanimeren. René

Bij het ophangen van zijn

hoorde in de verte de ambulance

uniform, het dichttrekken van de

sirenes luider en luider worden.

deur en het openen van zijn

Toen de ambulance er was

eigen voordeur, laat hij de

namen de ambulance broeders

gebeurtenis achter.

het reanimeren van René over.

Zijn uniform is zijn harnas, toch

Aan de gezichten van de

blijft hij mens. Zoals hij iedereen

ambulance broeders bleek het

aanspoort vooral mens te blijven.

slecht nieuws te zijn.

‘NIETS KON HEM TEGEN HOUDEN ZELFS HET KOUDE WATER NIET.’

TIJD KAN IEMANDS LEVEN KOSTEN HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET POLITIEAGENTE RUBY, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR MISCHA, LUCAS, MAX, LIEKE, LARS & DAAN

Het was een duistere avond,

Vervolgens overleggen wij wat

vlak voor het eind van onze shift.

we het beste kunnen doen om

Het scherm lichtte op, het leek in

deze situatie onder controle te

eerste instantie op een normale

krijgen. Vervolgens liepen we

melding. Tot we eenmaal ter

naar achteren om via daar de

plaatse kwamen, veranderde de

situatie te bekijken. Toen zagen

situatie al snel…

we een beeld dat je als mens liever niet zou willen zien.

We kwamen daar aan en zagen de moeder en kinderen buiten

We schenen het licht naar het

staan, de vader: spoorloos?

donkere moment. Toen we door

De vrouw was overstuur. ‘Ja, we

het raam heen met de zaklamp

hadden hele erge ruzie en nu

naar binnen schenen, zagen we

kom ik m’n huis niet meer in!’

in eerste instantie niets

We lopen naar de deur om een

opvallends. We zagen de lange

poging contact te maken met de

schaduwen van een bank, een

man, bonzen we op de deur.

eettafel met theekopjes en een

Wat er volgde, was een doodse

fles drank. Een schaduw werd

stilte. We probeerden de

voor ons heel licht: de lange

voordeur nog te forceren, maar

schaduw van een man, zonder

dat mocht niet baten.

dat we zijn voeten op de vloer zagen.

De angst verscheen in de ogen

Dit zullen we nooit vergeten; het

van iedereen, ook bij ons.

is een ingrijpende ervaring die we

We moesten dit terugkoppelen

altijd met ons meedragen.

aan het bureau: ‘Meneer heeft zichzelf opgehangen.’ Reanimatie had geen nut meer, we waren te laat.

Vermoeid en geschrokken keerden we terug naar het bureau. Na zo’n melding gaan we in gesprek met collega’s: dit soort beelden zijn op je netvlies gebrand. Toen ik het rapport een paar dagen later teruglas, zag ik dat de aarzeling de snelheid in de weg zat. De man had zichzelf verhangen tussen het moment van ter plaatse komen en het moment dat wij hem daadwerkelijk zagen hangen.

‘TOEN ZAGEN WE EEN BEELD DAT JE ALS MENS LIEVER NIET ZOU WILLEN ZIEN.’

BLIJF IN LINIE HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET POLITIEAGENTE MAUREEN, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR MEES, FLORIAN, ANOUK, DYONNE, FABIÈNNE, LEVI, RENSKE & LIZANNE

Wij zaten in de auto, we waren

Van alle kanten sloten jongeren

aan het rondrijden, net als elke

aan. Binnen no-time stonden we

normale avonddienst. In de auto

tegenover een grote groep. Een

was het gezellig, we hadden het

collega van mij werd direct

over de plannen die we hadden

uitgescholden. Ik zag dat hij er

voor het weekend.

klaar voor was om die jongen meteen aan te houden. Maar ik

Wij weten het nog goed,

wist: als we dat nu doen, escaleert

het moment dat de melding

het. We vroegen om versterking.

binnenkwam: een vechtpartij op

De groep stond al op scherp en

een plein met horeca. Op dat

beschermde elkaar. Als wij er één

moment lijkt het iets kleins.

uithalen, krijgen we de rest over

Een paar jongeren die ruzie

ons heen.

hebben. Iets wat je vaker meemaakt. We waren van plan

‘Blijf in linie’, zei ik tegen mijn

op ze af te lopen, in de hoop een

collega’s. Dat is het belangrijkste

gesprek met ze te voeren.

op zo’n moment. Niet iedereen

Maar toen ik daar aankwam,

zijn eigen ding laten doen,

zag ik meteen dat het anders kon

maar als één geheel blijven

lopen. Er stonden een paar

werken. Zeker voor de minder

jongeren tegenover elkaar, maar

ervaren collega’s is dat lastig.

terwijl wij erbij kwamen, groeide

Het viel mij op dat ik de meest

de groep snel.

ervaren agent was in deze situatie: ik zag dat sommigen uit hun rust werden gehaald.

Ze wilden reageren, voor zichzelf opkomen.

Maar juist dan moet je het

We bewaarden de rust en

tegenovergestelde doen.

bewogen als een lijn.

De jongeren kwamen dichterbij.

De spanning zakte. Mensen

Er werd geschopt, geduwd,

haakten af. Op dat moment

geschreeuwd.

grepen we in. Met drie of vier collega’s hebben we een paar van

Ik kreeg van alles naar mijn hoofd.

de jongens aangehouden. We

Maar ik deed niets terug.

hebben ze aan een fietsenrek

Soms moet je je laten uitschelden

geboeid, zodat we overzicht

om de rust te bewaren. Als je

hielden. Daarna zijn we met hen

meegaat in die emotie, ben je het

naar het bureau gelopen. Op het

overzicht kwijt. Ik bleef

bureau werd besloten dat ze een

communiceren. Met mijn

bekeuring kregen. Het was geen

collega’s, maar ook onderling: wat

grote actie,

gebeurt er, waar staan we,

maar wel een belangrijke.

wat doen we. Blijven luisteren

Dit soort situaties laten zien waar

naar elkaar is belangrijk. Ervaring

het echt om draait in mijn werk:

helpt daarbij, je weet wat je moet

blijven communiceren en

doen en je kunt anderen daarin

vertrouwen op elkaar. Bovenal:

meenemen.

ons werk goed uitvoeren onder druk. Want als je dat verliest,

Langzaam kregen we meer grip op de situatie. We dreven de groep stap voor stap richting de weg.

verlies je alles.

‘BLIJF IN LINIE’, ZEI IK TEGEN MIJN COLLEGA’S.’

MIJN GROTE DROOM HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET POLITIEAGENTE JIP, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR AMY, GWEN, KRISTI, THIJS, MORRIS & DEVANO

Het is 2023, 7 jaar na mijn grote

Toch blijf ik het nog af en toe

hoogtepunt, de Olympische

moeilijk vinden, vooral als ik niks

Spelen, op mijn afstand de 10 km

kan doen terwijl ik dat wel had

hardlopen, waar ik helaas 28e

willen doen.

werd wegens de dominante Kenianen. Ik heb een zware

Het was een dinsdagmiddag, ik

blessure opgelopen in mijn

had dienst en we waren op straat.

achillespees en ik heb besloten te

Er kwam een melding binnen en

stoppen met het topsportleven.

we moesten iemand buiten

Ik ga mijn grote droom achterna,

heterdaad aanhouden. Ik merkte

de politieacademie. Hoe gaat dat

voor het eerst dat ik bewust

voor mij zijn? Kan ik wel goed

nadacht over of ik een stap terug

samenwerken na zolang aan

moest doen. Ik vond het moeilijk,

mijzelf te hebben gedacht?

maar ik liet de collega’s het doen

Ik weet van mijzelf dat ik een

en stond zelf op een afstand mee

dominant persoon ben en ik weet

te kijken. Ik had gelukkig tijdens

dat ik hier nog veel over te leren

mijn dienst twee collega’s die mij

heb.

veel meenamen in wat we deden en ik mocht ook alles aan ze

Het is 1,5 jaar later. Het is 2024 en

vragen. Dit is niet iets dat

ik ga voor het eerst de straten op.

vanzelfsprekend is en als je dat

Ik heb ondertussen veel geleerd

niet hebt, moet je zelf veel

over samenwerken, ik kan wat

uitzoeken.

beter dingen uit handen geven en minder snel de leiding nemen.

Over samenwerken gesproken,

Ik heb veel dingen geleerd, iets

nu ik zo’n 1,5 jaar bij de politie

waarvan ik niet dacht dat ik dit zo

werk merk ik dat als je op een

goed zou kunnen. Ik heb in de

melding komt alles automatisch

topsport jarenlang aan mijzelf

gaat, iedereen weet wat ze

gedacht en altijd mijzelf op één

moeten doen en we gaan aan de

gezet en juist de rest op twee.

slag, het voelt echt als een

De mentale weerbaarheid tijdens

geoliede machine. Je merkt ook

een 10 km voelt bijna hetzelfde als

al snel als iemand er niet voor de

een melding waarbij de

100% bij is, dan loopt de

samenwerking niet loopt, het

samenwerking altijd een stuk

doorzettingsvermogen van een

minder. Het moeilijkste om mee

uitzichtloze marathon voelt bijna

samen te werken is vaak de

hetzelfde als urenlang bij een

gezondheidszorg, de belangen

melding staan waar de

liggen daar echt een stuk anders.

gezondheidszorg niks kan en wij

Als iemand bijvoorbeeld al voor

ook radeloos zijn met wat we

de 8ste keer vandaag een

ermee moeten.

melding heeft van een verward

Dit doorzettingsvermogen helpt

persoon, kan het maar zo zijn dat

mij hier enorm bij en zal ik ook

de gezondheidszorg er niks mee

altijd meenemen. De geoliede

doet omdat zij de noodzaak niet

machine die je hebt tijdens een

zien. Dan is het samenwerken

melding voelt nog net niet

moeilijk, want wij moeten er dan

hetzelfde als dat ene

weer heen en het rondt onze

estafetteteam dat goud wint op

melding niet af.

een groot toernooi, de blijdschap bij de collega’s als je samen een melding oplost is goud waard.

Ik heb tijdens mijn carrière veel dingen overwonnen, van het stoppen met hardlopen wegens een blessure naar elke dag het mooiste beroep op aarde uitvoeren, waarbij ik al mijn talenten kan combineren, dat is meer dan die olympische medaille.

HARDT voor hulp is een publicatie van Politie MDT. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van ROC Midden Nederland hebben gevoerd met politie professionals, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma.

Ontwerp, redactie en lay-out: HUMINT Solutions & Vanesa Videnova

Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking

Meer weten?

Ga naar www.tinofable.nl Copyright © 2026 HUMINT Solutions

Scan de QR-code en lees dit magazine én alle eerdere verhalenmagazines online.