112MDT - MBO Utrecht

HARDT voor hulp Verhalen van hulpdienstprofessionals, verzameld door studenten van MBO Utrecht als onderdeel van hun deelname aan 112MDT.

Hardt voor hulp Stel je eens voor: een leven in de zorg.

Dat je kiest voor één van de meest betekenisvolle beroepen in onze maatschappij.

Een beroep waarin jij klaarstaat op momenten waarop mensen kwetsbaar zijn, afhankelijk zijn van hulp of niet meer alles zelf kunnen. Daar waar zorg, aandacht en menselijkheid het verschil maken.

Waarom kiezen jongeren voor dit werk?

Wij hoorden: om mensen te helpen. Voor het contact met mensen. Voor de afwisseling. Voor het gevoel dat je echt iets kunt betekenen. Maar weten zij eigenlijk wel wat dit beroep écht betekent?

Om studenten van het MBO Utrecht een zo realistisch mogelijk beeld te geven van werken in de zorg, gingen zij in gesprek met zorgprofessionals. Open gesprekken.

Eerlijk, direct en zonder filter.

Al snel ontdekten ze: dit werk draait om veel meer dan alleen zorgen voor een ander.

Een dienst kan rustig beginnen en binnen enkele minuten veranderen. Je moet observeren, luisteren, signaleren en soms juist rust brengen wanneer iemand pijn heeft, angstig is of verdrietig wordt. Studenten ontdekten hoe belangrijk communicatie is. Met collega’s, met cliënten, met patiënten en met familieleden.

Wie dagelijks werkt met mensen in kwetsbare situaties, leert omgaan met emoties, verantwoordelijkheid en druk. Ieder op zijn eigen manier.

Tijdens een schrijfworkshop vertaalden de studenten deze ervaringen naar hun eigen woorden. Die verhalen lees je terug in dit magazine. Later brachten zij de verhalen samen met een professionele cameraploeg tot leven op beeld.

Deze ontmoetingen zijn onderdeel van 112MDT. Dit programma daagt jongeren uit om vragen te stellen, zich te verplaatsen in een ander en zich te verdiepen in een ander perspectief. Ze ontdekten verhalen en inzichten die anders verborgen zouden blijven. Dank aan alle zorgprofessionals die hun ervaringen openhartig deelden én aan de jongeren die deze verhalen met aandacht hebben vastgelegd.

Veel leesplezier, TINO-team

EEN KIJKJE OP DE KUSTWACHT HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET AMBULANCE VERPLEEGKUNDIGE BORIS, OPGESCHREVEN DOOR LOÏS, FENNA & MAARTJE

Boris is een man van 45 jaar oud

In 2006 begon hij te werken in de

en werkt als kustwacht in

zorg buiten het leger. Hij vond de

Zeeland. Hij vliegt in een

complexe dingen het leukst,

helikopter naar slachtoffers

waardoor hij uiteindelijk bij de

samen met twee piloten, een

kustwacht terechtkwam.

reddingszwemmer en een hoistoperator (iemand die

Boris werkt hier 72 uur achter

mensen aan boord hijst). Boris is

elkaar en moet al die tijd op zijn

de verpleegkundige in de

werkplek aanwezig zijn.

helikopter en is dus

Tijdens deze tijd krijgt hij

verantwoordelijk voor de zorg van

trainingen en doet hij oefeningen

de patiënt, het doorgeven van het

om goed voorbereid te kunnen

dichtstbijzijnde (en juiste rang)

zijn in echte situaties.

ziekenhuis en het rekening houden met de hoeveelheid

Zijn dag begint met het lezen van

brandstof van de helikopter.

de rapportages van de dagen daarvoor om te weten welke

Boris heeft in de defensie

spullen er zijn gebruikt en checkt

gewerkt en is, nadat hij soldaat is

hij of er nog genoeg spullen zijn

geworden, opgeleid als

of dat deze nog aangevuld

verpleegkundige in het leger.

moeten worden.

Hij heeft uitzendingen gedaan en

Verband, medicatie en alle EHBO-

was hierbij de enige

spullen moeten er te allen tijde

verpleegkundige onder 50 man.

genoeg zijn in de helikopter.

In die 72 uur kan hij opgeroepen

Er werd besloten om naar een

worden voor allerlei verschillende

level 1 ziekenhuis te gaan om te

noodsituaties. Het kan zijn dat hij

zorgen dat zijn hand nog gered

geen oproepen krijgt, dan krijgt

kon worden, aangezien er

hij trainingen met het oefenen

gelukkig geen sprake was van

van bijvoorbeeld met een hoist

een slagaderlijke bloeding.

(takelkabel) in een harnas naar

De man heeft het gelukkig

beneden getakeld worden.

overleefd, maar het beeld van die dag is Boris altijd bijgebleven.

Op een dag kreeg hij een melding: 'man met zijn hand in

Wij vinden dit een

een machine'. Meteen wordt er

indrukwekkend beroep.

actie ondernomen, hij pakte alle

Het vereist veel kennis en

spullen en rende naar de

ervaring. Het heeft veel complexe

helikopter. Ze waren meteen

kanten omdat het acute situaties

klaar voor vertrek en gingen zo

zijn. Je moet heel helder na

snel mogelijk naar het slachtoffer.

kunnen denken en meteen

Er ging toen van alles door zijn

kunnen handelen. Wij vinden het

hoofd, 'is zijn hand nog te

erg knap dat iemand in zo'n korte

redden?' 'Is er sprake van een

tijd een levensreddende keuze

slagaderlijke bloeding?' en nog

kan maken.

veel meer. Ze zorgden dat de man zo snel mogelijk hulp zou krijgen en Boris moest de beslissing maken naar welk ziekenhuis ze moesten gaan.

EEN BIJZONDERE KLIK HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VERPLEEGKUNDIGE HART ESMEE, OPGESCHREVEN DOOR FEMKE, ROOS & DANIEL

Esmee is een jonge vrouw van 24

Dit vond Esmee heel bijzonder en

jaar en sinds ze een klein meisje

bizar, maar ook weer mooi om te

was, wilde Esmee al graag

zien.

mensen gaan helpen. Esmee was 10 jaar oud toen zij voor het eerst

Esmee werkt inmiddels al 3,5 jaar

een dagje mee ging kijken in het

in het UMC op de afdeling

ziekenhuis, want haar familie

cardiothoracale chirurgie. Wat ze

werkt in een ziekenhuis.

nou zo leuk vindt aan deze afdeling, is dat iedere dag weer

Esmee hoorde veel verhalen van

anders is en dat er steeds weer

haar familie en ze had hier veel

andere patiënten op de afdeling

interesse in. Esmee heeft een

komen te liggen. Deze patiënten

opleiding gevolgd tot

moeten na een operatie vaak

verpleegkundige in een

weer zelfstandig dingen leren te

ziekenhuis in Ede. In het

doen en zijn hier vaak emotioneel

ziekenhuis liep ze op

over. Esmee is echt een

verschillende afdelingen en toen

gevoelsmens en ze haalt er veel

kwam ze tot de ontdekking dat

energie uit om mensen mentaal

ze de afdeling cardio erg leuk

te helpen en een luisterend oor te

vindt. Esmee mocht ook bij

bieden. Esmee heeft veel dingen

operaties meekijken, zo heeft zij

gezien en meegemaakt in deze

bij een operatie gekeken waarbij

3,5 jaar, maar er is vooral een

organen werden gedoneerd.

patiënt die Esmee heel erg is

Ze zag hoe de organen bij de

bijgebleven.

overleden persoon eruit werden gehaald en vervolgens weer bij de andere persoon werden ingezet.

Deze patiënt was rond de 68 jaar.

Er waren problemen met de

De patiënt lag op de IC door een

LVAD. Er zat een bacterie in en

bacterie bij zijn LVAD. Daarna was

hiervan kon hij niet meer

de patiënt stabiel en ging naar

herstellen, dit zorgde ervoor dat

huis. Maar vanwege weer

er geen kwaliteit van leven meer

achteruitgang en een

was. Op deze manier wilde de

onhoudbare situatie thuis

man niet meer verder leven en

doordat de bacterie weer een

koos hij ervoor dat hij de LVAD uit

opvlamming had, werd de

wilde zetten en dus zijn hart wilde

patiënt opnieuw opgenomen.

laten stoppen. De man gaf aan

De patiënt kwam toen voor het

dat hij bang was en dat hij niet

uitschakelen van de LVAD en dus

thuis wilde overlijden, maar hij

de palliatieve fase. In de tijd dat

was oké met het overlijden in het

hij op die afdeling lag, heeft

ziekenhuis. Dit is natuurlijk een

Esmee een speciale band met

hele heftige gebeurtenis voor

hem opgebouwd, ze voelde echt

hem, maar ook voor de familie.

dat ze een goede klik had met de

De man had 2 dochters en een

man. Na een tijdje ging het weer

vrouw, zij wilden natuurlijk graag

beter met hem en kon hij weer

bij hem zijn op het moment dat

naar huis toe.

dit gebeurt. Zondag werd de LVAD uitgezet. Normaal, als je de

Een paar weken later werd hij

pomp uitzet, komt iemand

met de ambulance weer naar het

binnen 30 minuten te overlijden,

ziekenhuis gebracht. Hij werd

bij deze meneer duurde dit 2

weer naar de afdeling gebracht

dagen.

en Esmee werkte deze dag ook.

Deze 2 dagen was Esmee er ook.

Esmee was er heel erg voor de familie, de familie was erg bang en wilde geen moment de man verlaten.

Uiteindelijk is de man overleden, de familie van de man gaf aan dat ze heel erg dankbaar waren voor hoe Esmee hen heeft ondersteund in dit proces en dat ze Esmee echt zagen als mens en niet alleen als verpleegkundige.

Esmee vindt het belangrijk om patiënten niet alleen als patiënten te zien, maar juist als mensen. Iedereen heeft een heel leven gehad, of dat nu lang of kort was, en iedereen is menselijk, dus kijk ook echt naar iemand als persoon. Dat kan heel veel voor iemand betekenen.

‘IEDEREEN IS MENSELIJK, DUS KIJK OOK ECHT NAAR IEMAND ALS PERSOON.’

RUST OF RENNEN HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET IC VERPLEEGKUNDIGE SERGIO, OPGESCHREVEN DOOR DINAND, LINN, MÉDINA & QUINTEN

Sergio zat op een kruk midden in

Het Diaconessenhuis was op zoek

een lege ic-kamer. Hij had zijn

naar mensen die op de IC of

bruine haar naar de zijkant

covidafdelingen wilden werken.

gekamd. Hij droeg een blauwe

Sergio reageerde hierop en nu

spijkerbroek en een

werkt hij al jaren op de IC.

donkerblauwe polo. Wij zaten om

Hier haalt hij veel voldoening uit.

hem heen op drie stoelen.

Iedere dag begint hij met een

Hij vertelde dat hij uit Suriname

grote lach, maar af en toe laat hij

kwam, waar hij is begonnen aan

ook een traan. Deze afwisseling

zijn droombaan: de zorg. Toen hij

zorgt ervoor dat geen dag

verhuisde naar Nederland heeft

hetzelfde is.

hij zich om laten scholen tot oncologieverpleegkundige.

Zo ziet de ene dag er heel rustig

Op deze afdeling heeft hij een

uit: je zit bij de zusterpost achter

aantal jaar gewerkt, maar na een

de computer technische zaken te

tijdje merkte Sergio dat dit niet

regelen, zoals medicatie bestellen

echt de afdeling was waar zijn

of contact zoeken met een arts

hart lag. Deze twijfel belemmerde

om iets te regelen voor het

zijn werkzaamheid.

verpleegplan. Je houdt toezicht over je patiënten en iedereen is

Toen sloeg Covid toe. Niet

stabiel.

bepaald fijn voor de wereld, maar voor Sergio was het de kans om

Maar het kan ook opeens

zich om te scholen.

omslaan. Het ene moment is de afdeling helemaal leeg, maar een uur later heb je acht opnames vanuit de spoedeisende hulp.

Hevige bloedingen, organen die

Een man die in slaap gehouden

uit het lichaam komen zetten,

wordt, kan ook een vader zijn, een

zware brandwonden, plotseling

zoon, een echtgenoot, een oom,

een reanimatie, complexe

een broer, een vriend. Iemand is

medicatiepompen die om je heen

veel meer dan alleen de persoon

beginnen te piepen,

die bij ons in het bed ligt. Blijf dus

zuurstofflessen die sneller opgaan

altijd streven om iemand weer zo

dan gedacht, soms eist alles

dicht mogelijk bij zijn/haar oude

tegelijkertijd je aandacht op.

zelf te kunnen krijgen.

Zorg ervoor dat ze weer kunnen

Het kan dus zijn dat je bijna in

gaan revalideren en het leven zo

slaap valt als je naar achter leunt

goed mogelijk kunnen vervolgen.

op de stoel en je ogen steeds

Motiveer en help ze om nieuwe

langzaam dichtzakken, maar het

doelen te stellen en deze te halen.

kan ook gebeuren dat je alle

Neem de tijd voor ze. Ga naast ze

kanten op rent, en dat het voelt

zitten en vraag door, kam hun

alsof je voeten niet meer kunnen.

haar, lak de nagels of luister

Op die momenten gutst het

samen naar muziek.

zweet van je voorhoofd en springt je hart bijna uit je borstkas door

Aan het eind van de dag is

alle adrenaline en spanning.

namelijk iedereen een mens, of ze

Dit vindt Sergio intens, maar ook

nou aan de beademing liggen of

fijn aan zijn baan.

heel hard over de afdeling rennen. Iedereen heeft aandacht

De les die Sergio ons mee wilde geven, ging erover dat we altijd moeten proberen te blijven kijken naar de mens achter de ziekte.

nodig.

DE VRAAG DIE BLIJFT HANGEN… HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VRIJWILLIGSTER CHELLIE, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR NOA, THEVA, SENNA, LISA, OLIVERA, LUKA & FLOORTJE

Chellie is een vrouw van 66 jaar

Samen met Anna, mijn collega,

en werkt als vrijwilliger bij de

lopen we met een snel tempo

Wensenambulance. Chellie werkt

naar de kamer, die voor ons

al 48 jaar in de zorg en heeft dus

gemak ook nog eens aan de

ook veel ervaring op verschillende

andere kant van de afdeling is.

afdelingen, waaronder:

We lopen de kamer binnen en

kinderoncologie en neonatologie.

treffen een twee dagen oud

Tijdens haar werk heeft ze veel

pasgeboren baby'tje aan dat net

intense dingen meegemaakt.

op de behandeltafel wordt

Chellie vindt het fijn dat er nu

gelegd. Je kon voelen dat de

meer ruimte is binnen de zorg

spanning bij iedereen begon te

voor reflectie en emotie. Dit is niet

stijgen. Oké, focus Chellie, zei ik

altijd zo geweest. Chellie vertelde

tegen mezelf. Ik wachtte op een

ons over de reanimatie van een

sein van de behandelende arts

pasgeboren baby. Hieronder een

om in actie te komen. 'Chellie,

verhaal dat op deze ervaring

neem de borstcompressie over',

gebaseerd is.

zei de arts. Ik dacht geen seconde na en liep naar de baby op de

Mijn werkdag begon als elke

behandeltafel toe en begon met

andere dag. Omkleden, inlezen

de compressie. '1,2,3,4', telde ik in

en een kopje koffie drinken.

mezelf. Alle ogen op mij en de

Ik voelde mijn pieper trillen in

baby, ik voelde de druk. Ik moest

mijn zak. Kamer 2.20. Code rood,

het goed doen, het lot van deze

een reanimatie.

baby lag in mijn handen.

Terwijl ik me concentreerde op de

Het liet me wel denken, waarom

handeling werd mijn taak plots

bespreken we het nooit? Waar is

overgenomen door de arts, mijn

die nazorg voor de zorgverleners?

taak hier was gedaan. Ik stapte naar achter, 'het gaat hier wel lukken'. Ik hoorde mijn volgende belletje al binnenkomen, ik moest weer door. Terwijl ik de kamer aan het verlaten was keek ik nog één keer terug, wat gebeurt er nu met die baby? Vroeg ik mezelf.

Maar tijd om er verder over na te denken had ik niet, ik moest door, iedereen moest door.

Toen ik weer in de auto zat naar huis kon ik het toch niet loslaten, was de baby oké? Heeft ze het gered? Ga ik dit nooit te weten komen? Thuis vertelde ik het aan mijn man, hij vroeg of we het er met het team niet nog hadden geëvalueerd. 'Nee?' antwoordde ik, dat gebeurt nooit.

THUIS OP ANDER PLEKJE: HET VERHAAL VAN MARIANNE HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VERPLEEGKUNDIGE MARIANNE, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR ANNE, DEMY, SORAYA, MICHELLE, MANON & ANGEL

Al op een jonge leeftijd wist

Sinds december werkt Marianne

Marianne dat ze iets voor anderen

op een andere afdeling binnen

wilde betekenen. Inmiddels werkt

het UMC. In haar huidige rol

Marianne al 45 jaar als

draait ze vaak late diensten van

verpleegkundige in het UMC.

15:00 tot 23:00 uur. Tijdens deze

In 1984 behaalde Marianne haar

diensten is Marianne

diploma en begon ze op de

verantwoordelijk voor één à twee

chirurgie, waar ze zowel op de

patiënten. Ze zorgt ervoor dat ze

algemene afdeling als op de

de juiste medicatie krijgen, houdt

mannenafdeling werkte.

hun toestand goed in de gaten,

Die eerste jaren vormden de basis

verricht administratieve taken en

van haar ervaring en leerden haar

schrijft rapportages.

wat het betekent om er echt voor

Ook begeleidt ze familieleden, die

patiënten te zijn. Marianne haar

vaak met vragen en zorgen zitten.

hart lag bij de IC, waardoor ze daar al 35 jaar lang met vol passie

Wat Marianne haar werk zo

werkt. Marianne haalt veel

belangrijk maakt, is de

voldoening uit het intensieve en

voldoening die ze haalt uit het

veeleisende werk. Het zorgen

helpen van patiënten en het

voor patiënten in kritieke

verlichten van hun zorgen.

situaties, het samenwerken met

Tegelijk merkt ze dat het werk

collega’s en het ondersteunen

ook zijn uitdagingen heeft. Zo kan

van families maakt het werk

het soms druk zijn en kan ze snel

bijzonder waardevol voor

overprikkeld raken, zeker gezien

Marianne.

haar medische achtergrond.

Hierdoor werkt ze met oortjes in met noise cancelling.

Dit om haar prikkels, qua geluid,

Marianne zocht naar een

wat te dempen. 'De monitor piept

alternatief en kwam met het idee

zacht op de achtergrond terwijl

om een stukje 'thuis' naar het

Marianne haar ronde doet over de

ziekenhuis te brengen.

intensive care. Het is vroeg in de ochtend, maar de afdeling voelt al

In overleg met de EHBO en de

zwaar. Hier hangt altijd een

familie organiseerde ze een veilig

spanning die je niet kunt

moment waarop de patiënt via de

negeren, een stilte waarin elk

ambulancesluis naar beneden

geluid betekenis heeft.

kon worden gebracht om zijn vrouw, familie, vrienden en zijn

In één van de kamers ligt een

hond te zien.

meneer. Hij had geen motivatie om te herstellen en had een

Dit bijzondere samenzijn verliep

negatieve blik op de oefeningen

rustig en emotioneel en

die hij kreeg van de fysio.

betekende veel voor de meneer.

Dit omdat hij dacht dat niets

Het gaf hem zichtbaar nieuwe

meer zou helpen. Hij is afhankelijk

energie. Een week later was zijn

van nierdialyse en ademt via een

situatie voldoende verbeterd om

tracheacanule. Hij vertelde

de IC te verlaten en verder te

Marianne dat hij zijn hond mist

herstellen op de gewone afdeling.

en naar huis wil.

Het moment liet zien hoe belangrijk persoonlijke aandacht

De meneer gaf aan dat hij graag

en creativiteit in de zorg kunnen

naar huis wilde, iets wat medisch

zijn.'

niet mogelijk was.

LEVENSLUST HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VRIJWILLIGERSTER MARION, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR LISA, OLIVIA, JANA, STEF & ALEXANDER

Marion is een gepensioneerde

Tijdens haar ritten heeft ze

vrouw van 67 jaar uit Culemborg,

meerdere situaties meegemaakt

die als vrijwilliger bij de

die haar erg veel deden.

Wensenambulance werkt.

Hierbij vertelde ze haar verhaal

Ze heeft altijd als VIG’er gewerkt

van een jongen van 20-jarige

in de ouderenzorg en wilde graag

leeftijd die graag mee wilde met

nog iets voor de medemensen

de wensenambulance.

doen. Daarom koos ze voor haar

Zijn conditie was niet heel goed

vrijwilligerswerk bij de

meer en hij stond op het punt om

Wensenambulance, dit doet ze

te overlijden. Hij had een heel

nu drie en een half jaar. Het is

slecht werkend hart en dat hart

waardevol werk volgens Marion.

stond op het punt het te

‘Het is bijzonder om bij de laatste

begeven.

wens te mogen zijn, voor allerlei mensen van jong tot oud.’

Als laatste wens wilde hij graag nog één keer naar de foodcourt in

Ze start in Zeist waar de ambu

Leidsche Rijn, omdat hij ernaar

staat in de brandweerkazerne.

verlangde om nog één keer echt

Dan wordt er gesproken met haar

eten op te hebben en een volle

collega’s. Meestal is er een

maaltijd te ervaren,

overdracht of eventueel een

wat voor anderen juist

dossier dat besproken wordt over

vanzelfsprekend is. Aan de

een van de cliënten.

glinstering in zijn ogen en de

Daarna worden de spullen

oprechte glimlach op zijn gezicht

gecheckt, voor elke cliënt zijn

was te zien hoeveel dit moment

andere spullen nodig. Daarna

voor hem betekende.

wordt de cliënt opgehaald en de

Hij genoot intens, puur en met

wens uitgevoerd.

een soort dankbaarheid.

Helaas ging het er niet heel goed aan toe en was hij misselijk in de ambu op de terugweg, maar ondanks dat gaf hij aan een hele leuke tijd gehad te hebben.

Al jarenlang had hij geen echt eten meer kunnen proeven, afhankelijk als hij was van sondevoeding. Het eten heeft hem zeer misselijk gemaakt, maar zijn ogen vertelden een ander verhaal, ze straalden, net als zijn lach. En dat straalde uiteindelijk het allermeest.

De volgende dag werd er medegedeeld dat hij overleden was. Zijn laatste wens, die hem zoveel vreugde gaf, bracht juist rust in zijn lichaam. Het raakte Marion, de jongen was erg jong.

Het is een troost dat ze alsnog iets voor hem heeft kunnen betekenen en dat hij zo aan het einde van zijn leven nog een goede herinnering heeft kunnen maken.

VRIJHEID VAN HET PENSIOEN LEVEN HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VRIJWILLIGSTER TESSA, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR LUNA, CHARLENE, EVI, LANA, IRIS & FIRDAOUSS

Het begon voor Tessa in een

Toch gaf het haar altijd

verzorgingshuis. Daar ontdekte

voldoening om er voor anderen te

ze dat ze graag voor mensen

zijn.

zorgt. Ze vond het werk mooi en wist al snel: hier wil ik meer mee

Na een lange periode in de zorg

doen.

ging Tessa met pensioen.

Voor veel mensen is dat een

In 2005 begon ze aan een

moment om rust te nemen, maar

verkorte opleiding tot

voor haar voelde dat anders.

verzorgende. Dat was soms best

Ze miste het zorgen, het contact

pittig, maar ze zette door en

met mensen en het gevoel dat ze

haalde haar diploma.

iets kon betekenen.

Haar motivatie groeide alleen maar. Ze wilde zich verder

Ze ging op zoek naar

ontwikkelen en koos ervoor om

vrijwilligerswerk. Zo wilde ze

door te leren voor

graag mee naar Afrika om daar te

verpleegkundige. Na haar

helpen, maar dat ging helaas niet

opleiding ging ze werken in het

door omdat ze al met pensioen

ziekenhuis. Daar heeft ze

was. Dat was een teleurstelling,

jarenlang met veel liefde en

maar Tessa gaf niet op. Ze bleef

toewijding voor patiënten

zoeken naar iets dat bij haar

gezorgd. Ze maakte mooie

paste.

momenten mee, maar ook moeilijke.

Op een dag zag ze op Facebook een oproep van de wensambulance. Dat raakte haar meteen.

Mensen helpen in hun laatste wensen, dat voelde bijzonder en waardevol. Ze meldde zich aan en werd aangenomen.

Sinds november rijdt Tessa mee.

De eerste twee ritten als stagiair waren spannend, maar ook heel mooi. Daarna mocht ze al zelfstandig op pad, zelfs met een stagiair aan haar zijde.

Voor Tessa voelt het alsof alles samenkomt. Haar ervaring, haar passie en haar wens om te blijven zorgen. Bij de wensambulance doet ze precies wat ze het liefste doet: er zijn voor mensen, op de momenten die er echt toe doen.

‘MENSEN HELPEN IN HUN LAATSTE WENSEN, DAT VOELDE BIJZONDER EN WAARDEVOL.’

D E Z E F OTO I S G E Ï N S P I R E E R D O P H E T V E R H A A L VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET V E R P L E E G K U N D I G E S E R G I O , G E F OTOG R A F E E R D DOOR LISA, TIRSA & DAPHNE

D E Z E F OTO I S G E Ï N S P I R E E R D O P H E T V E R H A A L VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET V E R P L E E G K U N D I G E S E R G I O , G E F OTOG R A F E E R D DOOR OUMAIMA, EMMA, KIARA & IVONNE

HARDT voor hulp is een publicatie van 112mdt. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van MBO Utrecht hebben gevoerd met politie professionals, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma.

Ontwerp, redactie en lay-out: TINO Educare & Vanesa Videnova

Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking

Meer weten?

Ga naar www.tinofable.nl Copyright © 2026 TINO Educare

Scan de QR-code en lees dit magazine én alle eerdere verhalenmagazines online.