HARDT voor hulp Verhalen van hulpdienstprofessionals, verzameld door studenten van MBO Utrecht als onderdeel van hun deelname aan 112MDT.
Hardt voor hulp Stel je eens voor: een leven in de zorg. Dat je kiest voor één van de meest betekenisvolle beroepen in onze maatschappij. Een beroep waarin jij klaarstaat op momenten waarop mensen kwetsbaar zijn, afhankelijk zijn van hulp of niet meer alles zelf kunnen. Daar waar zorg, aandacht en menselijkheid het verschil maken. Waarom kiezen jongeren voor dit werk? Wij hoorden: om mensen te helpen. Voor het contact met mensen. Voor de afwisseling. Voor het gevoel dat je echt iets kunt betekenen. Maar weten zij eigenlijk wel wat dit beroep écht betekent? Om studenten van het MBO Utrecht een zo realistisch mogelijk beeld te geven van werken in de zorg, gingen zij in gesprek met zorgprofessionals. Open gesprekken. Eerlijk, direct en zonder filter. Al snel ontdekten ze: dit werk draait om veel meer dan alleen zorgen voor een ander. Een dienst kan rustig beginnen en binnen enkele minuten veranderen. Je moet observeren, luisteren, signaleren en soms juist rust brengen wanneer iemand pijn heeft, angstig is of verdrietig wordt. Studenten ontdekten hoe belangrijk communicatie is. Met collega’s, met cliënten, met patiënten en met familieleden. Wie dagelijks werkt met mensen in kwetsbare situaties, leert omgaan met emoties, verantwoordelijkheid en druk. Ieder op zijn eigen manier. Tijdens een schrijfworkshop vertaalden de studenten deze ervaringen naar hun eigen woorden. Die verhalen lees je terug in dit magazine. Later brachten zij de verhalen samen met een professionele cameraploeg tot leven op beeld. Deze ontmoetingen zijn onderdeel van 112MDT. Dit programma daagt jongeren uit om vragen te stellen, zich te verplaatsen in een ander en zich te verdiepen in een ander perspectief. Ze ontdekten verhalen en inzichten die anders verborgen zouden blijven. Dank aan alle zorgprofessionals die hun ervaringen openhartig deelden én aan de jongeren die deze verhalen met aandacht hebben vastgelegd. Veel leesplezier, TINO-team
EEN KIJKJE OP DE KUSTWACHT HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET AMBULANCE VERPLEEGKUNDIGE BORIS, OPGESCHREVEN DOOR LOÏS, FENNA & MAARTJE
Boris is een man van 45 jaar oud
In 2006 begon hij te werken in de
en werkt als kustwacht in
zorg buiten het leger. Hij vond de
Zeeland. Hij vliegt in een
complexe dingen het leukst,
helikopter naar slachtoffers
waardoor hij uiteindelijk bij de
samen met twee piloten, een
kustwacht terechtkwam.
reddingszwemmer en een hoistoperator (iemand die
Boris werkt hier 72 uur achter
mensen aan boord hijst). Boris is
elkaar en moet al die tijd op zijn
de verpleegkundige in de
werkplek aanwezig zijn.
helikopter en is dus
Tijdens deze tijd krijgt hij
verantwoordelijk voor de zorg van
trainingen en doet hij oefeningen
de patiënt, het doorgeven van het
om goed voorbereid te kunnen
dichtstbijzijnde (en juiste rang)
zijn in echte situaties.
ziekenhuis en het rekening houden met de hoeveelheid
Zijn dag begint met het lezen van
brandstof van de helikopter.
de rapportages van de dagen daarvoor om te weten welke
Boris heeft in de defensie
spullen er zijn gebruikt en checkt
gewerkt en is, nadat hij soldaat is
hij of er nog genoeg spullen zijn
geworden, opgeleid als
of dat deze nog aangevuld
verpleegkundige in het leger.
moeten worden.
Hij heeft uitzendingen gedaan en
Verband, medicatie en alle EHBO-
was hierbij de enige
spullen moeten er te allen tijde
verpleegkundige onder 50 man.
genoeg zijn in de helikopter.
In die 72 uur kan hij opgeroepen
Er werd besloten om naar een
worden voor allerlei verschillende
level 1 ziekenhuis te gaan om te
noodsituaties. Het kan zijn dat hij
zorgen dat zijn hand nog gered
geen oproepen krijgt, dan krijgt
kon worden, aangezien er
hij trainingen met het oefenen
gelukkig geen sprake was van
van bijvoorbeeld met een hoist
een slagaderlijke bloeding.
(takelkabel) in een harnas naar
De man heeft het gelukkig
beneden getakeld worden.
overleefd, maar het beeld van die dag is Boris altijd bijgebleven.
Op een dag kreeg hij een melding: 'man met zijn hand in
Wij vinden dit een
een machine'. Meteen wordt er
indrukwekkend beroep.
actie ondernomen, hij pakte alle
Het vereist veel kennis en
spullen en rende naar de
ervaring. Het heeft veel complexe
helikopter. Ze waren meteen
kanten omdat het acute situaties
klaar voor vertrek en gingen zo
zijn. Je moet heel helder na
snel mogelijk naar het slachtoffer.
kunnen denken en meteen
Er ging toen van alles door zijn
kunnen handelen. Wij vinden het
hoofd, 'is zijn hand nog te
erg knap dat iemand in zo'n korte
redden?' 'Is er sprake van een
tijd een levensreddende keuze
slagaderlijke bloeding?' en nog
kan maken.
veel meer. Ze zorgden dat de man zo snel mogelijk hulp zou krijgen en Boris moest de beslissing maken naar welk ziekenhuis ze moesten gaan.
EEN BIJZONDERE KLIK HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VERPLEEGKUNDIGE HART ESMEE, OPGESCHREVEN DOOR FEMKE, ROOS & DANIEL
Esmee is een jonge vrouw van 24
Dit vond Esmee heel bijzonder en
jaar en sinds ze een klein meisje
bizar, maar ook weer mooi om te
was, wilde Esmee al graag
zien.
mensen gaan helpen. Esmee was 10 jaar oud toen zij voor het eerst
Esmee werkt inmiddels al 3,5 jaar
een dagje mee ging kijken in het
in het UMC op de afdeling
ziekenhuis, want haar familie
cardiothoracale chirurgie. Wat ze
werkt in een ziekenhuis.
nou zo leuk vindt aan deze afdeling, is dat iedere dag weer
Esmee hoorde veel verhalen van
anders is en dat er steeds weer
haar familie en ze had hier veel
andere patiënten op de afdeling
interesse in. Esmee heeft een
komen te liggen. Deze patiënten
opleiding gevolgd tot
moeten na een operatie vaak
verpleegkundige in een
weer zelfstandig dingen leren te
ziekenhuis in Ede. In het
doen en zijn hier vaak emotioneel
ziekenhuis liep ze op
over. Esmee is echt een
verschillende afdelingen en toen
gevoelsmens en ze haalt er veel
kwam ze tot de ontdekking dat
energie uit om mensen mentaal
ze de afdeling cardio erg leuk
te helpen en een luisterend oor te
vindt. Esmee mocht ook bij
bieden. Esmee heeft veel dingen
operaties meekijken, zo heeft zij
gezien en meegemaakt in deze
bij een operatie gekeken waarbij
3,5 jaar, maar er is vooral een
organen werden gedoneerd.
patiënt die Esmee heel erg is
Ze zag hoe de organen bij de
bijgebleven.
overleden persoon eruit werden gehaald en vervolgens weer bij de andere persoon werden ingezet.
Deze patiënt was rond de 68 jaar.
Er waren problemen met de
De patiënt lag op de IC door een
LVAD. Er zat een bacterie in en
bacterie bij zijn LVAD. Daarna was
hiervan kon hij niet meer
de patiënt stabiel en ging naar
herstellen, dit zorgde ervoor dat
huis. Maar vanwege weer
er geen kwaliteit van leven meer
achteruitgang en een
was. Op deze manier wilde de
onhoudbare situatie thuis
man niet meer verder leven en
doordat de bacterie weer een
koos hij ervoor dat hij de LVAD uit
opvlamming had, werd de
wilde zetten en dus zijn hart wilde
patiënt opnieuw opgenomen.
laten stoppen. De man gaf aan
De patiënt kwam toen voor het
dat hij bang was en dat hij niet
uitschakelen van de LVAD en dus
thuis wilde overlijden, maar hij
de palliatieve fase. In de tijd dat
was oké met het overlijden in het
hij op die afdeling lag, heeft
ziekenhuis. Dit is natuurlijk een
Esmee een speciale band met
hele heftige gebeurtenis voor
hem opgebouwd, ze voelde echt
hem, maar ook voor de familie.
dat ze een goede klik had met de
De man had 2 dochters en een
man. Na een tijdje ging het weer
vrouw, zij wilden natuurlijk graag
beter met hem en kon hij weer
bij hem zijn op het moment dat
naar huis toe.
dit gebeurt. Zondag werd de LVAD uitgezet. Normaal, als je de
Een paar weken later werd hij
pomp uitzet, komt iemand
met de ambulance weer naar het
binnen 30 minuten te overlijden,
ziekenhuis gebracht. Hij werd
bij deze meneer duurde dit 2
weer naar de afdeling gebracht
dagen.
en Esmee werkte deze dag ook.
Deze 2 dagen was Esmee er ook. Esmee was er heel erg voor de familie, de familie was erg bang en wilde geen moment de man verlaten. Uiteindelijk is de man overleden, de familie van de man gaf aan dat ze heel erg dankbaar waren voor hoe Esmee hen heeft ondersteund in dit proces en dat ze Esmee echt zagen als mens en niet alleen als verpleegkundige. Esmee vindt het belangrijk om patiënten niet alleen als patiënten te zien, maar juist als mensen. Iedereen heeft een heel leven gehad, of dat nu lang of kort was, en iedereen is menselijk, dus kijk ook echt naar iemand als persoon. Dat kan heel veel voor iemand betekenen.
‘IEDEREEN IS MENSELIJK, DUS KIJK OOK ECHT NAAR IEMAND ALS PERSOON.’
RUST OF RENNEN HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET IC VERPLEEGKUNDIGE SERGIO, OPGESCHREVEN DOOR DINAND, LINN, MÉDINA & QUINTEN
Sergio zat op een kruk midden in
Het Diaconessenhuis was op zoek
een lege ic-kamer. Hij had zijn
naar mensen die op de IC of
bruine haar naar de zijkant
covidafdelingen wilden werken.
gekamd. Hij droeg een blauwe
Sergio reageerde hierop en nu
spijkerbroek en een
werkt hij al jaren op de IC.
donkerblauwe polo. Wij zaten om
Hier haalt hij veel voldoening uit.
hem heen op drie stoelen.
Iedere dag begint hij met een
Hij vertelde dat hij uit Suriname
grote lach, maar af en toe laat hij
kwam, waar hij is begonnen aan
ook een traan. Deze afwisseling
zijn droombaan: de zorg. Toen hij
zorgt ervoor dat geen dag
verhuisde naar Nederland heeft
hetzelfde is.
hij zich om laten scholen tot oncologieverpleegkundige.
Zo ziet de ene dag er heel rustig
Op deze afdeling heeft hij een
uit: je zit bij de zusterpost achter
aantal jaar gewerkt, maar na een
de computer technische zaken te
tijdje merkte Sergio dat dit niet
regelen, zoals medicatie bestellen
echt de afdeling was waar zijn
of contact zoeken met een arts
hart lag. Deze twijfel belemmerde
om iets te regelen voor het
zijn werkzaamheid.
verpleegplan. Je houdt toezicht over je patiënten en iedereen is
Toen sloeg Covid toe. Niet
stabiel.
bepaald fijn voor de wereld, maar voor Sergio was het de kans om
Maar het kan ook opeens
zich om te scholen.
omslaan. Het ene moment is de afdeling helemaal leeg, maar een uur later heb je acht opnames vanuit de spoedeisende hulp.
Hevige bloedingen, organen die
Een man die in slaap gehouden
uit het lichaam komen zetten,
wordt, kan ook een vader zijn, een
zware brandwonden, plotseling
zoon, een echtgenoot, een oom,
een reanimatie, complexe
een broer, een vriend. Iemand is
medicatiepompen die om je heen
veel meer dan alleen de persoon
beginnen te piepen,
die bij ons in het bed ligt. Blijf dus
zuurstofflessen die sneller opgaan
altijd streven om iemand weer zo
dan gedacht, soms eist alles
dicht mogelijk bij zijn/haar oude
tegelijkertijd je aandacht op.
zelf te kunnen krijgen. Zorg ervoor dat ze weer kunnen
Het kan dus zijn dat je bijna in
gaan revalideren en het leven zo
slaap valt als je naar achter leunt
goed mogelijk kunnen vervolgen.
op de stoel en je ogen steeds
Motiveer en help ze om nieuwe
langzaam dichtzakken, maar het
doelen te stellen en deze te halen.
kan ook gebeuren dat je alle
Neem de tijd voor ze. Ga naast ze
kanten op rent, en dat het voelt
zitten en vraag door, kam hun
alsof je voeten niet meer kunnen.
haar, lak de nagels of luister
Op die momenten gutst het
samen naar muziek.
zweet van je voorhoofd en springt je hart bijna uit je borstkas door
Aan het eind van de dag is
alle adrenaline en spanning.
namelijk iedereen een mens, of ze
Dit vindt Sergio intens, maar ook
nou aan de beademing liggen of
fijn aan zijn baan.
heel hard over de afdeling rennen. Iedereen heeft aandacht
De les die Sergio ons mee wilde geven, ging erover dat we altijd moeten proberen te blijven kijken naar de mens achter de ziekte.
nodig.
DE VRAAG DIE BLIJFT HANGEN… HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VRIJWILLIGSTER CHELLIE, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR NOA, THEVA, SENNA, LISA, OLIVERA, LUKA & FLOORTJE
Chellie is een vrouw van 66 jaar
Samen met Anna, mijn collega,
en werkt als vrijwilliger bij de
lopen we met een snel tempo
Wensenambulance. Chellie werkt
naar de kamer, die voor ons
al 48 jaar in de zorg en heeft dus
gemak ook nog eens aan de
ook veel ervaring op verschillende
andere kant van de afdeling is.
afdelingen, waaronder:
We lopen de kamer binnen en
kinderoncologie en neonatologie.
treffen een twee dagen oud
Tijdens haar werk heeft ze veel
pasgeboren baby'tje aan dat net
intense dingen meegemaakt.
op de behandeltafel wordt
Chellie vindt het fijn dat er nu
gelegd. Je kon voelen dat de
meer ruimte is binnen de zorg
spanning bij iedereen begon te
voor reflectie en emotie. Dit is niet
stijgen. Oké, focus Chellie, zei ik
altijd zo geweest. Chellie vertelde
tegen mezelf. Ik wachtte op een
ons over de reanimatie van een
sein van de behandelende arts
pasgeboren baby. Hieronder een
om in actie te komen. 'Chellie,
verhaal dat op deze ervaring
neem de borstcompressie over',
gebaseerd is.
zei de arts. Ik dacht geen seconde na en liep naar de baby op de
Mijn werkdag begon als elke
behandeltafel toe en begon met
andere dag. Omkleden, inlezen
de compressie. '1,2,3,4', telde ik in
en een kopje koffie drinken.
mezelf. Alle ogen op mij en de
Ik voelde mijn pieper trillen in
baby, ik voelde de druk. Ik moest
mijn zak. Kamer 2.20. Code rood,
het goed doen, het lot van deze
een reanimatie.
baby lag in mijn handen.
Terwijl ik me concentreerde op de
Het liet me wel denken, waarom
handeling werd mijn taak plots
bespreken we het nooit? Waar is
overgenomen door de arts, mijn
die nazorg voor de zorgverleners?
taak hier was gedaan. Ik stapte naar achter, 'het gaat hier wel lukken'. Ik hoorde mijn volgende belletje al binnenkomen, ik moest weer door. Terwijl ik de kamer aan het verlaten was keek ik nog één keer terug, wat gebeurt er nu met die baby? Vroeg ik mezelf. Maar tijd om er verder over na te denken had ik niet, ik moest door, iedereen moest door. Toen ik weer in de auto zat naar huis kon ik het toch niet loslaten, was de baby oké? Heeft ze het gered? Ga ik dit nooit te weten komen? Thuis vertelde ik het aan mijn man, hij vroeg of we het er met het team niet nog hadden geëvalueerd. 'Nee?' antwoordde ik, dat gebeurt nooit.
THUIS OP ANDER PLEKJE: HET VERHAAL VAN MARIANNE HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VERPLEEGKUNDIGE MARIANNE, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR ANNE, DEMY, SORAYA, MICHELLE, MANON & ANGEL
Al op een jonge leeftijd wist
Sinds december werkt Marianne
Marianne dat ze iets voor anderen
op een andere afdeling binnen
wilde betekenen. Inmiddels werkt
het UMC. In haar huidige rol
Marianne al 45 jaar als
draait ze vaak late diensten van
verpleegkundige in het UMC.
15:00 tot 23:00 uur. Tijdens deze
In 1984 behaalde Marianne haar
diensten is Marianne
diploma en begon ze op de
verantwoordelijk voor één à twee
chirurgie, waar ze zowel op de
patiënten. Ze zorgt ervoor dat ze
algemene afdeling als op de
de juiste medicatie krijgen, houdt
mannenafdeling werkte.
hun toestand goed in de gaten,
Die eerste jaren vormden de basis
verricht administratieve taken en
van haar ervaring en leerden haar
schrijft rapportages.
wat het betekent om er echt voor
Ook begeleidt ze familieleden, die
patiënten te zijn. Marianne haar
vaak met vragen en zorgen zitten.
hart lag bij de IC, waardoor ze daar al 35 jaar lang met vol passie
Wat Marianne haar werk zo
werkt. Marianne haalt veel
belangrijk maakt, is de
voldoening uit het intensieve en
voldoening die ze haalt uit het
veeleisende werk. Het zorgen
helpen van patiënten en het
voor patiënten in kritieke
verlichten van hun zorgen.
situaties, het samenwerken met
Tegelijk merkt ze dat het werk
collega’s en het ondersteunen
ook zijn uitdagingen heeft. Zo kan
van families maakt het werk
het soms druk zijn en kan ze snel
bijzonder waardevol voor
overprikkeld raken, zeker gezien
Marianne.
haar medische achtergrond. Hierdoor werkt ze met oortjes in met noise cancelling.
Dit om haar prikkels, qua geluid,
Marianne zocht naar een
wat te dempen. 'De monitor piept
alternatief en kwam met het idee
zacht op de achtergrond terwijl
om een stukje 'thuis' naar het
Marianne haar ronde doet over de
ziekenhuis te brengen.
intensive care. Het is vroeg in de ochtend, maar de afdeling voelt al
In overleg met de EHBO en de
zwaar. Hier hangt altijd een
familie organiseerde ze een veilig
spanning die je niet kunt
moment waarop de patiënt via de
negeren, een stilte waarin elk
ambulancesluis naar beneden
geluid betekenis heeft.
kon worden gebracht om zijn vrouw, familie, vrienden en zijn
In één van de kamers ligt een
hond te zien.
meneer. Hij had geen motivatie om te herstellen en had een
Dit bijzondere samenzijn verliep
negatieve blik op de oefeningen
rustig en emotioneel en
die hij kreeg van de fysio.
betekende veel voor de meneer.
Dit omdat hij dacht dat niets
Het gaf hem zichtbaar nieuwe
meer zou helpen. Hij is afhankelijk
energie. Een week later was zijn
van nierdialyse en ademt via een
situatie voldoende verbeterd om
tracheacanule. Hij vertelde
de IC te verlaten en verder te
Marianne dat hij zijn hond mist
herstellen op de gewone afdeling.
en naar huis wil.
Het moment liet zien hoe belangrijk persoonlijke aandacht
De meneer gaf aan dat hij graag
en creativiteit in de zorg kunnen
naar huis wilde, iets wat medisch
zijn.'
niet mogelijk was.
LEVENSLUST HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VRIJWILLIGERSTER MARION, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR LISA, OLIVIA, JANA, STEF & ALEXANDER
Marion is een gepensioneerde
Tijdens haar ritten heeft ze
vrouw van 67 jaar uit Culemborg,
meerdere situaties meegemaakt
die als vrijwilliger bij de
die haar erg veel deden.
Wensenambulance werkt.
Hierbij vertelde ze haar verhaal
Ze heeft altijd als VIG’er gewerkt
van een jongen van 20-jarige
in de ouderenzorg en wilde graag
leeftijd die graag mee wilde met
nog iets voor de medemensen
de wensenambulance.
doen. Daarom koos ze voor haar
Zijn conditie was niet heel goed
vrijwilligerswerk bij de
meer en hij stond op het punt om
Wensenambulance, dit doet ze
te overlijden. Hij had een heel
nu drie en een half jaar. Het is
slecht werkend hart en dat hart
waardevol werk volgens Marion.
stond op het punt het te
‘Het is bijzonder om bij de laatste
begeven.
wens te mogen zijn, voor allerlei mensen van jong tot oud.’
Als laatste wens wilde hij graag nog één keer naar de foodcourt in
Ze start in Zeist waar de ambu
Leidsche Rijn, omdat hij ernaar
staat in de brandweerkazerne.
verlangde om nog één keer echt
Dan wordt er gesproken met haar
eten op te hebben en een volle
collega’s. Meestal is er een
maaltijd te ervaren,
overdracht of eventueel een
wat voor anderen juist
dossier dat besproken wordt over
vanzelfsprekend is. Aan de
een van de cliënten.
glinstering in zijn ogen en de
Daarna worden de spullen
oprechte glimlach op zijn gezicht
gecheckt, voor elke cliënt zijn
was te zien hoeveel dit moment
andere spullen nodig. Daarna
voor hem betekende.
wordt de cliënt opgehaald en de
Hij genoot intens, puur en met
wens uitgevoerd.
een soort dankbaarheid.
Helaas ging het er niet heel goed aan toe en was hij misselijk in de ambu op de terugweg, maar ondanks dat gaf hij aan een hele leuke tijd gehad te hebben. Al jarenlang had hij geen echt eten meer kunnen proeven, afhankelijk als hij was van sondevoeding. Het eten heeft hem zeer misselijk gemaakt, maar zijn ogen vertelden een ander verhaal, ze straalden, net als zijn lach. En dat straalde uiteindelijk het allermeest. De volgende dag werd er medegedeeld dat hij overleden was. Zijn laatste wens, die hem zoveel vreugde gaf, bracht juist rust in zijn lichaam. Het raakte Marion, de jongen was erg jong. Het is een troost dat ze alsnog iets voor hem heeft kunnen betekenen en dat hij zo aan het einde van zijn leven nog een goede herinnering heeft kunnen maken.
VRIJHEID VAN HET PENSIOEN LEVEN HET VERHAAL VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET VRIJWILLIGSTER TESSA, OPGESCHREVEN EN GEFOTOGRAFEERD DOOR LUNA, CHARLENE, EVI, LANA, IRIS & FIRDAOUSS
Het begon voor Tessa in een
Toch gaf het haar altijd
verzorgingshuis. Daar ontdekte
voldoening om er voor anderen te
ze dat ze graag voor mensen
zijn.
zorgt. Ze vond het werk mooi en wist al snel: hier wil ik meer mee
Na een lange periode in de zorg
doen.
ging Tessa met pensioen. Voor veel mensen is dat een
In 2005 begon ze aan een
moment om rust te nemen, maar
verkorte opleiding tot
voor haar voelde dat anders.
verzorgende. Dat was soms best
Ze miste het zorgen, het contact
pittig, maar ze zette door en
met mensen en het gevoel dat ze
haalde haar diploma.
iets kon betekenen.
Haar motivatie groeide alleen maar. Ze wilde zich verder
Ze ging op zoek naar
ontwikkelen en koos ervoor om
vrijwilligerswerk. Zo wilde ze
door te leren voor
graag mee naar Afrika om daar te
verpleegkundige. Na haar
helpen, maar dat ging helaas niet
opleiding ging ze werken in het
door omdat ze al met pensioen
ziekenhuis. Daar heeft ze
was. Dat was een teleurstelling,
jarenlang met veel liefde en
maar Tessa gaf niet op. Ze bleef
toewijding voor patiënten
zoeken naar iets dat bij haar
gezorgd. Ze maakte mooie
paste.
momenten mee, maar ook moeilijke.
Op een dag zag ze op Facebook een oproep van de wensambulance. Dat raakte haar meteen.
Mensen helpen in hun laatste wensen, dat voelde bijzonder en waardevol. Ze meldde zich aan en werd aangenomen. Sinds november rijdt Tessa mee. De eerste twee ritten als stagiair waren spannend, maar ook heel mooi. Daarna mocht ze al zelfstandig op pad, zelfs met een stagiair aan haar zijde. Voor Tessa voelt het alsof alles samenkomt. Haar ervaring, haar passie en haar wens om te blijven zorgen. Bij de wensambulance doet ze precies wat ze het liefste doet: er zijn voor mensen, op de momenten die er echt toe doen.
‘MENSEN HELPEN IN HUN LAATSTE WENSEN, DAT VOELDE BIJZONDER EN WAARDEVOL.’
D E Z E F OTO I S G E Ï N S P I R E E R D O P H E T V E R H A A L VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET V E R P L E E G K U N D I G E S E R G I O , G E F OTOG R A F E E R D DOOR LISA, TIRSA & DAPHNE
D E Z E F OTO I S G E Ï N S P I R E E R D O P H E T V E R H A A L VERTELD TIJDENS DE GESPREKKEN MET V E R P L E E G K U N D I G E S E R G I O , G E F OTOG R A F E E R D DOOR OUMAIMA, EMMA, KIARA & IVONNE
HARDT voor hulp is een publicatie van 112mdt. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van MBO Utrecht hebben gevoerd met politie professionals, als onderdeel van hun Maatschappelijke Diensttijd (MDT) programma. Ontwerp, redactie en lay-out: TINO Educare & Vanesa Videnova
Met dank aan: Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking
Meer weten? Ga naar www.tinofable.nl Copyright © 2026 TINO Educare
Scan de QR-code en lees dit magazine én alle eerdere verhalenmagazines online.