Page 1


www.samgler.org


หองสมุดหนังสือเกา จรวดถลมเมือง (เลม ๔)

พล * นิกร * กิมหงวน เจาของหนังสือ อาจารยกิกติ ติพล หวังคณาลาภ เอื้อเฟอ ไฟลเอกสาร โดย คุณสมชัย เกษมสมพร แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง คุณฤทธิค์ ะ คํ่าวันนี้ ๑๙.๐๐ น. ดิฉนั ขอเชิญคุณกับเพือ่ น ๆ ของ คุณและญาติผูใหญอีกคนหนึ่งไปรับประทาน อาหารที่ราน “ศรี โภชนา” ขางโรงภาพยนตร คุณพอของดิฉันรับจะชวยหางาน ใหพวกคุณแลว หวังวาขาวนี้ คุณและเพื่อน ๆ คงดีใจ นับถือ เรวดี


หนวยกลาตายตางมองดูหนากันและยิ้มใหกัน อาเสีย่ กลาวชมสาวสวยดวยความจริงใจ “คุณออยเปนสุภาพสตรีทม่ี เี มตตาจิตนารักมาก ไมได เยอหยิง่ ถือตัวเลย เธอเชือ่ สนิทวาพวกเราเปน คนจนเดินทาง มาเสี่ยงโชคหางานทําทีน่ จ่ี งึ ไดยน่ื มือเขาชวยเหลือเรา คนมีเงิน ทีม่ จี ติ ใจเมตตากรุณาตอคนจน อยางนี้หายากวะ โดยมากมักจะดูหมิ่นเหยียดหยามคนจนเห็นคนจนเปนไสเดือนกิ้งกือหรือสัตวเลื้อยคลาน” พลหัวเราะเบา ๆ แลวพูดขึน้ เปนเชิงปรารภ “เอายังไงดีพวกเรา” นิกรสงจดหมายใหพล “เมื่อหลอนมีแกใจเชิญเราไปกินขาวเราก็ไมควรปฏิเสธเรื่องกินกันไมเคยปฏิเสธใครเลย” พลมองดูนายจอมทะเลนอยางเคือง ๆ “ฉันไมไดถามเรือ่ งกินโวย ฉันถามถึงเรือ่ งงานทีค่ ณ ุ ออย แกชวยเรา เมือ่ เราไปพบคุณพอหลอนและ คุณพอหลอนจะสง เราไปทํางานเราจะวายังไง” นิกรขมวดคิ้วยน “เรื่องเล็กโวย เราก็โกหกซีวะวาตอนเย็นนีเ้ ราไปพบ พรรคพวกของเราคนหนึง่ โดยบังเอิญ เขาเลย พาพวกเราไปฝากเขาทํางานเปนคนงานของกองบํารุงทางรถไฟ เราจึงไมสามารถจะรับความกรุณาของคุณ พอได” อาเสี่ยหัวเราะ “หน็อย เสือกเรียกคุณพอก็มีหวังกบาลแบะเทานั้น อา—เปนอันวาเราจะไปพบกับคุณออยและบิดา ของเธอที่ “ศรี โภชนา” ตอนทุม ครึง่ ตามนัด แตเราควรจะแตงเนือ้ แตงตัวให มันนาดูกวานี้สักนิด ใสเสื้อยืดยัง งี้มันซอมซอเต็มทน ไปหา ซือ้ เสือ้ เชิต้ ดี ๆ กันคนละตัวเถอะวะ” เจาคุณปจจนึกฯ โบกมือหาม “ไมจําเปนอายหงวน แตงแบบคนจนอยางนี้ดีแลวไมมี ใครสนใจกับเรา อยาลืมชีวติ ของพวกเรา โดยเฉพาะดิเรกไมสูจะปลอดภัยนัก ที่นี่มีสมาชิกพวกแดงอยูไมนอย ถามันรูว า ดิเรก เปนใคร ดิเรกจะถูกยิง ทิ้งทันที และพวกเราก็เชนเดียวกัน” ดร. ดิเรกเห็นพองดวย “ออไร ออไร คุณพอพูดถูก คาตัวของผมนับลานแลว มันฆาผมไดประเทศไทยเราก็ขาดคนสําคัญ ไปคนหนึ่งในการ ปองกันศัตรูดวยวิชาวิทยาศาสตร ออไร…..คุณพอรอบคอบดี มาก” อาเสี่ยพูดเสริมขึ้นเบา ๆ “คนหัวลานมักจะปญญาเฉียบแหลม” ทานเจาคุณหันขวับมาทางกิมหงวนทันทีแลวลวงมือลง ไปในกระเปากางเกงขางขวา แตอาเสีย่ รีบ ยกมือไหวทาน “แฮะ แฮะ ผมพูดจริง ๆ ครับไมไดตั้งใจลอเลียนคุณอา เลย นักปราชญ, นักประดิษฐ, นักการเมือง และคนสําคัญ ๆ ของโลกเราสวนมากลวนแตหัวลานทั้งนั้น แสดงวาคนหัวลาน ลวนแตปราดเปรือ่ งเฉลียว


ฉลาดเจาปญญา ใหดน้ิ ตายเถอะครับ ลานอยางคุณอายังงี้ ใครเห็นหนาก็ตอ งรูว า เปนเจาคุณหรือเศรษฐีใหญ คุณอาเคยเห็นคนหัวลานทีเ่ ปนกรรมกรหาเชากิน คําบ ่ างไหมละครับ ไมมีเลย ถึงมีบางก็หายากเต็มทน” นิกรยิ้มใหเสี่ยหงวน “เปนความจริงอายหงวน คนฉลาดใชสมองมากผมก็เลยรวงหมด แตทานที่ศีรษะลานนั่นแหละ ลวนแตเปนบุคคลชั้น นํา ชนชั้นมันสมอง นักปราชญราชบัณฑิต นักธุรกิจ นักการ เมืองชั้นเยี่ยมทั้งนั้น อาย ผมดกอยางพวกเราไมไดความ” ทานเจาคุณยิม้ อาย ๆ ถูกลูกยอเขาเชนนี้ทานก็ปลื้มใจ “อยาพูดมากเลยโวย จัดแจงอาบนําอาบท ้ าเปลีย่ นเครือ่ งแตงตัวกันเสียเถอะ ประเดี๋ยวฉันจะเลี้ยง เหลาพวกแก เห็นตราขาวอยูในตูเหลาขางลางสองขวด เรากินเหลากินกับแกลมกัน ไปพลาง ๆ พอทุมกวา ๆ คอยไป “ศรี โภชนา” กิมหงวนยักคิ้วใหนิกร “ไหมละ คนหัวลานนะนอกจากเฉลียวฉลาดเปนปราชญแลวยังสปอรทอีกดวย ถาเปนเด็กก็โอบ ออมอารีตอเพื่อนฝูง ถาเปนผูใ หญกเ็ มตตากรุณาตอเด็กเหมือนอยางคุณอาเปนตน” เจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือเขี่ยแขนเสี่ยหงวน “พอโวย มากไป คนเราชอบยอก็จริงแตถายอมากเกินไปก็ชักจะหมั่นไส” เสียงหัวเราะดังขึน้ อยางครืน้ เครง เจาคุณปจจนึก ฯ ชวนนายแพทยหนุมกลับไปหองพักของทาน นิกรพาเจาแหวกลับ ไปหองพักของเขา ทุกคนตางรูสึกสนุกสนานในการใชชีวิตอยู ในเมืองนี้ตามสภาพของ คนจน คําวั ่ นนัน้ พอสิ้นแสงตะวันสักครู หนวยกลาตายทั้ง ๖ คนก็ไดมาปรากฏตัวขึ้นที่ตลาดยานชุมนุมชนอันหนา แนน ในเวลา ๑๙.๐๐ น. ทีโ่ รงภาพยนตรอนั เกาครํ่าคราโกโรโกโสและมีอยูเ พียงโรงเดียวในเมืองนีม้ ปี ระชา ชนหญิงชายยืนรวมกลุมกันอยู นับรอย คืนนี้ทางโรงเสนอฉายภาพยนตรไทยแบบบูลางผลาญ แตฉายเพียง รอบเดียวคือเริ่มฉาย ๑๙.๐๐ น. ขณะนี้เสียงแผนเสียงจากเครื่องขยายเสียงกําลังบรรเลงเพลงจนแกวหูแทบจะ พูดอะไรไมไดยิน รานเครือ่ งดืม่ รานอาหาร ตลอดจนหาบเรแผงลอยหนาโรงภาพยนตรจําหนายขายดีไปตาม กัน พล กิมหงวน ดร. ดิเรก เจาคุณปจจนึก ฯ และ เจาแหวยืนอยูห นาโรงภาพยนตรนน้ั รอคอยนิกร ซึ่ง กําลังนั่งกินขาวราดแกงอยางเอร็ดอรอย นิกรทนหิวไมไหวตองขอกินขาว รองทองกอน เสี่ยหงวนมองดูปา ยโฆษณาหนาโรงแลวอานเบา ๆ “เสือลางทุง…ภาพยนตร ไทยสีวิจิตร บู สะบัด…ฟดกัน ถึงใจ, ชาญชัยและวิลาวัณยแสดงนํา ทวย เทพ อํานวยการสราง และกํากับ” พลมองดูหนาอาเสี่ยแลวยิ้มเล็กนอย “อานใหหมดซี” “หมดแลววะ”


“ทําไมไมบอกวาใครแตงละ” “นัน่ นะซี เขาคงเห็นวาไมจาเป ํ นเพราะเขาซือ้ เรือ่ งไป แลว นักประพันธ ไมสาคั ํ ญและไมมีความ หมายอะไร ผูอ ํานวยการสรางหรือเจาของหนังสําคัญกวา” นิกรเดินยิ้มกริ่มเขามาหาคณะพรรคของเขา หยุดยืนยก หลังมือขวาเช็ดปากแลวแยงบุหรี่ในมือ ดร. ดิเรกมาสูบ “คอยยังชั่วหนอยลอขาวราดแกงไกเสีย ๓ จาน” เจาคุณปจจนึก ฯ มองดูลูกเขยจอมทะเลนของทานดวยความหมั่นไส “ฉันสงสัยเหลือเกินวาผีปอบมันคงจะเขาทองแกแน ๆ “ นิกรหัวเราะชอบใจ “ทองผมไมพลุยมันไมเขาหรอกครับ” ทานเจาคุณสะดุงโหยงรีบยกมือขวาปดทองของทานทันที ตอจากนั้นหนวยกลาตายทั้ง ๖ คนก็พา กันเดินไปจากหนาโรง-ภาพยนตร นายแพทยหนุมยกนาฬิกาขอมือขึ้นดูเวลาแลวกลาววา “คุณออยนัดเราทุม ครึง่ นี่เพิ่งทุมเทานั้น เดินเทีย่ วกัน กอนหรือเรา” พลวา “ตลาดมันก็แคนเ้ี องเดินเสียจนเบือ่ แลว เราเขา ไปนั่งคุยกันในราน “ศรี โภชนา” ดีกวา สั่ง เครื่องดื่มมา ดื่มกัน บางทีคณ ุ ออยกับคุณพอของเธออาจจะมาคอยเราอยู แลวก็ได กันรูส กึ วารานอาหารรานนี้ หรูหรากวารานอื่น ๆ ในเมืองนี้ ตกแตงรานคลายกับบารในกรุงเทพ ฯ แตมีสายรุง เขียว ๆ แดง ๆ เชยไป หนอย” พูดถึงเชยคณะพรรคสี่สหายก็นึกถึงลุงเชยผูเปนตนศัพท นีแ้ ลวทุกคนก็หวั เราะขึน้ พรอม ๆ กัน ถึง แมลุงเชย พัชราภรณ ลวงลับไปหลายปแลว แตความกระดูกขัดมันและความเปนเทิ่นมันเทศของแก ทุกคนก็ ยังจําไดอยางไมมีวันลืม ดานใตของโรงภาพยนตรเปนหองแถวสองชัน้ และลวนแตเปนรานคาตาง ๆ เมื่อสุดหองแถวไมก็ ถึงตึกสองชั้นขนาด สามคูหากวางและลึกมากตั้งอยูโดดเดี่ยวระหวางตรอกแคบ ๆ ตึกหลังนี้แหละคือ ภัตตาคาร “ศรี โภชนา” สถานที่จาหน ํ าย อาหารและเหลาเบียรทด่ี ที ส่ี ดุ ของจังหวัดนี้ มีบริการคอนขาง ทัน สมัย อาหารจีนและอาหารฝรั่งพรอม ตามเวลาที่กลาวนี้มี ประชาชน นัง่ ดืม่ เหลารับประทานอาหารกันอยูต าม โตะตางพอสมควร หนวยกลาตายทั้ง ๖ คน หยุดยืนอยูหนาภัตตาคารที่กลาวนี้ ทุกคนทอดสายตามองเขาไปขางในแลว รูสึกวาผูที่อยูใน ภัตตาคาร “ศรี โภชนา” สวนมากก็เปนคนชั้นกลางและคน ชัน้ ตํ่าทั้งนั้น แสงไฟฟาใน ภัตตาคารสองสวางไสว หนารานมี ตูใสอาหารสดคาว ไกเปดแขวนอยูหลายตัวตามแบบภัตตาคาร ตาง จังหวัด ภายในรานไมสวยงามอะไรนัก ริมฝาหองดานหนึ่งเปนเคาเตอรและใสขวดเหลาและเบียร โตะ อาหารตัง้ อยูเ รียงราย เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับสี่สหายเบา ๆ “เราจะยืนแขวนอยูนี่ทาไม ํ เขาไปนั่งขางในดีกวา” นิกรเห็นพองดวย


“นัน่ นะซีครับ ผมอยากจะกินขาวผัดไขดาวรองทองอีก สักสองจาน” เจาคุณปจจนึก ฯ สัน่ ศีรษะดวยความอิดหนาระอาใจแลวทานก็เดินนําหนาพาสี่สหายกับเจาแหวเขา ไป ในภัตตาคาร “ศรี โภชนา” บรรดาผูท น่ี ง่ั รับประทานเหลาและอาหารอยูต าม โตะตาง ๆ พากันมองดูคณะ พรรคสี่สหายในฐานที่เปนคน แปลกหนา แตก็ไมมีใครสนใจเทาใดนัก หนวยกลาตายตางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หองชวยกันมองหาสาวสวยเจาของนามเรวดี พล กลาวกับเพือ่ นเกลอของ เขาเบา ๆ วา “ไปขางบนเถอะพวกเรา กันคิดวาคุณออยกับคุณพอ ของหลอนคงไมยอมนัง่ รับประทานอาหาร ขางลางเปนแน รูสึกวามีแตพวกขี้เมาทั้งนั้น จอกแจกหนวกหูเหลือเกิน เราไปนัง่ รอคุณออยขางบนดีกวา ขาง บนอาจจะมีหอ งพิเศษ” ทุกคนเห็นพองดวย ทานเจาคุณพาสี่สหายกับเจาแหว ขึ้นบันไดไปชั้นบน ความคาดคะเนของพล ถูกตองแลว ภายใน หองชัน้ บนคอนขางหรูหราสะอาดเรียบรอยกวาชัน้ ลาง มีหอ ง พิเศษถึงสองหองซึ่งหอง หนึ่งมีปายเขียนไววา “จองแลว” โตะอาหารประมาณ ๑๐ โตะวางเปลา คนรับใชสองคน นั่งสนทนากันเงียบ ๆ และไมไดแสดงทาที สนใจกับหนวยกลา ตายแมแตนอ ยเพียงแตชาเลื ํ องดูนิดหนึ่งขณะที่ขึ้นบันไดมา พลพาคณะพรรคของเขาตรงไปนัง่ ทีโ่ ตะ ๆ หนึง่ ซึง่ ตรง กับชองหนาตางลมพัดเย็นสบาย พื้น อาคารเปนกระเบื้องขัดมัน ตึกหลังนีเ้ จาของสรางขึน้ เพือ่ ใหเปนภัตตาคารโดยเฉพาะ ชายหนุมชาวพืน้ เมืองคนหนึง่ ซึ่งเปนคนรับใชของ ภัตตาคารลุกขึ้นเดินเขามาหาหนวยกลาตาย อยางรอนรน เขา มองดูคณะพรรคสี่สหายแลวกลาววา “ขอโทษครับ เชิญไปนัง่ โตะอืน่ ดีกวา” อาเสี่ยชักฉิว “ทําไมวะ โตะนีม้ คี นจองไวแลวยังงั้นหรือ” “เปลาครับ แตเปนโตะสําหรับแขกพิเศษของเรา” กิมหงวนเคนหัวเราะ “ทําไมไมติดปายบอก พวกอัว๊ มีเงินกินโวย ลื้อจะมาหวงหามอั๊วไมได ถามีคนจองไวก็ตองปดปาย บอกใหรู อั๊วกับพวกอั๊วจะนั่งโตะนี้แหละลื้อจะทําไม” คนรับใชหวั เราะเบา ๆ “ผมไมทําไมคุณหรอกครับเมื่ออยากจะนั่งก็ตามใจ แตถา มีเรือ่ งเกิดขึน้ ผมไมรบั ผิดชอบและพวก คุณจะเสียใจ” พลยกมือชี้หนาเจาบอยหนุม “อยาขูโวยอายนองชาย พวกเราเปนเสือไมใชหมา” นิกรพูดโพลงขึ้น “เสืออยูดี ๆ อยาแหยเสือนะโวย ประเดีย๋ วพอเผาราน เสียหรอก”


กิมหงวนยกกําปน ขวาทุบโตะดังโครมแลวรองตวาดลัน่ “ไปเอาเบียรเย็น ๆ มากิน ๓ ขวด กับแกลมไมตอง เร็ว ไปเอามา” คนรับใชรบั คําสั่งแลวรีบลงบันไดไปชั้นลาง ดร. ดิเรก จุ ปากดุเพือ่ น ๆ แลวกลาววา “อยาเอะอะไปหนอยเลยวะพวกเรา ประเดีย๋ วบอยมันนึก วาเราเปนอันธพาลก็ไปพาตํารวจมารวบ ตัวเราไปโรงพักเทานัน้ พลตํารวจและนายสิบนะรูจักเราเมื่อไร อยางนอยเราก็ตอ งเสีย เวลาไปโรงพัก” อาเสี่ยหัวเราะ “เปลา ไมมอี ะไรหรอกหมอ แอ็คเลนโก ๆ นะ” สักครูหนึ่งคนรับใชก็นาเบี ํ ยรและแกวเปลามาเสิรฟให แลวเขาก็กลาวกับหนวยกลาตายอยางนอบ นอม “ไดโปรดเถอะครับ ผมขอเรียนใหทราบวาโตะอาหารโตะนีเ้ ปนโตะพิเศษ ทีภ่ ตั ตาคารจัดไวใหผมู ี อิทธิพลคนหนึง่ ของเมืองนี้ ขณะนี้เขามาแลวกําลังคุยกับผูจัดการอยูที่เคาเตอรขาง ลาง เพื่อเห็นแกความสงบ โปรดยายไปนั่งโตะอื่นเถอะครับ” พลยิ้มใหบอยหนุม “คนที่แกวา เปนผูว า ราชการจังหวัดหรืออยางไร” “เปลาครับ เขาไมไดเปนขาราชการ” อาเสี่ยพูดขึ้นทันที “เปนนักเลงยังงั้นหรือ” “ครับ ถูกแลว เขาเปนนักเลงใหญที่มีอิทธิพลที่สุดใน เมืองนี้ ถาพวกคุณมีเรื่องกับเขาก็เห็นจะแย หนอย ผมเตือน ดวยความหวังดีจริง ๆ” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางมองดูหนา กัน กิมหงวนกลาวกับคนรับใชอยางทรนง “กันก็หนึ่งไมมสี องเหมือนกันเพือ่ น กันฆาคนตายที่ กรุงเทพฯ รวมทัง้ หมด ๑๕๐ คน แลวกันก็ หลบหนีมานี่ นัก เลงใหญที่แกวาคงเปนคนที่ ๑๕๑ ถาเขามีเรือ่ งกับกันหรือ พวกเรา” นิกรวา “พวกเราลวนแตเสือรายทัง้ นัน้ กัน…เสือเดช ปลนและฆาคนมานับไมถวน หนีมาจากคุก บางขวาง คนนีเ้ สือ คงถึงสายตาสั้นแตฆาคนอยางเลือดเย็น” แลวเขาก็ชี้ไปที่พล “นั่นเสือฤทธิ์ คุมลูกนอง ปลนโรงพักในกรุงเทพฯ ถึงหาหก แหงยิงตํารวจตายราบ แลวก็คนแกนพ่ี อ ของกันคือเสืออูด เสือเฒาสูไม ถอยฆาคนตายมา ๙๙ คน ขาดอีกคนเดียวครบ ๑๐๐ คนนัน่ เสือแหวจอมอาชญากรชัน้ ดาวรายทีต่ ารวจเห็ ํ น หนาแลว วิง่ หนี” เจาบอยหนุม หนาซีดเผือด “ตํารวจวิง่ หนีเชียวหรือครับ” “เออ” นิกรพูดเสียงหนัก ๆ “ทําไมถึงวิ่งหนีละครับ” “กลัวอายแหวมันขอเงินนะซี” นิกรพูดหนาตาเฉย


เสียงหัวเราะดังขึ้นอยางครื้นเครง คนรับใชรูแลววาเสี่ย หงวนกับนิกรพูดเลนเขาก็เลยผสมโรง หัวเราะดวย พลกลาวกับ บอยหนุม อยางกันเองวา “พวกเราไมใชเสือสางหรืออาชญากรหรอกนองชาย เราเปนพลเมืองดีเดินทางมาเมืองนีก้ เ็ พือ่ มา เสี่ยงโชคหางานทํา เราไมใชคนเกะกะระรานอะไรหรอก แตถา ใครชมเหงเรากอนเราก็ สูตาย บอกกันหนอย ซิ ผูมีอิทธิพลที่แกพูดถึงนะเขาเปนใคร” กอนทีบ่ อยจะใหคาตอบเสี ํ ยงรองเทากระทบพื้นขั้นบันได ก็ดังขึ้น คนรับใชรีบเลี่ยงไปจากโตะนั้น ทันทีเมื่อไดยินเสียง หาว ๆ ของใครคนหนึง่ พูดคุยเอะอะเอ็ดตะโรโดยไมเกรงใจใคร หนวยกลาตายมองดูหนากันเปนความหมาย แลวยกแกวเบียรขึ้นจิบไมสนใจกับชายฉกรรจ ๓ คน ซึ่งพากันขึ้นมาบนภัตตาคาร คนหนึ่งเปนชายกลางคนรูปรางสูงใหญแตงกายภูม-ิ ฐานดวยเสือ้ ผาราคาแพง แตบุคลิกลักษณะบอกใหรูวาเปน นักเลงอันธพาล ชายผูนี้อายุไมเกิน ๔๐ ป ไวผมยาวเปนกระ- เซิง ไวหนวด เสนเล็ก ๆ หนาผากเถิกริมฝปากหนา สวมกาง เกงขายาวสีเทาและเชิ้ตฮาไวตาหมากรุกราคาแพงซึ่งเปนเชิ้ต ชั้นดีของอเมริกา อีกสองคนรูปรางลําสั ่ นแตงกายไมหรูหราอะไร นัก แตใบหนาทาทางบอกวาเปนอันธพาล ชัน้ ตํ่า ชายรางใหญผูนี้มีนามวาลบหรือใคร ๆ เรียกเขาวาพี่ลบ อดีตของเขาคือนักเลงอันธพาลมีชื่อเสียง โดงดังในกรุงเทพฯ ทางยานบางรัก เขาหลบหนีคดีอาญามาอยูเ มืองนีไ้ ด ๕ ปแลว และมาตั้งหลักฐานอยูที่นี่ โดยไมคิดกลับกรุงเทพฯ อีก ลบ ประกอบอาชีพในทางทุจริตผิดกฎหมายทุกวิถีทางที่จะไดเงินมา ใช ตัง้ ตน เปนหัวหนานักเลงใหญจนกระทั่งมีอิทธิพลใหญยิ่ง มีรถยนตบรรทุกโดยสารถึง ๕ คัน หนาฉากของเขาคือ นัก ธุรกิจ แตหลังฉากคือจอมอันธพาลอายมหาโกงและฆาตกรโหด ที่เคยฆาคนมาหลายคนแลวดวยมือของ เขาเองหรือดวยลูกนองของเขา ตํารวจภูธรทีน่ เ่ี คยจับกุมเขาหลายครัง้ ในขอหาตาง ๆ กัน แตลบก็หลุดพนขอ หาเหลานั้นไดเนื่องจากไมมีใครกลา เปนพยานใหเจาพนักงานนัน่ เอง จอมนักเลงกับสมุนรวมใจทั้งสองคนตางหยุดชะงักขาง บันไดและพากันมองดูคณะพรรคสี่สหาย ลบพยักหนาเรียกคน ใชคนหนึ่งใหมาหาเขาแลวกระซิบบอกเบา ๆ “อายนองชาย กันจะปรึกษากับคนของกันถึงธุระสําคัญ แกชวยไปขอรองใหพวกนั้นเขายายโตะไป นั่งทีอ่ น่ื หนอยเถอะวะ พูดกับเขาดี ๆ นะ” คนรับใชมองดูลบดวยความเกรงกลัว “ผมบอกเขาแลวนี่ครับพี่ลบ ผมขอรองใหเขาไปนัง่ ที่ อืน่ และบอกใหทราบวาโตะนัน้ จัดพิเศษ แต เขาไมยอมครับเขาบอกวาถามีใครสั่งจองก็ควรติดปายไว เมือ่ ไมมปี า ยติดเขา ก็มีสิทธิที่จะนั่งได” ลบพยักหนารับทราบ หันไปมองดูหนวยกลาตายอยาง สนใจ แลวกลาวกับสมุนคนสนิททั้งสอง “ทาทางบอกวามาจากกรุงเทพฯ แตเห็นจะไมใชพวก นักเลง เฮย—อายคลอย เอ็งไปเจรจากับเขา หนอยเถอะวะ ขอรองใหเขาไปนัง่ โตะอืน่ ขานะไมอยากอาเรือ่ งหาราวกับใคร หรอก แตโตะนัน้ มันติดกับ ชองหนาตางเย็นสบายดีกวาโตะ อืน่ และโดยเฉพาะสําหรับคืนนีข้ า จะตองนัง่ โตะนัน้ ดวยความ จําเปนบาง อยางซึ่งพวกเอ็งก็รูดีแลว”


เจาคลอยรับคําสั่งแลวเดินปรี่เขาไปหาคณะพรรคสี่สหาย เขาหยุดยืนระหวางนิกรกับเสี่ยหงวนยก มือเทาสะเอวมองดูหนวยกลาตายในทานักเลงเต็มตัว พอสบตากับกิมหงวนเจาคลอยก็กลาวขึ้น “คุณครับ แสงสวางของสันติภาพนั้นยังมีอยู ถาหากวาพวกคุณกรุณายายไปนั่งโตะอื่น” อาเสี่ยขมวดคิ้วยนแลวอมยิ้ม กลาวกับเพื่อนเกลอของ เขา “เจอเอานักประพันธใหญเขาแลวโวย” แลวเสี่ยหงวนก็ เงยหนามองดูสมุนคนสนิทของลบอยาง ขบขัน “นองชาย ถา เราไมยอมเปลี่ยนโตะจะมีอะไรเกิดขึ้น” “ออ—ไมมีอะไรมากมายหรอกครับนอกจากวาปากนอย ๆ ของพวกคุณอาจจะสัมผัสกับเทาอันนา เอ็นดูของพวกผม” พลโมโหจนลืมตัวก็ยกเทาถีบเจาคลอยเต็มแรง สมุนของลบเซถลารอนออกไปไกลทามกลางเสียง หัวเราะอยางครื้นเครงของหนวยกลาตาย “ถุย” นิกรถมนําลายพลางหั ้ วเราะ “สํานวนมึงฟงแลว กวนสะดือเหลือเกิน ถายยาเสียบางซีโวยอาย นองชาย รูสึกวา อะไร ๆ ในตัวแกมันไมใครจะสมบูรณเลย หรือมายก็แกหนัง- สืออานเลนไปหนอย” ลบเดินปรี่เขามาที่โตะคณะพรรคสี่สหาย พลรูดีวาจะมี อะไรเกิดขึ้นก็ผุดลุกขึ้นยืนถอยออกมานอก เกาอี้ นักเลงใหญ หยุดยืนเผชิญหนาพลในระยะใกลชิด แวดตาของลบแข็งกราว เจาแหวรองบอกพลทันที “รับประทานจองตามันไวนะครับ อยากะพริบ” ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ คนรับใชทั้งสองคนอกสั่น ขวัญแขวนไปตามกัน ลบพยักหนากับพลแลว กลาววา “แกคงยังไมรูจักกัน” พลหัวเราะเบา ๆ “ก็ไมจาเป ํ นอะไรนัก” “แตกันควรจะบอกแกสักนิดวากันคือนายลบที่ใคร ๆ ใน เมืองนีร้ จู กั กันดี” พลวา “หมายความวาแกกําลังบอกกันวาแกเปนนักเลง ใหญทน่ี ”่ี “ก็ไมใหญโตอะไรนักหนาหรอกเพือ่ น พอตัวกันเทา นัน้ อา—อยาใหเรามีเรื่องปะทะกันเลยนะ เพื่อน ขอโตะตัวนีใ้ หกนั เถอะ” พลสั่นศีรษะ “เสียใจลบ พวกเรามากอนและนั่งกินเบียรกันอยูกอน” “ถายังงั้นกอเปนเรือ่ ง” ลบแผดเสียงลั่นและยิ้มแสยะ อายเสือรูปหลอหัวเราะอยางใจเย็น “ไดซีเพื่อน กันชอบมีเรือ่ งกับคนทีช่ อบเอาเรือ่ งเหมือน กัน” จอมนักเลงปราดเขาชกพลดวยหมัดขวาทันที พลยก แขนซายขึ้นกันไวและชกตอบดวยหมัดขวา ทันทีทันควัน หมัดตรงขวาของพลกระแทกหนาลบอยางจัง ทําใหลบซวนเซออก ไป ลบหันไปรองบอกสมุน ของเขา “ยืนดูเฉย ๆ ไมตองชวยขา” แลวลบก็ปราดเขาตะลุม บอนพลอยางดุเดือด


พลกับลบฟาดปากกันอยางอุตลุด ตางฝายตางรัวหมัด ศอก เขา และเทาใหอีกฝายหนึ่ง พื้นชั้นบน เปนพื้นคอนกรีต ปูกระเบื้องประกอบทั้งพลกับลบสวมรองเทาพื้นยาง บรรดาผู ที่นั่งรับประทานเหลาและ อาหารอยูชั้นลางจึงไมไดยินเสียงตึงตัง โครมครามจากการตอสูก นั ระหวางนักเลงใหญกบั สิงหหนุม รูป หลอ ชั้นเชิงมวยของพลเหนือกวาลบมาก แตกาลั ํ งของลบ แข็งแกรงกวาพล พลจึงตกเปนฝายรับตลอด เวลาคือถอยฉาก จนกระทัง่ นิกรเดือดดาลรองตะโกนลัน่ “ถอยทําไมอายพล อยาถอยซีโวย หนามันไมเหมือน พอแก ชกมันเขาไป” พลถูกเตะเซไปปะทะผนังหอง ลบปราดเขาซํายกเท ้ าขวาเตะพลเต็มเหนี่ยว พลยกแขนซายขึ้นปด พรอมกับสืบเทาเขาชิด ตัวคูตอสูชกสวนดวยหมัดฮุคขวาถูกปากครึ่งจมูกครึ่งของนักเลงใหญอยางถนัดใจ เทานีเ้ องลบก็เซถลาออกไปอยางไมเปนทา และลมลงกนกระแทกพื้น เสีย่ หงวนปราดออกมายกมือขึน้ นับ ดวยเสียงดัง “หนึง่ —สอง—สาม—สี— ่ “ ลบรีบลุกขึ้นดวยกําลังใจอันเขมแข็งของชายชาติเสือ อาเสี่ยใชมือซายดันหนาอกจอมนักเลงไวแลว นับตอไป แตแลวลบก็เหวี่ยงหมัดสวิงขวาถูกกานคอของกิมหงวนดังฉาดยังผลใหเสี่ยหงวนกระเด็นออกไป ตามหมัด ลบกระโจนเขาใสพลทันที คราวนี้พลไมยอมถอยแมแตกาวเดียว เขายืนปกหลักแลกหมัด กับคูตอสู คนละฉาดสองฉาด ตางคนตางหนาสั่นไปตามกัน อัปเปอรคัทซายของพลถูกชายโครงขางขวาของลบทีหนึ่ง รุนแรง เหมือนกระทุงดวยสากตําขาว จอมนักเลงโดนหมัดนีก้ ล็ า ถอย เปนพัลวัน พลแย็ปซายและตามดวยฮุค ขวาถูกคางลบดังสนั่น ลบเซแซด ๆ ออกไปและลมลงอีก คราวนีน้ กั เลงใหญหมด ศักดิ์ศรีแลว เขาสอดมือเขา ไปใตชายเสื้อเชิ้ตกระชากปนพกที่ เหน็บไวใตเข็มขัดออกมา ทันใดนั้นเองเสี่ยหงวนก็พุงตัวลงลม ทับตัวลบ และยื้อแยงปนกระบอกนั้น มีเสียงหาว ๆ ของใครคนหนึง่ ดังขึน้ “หยุด ลบ—อะไรกันนี”่ การตอสูสิ้นสุดลงเพียงเทานี้ สุภาพบุรุษผูสูงอายุคนหนึ่งทาทางภูมิฐานรูปรางบอบบางยืนเดนอยู ขางบันไดใกล ๆ กับ สาวสวยคนหนึง่ หลอนคือเรวดีนน่ั เอง และสุภาพบุรุษผูนี้ก็คือ นายเพิ่มบิดาบังเกิดเกลา ของหลอน นายเพิ่มปราดเขาไปหาม กิมหงวนกับลบและแยงปนพกในมือลบมาถือไว เขามองดูลบ ดวยแวว ตาของผูม อี านาจ ํ “ฉันสั่งเธอแลววา อยาใหมเี รือ่ งวิวาทกับใครอีก ถาเธอ ถูกตํารวจจับงานของฉันก็จะลมเหลวหมด ความเกงกาจใน การชกตอยตีรนั ฟนแทงกันอยางนีฉ้ นั ไมปรารถนาเลยเคราะหดี เหลือเกินที่ฉันกับออยมาทัน เวลา ถามาชากวานี้เพียงสองสาม นาทีก็คงจะเปนศพกันไปบางแลว” นายลบนักเลงใหญยิ้มแหง ๆ ทาทางของเขาเต็มไปดวยความเคารพเกรงกลัวชายชราผูนี้ หนวยกลา ตายทั้ง ๖ คนตางจองมองดูเรวดีดว ยความชืน่ ชม ในความงามและความนารัก ของหลอน สาวนอยยิ้มใหทุก ๆ คนแลวเดินเขาไปหาบิดาของ หลอน “คุณพอคะ สุภาพบุรุษทั้ง ๖ คนนี้แหละคะ ทีอ่ อ ยนัด มาพบกับคุณพอที่นี่”


นายเพิ่มหนาตืน่ หันขวับมาทางคณะพรรคสี่สหาย ทุก คนตางยกมือไหวนายเพิม่ อยางนอบนอม พลรีบแนะนําตัวเอง กับพรรคพวกของเขา “ผมรูสึกเปนเกียรติอยางยิ่งเชียวครับที่ไดรูจักกับทาน ผมชื่อฤทธิ์ครับ เพือ่ นของผมคนนีช้ อ่ื เดช ทางขวาผมชื่อมั่น อีกคนชือ่ คง และคนนัน้ ชือ่ แหว ทานผูน ช้ี อ่ื อูดเปนอาของผมและเปนญาติผใู หญของพวก เราครับ” นายเพิ่มเดินเขามายื่นมือใหสัมผัสทีละคน และทักทายดวยอยางสนิทสนม เสี่ยหงวนฟองนายเพิ่ม ทันที “พวกผมมารอพบปาครับ นายลบกับพรรคพวกบุกขึ้น มาหาเรื่องกับพวกผมและเกิดชกกับเจาฤทธิ์ สูเจาฤทธิ์ไมได ควักปนออกมาจะยิง ผมก็ตอ งเขาแยงปนปองกันชีวติ เพือ่ นผม คนอันธพาลอยางนี้ปาไมนา เลี้ยงไวเปนลูกนองเลยครับ เสียเกียรติเปลา ๆ” ชายชราทําหนาครึง่ ยิม้ ครึง่ แหย “พอหนุม อยาเรียกฉันวาปาหรือพอเลยนะ ฟงแลวรูสึก ยังไงก็ไมรู” อาเสี่ยอมยิ้ม “ไมเปนไรครับผมไมถือ” “ถูกแลวเธอไมถือแตฉันถือ” นิกรดุกิมหงวน “เรียกเขาไปไดหรือทานมีลูกสาวเปนบาไปได ไมรจู กั กาละเทศเสียบางเลย” นายเพิ่มเปลี่ยนสายตาไปที่จอมอันธพาล ซึง่ เปนมือปนประจําตัวเขาแลวเรียกลบเขามาหา เขาขอ รองใหลบกับคณะพรรคสี่สหายปรองดองกันอภัยใหกันในเรื่องที่ใชกาลั ํ งปะทะกัน ดังนั้นลบจึงสัมผัสมือกับ พลและสิน้ สุดความเปนศัตรูกนั แต เพียงเทานี้ เรวดีกลาวกับคณะพรรคสี่สหายวา “ดิฉันเสียใจคะ ที่มีเหตุเกิดขึ้นระหวางคุณฤทธิ์กับนายลบซึ่งเปนคนของคุณพอ ความจริงถานาย ลบทราบวาพวกคุณ มารอพบคุณพอกับดิฉันก็คงจะไมมีเรื่องอะไร อยาโกรธเคือง อาฆาตพยาบาทนายลบเลย นะคะ” พลยิ้มใหหลอน “ผมอภัยใหคุณลบแลวครับ เราตางก็ไดรบั บาดเจ็บกัน คนละนิดหนอยเทานัน้ และผมลืมเรื่องที่เกิด ขึ้นแลว” นายเพิ่มกลาวกับหนวยกลาตายดวยใบหนายิ้มแยม “เชิญในหองพิเศษเถอะ ฉันสัง่ จองหองไวเรียบรอยแลว เขาไปนั่งคุยกันและรับประทานอาหารกัน ออยเขาชอบพวก เธอมาก ชมใหฉันฟงวาทุกคนสุภาพเรียบรอยเหมือนผูดีตก ยาก” พูดจบเขาก็ยกมือตบหลัง เจาคุณปจจนึก ฯ เบา ๆ “เชิญ ครับนายอูด ยินดีมากที่ไดรูจักกัน ดูเหมือนผมเคยเห็นหนา นายอูดที่กรุงเทพฯ จําไดคลับคลายคลับคลา” ทานเจาคุณหัวเราะเบา ๆ “หรือครับ ผมก็คิดวาเคยเห็นคุณที่กรุงเทพฯ เหมือนกัน”


นายเพิ่มหันมาทางมือปนของเขา “ลบ—เธอกับเด็กของเธอนั่งอยูที่โตะนี้สั่งเหลาหรือ อาหารมากินกันตามความพอใจของเธอเถอะ นะ” “ครับ ขอบคุณครับ” ลบรับคําอยางพินอบพิเทาจน กระทั่งสี่สหายแปลกใจ ตอจากนัน้ นายเพิม่ กับ เรวดีก็พาหนวย กลาตายทั้ง ๖ คนเขาไปในหองที่สั่งจองไว พนักงานรับใชคนหนึง่ รีบติดตามเขาไปเพือ่ รับคํา สั่งจากนายเพิ่ม ชายชรากับสาวสวยสั่งเหลาและอาหารมากมายหลายอยางซึ่งลวนแตเปนอาหารดี ๆ ทั้งสิ้น วิสกี้ โซดาถูกยกมาเสิรฟกอนอื่น หลังจากนั้นกับแกลมก็ตามมา คณะพรรคสี่สหายตางรูสึกวานายเพิ่มเปนผูมี อัธยาศัยดี ใจสปอรทไมถือตัวและคงจะมี ฐานะรํารวยมาก ่ เพราะผูท ส่ี ง่ั วิสกีต้ ราขาวนัน้ ยอมเปนเครือ่ ง วัด ฐานะอยูในตัวแลว เขาพูดคุยกับหนวยกลาตายทุก ๆ คน อยางสนิทสนม ไตถามถึงความเปนมาของทุกคนซึ่ง สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวก็ไดซักซอมกันมาเรียบรอยแลว จึงโกหกอยางคลองแคลวสนิทสนม อาหารที่สั่งถูกยกทยอยมาตามลําดับ เมือ่ ตราขาวพรอง ไปขวดครึง่ นายเพิ่มก็เริ่มสนทนากับคณะ พรรคสี่สหายอยาง เปนงานเปนการ เขากลาวกับเจาคุณปจจนึก ฯ วา “อนุญาตใหผมเรียกนายอูดวาพี่อูดเถอะนะ หวังวาพี่ คงไมรงั เกียจทีจ่ ะตอนรับผมเปนนองชายของ พีอ่ ูดคนหนึง่ ” เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มแปน “ทําไมผมจะรังเกียจ ตรงกันขามผมกลับยินดีที่คุณให เกียรติผม เรียกไดเลยครับไมตอ งเกรงใจ” “ขอบคุณมากพี่อูด อา…ผมคิดวาพี่อูดกับลูกหลานของ พี่อูดมารวมงานสําคัญกับผมดีกวา ผมจะ ใหรายไดอยางงดงาม ทีเดียว ทุกคนจะมีเงินใชอยางฟุมเฟอย มีชีวิตอยางสุขสบาย และมีอนาคตรุง เรืองแน ๆ แตวา งานนีเ้ ปนงานทีต่ อ งเสีย่ งภัย อยางยิ่ง พี่อูดกับลูกหลานของพี่อูดจะเอาไหมละครับ” หนวยกลาตายตางจองตาเขม็งมองดูนายเพิ่มไปตามกัน เจาคุณปจจนึก ฯ รูท นั ทีวา นายเพิม่ คงจะ ประกอบการทุจริตอยางแนนอน ซึง่ งานนัน้ อาจจะเปนงานใตดนิ ของพวกคอมมิว นิสตก็ได ทานเจาคุณแกลงทําเปนนิง่ คิด “งานอะไรครับ คุณเพิ่ม” นายเพิ่มชะโงกหนาเขามาพูดกับเจาคุณปจจนึก ฯ เบา ๆ “งานใตดนิ ของพวกแดง ผมคือหัวหนาคอมมิวนิสตคน หนึ่งในประเทศไทย ประจําภาคนี้ ผมกลา เปดเผยความจริงให พี่อูดและลูกหลานของพี่อูดทราบ ก็เพราะมั่นใจวาทุกคนคง ยินดีรวมงานกับผม จริงอยู เราตองเสี่ยงภัยอันตรายมาก แตเมือ่ เรามีความเฉลียวฉลาดรอบคอบ ตํารวจหรือเจาหนาทีฝ่ า ย บานเมืองก็ ทําไมเราไมได ทุกวันนี้ไมมีใครรูความจริงเลยวา ผมเปนหัวหนาคอมมิวนิสต และออยคือรองหัวหนาหรือผู ชวย ของผม” เจาคุณปจจนึก ฯ หันมามองดูสี่สหายกับเจาแหว ทาน แกลงถามเบา ๆ วา “วายังไงโวย” พลยิ้มใหทานเจาคุณ


“เรียนถามทานสิครับวา จะกรุณาใหเงินเดือนเราเทาใด ถาคุมกับการที่เราตองเสี่ยงคุกตะรางก็เอา ครับ ทุกวันนี้เราตอง ทํางานกรรมกรอาบเหงือ่ ตางนํา้ มีรายไดนอ ยเต็มทน บางทีก็ อดมือ้ กินมือ้ ถามีรายไดดี ผมไมขดั ของงานอะไรผมเอาทัง้ นัน้ ” นายเพิ่มมองดูสี่สหายกับเจาแหว “สําหรับเงินเดือนในขัน้ แรก ฉันจะจายใหพวกเธอและพี่อูดคนละหมื่นบาทตอเดือน” หนวยกลาตายทั้ง ๖ คน แกลงทําเปนตืน่ เตนดีใจไป ตามกัน “เดือนละหมื่นบาทหรือครับ” กิมหงวนคราง “โอ…ถา เชนนัน้ ไมมปี ญ  หาอะไรครับ พวกผมทุกคน พรอมแลวที่จะทํา งานรับใชทา นนับแตบดั นีเ้ ปนตนไป ในชีวิตของพวกเรายังไม ปรากฏวา มีใครไดเปนเจา ของเงินจํานวนหมืน่ เคยมีอยาง มากก็เพียงพันเทานั้นแหละครับ ขอใหทา นมัน่ ใจเถอะครับวา พวกผมจะรับ ใชทานดวยความซื่อสัตยสุจริต เมือ่ เราไดคา ตอบแทนอยางสูงเชนนี้” นายเพิ่มยิ้มใหเสี่ยหงวน “ฉันจะจัดหาบานพักที่ปลอดภัยใหเธอดวย แตการกิน อยูพ วกเธอจะตองรับภาระหากินกันเอาเอง” นิกรยิ้มแปน “ไมเปนไรครับ คุณพอ ไดเงินเดือนตัง้ หมืน่ บาทยังจะ พะกงสีอีก ก็ออกจะรูมากเกินไป” หัวหนาคอมมิวนิสตกลืนนํ้าลายเอื๊อก “กรุณาอยาเรียกฉันวาคุณพอเลย นายเดช ฉันขอรอง” นิกรยิม้ เอียงอาย “ผมเปนคนนอบนอมเจียมตัวครับ ผมมักจะเรียกทานผู สูงอายุวาคุณพอเสมอ เปนการยกยองให เกียรติ แฮะ…แฮะ” ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ สักครูเรวดีสาวสวยก็กลาวกับคณะพรรคสี่สหายอยางกันเอง “ดิฉันดีใจมากเชียวคะ ที่พวกคุณไดมารวมงานกับเรา พวกเราทํางานใตดินอยูในเมืองนี้มาปกวา แลว และในสอง สามวันนี้เราจะทํางานสําคัญยิ่งตามแผนการที่คุณพอไดรับมอบหมายมา ขอใหมน่ั ใจเถอะ คะ คอมมิวนิสตจะตองยึดครองประเทศไทยในไมชานี้ และเมื่อนั้นพวกเราทุกคนก็จะสุขสบาย ไปตามกัน เรากําลังเกลี้ยกลอมยุยงใหคนไทยในเมืองนี้นิยม ลัทธิแดงเกลียดชังรัฐบาลไทย งานใตดนิ ของเราดําเนินไป ตาม แผนและมีเงินทุนสําหรับใชจายอยางเหลือเฟอ ขณะนีเ้ รามี สมาชิกในเมืองนีเ้ กือบ ๒๐๐ คนแลวคะ แต ที่เขามารวมงาน ใตดินกับเรามีอยูเพียง ๓๐ กวาคนเทานั้น ดิฉันสนับสนุนพวกคุณก็เพราะดิฉันเห็นวาพวก คุณมีหนวยกานทาทางเฉลียวฉลาด เขาใจวาเคยไดรับการศึกษามาบางแลว” กิมหงวนอมยิ้ม “ครับ ผมเรียนสําเร็จมาจากกรุงเทพ ฯ” “หรือคะ สําเร็จจุฬาหรือธรรมศาสตรคะ” “สําเร็จประชาบาลครับ” เสีย่ หงวนตอบหนาตาย “โธ…แคประถม ๔ ก็เปนบุญแลวครับคุณออย พอแมผมยากจนยัง กะอะไรดี จะเอาเงินที่ไหนมาสงเสียใหผมเรียน ถาผมสําเร็จมหาวิทยาลัย ปานนี้ผมก็คง


เปนขาราชการชัน้ เอกหรือชัน้ พิเศษ ไปแลว พวกเราทุกคนมีความรูข นาดอานออกเขียนไดจริง ๆ ครับ แตเรา สนใจหาความรูเ พิม่ เติมอยูเ สมอ ชอบอานหนังสือ ชอบทองเทีย่ วและหาความรูร อบตัว” นายเพิ่มวา “ความรูไมสาคั ํ ญเทาใด ความรอบรูห รือความเจนจัดในการงาน ในการครองชีวติ ของ คนเราสําคัญกวา พอคาจีนทีเ่ ปนเจาสัวใหญ ๆ เคยหาบกวยเตีย๋ วขาย ไมเคยเรียนพาณิชยเลย สําหรับพวกเธอ เทาที่คุยกันฉันก็รูสึกวาเปนคน ฉลาดและมีอารมณขัน คนของฉันที่รวมงานอยูกับฉันสวน มากเปนคนโง อยางนายลบก็ดีแตใชกาลั ํ งเทานั้น ทํางาน เกี่ยวกับสมองไมไดเลย เขาเปนมือปนของฉัน ดุรายและ เหีย้ มโหด เขาเปนเสือรายสําหรับคนอืน่ แตเขาเปนลูกแมว ทีเ่ ชือ่ ง ๆ สําหรับฉันเพราะพอของเขาทีต่ ายไปเปนเด็กของ ฉัน และนายลบฉันก็ใหความอุปการะมากมาย จึงซือ่ สัตยจงรักภักดีตอ ฉัน” ทุกคนฟงนายเพิม่ พูดเวนแตนกิ รคนเดียวทีก่ ม หนากมตารับประทานอาหาร นายเพิ่มชวนหนวยกลา ตายดื่มเหลาพรอมๆ กัน ซึง่ เรวดีกด็ ม่ื ดวย แลวเขาก็กลาวกับคณะพรรคสี่สหายวา “เปนอันวา พี่อูดและพวกเธอไดเขามารวมงานกับฉัน แลว คืนนีก้ ลับไปนอนโรงแรมกอนนะ พรุงนี้ตอนสายฉันจะ ใหนายลบไปรับพวกเธอไปอยูที่บานพักที่ฉันจะจัดเตรียมไวให ขอใหทุกคนสังวรไววา ฉันไววางใจพวกเธอมาก จึงชักชวนให รวมงานดวย ถาพวกเธอทรยศตอฉันละกอตองตายแนนอน ที่พูดนี้ไม ใชขู” พลยิ้มใหนายเพิ่ม “ขอใหทา นไวใจเถอะครับ ผมกับเพื่อน ๆ จะทํางาน รับใชทานดวยความซื่อสัตยสุจริต เราทํางาน เพื่อเงินครับ ไม ไดเพื่ออะไร เมือ่ ทานเปนนายจางของเรา เราก็ตอ งซือ่ สัตยตอ ทาน ใชใหทาอะไรพวกเราก็ ํ ตองทํา แมแตทา นจะใชใหเรา ไปฆาใครเราก็ทาได ํ ” “ดีมากนายฤทธิ์ ฉันชืน่ ใจทีเ่ ธอพูดเชนนี้ งานฆาคน นะตองมีแน ๆ ฉันไดรบั คําสั่งใหฆาคนสําคัญ กลุมหนึ่งซึ่งมีอยู สามสี่คนดวยกันหรืออยางมากก็ไมเกิน ๕ คน เขาคือหนวย กลาตายของกองทัพบก หนวย กลาตายไดไปโดดรมในประเทศ ของฉันทีฐ่ านทัพแหงหนึง่ และกอวินาศกรรมระเบิดสถานีจรวด และโรง ทหารยอยยับไป หลังจากนัน้ ก็หลบซอนตัวอยูใ นเมือง นัน้ ตามวิทยุของทานผูบัญชาการที่ฉันไดรับจากทาน แจงมาวาหนวยกลาตายหนีขามฟากมาฝงเมืองนี้เมื่อตอนบายวานซืนนี้ เอง ฉันไดรบั คําสั่งใหพยายามลา หนวยกลาตายกลุมนี้ใหได ถาหากวายังพักอาศัยอยูในเมืองนี้ ถาปรากฏวาหนวยกลาตาย ยังอยูในเมืองนี้ฉันก็ จะสั่งใหพวกเธอสังหารเขาเสีย ซึ่งคาตัว ของหนวยกลาตายคนหนึ่งนั้นคิดเปนเงินไทยสองแสนบาท” เรวดียิ้มใหพลแลวพูดเสริมขึ้น “คุณกลาพอที่จะฆาคนดวยปนกลมือไหมคะ คุณฤทธิ์” จากกิริยาทาทางของหลอน ทําใหพลรูทันทีวาสาวสวยผู นี้มีจิตใจเหี้ยมเกรียมแข็งแกรงสามารถฆา คนได “กลาซีครับ เมือ่ เปนคําสั่งของคุณพอคุณ ผมตองทําได เพราะผมถือวาขณะนี้ผมและเพื่อน ๆ เปน คนของคุณแลว” นายเพิ่มมองดูพลดวยความพอใจ


“รูสึกวาเธอเปนคนเขมแข็งดีนะ ฤทธิ์ เทาที่เธอปะทะ กับนายลบก็แสดงอยูแลววาเธอเปนนักสูไม กลัวใคร เอาละขอใหฉันรูแนนอนวาหนวยกลาตายพักอยูที่ไหนฉันจะใหพวกเธอ จัดการสังหารมันทันที รางวัลของพวกเธอเปนรางวัลอันสูงลิบ และจายสด ศพละสองแสนบาทจะเปลี่ยนฐานะของพวกเธอ ใหกลาย เปนเศรษฐี เห็นหรือยังวาการรวมงานกับเรามีทางได เงินหมืน่ เงินแสนทัง้ นัน้ ” หนวยกลาตายตางแกลงแสดงสีหนาชื่นชมยินดีไปตาม กัน เจาคุณปจจนึก ฯ แกลงพูดกับหัวหนา คอมมิวนิสตวา “หนวยกลาตายคณะนี้เกงมากทีเดียวครับ ผมคิดวาคง เปนทหารพลรมในวัยหนุม อายุอยางมากไม เกิน ๒๕ ป เพราะ คนหนุมในวัยนี้มักจะหาวหาญไมกลัวตาย” “ครับ ผมก็เขาใจอยางนั้นพี่อูด ขณะนี้คนของผมได กระจายกําลังกันไปทัว่ เมืองเพือ่ คนหาหนวย กลาตาย แตวา เขา อาจจะเดินทางกลับกรุงเทพ ฯ โดยทางรถยนตแลวก็ได เพราะ ทางราชการทีน่ จ่ี ะตองให ความชวยเหลือเต็มที่ รีบสงไปยังจัง- หวัดใกลเคียงเพื่อขึ้นเครื่องบินกลับ” การรับประทานอาหารไดสิ้นสุดลงในเวลา ๒๑.๐๐ น. หลังจากนายเพิ่มไดชาระบิ ํ ลคาเหลาคา อาหารเสร็จเรียบรอยแลว เขาก็พาหนวยกลาตายทั้ง ๖ คนออกมาจากหองพิเศษและพาลงบันไดไปขางลาง ลบมือปนของนายเพิ่มกับสมุนรวมใจสองคน ติดตามคุมกันนายเพิ่มอยางใกลชิด คณะพรรคสี่สหายกับเจา คุณปจจนึก ฯ และเจาแหวไดแยกทางกับนายเพิ่มและเรวดีที่ หนาภัตตาคาร “ศรี โภชนา” นัน้ นายเพิ่มกับลูก สาวของเขา พรอมดวยมือปนและสมุนสองคน นั่งรถเกงคันใหญไปทางสถานีรถไฟ ที่โรงแรมอาจิว หนวยกลาตายไดชุมนุมกันอยูในหองหมายเลข ๔ อยางสงบเงียบและพูดคุยกันดวยเสียงกระซิบ กระซาบ “เรื่องนี้เปนเรือ่ งใหญโวยไมใชเรือ่ งเล็ก” เจาคุณ ปจจนึก ฯ กลาวกับสี่สหายอยางเปนงานเปนการ “โชคชวยให เราไดพบกับหัวหนาคอมมิวนิสตอยางไมนึกฝน นายเพิ่มกับ เรวดีคอื ศัตรูอนั รายกาจของ ประเทศชาติของเรา” นิกรจุป าก “ตัวคอมมิวนิสตรูปรางหนาตาเปนยังงี้เอง สําหรับตา เพิม่ ผมไมแปลกใจอะไรหรอกครับ ผมแปลก ใจเฉพาะคุณออยเทานั้น หลอนสวยและนารักออกจะตายไปไมนาจะเปนหัวหนา คอมมิวนิสตเลย เอ…ทํายัง ไงดีหวา” กิมหงวนพูดโพลงขึ้น “ชวยกันจับปลํ้าเอาเปนเมียเสียดีไหม จะไดหายแคน” “เฮย ดร. ดิเรกรองลัน่ “พูดเปนบา เรามาปรึกษา กันใหเปนงานเปนการดีกวา เราจะตองรวมมือรวม ใจกันทลาย รังคอมมิวนิสตรายนีใ้ หจงได แตหมายความวาเราจะตองได เอกสารและหลักฐานตาง ๆ อยาง พรอมมูล เพือ่ ใหเจาหนาที่ ดําเนินคดีตอ ไป” พลพยักหนาและยิ้มใหนายแพทยหนุม


“แนนอนทีเดียว เราจะตองปราบปรามใหราบคาบ แต เราจะตองใชเวลาหลายวัน เพื่อเขาไปคลุก คลีอยูกับพวกคอมมิวนิสต” พูดจบพลก็ถอนหายใจลึก ๆ “นาเสียดายคุณออย เหลือเกิน หลอนจะตองติดคุก หลายปดวยความผิดฐานกบฏในพระราชอาณาจักร” เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะหึ ๆ “หลอนไมใชคนไทย หลอนคืองูเหา พวกเราทุกคน ตองระวังตัวใหดี ถานายเพิม่ หรือยายออยรูว า เราคือหนวยกลา ตายละกอ เราคงถูกพรรคพวกคอมมิวนิสตฆา ตายแนนอน อายกรกับอายหงวนนะมักจะพูด มากปากพลอย ปลาหมอมักจะตายเพราะปากจําไว” ดร. ดิเรกยกนาฬิกาขอมือขึ้นดูเวลา แลวกลาวกับพอตาของเขา “ผมจะแอบไปหาผูว า ราชการจังหวัดนะครับคุณพอ ไป พบกับทานเดี๋ยวนี้ เลาเรือ่ งนายเพิม่ กับเรวดี ใหทานฟงแลวผม จะไปหาผูบังคับกองตํารวจและนายอําเภอดวย เจาหนาทีจ่ ะไดเตรียมรับมือกับพวก คอมมิวนิสต ถาหากวาจะกอการรายขึ้น และจะไดรูวาพวกเราจะเปนไสศึกเขาไปรวมงานกับพวกแดง เมือ่ ได โอกาสเราก็นัดตํารวจบุกทลายรังคอมมิวนิสตทันที” เจาคุณปจจนึก ฯ เห็นพองดวย “ดีแลว แตวาแกไมควรไปในเวลาคํามื ่ ดเชนนี้ แกอาจ จะไดรบั อันตรายได เขียนจดหมายถึงผูวา ราชการจังหวัด ใชใหอายแหวนําไปใหเขาดีกวา แลวขาหลวงเขาก็จะบอกใหผูบัง- คับกองและนายอําเภอ ทราบเรือ่ งนีเ้ อง” นายแพทยหนุมนิ่งคิด “ออไร ออไร ดีเหมือนกันครับ ผมควรจะระวังตัวให มาก เพราะถาผมเปนอะไรไป ก็เทากับวา ขาศึกมันตัดกําลัง สําคัญของเราในการปองกันประเทศชาติ” พูดจบ ดร. ดิเรกก็ ลุกขึ้นยืนแลวกลาวกับเพื่อน เกลอของเขา “คุยกันไปพลาง ๆ นะ ไอจะไปเขียนจดหมายถึงผูว า ราชการจังหวัดเรียนเรือ่ งทีเ่ กิดขึน้ ให ทราบ” ตอนสายวันรุง ขึน้ นายลบมือปนประจําตัวนาย เพิ่มไดนารถเก ํ งมารับหนวยกลาตายทั้ง ๖ คนทีโ่ รง แรมอาจิวไปยังบานพักที่จัดไวให ซึ่งบานพักที่กลาวนี้อยูในอาณาเขตบาน ของนายลบนักเลงใหญนน่ั เอง มัน เปนเรือนชั้นเดียวหลังเล็กๆ และคอนขางเกาพออาศัยอยูได สวนเรือนใหญของนายลบเปน เรือนสองชัน้ เพิง่ ปลูกไดไมถึงป ถึงแมแบบบานไมสวยแตก็ กวางขวางมาก บานของนายลบคือกองบังคับการคอมมิวนิสต ประจําจังหวัดนีโ้ ดยมีนายเพิม่ เปนหัวหนาและเรวดีลกู สาวของ เขาเปนรองหัวหนา กอนเที่ยงวันนั้นเอง คณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึกฯและเจาแหวก็ไดเขาพิธีสาบานตัวตอ หนาสมาชิกประมาณ ๓๐ คน หนวยใตดนิ เหลานีเ้ ปนชายฉกรรจชาวพืน้ เมือง และสวนมากเปนอาชญากร หรือนักเลงอันธพาลที่โงเขลาไรการศึกษา จึงเห็นผิดเปนชอบ เห็นแกเงินสินจางโดยไมคานึ ํ งถึงภัยพิบัติ ของ ประเทศชาติที่จะเกิดขึ้นจากคอมมิวนิสต หลังจากพิธีสาบานตัวสิ้นสุดลง นายเพิม่ ก็ถือโอกาสประ ชุมสมาชิกภายในหองกลางชั้นลาง นาย เพิ่มกับเรวดีนั่งอยูบนโซฟาริมหอง สวนหนวยใตดนิ สมุนของเขารวมทัง้ คณะพรรค สี่สหายนั่งขัดสมาธิอยู


บนพื้น ทุกคนตางตั้งอกตั้งใจฟงแผนการ อันชั่วรายของชายชราซึ่งไดรับคําสัง่ มาจากหัวหนาใหญนอก ประเทศ “ทุกคนฟงขาพเจา ขาพเจาไดรบั คําสัง่ ดวนใหเผาเมืองนี้ ในคืนวันนี้ เพือ่ ตอบแทนการกระทําของ หนวยกลาตายแหง กองทัพไทยกลุมหนึ่ง ทีก่ ระโดดรมในบริเวณฐานทัพของเรา และทําลายสถานีจรวดกับ โรงทหารยอยยับไปดวยลูกระเบิดอัน รายแรง กอใหเกิดความเสียหายอยางมากมาย คําสั่งนี้เปนคํา สั่งบังคับ ใหขาพเจาเผาเมืองนีใ้ หไดกอ น ๒๔.๐๐ น. วันนี้ และระหวางทีเ่ มืองนีต้ กเปนเหยือ่ อัคคีภยั ดวยนํามื ้ อของพวก เรา เราจะถือโอกาสสังหารขาราชการสําคัญของจังหวัดนีด้ ว ย คือ ผูว า ราชการจังหวัด ผูบ งั คับกองตํารวจภูธร และผูบ งั คับกองตํารวจตระเวนชายแดน” เสียงพึมพําในหมูสมาชิกดังขึ้นทั่วหอง ตอจากนั้นนายเพิ่มก็มอบหมายหนาที่ใหสมาชิกเปนรายตัว และใหเซ็นทราบ ในคําสั่งเปนหลักฐาน ลบมือปนของเขาจะเปนผูส งั หารผูว า ราชการจังหวัด สวนชายหนุม อีกสองคนจะสังหารผูบังคับกอง ตํารวจภูธร และผูบังคับกองตํารวจตระเวนชายแดน เอกสาร ตาง ๆ ที่อยูใน แฟมสองแฟมวางอยูบนโซฟานั้นยอมเปนหลัก ฐานสําคัญยิ่ง มีทั้งขอความวิทยุโทรเลขที่พนักงานวิทยุของ นายเพิ่มเปนผูรับและถอดเปนภาษาไทยหลายฉบับ แผนการ เผาเมืองของนายเพิม่ เขาไดทาไว ํ เปนลายลักษณ อักษรดวยความเปนระเบียบเรียบรอย หนึ่งชั่วโมงของการประชุม สมาชิกทุกคนตางมีหนาที่ สําคัญทีจ่ ะตองทําโดยทั่วหนากัน การวาง เพลิงกอวินาศกรรม จะเริม่ ตนในเวลา ๒๓.๐๐ น. ตรง ในที่สุดหัวหนาคอมมิวนิสตก็กลาวกับหนวยกลาตายทั้ง ๖ คนทีน่ ง่ั เรียงกันเปนพระอันดับอยูข า ง หนาเขา “พวกเธอรูสึกตื่นเตนบางไหมเทาที่ฉันสั่งงานกับคนของ ฉัน” พลยิ้มใหนายเพิ่ม “ตื่นเตนเหมือนกันครับ แตวาทานยังไมไดมอบหมาย หนาที่ใหพวกผมทําอะไรแมแตคนเดียว” นายเพิ่มพยักหนาชา ๆ “ฉันกําลังจะมอบหนาที่ใหเดี๋ยวนี้แหละ หนาทีข่ องเธอ กับนายเดชก็คอื ขัดขวางหรือทําลายรถดับ เพลิงของเทศบาลอยา ใหออกจากโรงได เธอทัง้ สองจะจัดการอยางไรก็แลวแต รถดับเพลิงเมืองนี้มีเพียงสอง คันเทานั้น ของกองตํารวจภูธรมีรถดับเพลิงลากเข็น ใชเครือ่ งยนตอยูค นั หนึง่ แตเครือ่ งยนตถกู ถอดออกซอม แซมหลายวันแลว เธอกับนายเดชพอจะทํางานที่ฉัน มอบหมายใหไดไหมละ” นิกรรับคําทันที “เรื่องเล็กครับทาน ผมกับเพือ่ นเพียงแตเอาเรือใบโยน ไวหนาโรงรถดับเพลิงหรือถนนใกล ๆ กับ โรงรถพอแลนออกมา ทับแปดเดียวก็ยางแฟบแบนแตดแต กวาจะเปลี่ยนยางเสร็จพอดีไฟโซมแลว” เรวดีพูดขัดขึ้นทันที “การเปลี่ยนยางอาจจะทําไดภายในเวลา ๕ นาทีเทานัน้ แหละคะคุณเดช ดิฉันไมเห็นดวยในวิธีการ ของคุณ” นิกรวา “ถายังงั้นคุณจะใหผมกับฤทธิ์ทายั ํ งไงละครับ”


“ทําลายรถดับเพลิงทั้งสองคันนั้นสิคะ พอ ๒๓.๐๐ น. ตรงคุณกับคุณฤทธิ์ก็เอาลูกระเบิดมือเหวี่ยง เขาไปในโรงรถเทา นัน้ รถดับเพลิงสองคันก็ไมมีโอกาสที่จะมาดับเพลิงได คุณพอ จะจายลูกระเบิดมือใหคุณ เอง เราจําเปนจะตองทํางานเด็ดขาดและรุนแรง” พลแกลงรับคําทันที “ถาจายลูกระเบิดมือใหเรา ทําไมเราจะทําไมไดละครับ การขวางระเบิดมือไมยากอะไรเลย ดึงสลัก ออกปบขวางปุบ ระเบิดเปรีย้ งเทานีก้ ห็ มดเรือ่ ง” นายเพิ่มยิ้มใหนิกรดวยความพอใจ “ดีแลว ฉันจะจายระเบิดมือใหเธอกับนายฤทธิ์คนละลูก และฉันคงจะไดเห็นความสามารถของ พวกเธอในคืนวันนี”้ พูด จบเขาก็มองดูหนาเสี่ยหงวน “สําหรับเธอกับนายคงจะทํางานคู กันเชนเดียวกับนาย ฤทธิ์และนายเดช” อาเสี่ยอมยิ้ม “สั่งมาเถอะครับ ผมกับคงพรอมแลว” นายเพิ่มเปดแฟมเอกสารออกอานดูรายละเอียดตามแผน ของเขาสักครูก็กลาวกับอาเสี่ยและนาย แพทยหนุม “เธอสองคนอาจจะตองเสี่ยงภัยมากสักหนอย ฉันจะจายปนกลมือใหคนละกระบอกเมื่อใกลจะถึง เวลา ๒๓.๐๐ น. เธอ ทั้งสองจะตองไปซุมซอนตัวอยูในบริเวณสนามหนาสถานีตารวจ ํ ภูธร พอเกิดไฟไหม ตํารวจจะเรียกแถวเพื่อระดมกําลังกันดับ ไฟ ใหเธอกับนายคงถือโอกาสยิงตํารวจในแถวดวยปนกลมือ ของ เธออยางนอยก็คงจะสังหารตํารวจไดไมตากว ่ํ า ๓๐ คนและ จะทําใหตํารวจทีเ่ หลือตายเสียขวัญ เธอสองคน ทําไดไหมละ” เสี่ยหงวนแกลงทําเปนนิง่ คิด เขาบอกตัวเองวาชายชรา ผูนี้กับลูกสาวของเขา มีความโหดเหีย้ ม ทารุณอยางยิ่ง แลว กิมหงวนก็กลาวกับหัวหนาคอมมิวนิสตดวยเสียงหนัก ๆ “เรือ่ งเล็กครับ” นายเพิ่มสะดุงเล็กนอย “ฮา ไมใชเรื่องเล็กนะนายมั่น เรือ่ งนีเ้ ปนเรือ่ งใหญที เดียว การยิงตํารวจที่ยืนอยูในแถวไมเคย ปรากฏในประวัตกิ ารณของโลกมาแตกอนเลย” “ถูกแลวครับเรือ่ งใหญ แตเมือ่ ผมรับทํางานนี้ ผมก็ตอ ง คิดวามันเปนเรือ่ งเล็กสําหรับผม ถาพลาด ผมก็ยอมตาย ผมทํา ไดแน ๆ ครับ ผมเคยยิงนกยิงกระตายมามากตอมากแลว” นายลบ ซึ่งนั่งอยูขางหลังอาเสี่ย เผลอตัวหัวเราะออกมา ดัง ๆ แลว ลาววา “อายเพื่อนเกลอ ยิงนกกับยิงคนนะมันไมเหมือนกันนะ โดยเฉพาะยิงโปลิศนะไมใชของที่ทาได ํ งาย ๆ คนรายชั้นเสือยัง ไมกลาทํา” เรวดีทาตาเขี ํ ยวกับมือปนของพอ “แกอยาพูดทําลายขวัญนายมั่นเขาซี มันไมใชเรือ่ งของ แกที่จะตองวิพากษวิจารณเลย ฉันเชือ่ วา นายมั่นกับนายคงเขา ตองทําได”


ดร. ดิเรกแกลงพูดเสริมขึ้น “เราอยูเรือลําเดียวกัน เมือ่ คนอืน่ ทํางานเสี่ยงภัยเสี่ยง ชีวิตผมกับอายมั่นก็ตองทําดวย ไวใจผมเถอะ ครับคุณออย” ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ นายเพิ่มจึงกลาวกับเจาคุณ ปจจนึก ฯ “สําหรับพี่อูดผมจะมอบหนาที่สาคั ํ ญใหทาํ โดยใหนาย แหวเปนผูช ว ย” ทานเจาคุณหัวเราะเบา ๆ “เอาซีครับ จะใชอะไรผมก็วามา” “พี่อูดคุมนายแหวออกไปนอกเขตเทศบาลและคอยตัด สายโทรเลขเมื่อแลเห็นพลุสัญญาณ ซึ่งผม จะยิงขึ้นฟาในเวลา ๕ ทุม ตรง สายโทรเลขริมทางรถไฟมีกี่เสนตองตัดออกใหหมด เพื่อไมใหทางจังหวัดสง โทรเลขไปขอกําลังทหารและรถดับเพลิง จากจังหวัดใกลเคียง หนาที่ของพี่อูดคงจะไมเสี่ยงภัยเทาใดนัก ไม ใชหรือครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ พยักหนาและยิ้มให “ก็ไมเห็นจะตองเสี่ยงภัยอะไรนี่ครับ ผมกับเจาแหวออก ไปใหพนจากเขตสับเปลี่ยนของสถานี เพียงกิโลเมตรเดียว ก็ ทํางานไดอยางสบายไมมีใครเห็น ริมทางรถไฟมีแตทุงนาและปาทั้งนั้น” “นั่นนะซีครับ ผมเห็นวาพี่อูดมีอายุมากแลวจึงมอบ หนาทีน่ ใ้ี ห อา—ขอเชิญพีอ่ ูดกับลูก ๆ หลาน ๆ เซ็นทราบ คําสั่งไวเปนหลักฐานหนอยเถอะครับเกี่ยวกับการเบิกจายเงิน รางวัล ถาแผนการเผาเมืองนีส้ าเร็ ํ จลุ ลวงไปดวยดีเราก็จะไดรบั เงินรางวัลพิเศษคนละไมใชนอยแลวแตความยากงายของงาน โดยเฉพาะนายมั่น กับนายคงอาจจะไดรับเงินรางวัลอยางนอยคน ละแสน รองลงมาก็นายสม นายบุญ และนายสุข แตคนอืน่ ๆ ก็คงไดไมตํากว ่ าคนละสามหมื่น” หนวยกลาตายทั้ง ๖ คน ตางไดรบั คําสั่งอันเปนลาย ลักษณอักษรตัวพิมพดีดจากนายเพิ่ม แลวทุก คนก็เซ็นทราบใน คําสั่งนั้น โดยใชชื่อและนามสกุลปลอมเสร็จแลวก็สงเอกสาร คืนใหหวั หนาคอมมิวนิสต นายเพิ่มกับเรวดีไดซักซอมแผนการกับหนวยใตดินทุก คนที่ไดรับมอบใหทางานสํ ํ าคัญ จนเขาใจดี แลวนายเพิ่มก็กลาว ปดประชุม “เราจะยุติการประชุมเพียงเทานี้ ขาพเจาจะรีบขามฟาก ไปพบกับผูแทนของผูบัญชาการ คอมมิวนิสตและจะกลับมากอน คํา่ ระหวางนี้เรวดีจะควบคุมบังคับบัญชาพวกทานแทนขาพเจา ขอประกาศ ใหทราบทั่วกันวา หามมิใหผูหนึ่งผูใดออกไปจาก บริเวณกองบังคับการของเราอยางเด็ดขาด ผูที่พยายามออก นอกเขตบานจะถือวาทรยศตอเรา ขบวนการใตดนิ ของเราจะ หลบซอนตัวรวมกําลังกันอยูที่นี่ จนกวาจะถึง เวลา ๒๒.๐๐ น.จึงจะออกปฏิบัติงาน ขาพเจาไดสง่ั คนครัวเตรียมอาหาร เหลา และเครือ่ งดืม่ ไวรบั รองพวก ทานอยางเหลือเฟอแลว หวังวา ทุกคนคงจะไมออกจากรั้วบานนี้จะดวยเหตุผลประการใดก็ตาม” ครั้นแลวหัวหนาคอมมิวนิสตสองพอลูกตางก็ลุกขึ้นพาตัวเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน บรรดาสมาชิก ใตดินตางแยกยายกัน ออกไปจากหองกลางหองนั้น เจาคุณปจจนึก ฯ พาคณะพรรค สี่สหายกับเจาแหวกลับ บานพัก


ลบจอมอันธพาล ซึ่งเปนมือปนของนายเพิ่มกับลูกนอง สามสี่คน เริม่ ทําหนาทีเ่ ปนยามตรวจตรา บริเวณบานอยางแข็ง แรง รั้วบานของนายลบซึ่งเปนกองบังคับการคอมมิวนิสตดาน หนาและดานขางเปนรัว้ ไมโปรง ดานหลังเปนรัว้ ลวดหนาม บานพักของหนวยกลาตายอยูหางจากรั้วหลังบานเพียงเล็กนอย สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวกลับมาทีเ่ รือน พักก็ปรึกษาหารือกันในหองนอน ซึ่งเปน หองโลงมีอยูหองเดียว มีเตียงผาใบใหมเอีย่ มตัง้ เรียงกันรวม ๖ เตียงพรอมดวยผาหม นอนหมอนมุง ซึ่งนาย เพิ่มสั่งใหคนของเขาจัดหามาให เครือ่ ง ตกแตงหองมีโตะเครือ่ งแปงเลว ๆ เพียงตัวเดียว เกาอี้สาหรั ํ บ นั่งและ ขาวของอืน่ ๆ ไมมี หนวยกลาตายยืนรวมกลุมกันอยูในหอง และพูดคุยกัน ดวยเสียงกระซิบกระซาบ ดร. ดิเรกกลาว ขึ้นดวยเสียงหนักๆวา “โชคของชาวเมืองนี้ยังดีอยู ถาพวกเราไมมีสวนรูเห็น และไมไดเขามารวมงานกับพวกวายราย เหลานี้ บานเมืองก็จะกลายเปนเถาถานในคืนวันนี้ ประชาชนนับหมื่นจะไมมีที่อยูอาศัย ทรัพยสมบัติจะสูญ สิ้นไปในไฟ โอ—มายก็อด…” พลวา “พวกเราคนใดคนหนึง่ ตองเล็ดลอดหนีไปจาก หลังบานของมันใหได เพือ่ ไปนํากําลังตํารวจ ภูธรและตํารวจ ตระเวนชายแดนมาทลายรังจับกุมปราบปรามพวกเหลารายให หมดสิ้น ถาไมมีใครกลาเสี่ยง ภัยหนีออกไปกันเองก็ได” เจาคุณปจจนึก ฯ ออกความเห็นอยางแยบคาย “เพื่อความยุติธรรมจับไมสั้นไมยาวกันดีกวา” พูดจบ ทานก็ลวงกระเปากางเกงหยิบกลักไมขีดไฟ ออกมาแลวเดินไปที่ ประตูหองยืนหันหลังใหสี่สหายกับเจาแหว สักครูทานเจาคุณ ก็กลับมาหา ในมือซาย ของทานมีกานไมขีดโผลออกมาระหวาง นิว้ หัวแมมอื กับนิว้ ชีร้ วม ๖ กาน ทานกลาวกับทุกคนดวย เสียง หัวเราะ “จับโวย” คนไหนไดกา นสัน้ จะตองหนีเล็ดลอด ไปหาขาหลวง หรือผูบ งั คับกองตํารวจนํากําลังเจา พนักงานมา ที่นี่ เอาโวย” นิกรเอื้อมมือดึงกานไมขีดไฟกานหนึ่งออกมาจากมือ พอตาของเขาเปนคนแรกแลวนิกรก็ดใี จ กระโดดตัวลอย “ฮะ ฮะ ยาวเฟอยเลย” พลจับเปนคนทีส่ อง เขาไดไมยาวเชนเดียวกับนิกร เจา แหวกลัวจะไดไมสั้นก็รีบจับเปนคนที่สาม พอไดไมยาวเจาแหว ยกมือปดปากหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจ ดร. ดิเรกพยักหนา กับเสี่ยหงวนแลวพูดยิ้ม ๆ “เอาซี ไอจับทีหลังก็ได อันสุดทายเปนของคุณอา ยู จับกอน” อาเสี่ยสั่นศีรษะ “แกจับกอนเถอะ” ดร.ดิเรกมองดูกานไมขีดสามอันในมือพอตาของเขา ตรึกตรองอยูส กั ครูก ด็ งึ ออกมากานหนึง่ “โอ….โชคดีวะ” นายแพทยหนุมพูดเสียงหัวเราะ ชูกาน- ไมขดี ไฟอวดเพือ่ น ๆ เสี่ยหงวนถอนหายใจเฮือกใหญ เขายิ้มใหเจาคุณปจจนึกฯแลวกลาวถาม


“เหลือคุณอากับผมตัวตอตัว” “เออ….แกจับซี อันสุดทายเปนของอา” กิมหงวนฮัมเพลงเบา ๆ ปลอบใจตัวเอง แลวตัดสินใจ ดึงไมขีดไฟกานหนึ่งออกมาจากนิ้วมือทาน เจาคุณปจจนึกฯ พอ แลเห็นกานไมขีดสั้นจุนจูกิมหงวนก็ทาคอย ํ นแลวรองขึน้ ดัง ๆ “ไอยา” เสียงหัวเราะดังขึ้นอยางครื้นเครง เจาคุณปจจนึก ฯ โยนกานไมขีดที่เหลืออยูในมือของทานเพียง กานเดียวทิ้งไปแลว ยกมือตบบาอาเสี่ยพลางหัวเราะชอบใจ “แกควรจะดีใจทีแ่ กไดเปนวีรบุรษุ ในหมูพ วกเรา” เสี่ยหงวนยิ้มแหง ๆ “วีรบุรุษกะลิงอะไรละครับ อายลบกับสมุนของมันเฝา รัว้ บานทัง้ สีด่ า นอยางแข็งแรง ดีไมดีผมก็ ถูกมันยิงมองเทง เทานัน้ จะใหผมไปเมื่อไรละครับ” พลพูดขึ้นทันที “ยัง…ยังไมตองไปเดี๋ยวนี้ นายเพิ่มกําลังจะขามไปฝงเมือง ของเขา ตองรอใหนายเพิม่ กลับมากอน เพราะเอกสารสําคัญอยูที่นายเพิ่ม การทลายรังพวกแดงก็ตองไดเอกสารหลักฐานประ- กอบขอหา และโดย เฉพาะตองไดตัวนายเพิ่มซึ่งเปนหัวหนา ใหญ รอใหนายเพิ่มกลับมาเสียกอนแกคอยหนีไป กันคิดวาหนี ไป ตอนหัวคํ่าเปนดีที่สุด” กิมหงวนพยักหนาอยางภาคภูมิ “เอา….เอายังไงก็เอากัน เสร็จเรื่องนี้แลวจะไดกลับบานเสียที ฝนตกทุกคืนคิดถึงนวลลออเต็มทน แลว เมื่อคืนตอน ดึกเผลอตัวหันไปกอดแกหนอยเดียว แกถองเอาฟนโยกไปทั้ง ปาก” นิกรหัวเราะชอบใจ “ฟนโยกอยาพยายามเลี้ยงแมวตัวผูเปนอันขาด” เสี่ยหงวนทําปริบ ๆ “ทําไมละ” “เถอะนา โบราณเขาหาม คุณพอกันเมือ่ มีชวี ติ อยูท า น ชอบเลี้ยงแมว พอทานแกตัวฟนทานโยก ทานใหคนใชเอา แมวตัวผูไปปลอยหมดเลี้ยงไวกลัววาความอาถรรพณจะทําให ทานตองกินแมวของทาน” ดร. ดิเรกอาปากหวอ “กินเนือ้ แมวนะหรือ” นิกรอมยิม้ “กินเนื้อกินหนังหรือกินอะไรกันก็ไมรู รูแ ตวา คนฟน โยกเขาหามไมใหเลี้ยงแมวตัวผู เด็ก ๆ รุน นี้ อาจจะไมเขาใจในเรื่องความสัมพันธระหวางแมวกับฟนของคน คนฟนดีเขาหามเลีย้ งแมวตัวเมีย คนฟนโยก เขาหามเลี้ยงแมวตัวผูจาไว ํ แลวกัน” กอนพลบคําเย็ ่ นวันนัน้ เอง คนของนายเพิ่มก็นําเหลา และอาหารมาใหหนวยกลาตายทั้ง ๖ คนที่ บานพักตามคําสั่งของนายเพิ่ม คณะพรรคสี่สหายตางทราบวานายเพิ่มขามฟากไปฝงประเทศของเขาและ


กลับมาแลว สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวไดรวมรับประทานเหลาและอาหารกันที่ระเบียงหนา บาน ซึ่งตามเวลาที่กลาวนี้หนวยใตดินของนายเพิ่มก็กาลั ํ งรับประทานอาหารกันอยูท เ่ี รือนใหญเทาทีน่ ายเพิม่ จัดอาหารมาให คณะพรรคสี่สหายเปนพิเศษก็เพราะเขามีความพอใจหนวยกลา ตายทั้ง ๖ คนมากกวาพล พรรคของเขานั่นเอง ประกอบทั้งเสี่ยหงวนกับ ดร. ดิเรกจะตองปฏิบตั หิ นาทีอ่ นั สําคัญยิ่งที่เขามอบ หมายให การรับประทานอาหารสิ้นสุดลงในเวลา ๑๙.๐๐ น. หนวยกลาตายคงนั่งสนทนากันอยูหนาระเบียง นั้นบนเสื่อสีขาวผืนใหญ ดร. ดิเรก หายเขาไปในหองนอนเกือบ ๑๐ นาที ก็กลับออกมา นั่งรวมกลุมกับคณะ พรรคของเขา ที่หนาเรือนมีแสงไฟฟาอยู เพียงดวงเดียว สองแสงลางเต็มทน เพราะตอนหัวคํากระแส ่ ไฟฟา ของเทศบาลตก “อายหงวน” นายแพทยหนุมกลาวกับอาเสี่ยอยางเปน งานเปนการ “แกหนีไปไดแลว ลงบันไดหลัง บานและพยายาม มุดรัว้ ลวดหนามออกไป ไปเดี๋ยวนี้แหละเพื่อน กันไดเตรียมการ ตบตานายเพิม่ กับคุณออย ไวแลว ถาสองพอลูกมาหาเราและถามถึงแกกันจะบอกวาแกปวดทองขอตัวไปนอนพักผอน และสั่ง พวกเรา ใหปลุกแกกอน ๔ ทุม อาเสี่ยพยักหนารับทราบ “ก็ถาเผื่อเขาเขาไปดูในหองละ” “ไมเปนไร กันเอาผาหมและของอืน่ ๆ ทําหุน ตัวแก นอนอยูบ นเตียงผาใบ เอาผาหมคลุมตลอด ศีรษะ ในหองนอน บังเอิญไมมีไฟฟา มีแตแสงสะทอนของไฟฟาดวงนี้เทานั้น ถึง นายเพิม่ หรือคุณออยเขา ไปดูภายในหองก็ตอ งคิดวาหุน นัน้ คือ ตัวแก” พลยิ้มให ดร. ดิเรก “แกรอบคอบดีมากดิเรก” แลวเขาก็หันมาทางเสี่ยหงวน “ไปเถอะอาเสีย่ จําไววาถาแกนําตํารวจมา ถึงนี่ใหตํารวจกระจายกําลังลอมรั้วบานดานนอกไว แลวแกก็พาตํารวจจํานวนหนึง่ บุกเขาดานหลัง อยาบุก เขาทางอื่น พวกเราจะพยายามชวยเหลือตํารวจเทาที่จะชวยได อยางนอยเราก็มีปนพกคนละกระบอก กระสุน อีกหลายนัด และแกจะตองพาตํารวจมาถึงนี่อยางชาภายในสองทุมครึ่ง กองตํารวจอยูห า งจากนีป่ ระมาณ กิโลเมตรเดียว ตํารวจจะใชเวลาระดมกําลังอยางมากไมเกิน ๑๕ นาที รีบไปเถอะเพือ่ น ความปลอดภัยของ ชาวเมืองนีอ้ ยูท พ่ี วกเรา” นิกรโบกมือใหกมิ หงวน “โชคดีโวย กอนจะมุดรัว้ ออกไประวังตัวใหมาก” กิม- หงวนถอนหายใจลึก ๆ เขาลุกขึ้นยกมือขวา ตบกระเปากางเกง เพือ่ ใหแนใจวาปนพกของเขาอยูใ นกระเปาเรียบรอย แลวเขาก็เดินเขาหองนอนซึง่ บานนีม้ ี อยูเพียงหองเดียวมีประตูออกไปสู ระเบียงดานหลัง ติดตอกับนอกชานและครัวไฟและมีบันไดลง ทางหลัง บาน ทุกคนเงียบกริบ ตางคนตางเปนหวงเสี่ยหงวนไปตามกัน อาเสีย่ เดินผานนอกชานตรงมาทีป่ ระตู หลังเรือนและคอยๆ เปด ประตูออกเปนชองกวางพอตัวผานออกไปได กิมหงวนพยายาม ปลอบใจตนเองให เขมแข็ง คอยผานชองประตูออกไปและลง บันไดไปขางลาง “นั่นใครนะ” มีเสียงหาว ๆ รองถามขึ้น


อาเสี่ยหยุดชะงักเย็นวาบไปหมดทั้งตัว ไฟฉายดวงหนึ่งฉายกราดมาที่รางของเขาแลวสมุนของลบก็ เดินปราดเขามาหา กิมหงวน “ไปไหนพี่ชาย” กิมหงวนแลเห็นสวม ปลูกอยูห า งจากเรือนราว ๑๐ เมตร ก็แกตัวทันที “ปวดทองขีว้ ะ ” เจาหมอนัน่ หัวเราะ “นึกวาคนขางนอกมุดรัว้ เขามาเสียอีก ไปซี” อาเสี่ยรีบสาวเทาเดินตรงไปยังสวมหลังนั้น และบุกเขา ไปในสวมอยางรวดเร็วเพือ่ ใหสมเหตุสม ผล เอื้อมมือปดประตู ใสกลอน ยกทอนแขนซายขึ้นกมลงเอาปากอมแขนแลวเปาปาก ใหเกิดเสียงดังเหมือน คนทองเสีย “แพรด พรอดแพรด ๆ ๆ ๆ ปูด” เจาหนุมรางใหญหัวเราะชอบใจรองกระเซากิมหงวน “โอโฮพีช่ าย ฮะ ฮะ ทําไมดุเดือดนักละ” กิมหงวนยืนอมยิ้มอยูในสวม “ไปหาง ๆ โวยนองชาย อยูใกล ๆ ยังงี้กันก็กระดากแย ซีวะ” อาเสี่ยแอบมองตามชองฝา เขาแลเห็นคนยามสมุนของลบเดินไปทางริมรัว้ ดานตะวันตก กิมหงวน คอย ๆ เปดประตู สวมออกวิ่งกมตัวมาที่ลวดหนามอาศัยความมืดเปนฉากกําบังตัว พยายามมุดรั้วลวดหนาม ออกไปโดยเร็วที่สุดที่จะเร็วได ลวด หนามเกี่ยวเสื้อขาดและหลังถลอกเปนแผลยาวกิมหงวนวิ่งปราด ไปยัง ตนไมใหญตน หนึง่ ยืนนิง่ เฉยอยูส กั ครูพ อแนใจวาปลอดภัย เขาก็เดินผานละเมาะเล็ก ๆ ตรงไปเขตวัดหนึง่ ซึง่ มีหมูบานอยู ประมาณ ๑๐ หลังคาเรือน เวลาผานพนไปตามลําดับ คนของนายเพิ่มไดมาเก็บสํารับกับขาวเอาไปแลว พล นิกร กับ ดร. ดิเรก เจาคุณปจจนึก ฯ และเจา แหวยังคง นั่งสนทนากันเงียบ ๆ อยูท ห่ี นาระเบียงเรือนนัน้ ทุกคนรูว า กิมหงวนหนีไปได แตทกุ คนก็รตู วั วา กําลังอยูในระหวางความ เปนความตาย ถาพวกคอมมิวนิสตรูวาเสี่ยหงวนหายไป หนวยกลาตายก็จะถูกจับ กุมทันที เพราะอยางไรเสียฝายคอมมิวนิสต ก็จะตองไหวทัน และถามีการตรวจคนกันขึ้น เอกสารหลักฐาน ในตัวก็จะบอกใหพวกคอมมิวนิสตรูวาคณะพรรคสี่สหายคือ หนวยกลาตาย กําลังคุยกันอยูพลก็แลเห็นรางดําตะคุม ๔ คน พากัน เดินตรงมายังเรือนหลังนี้ พลจองเขม็งมองดู แลวกระซิบ กระซาบบอกเพื่อนเกลอของเขา นายเพิ่มกับคุณออยมาหาเรา มีลูกนองตามมาดวยสองคน ทุกคนตางมองตามสายตาพลและรูสึกเย็นวาบไปตามกัน นายเพิม่ เดินนําหนามือขวาถือกระเปา เอกสารใบใหญเรวดีเดินตามหลัง ชายฉกรรจสองคนสะพายปนกลมือคนละกระบอก ติดตามมาอยางใกลชิด หนวยกลาตายตางลุกขึ้นยืน เจาคุณ ปจจนึกฯ รีบลงบันไดมาตอนรับหัวหนาคอมมิวนิสตและแกลงแสดง กิริยาดีอกดีใจ


“ยังไงพี่อูด” นายเพิ่มกลาวทักทานเจาคุณอยางยิ้มแยม “ทานอาหารคํากั ่ นเรียบรอยแลวไมใชหรือ” “ครับ เรียบรอยแลวครับ ผมขอขอบคุณอยางยิ่งเทาที่ คุณไดกรุณาจัดอาหารมาใหผมกับลูกหลาน ไดรับประทาน กันที่นี่เปนพิเศษ” เรวดีพดู เสริมขึน้ “ตั้งแตบายดิฉันไมไดโผลมาเยี่ยมเลยคะ อึดอัดใจกัน บางไหมคะที่ถูกจํากัดเขตใหอยูภายในเขต บานนี”้ “ไมเปนไรหลานสาว พวกลุงไดพักผอนสบายดีนอนพัก เอาแรงคนละสองสามชั่วโมงแลวคืนนี้จะ ไดทํางานเต็มที”่ พูด จบทานก็หันมาทางนายเพิ่ม “คุณพาคุณออยมาเยี่ยมพวกเรา หรือครับ” “ครับ นอกจากมาเยี่ยมผมเอาปนมาแจกดวย เวลาของเราใกลเขามาแลว อีกสองชัว่ โมงกวา ๆ พวก เราก็จะเคลื่อนกําลังออกจากที่นี่ แยกยายกระจายกันไปปฏิบัติงานตามแผนการ” ทานเจาคุณกมศีรษะเล็กนอย “เชิญขางบนเถอะครับ ลูกหลานของผมตางรอนใจอยาก จะใหถึงเวลาทํางานเสียเร็ว ๆ เชิญครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ พานายเพิ่มกับเรวดีและชายฉกรรจทั้งสองคนขึ้นบันไดไปบนเรือน พล นิกร ดร. ดิเรก และเจาแหว ยืนเขาแถวเรียงเดี่ยวอยูที่หนาระเบียงเรือนอยางสงบเสงี่ยม นายเพิ่มกับเรวดีตางยิ้มให หนวยกลาตายทุกคนแลวนายเพิ่มก็แปลกใจเมื่อไมเห็นเสี่ยหงวน “นายมั่นละพี่อูด” เขาหันมาถามทานเจาคุณ “อา—เจามั่นปวดทองครับ กําลังกินขาวบนวาปวดทองเลยขอตัวเขาไปนอนพักผอน และสั่งวาถา หลับไปกอน ๔ ทุม ใหปลุกดวย” เรวดีพูดเสริมขึ้นทันที “แยจริง เมื่อนายมั่นไมสบายเขาจะทํางานไดหรือคะ คุณลุง” เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มแหง ๆ “ไมเปนไรคุณหนู มัน่ มันเปนโรคปวดทองเรือ้ รังปวด ขึน้ มาเหมือนจะขาดใจตาย แตถา ไดนอน หลับสักงีบหนึ่งเพียง ชัว่ โมงเดียวพอตืน่ ขึน้ มาก็หาย อยาเปนหวงมันเลยคุณหนู สาม ทุมกวา ๆ ลุงจะปลุกขึ้น เตรียมพรอม” นายเพิ่มวา “พาผมเขาไปดูหนอยซีพี่อูด” ทุกคนใจหายวาบไปตามกัน ทานเจาคุณหนาซีดเผือด เหมือนแผนกระดาษ แตกต็ อ งทําเปนใจดีสู เสือ “เชิญซีครับ” เจาคุณปจจนึกฯ พาสองพอลูกเขาไปในหองนอน สามสหายกับเจาแหวตามเขาไปดวย สวน คอมมิวนิสตหนุม สองคน ยืนอยูข า งนอก ภายในหองนอนคอนขางมืดมีแตแสงสะทอน ของแสงไฟฟาที่ ระเบียงขางนอกสงเขามาอยางเลือนลางเต็มทน นายเพิ่มกับเรวดีหยุดยืนมองที่เตียงผาใบทั้ง ๖ เตียงนัน้ สอง พอลูกแลเห็นหุนที่ ดร. ดิเรก ทําลวงตาไวนอนควําหน ่ าอยูบ นเตียงเตียงหนึง่ และมีผาคลุมตลอดรางก็ไมได ระแวงสงสัยอะไรเขาใจวาหุนนั้นคือรางของอาเสี่ยกิมหงวนหรือนายมั่น


“ถาจะหลับสนิท” นายเพิม่ พูดขึน้ เปรย ๆ พลกลาวออมแอม “ครับ หลับไปนานแลว” เรวดีเดินเขาไปใกลเตียงผาใบอีกสองสามกาวแลวหันมามองดูสามสหายกับเจาคุณปจจนึกฯ และ เจาแหว “หลับทําไมไมกรนละคะ” ดร. ดิเรกตอบหลอนดวยเสียงหัวเราะเบา ๆ “คนนอนควํ่าไมกรนหรอกครับ ถาคุณมีธุระอะไรที่จะ ใชอายมั่น ผมจะปลุกมันขึ้นเดี๋ยวนี้” นายเพิม่ รีบโบกมือหาม “อยา—อยา นายคง ปลอยใหเขาหลับเถอะ ฉันกับลูก ไมมีธุระอะไรที่จะใชเขาหรอก หนาทีข่ องเขา ที่จะรวมงานกับเธอก็ไดมอบหมายไวจนเขาใจดีแลว ออกไปคุยกันขางนอก เถอะ คนไมสบายอยาไปรบกวน ประเดี๋ยวฉันจะใหเด็กเอายา แกปวดทองมาให” สองพอลูกพาสามสหายกับเจาคุณปจจนึกฯ และเจาแหวออกมาจากหองนอน หนวยกลาตายถอน หายใจโลงอกไปตาม กัน ตางคนตางมีสีหนายิ้มแยมแจมใส นายเพิ่มวางกระเปา เอกสารใบใหญลงบนราวลูก กรงแลวบนพึมพําวาเขาเสียใจที่เขา หาโตะเกาอี้มาใหไมทัน เพราะมัวยุงกับงานสําคัญของเขา พีอ่ ูดครับ” นายเพิ่มกลาวกับทานเจาคุณอยางสนิทสนม “ผมจะจายปนพกรีวอลเวอร ๙ มม. ใหพี่อูด นายแหว นาย ฤทธิ์ และนายเดชคนละกระบอก สําหรับไวใชตอ สูเ จาพนักงานหรือปองกันตัวเมือ่ จําเปน สวน นายมั่นและนายคงจะมอบปน กลมือใหคนละกระบอก เพื่อใชซุมยิงแถวตํารวจ หนากอง ตํารวจภูธรในคืน วันนี้ตามแผนการของเรา” ครั้นแลวหัวหนาคอมมิวนิสตก็หยิบปนพกออกมาสงให เจาคุณปจจนึกฯ พล นิกร และเจาแหว คนละกระบอก เขา อธิบายใหทราบวาปนทั้งหมดนี้เปนปนใหมเอี่ยมบรรจุกระสุน ไวกระบอกละ ๖ นัด ซึ่ง กระสุนทุกนัดเปนกระสุนใหม ๆ ทั้ง นัน้ เขาสะสมไวโดยติดตอขอซื้อจากพอคาขายปนเถื่อนราย หนึ่งที่ กรุงเทพฯ หลังจากนั้นนายเพิ่มก็บอกใหชายฉกรรจทั้งสองคนที่ติดตามเขามามอบปนกลให ดร. ดิเรก แลวเขา ก็กลาวกับนายแพทยหนุมวา “ปนกลมือสองกระบอกนี้สาหรั ํ บเธอกับนายมั่น เธอเก็บ ไวใหนายมั่นดวยนะนายคง” ดร. ดิเรก สะพายปนกลมือแบบสะเตนไวบนบาหนึ่ง กระบอก อีกหนึง่ กระบอกถือไวในมือและ พิจารณาดู สวน กระสุนปนทีไ่ ดรบั มอบรวม ๔ แม็คกาซีนดวยกันเขายัดไวใน กระเปากางเกงของเขา “คุณคงเคยใชปนกลมือแบบนี้หรือเปลาคะ” เรวดีถาม ยิ้ม ๆ นายแพทยหนุมแกลงทําหนาเซอ “จะเปนแบบไหนก็ไมเคยครับ” สาวสวยหัวเราะเบา ๆ


“สงปนมาใหดิฉันซีคะ ขอแม็คกาซีนดวยคะดิฉันจะชวยแนะนําวิธีใชปนกลแบบนี้ใหคุณทราบ เดี๋ยวเดียวคุณก็เขาใจ” ดร. ดิเรกยิม้ แหย ๆ สงปนกลมือใหหลอนและดึงแม็ค กาซีนบรรจุกระสุนปนหนึ่งตับออกมาสงให เรวดี หญิงสาวไดแสดงวิธีบรรจุและถอดกระสุนอยางแคลวคลองบอกวิธียิงตลอด จนการเล็งปนและทา ประทับยิง อธิบายสวนประกอบบางสวนของปนกลมือแบบนี้ใหทราบ แสดงวาเรวดีมคี วามชํานาญใน การ ใชอาวุธปนกลมือ ในที่สุดหลอนก็ให ดร. ดิเรกทําใหหลอนดู “ใชได เธอฉลาดมากนายคง” นายเพิ่มกลาวชมดวย ความจริงใจ “เมือ่ นายมัน่ ตืน่ ขึน้ มาเธอชวยแนะ นําวิธีใชปน กลมือแบบนี้แกเขาดวยนะ” “ครับ” นายแพทยหนุมรับคํา นายเพิ่มวางกระเปาเอกสารลงบนราวลูกกรงหนาระเบียงเรือน แลวหยิบลูกระเบิดมือรวม ๒ ลูก ออกสงใหพลกับนิกร คนละลูก “เธอสองคนเก็บรักษาไวใหดี ขอใหใชระเบิดขวางรถ ดับเพลิงใหไดกอ นทีม่ นั จะแลนออกจากโรง เสร็จแลวรีบไป รวมกําลังทีท่ า เรือชลมารคตามแผนการของเรา เธอกับนายเดช เขาใจวิธใี ชระเบิดมือหรือยัง” พลยิม้ ออนโยน “เขาใจครับ ผมเคยเปนทหารมาแลวเปนพรอมกับเดช เพือ่ นของผมครับ” “ดีทีเดียว ฉันเชือ่ วาเธอกับนายเดชตองทําลายรถดับ เพลิงไดแน ๆ” พลกับนิกรตางมองดูระเบิดมือในมือของเขาแลวเก็บใส กระเปากางเกง นายเพิ่มยิ้มใหหนวยกลา ตายทั้ง ๔ คน แลวหันมาทางธิดาของเขา “ไปที่เรือนใหญเถอะลูก พอมีงานจุกจิกที่จะตองทําอีกหลายอยาง” เรวดียิ้มนารัก สายตาของหลอนจองจับอยูที่ใบหนานิกร “เดี๋ยวคะคุณพอ ออยเพิง่ นึกไดเดีย๋ วนีว้ า คุณเดชมีความ รูพ เิ ศษในทางโหราศาสตร ออยเสือ่ มใสใน เรื่องหมอดูมานาน แลวอยากจะใหคุณเดชชวยพยากรณใหออยสักหนอยคะ อยากทราบวางานสําคัญเราใน คืนวันนี้จะตลอดปลอดโปรงหรือไม โชคชะตาของออยในอนาคตจะเปนอยางไร” นายเพิม่ หัวเราะเบา ๆ “งั้นเรอะ ตามใจแกเถอะ พอไปกอนละ” พูดจบเขาก็พาสมุนของเขาทั้งสองคนเดินลงไปจากเรือน พักของหนวยกลา ตาย นิกรทําหนาครึง่ ยิม้ ครึง่ แหย เขาเองไมมคี วามรูใ นวิชาโหราศาสตรแมแตนดิ เดียว แลวเขาก็ไมอยาก ใหเรวดีรอง หัวหนาคอมมิวนิสตอยูบ นเรือนหลังนีด้ ว ย แตเขาก็ไมกลา ปฏิเสธเมือ่ หลอนตองการใหเขา พยากรณโชคชะตาให นาย จอมทะเลนมองดูสาวสวยดวยแววตาละหอย “แฮะ แฮะ คุณสนใจในเรือ่ งหมอดูเหมือนกันหรือครับ” “คะ” ตอบยิม้ ๆ “ดิฉันสนใจและศรัทธามากเชียวคะโหราศาสตรไมใชเรื่องเหลวไหลไรสาระเลย ดิฉนั ชอบหมอดูคะ ” นิกรมองไปทางซายของระเบียงเรือน


“เชิญไปนั่งทางนั้นเถอะครับ” หลอนทําทากระดากอายเล็กนอย “ออกไปนั่งดูทางหลังเรือนไมดหี รือคะ ดิฉนั อยากจะ ถามเรือ่ งสวนตัวของดิฉนั คะ หลังเรือนกวาง ขวางและสงบ เงียบดี” “ครับ ครับ ไดเหมือนกัน เชิญซีครับ” นิกรพาเรวดีเดินเขาไปในหอง หญิงสาวมองดูหนุ ทีน่ อน อยูบนเตียงผาใบ และเชื่อสนิทวาหุนนั้น คือเสี่ยหงวนหรือนาย มั่น หลอนเดินตามนิกรออกมาทางระเบียงหลังเรือน มีไฟฟา ขนาด ๕๐ แรงเทียนเปด อยูดวงหนึ่งแตความสวางของมันเหลือ ไมถึง ๒๐ แรงเทียน ทั้งสองตางทรุดตัวลงนั่งหอยเทาลงบน บันได นอกชาน นิกรเริม่ ตนสมมุตติ วั เองเปนโหราศาสตรชน้ั ดี ทันที “บอกวันเดือนปของคุณใหผมทราบเถอะครับ” “ดิฉันเกิดปชวดคะ เดือน ๖ วันศุกร” นิกรยกนิว้ มือขึน้ นับ “วันที่เทาไรครับ แลวก็เวลาตกเฝอก” หญิงสาวทําหนาตืน่ ๆ “ตกเฝอกหรือตกฟากคะ” พอหมอสะดุงโหยง “ตกฟากครับผมพูดเผลอไป แฮะ แฮะ” “ดิฉนั เกิดวันที่ ๒๒ พฤษภาคม เวลา ๑๓.๐๐ น. คะ” นิกรทําปากหมุบหมิบยกนิ้วขึ้นนับสักครูหนึ่ง เขาก็เงย หนาขึน้ มองดูหลอน “คุณอายุได ๒๓ ป ๔ เดือน กับ ๙ วันทัง้ วันนี้ เอาละครับคุณอยากจะถามลาภ ถามเนือ้ คู ถามโชค ชะตาราศีเคราะหดีเคราะหราย หรือจะดูเทวดาเสวยอายุดเู คราะหดโู ศกดูโรคดูภยั ไดทั้งนั้น ขณะนีพ้ ระจันทร เพิ่งออกจากคุณไดเดือนเศษพระ ราหูไดเขามาแทน การทีพ่ ระราหูเขามานีย้ อ มกอความเดือดเนือ้ รอนใจทําให เกิดปวยไขความทุกขยาก คุณจะตองทําพิธีสะเดาะเคราะหตามประเพณีนะครับ” หลอนยิ้มใหเขา “พูดชา ๆ ก็ไดคะคุณเดช คุณพูดเร็ว ๆ อยางนีด้ ฉิ นั เหนือ่ ยแทน ดิฉันอยากจะทราบวางานสําคัญ ของเราในคืนวัน นี้จะสําเร็จลุลวงไปดวยดีไหมคะ” นิกรจําตองคิดเสียกอนที่จะใหคาตอบหล ํ อน “เอ….เรื่องนี้เปนงานสวนรวมครับ เกี่ยวกับดวงของพวกเราทุก ๆ คน ผมบอกไมไดวาไดผลหรือ เสียผลแคไหน แตตามความรูสึกของผมซึ่งไมเกี่ยวกับโหราศาสตรผมมั่นใจวา คงสําเร็จแนนอน เพราะคุณ พอของคุณและคุณไดวางแผนการ ไวแนบเนียนดีมาก” หลอนถอนหายใจเบา ๆ


“หรือคะ ดิฉันคอยสบายใจหนอยที่คุณใหกาลั ํ งใจอยางนี้ เอาละคะทีนี้ดิฉันจะถามถึงเรื่องสวนตัว ของดิฉันโดยเฉพาะ อา—ดิฉนั —อา—เมื่อไรดิฉันถึงจะไดพบเนื้อคูสักทีคะ หมอที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเคยทาย วาดิฉันจะพบเนือ้ คูใ นเดือนทีแ่ ลวมา แตแลวจนกระทั่งปานนี้ดิฉันก็ยังไมพบ” นิกรรูสึกอึดอัดใจเต็มทนจึงคิดในใจวาเขาควรจะเปด โอกาสใหพลมาพูดคุยกับหลอนแทนเขา “ถาคุณจะดูเนือ้ คูใ หแมนยําเหมือนกับตาเห็น ควรใหเจาฤทธิ์เพื่อนของผมมาดูใหคุณดีกวา ฤทธิ์ไม ใชหมอดูหรอกครับ แตมันดูเสนลายมือเกงมากโดยเฉพาะเรื่องเนื้อคูทายไดแมนยํา ไมเคยพลาดเลย” “คุณฤทธิ์นะหรือคะ” “ครับ เขาเรียนมาจากแหมมยิปซีครับ เจาฤทธิด์ เู นือ้ คู และโชคลาภไดแมนที่สุด บอกรูปราง ลักษณะพรอม ผมจะไป พาฤทธิ์มาใหคุณนะครับ” “คะ ดีเหมือนกันคะ ขอบคุณนะคะคุณเดช ดิฉนั จะ นั่งคอยอยูที่น”ี่ นิกรถอนหายใจโลงอกรีบลุกขึน้ เดินเขาไปในหองนอน และออกมาทางหนาเรือน ขณะนี้พล ดร. ดิ เรก เจาคุณปจจนึกฯ และเจาแหวกําลังนั่งสนทนากันอยางกระซิบกระซาบ เมือ่ นิกรปราดเขามาทรุดตัวลงนัง่ ขางนายพัชราภรณ การสนทนา ก็หยุดชะงักลงทันที “อาว…เสือกออกมาทําไมละพอหมอ” พลถาม นิกรมองดูพลอยางเดือดดาล “ฉันอยากเตะแกเหลือเกิน ไมควรไปบอกหลอนเลยวา ฉันเปนหมอดู” นิกรกระซิบเบา ๆ “ฉันดู เปนเมื่อไรเลา” พลยิม้ ใหเพือ่ นเกลอของเขา “ก็ดูแบบเฮงซวยซีวะ” นิกรวา “ไมรูจะพูดวาอยางไร แกออกไปคุยกับคุณออยแทนกันหนอยเถอะวะ กันหลอกหลอนวา แกเปนลูกศิษยแหมม ยิปซีคนหนึ่ง แกดูลายมือไดแมนยําราวกับตาเห็น” พลสะดุงโหยง “แลวกัน…….” “นา ไหวละวะ กันยอมรับวากันไมมีความรูเลยในเรื่อง หมอดู แกมีวาทศิลปดีกวากันมาก รีบออก ไปหาคุณออยเถอะ ถาอยางไรก็ถอื โอกาสแตะอัง๋ เอากําไรเสียเลย รูสึกวาหลอนกําลังฟตวะ สนใจในเรือ่ งเนือ้ คูมาก” เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับพลทันที “ไปเร็ว ๆ พล ขืนชักชายายออยเดินออกมาหาพวกเรา เกิดสงสัยรูปหุนที่ดิเรกทําไวเปดผาหมออกดู เลยเรือ่ งแตก เทานัน้ เอง” พลเผนพรวดลุกขึ้นยืน เขาบอกเจาแหวใหเก็บปนพกไว ใหเขา แลวเขาก็พาตัวเดินเขาไปในหอง นอน เมื่อออกมาที่ ระเบียงหลังหองเขาก็แลเห็นสาวสวยหัวหนาคอมมิวนิสตนั่งวาง เทาอยูบ นขัน้ บันไดตาม ลําพัง อายเสือรูปหลอกระแอมเบา ๆ แลวเดินเขามาหาหลอน “นั่งซีคะคุณฤทธิ์ ดิฉันอยากจะใหคุณพยากรณใหดิฉัน คะ”


พลทรุดตัวลงนัง่ ขางหลอน กลิ่นนําหอมฝรั ้ ่งเศสอยางดี จากผมของหลอนหอมหวนยวนใจ “ผมมีความรูในการดูรอยบนฝามือเพียงงู ๆ ปลา ๆ เทานัน้ แหละครับ” พลพูดยิ้ม ๆ “อยาถอมตัวหนอยเลยคะ คุณเดชวาคุณดูลายมือไดแมนยําราวกับตาเห็น ดูใหดิฉันหนอยซีคะ ดิฉนั เปนคนแปลกสัก หนอยคะ ดิฉันสนใจและเลื่อมใสในเรื่องหมอดูและวิชาโหรา- ศาสตรมาก” ถึงแมวาหลอนเปนศัตรูอนั รายกาจของประเทศชาติแต หลอนก็สวยและนารักอยางยิ่ง ใบหนาของ หลอนงามแฉลมแชมชอย เรือนรางทุกสัดสวนเปนเสนหช วนพิศ พลมองดูหลอน อยางไมวางตา ตางคนตาง ยิ้มใหกันซึ่งเรวดีมีทาทางกระดากอายเล็กนอย “สงมือขวาใหผมสิครับ” หลอนยืน่ มือใหเขาโดยดี พลมีโอกาสไดลูบคลําฝามืออัน นุมนิ่มของหลอนแลวก็คิดวา ถาเขามี โอกาสไดจูบหลอนสักที หนึ่งเขาคงจะชื่นใจไมนอย อายเสือรูปหลอจอมเจาชูเ ลือ่ นตัว เขามานั่งแนบชิด หลอน จองมองดูฝามือของหลอนทั้ง ๆ ทีเ่ ขา เองก็ไมเคยสนใจหรือมีความรูใ นการดูรอยบนฝามือเลย “มือคุณนิม่ จังครับ” หลอนลอบคอนเขา “ดิฉันอยากทราบวาชะตาของดิฉันขณะนี้เปนอยางไรบาง คะคุณฤทธิ์ แลวก็เรือ่ งเนือ้ คูด ว ยคะ” กอนที่พลจะตอบวากระไร จิ้งจกตัวหนึ่งซึ่งถูกจิ้งจกอีก ตัวหนึ่งไลกัดไดหลนจากเพดานลงมาบน ตักของเรวดี ผูห ญิง ในโลกนี้ทุกคนยอมเกลียดและกลัวจิ้งจก พอแลเห็นจิง้ จกเกาะ อยูบนขาขางซาย สาวสวย ก็หวีดรองออกมาดวยความตกใจและ โผเขากอดพลทันที มือทัง้ สองของหลอนโอบรอบคอเขาแนน พลถือ โอกาสตวัดรางหลอนไวในวงแขนของเขา และแลวดวย ความเร็วราวกับฟาแลบ เขากมลงจูบริมฝปากอัน จิ้มลิ้มของ หลอนอยางหนักหนวง เรวดีดิ้นรนผลักไสจนหลุดจากวงแขนของเขา หลอนจองมองดูหนาพลราวกับจะกินเลือดกินเนือ้ หญิงสาวหายใจถีเ่ ร็ว ใบหนาถมึงทึงนัยนตาวาวโรจน เมื่อพลยิ้มใหหลอนเรวดีก็ยก ฝามือขางขวาตบหนาเขา เต็มแรง เพียะ “แกบา แกอวดดียังไงมาจูบฉัน” หลอนกลาวกับพล อยางเดือดดาลแตเสียงของหลอนไมดงั นัก เรวดีกลัววาคณะพรรคสี่สหายจะไดยินนั่นเอง พลกอดหลอนอีก และกมลงจูบหลอนอีกครั้งหนึ่ง พอ เขาเงยหนาขึน้ เรวดีกต็ บหนาเขาอีก “สุดที่รักของผม ผมทราบดีวาฟาสูงแผนดินตํา่ คุณคือ ดอกฟาที่สูงสุดสอย แตผมก็อดทีจ่ ะรักคุณ ไมไดทั้ง ๆ ที่ผมยากจนเข็ญใจอยางนี้ ลงโทษผมดวยการตบหนาไมสมกับความอุก- อาจของผมหรอกครับ ปนพกที่เหน็บเอวคุณนัน่ เอาออกมายิง ผมเสียสิครับ ผมไมเสียดายชีวิตของผมเลยถาหากวาผมตองตายดวย นํ้ามือของคุณ” เรวดีเอื้อมมือจับปนพกทีข่ อบกางเกงของหลอนแลว กระชากออกมายกขึน้ จองหนาอกนายพัชรา ภรณอยางเคียดแคน “แกดูหมิน่ ฉัน แกทําลายเกียรติของฉัน ฉันจะยิงแก” พลยิ้มอยางใจเย็น


“ผมพรอมแลวที่จะรับโทษ ฆาผมเถอะครับ ผมจะไมวงิ วอนรองขอชีวติ จากคุณเลย ถึงผมตาย รอย จูบของผมก็คง จะตราตรึงอยูที่ริมฝปากของคุณชั่วกาลนาน ยิงสิครับ” เรวดีไมกลายิงเขา จูบของพลทําใหหลอนมีความรูสึก ชนิดหนึง่ เกิดขึน้ ในหัวใจของหลอน นัน่ คือ ความรักนั่นเอง เรวดีนึกพอใจในความสวยเกและทวงทาอันสงางามของพลตั้ง แตหลอนไดรจู กั กับเขาทีโ่ รง แรมอาจิวแลว มือทีถ่ อื ปนคอย ๆ ลดตําลงที ่ ละนอย พลถือโอกาสประคองกอดหลอนและยกมือขวาเชยคาง เรวดีขึ้น กอนทีห่ ลอนจะดิน้ รนสะบัดปดปอง ริม ฝปากของพลก็แนบแนนกับริมฝปากของหลอน ปนพกขนาดกะทัดรัดรวงหลุดจากมือหญิงสาวโดยไมรตู วั เรวดียกมือทัง้ สองกอดรอบคอเขา สด ชื่นเปนสุขใจในรสจูบ ครัง้ แรกของชีวติ สาว เสียวกระสันวาบหวิวใจอยางบอกไมถูก รางของหลอนออน ระทวยอยูในวงแขนของพล นัยนตตาหลับ พริม้ เกือบ ๕ นาทีที่สาวสวยปลอยใหพลเรียกรองความหวานชื่นจากริมฝปากของหลอน เมือ่ สติสัมปชัญญะกลับคืนมาเรวดี ก็ดิ้นรนผลักและทุบเขา หลอนผลักพลเซออกไปแลวควาปน พกคูมือของ หลอนลุกขึ้นยืน แตแทนที่จะยิงพล กลับเก็บปน พกไวในกระเปากางเกงสีเทาตัวนั้น หลอนยกหลังมือซายเช็ดริมฝปากของหลอน นํ้าตาของหญิงสาวไหลคลอ “ฉันเกลียดคุณฤทธิ์” เรวดีพดู เสียงเครือ “คุณทําใหฉัน มีราคีเสียแลว” “คุณออย ผมลวงเกินคุณก็เพราะรัก” “แตฉันไมรักคุณ เอาเถอะ ฉันอภัยใหในเหตุการณท่ี เกิดขึน้ นี้ แตถาคุณลวงเกินฉันอีกฉันจะฆาคุณ เสีย” พูดจบ เรวดีกเ็ ดินลงบันไดตรงไปทีป่ ระตูรว้ั นอกชานแลวพาตัวลงบันได ไปอยางรอนรน พลยิ้มกับตัวเอง เขาพอจะรูว า เรวดีรกั เขาไมนอ ย แต เขาไมไดรักหลอนเลย เพียงแตลองชัน้ เชิงเจาชู ดูเทานั้น อาย เสือรูปหลอผุดลุกขึ้นอยางเบิกบานใจ เดินผิวปากกลับเขามาในหองและออกมาทางหนาระเบียง เรือน เขายืนเกาะราวลูกกรง มองไปขางหนา พลแลเห็นรางอันดําตะคุมของสาวสวยกําลัง เดินดุม ๆ ตรงไปที่ เรือนใหญซึ่งเปนบานพักของลบและเปน กองบังคับการหนวยใตดินของนายเพิ่ม เมื่อพลหันมาทางคณะ พรรคของเขาทุกคนก็กาลั ํ งจองมองดูพลเปนตาเดียว “คุณออยกลับไปแลว” พลพูดยิ้ม ๆ “หลอนลงบันไดหลังบานกลับไปเดี๋ยวนี้เอง” ดร. ดิเรกหนาตืน่ “ทําไมละ หรือวาแกดูลายมือใหหลอนเสร็จแลว” พลเดินเขามานั่งรวมวงกับพรรคพวกของเขาแลวเอื้อม มือหยิบปนพกที่วางอยูขาง ๆ เจาแหวขึน้ มา ถือ “กันนั่งอยูกับหลอนตามลําพังเกิดอารมณเปลี่ยวขึ้นมา เลยจูบหลอนเขาให” พลพูดยิ้ม ๆ “ความจริง ไมใชความผิด ของกันหรอกหมอ จิ้งจกบนเพดานมันหลนลงมาบนตักหลอน ออยตกใจโผเขากอดกันแนน แลวกันจะอดใจไดอยางไร” นิกรจุป าก “ไมไหวโวย แกนี่ชอบยุงกับผูหญิงเสียจริง ๆ” พลหัวเราะ


“เปลา กันไมไดรกั ออยหรอก หลอนคือศัตรูอนั รายกาจของชาติเรา ซึ่งหมายความวาหลอนเปน ศัตรูของเราดวย แต เห็นหลอนสวยก็อดจูบหลอนไมได” เจาคุณปจจนึกฯ กลาวขึ้นอยางเปนงานเปนการ “ถาออยไปฟองนายเพิ่มแกจะเดือดรอนนะโวยพล นาย เพิ่มอาจจะใชใหคนของเขาฆาแกเสียก็ได” “ไมฟองหรอกครับคุณอา ผมคิดวาออยรักผมแน ๆ เพราะตอนทีผ่ มจูบหลอน หลอนกอดผมเสียจน ผมหายใจเกือบ ไมออก” เจาแหวถอนหายใจหนัก ๆ แลวกลาววา “รับประทานอยาเพิง่ คุยถึงเรือ่ งจูบกันเลยครับ คุยถึงเรื่องอาเสี่ยดีกวาครับ ผมเปนหวงเต็มทนไปตัง้ นานแลวยังไม มา รับประทานนีก่ เ็ กือบ ๓ ทุมแลว” นายแพทยหนุมยิ้มใหเจาแหว “ไมมีอะไรทีแ่ กจะตองเปนหวงมัน อายหงวนเล็ดลอด หนีไปไดมันก็ปลอดภัยแลว อยางไรเสียภาย ในครึ่งชั่วโมงนี้เปนอยางชามันจะตองนํากําลังตํารวจภูธร และตํารวจตระเวนชาย แดนมาทีน่ แ่ี นนอน” นายจอมทะเลนยกมือปองหนาผากมองไปทางเรือนใหญ แลวกลาวกับพรรคพวกของเขาอยางรอน รน “เฮย—มีคนเดินมาทีเ่ รือนเราหนึง่ คน อายพลแยละมึง คุณออยคงไปฟองนายเพิ่มวาแกจูบหลอน นายเพิ่มใชใหคนมา ตามแกไปสอบสวน” พลหัวเราะดวยอารมณเย็น “พนันเตะกนก็ได เรือ่ งทีก่ นั จูบหลอน ออยจะไมยอม ปริปากบอกใหนายเพิ่มหรือใครรูเลย” พูด พลางมองดูผทู เ่ี ดิน ใกลเขามายังเรือนพักแลวพลก็จําได “อายลบโวย อายลบแน ๆ นายเพิ่มคงใชใหมาบอก พวกเราเตรียมตัวเพราะมีเวลาอีกชัว่ โมงเดียวเทานัน้ ” การสนทนาสิ้นสุดลงเพียงเทานี้ มือปนของหัวหนาคอม มิวนิสตพาตัวเดินขึ้นบันไดมาในทาทาง องอาจ เขาสวมเสื้อกางเกงชุดสีดํา มือขวาของเขาถือขวดยาหนึ่งขวดและมีแกว กินยาขนาดเล็กครอบอยูที่ ปากขวด “เฮ—พรรคพวก” จอมนักเลงกลาวทักหนวยกลาตายอยางเพื่อนฝูงเพราะถือวาไดรวมเปนรวมตาย เปนพวกเดียวกันแลว “พรอมแลวหรือพวกเรา” ทุกคนยิ้มใหลบเมื่อเขาขึ้นมาพนขั้นบันได “พรอมแลว” พลตอบยิ้ม ๆ แลวลุกขึ้นยืนเดินเขามาหามือปนของนายเพิ่ม “ทานใชใหแกมานี่หรือ” ลบพยักหนาและสงขวดยาใหพล “ทานสั่งใหกันเอายาแกปวดทองมาใหมั่นเพื่อนแก มัน เปนยังไงบางละ” พลวา “กําลังหลับสบายยังไมตื่นเลย ตั้งใจวาสามทุมครึ่งกันจะปลุกมัน มันนอนอยูใ นหอง” มือปนพยักหนารับทราบ เขาไมไดเฉลียวใจอะไร แตเขาถือวิสาสะเดินบุกเขาไปในหองนอนทําให หนวยกลาตายเย็นวาบ ไปตามกัน พลรีบตามลบเขาไปในหองทันที


ลบหยุดมองไปที่รูปหุน คราวนี้เขาเริ่มระแวงสงสัยวารางที่นอนอยูบนเตียงนั้นอาจจะไมใชมนุษย เพราะผูที่ปวดทองจะ ตองนอนตะแคงคูเ ขา ไมใชนอนควําเอาผ ่ าหมคลุมศีรษะตลอดปลายเทาเชนนี้ ลบชําเลืองดูนายพัชราภรณแลวปราดเขาไปหยุดยืนขางเตียงเสี่ยหงวน ในเวลาเดียวกันนีเ้ อง นิกร ดร. ดิเรก เจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวก็ยนื ออกันอยูท ป่ี ระตูหอ ง เจาลบกมตัวลงกระชากผาหมนอนผืนใหญ ออกจากหุนนั้นซึ่งทําจากหมอนหนุนศีรษะ และเสือ้ ผาจัดวางใหเปนรูปคนนอนควําหน ่ า สวนเทาทั้งสองก็ใช รองเทาคูห นึง่ มือปนของนายเพิ่มหันขวับมาทางพล เพื่อจะถามวารูปหุนนี้หมายความวากระไร แตแลวลบก็ สะดุง เล็กนอยเมือ่ อายเสือรูปหลอกําลังยกรีวอลเวอร ๙ มม. จองมาทีร่ า งของเขา ลบเปลี่ยนสายตาไปทาง หนวยกลาตาย ดร. ดิเรก กําลังเดินเขามาในหองและยกปนกลขึ้นจองหมายระดับหนาอกของจอมอันธพาล สวนเจาคุณปจจนึก ฯ กับนิกร และเจาแหวก็ถือปนพกอยูในมือคนละกระบอก โดยเฉพาะเจาแหวสะพายปน กลมืออีกหนึง่ กระบอก ซึ่งเปนปนที่นายเพิ่มจายไวใหอาเสี่ยสําหรับใชตามแผนการของเขา “ยังไงกันแนฤทธิ์” ลบพูดเสียงหนัก ๆ พลพยักหนาแลวออกคําสั่งอยางเด็ดขาด “ชูมือขึ้นลบและอยาสงเสียงเปนอันขาด ถาแกไมอยากตาย” จอมนักเลง จําตองปฏิบัติตามคําสั่งของนายพัชราภรณ คือชูมอื ทัง้ สองขึน้ เหนือศีรษะ เขามองดูพล ดวยแววตาแข็งกราว “อธิบายใหกันเขาใจหนอยไดไหมฤทธิ”์ “ไดซีเพื่อน ไมใชเรื่องลึกลับซับซอนอะไรหรอก พวกเราทั้งหมดก็คือหนวยกลาตายนั่นเอง” ใบหนาของลบซีดเผือด ความทรนงไมมเี หลืออยูใ นจิตใจของเขาอีกเลย เขานึกไมถึงวาเหตุการณ จะเปนไปไดเชนนี้ เขาบอกตัวเองวา ความพินาศยอยยับของหนวยใตดินคอมมิวนิสต ในบังคับบัญชาของ นายเพิ่มกับเรวดีไดเกิดขึ้นแลว ตํารวจหรือทหารจะตองบุกเขาทลายรังภายในสองสามนาทีนี้ เขาพอจะรูว า อา เสี่ยกิมหงวนไดเล็ดลอดหลบหนีไป หนวยกลาตายจึงสรางหุนลวงตาไว ลบมีทีทาเหมือนกับจะเปนลมสิ้นสติ “คุณเปนใครครับ” เขาพูดนอบนอมแตเสียงสัน่ เครือ “กันนะหรือ พันตรีพล พัชราภรณ” แลวพลก็มองไปทางพรรคพวกของเขา “แหวโวย แกเชือกผูก สายมุง ออกเอามา มัดมือนายลบไว” เจาแหวปฏิบัติตามคําสั่งทันที ในสองนาทีนั้นเองมือปนของนายเพิ่มก็ถูกมัดมือไขวหลังสิ้นอิสร ภาพ นิกรคนกระเปาเสื้อกางเกงยึดปนพกไดหนึ่งกระบอก ดร. ดิเรก ถือปนกลมือจองไปที่รางของลบในทา เตรียมยิง ตลอดเวลานายแพทยหนุมมองดู มือปนของนายเพิ่มดวยความเกลียดชัง “แกเกิดมาเสียชาติ” ดร. ดิเรกพูดเสียงกราว “มนุษย ทั้งหลายนั้นยอมมีความรักประเทศชาติของตน แกเปนคนไทย แตแกทรยศตอชาติไทย แกรวมงานกับพวกคอมมิวนิสตคิดทําลายลางประเทศชาติของเรา คนอยาง แกไมนาเปนมนุษย”


นิกรเห็นพองดวย เขาพูดเสริมขึน้ ทันที “จริงวะ หมามันเปนสัตวมันยังรักพวกพองของมัน หมาถิ่นอื่นพลัดเขามามันชวยกันกัดยับ คน อยางอายลบเลวรายยิ่งกวาหมาเสียอีก ฮึม่ —ประเดี๋ยวพอยิงสะดือทะลุเลย แกจะตองติดคุกไมตากว ่ํ า ๒๐ ปใน ความผิดของแก หรือบางทีแกอาจจะถูกยิงเปาก็ได อีกสักครูเ พือ่ นของเราคือพันตรีกมิ หงวน ก็จะนํากําลัง ตํารวจมาบุกทลายรังของพวกแกแลว เปนอันวาพวกแก ทุกคนมีหวังยายบานจากนอกคุกเขาไปอยูในคุก และ ถาขืนตอสูเจาพนักงานก็คงถูกยิงตายยับไมมีเหลือ สําหรับเรวดีกันจะสงไปเปนกะหรี่ที่ซอยกลางรูไหมละ ผู หญิงคนนีส้ วยแตรปู หลอนคือศัตรูของชาติไทยและคนไทย” ลบยืนกมหนานิ่งเฉย เขาวิตกเปนทุกขถึงนายเพิ่มผูเปนนายของเขาอยางยิ่ง นายเพิม่ หัวหนา คอมมิวนิสตเปนผูท ม่ี ี พระคุณตอเขาอยางลนพน เขาจึงซื่อสัตยกตัญูและเคารพรักเกรงกลัว มือปนคิดวาเขา ควรจะหาทางชวยเหลือนายของเขาให รูตัววาคณะพรรคสี่สหายนั้นคือหนวยกลาตายที่ปลอมแปลงตัวเขามา รวมงานดวย ซึ่งขณะนี้นายทหารของหนวยกลาตาย คนหนึง่ ไดเล็ดลอดหลบหนีไปนํากําลังตํารวจภูธรยกมา ที่นี่แลว ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ไฟฉายดวงหนึ่งฉายกราดผานหนาตางหองนอนแลวเลยไป ลบรูดีวาผู ฉายไฟคือลูกนองของเขา ซึ่งทําหนาที่เปนยามรักษาการณรั้วบานดานหลัง คอยระวังไมใหหนวยใตดนิ ออก ไปจากเขตบานตามคําสั่งของนายเพิ่ม ลบตัดสินใจเด็ดขาด เขามองไปทีห่ นาตางแลวรองตะโกนขึน้ ดัง ๆ “ยามโวย พวกทีอ่ ยูบ นเรือนนีเ้ ปนทหารหนวยกลาตาย” ดร. ดิเรกกระดิกนิ้วเหนี่ยวไก เสียงกระสุนปนกลมือแผดคํารามขึน้ หาหกนัด ทุกนัดถูกบริเวณหนา อกลบทะลุออกทางเบื้องหลัง จอมนักเลงลมลงสิ้นใจตายหนาเตียงนอนในทานอนตะแคง ลูกนองของลบ ไดยินเสียงตะโกนของลบอยางถนัด และแลวเมื่อเสียงปนกลมือดังขึ้น ชายหนุมซึ่ง ทําหนาที่เปนยามก็รีบวิ่งฝาความมืดกลับไปยังเรือนใหญอยางไมคิดชีวิต เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับหนวยกลาตายทันที “พวกเราไมปลอดภัยเสียแลว นายเพิม่ กับเรวดีจะตองพาหนวยใตดนิ มาเลนงานเรา เราตองยึดเรือน หลังนี้เปนที่มั่น อายแหววิ่งออกไปปดประตูรั้วนอกชานหลังบานและดับไฟฟาเสีย พวกเราออกไปอยูห นา บานเถอะ” พลวา “สูต ายครับคณอา เรามีปนกลมืออยู ๒ กระบอก ระเบิดมือ ๒ ลูก และปนพกอีกคนละ ๒ กระบอก พอจะตานทานอายพวกเหลารายไวจนกวาอายหงวนจะพาตํารวจมาทีน่ ”่ี เจาแหววิ่งออกไปทางหลังเรือนทันที พลพา ดร. ดิเรกกับนิกรและเจาคุณปจจนึก ฯ ออกไปทาง หนาเรือน ไฟฟาที่ระเบียงหนาบานถูกปดสวิทช เรือนชัน้ เดียวหลังนัน้ ตกอยูใ นความมืด เมื่อเจาแหวออกมาจากหองนอนพลก็บอกใหเจาแหวสงปนกลมือมาใหเขา ทุกคนแยกยายกันนอน หมอบอยูตามระเบียงเรือนเตรียมปะทะกับพวกคอมมิวนิสต นายเพิ่มอดีตพันโททหารบกพาพลพรรคใตดินเคลื่อนที่เขามาแลวและกระจายกําลังกันออกไปเปน หลายหมู นายเพิ่มตกใจมากเมื่อไดรับรายงานจากคนยามวา ลบไดตะโกนบอกใหรูวาคณะพรรคสี่สหายคือ หนวยกลาตาย ซึ่งพอสิ้นเสียงของลบก็มีเสียงปนกลมือดังขึ้นหนึ่งชุด นายเพิม่ รูด วี า มือปนของเขาคง สิ้นชีพ


ไปแลว เขากับเรวดีรบี พาหนวยใตดนิ ลงมาจากเรือนใหญ เพื่อสังหารหนวยกลาตายกลุมนี้ดวยวิธีลอมบาน และยิงปนกลกราดเขาไป และแนละ แผนการเผาเมืองของเขานัน้ ไดลม เหลวเสียแลว เมื่อเจาคุณปจจนึก ฯ แลเห็นพวกคอมมิวนิสตเคลื่อนที่เขามา ทานก็สั่งยิงทันที ไมเปดโอกาสใหเขา มาใกลเพราะเกรงวาฝายแดงจะใชระเบิดมือทําลายเรือนหลังนี้ เสียงปนกลในมือของนายแพทยหนุมและพล ดังสนัน่ หวัน่ ไหว พวกใตดินถูกยิงผงะหงายลมควําไปสามสี ่ ่คน นอกนั้นหมอบราบลงกับพื้นและลาถอยเขา หาที่กาบั ํ ง นายเพิ่มสั่งสมุนของเขาใชปนพกและปนกลมือยิงโตตอบ ในเวลาเดียวกันนี้เองเสี่ยหงวนของเราก็พาตํ ารวจภูธรและตํ ารวจตระเวนชายแดนรวมทั้งหมด ประมาณ ๕๐ คน ยกมาถึงรังใหญของคอมมิวนิสต โดยรถโดยสารขนาดใหญสองคัน ซึ่ง เจาของรถอยูห นา สถานีตํ ารวจเอื้อเฟอทางราชการพรอมทั้งคนขับเจาพนักงานไดกระจายกําลังกันโอบลอมกองบังคับการ คอมมิวนิสตไวรอบทั้งสี่ดานแลวเสี่ยหงวนวีรบุรุษแหงกองทัพไทย ก็นําตํารวจตระเวนชายแดนหนึง่ หมวด พังรั้วลวดหนามดานหลังบานบุกเขามา เมื่อตํารวจตระเวนชายแดนปรากฏตัวขึ้นที่หนาเรือนพักของหนวยกลาตาย พล นิกร ดร. ดิเรกกับ เจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหว ก็หยุดยิงมองดูเจาพนักงานยิงตอสูกับพวกเหลารายอยางอาจหาญ ตํารวจ ตระเวนชายแดนทุกคนสวมหมวกเหล็กและสวนมากใชปนกลมือเปนอาวุธทุกคน นอกจากกลาหาญ เด็ด เดี่ยวยังไดรับการฝกมาแลวอยางชํานาญ ตํารวจกระจายกําลังโอบลอมยิงพวกใตดินลมตายเกลื่อนกลาด นาย เพิ่มกับเรวดีพาพลพรรคประมาณ ๑๐ คน ลาถอยออกทางหนาบาน แตพอเปดประตูรว้ั หนาบานออกก็ถกู ตํารวจภูธรยิงกราดราวกับหาฝน เรวดีกบั สมุนคนหนึง่ วิง่ เขาไปในสวนกลวยขางเรือนใหญ นายเพิ่มนั่งกําบัง ตนไมตนหนึ่งยกปนกลมือยิงตอสูกับตํารวจภูธรอยางจนตรอก แตแลวเขาก็ถูกกระสุนปนเล็กยาวของตํารวจ นัดหนึ่งตรงหัวใจพอดี หัวหนาคอมมิวนิสตปลอยปนกลคูมือ ผงะหงายลมลงสิ้นใจตายอยูขางตนไมตนนั้น นายรอยตํารวจโทผูบ งั คับหมวดตํารวจภูธร นําตํารวจบุกเขามาในบาน ผูบ งั คับกองติดตามเขามาดวย หนวย ใตดินที่เหลือตายตางทิ้งอาวุธยอมจํานนโดยดี ตํารวจภูธรกับตํารวจตระเวนชายแดนไดประสานงานกันอยาง ดีที่สุด กองบังคับการของพวกแดงถูกยึดบริเวณเขตบานถูกคนอยางละเอียดถี่ถวน เรวดีสาวสวยถูกตํารวจ ตระเวนชายแดนจับไดขณะที่หลอนซอนตัวอยูในกอกลวย เสียงปนสิ้นสุดลงแลว อาเสี่ยกิมหงวนวิ่งเหยาะ ๆ มาที่เรือนพักแลววิ่งขึ้นบันไดมาในทาทางสดชื่น รื่นเริง ขณะนีไ้ ฟฟาบนเรือนเปดสวางเชนเดิมแลว “เฮ—พวกเรามีใครบาดเจ็บหรือตายโหงบางหรือเปลาวะ” เสี่ยหงวนพูดอยางคึกคะนอง “พอกันพา ตํารวจมาถึงนี่ก็ไดยินเสียงปนยิงตอสูกัน พวกเราอยูก นั ครบหรือ” ทุกคนยิ้มใหอาเสี่ย พลยื่นมือใหกิมหงวนจับ “แกเกงมากที่ทางานได ํ ผล กันเลือ่ นยศใหแกเปนพันเอกเทากับดิเรก พรุง นีแ้ ตงเครือ่ งแบบพันเอก ได” อาเสี่ยทําคอยน “ดีน่ี จะไดเขาคุกปะไร เปนแคพนั ตรีพอแลว” พูดจบ อาเสีย่ ก็แลเห็นรางของเจาลบมือปนของนาย เพิ่มนอนตายอยูใ นหองนอน


“อาว—เฮย นัน่ ใครเนาอยูน น่ั ” นิกรตอบแทนเพือ่ น ๆ “อายลบ” “ฮา อายลบมองเทงแลวหรือ ใครยิงมันละ” “ไอยิงมันเอง” ดร. ดิเรกพูดยิม้ ๆ แลวเลาเรื่องที่เกิดขึ้นใหฟงโดยละเอียด เสี่ยหงวนหัวเราะชอบใจ “คนอยางอายลบตายเสียไดดีแลว คนเราจะเปนนักเลงเปนอายกุย สารเลวหรือเปนอาชญากรก็ตาม เขาก็ยังมีความรักประเทศชาติของเขา แตอายลบทรยศตอประเทศชาติ ยอมตัวเปนเครือ่ งมือของศัตรูทค่ี ดิ ราย ตอประเทศชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย และพี่นองชาวไทยของเรา อา—ไปเรือนใหญเถอะโวย ไปพบผู บังคับกองเสียหนอย นายเพิ่มกับนายออยคงจะถูกจับ หรือถูกยิงตายไปแลว” หนวยกลาตายทั้ง ๖ คน ตางพากันลงไปจากเรือนหลังนัน้ เดินรวมกลุม กันตรงไปทีเ่ รือนใหญ ตํารวจตระเวนชายแดนสองคนยืนสังเกตการณอยูใตตนไม แลเห็นเขาก็ถือปนกลมือปราดออกมา “หยุด” ทุกคนหยุดชะงักแลวอาเสี่ยก็หัวเราะ “พวกเดียวกัน ปูโธ—พวกคอมมิวนิสตมันจะกลาเดินทอด หุยอยูอยางนี้ไดอยางไร ตํารวจออก ยั้วเยี้ยอยางนี้ นี่แหละ นายทหารหนวยกลาตายทั้งนั้น” ตํารวจทั้งสองคนตางชิดเทาตรงปลอยใหหนวยกลาตายเดินไปเรือนใหญ อันเปนทีต่ ง้ั กองบังคับ การของคอมมิวนิสต เมื่อคณะพรรคสี่สหายเขามาในหองกลางชั้นลาง ผูบ งั คับกองตํารวจภูธรและนายตํารวจ อีกคนหนึ่งก็ชดิ เทาตรงกมศีรษะกระทําความเคารพทันที สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือไหวอยางนอบ นอม แลวมองดูหนวยใตดนิ รวม ๖ คน ซึ่งถูกสวมกุญแจมือนั่งรวมกันอยูบนพื้น ในจํานวนนีม้ เี รวดีรวมอยู ดวย แตหลอนคนเดียวที่ไมถูกสวมกุญแจมือ พลปลอยใหเจาคุณปจจนึก ฯ และเพื่อน ๆ สนทนากับนาย ตํารวจ เขาเดินเขาไปหาหลอนและทรุดตัวลงนั่งขางสาวสวย “คุณออย” ธิดาของนายเพิ่มมองดูพลดวยแววตาแข็งกราว “ดิฉันไมตอ งการพูดอะไรกับคุณอีก” พลวา “ผมขอแสดงความเสียใจในโชครายของคุณนะครับ” “อยามาเยาะดิฉันเลยคะ ดิฉันไมแคร รูต วั อยูแ ลววางานของเราตองเสีย่ งภัยเสีย่ งชีวติ โปรดอยารบ กวนดิฉัน” พลยิ้มแหง ๆ และลุกขึ้นยืน เขาเดินเขาไปหาผูบ งั คับกองตํารวจภูธรแลวถามวา “พวกตํารวจกําลังคนเอกสารตาง ๆ อยูข า งบนไมใชหรือครับ” “ครับ ผูกองตํารวจตระเวนชายแดนกับตํารวจหาหกคนกําลังชวยกันคนหาหลักฐานตาง ๆ มีเครือ่ ง รับสงวิทยุหนึง่ เครือ่ งอยูข า งบน” พลหันไปมองดูผตู อ งหาแลวก็อดสงสารเรวดีไมได


“จับเปนไดเพียง ๖ คนเทานีห้ รือครับ” “ได ๙ คนครับ อีก ๓ คนอยูขางบน นอกนั้นถูกยิงตายหมด รวมทั้งนายเพิ่มดวย ถาจะหนีไปไดก็คง มีเพียงคนหรือ สองคนเทานัน้ ” พลวา “มือปนของนายเพิม่ ถูกพันเอกดิเรกยิงตายอยูบ นเรือนเล็กหลังบานนีค้ รับผูก อง” ร.ต.อ. พินิต ลืมตาโพลง “หรือครับ วิเศษเลย ผมนึกวามันหลบหนีไปไดตอนตอสูกันเสียอีก ผมดีใจมากที่พวกคุณรอดพน อันตรายเพราะเรามาทันเวลา” เจาคุณปจจนึกฯ ชวนสี่สหายกับเจาแหวขึ้นบันไดไป ชั้นบนเพื่อไปพบกับผูบังคับกองตํารวจ ตระเวนชายแดน ขณะนี้ตํารวจยังคงรักษาการณรอบบานหลังนี้อยาง เครงครัด ประชาชนพากันหลั่งไหลมายืนฟง เหตุการณอยูหนาบานนับพัน ในชัว่ โมงเดียวกันนัน้ เองผูว า ราชการจังหวัด ปลัดจังหวัด หัวหนาศาล นาย อําเภอก็รุดมายังรังใหญของคอมมิวนิสต ขาวแพรสะบัดไปทัว่ เมืองอยางรวดเร็ว ตํารวจภูธรและตํารวจ ตระเวนชายแดนไดเขาบุกบานนายลบนักเลงใหญ ซึ่งเปนที่ตั้งกองบังคับการคอมมิวนิสตในจังหวัดนี้และได ยิงตอสูก บั หนวยใตดนิ อยางดุเดือด พลพรรคใตดินรวม ๙ คน ถูกควบคุมตัวไปสถานีตารวจภู ํ ธรในเวลา ๒๒.๓๐ น. พรอมดวยเครือ่ ง รับสงวิทยุอาวุธปน ตาง ๆ กระสุนปน ระเบิดมือ และเอกสารอีกหลายแฟมทั้งที่เปนรหัสและที่ถอดเปนภาษา ไทยแลว นอกจากนี้ยังมีของกลางอื่น ๆ อีกสองคันรถบรรทุก การทลายรังคอมมิวนิสตในบังคับบัญชาของนายเพิ่มและเรวดีเปนเรือ่ งสําคัญยิ่ง ทางจังหวัดและ กองตํารวจภูธรได รายงานดวนเขามายังกรุงเทพฯ โดยทางโทรเลขในคืนวันนัน้ ซึ่งเปนรายงานอันละเอียดถี่ ถวนหลายหนากระดาษ คณะรัฐมนตรี ทานผูบัญชาการทหารสูงสุดและผูบัญชาปองกันพระนครตางซาบซึ้ง ใจในวีรกรรมอันกลาหาญของหนวยกลาตายอยางยิ่ง หนวยกลาตายไดพักอยูที่จวนผูวาราชการจังหวัดในฐานะแขกผูมีเกียรติ ยังกลับกรุงเทพฯ ไมไดก็ เพราะตองเปนพยานใหพนักงานสอบสวนในคดีสาคั ํ ญนี้ ซึง่ เรวดีกบั พรรคพวกอีก ๘ คน เปนผูต อ งหาฐาน กบฏในพระราชอาณาจักรตามแผนการทีเ่ จาหนาทีต่ ารวจได ํ ยดึ พรอมดวยหลักฐานตาง ๆ อีกมากมาย นาย อําเภอพนักงานสอบสวนจะไดมอบสํานวนใหอยั การยืน่ ฟองผูต อ งหาทัง้ ๙ คนนีต้ อ ศาลทหารตอไป ซึ่งผล ของการสอบสวนนั้นเรวดีกับพรรคพวกทุกคนยอมรับสารภาพตามขอหาทุกประการ ขณะนี้สาวสวยกับสมุน ของหลอนถูกขังอยูท เ่ี รือนจํา มีการควบคุมตัวอยางแข็งแรง ตลอดสัปดาหผานมานี้ ผูว า ราชการจังหวัด, ผูบ งั คับกองตํารวจและนายอําเภอตองตรากตรําทํางาน อยางเหน็ดเหนื่อยเกี่ยวกับคดีสาคั ํ ญนี้ สําเนาสํานวนการสอบสวนถูกสงไปยังคณะรัฐมนตรีโดยทางเครื่องบิน จากสนามบินจังหวัดใกลเคียงเมื่อ วันจันทรทแ่ี ลวมา ระหวางนี้หนวยกลาตายไดมีเวลาวางอยางเหลือเฟอ ผู วาราชการจังหวัดไดอนุญาตใหใชรถเกงสวนตัวของทาน คณะพรรคสี่สหายจึงพากันทองเที่ยวไปตามอําเภอ ชั้นนอก ชมภูมิประเทศอันสวยสดงดงามและขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวชนบทเหลานั้น จนกระทัง่ เย็นวันหนึง่


หนวยกลาตายกลับมาถึงจวนทานผูวาราชการจังหวัดในเวลา ๑๖.๐๐ น. โดยรถเดอโซโตเกงสีองุน คอนขางใหม เมื่อรถเกงคันงามแลนมาหยุดหนาจวนทานเจาเมืองซึ่งเปนเรือนไมสักสองชั้นขนาดใหญกวางขวาง สุภาพสตรีในวัยกลางคนเจาของรางอวนเตี้ยทาทางภูมิฐานคนหนึ่งก็เดินออกมาจากหองกลาง หลอนคือ นิตยาภรรยาของนายสมประสงคผวู า ราชการจังหวัดนี้ เจาคุณปจจนึก ฯ กับสี่สหายและเจาแหวพากันลงมาจากเดอโซโตเกง เสี่ยหงวนกับนิกรถือปนลูก ซองคนละกระบอก หนวยกลาตายไดออกจากจวนตั้งแตตอนสายพากันไปยิงนกตามปาและทุงนา เจาแหวหิว้ ไกมาตัวหนึ่ง คุณนายของผูวาราชการจังหวัดยิ้มใหคณะพรรคสี่สหายและกลาวกับทุก ๆ คนอยางกันเอง “ไดนกมาแยะหรือคะ” นิกรยิ้มแหง ๆ “ไมไดหรอกครับ โดยมากมันสมัครไปตายรัง หมดลูกปนไป ๕๐ นัด” นิตยาหัวเราะคิก “อาเสี่ยสั่งดิฉันเมื่อกอนจะไปวาใหบอกแมครัวตํานําพริ ้ กไว ปานนีแ้ มครัวคงปรุงนํ้าพริกไวพรอม แลว” กิมหงวนยิ้มอาย ๆ “ไมเปนไรครับ ถึงไมไดนกก็ไดไกมาหนึ่งตัว” นิตยามองดูไกตวั เมียในมือเจาแหวซึง่ ตายแลว แลวหลอนก็ถามอาเสี่ย “ไกปา หรือคะอาเสีย่ ” “แฮะ แฮะ ไกบานครับคุณนาย ผมขอซื้อมาจากพวก ชาวบานเขาครับ ความจริงผมกับเจากรยิงปน ไดแมนมากทีเดียว แตปนของทานขาหลวงทั้งสองกระบอกลํากลองมันคดแน ๆ เลยยิงผิดหมด” นิตยาหัวเราะอยางใจดี “เชิญบนเรือนเถอะคะ พี่กาลั ํ งบนวาอยากจะพบทาน เจาคุณกับพวกคุณ เมือ่ ตอน ๓ โมงกวา ๆ มี หนังสือราชการดวนมาถึงพี่คะ เครือ่ งบินเฮลิคอปเตอรบนิ มาลงทีส่ นามหนาบานนีแ้ ลว นักบินเขานําหนังสือ ดวนของทานนายกรัฐมนตรีมาใหพ”่ี หนวยกลาตายตางขึ้นมาบนจวน พอเขามาในหองกลางคนใชของทานขาหลวง ๒ คน ก็เขามารับ ปนลูกซองกระสุนปนและไกตัวนั้นเอง สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ พักผอนอยูในหองกลางนั้น คุณนาย นิตยาสั่งสาวใชใหนาเครื ํ อ่ งดืม่ มาตอนรับ หนวยกลาตายแลวหลอนก็รีบขึ้นบันไดไปชั้นบน สวนเจาแหว เลี่ยงออกไปทางหลังจวน เพื่อหาโอกาสไปจีบสาวใชของนาย สมประสงคคนหนึ่ง ในนาทีนั้นเองสุภาพบุรุษในวัยกลางคนเจาของรางสูงโปรงคนหนึ่ง แตงกายลําลองอยางอยูกับบาน ก็พาตัวลงบันไดมาอยางรีบรอน เขาคือผูว า ราชการจังหวัดนี้ เปนเจาเมืองทีเ่ ขมแข็งคนหนึง่ “ออ—กลับกันมาแลวหรือครับ เมียผมบอกวาไดไกมาตัวเดียว” นายสมประสงคพูดยิ้ม ๆ และเดิน เขามานั่งบนโซฟา ตัวเดียวกับเจาคุณปจจนึก ฯ


เจาคุณวา “เจาหงวนกับเจากรเขาวาปนของคุณมันคดเลยยิงไมถูก” นายสมประสงคหวั เราะชอบใจ “ใตเทาลองยิงดูบางหรือเปลาละครับ” “เปลาครับ เรือ่ งทําบาปผมไมชอบ ยิงนกตกปลามันเปนเรือ่ งของคนหนุม ๆ เขา อา—คุณนายบอก วามีเครื่องบิน เฮลิคอปเตอรนําหนังสือดวนมาใหคณ ุ เมือ่ ตอนบายสามโมงหรือครับ” “ครับ ถูกแลว คณะรัฐมนตรีลงมติใหยงิ เปานางสาวเรวดี และใหผมควบคุมตํารวจ ๑๐ คน ยิงเปา ดวยปนเล็กยาวตอน ยํ่ารุง วันพรุง นี้ และใหถายภาพการยิงเปาสงไปพรอมกับรายงานดวย” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางเย็นวาบไปตามกัน พล นิกร กิมหงวน และ ดร. ดิเรกตางมองหนา กัน “ยิงเปา….” นิกรครางเสียงสั่น “ยายออยถูกยิงเปา” ดร. ดิเรกพยักหนา “ออไร ขณะนี้ประเทศเราอยูในระหวางใชกฎอัยการศึก ความผิดของหลอนเปนความผิดฐานกบฏ คณะรัฐมนตรีลงมติชอบแลว คนรายที่วางเพลิงก็มีโทษถูกยิงเปา แตความผิดของออยรายแรงกวาวางเพลิง มาก คนทั้งเมืองจะไมมีที่อยู ทานขาหลวง ผูบ งั คับกองตํารวจ และตํารวจหลายสิบคนจะตองเสียชีวิตหากเปน ไปไดตามแผนการของนายเพิม่ ” อาเสี่ยกิมหงวนจุปาก “นาสงสารวะ ยังไมทันมีผัวเลยตองตายเสียแลว ทั้งสวยทั้งนารักออกอยางนั้นไมนาเลย” นิกรคอย ๆ หันมาทางนายสมประสงค “ทานครับ ทานอยายิงเปาเรวดีไมไดหรือครับ ปลอยตัวไปแลวทํารายงานโกหกไปวายิงเปาเรียบ รอยแลว” เจาเมืองสะดุงโหยง “ปูโธ—ผมทําอยางนี้ก็ถูกยิงเปาเทานั้นเอง ไมไดหรอกครับผมตองปฏิบตั ติ ามคําสั่ง พรุงนี้ยารุ ํ่ ง เรวดีตองตายแนนอน ประเดีย๋ วผมจะไปติดตอกับผูบ งั คับกองตํารวจภูธรใหเรียบรอย และจะเตรียมที่ทางไว ตามคําสั่งใหเปดโอกาสใหประชาชนดูการยิงเปาดวย แตเราจะตองใชกาลั ํ งตํารวจคุม กันอยางแข็งแรง” พลกลาวถามอยางเปนงานเปนการ “แลวคนอืน่ ๆ ละครับ” “ทานนายกฯ บัญชาใหอยั การดําเนินคดีฟองศาลทหาร ตอไป ผมคิดวาสมุนของหลอนคงจะถูกจํา คุกอยางนอยก็คนละ ๑๕ ป อายพวกพวกนี้รายกาจมาก เดชะบุญคุณพระและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทานยังคงคุมครอง ปองกันผม ถาหากวาพวกคุณไมเขารวมงานกับมันปานนี้เมืองนี้ก็คงจะเหลือแตเถาถาน ผมกับผูบังคับกอง และตํารวจหลายสิบคนคงจะถูกคอมมิวนิสตยิงตายไปแลวตามแผนการของมัน” เสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นที่หนาจวน “โปรดรับโทรเลขดวนครับ” นิกรผุดลุกขึ้นทันที แลวกลาวกับนายสมประสงค


“คงมีคําสั่งจากกรุงเทพฯ มาถึงทานอีก ผมจะออกไปรับใหนะครับ” พูดจบนิกรก็พาตัวเดินออกไป จากหองกลาง ไมถึง ๒ นาที พ.ต. นิกรก็เดินยิม้ กริม่ เขามาในหอง มือขวาของเขาถือกระดาษแบบฟอรมโทรเลข หนึ่งฉบับซึ่งเขาฉีกกระดาษกาวออกอานขอความในนั้นแลว “โทรเลขของทานผูบัญชาการปองกันพระนครถึงพวกเราครับ” นิกรกลาวกับทานผูวาราชการ จังหวัดแลวเดินเขามานัง่ ลงบนเกาอีน้ วมขาง ดร. ดิเรก “ทานสั่งใหพวกเรากลับกรุงเทพฯ โดยดวน” ดร. ดิเรก เอื้อมมือรับแบบฟอรมโทรเลขจากนิกรมา คลีอ่ อกอาน โทรเลขฉบับนี้มีมาถึงเขาปรากฏ ขอความวา ศาสตราจารย พ.อ. ดิเรก ณรงคฤทธิ์ ขาพเจาไดรับรายงานจากกองทัพเรือแจงวา พบเรือดํานําฝ ้ ายแดงในอาวไทย ขอใหทานกับคณะ ของทานเดินทางกลับกรุงเทพฯ โดยดวนโดยทางเครื่องบินจากสนามบินจังหวัดใกลเคียง ไดตดิ ตอผูบ งั คับฝูง บินนอยใหเตรียมเครื่องบินสําหรับทานไวแลว การเดินทางโดยรถยนตออกจากจังหวัดนีใ้ หขอความชวย เหลือจากผูวาราชการจังหวัด หวังวาทุกคนคงสุขสบายดีและปลอดภัย พล.อ. หลวงชาญตะลุมบอน นายแพทยหนุมลุกขึ้นเดินไปหานายสมประสงคและสง โทรเลขดวนใหผวู า ราชการจังหวัด เขานัง่ ลงบนเกาอี้วางใกล ๆ กับโซฟาตัวนั้น “ทานอานดูสิครับ มีขอความเกี่ยวถึงทานเหมือนกัน” นายสมประสงครบี อานโทรเลขของผูบ ญ ั ชาการปองกันพระนครทันที อานจบก็สงใหเจาคุณปจจ นึก ฯ “ทานศาสตราจารยจะไปเมือ่ ไรละครับ ผมจะขับรถไปสงเองจนถึงสนามบินไปในชั่วโมงนี้ก็ได จากนี่ไปถึงสนามบิน ๑๒๐ กิโลเมตรเทานัน้ ” นายแพทยหนุมยิ้มเล็กนอย “เดี๋ยวครับ ขอใหผมปรึกษากับพรรคพวกของผมดูกอน” เสี่ยหงวนลุกขึ้นไปแยงแบบฟอรมโทรเลขมาจากมือเจาคุณปจจนึกฯ แลวกลับมานั่งอาน พออาน เสร็จก็สงใหพลอานเปนคนสุดทาย ขณะนี้สาวใชของนายสมประสงคไดนาเอาโอวั ํ ลตินเย็นใสถาดเงินรวม ๖ แกวเดินเขามาในหองเสิรฟใหผูวาราชการจังหวัดกับหนวยกลาตายโดยทั่วหนากัน เมื่อพลอานจบ ดร. ดิเรกก็พยักหนาและยิ้มให “วาไงพล เราจะออกเดินทางไปขึน้ เครือ่ งบินกอนคํ่าวันนีห้ รืออยางไร” พ.ต. พลหนาเศราทันที “ไปพรุงนี้เชาเถอะหมอ กันอยากจะพบเรวดีอีกครั้งหนึ่งและกันจะดูหลอนถูกยิงเปาดวย” นิกรลืมตาโพลง “ดูไดเรอะ เสียวไสตายหา” พลหันไปมองหนานายจอมทะเลน


“ถูกละ การถูกยิงเปาหวาดเสียวมาก แตกนั อยากดูอยากเห็นเรวดีกอ นสิน้ ใจตาย ที่กันพูดเชนนี้ไม ไดหมายความวากันรักหลอนนะ สาบานใหก็ไดกันไมไดรักหลอนเลย เพียงแตกันพอใจในความสวยของ หลอนเทานัน้ ” เจาคุณปจจนึกฯ พูดเสริมขึ้น “อยูดูเขายิงเปาเรวดีก็ดีเหมือนกัน ถาเรากลับวันนี้คุณสม-ประสงคก็คงจะตองวุนวายกับพวกเราไม นอย ประเดี๋ยวก็จะไปติดตอกับผูบังคับกอง และเตรียมที่ทางไวยิงเปาเรวดีแลว พรุง นีเ้ มือ่ เรวดีถกู ยิงเปาเรียบ รอยคุณสมประสงคก็ไมมีอะไรที่จะตองเปนหวงไดพาเราไปสงสนามบินอยางสบายใจ” ทานเจาเมืองยิ้มใหหนวยกลาตาย “กลับพรุง นีเ้ ชาก็ดเี หมือนกันครับ คําวั ่ นนี้ผมกับปลัดจังหวัดจะไดเลี้ยงสงพวกคุณที่ราน “ศรี โภชนา” นิกรยิ้มแปนยกมือไหวนายสมประสงคทันที “เจาประคูน ขอใหทานผูวาราชการและคุณนายมีความสุขความเจริญเถอะครับ” นายสมประสงคหวั เราะเบา ๆ แลวลุกขึ้นยืน “ขอโทษนะครับ ผมจะรีบอาบนําแต ้ งตัวไปกองตํารวจเพือ่ นําคําสั่งดวนของทานนายกฯ ไปใหเขา และจะไดปรึกษาหารือกันในการยิงเปาเรวดีตอนเชาวันพรุง นีต้ ามคําสั่ง เชิญพักผอนกันเถอะครับ ประเดีย๋ ว ผมจะใหเด็กเอาเหลาและกับแกลมมาให ขอใหถอื วาทีน่ เ่ี ปนบานของพวกคุณเถอะครับ” เสี่ยหงวนพูดพึมพําในลําคอ “ครับ ครับ เมียของทานก็เหมือนกับเมียของผม” นายสมประสงคพาตัวเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน ปลอยใหหนวยกลาตายสนทนากันตามลําพัง ทุกคน เห็นพองดวยเทาที่คณะรัฐมนตรีใหยิงเปาเรวดีสาวสวย แตทุกคนก็อดสงสารหลอนไมได ขาวแพรสะพัดไปทั่วเมืองอยางรวดเร็วกอนคําวั ่ นนัน้ ชาวเมืองตางโจษจันกันวารัฐบาลไดมคี าสั ํ ่ง ดวนถึงผูวาราชการจังหวัดใหประหารชีวิตเรวดีดวยการยิงเปาในเชาวันรุงขึ้นเวลา ๖.๐๐ น. ประชาชนตางชื่น ชมยินดีไปตามกัน ทัง้ นีเ้ พราะเรวดีคอื นางมารราย มีบทบาทและแผนการอันสําคัญยิ่งมุงทําลายประเทศชาติ ของเขา นายประสงคผูวาราชการจังหวัดกับ ร.ต.อ. พินิต ผูบ งั คับกองตํารวจภูธร ไดปรึกษาหารือกันและ ตกลงกันเรียบรอยแลว ทั้งสองจะใชที่วางหลังวัดตาลเปนที่ประหารชีวิตเรวดี ตํารวจหลายสิบคนไดรับคําสั่ง จากทานผูบังคับกองใหเตรียมที่สาหรั ํ บยิงเปาสาวสวยเปนการดวน มีการปกหลักรูปไมกางเขน นํากระสอบ ทรายหลายกระสอบไปตั้งซอนกันดานหลังเพื่อรับกระสุนปน กั้นเชือกไวสามดานปองกันไมใหประชาชน คนดูลวงลํ้าเขาไปใกล นอกจากนีท้ างตํารวจยังไดตดิ ตอกับสัปเหรอไวเรียบรอยแลว อยางไรก็ตาม เรวดีรองหัวหนาคอมมิวนิสตซง่ึ ถูกกักขังอยูใ นเรือนจําไมมีโอกาสลวงรูเลยวา ชีวิต ของหลอนจะตองสิ้นสุดในเวลารุงอรุณของวันใหม สาวสวยถูกคุมขังอยูในหองพิเศษหองหนึ่งของนักโทษ หญิง


คืนนี้เรวดีรูสึกเงียบเหงาใจอยางไรชอบกล หลอนนอนกระสับกระสายอยูจนดึกดื่นเที่ยงคืน คิดถึง ตัวเองที่จะตองไดรบั โทษอยางหนักคือประหารชีวติ แลวหลอนก็นึกถึงความพินาศยอยยับของพรรคพวก นึก ถึงพอบังเกิดเกลาที่ถูกยิงตาย ซึ่งศพนายเพิ่มนั้นตํารวจไดนาไปฝากไว ํ ที่วัดวัดหนึ่งเหมือนกับศพไมมีญาติ หนวยใตดินที่รอดพนจากกระสุนปนตํารวจตางถูกคุมขังอยูใ นเรือนจํานีแ้ หงเดียวกับหลอนในทีส่ ดุ เรวดีกน็ กึ ถึงพล พัชราภรณ หลอนยอมสารภาพกับตัวเองวาหลอนรักเขาเพียงชีวิตของหลอน เขาเปนผูช ายคนแรกทีไ่ ดจบู หลอนและสอนใหหลอนรูจ กั ความรัก ถึงแมวาพลมีอายุแกกวาหลอนมากเกินไป แตพลก็หลอและสมาท จูบ ของพลทําใหหลอนดูดดื่มซาบซึ้งใจเปนที่สุด เรวดีครํ่าครวญถึงเขานึกถึงเขาจนกระทั่งมอยหลับไป หญิงสาวตกใจตืน่ ในราว ๔.๐๐ น. เศษ ตืน่ เพราะหลอนฝนราย เรวดีฝนวาหลอนถูกไฟไหมเสื้อผาและรางกายของหลอน อากาศตอนใกลรุงหนาวเย็น เรวดีนง่ั อยูบ นเตียงนอนดวยใบหนาเศราหมอง หลอนไมอยากจะสน ใจกับความฝนที่เกิดขึ้นในเวลานอนหลับแตก็อดคิดไมได มันเหมือนกับวาความฝนจะบอกใหรตู วั วาคงจะ ถูกประหารชีวติ แนนอน เสียงระฆังหนาประตูเรือนจําตีบอกเวลา ๕.๐๐ น. ดังแววมาตามลม เรวดีรสู กึ วาเหวใจไมนอ ย หลอนตองการความอบอุนใจตองการผูปลอบประโลมใจ แตตลอดเวลาทีถ่ กู คุมขังอยูใ นเรือนจําหลอนได เห็นหนาแตผูคุมหญิงเทานั้น หลังจากการ สอบสวนสิน้ สุดลงแลวหลอนไมมโี อกาสออกไปนอกเรือนจําอีก เลย รอคอยขึน้ ศาลทหารหรือรอคอยใหเจาหนาทีม่ านําตัวไปยิงเปา เมื่อนึกถึงพลเรวดีก็พยายามเกลียดเขา และพยายามลืมเขาแตหลอนก็ลืมไดชั่วขณะ ความรักฝง แนนอยูในดวงใจของหลอนยากที่จะถายถอนได สาวสวยทอดสายตามองผานหนาตางลูกกรงเหล็กมองดูดวง ดาวระยิบระยับในทองฟาเทาที่ปรากฏอยูเพียงสองสามดวงตรงกับชองหนาตางแลวหลอนก็สะทอนถอนใจ เรวดีคอย ๆ หันหนาเปลี่ยนสายตามาที่ประตูหอง ทันใดนัน้ เอง หลอนก็สะดุงสุดตัว หลอนแลเห็น พลยืนเดนอยูหนาหองคุมขัง เขาแตงเครือ่ งแบบนายทหารบกประดับยศพันตรี ทาทางของพลสงาผาเผย แต ใบหนาเครงขรึม สายตาทีม่ องดูเรวดีนน้ั เศรา ๆ หญิงสาวเขาใจวาอุปาทานทําใหเห็นไปเชนนัน้ หลอนยกมือขวาขึ้นขยี้ตาแลวมองไปที่ประตู ภาพ ของพลก็ยังปรากฏอยูน น่ั เอง แสงไฟฟาขนาด ๒๐ แรงเทียนทีร่ ะเบียงหนาหองขังสองตองเรือนรางของพลอ ยางถนัด จากการสอบสวนของพนักงานสอบสวนเรวดีไดรคู วามจริงแลววา หนวยกลาตายทั้ง ๖ คนนัน้ มี นามวากระไรบาง หลอนจองตาเขม็งมองดูพลดวยความตื่นเตนแปลกใจ หลอนบอกตัวเองวาหลอนไมไดฝน หรือตาฝาดไป เรวดีกับพลตางมองดูกันสักครู พลจึงรองเรียกหลอนเบา ๆ “ออย” ความรักระคนแคนบังเกิดขึน้ แกเรวดีทนั ที หลอนผุดลุกขึ้นยืนและมองดูเขาดวยแววตาแข็งกราว “ดิฉันไมเขาใจเลยที่คุณมาหาดิฉันในเวลาใกลรุงสวาง เชนนี้ โปรดกลับไปเสียเถอะคะ ดิฉันเกลียด คุณ ไมตอ งการเห็นหนาคุณ”


พลยิ้มเศรา ๆ “แตออ ยคงไมลมื คืนวันทีเ่ รารักกัน” เรวดีฝนหัวเราะ “ออยจะลืมมันไดอยางไร ในเมือ่ คืนนัน้ เปนคืนแหงความพินาศของออย” กอนที่พลจะพูดอะไรอีก ผูคุมหญิงในวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเขามาหยุดยืนหนาหองขัง หลอนไข กุญแจดอกใหญแลวกลาววากับพลอยางนอบนอม

จบตอนสี่ (โปรดติดตามเลมที่ ๕)

samgler-136 book 4  

samgler : จรวดถล่มเมือง เล่ม 4