Issuu on Google+


www.samgler.org


หองสมุดหนังสือเกา จรวดถลมเมือง (เลม ๑)

พล * นิกร * กิมหงวน เจาของหนังสือ อาจารยกิกติ ติพล หวังคณาลาภ เอื้อเฟอ ไฟลเอกสาร โดย คุณสมชัย เกษมสมพร แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง รัฐบาลที่รักของเรายอมตระหนักดีวา ภัยอันราย แรงยิง่ ทีจ่ ะเกิดขึน้ แกประเทศชาติของเรานัน้ ก็คือ ภัย จากคอมมิวนิสต ซึ่งกําลังพยายามครองโลก สถาน- การณจากประเทศเพือ่ นบานใกลเคียงบางประเทศมี ทาทีวาคอมมิวนิสต จะจุดชนวนสงครามหรือทําใหเกิด สงครามโลกครัง้ ที่ ๓ และถาเปนไปไดเชนนีแ้ ลวประเทศไทยก็อาจจะเปนสมรภูมิสวนหนึ่งจากการรุกราน ของคอมมิวนิสต


ดังนั้น เพื่อความไมประมาท กองทัพไทยทั้งสาม ทัพจึงอยูในสภาพเตรียมพรอมตลอดเวลา มีการ ประ- ลองยุทธโดยใชกระสุนจริงรวมมือกับกองทหารตางดาว ซึ่งเปนภาคีสมาชิกซีอาโตดวยกันทั้งทางบก เรือ และ อากาศ ฝกการรบในภูมิประเทศปาเขาลําเนาไพรดวย ยุทธวิธี และอาวุธแผนใหม กองทัพไทยจึงมี สมรรถภาพเขมแข็งขึ้นทั้งสามทัพ แตตลอดเวลาที่ผานมานี้ ฝายศัตรูก็ยังทํางานใตดินเรื่อยมา ตํารวจของเราไดรว มมือกับทหารบก และทหาร-เรือทลายรังคอมมิวนิสตไดหลายแหง จับกุมบุคคลผู เปนภัยตอประเทศชาติไดหลายสิบคน พรอม ดวยเครื่องมือสื่อสาร อาวุธราย และเอกสารหลักฐานตาง ๆ แผนกสืบ ราชการลับของกระทรวงกลาโหมได กระจายกําลังกันไปทั่ว ประเทศคอยรายงานการเคลื่อนไหวของฝายคอมมิวนิสต ใหผูบังคับบัญชาทราบ ตลอดมา ในที่สุดทางราชการทหารก็สืบทราบมาแนนอนวาคอม-มิวนิสตในกรุงเทพฯ จะรวมกําลังกันกอ วินาศกรรม เพือ่ ประชาชนชาวพระนครหลวงไดรับความระสําระสายไม ่ เปน อันประกอบอาชีพ อันเปนเหตุ ใหเกิดการจลาจลอลหมานยาก ที่กองทหารรัฐบาลจะปราบปรามได กระทรวงกลาโหมไดเรียก ประชุมนาย ทหารชั้นหัวกะทิทั้งสามทัพเปนการดวนเพื่อ ปรึกษาหารือกันในเรือ่ งนี้ บรรดานายทหารชัน้ ผูใ หญตา งลง มติ เห็นพองตองกันวา ควรจัดเตรียมกํ าลังรักษาพระนครไว สํ าหรับตอสู และปราบปรามกวาดลางพวก คอมมิวนิสต กระทรวงกลาโหมจึงมีคาสั ํ ่งลับจัดตั้งกองบัญชาการรักษา พระนครขึน้ ทันที โดยให พล.อ. หลวงชาญตะลุมบอน เปน ผูบัญชาการปองกันพระนคร มีผูชวย ๓ คนคือ พล.อ.ท. หลวงอุตลุดเวลา ผูชวยผู บัญชาการทหารอากาศฝายยุทธการ พล.ร.ท. หลวงตอรปโ ดคําราม รองผูบ ญ ั ชาการกองเรือยุทธ- การ และเจา กรมมนุษยกบ อีกทานหนึง่ คือนายตํารวจใหญ พล.ต.ท. หลวงโปลิศการเจนรบ เสนาธิการกรมตํารวจ กองบัญชาการปองกันพระนครตั้งอยูในเขตทหารแหงหนึ่งทาง บางซื่อ มีกาลั ํ งรบทั้ง บก, เรือ, อากาศ และตํารวจ อยาง เขมแข็ง ทหารของกองบัญชาการปองกันพระนครจะออกจาก ที่ตั้งไดภายใน ๕ นาที เมือ่ ไดรบั คําสั่ง จากผูบัญชาการ บายวันนั้น ภายในเขตทหารแหงหนึ่งอันเปนที่ตั้งของกองพันตอ สูอากาศยานกองพันหนึ่ง ทานผูบัญชาการ ปองกันพระนคร พรอมดวยผูชวยของทานทั้ง ๓ คน กําลังยืนอยูในวงลอมของพวกนายทหารเสนาธิการ และ นายทหารปนใหญหลายคน ใตตน ประดูใ หญตน หนึง่ หนาโรงทหารซึง่ เปนตึกสองชัน้ แบบ เกา กลางสนาม อันกวางใหญหนาโรงทหารนัน้ มีปนใหญตอสูอากาศยานขนาด ๓ นิ้วหนึ่งกระบอกตั้งอยูอยางสงา ผาคลุม ปนและหนังปดลํากลองถูกถอดออกแลว เครือ่ งคํานวณและ เครือ่ งประกอบในการยิงติดไวครบถวน ทางกองบังคับการกองพัน ปตอ. ไดกาหนดการไว ํ วา ๑๕.๐๐ น. ดร. ดิเรก ณรงคฤทธิ์ นักวิทยา ศาสตรผูเชี่ยวชาญของกองทัพไทย กับผูชวยของเขาจะมาฝกสอนนายทหาร ปตอ.กองพันนี้ใหรูจักใชกระสุน ปตอ. ปรมาณูอนั เปนประดิษฐ- กรรมของนายแพทยหนุม ทานผูบัญชาการปองกันพระนคร กับผูชวยของ ทานไดถือโอกาสมาชมการฝกสอนของ ดร. ดิเรก ดวย ซึ่งนายแพทยหนุมยืนยันวา กระสุน ปตอ. ปรมาณู ของเขานั้นจะทําลายเครื่องบินทั้งฝูงใหแหลกละเอียดเปนจุลไปใน พริบตาเดียว ถึงกระสุนจะระเบิดหางจาก หมูเครื่องบินในระยะไกลตั้งสามสี่รอยเมตรก็ตาม


ขณะนี้เลยเวลาไป ๑๐ นาทีแลว หลวงชาญตะลุมบอนยกนาฬิกาขอมือดูเวลาแลวกลาวขึ้นเปรย ๆ วา “เอ—ทานศาสตราจารยควรจะมาถึงนี่แลวนี่นา เมื่อสักครูทางบานก็โทรศัพทบอกมาแลววาทาน กับคณะออกมาจากบานแลว” นายทหารเสนาธิการคนหนึ่งยกมือวันทยหัตถแลวกลาววา “บางทีรถอาจจะเสียกลางทางก็ไดขอรับ” ทานผูบัญชาการพยักหนารับทราบ “ก็จักรยานยนตสารวัตรทหารตามมาตัง้ ๑๐ คัน ถารถ ของศาสตราจารดิเรกเสียสารวัตรก็คงจะวิทยุ บอกมา” พูดจบ หลวงชาญตะลุมบอนก็เดินเขาไปที่เตนททหารสื่อสาร ซึ่ง นายสิบทหารสื่อสารคนหนึ่งกําลัง พูดวิทยุติดตอกับนายทหาร สารวัตรคนหนึง่ ทีท่ าหน ํ าที่คุมกัน ดร. ดิเรกกับคณะเพราะนาย แพทยหนุมไดนํา กระสุน ปตอ. ปรมาณูอันรายแรงมาดวยจึงตอง มีขบวนรถจักรยานยนตของสารวัตรทหารติดตามมา เมื่อสิบโททหารสื่อสารวางหูวิทยุโทรศัพทลง ทานนาย พลผูบัญชาการปองกันพระนครก็กลาวถาม ทันที “วาไง สารวัตรสงขาวมาหรือ” สิบโทรางใหญรีบลุกขึ้นยืนตรงแลวตอบทานนายพล อยางฉาดฉาน “ครับ ผูหมวดสารวัตรพูดวิทยุมาวาขณะนี้มาถึงสะพาน แดงแลวครับผม ที่มาชาไปเพราะคุณนิกร สั่งใหจอดรถหยุด รับประทานเย็นตาโฟทีอ่ นุสาวรียช ยั สมรภูมขิ อรับ” ทานผูบัญชาการทําหนาครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง เดินกลับไปหา กลุมนายทหาร หลังจากนั้นเพียงครูเดียวคา ดิลแล็คเกงก็แลน ผานประตูกองพันทหารเขามา โดยมีรถจักรยานยนตสารวัตรทหาร ๒ คันแลนนําหนา และ ติดตามมาอีก ๘ คัน เสียงเครือ่ งยนตของรถจักรยานยนตครางกระหึม่ ไปทัว่ คาดิลแล็คเกงซึ่งขับโดยเจาแหว พาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึกฯ แลนมาหยุดหนาโรงทหารที่กลาวนี้ เจาแหวรีบลงมาเปดประตูรถใหเจานายของเขา เจาคุณปจจนึก ฯ แตงสากลชุดสีขาว สวน พล นิกร กิมหงวน และ ดร. ดิเรก สวมเสื้อ กางเกงติดกันสีขาว อันเปนเครือ่ งแบบของนายชางเท็คนิค และสวมหมวกแกป นาย แพทยหนุมถือแฟมเอกสารหนึ่งแฟม หลวงชาญ ฯ ผูบัญชาการปองกันพระนครพาผูชวยของทานพักพวกนายทหารชั้นผูใหญ เขาไปที่ รถคาดิลแล็คเกง เจาคุณปจจนึก ฯ กับสี่สหายรูจักทานผูบัญชาการกับผูชวยของทานเปนอยางดี ตางฝายตาง กระทําความเคารพกันและทักทายกัน หลวงชาญ ฯ แนะนําใหเจาคุณปจจนึก ฯ กับคณะพรรค สี่สหายรูจักกับ นายทหาร ปตอ.และนายทหารเสนาธิการทีละคนทุกคนตื่นเตนยินดีไปตามกันที่ไดเห็นหนานักวิทยาศาสตร ผูยง่ิ ใหญของไทยเรา และของโลกนี้ เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับหลวงชาญ ฯ ซึ่งเคยเปนนายทหารอยูในบังคับบัญชาของทาน ตัง้ แตครัง้ ทานผูบัญชาการ เปนรอยโทนายทหารมหาดเล็กรักษาพระองค


“เรามาลาไปหนอยคุณหลวง ผมตองขอโทษ เจากรลูกเขยของผมชวยดิเรกทํางานเกี่ยวกับกระสุน ปรมาณูจนลืมกินขาวกลางวัน นั่งรถมานี่หิวขาวทําทาจะเปนลม พอเห็นหาบเย็นตาโฟเลยตองหยุดรถขอกิน เย็นตาโฟลอเสีย ๔ ชาม” ทานผูบัญชาการหัวเราะชอบใจ ทานมองดูนิกรอยางขบขัน พอแลเห็นฝาจุกเบียรทห่ี นาอกเสือ้ ของ นายจอมทะเลน หลวงชาญ ฯ ก็กลาวอยางแปลกใจ “อะไรนะคุณนิกร เหรียญกลาหาญ…?” “ไมใชหรอกครับคุณหลวง ผมไมมเี หรียญจะติดก็เลย เอาฝาเบียรมาติดเลนโก ๆ” พวกนายทหารผูใหญอมยิ้มไปตามกัน ทานนายพลเรือหลวงตอรปโ ดคํารามยิ้มใหเสี่ยหงวน แลว กลาวกับอาเสี่ยอยางกันเองวา “อาเสี่ยแตงตัวอยางนี้เขาทีดีนะครับ รัดกุมดีมาก” กิมหงวนยิ้มแปน “ครับ เขาทีมากครับ เสียอยางเดียวเวลาทองเสียอยางปจจุบันทันดวนถอดเสื้อกางเกงไมใครทัน ครับ ซิบขางหลังมัน คอยขบกัน แฮะ แฮะ” ทานผูบัญชาการปองกันพระนครกับผูชวยของทานและนายทหารชั้นผูใหญ ตางสนทนาปราศรัย กับ ดร. ดิเรก และ คณะดวยอัธยาศัยไมตรีจิต สักครูหนึ่งนายแพทยหนุมก็กลาวกับกลุมนายทหารปนใหญทั้ง ๔ คน ซึ่งมีผูบังคับกองพันคน หนึ่งและผูบังคับกองรอยอีก ๓ คน “เชิญไปที่ปนเถอะครับ ผมจะเริม่ แนะนําวิธีใชกระสุน ปตอ. ปรมาณูและแสดงสวนประกอบตาง ๆ ของมัน” พ.ท. สินาดผูบังคับกองพัน ปตอ. ยิ้มใหเขาและถามวา “ทานศาสตราจารยเอากระสุนมากีน่ ดั ครับ” ดร. ดิเรกหันมาทางนิกร “เอามา ๔ ผล” นิกรพูดยิ้ม ๆ “สองผลเปนกระสุน ซอมยิง อีกสองผลเปนกระสุนจริง” นายแพทยหนุมกลืนนํ้าลายเอื๊อก พวกนายทหารยิ้มนอยยิ้มใหญไปตามกัน เสี่ยหงวนดุนิกรดวย ความอับอายขายหนา “เขานับเปนนัดโวยไมใชผล ไป—ไปชวยกันขนลูกปน จากรถ” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางพากันเดินไปทางทายรถคาดิลแล็คเกง เจาแหวเปดทาย รถขึ้น พล นิกร กิมหงวน ตางชวยกันยกลังบรรจุกระสุน ปตอ. ใบหนึง่ ออก มาจากทายรถ กระสุน ปตอ. ที่ บรรจุอยูในลังนี้มีอยู ๔ ลูก ลูกหนึ่งยาวประมาณฟุตเศษ และมีนํ้าหนักมาก สามสหายยกกระสุน ปตอ. เขาไป ในสนามหนากองพัน คณะนายทหารติด ตามมาดวย ทุกคนรูส กึ ตืน่ เตนไปตามกันเมือ่ ไดเห็นกระสุน ปรมาณู เปนครั้งแรก เมือ่ พล นิกร กิมหงวนวางลังกระสุน ปนใหญลงขาง ปตอ. กระบอกนัน้ เรียบรอย ทานผูบัญชา การปองกันพระนครก็กลาวถามนายแพทยหนุมดวยสีหนาเครง เครียด “บอกผมหนอยซิทานศาสตราจารย กระสุนนัดไหนที่ เปนกระสุนจริงและนัดไหนเปนกระสุน ซอมยิง”


ดร. ดิเรกยิม้ แปน “สองนัดที่ทาสีแดง คือกระสุนปรมาณูครับคุณหลวง และสองนัดที่ทาสีขาวคือกระสุนซอมยิงใชยิงไดเหมือนกระสุนจริงและยิงไดในระยะไกลหรือ ระยะสูงเทากับกระสุนจริง ๆ แตมนั ไมแตกระเบิด” ทานนายพลตํารวจโท หลวงโปลิศการเจนจบ ซึ่งมีลูกถึง ๑๑ คน กลาวถามนายแพทยหนุมดวย เสียงสั่น ๆ วา “ทานศาสตราจารยมั่นใจหรือวากระสุนปรมาณูมันจะไมระเบิดตูมตามขึ้น ติง๋ ตางวามันระเบิดขึน้ พวกเราทัง้ หมดนีจ่ ะ เปนยังไงไหมครับ” ดร. ดิเรกมองกระสุนปนของเขาแลวพูดแบบหนาตาย “ถามันระเบิดขึ้นพวกเราทั้งหมดนี่ก็จะกลายเปนผุยผง ไปคือหาศพไมพบ ตึกใหญที่พักทหารหลัง นี้ก็จะพังราบไปหมดตลอดจนสิ่งปลูกสรางที่อยูใกลเคียง อํานาจของมันเทากับดินระเบิด ที.เอ็น.ที. ๑๐ ตัน ครับ อยางไรก็ตามมันจะระเบิดขึ้นไมได ถาเราไมตง้ั ชนวนระเบิด ถึงเราจะจับมันโยนทิ้งทําให มันไดรบั ความกระเทือนอยางไรมันก็ไมระเบิด” พวกนายทหารตางถอนหายใจโลงอกไปตามกัน ตอจากนัน้ ดร. ดิเรกก็เริม่ อธิบายถึงอํานาจของ ปรมาณู และการตัง้ ระยะระเบิดดวยเครือ่ งมือพิเศษ เปนเกลียวติดอยูกับปลอกกระสุนบอกระยะเปนตัวเลข กลุมเมฆที่ปดบังดวงอาทิตยอยูตลอดเวลา ชวยให บริเวณสนามหนากองพันอันกวางใหญรม เย็น พวกนายทหาร ปตอ. ตางไดรบั การอบรมจาก ดร. ดิเรกจนเขาใจดี ปรากฏวา ทุกคนไดซักถามอยางอะเอียดถี่ ถวนเพราะกระสุน ปตอ.ปรมาณูเปนกระสุนที่มีคาและอันตรายมาก “เอาละครับ เมื่อพวกคุณเขาใจกันดีแลวผมกับผูชวยของผมก็จะแสดงการตั้งระยะ การบรรจุและยิง เครื่องบินใหดู ดวยกระสุนซอมยิง เท็คนิคของการใชกระสุนปรมาณูไมยาก ลําบากอะไรเลย เกี่ยวกับความ รอบคอบเทานั้น” ดร. ดิเรก ขอรองใหพวกนายทหารทุกคนถอยออกไป แลวเรียก พล นิกร กิมหงวน มายืนประจํา ปตอ. กระบอก นัน้ ชางภาพของกองทัพบกเตรียมถายภาพสําคัญตอนนีไ้ ว นายแพทยหนุมวางทาทางใหผึ่ง ผายแลวรองออกคําสัง่ เหมือน เหมือนกับวาเขาเปนผูบ งั คับหมวดทหารปนใหญ “เครื่องบินขาศึกสามลําทางทิศตะวันออก เตรียมยิง” เสี่ยหงวนยกมือปองหนาผากแหงนหนามองไปทางทิศตะวันออกแลวหัวเราะหึ ๆ “เครื่องบินที่ไหนกันวะ อีแรงเห็นอยูท นโท” ดร. ดิเรกจุปากแลวตวาดลั่น “คําสั่งสมมุติโวย ประเดีย๋ วพอสัง่ ขังตะรางเสียหรอก อายนี่ ประจําปนตอสูอากาศยาน” สามสหายตางเขาประจําทีอ่ ยางรวดเร็วฉับพลัน กิม หงวนหมุนปนไปทางอีแรงสามตัว ซึ่งกําลัง บายโฉมหนาเขา มา พลทําหนาที่คานวณระยะจากกล ํ องของปนกระบอกนั้น สวนนิกรเปนผูบ รรจุกระสุน และตั้งระยะกระสุนระเบิด


“เครื่องบิน ๓ เครื่องอยูในระยะสูง ๓,๒๐๐ เมตร ความ เร็วชัว่ โมงละ ๘๐๐ ไมล” พลรายงานอยาง เขมแข็ง ดร. ดิเรกสั่งบรรจุกระสุนและสั่งยิงทันที ถึงแมวา กระสุนนัดนั้นเปนกระสุนซอมยิง แตมนั ก็บรรจุ ดินปน สามารถขับหัวกระสุนออกไปจากลํากลองของ ปตอ. กระบอก นัน้ “บึม” เสียงกระสุน ปตอ. ดังกึกกองไปทั่วกองพันทหาร นายทหารหลายคนยกมืออุดหูไปตามกัน กระสุน ซอมยิงนัดนั้น บรรจุดนิ ปนนอยเกินไปจึงคอย ๆ เลื้อยออกจากปากกระบอก อยางแชมชาแลวหลนตุบลง มายังพื้นดิน เจาแหวหัวเราะงอหาย พวกนายทหารหนาตื่นไปตาม กัน ดร. ดิเรกเมมปากแนน สามสหายอาปาก หวอมองดู กระสุนซอมยิงนั้น ซึ่งนอนกลิ้งอยูบนสนามหญาและมีควัน บาง ๆ ระเหยออกมาจากหัวกระสุน ดร. ดิเรกยกมือเกาศีรษะ ในเวลาเดียวกันนี้เองหลวงชาญตะลุมบอน ผูบ ญ ั ชาการปอง กันพระนครก็ตอ งรอง ขึ้นดวยเสียงหัวเราะ “กระสุนซอมยิงของทานศาสตราจารย ทําไมถึงปอแปนักละครับ หลุดออกไปพนปากกระบอกได คืบเดียวเทานัน้ ” นายแพทยหนุมรูสึกอับอายขายหนาจนแทบจะแทรกแผนดินหนี “ผมไวใจผูชวยของผมมากเกินไปครับ คุณหลวง” แลวเขาก็หันมาทําตาเขียวกับเสี่ยหงวน “แกเปน คนบรรจุ ดินปนกระสุนซอมยิงใชไหม” อาเสี่ยพยักหนา “ใช” “แกดูสตู รทีก่ นั ใหแกหรือเปลา” “แฮะ แฮะ ไมไดดหู รอก กันเห็นวามันเปนกระสุนซอม ยิงเลยเอาดินปนใสไปเพียงชอนกาแฟเดียว เทานัน้ ” ดร. ดิเรกนัยนตาเหลือก “มายกอด…ใสดินปนชอนกาแฟเดียว…บัดซบมาก นีม่ นั กระสุนปนใหญไมใชปน แก็ปหรือปนนก สับคาบศิลาโวย” พวกนายทหารตางหัวเราะชอบอกชอบใจไปตามกัน ดร. ดิเรกสั่งยิงดวยกระสุนซอมยิงอีกหนึ่งนัด พลประจําปน คือ พล นิกร กิมหงวน ตางทํางานอยางคลองแคลว เชนเดียวกับทหาร ปตอ. เมือ่ สิน้ คําสั่งยิง เสียงกระสุน ปตอ. ๓ นิว้ ก็แผดคํารามลั่น มันถือกระสุนสองวิถีจึงมองแลเห็นถนัด กระสุนนัดนั้นพุงขึ้นไป ในอากาศดวยความเร็วสูง แตไมมกี ารแตกระเบิด เมื่อถึงระยะที่ตั้งไวหัวกระสุนก็เริ่มโคงลงสูพื้นดิน และคง จะตกในบริเวณทุง นาดานตะวันออกของยาน���ถานี บางซื่อ หลวงชาญ ฯ พาผูชวยของทานกับคณะนายทหารเขามาหอมลอมสี่สหายทุกคนตางแสดงความยิน ดีไปตามกัน ตอจาก นัน้ ดร. ดิเรกก็อธิบายถึงคุณภาพของกระสุน ปตอ. ปรมาณู ของเขาใหทราบอีกครัง้ หนึง่ ตลอดจนวิธีเก็บรักษาโดยปลอด ภัยคือถอดชนวนดินปนออก นายแพทยหนุมไดยกกระสุน ปตอ. ขึน้ มาตัง้


บนโตะเล็ก ๆ ตัวหนึง่ ขางปนใหญกระบอกนัน้ แสดงการถอดและใสชนวน และการตั้งชนวนกะระยะระเบิด ซึ่งกระสุนนี้นอกจากจะทําลายเครือ่ งบินไดเปนฝูง ๆ แลว ยัง ทําลายทหารราบไดทีละมาก ๆ หรือทําลาย อาคารบานเรือนไดอยางสบาย ยิงไดระยะสูง ๙,๐๐๐ เมตรยิงไดไกล ๑๕ กิโลเมตรหรือ ๑๕,๐๐๐ เมตร ขณะที่ ดร. ดิเรกกําลังอธิบายใหนายทหาร ปตอ. ฟง รอยตรีทหารสือ่ สารคนหนึง่ ไดวง่ิ เขามายัง กลุมคณะนายทหาร และปราดเขามาชิดเทาตรงกระทําวันทยหัตถทานผูบัญชาการปองกันพระนครอยางแข็ง แรง “ทานผูบัญชาการครับ กระผมไดรับแจงทางโทรศัพทสนามจากศูนยรวมขาววา มีเครื่องบินทิ้ง ระเบิดทางไกลไม ปรากฏชาติเครื่องหนึ่งไดลวงลําเข ้ ามาในแดนเราทางจังหวัดสมุทรปราการครับ” หลวงชาญ ฯ ยกมือวันทยหัตถรับความเคารพและพยักหนารับทราบ ทานนายพลหันมาทาง พล.อ. ท. หลวงอุตลุดเวหาแลวกลาวขึ้นอยางเปนงานเปนการ “หลายครั้งแลวที่เครื่องบินของขาศึกไมปรากฏสัญชาติไดละเมิดอธิปไตยของเราบินผานกรุงเทพฯ และจังหวัดตาง ๆ เพื่อหวังจะใหประชาชนคนไทยไดเห็นไอพนยักษ เครือ่ งยนตของมัน เราตองจัดการในขัน้ เด็ดขาดแลวคุณหลวง” หลวงอุตลุด ฯ เห็นพองดวย “ครับ ผมจะสั่งใหฝูงไอพนประจัญบานของเราขึ้นสกัด- กั้นทําลายมันเดี๋ยวนี”้ ดร. ดิเรกพูดเสริมขึน้ ทันที “ผมเองคุณหลวง เปนโอกาสอันดีของผมแลวที่ผมจะทําลายเครื่องบินยักษเครื่องนั้นดวยกระสุน ปรมาณูของเรา ทานผูบัญชาการและนายทหารทุกคนตลอดจนประชาชนพลเมืองจะไดเห็นวา เครื่องบินยักษ ของขาศึกที่ไมปรากฏสัญชาติจะแตกละเอียดเปนผุยผงไปในอากาศ” หลวงชาญ ฯ เห็นพองดวย “ตกลงครับทานศาสตราจารย ฝายศัตรูจะไดเข็ดขยาดเมือ่ รูว า เรามีกระสุน ปตอ. ปรมาณู” นายแพทยหนุมหันมาทางผูบังคับกองพัน ปตอ. “ผูกองพันครับ โปรดสัง่ ทหารนําปนตอสูอากาศยาน ออกมาเขาที่ตั้งยิงสักสามสี่กระบอก ถาเครือ่ ง บินขาศึกบินตํา่ กวา ๒,๐๐๐ เมตร กระสุนปรมาณูของผมไมอาจจะยิงมันได เพราะจะทําใหอาคารบานชอง ไดรับความเสียหาย ตองให ปตอ.ชวยกันยิงขับไลใหมันขึ้นสูงกวาระยะ ๒๕,๐๐๐ เมตร” หลวงชาญ ฯ ยกมือขวาตบหลังผูบังคับกองพันคอน ขางแรง “เร็ว—จัดการเดีย๋ วนี้ สินาด เราจะตองทําลายเครื่องบินขาศึกใหได” ในนาทีนั้นเอง เสียงแตรเดีย่ วก็ดงั กังวานขึน้ ทัว่ บริเวณกองพัน เปนสัญญาณเรียกประชุม ปตอ. กอง รอยที่หนึ่ง โดยเฉพาะ หลังจากนั้น ปตอ. แบบทันสมัยรวม ๔ กระบอก ก็ถูกนําออกมาจากโรงเก็บของมัน อยางรวดเร็วฉับพลัน และ เขาที่ตั้งยิงในสนามใหญเปนแถวเรียงเดี่ยวทั้งสี่กระบอก เครื่องบินขาศึกที่ไมปรากฏสัญชาติบินมาแลวในระยะสูงประมาณ ๑,๘๐๐ เมตร มันคือเครือ่ งบิน ทิ้งระเบิดทางไกลใชเครื่องยนตไอพน ๖ เครือ่ ง มีรปู รางใหญกวาบี ๒๙ ของ กองทัพอากาศอเมริกามาก ปก และลําตัวของมันเปนโลหะสีเงินตองแสงแดดวาววับ ความเร็วของมันไมตากว ่ํ า ๘๐๐ ไมลตอ ชัว่ โมง มันทิ้ง


วัตถุกอนกลม ๆ รูปลักษณะคลายกับถังไมลอย ละลิ่วลงมายังเบื้องลาง เมื่อใกลจะถึงพื้นดินราว ๑๐๐ เมตรก็ แตกระเบิดออก แผนกระดาษสีขาวกระจายและปลิววอนไปทั่ว ไมมีปญหาอะไรอีก เครือ่ งบินทิง้ ระเบิดทางไกลเครือ่ งนีไ้ ดนําใบปลิวมาทิ้งนั่นเอง และขอความใน ใบปลิวนั้นก็คงเปน ขอความทีม่ งุ รายตอประเทศชาติ ศาสนา พระมหากษัตริยข องเราอยางแนนอน เครื่องบินยักษเครื่องนั้นบินผานกองพันทหาร ปตอ. แลว พ.ท. สินาด แฟนโสภิต ผูบังคับกองพัน รูปหลอ สั่ง ปตอ. ทั้ง ๔ กระบอกระดมยิงทันที กระสุนปนใหญ ๓ นิว้ แตกระเบิดเปนกลุมควันสีดํารอบ ๆ เครื่องบินยักษลานั ํ น้ แลเห็นถนัด มันบินขามแมนาเจ ํ้ าพระยาไปทางทิศตะวันตก และเลี้ยวซายเขามาในพระ นครอีกเพื่อทิ้งใบปลิวตอไป คราวนี้ปอมบินยักษของขาศึกไมปรากฏสัญชาติบินสูงเกือบ ๓,๐๐๐ เมตร ปตอ. จากเรือรบตาง ๆ ไดชวยกันระดมยิงเสียงกึกกอง ทัว่ เมือง ประชาชนชาวพระนครหลวงแตกตื่นไปตามกัน พวกขาราชการและเสมียนพนักงานบริษัทหางรานตาง ๆ เลย ถือโอกาสเลี่ยงกลับบาน เมื่อปอมบินยักษบายโฉมหนากลับมามองแลเห็นลิบ ๆ ดร. ดิเรกก็สั่งเตรียมยิงและสั่งบรรจุกระสุน ปตอ. ปรมาณูทันที หลวงชาญ ฯ เดินเขามาหยุดยืนขาง ๆ นายแพทยหนุมในทาทีประหวั่นพรั่นใจแลวกลาว ถามอยางเกรงใจวา “ศาสตราจารยครับ กระสุนปรมาณูนัดนี้ใสดินปนกี่ชอน” ดร. ดิเรกยิม้ แหง ๆ “ผมทํากับมือผมเองคุณหลวง ทําตามสูตรของผม และดวยความระมัดระวัง” ทานผูบัญชาการถอนหายใจโลงอก “คอยยั งชั่ วหนอยอยาใหมันเลื้ อยออกมาพ นปากกระบอกแลวหลนตุบลงมาในสนามเหมือน กระสุนซอมยิงนะครับ วิ่งกันอกแตกเชียว ผมแกแลววิ่งไมไหว” เจาคุณปจจนึก ฯ เดินเขามายืนขางหลังหลวงชาญ ฯ “เชื่อมือดิเรกเถอะคุณหลวง ถอยไปยืนดูทางกลุมนายทหารดีกวา” เครื่องบินยักษใกลเขามาตามลําดับ พอเขาระยะที่คํานวณไวนายแพทยหนุมก็สั่งยิงทันที “บึม” เสียงกระสุน ปตอ. ดังสนัน่ หวัน่ ไหว เปลวไฟแลบออก จากกระบอกปนแลเห็นถนัด กระสุนมหา ประลัยซึ่งเปนกระสุน สองวิถีในตัวพุงไปในอากาศอยางรวดเร็ว ทุกคนตางจองตาเขม็งมองดูผลการยิง ตาง คนตางยืนนิ่งเฉยแทบจะไมหายใจ กระสุนนัดนั้นแตกระเบิดหางจากปอมบินยักษ ไมเกิน ๒๐ เมตร เสียงระเบิดทําใหพื้นแผนดินสั่น สะเทือนกระเบื้อง หลังคาโรงทหารและกระจกหนาตางแตกราวไปตามกัน ชาว พระนครเกือบครึง่ หนึง่ ตางมี โอกาสแลเห็นอภินหิ ารของกระสุน ปตอ. ปรมาณูนัดนี้ พอมันระเบิดออกปอมบินยักษ ๖ เครือ่ งยนตกแ็ หลก ละเอียดเปนชิ้นเล็กชิ้นนอยปลิววอนอยูในอากาศ และลอยไปตามทิศตาง ๆ เจาแหวกระโดดตัวลอยรองตะโกนสุดเสียง “โอโฮ รับประทานแมนจังครับ”


ทหาร ปตอ. ทั้งกองพันตางเปลงเสียงไชโยลั่น หลวง ชาญฯ พานายทหารชั้นผูใหญเขามาหา ดร. ดิ เรกดวยความตื่นเตนยินดีเหลือที่จะกลาว ทานผูบัญชาการปองกันพระนครยื่น มือใหนายแพทยหนุมสัมผัส “เหมือนกับความฝนครับทานศาสตราจารย ผมยอมรับวาพวกผมตื่นเตนจนบอกไมถูก กระสุน ปตอ. ของทานศาสตรา จารยวิเศษมาก” ดร. ดิเรกแยมแกมแทบแตก “ผมกลารับรองไดวา ฝูงเครื่องบินขาศึกที่เดินทางเขามาโจมตีเราจะไมมีโอกาสกลับไปไดแมแตลาํ เดียวครับ ผมจะรีบ เรงสรางกระสุน ปตอ. แบบนี้ใหมากที่สุด สําหรับกองทัพบก และกองทัพเรือของเรา ขณะนี้ผมสงไปใหกรมสรรพาวุธเกือบ ๑๐๐ นัดแลว ทีเ่ หลืออยูอ กี หนึง่ นัดผมจะตองนํากลับไปไวที่ บานของ ผมกอน” ใบปลิวที่ทิ้งลงมาจากเครื่องบิน กระจายเกลื่อนฟา กรุงเทพฯ และหลนลงแทบทุกตําบล ใบปลิว กลุมหนึ่งลอยตํ่าลงมาใน���ขตกองพันทหาร ปตอ. พ.ท. สินาด รองตะโกนบอก ทหารคนหนึ่งใหวิ่งไปเก็บใบ ปลิวมาให หลังจากนั้นสักครูพลทหารผูนั้นก็ถือใบปลิวสามสี่ฉบับวิ่งเขามายังกลุมนายทหารชั้นผูใหญ ใบปลิวนี้พิมพดวยกระดาษปอนดสีขาวอยางดี ตัวอักษรภาษาไทยขนาดตาง ๆ เรียงเปนระเบียบ เรียบรอย และการ พิมพประณีตมาก ขอความในใบปลิวเปนการคุกคามขมขวัญประชาชนพลเมืองชาวพระ นครหลวงใหเกิดความตื่นเตนระสํา่ ระสาย พล.อ. หลวงชาญตะลุมบอนทานผูบัญชาการปองกันพระนคร อานดูขอ ความในใบปลิวนัน้ อยางเดือดดาล แลวทาน ก็สงใหนิกร “อานดูคุณนิกร ฝายศัตรูกาลั ํ งใชวิธีขมขวัญชาวพระนครของเรา” ทานผูบัญชาการพูดเสียงหนัก ๆ นิกรมองดูขอความในใบปลิวฉบับนั้น แลวอานใหคณะพรรคของเขาฟงดวยเสียงฉาดฉาน สารจากมิตรตางแดน พี่นองชาวไทยและชาวตางประเทศทุกคนที่อยูในจังหวัดพระนครและธนบุรี โปรดทราบ บัดนี้ กองทัพอันมหาศาลของเราไดยาตราเขาสูพ รมแดนตอนหนึง่ ของประเทศไทยแลว เหตุผลที่ ฝายเราจําเปนตองใช กําลังทหารเขาบุกประเทศไทยและประเทศใกลเคียงกับประเทศไทยนั้นทานทั้งหลาย ยอมทราบดีแลว เรามีความเสียใจที่จะแจงใหทานทราบวา กอนทีก่ อง ทัพของเราจะเคลื่อนพลเขาบุกประเทศไทย นั้น เราจําเปนจะ ตองทําลายจุดยุทธศาสตร และทุกสิ่งทุกอยางที่เปนประโยชน แกกองทัพไทยเสียใหสิ้นเชิง ฉะนั้น ในวันพรุง นี้ (วันที่ ๔ กันยายน ๒๕๐๒) เวลา ๑๒.๐๐ น. ตรงเราจะถลมพระนครใหทลายราบดวย อาวุธจรวดขามทวีปติดระเบิดปรมาณูจรวดขนาดยักษของเราเพียงหนึ่งลูกจะตกลงในยานกลางพระนครใน เวลา ๑๒.๐๐ น. ตรง หลังจากนั้นประมาณ ๑๐ นาทีระเบิดปรมาณูทจ่ี รวดก็จะระเบิดขึน้ กรุงเทพ ฯ จะมี สภาพเชนเดียวกับเมือง ฮิโรชิมาของญีป่ นุ ทีถ่ กู ระเบิดปรมาณูของอเมริกา ขอใหพี่นองชาวไทยและชาวตางประเทศทุกคนจงรีบ อพยพหลบหนีความตายออกไปใหพน จาก จังหวัดพระนครและ ธนบุรโี ดยเร็วทีส่ ดุ ถาทานคิดวาสารนี้เปนคําขู ทานและ ครอบครัวของทานก็จะตอง เสียชีวิตจากอาวุธจรวดขามทวีป ของเรา จงรีบอพยพหลบหนีความตายไปเสียใหพน เราเตือนทานดวย มนุษยธรรมและดวยความปรารถนาดี


กองบัญชาการกองทัพแดง ๓ กันยายน ๒๕๐๒ พอนิกรอานจบ พวกนายทหารก็พูดกันพึมพําเบา ๆ พลกลาวถามทานผูบัญชาการอยางนอบนอมวา “ทานคิดวาฝายศัตรูของเราจะกลาทําตามใบปลิวนี้ ไหมครับ” หลวงชาญฯ ตองใชความคิดอยางหนักหนวงในเรือ่ งนี้ “มันอาจจะทําจริงก็ได เพราะสงครามสมัยนี้ผูที่เริ่มรบกอนยอมไดเปรียบ เรือ่ งนีเ้ ปนเรือ่ งใหญที เดียว ปานนีผ้ คู น ในกรุงเทพฯ และธนบุรีคงจะตื่นเตนหวาดกลัวไปตามกัน และการอพยพจะตองเกิดขึ้นแน ๆ เราไมสามารถจะบังคับ ประชาชนไดถาเขาสมัครใจจะอพยพคือโยกยายที่อยู ถึงแมเรา ยังใชกฎอัยการศึก แตประชาชนก็ยอมมีเสรีภาพทําอะไรไดทุก อยางที่ไมผิดกฎหมาย เราจะทําไดอยางเดียวคือ รีบออกคําแถลง การณขอรองใหประชาชนตั้งมั่นอยูในความสงบ ไมควร หวาดกลัวคําขูข องฝายศัตรู” ทานนายพลเรือหลวงตอรปโ ด ฯ กลาวขึ้นวา “ถาหากวาเราออกคําแถลงการณประกาศทางวิทยุทุก สถานี และประกาศ ที.วี. ทัง้ สองชองขอรอง ไมใหประชาชน อพยพ ถาประชาชนเชื่อถือคําแถลงการณของเรา พรุง นีต้ อน เที่ยงกรุงเทพฯ ถูกยิงดวยจรวด ปรมาณูละครับเรามิตอ งรับผิดชอบหรือคุณหลวง เพราะผูคนจะตองเสียชีวิตนับแสน” หลวงชาญฯ ถอนหายใจหนัก ๆ คอย ๆ หันหนามา ทาง ดร. ดิเรก “ความปลอดภัยของประเทศชาติอาจจะขึ้นอยูกับความสามารถของทานศาสตราจารยก็ไดครับ หรือทานศาสตราจารยวาอยางไร” นายแพทยหนุมรูสึกวานายทหารชั้นผูใหญทุกคนมีทาทีกระสับกระสายอยากฟงคําตอบของเขา เขา ยิ้มเล็กนอยแลวกลาววา “เรื่องเล็กครับคุณหลวง” หลวงชาญฯ หนาตืน่ “เรื่ อ งจรวดถล ม เมื อ งที่ ข  า ศึ ก จะทํ าลายกรุ ง เทพฯ ในตอนเที่ ย งวั น พรุ  ง นี้ น  ะ หรื อ ครั บ ที่ ท  า น ศาสตราจารยเห็นวาเปนเรือ่ ง เล็ก” “ออไร เรื่องเล็กนิดเดียวถามันยิงจรวดติดระเบิดปรมาณูมาตกกลางกรุงเทพฯ และเกิดการระเบิด ขึ้น เราก็ตายกันหมดทั้งเมือง กรุงเทพฯ ก็จะกลายเปนทองทุงอันเวิ้งวางกวางขวาง” พวกนายทหารทําหนาเบไปตามกัน หลวงอุตลุดเวหา ฝนยิ้มให ดร. ดิเรกแลวกลาววา “ทานศาสตราจารยไมมที างแกไขอะไรหรือครับ” “ออ—เรือ่ งเล็กอีกครับคุณหลวง” “วา” หลวงอุตลุดคราง “ทานศาสตราจารยกรุณาพูด ใหแจมแจงเถอะครับ” คราวนี้ ดร. ดิเรกหัวเราะลัน่ “ไมมีอะไรที่คุณหลวงหรือใคร ๆ จะตองวิตก ใหมนั ยิงมาเถอะครับจรวดขาทวีปติดระเบิดปรมาณู ของมันนั้นเปนระเบิดเวลา ผมมีเครื่องมือพิเศษของผมที่จะบังคับใหชนวนระเบิด หยุดทํางานโดยใชกระแส คลื่นวิทยุบังคับ เพียงแตมันบินเขามา ยังไมถึงชานพระนครเครื่องกลไกของลูกระเบิดปรมาณูที่จรวด ก็จะ


หยุดทํางานทันที ผมขอรับรองวาระเบิดปรมาณูหรือระเบิด ไฮโดรเจ็นของฝายศัตรู จะไมมีความหมายอะไร สําหรับเราเลยผมสรางเครือ่ งมือพิเศษของผมไวนานแลวและไดทดลองเรียบรอยแลว” ทานผูบัญชาการปองกันพระนครกับพวกนายทหารชั้นผูใหญตางถอนหายใจโลงอกไปตามกัน “ทานศาสตราจารยรบั รองอยางนี้ คอยสบายใจหนอย” หลวงโปลิศการเจนรบพูดยิ้ม ๆ “ผมเองขอ เรียนทานศาสตรา- จารยตามตรงวาผมมีลูกตั้ง ๑๑ คนและผูชายทั้งนั้น แยหนอยครับ” เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้น “ทานเปนคนมีโชคครับ มีลูกชาย ๑๑ คนตั้งทีมฟุตบอลไดหนึ่งทีม พยายามอีก ๔ ซีครับ จะไดเลน ไดทั้งรักบี้และ ฟุตบอล” ทานนายตํารวจยิม้ อาย ๆ “ผมแกแลวอาเสี่ย ๑๑ คนพอแลว” ดร. ดิเรกยกนาฬิกาขอมือขึ้นดูเวลาแลวกลาวกับคณะพรรคของเขา “กลับบานกันเสียทีเถอะหรือเรา” นิกรบุย ใบใหมองดูเจาคุณปจจนึก ฯ ซึ่งกําลังคุยจอกับ พวกนายทหารเสนาธิการและนายทหารปน ใหญ “ปลอยคุณพอกอนเถอะวะ ทานกําลังฝอย” เจาคุณปจจนึก ฯ หันมาทําตาเขียวกับนายจอมทะเลน “ไมไดฝอยโวย พอคุยถึงอดีตของกองทัพไทย” หลวงชาญ ฯ พูดเสริมขึน้ เบา ๆ “ใตเทาแปลกใจมากไมใชหรือครับ ทีก่ องทัพของเรามีความเจริญกาวหนาอยางรีบรุดเชนนี้” ทานเจาคุณพยักหนา “ครับ เปนความจริง ในสมัยผมเปนผูบ ญ ั ชาการกองพลเรามีปน ใหญขนาดเจ็ดจุดเจ็ดเทานัน้ ปตอ. ไมมีใช ใชปนกล หนักตอสูอากาศยาน ยานยนตรถถังไมมีทั้งนั้น เครือ่ งมือ สื่อสารก็มีเพียงแตโทรศัพท สนาม เดี๋ยวนี้กองทัพไทยมีสมรรถ ภาพเขมแข็งอยางไมนาเชื่อ” เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้น “จริงครับ ตอใหกองทัพแดงหรือกองทัพเขียวยกมาตั้งลานเราก็ไมกลัว” เจาคุณปจจนึก ฯ ทําปากจู พวกนายทหารตางอมยิ้มไปตามกัน อาเสี่ยทําไกหันมาทางพลกับนิกร “เฮย—ชวยกันยกลูกปนไปใสหลังรถโวย เหลืออยูล กู เดียวก็จริง แตมนั เปนกระสุนปรมาณูตอ งชวย กันยกประคอง ไป ดีไมดีหลนลงดินระเบิดตูมตัวเละเปนหมูบะชอ” ดร. ดิเรกหัวเราะหึ ๆ “ใหอายแหวยกไปคนเดียวก็ได กันถอดชนวนออกแลว รับรองวาเอาขวานทุบหรือจะทําอยางไรก็ ไมระเบิด” เจาแหวเดินเขามาที่โตะเล็ก ๆ อุมกระสุน ปตอ. ปรมาณูขนาด ๓ นิว้ พาออกไปจากสนามและตรง ไปที่รถคาดิลแล็ค เกง ทานผูบ ญ ั ชาการปองกันพระนครไดกลาวเตือน ดร. ดิเรก ดวยความหวังดี


“ระหวางนี้ทานศาสตราจารยตองระวังตัวใหมากนะครับ ถึงแมผมไดจัดสงกํ าลังสารวัตรและ ตํารวจไปรักษาการที่บานถึงหนึ่งหมวดแตก็อยาชะลาใจนัก ผมทราบดีวา ศัตรูของเรามี แผนการที่จะสังหาร ทานศาสตราจารยมานานแลวตามที่ผมเคยเรียนใหทราบแลว” นายแพทยหนุมหัวเราะเบา ๆ “ขอบคุณครับคุณหลวง ผมระวังตัวเสมอ เพือ่ นของ ผมสามคนคือมือปนประจําตัวผม” สี่สหายกันทานเจาคุณปจจนึกฯ สนทนากับทานผูบัญชาการและนายทหารชั้นผูใหญอีกสักครูก็ ลากลับ สารวัตรทหารบก ๑๐ นายขี่จักรยานยนตติดตามคุมกันไปดวยดร.ดิเรกภาคภูมิใจอยางยิ่งที่เขา สามารถทําลายปอมบินยักษของขาศึกไดดวยกระ-สุน ปตอ. ปรมาณูของเขา ซึ่งคืนวันนี้รัฐบาลจะไดออกคํา แถลงการณใหประชาชนทราบ อยางไรก็ตาม ชาวพระนครและธนบุรหี ลายรอยครอบ ครัวเริม่ อพยพแลว สวนมากเปนผูที่มีเงิน สวนคนจนหรือผูท ่ี หาเชากินคําไม ่ สนใจกับขอความในใบปลิวของศัตรู ตางคนตางคิดวาตายเสียไดเปนดีจะ ไดพน ทุกขพน รอน วันตอมา พอรุงอรุณของวันใหม เครื่องบินไอพนประจัญบาน ของกองทัพอากาศก็ออกเดินทางไปยัง พรมแดน เพือ่ ลาดตระ- เวนดูการเคลือ่ นไหวของขาศึก นักบินกลับมารายงานวา ชาย แดนทุกดานไมปรากฏ วามีทหารขาศึกเลย ตํารวจชายแดนของเราไดกระจายกําลังกันไปทั่ว มีการติดตอกับคายทหารทางวิทยุตลอดเวลา ไอ พนประจัญบาน และเฮลิคอปเตอรของเราบินฉวัดเฉวียนไปมาระหวางพรมแดน ดานนัน้ ในกรุงเทพฯ รานคาเล็ก ๆ สวนมากปด พวกนักเรียน ทีข่ เ้ี กียจเรียนหาชองไมไปโรงเรียนอยูแ ลว เลยถือโอกาสหยุดโรงเรียน โดยใหเหตุผลวากลัวจรวดปรมาณูของขาศึก บาง คนก็ยุยงผูปกครองใหอพยพไป ตางจังหวัดจะไดหยุดโรงเรียน หลาย ๆ วัน ตามเสนทางสายถนนพหลโยธิน ถนนสุขุมวิท และถนนเพชรเกษม ประชาชนที่มีสตางคและรักตัว กลัวตาย ตางหลั่ง ไหลออกจากพระนครหลวง โดยรถสวนตัว รถประจําทาง และแทกซี่ ตํารวจจราจรตอง ทํางานอยางหนัก ขบวนอพยพเหลา นี้ตองการไปใหพนจากกรุงเทพฯ กอนเวลาเทีย่ งวันเทานัน้ ทั่วทั้งพระ นครและธนบุรีมีการเคลื่อนไหวอยางผิดปกติ แต ทหารทุกหนวยทุกเหลาคงสงบเงียบอยูในที่ตั้งของตน กอง ดับเพลิงทุกแหงไดรับคําสั่งใหเตรียมพรอม ตํารวจนอกเครื่องแบบกระจายกําลังกันไปทั่วเพื่อสังเกตการ เคลื่อนไหวของฝาย คอมมิวนิสตในกรุงเทพฯ ซึง่ อาจจะถือโอกาสกอวินาศกรรม ขึ้น สถานที่ทางานของรั ํ ฐ บาลทุกแหงและจุดยุทธศาสตรมี ตํารวจรักษาการณอยางแข็งแรง เวลาผานพนไปตามลําดับ ยิ่งใกลเที่ยงผูคนก็รูสึกใจเตนระทึกไปตามกัน และหลังจาก ๑๑.๐๐ น. ลวงแลวถนนหน ทางทุกแหงก็เงียบกริบ มีแตรถรางและรถประจําทางซึ่งปราศ-จากผูโดยสาร ประชาชนตาง หลบอยูในบานเรือนของตน และ ในราว ๑๑.๓๐ น. ฝูงบินไอพนประจัญบาน เอฟ. ๘๔ ของเราก็ปรากฏอยู เหนือนานฟากรุงเทพฯ ในระยะตําดั ่ งเสียงเฟยว ฟาวนากลัว เครือ่ งบิน ๔ เครือ่ งนีก้ าลั ํ งบายโฉมหนาไปทาง สมุทรปราการ เพือ่ การลาดตระเวนอาวไทย โดยประสานงาน กับกองทัพเรือ


ตามเวลาที่กลาวนี้ คาดิลแล็คเกงของอาเสี่ยกิมหงวน กําลังแลนสังเกตการณไปรอบพระนคร รถคัน นี้ติดแผน เครื่องหมายตราสามทัพไวที่กระจกหนารถ มีสิทธิพิเศษเขา เขตหวงหามหรือเขตทหารสถานทีร่ าช การไดทุกแหง เจาแหว ทําหนาที่เปนคนขับนั่งคูกับเจาคุณปจจนึกฯ สวนพล นิกร กิมหงวน และ ดร. ดิเรกนัง่ รวมกันอยูตอนหลังรถ ทุก คนแตงเครื่องแบบคลายทหารยานเกราะในชุดสีกรมทา สวม หมวกบาเรต มีตรา เครื่องหมายเชนเดียวกับหนาหมวกทหารบก แตทอ่ี ินทรธนูและทีค่ อเสือ้ ไมมเี ครือ่ งหมายยศหรือเครือ่ งหมาย สังกัด ภายในรถคันนี้ มีเครื่องรับสงวิทยุชนิดพิเศษหนึ่งเครื่อง มีขนาดเทากับเครือ่ งพิมพดดี กระเปาหิว้ เทานัน้ ใชแบตตารี่ ๖ โวลท แตสามารถรับสงไดไกลในรัศมีถึง ๑๐๐ กิโลเมตร เสียงดังฟงชัดไมมีเสียง อากาศรบกวน ขณะนี้ ดิร. ดิเรก กําลังยกวิทยุโทรศัพทพูดติดตอกับศูนยรวมขาวจากกองบัญชาการปองกันพระ นคร นายแพทยหนุมไดรายงานใหผูบัญชาการทราบวา ถามถนนหนทางตาง ๆ เงียบ เหงา รูสึกวาประชาชน กําลังรอคอยชั่วโมงมัจจุราชคือเวลา ๑๒.๐๐น. หรือเที่ยงตรงอยางไรก็ตามเมื่อหลวงชาญตะลุมบอนไดพูด วิทยุกับเขา ดร. ดิเรกไดเรียนใหทานผูบัญชาการทราบอีกครั้งหนึ่งวา บัดนี้เขาไดสงกระแสคลื่นวิทยุจาก สถานีพิเศษของ เขาที่บาน “พัชราภรณ” กระจายไปทั่วอากาศแลว อํานาจของกระแสคลื่นวิทยุจะทําลายกล ไกของระเบิดปรมาณูใหหยุดทํางานทั้งหมด ฉะนั้นจึงไมมีอะไรที่จะตองวิตกถึง แมวา ฝายศัตรูจะยิงจรวด ขามทวีปบรรจุหัวปรมาณูมาตกกลางพระนคร ตามสี่แยกทุกแหงมีตํารวจและสารวัตรทหารรักษาการณอยางเขมแข็ง ยวดยานที่แลนไปมาสวน มากเปนรถของทหาร หรือตํารวจ นอกนัน้ ก็เปนรถประจําทาง ความจริงเจาหนาที่ ไมไดปด การจราจร แต ประชาชนไมยอมออกจากบาน แม กระทั่งนักขับแท็กซี่และสามลอก็หยุดประกอบอาชีพชั่วขณะ เพราะเปน หวงบุตรภรรยาและครอบครัวของเขา เข็มนาฬิกาในรถคาดิลแล็คเกงบอกเวลา ๑๒.๐๐ น. ตรงเจาคุณปจจนึก ฯ หันมามองดูสี่สหายแลว กลาววา “เทีย่ วแลวโวย” นิกรยกนาฬิกาขอมือขึ้นดูเวลา แลวรองเอะอะยื่นมือซายใหพล “เฮย—นาฬิกาของกันซื้อมาตั้ง ๔,๐๐๐ ใชอาทิตยเดียวเสียแลววะ เข็มหลุดหายไปหนึ่งเข็ม” พลมองดูนาฬิกาขอมือของนิกร “มันซอนกันโวยไมหายไปไหนหรอก เวลาเทีย่ งพอดี” นายจอมทะเลนยิ้มแหง ๆ ดร. ดิเรกมองไปสองฟากถนนขณะนี้รถคาดิลแล็คเกงแลนอยูบนถนน พระราม ๑ ตอนใกลจะถึงสะพานกษัตริยศึก นายแพทยหนุมชะโงกหนายกมือตบบาเจาแหวแลวกลาววา “หยุดรถที่ปมนํามั ้ นซายมือนั่นแหละอายแหว เราจะคอย ฟงขาวจากศูนยรวมขาวจนกวาจะถึงบาย โมง” เจาแหวนํารถเกงคันงามแลนขามรางรถรางเขาไปจอดในบริเวณตอนหนาปมนํามั ้ นปมนั้น เครือ่ ง ปรับอากาศในรถชวยใหทุกคนเย็นสบายเหมือนอยูในโรงภาพยนตร


ดร. ดิเรกพูดวิทยุกับกองบัญชาการอีก “ฮัลโลศูนยรวมขาว...ที่นร่ี ถตรวจการหมายเลข ๑๖ ดิเรกพูดครับ……ครับ..…ทราบแลว……ถา จรวดตกที่ไหนกรุณาแจงใหทราบทันที…เลิกกันนะครับ” แลวนายแพทยหนุมก็สงหูวิทยุโทรศัพทใหเจาแหวถือไวเขากลาวกับคณะพรรคพวกของเขาดวยสี หนาเครงขรึมวา “ยามอากาศดานอรัญประเทศ พบจรวดลูกหนึ่งบินอยูในระยะสูงมากและกําลังบายโฉมหนาเขา กรุงเทพฯเมือ่ สักครูน ”้ี เจาคุณปจจนึก ฯ ลืมตาโพลง “ตายละวะ นึกวามันขูเ ราทีแ่ ทมนั เอาจริงโวย” เสี่ยหงวนวา “มันตองเอาจริงซีครับ เพราะเมื่อวานเรา ยิงเครื่องบินมันแหลกละเอียดไปลําหนึง่ แตวาจรวดขามทวีป ติดระเบิดปรมาณูของมันก็คงมีความหม���ยขนาดไมตพี ริกบินไดเทานัน้ เอง ผมเชือ่ เหลือ เกินวาดิเรกของเราแนกวา” นายแพทยหนุมยิ้มแปน “การใชกระแสคลื่นวิทยุบังคับกลไกระเบิดปรมาณูนั้นไมยากลําบากอะไร นักวิทยาศาสตรอยาง กันไมมีอะไรที่กันทําไม ได” พล พัชราภรณ เปดประตูกาวลงไปจากรถ นิกรติด ตามลงไปดวย ขณะที่แสงแดดกําลังรอนแรง กลา ทองฟา แจมใสปราศจากเมฆ พลแหงนหนามองดูทองฟาคนหา จรวดขามทวีปหรืออาวุธมหาประลัย ฝายศัตรู นิกรสอดสาย ตามองหาหาบขนม พอแลเห็นชาวอินโดนีเซียคนหนึ่ง หาบเนือ้ สะเตะเดินผานมา นิกรก็รองเรียกเสียงลั่น “บัง บัง มานีแ่ นะ” ชายชราชาวชวาหรืออินโดนีเซียโบกมือปฏิเสธ “ไมขายคะราบ ผมตองรีบกลับไปบาน ลูกผมทิ้งไว ๖ คน” “วา—ไมมอี ะไรนาบังฉันรับรอง แวะกอนซี ฉันเหมา หมดหาบ” ชาวอินโดนีเซียหาบเนื้อสะเตะผานปมนํ้ามันไปโดยไม สนใจกับนิกร นายจอมทะเลนยกมือเกา ศีรษะ พอดีจนี หนุม คนหนึง่ หาบตือฮวนผานมาในทาทีอนั รอนรน “เฮย…ตือฮวน มานี่ ๆ ๆ” เจาหนุมจากลุมนําแยงซี ้ เกียงสั่นศีรษะ “ไมขายนอ ลูกลาเบิกอีจาลงอยูเลี้ยว มัวขายลื้อบางอั๊วพังฉิกหายหมก อัว๊ ตองรีบไป” ทันใดนัน้ เอง พลก็รองบอกนิกรดวยเสียงอันดัง “กรโวย โนน ๆ จรวดมาโนนแลว” เสียงครางกระหึ่มของเครื่องยนต ดังเหนือนานฟา กรุงเทพฯ เจาคุณปจจนึก ฯ กับเสี่ยหงวนและเจา แหวรีบผลุน ผลันลงมาจากคาดิลแล็คเกงทิ้งให ดร. ดิเรกพูดวิทยุตดิ ตอ กับกองบัญชาการปองกันพระนคร ตามลําพัง


จรวดขามทวีปปกหัวตําลงอย ่ างรวดเร็ว เหมือนกับวา มันจะตกลงมาแถวบริเวณสะพานกษัตริยศึก พล นิกร กิมหงวน เจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางจองมองดูจรวด มหาประลัยดวยความตื่นเตน ทุกคนแล เห็นมันพุงลงสูพื้นดิน อยางรวดเร็ว และไมมีเสียงระเบิด สวนเสียงเครือ่ งยนตของ มันนั้นเงียบไปแลว พลยกมือจับแขนเจาคุณปจจนึก ฯ แลวถามเบา ๆ “คุณอาลองกะดูซิครับวาจรวดตกที่ไหน” “อาคิดวาแถว ๆ โรงเลีย้ งเด็กนีแ่ หละ มันหายวูบลงไป เลยโรงหนังเฉลิมเขตรไปเล็กนอย อาจจะตก แถวสวนมะลิ หรือโรงเลีย้ งเด็ก” ดร. ดิเรกโผลหนาออกมาจากหนาตางรถ “เฮ—ขึ้นรถโวยพวกเรา กองบัญชาการบอกวาจรวดติดหัวระเบิดปรมาณูลงตรงกลางสีแ่ ยกแมนศรี พอดี สวนลําตัว ของจรวดเบียดซุมไฟจราจรกลางสี่แยกพังไปแลว รีบไปสี่แยก แมนศรีเถอะ เราจะตองรีบ ปลดระเบิดปรมาณูออกจากจรวดนัน้ ใหไดโดยเร็วทีส่ ดุ ” นิกรกลืนนําลายเอื ้ ๊อก ยกมือทั้งสองกดทองพลางขมวดคิ้วนิ่วหนา “เอ—ชักปวดทองเสียแลวละโวยหมอ กันกลับไปสวม ที่บานกอนไดไหม” เสี่ยหงวนหัวเราะหึ ๆ มองดูนกิ รอยางขบขัน “กลัวตายหรือวะอายกร” นิกรฝนยิม้ “อายตายนะไมกลัวหรอก แตกลัวรางกายของกันจะ กลายเปนละอองผงชิ้นเล็กชิ้นนอยมากกวา แคะไปแคะมา เกิดระเบิดตูมตามขึน้ เราก็มองเทงไปตามกันเทานัน้ เอง” พลยกมือตบหลังนิกรคอนขางแรง “จงสังวรในตําแหนงอันมีเกียรติของเราบาง ขณะนี้แก คือผูเ ชีย่ วชาญสรรพาวุธคนหนึง่ ของกอง ทัพไทย และที่พวก เราไดรบั ตําแหนงนี้ ก็เพราะเราเปนผูช ว ยของดิเรกนัน่ เอง” นิกรยืดหนาอกขึน้ ในทาเบงแลวตะโกนขึน้ ดัง ๆ “ตกลง ตัวตายดีกวาชาติตาย ขึน้ รถโวยพวกเรา รีบไป แกะระเบิดปรมาณูออก เพือ่ ความปลอดภัย ของพี่นองชาว พระนคร และเพื่อใหกรุงเทพฯ รอดพนจากความพินาศจาก ระเบิดมหาประลัยนี้” สามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางพา กันขึ้นไปนั่งบนรถคาดิลแล็คเกง ตอจากนัน้ แหว ก็ขับรถ คันงามบายโฉมหนาไปทางสะพานกษัตริยศึก เมือ่ รถผาน สีแ่ ยกโรงภาพยนตรเฉลิมเขตร คณะพรรค สี่สหายตางแล เห็นฝูงชนอันมากมายนับหมื่น กํ าลังเคลื่อนที่มาตามถนน บํ ารุงเมือง ทุกคนวิ่งลมลุก คลุกคลานไปตามกัน ตางอุมลูก จูงหลาน มีกระเปาเสื้อผา หรือสัมภาระติดตัวมาเทาทีจ่ ะเอา มาได ประชาชน เหลานี้ลวนแตมีบานชองอยูในบริเวณสี่แยก แมนศรี พอรูวาจรวดขามทวีปติดหัวปรมาณูตกลงกลางสี่แยก แมนศรี เขาก็พากันออกจากบานเรือนของเขา เพือ่ หลบหนี ไปใหไกลที่สุดที่จะเร็วได แนนอนละ ชีวติ ของ ใครใครก็ตอง รักเปนธรรมดาอยูเ อง ผูคนเต็มถนนไปหมดจนกระทัง่ รถรางและรถประจําทาง เดินไมได เจาแหวตองเปดแตรไซเร็นท ขอทาง รถสารวัตร ทหารบกคันหนึง่ ซึ่งเปนรถดอดจแบบตรวจการเลี้ยวมาจากมุมถนนพลับพลาไชย พอแล


เห็นคาดิลแล็คเกงนายทหารสารวัตร ก็สั่งคนขับรถใหติดตามมาคุมกัน ดร. ดิเรกกับคณะพรรคของ เขา ขณะ นี้ปายเลขทะเบียน ก.ท. ของรถคาดิลแล็คเกง ได เปลี่ยนเปนปายพิเศษชนิดหนึ่งของกองทัพบก ซึ่งทางราช การ ทหารเพิง่ เริม่ ใชในตอนเชาวันนี้ ที่ส่ีแยกแมนศรี ตํารวจและทหารไดกันคนและยวดยาน พาหนะทั้งสี่ดาน ไมยอมใหผูหนึ่งผูใดเวน แตเจาหนาทีผ่ า นเขา ไปในยานอันตราย แตไมปรากฏวาบริเวณสี่แยกแมนศรีมี ประชาชนแมแตคนเดียว ราน คาตาง ๆ ปดหมด พนักงาน ประปา พนักงานรถรางตางเผนหนีเอาตัวรอดอยางไมคดิ ชีวติ ผูคนหลั่งไหลไป ทางสําราญราษฎร วรจักร ยศเส และนางเลิ้งทิ้งบานชองและรานคาหรือสํานักงานของเขาดวยความกลัว จรวดปรมาณูของฝายคอมมิวนิสตที่กาลั ํ งจะถลมทลายกรุงเทพฯ ใหราบเปนหนากอง แตหลายคนไมรเู รือ่ ง วิ่งกะเรอ กะรามาทางสี่แยกสะพานแมนศรี พอแลเห็นสวนหางของจรวด ตั้งตระหงานอยูกลางสี่แยก ก็หมุน ตัวกลับหอแนบไปอยางไมคิดชีวิต คาดิลแล็คเกงคลานเหมือนเตา เพราะสวนกับประชาชนที่วิ่งมาเต็มถนน ไมมีใครสนใจกับแตรไซ เร็นท ในที่สุด ดร. ดิเรกก็รองบอกเจาแหว “เปดแตรพิเศษซีโวย” เจาแหวกดปุมแตรพิเศษทันที ทันใดนัน้ เองลําโพงในหนาหมอรถก็สงเสียงกังวานลั่นถนน “หลีกหนอยครับ หลีกทางหนอยครับ นีร่ ถเจาหนาที่ คุณปา คุณนา คุณยา คุณตาคุณยาย คุณหนูเล็ก ๆ หลบหนอยรถเจาหนาที่จะไปปฏิบัติการ” เจาคุณปจจนึกฯ หัวเราะหึ ๆ หันมาถามนายแพทยหนุม “ใครเปนคนอัดเสียงนีว้ ะดิเรก” “อายกรครับ” ดร. ดิเรกพูดยิม้ ๆ คาดิลแล็คเกงผานหนาสมาคมหนังสือพิมพแหงประเทศไทยไปแลว ถนนตอนนีว้ า งเปลาเหมือน กับเมืองราง สี่สหาย กับเจาคุณปจจนึกฯ และเจาแหวตางแลเห็นอาวุธจรวดขามทวีปขนาดใหญโตมโหฬาร ปรากฏอยูที่สี่แยกแมนศรีอยางถนัดตา สวนตัวของจรวดยักษจมลงไปในดิน แตถึงกระนั้นสวนกลาง ลําตัว และสวนหัวของมันทีโ่ ผลขน้ึ มาจากพืน้ ดินเปนมุม ๖๐องศา ก็มีความยาวไมตากว ํ่ า ๔ เมตร หางของมันทาสี แดง สะดุดตา “โอโฮ” นิกรสงเสียงเอ็ดตะโรลัน่ รถ “แดงแจเชียวโวย นาเกลียดนากลัวเหลือเกิน ชักมีกลิ่นเสียดวย ซี” ทานเจาคุณปจจนึก ฯ แยกเขี้ยว มองดูหนาลูกเขยจอม ทะเลนของทานอยางเดือดดาล “อายกร อยาลืมนะวาฉันพก ๑๑ มม. ประเดี๋ยวจะเกิดยิงกันขึ้นกลางถนน” ดร. ดิเรก สั่งใหเจาแหวหยุดรถนั้นหลีกรถรางพอดี ขณะนี้การเดินรถรางสายหัวลําโพงไดหยุด ชะงักลงชั่วขณะ คาดิล-แล็คเกงจอดหางจากสี่แยกประมาณ ๓๐ เมตร คณะพรรคสี่สหายตางพากันลงมาจาก รถอยางแคลวคลองวองไว เจาแหวถือกระเปาเครือ่ งมือของนายแพทยหนุม ลงมาดวย บริเวณสีแ่ ยกมีตํารวจ และสารวัตรทหารบกกลุมหนึ่งยืนอยูหนาที่ทําการประปาซึ่งตํารวจและสารวัตรทหารลวนแตมีทาทีหวาด หวั่น แตกต็ อ ง ยืนยามรักษาการณตามคําสั่งของผูบังคับบัญชาตามหนาที่ของเขา และทางดานฝงตรงกันขาม


คือหนาออฟฟศรถราง ทหารสื่อสารสามคนนั่งอยูบนรถจิ๊ปวิลลี่คันหนึ่ง นายทหารซึง่ มียศเปนรอยโทกําลัง พูดวิทยุติดตอกับกองบัญชาการปองกันพระนคร พวกตํารวจและทหารแลเห็น ดร. ดิเรกกับคณะเดินเขาไปยังจรวดยักษลูกนั้น ทุกคนก็มีสีหนาชุม ชื่นมีขวัญและกําลังใจดีขึ้น นายแพทยหนุม กวักมือเรียกสารวัตรทหารคนหนึง่ เขา มาหาเขาแลวถามวา “คุณกับตํารวจทัง้ หมดนีไ่ ดรบั คําสั่งใหรักษาการณอยูที่ สี่แยกนี้ใชไหม” สิบตรีทหารสารวัตรชิดเทาตรงกระทําวันทยหัตถนายแพทยหนุม “ถูกแลวครับ” “ดีแลว กลับไปบอกพวกคุณเถอะวาเรื่องตายเปนเรื่อง เล็กซึ่งเมื่อถึงเวลาตายแลวทุกคนยอมหนี ความตายไมพน ผมกับผูชวยของผมจะชวยกันปลดระเบิดปรมาณูออกจากจรวดนี้” นายสิบสารวัตรหนาซีดเผือด “มันอยูที่ไหนละครับทานศาสตราจารย” เขาถามเสียงสั่นเครือ “นัน่ นะซี ผมก็ยังไมรูเหมือนกันวามันอยูที่ไหนแน อาจจะติดอยูก บั หัวจรวด หรือติดอยูต ามลําตัว จรวดก็ได ซึ่ง ผมจะตรวจดูกอนและรีบแคะมันออก แตการแกะหรือแคะมัน อาจจะเกิดระเบิดตูมตามขึน้ ” นายสิบสารวัตรสะดุงโหยงเย็นวาบไปหมดทั้งตัว “ถายังงั้นผมเห็นจะตองเปดละครับ” “ฮา ขณะนี้ใชกฎอัยการศึก ละทิ้งหนาที่ขึ้นศาลทหาร นะคุณ” “ขึ้นศาลก็ยังดีกวารางกายผมแหลกละเอียดเปนหมูบะชอครับ โธ—ลูกผมตั้ง ๓ คนครับทาน อาจารย” เสี่หงวนหัวเราะลั่น “ทานศาสตราจารยทานลอคุณเลนหรอกหมู มือชั้นศาสตราจารยดิเรกแลวขอใหหมูไวใจเถอะ ขณะนี้ลูกระเบิด ปรมาณูทต่ี ดิ อยูก บั จรวดนีห้ มดอํานาจแลว เพราะถูกกระแส คลื่นวิทยุบังคับ” ดร. ดิเรกยิ้มใหนายสิบสารวัตร “ลอเลนนิดเดียวปอดลอยไปได คุณไปบอกพวกคุณ และตํารวจใหคอยกั้นประชาชนและยวดยาน ไวอยายอมใหผานมาทางสี่แยกนี้ เวนแตเจาหนาทีโ่ ดยเฉพาะ” นายสิบสารวัตรยิ้มออกมาได “ไมตองคอยกั้นใหเสียเวลาหรอกครับทานศาสตราจารยผูคนหลบหนีไปเกลี้ยงแลว หาคนทํายาสัก คนเดียวก็ไมมี รถ ก็ไมมีครับ” พูดจบนายสิบสารวัตรทหารก็ยกมือวันทยหัตถ อีกครั้งหนึ่งแลววิ่งกลับไปหา พรรคพวกของเขา ดร. ดิเรกไมไดแสดงทาทีประหวั่นพรั่นใจแมแตนอย เขาเดินตรงเขาไปที่จรวดยักษและกมลง พิจารณาดูสวนประกอบตาง ๆ พลกับเจาคุณปจจนึก ฯ คอย ๆ ตามเขาไปยืนขางหลัง นายแพทยหนุม อาเสีย่ กับนิกรและเจาแหวครึ่งกลัวครึ่งกลา ทั้งสามคนยืนนิ่งเฉยจนกระทั่ง ดร. ดิเรกหันมารองเรียก “มาซีโวย มาชวยกัน” กิมหงวนยิ้มแหง ๆ ชี้มือไปที่จรวดแลวถามวา


“ไมทานะ” ํ “เออ รับรองวาไมมกี ารระเบิด” อาเสี่ยหันมาทางเจาแหว “แกเขาไปกอนซี” เจาแหวเอียงคออมยิ้ม “ไมเอาละครับ รับประทานมันเกิดระเบิดตูมตามขึน้ ผม ก็มอ งเทงเทานัน้ ” เสี่ยหงวนฝนหัวเราะ “ถามันระเบิดขึน้ จริง ๆ แกอยูท ไ่ี หนแกก็ไมรอดเพราะ อํานาจระเบิดปรมาณูเพียงลูกเดียวจะถลม กรุงเทพ ฯ ใหราบไปในพริบตาเดียว และทุกคนตองตายหมด” นิกรถอนหายใจหนัก ๆ “ใจดีสูเสือโวยพวกเรา ไป—ไปชวยกันแกะระเบิดออก เถอะ กรุงเทพ ฯ และประชาชนทั้งกรุงเทพ ฯ จะไดปลอดภัย” แลวนิกรก็พากิมหงวนกับเจาแหวเดินเขาไปหยุดยืนขางๆ จรวดอยางปอดๆนายแพทยหนุมพยายาม ใชความรูความสามารถของเขาสํารวจลํ าตัวและสวนหางของจรวดอยางพิจารณา เขาสั่งใหเจาแหวแกถุง เครื่องมือออกวางบนถนนในถุงหนังสีดํ าซึ่งมีรูปลักษณะคลายกระเปาเอกสารขนาดใหญนั้นเต็มไปดวย เครื่องมือใชสาหรั ํ บชางกลเทาที่จาเป ํ น นับตัง้ แตคมี เหล็ก กุญแจปากตาย กุญแจชุดสําหรับไขและขันน็อต กุญแจเลื่อนหลายขนาด สกรูไล หรือเหล็กไขควง นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือพิเศษสําหรับเครือ่ งยนตอกี หลาย ชิ้น รวมทั้งนํามั ้ น หยอดเครือ่ ง คอนและเหล็กสกัด ดร. ดิเรกกมลงหยิบคอนอันหนึ่งขึ้นมาถือ เขาขมวด คิ้วยนจองมองดูลาตั ํ วของจรวดขามทวีปอัน เปนอาวุธรายแรง ของฝายศัตรู แลวนายแพทยหนุมก็ยกคอนขึ้นหวดลงบนลําตัว ของจรวดนัน้ เสียงดังเหมือน แผนเหล็กที่ถูกแขกยามเคาะบอก ชั่วโมงในตอนกลางคืน “เปง ๆ เปง ๆ เปง ๆ” เจาคุณปจจนึก ฯ ใจหายวาบ ทานวิ่งอาวไปทางวัด สระเกศดานถนนบํารุงเมืองอยางไมคดิ ชีวติ พล นิกร กิมหงวน และเจาแหวพลอยเสียขวัญเผนหนีไปตามกัน ตํารวจและสารวัตรทหารเห็นผูเ ชีย่ วชาญสรรพา วุธวิ่งหนีก็หอ แนบไปคนละทาง ดร. ดิเรกโยนคอนทิง้ ดังโครม ยกมือเทาสะเอวรอง ตะโกนเรียกคณะพรรคของเขาดวยเสียงอันดัง “เฮ….คัมแบ็ค กลับมาโวยไมมีอะไร ปูโธ….เอาคอน เคาะจรวดดูหนอยเดียวเทานัน้ ใสตนี หมาโกย อาวไปตามกัน” สามเกลอกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวหยุดยืน รวมกลุม กันทีห่ นารานขายเครือ่ งเฟอรนเิ จอร แหงหนึ่ง ทุก คนหันกลับมามองดูจรวดขามทวีปอยางหวาดหวั่น เมือ่ มอง ดูหนากันตางก็อดหัวเราะไมได เจา คุณปจจนึก ฯ พูดพลาง หวเราะพลาง “พวกแกมันกระตายตื่นตูมแท ๆ” นิกรคอนปะหลับปะเหลือก


“ก็คุณพอวิ่งตูดแปนมากอน ผมจะอยูเ อาสวรรควมิ าน อะไรละ เมื่อวิ่งก็วิ่งดวยกัน” กิมหงวนแหกปากหัวเราะลั่นถนน “ดิเรกมันเสือก เอาคอนเคาะทําลายขวัญพวกเรานี่หวา กันเองไมตง้ั ใจจะวิง่ หรอก ขามันพาตัวกัน มาเอง” เจาแหวพูดเสริมขึ้น “รับประทานผมก็เหมือนกันครับ พอเห็นเจานายวิง่ ผมก็ปลอยเสียเต็มสตีม ทําเวลา ๑๐๐ เมตร เพียง ๑๐ วินาทีเทานัน้ วิง่ เร็วขนาดนีไ้ ปโอลิมปคก็หวาน” ตางพากันเดินกลับไปที่สี่แยก ตํารวจกับสารวัตรทหารคอย ๆ โผลออกมาตามมุมและตามซอกตาง ๆ ทุกคนหายใจไมใครจะทั่วทอง ซึ่งใคร ๆ ก็รดู วี า อํานาจของระเบิดปรมาณูนน้ั มันรายแรงเพียงใด เมือง ใหญ ๆ ขนาดนางาซากิตูมเดียว ทั้ง อาคารบานเรือนและผูค นไมมอี ะไรเหลือ เมื่อสามสหายกับเจาคุณปจจนึกฯ กับเจาแหวเดินเขา มาหา ดร. ดิเรก นายแพทยหนุมก็หัวเราะชอบ อาชอบใจ เขามองดูพอ ตาและเพือ่ นเกลอของเขาอยางขบขัน แลวพูด พลางหัวเราะพลาง “ชีวิตของไอไอก็ตองรัก เชื่อภูมิกันบางซีวะ ระเบิด ปรมาณูนะไมใชประทัดลมไดรับความกระทบ กระเทือนเพียงเล็กนอยก็ระเบิดเปรี้ยงปราง เมื่อเครื่องกลไกของมันไมทางานถึ ํ ง จะเอาคอนทุบมันสักรอยที มันก็ไมระเบิด” นิกรกลืนนําลายเอื ้ ๊อก “เอาเถอะ ถึงมันไมระเบิดแกก็อยาทําอะไรใหหวาดเสียวเลย จะแกะหรือจะแคะมันออกก็คอ ย ๆ ทําดีกวา” นายแพทยหนุมสั่นศีรษะชา ๆ พลางหัวเราหึ ๆ “พวกยูขี้ขลาดมาก เทาทีก่ นั เอาคอนทุบตัวจรวดก็เพือ่ ตรวจคนหองทีบ่ รรจุระเบิดปรมาณู ชวยกัน คนหาเถอะ มันจะตองมีชองใดชองหนึ่งที่ลาตั ํ วจรวดนี”้ พูดจบ ดร. ดิเรกก็ กมลงหยิบคอนขึ้นมาอีก ทุกคนถอยหล���งกรูด เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวขึ้นทันที “เฮย ๆ ๆ แกจะเคาะอีกหรือดิเรก” “ออไร ตองเคาะดูครับ” “วา” เจาแหวคราง “รับประทานวิธีที่นารักกวานี้ไม มีหรือครับ” นายแพทยหนุมยิ้มใหเจาแหว “กันมีความรูและเขาใจในเรื่องอารต็อมมิบ็อมบเปน อยางดี อยาปอดลอยไปหนอยเลยวะ” แลว ดร. ดิเรกก็ใชคอนเคาะลําตัวจรวดอีก สามสหาย กับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวยืน กระสับกระสายไปตามกัน สักครูหนึ่งนายแพทยหนุมก็หยุดเคาะแลวโยนคอนทิ้ง ใบหนา ของดร. ดิเรกยิม้ ระ ยื่นผิดปกติ เขาชี้มือลงที่จุด ๆ หนึ่งบน ลําตัวดานขวาของจรวดนัน้ แลวกลาววา “อยูที่นี่แนนอน มาดูซี มันสรางหองบรรจุระเบิดปรมาณูไวเรียบรอยดีมาก แตไมเกิน ๑๐ นาทีกัน จะระเบิด ชองนีเ้ อาลูกระเบิดมหาประลัยออกมาได อายแหวขนเครือ่ ง มือมานี่ พลไปบนรถพูดวิทยุบอกไปที่ กองบัญชาการหนอย โวย บอกวาเราพบตําแหนงระเบิดปรมาณูทจ่ี รวดขามทวีปแลว เรากําลังจะนํามันออก จากจรวด ใหกองบัญชาการรีบออกคํา แถลงการณประกาศวิทยุทกุ สถานีโดยเร็วทีส่ ดุ วาพระนครและประชา ชนชาวพระนครปลอดภัยแลว”


พลรีบเดินไปที่รถคาดิลแล็คเกง เจาแหวเดินไปยกหอ เครื่องมือเอามาวางบนถนนขางหนานาย แพทยหนุม เจาคุณปจจนึก ฯ กับนิกรและเสี่ยหงวนมีขวัญและกําลังใจดีขึ้น ตอ จากนั้น ดร. ดิเรกก็ลงมือเปด ซองบรรจุระเบิดปรมาณูดวยเครื่องมือของเขา โดยมีทานเจาคุณกับนิกรและเสี่ยหงวนเปน ผูชวย สวนเจา แหวคอยสงเครือ่ งมือให หลังจากนั้นสักครู พลก็กลับมาชวยเหลืออีกคนหนึ่ง ในที่สุดชองสี่เหลี่ยมกวางหนึ่งฟุตและยาวสองฟุตก็ถูกเปดออกดวยความสามารถของนักวิทยา ศาสตรผูยิ่งใหญ ดร. ดิเรกทํางานอยางใจเย็น ฮัมเพลงฝรัง่ ไปตลอดเวลา เขาเอือ้ มมือเขาไปในชองนัน้ ใช เครื่องมือของเขาถอดชนวนเวลาออกโดย ใชเวลาอีกเพียง ๕ นาทีเปนอยางมาก พอถอดชนวนเวลา ออกมา ไดนายแพทยหนุมก็ยิ้มใหเพื่อนเกลอของเขา “ออไร ปลอดภัยรอยเปอรเซ็นต อา—อายหงวนชวย อุม ระเบิดออกมาหนอยเถอะวะ นํ้าหนักของ มันไมเกิน ๒๐ กิโลกรัม คงไมหนักเทาใดนัก มันวางอยูในที่บังคับ แตกนั ถอดแกนที่บังคับออกแลว ขอแรง หนอยเพือ่ น” กิมหงวนทําตาปริบ ๆ “เดี๋ยวโวย ถามหนอย...ถากันควักมันออกมาและบังเอิญพลาดพลั้งพลัดตกจากมือกันมันจะระเบิด ไหมหมอ” “โน” ดร. ดิเรกรองลัน่ แลวชูชนวนลูกระเบิดใหดู “ชนวนของมันที่จะทําใหระเบิดอยูท น่ี ”่ี เสี่ยหงวนยิ้มแหง ๆ “อยาลอเลนนะโวย ตูมเดียวกรุงเทพ ฯ เตียนโลงไปเลย” เจาคุณปจจนึกฯ ยกเทาขวาเหวี่ยงลูกแปถูกกนเสี่ยหงวนดังพลั่ก “นี่แนะเตียนโลง” อาเสี่ยสูดปากลั่นแลวหัวเราะหึ ๆ ดร. ดิเรกกลาวกับกิมหงวนอยางเปนงานเปนการ “อยารํ่าไรโวย” อาเสี่ยลวงมือทั้งสองเขาไปในชองลําตัวของจรวดหาง แดง นึกสนุกขึ้นมาเขาก็รองสุดเสียงแลว กระชากมือออกมา โดยเร็ว ดร. ดิเรกกับ พล นิกร เจาคุณปจจนึกฯ และเจา แหวกระโดดถอยหลังเผนไป คนละทาง อาเสีย่ หัวเราะงอหาย คราวนี้ ดร. ดิเรกรูสึกอับอายขายหนาอยางยิ่งที่เขาตกใจไมทัน ระวังตัว “ยังไงหมอ ลอเลนนิดเดียวอกสัน่ ขวัญแขวนเชียวรึ” ทุกคนเดินเขามาหาเสี่ยหงวน นิกรกลาวขึ้นดวยเสียงสั่น ๆ “เลนภาษาสนเทาอะไรก็ไมรู มันตกใจไมใชหรือ อือ้ ฮือ …ใจหายหมดเลย นึกวาระเบิดตูมตามขึน้ แลว” กิมหงวนหัวเราะกาก “เปลา ไมมอี ะไรหรอก” เขาพูดพลางหัวเราะพลาง “พอกันยื่นมือเขาไปลูกระเบิดมันงับมือกันวะ เลยตกใจรีบดึงมือออกมา” อาเสี่ยลวงมือทั้งสองเขาไปในชองนั้นอีก พลบุยใบกับ ดร. ดิเรกและนิกรกับเจาคุณปจจนึกฯ แลว เขาก็ยองเขามาขางหลังกิมหงวน ยกมือทั้งสองตะครุบเอวอาเสี่ยไวพลางรอง ขึน้ ดวยเสียงอันดัง


“ตูม” “วาย” กิมหงวนรองสุดเสียงกระชากมือออกมาจากชองนัน้ ยืนตัวสัน่ งันงกดวยความตกใจ พอได สติเขาก็ปราดเขาเตะ พลเต็มแรง แตพลปดไวได “เลนยังงี้ไดรอึ า ยเปรต แลวกัน ซีโวย…นึกวาตายเสียแลว” คราวนีท้ า นเจาคุณปจจนึก ฯ วาเสียงอหาย พลเห็นกิม หงวนโกรธเขาจริง ๆ ก็ยกมือไหวปะหลก ๆ “ขอโทษทีโว แกกลัวดวยรึ” “ก็กลัวนะซี” เสี่ยหงวนตวาดลั่นแตแลวก็ยิ้มออกมาได สักครูหนึ่งอาเสี่ยก็ลวงระเบิดมหาประลัยออกมาจากชองลําตัวของจรวดนั้น รูปลักษณะของมัน เหมือนกระบอกไมไผวัดเสนผาศูนยกลางประมาณ ๓ นิว้ และยาว ๒ ฟุต แตวัตถุสิ่งนี้แหละสามารถที่จะ ถลมทลายเมืองใหญ ๆ ใหราบเปนหนากลองและสังหารมนุษยนับแสนชั่วพริบตาเดียว อาเสีย่ คอย ๆ วาง ระเบิดปรมาณูลงบนพื้นถนนแลวถอนหายใจอยางโลงอก ดร. ดิเรกมองดูระเบิดปรมาณูของฝายศัตรูอยางสนใจ สักครูหนึ่งเขาก็หันมาทางเจาแหว “เฮย—ฉันใหแกเก็บไวเปนที่ระลึก เอาไปเก็บไวที่หองนอนแกก็แลวกัน” เจาแหวทําคอยน “รับประทานไมสาเร็ ํ จหรอกครับ ทั้ง ๆ ที่ทราบวา คุณหมอเอาชนวนมันออกแลว ผมเห็นมันเขาขน ลุกซู” สี่สหายตางหัวเราะขึน้ พรอม ๆ กัน เจาคุณปจจนึก ฯ ถามนายแพทยหนุมอยางเปนงานเปนการวา “แกจะจัดการกับระเบิดปรมาณูลูกนี้อยางไรตอไป” ดร. ดิเรกหันมายิม้ ใหพอ ตาของเขา “เอามันไปกองบัญชาการกอนครับ ไปใหทานผูบัญชา การและนายทหารชั้นผูใหญดู บางทีก็จะให หนังสือพิมพถายรูปไปลง หลังจากนั้นผมจะเอาไปบานเพื่อศึกษาหาความรูจาก ระเบิดปรมาณูของขาศึก เปรียบเทียบกันดูวาระเบิดปรมาณู ของผมกับของศัตรูของใครจะมีอานุภาพรายแรงกวากัน และ เขามีวิธีสราง เครื่องกลไกบังคับอยางไร ซึ่งเทาที่มองเห็นก็รูสึกวาแตกตางกวาของผม” พลมองดูจรวดยักษแลวถามวา “แลวจรวดนีล้ ะ ” ดิเรกวา “กันจะขอใหทานผูบัญชาการสั่งใหเจาหนาที่สรรพาวุธมาขุดมันเอาไปไวที่เขตทหารแหง ใดแหงหนึ่ง จรวด ขามทวีปนี้มีประโยชนแกกันมากทีเดียว แตกนั จะไมสรางจรวดแบบนี้ กันจะสรางจรวด ขนาดเล็กใชวิทยุบังคับสํ าหรับทําลายเรือรบหรือเครื่องบินทิ้งระเบิดของขาศึก จรวดขามทวีปเปน อาวุธ สําหรับรุกราน ซึ่งประเทศไทยเราไมเคยคิดที่จะรุกราน ใคร นอกจากปองกันตัวเราเมื่อถูกเขารุกราน” เจาคุณปจจนึก ฯ วา อยางไรก็ตาม สถานการณของ ประเทศไทยเราโดยเฉพาะกรุงเทพ ฯ ยังไม ปลอดภัยนัก เราอาจ จะถูกโจมตีดว ยอาวุธจรวดอีก” ดร. ดิเรกเห็นพองดวย


“ออไร แนนอนเหลือเกินครับ เมือ่ จรวดติดระเบิด ปรมาณูใชการไมไดผล ฝายศัตรูอาจจะสงจรวด นี้ใชหวั ของ มันเปนระเบิดทําลายขนาดใหญมาบ็อมบเราก็ได หรือถาหัว จรวดเปนระเบิดเพลิงเราก็แยเหมือน กัน” พลพยักหนากับเจาแหว “อุมระเบิดไปทีร่ ถเราโวยอายแหว เจาแหวมองไปที่รถคาดิลแล็คเกงซึ่งจอดอยูในหลีกรถ รางสายหัวลําโพง “แหม—รับประทานกวาจะอุมไปถึงรถก็คงลิ้นหอยเหมือนกันครับ รับประทานผมไปเอารถมาที่นี่ ดีกวา” พูดจบเจาแหวก็วง่ิ เหยาะ ๆ ตรงไปที่รถเกงราคาสองแสนของอาเสี่ยกิม หงวน ในชั่วโมงนั้นเอง สถานีวิทยุทุกแหงก็ออกอากาศอาน คําแถลงการณของกองบัญชาการปองกัน พระนครมีใจความ สําคัญวา เมือ่ เวลา ๑๒.๐๐ น. ตรง ฝายศัตรูไดยงิ อาวุธจรวด ขามทวีปติดระเบิดปรมาณู ผานเหนือนานฟาอรัญประเทศเขามายังจังหวัดพระนคร จรวดยักษของขาศึกไดตกลงกลางสี่แยก แมนศรีและ สวนหัวของจรวดจมลงไปในดิน ๒ เมตรเศษ ดร. ดิเรก ณรงคฤทธิ์ นักวิทยาศาสตรผูเชี่ยวชาญของกองทัพ ไทยกับผูชวยของเขาไดรุดไปยังที่จรวดตกและรีบปลดระเบิด ปรมาณูออกจากลําตัวจรวดนัน้ ได กองบัญชา การปองกัน พระนครไดขอรองใหประชาชนชาวพระนครและธนบุรี ตั้งมั่นอยูในความสงบ และรับรองวา อาวุธจรวดขามทวีปติดระเบิดปรมาณูของศัตรูนั้นไดถูกกระแสคลื่นวิทยุพิเศษของ ดร. ดิเรก บังคับทําใหกล ไกชนวนระเบิดหยุดทํางานไมมีโอกาสที่จะระเบิดได รัฐบาลของเราจะจัดการในเรือ่ งนีต้ อ ไปอยางไรนัน้ ให ประชาชนคอยฟงคําแถลงการณของรัฐบาลจากวิทยุกระจายเสียงตอไป จันทรท่ี ๗ กันยายน ๒๕๐๒ บาน ‘พัชราภรณ’ มีทหารพลุกพลานผิดปกติ กําลัง สารวัตรทหารบกหนึง่ หมวดทําหนาที่เฝาบาน คุมครองจอม นักวิทยาศาสตรของเราโดยรวมมือกับตํารวจอีกหนึง่ หมวด ตลอดเวลา ๒๔ ชัว่ โมง นอกจากนี้ ยังมีรถถัง เอ็ม. ๒๔ อีกหนึง่ คันจอดจังกาอยู ในสนามหนาตึกของบาน ‘พัชราภรณ’ ทางราชการไดจัดการ ปองกันแข็งแรงเชนนี้ก็เพราะแผนกสืบ ราชการลับของกระทรวงกลาโหมไดสืบทราบมาวาฝายศัตรูได จาง คนมาฆา ดร. ดิเรกดวยจํานวนเงินลาน ทั้งนี้ก็เพราะ นายแพทยหนุมของเราเปนบุคคลสําคัญยิ่ง ในการปอง กัน ประเทศชาติและสรางอาวุธใหแกกองทัพไทย คุณหญิงวาดและสี่นางไดเอาใจใสเลี้ยงดูพวกทหารและตํ ารวจอยางดีที่สุด จัดหาหนังสือพิมพ และนวนิยายมาใหอาน อนุญาตใหสารวัตรทหารและตํารวจเลนเปยนโนเปดวิทยุหรือ เลนแผนเสียงกันตาม สบาย ดร. ดิเรกกับเพื่อนเกลอของเขาขลุกอยูในหองทดลอง วิทยาศาสตรตลอดวัน ซึ่งภายในหองนี้มี ทหารสื่อสาร ๒ คนประจําอยูดวยทําการติดตอกับกองบัญชาการปองกันพระนคร โดยทางวิทยุโทรศัพทและ โทรศัพทสนาม ทหารสือ่ สารทีเ่ ปน เวรจะตองรายงานใหกองบัญชาการทราบทุกระยะ ๑๕ นาที วา ดร. ดิเรก กับผูชวยของเขาปลอดภัย ระหวางนีค้ ณะพรรค สี่สหายไดรับการขอรองจากทานผูบัญชาการไมใหออกจาก บานไปไหน เพราะเหตุการณกาลั ํ งอยูในระหวางคับขัน ดร. ดิเรก กับผูชวยของเขาอาจจะถูกทําราย หรือมิ ฉะนั้นสงครามอาจจะเกิดขึ้นในนาทีใดนาทีหนึ่งก็ได


นายแพทยหนุมกําลังใชความรูความสามารถของเขา เพือ่ สรางเครือ่ งมือบังคับจรวดทีก่ ําลังบินอยู ในทองฟาให เครือ่ งยนตหยุดทํางาน ดร. ดิเรกมัน่ ใจวา เขาอาจจะทําไดสาเร็ ํ จในไมชา นี้ และถาทําไดอาวุธ จรวดของขาศึกก็จะไมมีความหมายอะไรเลย มันเปนเวลา ๑๖.๐๐ น. ดร. ดิเรก งวนอยูกับเครื่องกลไกไฟฟาของเขาทางดาน ขวาของหองทดลองตามลําพัง เจาคุณปจจ นึก ฯ กับ พล นิกร กิมหงวน นั่งเลนไพตอ แตมกันอยูท โ่ี ตะริมประตูหอ ง สวน เจาแหวนั่งสนทนากับนายสิบ ทหารสื่อสาร ๒ คน ซึง่ เพิง่ มารับเวรเมือ่ ๑๖.๐๐ น. นีจ้ ากเพือ่ นของเขา เมื่อเสียงสัญญาณโทรศัพทสนามดังขึ้น สิบตรีรางใหญ ซึ่งกําลังสนทนากับเจาแหวก็รีบยกหู โทรศัพทขึ้นทันที “ฮัลโล…บานทานศาสตราจารยครับ” เขาพูดโตตอบกับทหารสื่อสารของกองบัญชาการเพียงครูเดียวก็รีบวางหูโทรศัพทแลวลุกขึ้นจาก เกาอี้เหล็ก เดินตรง เขาไปหา ดร. ดิเรก พอผานโตะสามสหายสิบตรีผูนั้นก็บอกใหทราบ “ขาศึกยิงจรวดมาอีกแลวครับ” พล นิกร กิมหงวน กับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางทิ้งไพลง บนโตะแลวเผนพรวดลุกขึ้นยืน ส.ต. เล็ก เอี่ยมออง ปราดเขา ไปหยุดยืนเบื้องหนานายแพทยหนุมแลวรายงานใหเขาทราบ “ทานศาสตราจารยครับ กองบัญชาการโทรศัพทมาให เรียนทานวา จรวดขนาดเล็กของขาศึกหนึง่ ลูกกําลังบินผาน จังหวัดปราจีนบุรี ในระยะสูงบายหนาตรงมายังกรุงเทพ ฯ ครับ” ดร. ดิเรกขมวดคิ้วยนแลวพยักหนารับทราบ “ออไร ออไร คุณโทรไปที่กองบัญชาการเดี๋ยวนี้ใหเขา เรียนทานผูบ ญ ั ชาการวา ผมไดปลอยกระแส คลื่นวิทยุพิเศษแลวถาเปนจรวดติดระเบิดปรมาณูก็ไมมีความหมายอะไร” ส.ต. เล็กรับคําสั่งแลวหมุนตัวกลับวิ่งเหยาะ ๆ กลับไปที่โทรศัพทสนามและเครื่องรับสงวิทยุ นาย แพทยหนุมผุดลุกขึ้น ยืน เลือ่ นตัวไปทีเ่ ครือ่ งวิทยุพเิ ศษของเขา จัดแจงเปดกระแสคลื่นทันที แตจรวดของฝายศัตรู ซึง่ เปนจรวดขนาดเล็กเปนจรวด ระเบิดเพลิง หัวของจรวดนัน้ คือลูกระเบิด เพลิงขนาดใหญ ดัง นั้นกระแสคลื่นวิทยุของ ดร. ดิเรกที่สงออกไปนั้นจึงไมกอให เกิดประโยชนอะไร เสียงจรวดครางกระหึ่มเหนือนานฟากรุงเทพฯ แลวเสียงของมันดังคลายกับเครื่องบินไอพน จรวด ระเบิดเพลิงบินอยูใน ระยะสูงเกือบ ๓,๐๐๐ เมตร ดวยความเร็วไมตากว ่ํ า ๗๐๐ ไมลตอชั่วโมงและกําลังบาย หนาเขาสูกลางพระนครดวยการคํานวณอันแมนยําของฝายศัตรู เมื่อเสียงเครื่องยนตของจรวดเงียบหายไป สามสหายก็พาเจาคุณปจจนึก ฯ เดินเขามาหา ดร. ดิเรก แลวนิกรก็กลาวขึ้นวา “วาไงโวยหมอ แกกําลังจะพาพวกเราไปแคะระเบิด ปรมาณูทจ่ี รวดอีกใชไหม” “ถาเปนจรวดติดหัวระเบิดปรมาณูเราก็ตองไป แตมัน อาจจะเปนจรวดระเบิดทําลายหรือระเบิด เพลิงก็ได คอยฟงขาว จากศูนยรวมขาวเดี๋ยวก็ร”ู


ดร.ดิเรกเดินนําหนาพาสามสหายกับเจาคุณปจจนึกฯไปหาทหารสื่อสารทั้งสองคนซึ่งเจาแหวนั่งอยู ที่โตะนัน้ ดวย ขณะ นี้ ส.ต. เล็ก กําลังติดตอกับกองบัญชาการแตไมไดพูดอะไร เพียงแตยกหูโทรศัพทสนาม แนบไวกับหูของเขา สวนนายสิบ อีกคนหนึง่ นัง่ ประจําเครื่องรับสงวิทยุขนาดเล็กเตรียมไวใชเมื่อ โทรศัพท สนามขัดของหรือถูกตัดสาย สักครูหนึ่ง ส.ต. เล็ก เอีย่ มออง ก็เงยหนาขึน้ มองดู นายแพทยหนุมแลวกลาววา “ทานศาสตราจารยครับ กองบัญชาการแจงมาวา จรวดตกในบริเวณสนามมาราชตฤณมัยสมาคม ครับ และเปน จรวดระเบิดเพลิงอยางรายแรง” “มายกอด……” ดร. ดิเรกคราง “เลนสกปรกมาก อยางนี้เปนการลอบทํารายกันชัด ๆ มันจะเผา กรุงเทพ ฯ ดวยอาวุธจรวด” พลหนาสลดเต็มไปดวยความเปนหวงพี่นองรวมชาติ ที่จะตองไดรับภัยพิบัติจากสงครามที่ไม ประกาศ “เราไมมีทางแกไขอะไรหรือหมอ ถามันยิงมาอีกสัก ๒๐ ลูกเราจะทําอยางไร กรุงเทพ ฯ ก็จะกลาย เปนทะเลเพลิง ไปเทานั้น” ดร. ดิเรกผิวปากหวือ “การแกไขจะทําไดโดยวิธเี ดียวคือใชเครือ่ งบินประ- จัญบานของเราสกัดกั้นยิงจรวด ใหระเบิดเสีย กอนที่มันจะ เขาถึงกรุงเทพ ฯ แตถา จรวดมีความเร็วกวาเครือ่ งบินก็เห็น จะทําอะไรมันไมได ฉันคิดวาปานนี้ ฝูงบินไอพนประจัญบาน ของเราคงเตรียมพรอมแลว เพราะอยางไรขาศึกก็คงจะยิง จรวดมาอีกในชัว่ โมงนี้ หรือในสองสามนาทีน”ี้ เสียงสัญญาณโทรศัพทสนามดังขึ้นอีก ส.ต. เล็กรีบยกหูโทรศัพทขึ้นพูดกับศูนยรวมขาวของกอง บัญชาการ สักครูเขา ก็วางหูโทรศัพทแลวเงยหนาขึ้นมองดู ดร. ดิเรก “ทานครับ ยานอากาศรายงานมาอีกแลว จรวดขนาด เล็ก ๓ ลูกกําลังผานอรัญประเทศมุง ตรงมา กรุงเทพ ฯ” ดร. ดิเรกถอนหายใจหนัก ๆ “สงครามเปนเรื่องที่หลีกเลี่ยงไมได ถาอีกฝายหนึ่ง เขาตองการรบเรา” นายแพทยหนุมพูดเสียง หนัก ๆ “ขึ้นไป บนดาดฟาเถอะพวกเรา บางทีเราอาจจะไดเห็นไฟไหมหรือ ไดเห็นเครือ่ งบินประจัญบาน ของเราไลยงิ จรวด” เจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือตบบานายสิบทหารสื่อสาร “หลานชาย ถามีคาสั ํ ง่ ถึงดิเรกเธอโนตไวนะ และถา ทานผูบ ญ ั ชาการตองการพูดโทรศัพทกบั ดิเรก ก็ขึ้นไปตามบน ดาดฟา พวกเราจะขึ้นไปสังเกตการณขางบน” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ พากันออกไปจากหอง ทดลองวิทยาศาสตรอยางรอนรน เจาแหวผุดลุก ขึ้นติดตาม ไปดวย เมื่อเขามาในหองโถงชั้นลางคณะพรรคสี่สลายก็แล เห็นทานเจาคุณประสิทธิ์ ฯ กับคุณ หญิงวาด และสี่นางยืน รวมกลุมกันอยูในหองโถง คุณหญิงวาดงันงกตกประหมา อกสัน่ ขวัญแขวนตาม ธรรมเนียมของคนมีเงินทีก่ ลัวตาย


“พอดิเรก” คุณวาดรองลัน่ “ทหารรถถังเขาขึ้นมา บอกเมื่อกี้นี้วาขาศึกมันยิงจรวดมาอีกหนึ่งตัวใช ไหม” ดร. ดิเรกอมยิม้ “ออไร กองบัญชาการบอกมาแลวครับ จรวดตก ที่สนามมานางเลิ้ง เปนระเบิดเพลิงอยางรายแรง ขณะนี้ จรวดอีก ๓ ลูกกําลังผานอรัญประเทศตรงมากรุงเทพ ฯ” คุณหญิงวาดทําทาเหมือนกับจะเปนลม “ตายแลว……เธอคิดวามันจะตกลงมาที่บานเราไหม” นายแพทยหนุมหัวเราะ “ใจเย็น ๆ เถอะครับคุณอา บานในกรุงเทพ ฯ มีตั้งหลายแสนหลังคาเรือน ถามันลงบานเราก็ซวย เต็มทน” นิกรยิม้ ใหคณ ุ หญิงวาด “วาคาถาซีครับคุณอา นะมะพะทะ แคนี้แหละผม รับรองวาแคลวคลาดแน ๆ” “อุย ฉันไมเชือ่ แกหรอก อายมะกอกสามตะกรา” เจาคุณประสิทธิ์ ฯ ตบหลังเมียรักของทาน “คนเราเรื่องมันจะตายทําอยางไรมันก็หนีความตายไปไมพน ดูแตพระขางบานเราก็แลวกัน อวน ทวนแข็งแรงออก อยางนั้น แลเห็นหลานสาวคนเล็กรําละครใหดู หัวเราะ ชอบอกชอบใจวาเสียงอหายเลย ขาดใจตายไปเลย อนิจจังไมเทีย่ งคุณหญิง” นันทาพูดเสริมขึน้ “คุณอาอยากลัวจนเกินไปซีคะ พยายามคุมสติไวบาง พอทหารรถถังเขาขึ้นมา บอกวาขาศึก ยิงจรวดมาอีกคุณอาทําอะไรไมถูกตัวซีด ตัวสั่น ยังงี้ก็แยซีคะ” นวลลออพูดปลอบใจคุณหญิงวาด “อยูในบานเราปลอดภัยคะเพราะเราอยูน อกเมือง” เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะหึ ๆ “เปนความจริงคุณหญิง บานเราทีน่ ป่ี ลอดภัยแน ขึ้น ไปดูจรวดบนดาดฟาเถอะครับ อีกสักครูจ รวด ๓ ลูกคงจะผานมาและไปตกกลางเมือง” คุณหญิงวาดสัน่ ศีรษะ “ไมละคะ ใครอยากดูก็ขึ้นไปดูเถอะ” ประไพวา “คุณอาอยูขางลางถาจรวดมันเลื้อยเขามาในบานเราคุณอาจจะทําอยางไรคะ” คุณหญิงวาดสะดุงสุดตัว แลวทําตาเขียวกับหลานสะใภ ของทาน “พูดเปนบา จรวดมันเปนงูหรืออยางไรจะไดเลือ้ ยเพน พานไปมา มันหลนลงมาจากอากาศมันก็ ระเบิด อาพอจะรูห รอกนา” ประภาดุนอ งสาวของหลอน “รูวาคุณอาทานกลัวไพก็ชอบพูดทําลายขวัญทาน ตัวอยากจะขึ้นไปบนดาดฟาก็ไปซี พี่จะอยูเปน เพื่อนคุณอาทาน สงสารทานออก”


สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางพากันขึ้น บันไดไปชั้นบน เจาคุณประสิทธิ์ ฯ พาคุณ หญิงวาดไปนั่งบน โซฟา นันทา, นวลลออ, ประภา และประไพนัง่ รวมวง สนทนาดวย จรวดระเบิดเพลิงสามลูกซึ่งขาศึกยิงมาจากฐานจรวดนอกประเทศไทยแหงหนึ่ง ไดบินมาถึงชาน พระนครแลว เสียงเครือ่ งยนตของจรวดครางเฟย วฟาวสั่นสะเทือนขวัญ มันบินเรียงกันมาเปนแถวเรียงเดีย่ ว และบินรักษาระยะไดดีเหมือน กับมีคนบังคับ ระยะนีเ้ อง เอฟ. ๔๘ ไอพนประจัญบานของเรารวม ๙ เครือ่ ง ซึ่งบินเกาะหมูกันมาในระยะสูงลิบ จนแทบจะมองไมเห็นลํ า ไดแตกแยกออกจากหมูดําดิ่งลงมาสกัดกั้นจรวดระเบิดเพลิงของฝายแดงทันที ประชาชนที่อยูนอกเมืองทางทิศตะวันออกตางแลเห็นเครื่องบินรบของเราพนกระสุนปนกลอากาศ เขาใส จรวดทัง้ ๓ ลูกอยางนาตืน่ เตน จรวดลูกแรกถูกยิงระเบิดกลางอากาศ หลังจากนัน้ จรวด ลูกที่สองและลูกที่สามก็ถูกยิงระเบิดเชน เดียวกัน ประชาชน ทั้งหญิงชายเด็กผูใหญตางกระโดดโลดเตนไชโยโหรองดีอกดีใจไปตามกัน ไอพน ประจัญบานซึ่งมีเครื่องหมายธงไตรรงค ตางบินเกาะหมูกันบายโฉมหนาไปทางทิศตะวันออกเพื่อทําหนาที่ คอยสกัดกั้นทําลายอาวุธจรวดของขาศึกตอไป “เวล—เวล—เหวล” ดร. ดิเรกครางออกมาดวยความ พอใจ “ชาวพระนครโชคทีทก่ี องทัพอากาศ ของเรามีเครื่องบิน รบที่ทันสมัยเชนนี้ ประกอบดวยนักบินของเรามีสมรรถภาพ อยางสูง ถาเรามีเครือ่ งบินที่ ชากวาจรวดปานนีก้ รุงเทพ ฯ ก็ คงเกิดไฟไหมถึง ๓ แหง ผูคนนับหมื่นจะไมมีที่อยู ทรัพย สมบัติจะเสียหาย เปนรอยลาน” พลกลาวขึ้นดวยเสียงหนัก ๆ วา “ออไร ไมปลอดภัยแนนอน ขาศึกคงจะโจมตีเราดวย อาวุธจรวดอีก ไอคิดวารัฐบาลคงจะสั่งให ประชาชนอพยพ เหตุการณเชนนีเ้ ขาขัน้ สงครามแลว อีกสักสามวันกําลังรบของ ส.ป.อ. คงจะมาถึงกรุงเทพ ฯ สงครามโลกครั้งที่ ๓ เห็นจะ หลีกเลี่ยงไมได และประเทศไทยเราก็จะเปนสวนหนึ่งของ สนามรบ” อาเสี่ยยิ้มแปน “รบกันดีโวย กวาสงครามเลิกคงไดกาไรจากการเซ็ ํ งลี้หลายลาน ขายเหล็ก ขายตะปู ขายโซดาไฟ อะไร ๆ ลวนแต เปนเงินทัง้ นัน้ ” ส.ต. เล็ก เอีย่ มออง ทหารสือ่ สารเดินขึน้ บันไดมาบน ดาดฟาหลังคาตึกบาน “พัชราภรณ” ดร. ดิเรก แลเห็นเขาก็ โบกมือให “ฮัลโล วาไงนองชาย” ส.ต. เล็กเขามาหยุดยืนชิดเทาตรงเบื้องหนาคณะพรรคสี่สหายและเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหว “พลอากาศโท หลวงอุตลุดเวหา ผูชวยผูบัญชาการปองกันพระนคร โทรศัพทมาสั่งใหเรียนทาน ศาสตราจารยกับผูชวยของทานทุกคนวาทานมีราชการดวนมากจะมาพบครับ ขณะนี้ทานออกเดินทางจาก กองบัญชาการมานี่แลว” นายแพทยหนุมลืมตาโพลง


“งั้นเรอะ ขอบใจมากหมู เราจะลงไปคอยตอนรับทานเดีย๋ วนี้ หมูบอกพวกสารวัตรและทหารรถถัง ใหรูตัวเสียดวยซี วาเจานายจะมา” ส.ต. เล็กยิ้มให ดร. ดิเรกแลวพาตัวลงไปจากดาดฟา นายแพทยหนุมพาคณะพรรคของเขาติดตาม ไป นาฬิกาเรือนใหญในหองโถงบอกเวลา ๑๖.๔๐ น. โอลสโมบิลเกงคันใหญมีแผนปายเครื่องหมายพิเศษของกองทัพบกโดยเฉพาะคันหนึ่งไดเลี้ยวเขา มาในบาน “พัชรา- ภรณ” อยางแชมชา มีรถแบบตรวจการบรรทุกสารวัตรทหาร บก ๖ คนติดตามมาดวย อยางใกลชิด บรรดาตํารวจและสารวัตรซึ่งทําหนาที่คุมกัน ดร. ดิเรก ตางยืนเรียงรายสองฟากถนนคอนกรีต กระทําความเคารพทาน รองผูบ ญ ั ชาการปองกันพระนครอยางแข็งแรง สวนทหารรถถัง เอ็ม ๒๔ รวม ๕ คน ยืนเขาแถวเรียงเดี่ยวกระทําความ เคารพอยูขางรถถังคนนั้น โอลสโมบิลคลานเอื่อย ๆ นําหนาพรรคตรวจการแลนมาหยุดเทียบหนาบันไดตึกพอดี เจาคุณปจจ นึก ฯ พาสี่สหายออกมาจากหองโถงอยางรอนรน สิบเอกคนขับรถโอลสโมบิลรีบลงมาเปดประตูตอนหลัง ใหทานนายพลอากาศหลวงอุตลุด ฯ เสืออากาศรุนลายครามพารางอันบอบบางกาวลงมาจากรถอยาง สงาผา เผย ในเครื่องแบบสีเทาของนายพลอากาศ สี่สหายกับ เจาคุณปจจนึก ฯ ตางกมศีรษะทําความเคารพทานรอง บัญชาการอยางพรอมเพรียงกัน หลวงอุตลุด ฯ ชิดเทาตรงวันทยหัตถรับความเคารพอยางยิ้มแยมแลวเดินขึ้น บันไดไปบนตึกยื่นมือ ใหทุกคนจับ “ทานศาสตราจารยเห็นไอพนประจัญบานของเรายิง ทําลายจรวดของขาศึกหรือเปลาครับ” หลวง อุตลุดถามยิ้ม ๆ แลวถอดหมวกแกปออกหนีบรักแรไว “เห็นครับ เห็นถนัดทีเดียว นักบินของเรามีสมรรถภาพเขมแข็งนาชมมาก” หลวงอุตลุด ฯ ยิ้มแกมแทบแตก “เด็ก ๆ ของผมทั้งนั้น แลวก็เปนนายทหารหนุม ๆ ที่ กําลังหาวหาญไมกลัวตาย นีด่ วี า เปนจรวดนะ ครับ ถาเปน เครือ่ งบินขาศึกทานศาสตราจารยกบั เจาคุณ และพวกคุณ ๆ เหลานี้ก็คงจะเห็นนักบินในบังคับ บัญชาของผมบินผาดแผลงอยางนาดู ในเรือ่ งการฝกผมเขมงวดมากครับ นักบินกองบิน ยุทธการทุกคนตอง บินหงายทองจากดอนเมืองไปเชียงใหมกลับไปกลับมาไดอยางสบาย พอถึงดอนเมืองพลิกกลับกางฐานลูกลอ ลงสนามไดเลย” พลยิ้มใหทานรองผูบัญชาการแลวผายมือไปทางหอง รับแขก “เชิญคุณหลวงในหองรับแขกเถอะครับ” “ขอบคุณมากคุณพล” เจาคุณปจจนึก ฯ กับสี่สหายพาทานนายพลอากาศเขาไปในหองรับแขกอันหรูหราของบาน “พัชรา ภรณ” เจาคุณ ปจจนึก ฯ กับหลวงอุตลุด ฯ ตางทรุดตัวลงนัง่ บนเกาอีน้ วม คนละตัว สวน พล นิกร กิมหงวน และ ดร. ดิเรก นั่งบน โซฟาใหญตวั เดียวกัน เจาแหวนําเครือ่ งดืม่ กับบุหรีเ่ ขามาเสิรฟ ทันที แลวถอยออกไป ยืนรวมกลุมกับพวกสารวัตรทหารที่หนา หองรับแขก


หลวงอุตลุด ฯ กลาวขึ้นดวยเสียงกังวานวา “ทานผูบัญชาการไดปรึกษากับผม และผูชวยของทาน อีกสองคนเมื่อสักครูนี้ถึงเรื่องขาศึกใชอาวุธ จรวดโจมตีเรา เรา ตางมีความเห็นสอดคลองตองกันวาฝายศัตรูไมสามารถที่จะให คนของเขาทีท่ างานใต ํ ดิน อยูในกรุงเทพ ฯ กอวินาศกรรมได เนือ่ งจากทหารและตํารวจของเราระมัดระวังตัวเตรียมพรอมอยูเ สมอ ศัตรู จึงใชอาวุธจรวดโจมตีเราดวยเจตนาจะเผากรุงเทพ ฯ ทําใหผูคนตองประสบอัคคีภัยไดรับความทุกขยากเดือด รอนอัน จะเปนเหตุใหเกิดจลาจลอลหมาน เกิดการปลนสะดมแยงชิง กับรบราฆาฟนกันเอง เราไมเชือ่ วาฝาย ศัตรูจะใชกําลังทหารรุกรานเราขณะนี้ เพราะเรามีกองทัพภาคีซีโตคอยชวยเหลือ เรา นอกจากนี้ขาศึกยังไม พรอมที่จะรบ แตขาศึกจะหาทาง ทําลายประเทศชาติของเราทุกวิถีทาง เพียงแตยงิ จรวดระเบิด เพลิงหรือ ระเบิดทําลายมาตกในกรุงเทพ ฯ วันละสองสามลูก ประชาชนก็จะตองหยุดประกอบอาชีพ และทําใหเราได รับความเสียหายมากมาย บานเรือนพังพินาศหรือถูกไฟไหม ผูคน บาดเจ็บลมตาย เทาที่ขาศึกปลอยจรวด ระเบิดเพลิงมาวันนี้ ถึงแมนักบินของเราทําลายจรวดไดเสียกอน แตก็ทาให ํ ชาว พระนครตืน่ เตนหวาดกลัว มาก ผูคนกําลังอพยพกันเรื่อย ๆ แตทางการจะยังไมสั่งใหอพยพ เพราะเศรษฐกิจของเรากําลังแย อยูแลว ถา สั่งอพยพประชาชนออกจากกรุงเทพฯ เศรษฐกิจ ของเราก็จะทรุดหนักลงอีก อยางไรก็ตามเมื่อเราไมสั่ง อพยพเรา ก็ตองรีบหาทางปองกัน และแกไขในเรือ่ งอาวุธจรวดของขาศึก อาว….คุณนิกรหลับแลว ไมไดฟง ผมพูดหรอกหรือ” นิกรลืมตาขึน้ แลวยิม้ เจือ่ น ๆ “คุณหลวงพูดมีแตนานี ้ํ ค่ รับ เนื้อไมใครมีเลย จะเอา ยังไงจะใหพวกผมทําอะไรก็วามาดีกวาครับ” หลวงอุตลุด ฯ แทนที่จะโกรธกลับหัวเราะ “จริงซีนะผมพูดมากไปหนอย ทีนเ้ี อาเนือ้ ลวน ๆ ฟงผม คุณนิกร ผมจะขอรองใหทา นศาสตราจารย กับพวกคุณทํางาน เสีย่ งภัยเสีย่ งชีวติ เพือ่ ประเทศชาติของเรา คือขึน้ เครือ่ งบิน พิเศษที่ผมจะจัดใหเดินทางไป คนฐานทัพจรวดของขาศึก แลว เราก็จะสงหนวยกลาตายของเราเล็ดลอดออกไปนอกประเทศ ไปทําลาย สถานีจรวดของขาศึกเสีย” อาเสี่ยถอนหายใจเฮือกใหญ “ตกลงครับคุณหลวง โธ…เรือ่ งเล็กนิดเดียวคุณหลวง พูดเสียตั้งเปนนาน” ทานนายพลอากาศยิ้มแหง ๆ ทานหันมาทางนายแพทย หนุมแลวกลาววา “ทานศาสตราจารยเคยเลาใหผมฟงวาทานมีกลองถายรูปพิเศษอยูกลองหนึ่ง สามารถถายภาพคน ในระยะไกลสามสี่ไมลใหเห็นใกล ๆ เห็นรูปรางหนาตาอยางถนัดใชไหมละครับ” “ออไร ผมใชเล็นซเทเลโฟโตพิเศษครับคุณหลวงแมแตมดตัวเล็ก ๆ อยูหางจากผมตั้งครึ่งไมลยัง ถายไดชัดแลเห็นเขีย้ วเห็นหนวดแจวไปเลย ผมรับรองวากลองของผมถาถายบน เครือ่ งบินสูงหมืน่ ฟตจะเห็น ทุกสิ่งทุกอยางเบื้องลางเหมือนอยูใกล ๆ เรา” หลวงอุตลุด ฯ จุปาก “วิเศษเลยครับทานศาสตราจารย ผมหวังวาทานกับ ผูชวยของทานคงยินดีทํางานใหทางราชการ ทหารคือเดินทางไปคนสถานีปลอยจรวดของขาศึกและถายรูปเอามา ทานศาสตรา-จารยคงไมขัดของ”


ดร. ดิเรกยิม้ แปน “เพื่อประเทศชาติที่รักของเราแลว ไมมีอะไรที่ผมจะ ขัดของเลยครับคุณหลวง จะใหพวกเราไปเมื่อ ไรละ” ผมอยากจะใหไปโดยเร็วที่สุดครับทานศาสตราจารย ผมจะจัดเครือ่ งบินพิเศษไวให และเลือกนัก บินมือเยี่ยมที่สุดเทา ที่ผมจะหาไดจากกองบินยุทธการ คือ เลือกจากผูที่ทาเครื ํ อ่ ง- บินตกนอยครั้งที่สุด” เสี่ยหงวนกลืนนําลายเอื ้ อ๊ ก “เอาชนิดที่ไมเคยทําเครือ่ งบินตกเลยไมไดหรือครับคุณหลวง” รองผูบัญชาการนิ่งคิด “เห็นจะยากหนอยครับอาเสี่ย ชางทาสีที่มือไมเปอนสีก็ไมใชชางทาสีที่ชานาญ ํ นักบินที่ไมเคยทํา เครื่องบินตกเลยจะ เปนนักบินชัน้ เสืออากาศอยางไรได อยางผมยังงี้กวาจะเปนนายพลทําเครือ่ งบินตกรวมทัง้ หมด ๙๙ ครั้งแลว ผมขับ เครือ่ งบินตัง้ แตสมัยโบราณ สปท, นิโอปอร, เบรเก กระทั่ง แอรโร ฮ็อคพับฐาน ฮ็อคหุม ฐาน, คอรแซ, มารติน เรือ่ ย มาจนกระทั่งเครื่องบินยุคใหม เอ. ที. ๖ สปตไฟร, แบรแค็ตแลวก็ไอพนที่ บินเฟยวฟาวอยูทุกวันนี้ผมขับมาแลวทั้งนั้นแหละครับ บินสูง บินตํา่ บินควํา่ บินตะแคง บินหงายทองเฉี่ยว หลังคาโรงเก็บลอดสะพานพุทธผมเคยมาแลว เสืออากาศรุน ผมตายไปหมดเหลือผมอีกคนเดียว เดีย๋ วนีผ้ ม เลิกบินแลว แตถาวันไหนทะเลาะกับเมียผมก็บินเหมือนกัน” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางหัวเราะขึน้ พรอม ๆ กัน “ความจริงคุณหลวงยังหนุมมาก” เจาคุณปจจนึก ฯ พูดยิ้ม ๆ “ปนอ้ี ายุเทาไหรครับ” “๖๓ ครับใตครับ อีกสองปก็ครบเกษียณอายุแลว” “โอโฮ” นิกรรองขึน้ ดัง ๆ “๖๓ หรือครับ ผมคิดวา สัก ๔๐ เสียอีก คุณหลวงยังหนุมฟอทีเดียว” หลวงอุตลุด ฯ คอย ๆ ยืดหนาอกขึ้นวางทาใหผึ่งผาย เหมือนคนหนุม “พวกนายเรืออากาศหญิงหลายคนเขาก็วา อยางนีแ้ หละครับ อาศัยที่ผมมีอนามัยดี ชอบเลนเทนนิส เลยไมใคร อาเปนอันวาทานศาสตราจารยกับคุณ ๆ จะเดินทางไปคนหาฐานทัพจรวดของขาศึกแนนอนนะครับ” “ออไร เราจะออกเดินทางพรุงนี้ครับคุณหลวง พวกผม จะไปถึงดอนเมืองในเวลา ๙.๐๐ น.” “ดีทีเดียวครับ ผมจะคอยตอนรับทีด่ อนเมือง” เสี่ยหงวนยิ้มใหทานรองผูบัญชาการแลวถามวา “การเดินทางเขาไปในดินแดนขาศึกเราอาจจะถูกเครื่อง-บินประจัญบานของขาศึกโจมตีเราไดไม ใชหรือครับ” หลวงอุตลุด ฯ หัวเราะเบา ๆ “พวกคุณทํางานเพื่อประเทศชาติก็ตองเสี่ยงภัยเสี่ยงชีวิตแหละครับ แตเ���รือ่ งบินของเราจะบินใน ระยะสูง เครือ่ งบิน ประจัญบานของขาศึกอาจจะเตรียมตัวไมทนั สําหรับ ปตอ. ถาเราอยูในระยะสูงความ แมนยําก็หาไดยากอยางไรก็ตามเครื่องบินที่จะนําทานศาสตราจารยและพวกคุณไปนั้นเปนปอมบิน บี. ๒๔ มี อาวุธรอบตัวสามารถที่จะตอสูปองกันตัวได ผมจะไป ดอนเมืองกอนคําวั ่ นนี้ เพือ่ จัดเตรียมเครือ่ งบินและนัก


บินกับ เจาหนาที่ประจําเครือ่ งบินไวใหพรอม ซึ่งเรื่องนี้เราจะปกปดเปนความลับเฉพาะ แมกระทั่งนักบิน และพลประจําเครือ่ งบิน ผมก็จะไมบอกใหรู นอกจากจะสัง่ ใหเตรียมพรอมเพือ่ ทําการ บินในวันพรุง นีเ้ ทานัน้ กอนออกเดินทางผมจึงจะบอกเขา” ดร. ดิเรกพยักหนารับทราบ “ออไร ผมและพวกเราจะปฏิบัติหนาที่อันสําคัญยิ่งอยางดีที่สุด” นิกรวา “พวกเรายอมสละเลือดเนื้อ ตลอดจนกระดูกกระเดีย้ วของเราใหแกประเทศชาติทร่ี กั ของเรา ไดเสมอแหละ ครับ เพราะเราถือวาตัวตายดีกวาชาติตาย ขี่ควายดีกวาขี่วัว ชาติ เกียรติ วินยั กลาหาญ แดดจะ รอนอยางไรขอใหประ- เทศไทยเจริญก็แลวกัน ไชโย” ทานนายพลอากาศสะดุงเล็กนอยแลวยิ้มแหง ๆ “เอ—ผมเห็นจะตองลากลับเสียทีละครับ คุณนิกรจะได นอนพักผอนหรือไดอยูสงบเงียบตามลําพัง ลาละครับ” แลว ทานนายพลก็ยกมือไหวสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ซึ่งทุกคนก็รีบรับไหวทานทันที หลวงอุตลุด ฯ หยิบหมวกแกปที่วางอยูบนโตะขึ้นมาถือ ลุกขึน้ เดินออกไปจากหองรับแขก สี่สหาย กับทานเจาคุณตาม ออกไปสงหนาตึก ยืนจับกลุมมองดูจนกระทั่งรองผูบัญชาการปองกันพระนครนั่งรถ โอลสโมบิลออกไปจากบาน ‘พัชราภรณ’ โดยมีรถตรวจการของสารวัตรทหารบกติดตามไปในระยะใกล ชิด ทําหนาที่คุมกันทาน ตอนสายวันตอมา กอนเวลา ๙.๐๐ น. เล็กนอยคาดิลแล็คเกงพาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึกฯ ผานกองรักษาการณเขามา ในเขตกองทัพอากาศที่สนามบินดอนเมืองอยางสงาผาเผยซึ่งทหารยามที่ประตูแลเห็นปายเครื่องหมายหนา รถก็เปดทางใหโดยดี ทั้งกองทัพอากาศตางทราบกันทั่วไปแลววา ดร. ดิเรกกับคณะของเขาจะขึน้ เครือ่ งบิน พิเศษไปสํารวจฐานทัพจรวดของฝายศัตรู ขณะนีท้ างกองบินยุทธการไดจดั เครือ่ งบินไวเรียบรอย บี. ๒๔ ลํา หนึ่งจอดอยูบนทางวิ่งดานนอกใกลกับถนนสายใหญ พล.อ.ท. หลวงอุตลุดเวหา กับนายทหารชั้นผูใหญกลุม หนึ่งยืนสนทนา กันอยูใตปกเครื่องบินลํานี้ และใตปกอีกดานหนึ่งนักบินกับ เจาหนาทีป่ ระจําเครือ่ งบินรวม ๘ คนยืนอยูอีกกลุมหนึ่ง บี. ๒๔ เครือ่ งนีต้ ดิ อาวุธครบตามอัตราศึกมีพลประจําปนพรอม รถจิ๊ปของทหารอากาศคันหนึ่งแลนนําหนาพาคาดิลแล็คเกงและรถตรวจการของสารวัตรทหารบก ตรงมายังเครือ่ งบิน ลํานี้ สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ แตงกายแบบนักบิน สวม เสื้อกางเกงติดกันชุดสีเทาแต ไมไดสวมหมวก สวนเจาแหวซึ่ง ทําหนาที่เปนคนขับรถแตงเครื่องแบบสีกากีแกมเขียวคลายกับทหารบก ใบ หนาของเจาแหวเศราหมองเพราะเสียใจที่ไมไดมีโอกาสติดตามเจานายไปปฏิบัติหนาที่ราชการสําคัญในครัง้ นี้ รถยนตทั้งสามคันแลนมาหยุดริมถนนหางจาก บี. ๒๔ ประมาณ ๒๐ เมตร ทานรองผูบ ญ ั ชาการ ปองกันพระนครพา นายทหารอากาศในบังคับบัญชาของทานเขามาที่รถคาดิลแล็ค เกงดวยการใหเกียรติคณะ พรรคสี่สหายเปนอยางสูง พล นิกร กิมหงวน ดร. ดิเรก เจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางลงมาจากรถเกงคันงามและกมศีรษะ กระทํา ความเคารพทานรอง หลวงอุดลุต ฯ วันทยหัตถคํานับตอบ กลาวทักทายอยางสนิทสนมแลวแนะนํา


ให ดร. ดิเรกกับคณะ รูจักกับนายทหารชั้นผูใหญแหงกองบินยุทธการ ทั้งสองฝาย ไดปฏิสันถารกันอยาง สุภาพ มีการยกยอปอปนกันตามอัธยาศัยปราศจากการขัดคอซึ่งกันและกัน เมื่อไดสนทนากันสักครู หลวงอุตลุด ฯ ก็กลาวกับ ดร. ดิเรกอยางยิ้มแยมวา “เชิญทานศาสตราจารยกับคณะไปที่เครื่องบินเถอะครับเหลือเวลาอีก ๕ นาที ก็จะออกเดินทาง แลว” ดร. ดิเรกยิ้มแปน หันมาทางเจาแหวเอื้อมมือรับกระเปาซิบรูดขนาดกลางซึ่งบรรจุกลองถายรูปและ เล็นซพเิ ศษของเขา จากเจาแหว “ไมตองเสียใจอายแหว ยูเอารถกลับไปบานได เมือ่ เรากลับมาจากลาดตระเวนเราจะกลับบานโดย รถของกองทัพอากาศ” เจาแหวทําปากแบะยกหลังมือขวาขึ้นเช็ดนําตา ้ “รับประทานเอาผมไปดวยคนไมไดหรือครับ รับประ- ทานผมอยากขีเ่ รือบินครับ” หลวงอุตลุด ฯ มองดูเจาแหวอยางขบขันแลวพูดเสริม ขึน้ ดวยเสียงหัวเราะ “อยากขี่เรือบินหรือนายแหว โนน….ไอพนประจัญบาน จอดอยูกลางสนามเกือบ ๓๐ เครือ่ ง เธอ อยากขี่ลาไหนก็ ํ ไป เถอะ ฉันอนุญาต” เจาแหวยิ้มทั้งนําตา ้ “รับประทานไมไหวครับ ขืนใหผมขับไอพนรับประทาน เยีย่ วแตกแน ดีไมดี รับประทานโหมง โลกมองเทงไปเลย” พลยกมือตบบาเจาแหวคอนขางแรง “ไป—เอารถกลับบาน ขับตามรถสารวัตรไป” ทานนายพลกับนายทหารชั้นผูใหญพาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ เดินตรงไปที่ปอมบินยักษ บี. ๒๔ ขณะนี้นักบินกับพลประจําเครือ่ งบินไดเขาแถวเรียงเดีย่ วยืนนิง่ เฉยในทาตรง เตรียมตอนรับ ดร. ดิเรกกับ คณะ รองผูบัญชาการปองกันพระนครพาพรรคสี่สหายมาหยุดยืนเบื้องหนาแถวนักบินและพลประจํ า เครื่องบินทั้ง ๘ คน แลวทานก็กลาวแนะนํานักบินเปนคนแรก “นี่คือเรืออากาศเอกเวหน เชีย่ วเวหา นักบินประจํา เครือ่ งบินพิเศษเครือ่ งนีค้ รับ” ดร. ดิเรกยื่นมือใหนักบินสัมผัส แลวหันมาทางทานนายพล “กรุณาใหผมทราบประวัตินักบินผูนี้สักเล็กนอยเถอะครับ” หลวงอุตลุด ฯ ยิ้มละไม “ประวัติของเรืออากาศเอกเวหนสําเร็จจากโรงเรียนนาย- รอย จปร. เมือ่ พ.ศ. ๒๔๙๔ แลวมาเรียน การบินตอ” นิกรพูดเสริมขึน้ ทันที เราตองการทราบแตเพียงวาคุณเวหนเคยทําเครือ่ งบิน ตกกีค่ รัง้ เทานัน้ แหละครับ”


“ออ คุณเวหนเปนนักบินชั้นดีที่มีความรูความสามารถ ในการบังคับเครื่องบินอยางที่เรียกวานักบิน มือหนึ่งครับคุณ นิกร เคยพังเครื่องบินมาเพียง ๔๕ เครือ่ งเทานัน้ แตทกุ ครัง้ ทีเ่ ครือ่ งบินตก คุณเวหนกับผู โดยสารไมเคยไดรับบาดเจ็บแม แตนอ ย นายทหารอากาศทุกคนตางยอมรับวา คุณเวหน สามารถนําเครือ่ ง บินที่เสียหรือเกิดเพลิงไหมลงดินไดดีที่สุด คือ ใจเย็นนัน่ เอง” เสี่ยหงวนมองดู ร.อ. เวหนอยางพอใจในรูปรางอันสูงใหญและใบหนาอันสวยเกของเขา “คุณนักบินครับ แฮะ แฮะ อยาหาวาผมดูถูกเลยนะ ผมถามจริง ๆ เถอะ คุณเคยขับเครือ่ งบินเครือ่ งนี้ หรือเปลา” ร.อ. เวหนตอบอาเสีย่ อยางฉาดฉาน “ยังเลยครับ” เสี่ยหงวนทําคอยน หันขวับมาทางรองผูบัญชาการ ปองกันพระนคร “จะขัดของไหมครับเลือกเอา นักบินทีเ่ คยขับเครือ่ งบินลํานี้มาแลว” หลวงอุตลุด ฯ หัวเราะ “เชื่อมือเด็กของผมเถอะนาเสี่ย คุณเวหนแนทส่ี ดุ เครือ่ งบินก็เหมือนรถยนต เราขับรถยีห่ อ หนึง่ ได ก็ขับรถยี่หออื่นได ผมรับรองวาเด็กของผมคนนี้เปนนักบินมือเยี่ยมจริง ๆ คุณเวหนอาจจะบังคับปอมบิน เครื่องนี้ใหบินผาดแผลงแบบเครื่องบิน ขับไลก็ได” นิกรยิ้มแหง ๆ “เห็นจะไมดีแนคุณหลวง เค���ื่องบินยักษขนาดนี้ ถาบิน หกคะเมนก็คงโหมงโลก บินกันอยาง เครื่องบินโดยสารดีกวา ครับ กรุณากําชับนักบินดวยวาขอใหบินโดยไมมีการผาดแผลง แตบุคลิกลักษณะ ของคุณเวหนผมพอใจมาก อยางนี้แหละครับ สมกับเปนลูกผูชาย ทาทางสมาทไมเลวเลย” นักบินยิม้ แกมแทบแตก ตอจากนั้นทานนายพลก็แนะ นําใหสี่สหายรูจักกับนักบินผูชวย พนักงาน วิทยุและพลประจํา ปนกับชางอากาศ เจาคุณปจจนึก ฯ รูส กึ เอ็นดูพลประจําปน คนหนึง่ ซึง่ เปนจาอากาศโท และมีรปู รางอวนเตีย้ คลาย ๆ ทาน ไวหนวดจิ๋มหนาตาคลายกระตาย ทานเจาคุณยกมือตบบาเขา แลวกลาวทัก ทายอยางกันเอง “หลานชาย ถาเครือ่ งบินขาศึกมันเลนงานเราเธอตองสูต ายนะ” “ครับผม เปนไดยิงกันยับแหละครับ” “ดีมาก เธอชือ่ อะไรหลานชาย” “จาอากาศโทเกลี้ยง กลิ่นวิปริต ครับ” เสี่ยหงวนกับนิกรหัวเราะกาก ทานเจาคุณเมมปากแนน ทําตาปริบ ๆ มองดูจาอากาศโทเกลี้ยงอยาง ไมพอใจ ความรกใครเอ็นดูสิ้นสุดลงแลว “เธอนาจะขออนุญาตทางการเปลี่ยนชื่อและนามสกุลเสียใหม ชือ่ เพราะ ๆ กวานี่มีถมไป” “เปลี่ยนไมไดหรอกครับ พอแมตง้ั ใหผม” นิกรพูดเสริมขึน้ ดวยเสียงหัวเราะ


“ก็ไมจําเปนตองเปลีย่ นนีน่ ะ คุณเกลี้ยง เติมชื่อขางหนาเขาสักคําซีครับ เปนตนวาศักดิเ์ กลีย้ งหรือ ศรีเกลี้ยงอะไรก็ได” หลวงอุตลุด ฯ กับพวกนายทหารตางกลั้นหัวเราะไปตามกัน ร.อ. เวหนกลาวกับ ดร. ดิเรกอยาง นอบนอม “ไดเวลาแลวครับ ขอเชิญทานศาสตราจารยกบั คณะขึน้ เครือ่ งบินได” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางรําลาท ่ านรองผูบัญชา-การและนายทหารอากาศกลุมนั้น นักบินกับ เจาหนาที่ประจํา เครือ่ งบินรีบขึน้ ไปบนเครือ่ งบิน เพือ่ ประจําหนาทีข่ องตน ดร. ดิเรกพาทานเจาคุณกับเพือ่ น เกลอของเขาติดตามขึ้นไป เจาหนาทีป่ ระจําสนามบินไดปลดไมกันลูกลอและเข็นบันไดออกไป หลวงอุตลุด ฯ พาพวกนายทหารถอยออกไปยืนที่ถนน หลังจากนั้นเครื่องยนตของปอมบินก็ถูกสตาทขึ้นทีละเครื่องจน ครบ ๔ เครื่อง นักบินติดตอขอทางขึน้ จากหอสัญญาณโดย ทางวิทยุ เมือ่ ไดรบั อนุญาตใหนาเครื ํ อ่ งบินขึน้ ได ปองบิน บี. ๒๔ ก็เคลื่อนออกจากที่อยางแชมชาแลนไปทางเหนือของสนามผานทาอากาศยานดอนเมืองเลี้ยว ขวาเขาสูลานบิน จอดตัง้ ลําอยูสักครูนักบินก็บังคับปอมบินวิ่งไปตามทางของมันอยางรวดเร็ว บี. ๒๔ ลอย ขึ้นอากาศทีละนอย ฐานลูกลอถูกหดพับเก็บ เขามาเครือ่ งอัตโนมัติ เพราะเครื่องบินเครื่องนี้เปนเครื่องบินทิ้งระเบิดทางไกล จึงไมมีที่นั่งสวยงามเหมือนเครื่องบิน โดยสาร สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ นั่งอยูบนมายาวในหองแคบ ๆ ดานหลังหองนักบิน เจาหนาทีข่ องเครือ่ ง บินลํานีต้ า งประจําทํางานตามหนาทีข่ องตน บี. ๒๔ บายโฉมหนาไปทางทิศตะวันออก ร.อ. เวหนนํา เครือ่ ง บินขึ้นสูระยะสูงตามคําสั่งที่ไดรับมอบหมายมา บางขณะ ปอมบินบินผานกลุม เมฆฝนอันหนาทึบ ยามอากาศ ของเราทุกแหงไดรับแจงใหทราบทั่วกันแลววา บี. ๒๔ เครือ่ งทีข่ น้ึ เปนเครือ่ งบินของเราทีก่ ําลังจะบินไป ปฏิบตั งิ านนอกเขตประเทศไทย เนื่องจากเครื่องบินบินสูง ทุกคนจึงรูสึกหนาวเย็นผิด ปกติ เสี่ยหงวนลวงกระเปากางเกงหยิบวิสกี้ ตราขาวขวดกลางออกมาหนึง่ ขวดแลวชูอวดเพือ่ น ๆ “ตองดื่มอุนเครื่องเสียหนอย นึกแลววาบนนี้มันหนาว จึงเอาเหลาติดกระเปามา” แลวอาเสี่ยก็เปดจุกออกยกขึ้นดื่มอั้ก ๆ เหมือนกับดืม่ นํา้ เขาสงขวดเหลาใหเจาคุณปจจนึก ฯ ทาน เจาคุณสั่นศีรษะ ปฏิเสธ กิมหงวนสงใหนายแพทยหนุมแลวพูดขึ้นดัง ๆ “เอาเสียหนอยซีวะ หมอ” “โน เวลาทํางานไมใชเวลากินเหลา ขณะนี้เรากําลัง ปฏิบัติหนาที่ราชการสําคัญของเรา” “อาว ก็เพราะยังงั้นนะซี เราถึงตองกินเหลาใหใจปาไว เมื่อพนเขตประเทศเราแลวอาจจะเจอะ กระสุน ปตอ. และ เครื่องบินขับไลของขาศึก เชื่อกันเถอะวะหมอ ไมมีอะไรใน โลกนี้ที่จะทําใหจติ ใจเราเขม แข็งองอาจ เหี้ยมหาญ มือไวใจกลาหนาดานพรอมไดดีกวาเหลา คนไมกินเหลาจะไปสูกับหมาที่ไหนวะ เอา ไหม อายกร” นิกรสั่นศีรษะ “ไมเอาโวย กันชอบกินกับมากกวาเหลา แอรโฮสเตส หายหัวไปไหนหมดวะ ไมเห็นเอาอาหาร หรือเครือ่ งดืม่ มาเสิรฟ ”


พลหัวเราะหึ ๆ ยกมือขวาเขกกบาลนิกรเบา ๆ “นี่มันเครื่องบินทิ้งระเบิดโวย ไมใชเครื่องบินโดยสาร” “ออ—นัน่ นะซี ที่นั่งคลาย ๆ กับโรงละครลิงสมัยกอน ดูอะไร ๆ มันรกรุงรังทัง้ นัน้ ” พูดจบนิกรก็ ลวงกระเปากางเกงหยิบหอกระดาษหอหนึ่งออกมาคลี่ออกยื่นใหกิมหงวน “เอา—เอาฝรัง่ ดองไปแกลมเหลา เสียหนอยแกบาดคอ” อาเสี่ยอดหัวเราะไมได “อายเปรตนี่ มักจะมีอาหารและขนมติดตัวอยูเสมอ ฝรั่งดองเคี้ยวไมไหวโวย ฟนลางเจ็บอยูซีก หนึง่ ” นิกรลวงกระเปาเสือ้ หยิบหอกระดาษแกวหอหนึง่ ออกมา สงใหเสี่ยหงวน “ยังงั้นก็เอาไสกรอกไปกิน” “กิมหงวนลืมตาโพลง “โอโฮ แนจริงโวย อายกร ไปไหนกับแกไมอด” แลวกิมหงวนก็หันมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ “คุณอา ดื่มเสียนิดนะครับ เราขึ้นมาสูงหนาวมาก คุณอาแกแลวประเดี๋ยวจะเปนตะพาน” ทานเจาคุณสะดุง เล็กนอย “แลวกัน ฉันไมใชลูกเปดนี่หวาจะไดเปนตะพั้น” อาเสี่ยหัวเราะ “เขาเรียกตะพานหรือตะพัน้ ครับ” “ตะพั้นโวย เปนโรคชนิดหนึง่ ของเด็กออน แลวก็ลูก เปดตัวเล็ก ๆ มีอาการชักกระตุก” กิมหงวนยื่นขวดวิสกี้ใหทานเจาคุณ “เพื่อความครึกครื้นในหมูคณะ ดื่มกันคนละนิดดีครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ สั่นศีรษะ อาเสีย่ ชะโงกหนามองดู นายพัชราภรณ “แกเอาไหมละ” พลโบกมือแตไมพูดวากระไร กิมหงวนนั่งกินไสกรอก กระปองอยางเอร็ดอรอย สักครูเขาก็ลุกขึ้น ยืนถือขวดเหลา และหอไสกรอกกระปองเดินไปที่ประตูกั้นหองนักบิน พลแล เห็นเขาก็ดุกมิ หงวน “เฮย อยาไปยุงกับนักบินเขาโวย” อาเสี่ยหันมายิ้ม “เปลา จะใหเขาดืม่ เหลานิดหนอยเทานัน้ เรามาเรือ ลําเดียวกัน รวมเปนรวมตายดวยกัน ประเดี๋ยวก็ จะพนเขต แดนเราแลว” พลวา “เขากําลังทํางานอยูใ นหนาทีข่ องเขา จะดื่มเหลา ไดอยางไร อยาบาไปหนอยเลยวะ อายหง วน” “ปูโธ จะเปนอะไรไปวะ เมือ่ ตอนสงครามอินโดจีน เราเปนนักบินขับไลของกองทัพอากาศ ทุก ครั้งที่เราออกโจมตี ขาศึกกันกินเหลาเมาแปทุกที ทําไมกันขับเครื่องบินไดและทํา การรบได ไลยิงเครื่องบิน


ฝรั่งเศสวิ่งหนีหางจุกตูดไปตามกัน นักบินผูม สี มญาวาเปรตเวหาในครัง้ นัน้ นะ ไมใชเรืออากาศโทกิมหงวน คนนี้หรอกหรือ” พูดจบอาเสี่ยก็ยกมือเคาะประตูหองนักบิน บานประตูหองนัน้ ถูกเปดออกโดยเรืออากาศโทคนหนึง่ ซึ่งเปนนักบินผูชวยคือ ร.ท. ผาด บินแผลง นักบินชั้นดี คนหนึ่งของกองทัพอากาศ ความจริงความสามารถในการบิน ของเขาดีกวา ร.อ. เวหนมาก เปน นักบินมากอน ร.อ. เวหน ถึง ๕ ป และไดไปเรียนการบินตอทีอ่ เมริกา ๒ ปเพิ่งกลับ เมื่อปกลายนี้ เขาควรจะ เปนนาวาอากาศตรีแลว แตเขาดืม่ เหลาเหมือนนําประปาและกิ ้ นเหลาไดตลอด ๒๔ ชัว่ โมง ยศ ของเขาจึงติด อยูแคเรืออากาศโท “ออ—เชิญซีครับ อาเสีย่ ” นักบินผูชวยกลาวทัก กิมหงวนอยางนอบนอม แลวมองดูขวดตราขาวใน มือกิมหงวน “นัน่ นํ้าชาหรือครับ” อาเสี่ยยักคิ้วแลวพูดเสียงกระซิบ “เหลาครับ ไมใชนําชา” ้ ร.ท. ผาดเมมปากแนนแลบลิ้นเลียริมฝปาก แลวกลาววา “เชิญในหองนักบินเถอะครับ” กิมหงวนเดินตามนักบินผูชวยตรงไปหา ร.อ. เวหน ซึ่ง กําลังนั่งขับปอมบินยักษในทาทางเอางาน เอาการ “ฮัลโล สวัสดีครับ คุณเวหน ผมมีอะไรมาใหคุณดื่ม นิดหนอย” นักบินเงยหนามองดูอาเสี่ยและขวดวิสกี้ที่เขายื่นมาให “ขอบคุณครับ อาเสีย่ ผมกําลังขับเครื่องบิน ผมดืม่ ไมไดหรอกครับ” “นา นิดเดียวนาคุณเวหน อึกสองอึกไมถึงกับเมาหรอก ครับ ดื่มเพื่อใหจิตใจคึกคักเขมแข็งเปนการ ปลุกใจเสือปา ผม กราบละครับ ดืม่ เพือ่ มิตรภาพระหวางเรา ขณะนี้ชีวิตของพวก ผมมอบไวใหแกคุณแลว ผมรักคุณมาก ใหดน้ิ ตายเถอะครับ คุณเปนนายทหารอากาศที่สงางามมาก นักบินบางคนมองดู จองเต็มทนไม ภาคภูมิอยางคุณเลย ดื่มสักนิดเถอะครับ เชือ่ ผมเถอะครับ คุณจะไดมีความสุขความเจริญ” ร.อ. เวหนไมใชนักดื่ม แตเขาบายอคือชอบใหคนยกยอ ปอปน เขา ถาใครยอเขาแลวเขาก็ยินดีถลก หนังหัวใหผนู น้ั ได เขายิ้มแหงๆ แลวหันมาทางนักบินผูชวยซึ่งกําลังนั่งลงขาง ๆ เขา “ผมไมอาจจะปฏิเสธไมตรีจิตของอาเสี่ยได พี่ผาดอยา รายงานผมนะ” ร.ท. ผาดหัวเราะเบา ๆ “โอ.เค. ดื่มเลยนองชาย คนอยางผมไมเคยฟองใคร หรอกครับ คุณก็รอู ยูแ ลววาจิตใจของผมเปน อยางไร” ร.อ. เวหนรับขวดวิสกี้มาจากกิมหงวน แลวเปดจุกออก ยกดื่มประมาณสองเปก เสร็จแลวเขาก็สง ขวดมาคืนใหอาเสี่ยแลวยกมือไหวกิมหงวน “ขอบคุณมากครับ อาเสีย่ ผมจะไมลืมไมตรีจิตของ อาเสีย่ เลย แตกรุณาอยาใหผมดื่มมากกวานี้นะ ครับ ผมดื่มไม เปนหรอกครับ ดืม่ มากเกิดเมาขึน้ ผมอาจจะขับเครือ่ งบินชน แผนดินโดยไมรตู วั ก็ได” อาเสี่ยหยุดยิ้มทันที


“ถายังงั้นคุณดื่มเทานี้พอแลว” พูดจบเขาก็สงขวดเหลาใหเสืออากาศจอมขีเ้ มา “เอาหนอยครับ คุณ ผาด คุณดืม่ เปน หรือเปลา” ร.ท. ผาดนําลายสอ ้ เขายิ้มอยางกระดากกระเดื่อง “ดื่มไดนดิ ๆ หนอย ๆ ครับ” กิมหงวนพยักหนารับทราบ แลวมองออกไปนอกหนาตางดานเครือ่ งบิน ขณะนี้ บี. ๒๔ กําลังบิน ผานภูเขาลูกหนึ่ง ทรรศนะวิสัยปลอดโปรงมองเห็นในระยะไกล นักบินเงยหนา ขึน้ มองดูอาเสีย่ แลวชี้มือไป ที่ขุนเขาใหญที่มองแลเห็นลิบ ๆ เบือ้ งหนาโนน “อาเสี่ยเห็นเขาใหญลูกนั้นไหมครับ” “เห็นแลวครับ” “นั่นแหละครับคือพรมแดนของเราทางดานนี้ พอขาม เขาไปแลวก็จะพนเขตประเทศไทย สักครู เครื่องบินของเราจะ บินขามแมนํ้าสายหนึ่ง บางทีการคนหาฐานทัพจรวดของฝายแดง เราคงจะไดรับการ ตอนรับจากกระสุน ปตอ. บาง” เสี่ยหงวนอมยิ้ม ใบหนาของเขาแดงกําด ่ วยแอลกอฮอล “สําหรับ ปตอ. ผมเฉย ๆ ครับ คุณเวหน แตเครือ่ ง บินขับไลนะซีครับ รูสึกเสียว ๆ อยางไรชอบ กล” นักบินวา “ถามันรุมเลนงานเราสักสองสามลําผมรับรอง วาเราสูม นั ไดแน แตถามันแหกันมาสัก ๓๐ เครื่อง เราก็คง เสร็จมันเหมือนกัน อาเสีย่ กรุณากลับไปเรียนทานศาสตราจารยใหเตรียมติดกลองถายภาพ ไดแลวครับ อีก ๕ นาทีเราจะพนเขตแดนของเรา” กิมหงวนหันมาทางนักบินผูชวยซึ่งกําลังยกขวดเหลาที่ปราศจากนํ้าสีเหลืองขึ้นพิจารณาดูดว ยแวว ตาเศรา ๆ กิมหงวน สะดุง เฮือกสุดตัวแลวเอ็ดตะโรลัน่ “คุณผาด….แลวกันซีครับ ทําไมถึงเอาเหลาผมเททิ้ง หมด โอโย….เหลาตัง้ ครึง่ คอนขวด” ร.ท. ผาดยิ้มแหง ๆ พูดเสียงยานคางนาสงสาร “ไมไดเทหรอกครับ อาเสีย่ ผมกินหมด” เสี่ยหงวนทําคอยน “ตายแลว…คุณกินหมด ไมเมาแยหรือครับ” “แฮะ แฮะ นอยไปครับ ตามปกติผมกินละวันละสองขวดเปนอยางนอย ถาเหลาฝรั่งอยางนี้ ๓ ขวด ก็ยังไหว” อาเสี่ยคอย ๆ หันหนามาทาง ร.อ. เวหน นักบินยิ้มให เขากลาววา “พี่ผาดแกแนครับในเรื่องเหลา พวกนักบินดวยกันไมมี ใครสูพี่ผาดได อาหารเชาของพีผ่ าดคือ เหลา ๒ กั๊ก กับขนม ปงทาเนย ๒ แผน ไขลวก ๒ ฟอง แกดื่มเหลาตางกาแฟครับ” เสี่ยหงวนเปลี่ยนสายตามาที่นักบินผูชวย “ผมวาผมเกงกลาแลวยังสูคุณผาดไมได คุณดื่มมาก ๆ อยางนีไ้ มกลัวเปนโรคตับแข็งหรือครับ” ร.ท. ผาดหัวเราะชอบใจ เหลาทําใหเขามีอารมณครึก ครืน้ รืน่ เริงขึน้ มาแลว


“ตับผมหรืออาเสี่ย หมอวาตับของผมแข็งเหมือนกอน หินและแข็งมาหลายปแลว ไมเห็นมันเปน อะไร โรคพิษสุรา เรือ้ รังผมก็ไมเปน ยิ่งกินเหลามากสุขภาพของผมก็ยิ่งดี” อาเสี่ยฝนยิ้ม “คุณเคยกินเหลาขณะที่คุณกําลังขับเครื่องบินไหมครับ ผมหมายถึงเครื่องบินไอพนประจัญบาน ไมใชปอมบินยักษ อยางนี้” ร.ท. ผาดยิ้มอยางภาคภูมิ “ผมตองดื่มเหลาทุกครั้ง กอนทีจ่ ะผมขึน้ เครือ่ งบินครับ เจานายทานก็ทราบดี” “อือ—แลวคุณขับไดด… ี ..” “ก็พอไปไดครับ เพราะผมไมไดเปนผูบังคับฝูงผมเพียง แตบินเกาะหมูไปเทานั้น แตโดยมากผมจะ หลงเพราะนั่งหลับ บางทีบินฝกแถวอยุธยา ลพบุรี ผมผาไปถึงสงขลา ตองยอนกลับมาลงประจวบนํามั ้ นหมด พอดี” อาเสี่ยหัวเราะ “เลยไดขึ้นเงินเดือนสองขั้น” “ปูโธ ตะรางนะซีครับ พอกลับมาดอนเมืองก็เขาหอง ขัง เพือ่ นผมรุน เดียวกันเปนนาวาโทไปก็มี คุณเวหนนีน่ ะ เปนนักบินรุน นองผมนะครับ รุนหลังผมหลายป แตเขาไม กินเหลาเขาก็ไดเปนเรืออากาศเอก ความจริงไมใชความผิด ของผมเลยที่ผมกินเหลา มันเปนความผิดของรัฐบาลตางหาก ที่ทาเหล ํ าขาย ถารัฐ บาลไมทาเหล ํ าขายอยางเด็ดขาด ผมและ นักสุราทั้งหลายจะไปเอาเหลาที่ไหนกินละครับ” นักบินหันมายิ้มกับผูชวยของเขา “คุยมากไปแลว พี่ผาด เรากําลังจะขามพรมแดนอยูแลวครับ เตรียมตัวเถอะพี่ ถาผมถูกยิงตาย พี่ผาด ตองเอาเครื่องบินกลับไปฐานทัพของเราใหได อยาลืมวาทานศาสตราจารยดเิ รก เปนบุคคลสําคัญยิง่ คนหนึง่ ของประเทศชาติเราในเวลานี้ ถา เราถูกเครือ่ งบินขับไลของฝายแดงโจมตี เราก็ตอ งตอสูจ น กระสุนนัดสุด ทาย” พูดจบเขาก็มองดูหนากิมหงวน “เชิญ อาเสีย่ เถอะครับ แลวกรุณาปดประตูหอ งใหผมดวย” เสี่ยหงวนพาตัวเดินออกไปจากหองนักบินและปดประตูหอ งใหเรียบรอย ขณะนี้ ดร. ดิเรกกําลังติด ตั้งกลองถายรูป พิเศษของเขา ใชเลนซเทเลโฟโตซึ่งเปนประดิษฐกรรมของ เขาครอบเล็นซหนากลองอีกที หนึ่งเล็นซพิเศษนี้เปรียบเหมือน กลองสองทางไกลที่มีคุณภาพอยางดีเยี่ยม พล นิกรกับเจาคุณ ปจจนึก ฯ ยืน จับกลุมอยูขาง ๆ นายแพทยหนุมและชวยเหลือ ดร. ดิเรกเทาที่จะชวยได เสี่ยหงวนเดินเขามายกมือกอดพล กับนิกรไวคนละขาง “เฮย นักบินเขาบอกวาอีก ๕ นาที เครือ่ งบินเราจะ ขามพรมแดนเราแลวโวย เตรียมตัวตายได” “ฮา” เจาคุณปจจนึก ฯ อุทานลั่น “นักบินเขาใหมา บอกยังงี้หรือ” “เปลาครับ ทีว่ า เตรียมตัวตายผมพูดเอง เขาสั่งใหมา บอกดิเรกเตรียมกลองถายรูปครับ” เจาคุณคอนขวับ “ถอยไปหาง ๆ โวยเหม็นเหล���า” “โธ—คุณอาก็มีกลิ่นเหม็นเหมือนกันผมยังทนได” ทานเจาคุณทําปากจู


“เดี๋ยวก็เกิดเตะปากกันขึ้นเทานั้นเอง” นายแพทยหนุมติดตั้งกลองถายภาพพิเศษของเขาเสร็จ เรียบรอยแลว เขาหันมายิ้มกับเพื่อนเกลอ ของเขาแลวกลาววา “ถาพบสถานีหรือฐานทัพจรวดของพวกแดง กันจะ บันทึกภาพลงในฟลมใหละเอียด เพือ่ เราจะได สงหนวยกลาตายมาทําลายใหราบคาบ” พลวา “ฉันรูส กึ วาขณะนีเ้ ครือ่ งบินของเราบินสูงมาก มองแลเห็นภูมปิ ระเทศเบือ้ งลางเลือนลางเต็ม ทน แมนํ้าคดเคีย้ ว ไปมามองเห็นกวางนิดเดียวเทานัน้ กลองของแกจะถายได ชัดเจนหรือหมอ” “ออไร มันเปนกลองพิเศษไมใชกลองธรรมดา เล็นซ เทเลโฟโตนอกจากจะดูดภาพเขามาใกลแลว ยังขยายภาพใหใหญโตกวาเดิมอีก กนบุหรี่ที่ทิ้งอยูบนพื้นดินในเวลานี้ ถา กันถายภาพมันไวกนบุหรี่นั้นจะโต ขนาดตนตาล” “ไมเลวโวย” นิกรพูดยิ้ม ๆ “ตั้งใจถายใหดีก็แลวกัน ใสฟลมแลวหรือยังละ” “ใสแลว” ดร. ดิเรกตวาดแวด เสียงเครื่องขยายเสียงดังขึ้นทั่วหอง “ฮัลโล ทานศาสตราจารยครับ เครือ่ งบินของเราขาม พรมแดนประเทศไทยออกมาแลว ผมจะนํา เครื่องบินวนเวียน คนหาสถานีจรวดของขาศึก ฮัลโล…พลประจําปนทุกคนเตรียม พรอม ชวยกันมองหา เครื่องบินขาศึก ระวังจะถูกโจมตีโดยไม รูต วั พนักงานวิทยุรายงานไปเดี๋ยวนี้ เครือ่ งบินของเราบินอยูเ หนือ ดินแดนขาศึกแลว และกําลังคนหาสถานีจรวดของ ขาศึก” บี. ๒๔ คงบินเรือ่ ยไปตามปกติ นักบินไดใชกลอง สํารวจภูมปิ ระเทศเบือ้ งลางคนหาฐานทัพจรวด ของฝายศัตรู อยางตั้งใจ เครือ่ งบินกําลังจะผานเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึง่ เมื่อเครื่องบินเขาถึงชานเมืองนั้น บี. ๒๔ ก็สั่นสะเทือน โคลงเคลงไปทั้งลํา อาการสั่นสะเทือนเกิด ขึ้นตลอดเวลา นัก บินไดพูดกระจายเสียงแจงใหทราบ “ฮัลโล ทุกคนโปรดฟง เครือ่ งบินของเรากําลังถูก ปตอ. ระดมยิงอยางหนัก ทานศาสตราจารยครับ ผมมองเห็นฐานทัพ จรวดแลว อยูท างทิศเหนือของเมืองนี้ เตรียมถายรูปได” ร.อ. เวหน บังคับปอมบินฝากระสุน ปตอ. อันหนาแนน มุงตรงไปยังสถานีปลอยจรวดซึ่งมองแล เห็นอยางถนัดดวย กลองประจําเครือ่ งบิน มันตัง้ อยูใ นบริเวณปาโปรงแหงหนึง่ เครือ่ งยิงจรวดทัง้ สีเ่ ครือ่ งตัง้ เรียงกันเปนแถวหนากระดานมีรถ บรรทุกหลายคันจอดอยูเปนแถว มีโรงทหารและโรงเก็บจรวด นอกจากนี้ ยังมีสิ่งปลูกสรางอีกหลายแหง ดร. ดิเรกเริ่มตนบันทึกภาพดวยกลองพิเศษของเขาทัน ที ปอมบินกําลังเลี้ยวขวาเปนวงกวางเพื่อ ยอนกลับไปยังสถานีจรวดของฝายแดงอีก ปตอ. ภาคพื้นดินหยุดยิงแลว พนักงานวิทยุประจําปอมบินยักษไดติดตอกับกองทัพ อากาศทีด่ อนเมืองตลอดเวลา ขณะนี้นักบิน ตองทํางานหนัก ที่สุด ระหวางที่นายแพทยหนุมกําลังถายภาพ เสียงเครือ่ ง กระจายเสียงก็ดังขึ้น


“เครื่องบินไอพนประจัญบานของขาศึกทางขวารวม ๕ เครือ่ ง กําลังบินตรงเขามา เตรียมตอสู เครื่องบินขาศึก” นิกรอกสั่นขวัญแขวน หยิบพระเครือ่ งรางทีค่ อวางลง บนฝามือแลวประนมมืออาราธนาพระเสียง สั่นเครือแทบไมเปนภาษามนุษย “พุทธังอาราธนานัง ธรรมมังอาราธนานัง สังฆังอาราธ นานัง เพี้ยง…พุทธแคลวคลาด ธาแคลว คลาด ยะแคลว คลาด” ไอพนประจัญบานของฝายศัตรู ซึง่ เปนเครือ่ งบินรบ แบบทันสมัย และมีความเร็วสูงบินเกาะหมูกัน เขามารวม ๕ เครื่องในระยะสูงมาก เมื่อใกลจะถึงปอมบินยักษ บี. ๒๔ ผูบังคับฝูงก็ออกคําสั่งทางวิทยุใหนัก บินเปดฉากโจมตีปอมบิน ยักษทันที ไอพนขับไลทั้ง ๕ เครือ่ งตางแตกแยกออกจากหมู ของมันและดําดิ่งลง มารัวกระสุนปนกลอากาศเขาใส บี. ๒๔ ของเรา ในเวลาเดียวกันนี้เองปนทุกกระบอกของ บี. ๒๔ ก็ สง กระสุนออกจากลํากลองเปนการตอสูป อ งกันตัว ร.อ. เวหน เชีย่ วเวหา ตองทํางานอยางหนักในการ บังคับเครือ่ งบินและยิงตอสูเ ครือ่ งบินประจัญ บาน ของขาศึกซึ่ง กําลังรุมลอม นอกจากนีย้ งั ตองติดตอกับพลปนประจําปอมปน ตาง ๆ โดยทางวิทยุ กระจายเสียง เสียงปนกลอากาศและเสียงเครื่องยนตไอพนดังกึกกอง การรบบนเวหาเปนไปอยางดุเดือดตืน่ เตน ไอพนประจัญบาน เครื่องหนึ่งถูกยิงระเบิดกลางอากาศ ซึ่งทําใหสี่สหายและเจาคุณปจจนึก ฯ ไชโยโหรอ ง และกระโดดโลดเตนไปตามกัน บี. ๒๔ สูพลางหนีพลาง ไอพนประจัญบานทัง้ ๔ เครือ่ งติดตามโจมตี ไมลด ละ พลประจํ าปนของเราคนหนึ่งถูกยิงตายคาปน ปอม บินถูกกระสุนปนกลทะลุปรุพรุนไปหลายแหง กระสุนปนกล นัดหนึ่งถูกหนาอกเสี่ยหงวนอยางจังถึงกับลมลงดวยความแรง ของกระสุนปน แตชา งนา ประหลาดมหัศจรรยใจยิง่ อาเสีย่ หาไดรบั อันตรายไม เขากมลงมองดูหนาอกของเขา เมือ่ ไมเห็น รอยกระสุน ปนเสี่ยหงวนก็ลืมตาโพลงรีบผลุนผลันลุกขึ้นยืน “ไมเขาโวย ฮะ ฮะ นึกวามองเทงเสียแลว” ดร. ดิเรกแหวกหนาอกเสื้อกิมหงวนออกดู แลวเขาก็ แลเห็นรอยผืน่ แดงเล็กนอยปรากฏอยูท ห่ี นา อกเบื้องซายของ อาเสี่ยอยางถนัดนายแพทยหนุมตื่นเตนแปลกใจเหลือที่จะกลาว “โอ—ยูเหนียวโวย” อาเสี่ยยิ้มแปน ดึงสรอยคอและพระเครือ่ งรางหลายองคออกมาอวด ดร. ดิเรก “เพียงแตหลวงพอสมเด็จวัดระฆังองคเดียว ก็แนพอแลว กันมีหลวงพอชั้นนําถึง ๖ องค กริง่ ปวเร ศวร, ทายยาน, ทากระดาน, นางพญา, หลวงพอแกว และสมเด็จวัดระฆัง” “ออไร ออไร กลับไปนี่กันจะตองหาพระดี ๆ ไวปอ ง กันตัวบาง” นิกรพูดเสริมขึน้ “ถาจะใหแนจริงตองหลวงพอใบขนุนซีวะหมอ องค ใหญและแบนยาวประมาณหนึ่งศอกปดหนา อกพอดี รับรองวา ปนยิงไมเขาเหมือนเกราะปองกันตัวเรา”


การสนทนาสิ้นสุดลงเมื่อกระสุนปนกลอากาศชุดหนึ่ง ทะลุเขามาในหอง และเฉียดรางสี่สหายกับ เจาคุณปจจนึก ฯ ไปอยางหวุดหวิด ทานเจาคุณยืนนิ่งเฉยทําตาปริบ ๆ ไมยอม พูดอะไรกับใครเลย พยายามทํา จิตใจใหมน่ั คง นึกถึงคุณพระ คุณเจาเปนทีพ่ ง่ึ การตอสูร ะหวาง บี. ๒๔ กับเครือ่ งบิน ประจัญบานทัง้ ๔ เครื่องยังเปนไปอยางไมลดละ เครือ่ งบิน ประจัญบานอีกครื่องหนึ่งถูกปนทายยิงไฟลุกโพลงทั้งลํา นัก บิน ขาศึกกระโดดรมหนีเอาตัวรอด ร.อ. เวหน สั่งงานทางวิทยุตลอดเวลา เขาบังคับปอม บินเดินทางกลับเขาเขตประเทศไทยโดยดวน ขณะนี้เจาหนาที่วิทยุยังคงสงรายงานการสูรบแจงไปใหกองทัพอากาศทราบทุก นาที ถึงแมวาปอมบิน บี. ๒๔ ถูกยิงทะลุปรุพรุนเกือบทั่วลํา ไดรับความเสียหายไมนอย นักบินกับผูชวย ของเขาก็สามารถ พามันกลับเขาสูดินแดนของประเทศไทยได ไอพนประจัญบาน ของขาศึกทั้ง ๓ เครือ่ งติด ตามลวงลําเข ้ ามาในแดนไทยอยาง องอาจ แตแลวเมือ่ แลเห็นฝูงเครือ่ งบินเอฟ. ๘๔ ของเรารวม ๙ เครือ่ งกําลัง บินตรงเขามาในระยะไกล เครือ่ งบินขับไลของ ขาศึกก็ผละจากการรบบินหนีกลับไปทันที เสียงนักบินประกาศเครื่องกระจายเสียงดังไปทั่วทุกหอง “เลิกรบ ใหพลปนไปดูอาการของจาอากาศโทสมบัติ ที่หองปนทาย ขณะนี้เราปลอดภัยแลว ทาน ศาสตราจารยกบั คณะจะเขามาคุยกับผมที่หองนักบิ���ก็ไดครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ ถอนหายใจโลงอก “สิ้นเคราะหไปทีนึกวาเสร็จมันเสียแลว เปนครัง้ แรก ในชีวติ ทีอ่ าตองเผชิญกับเหตุการณทน่ี า ตืน่ เตนเชนนี้” พลยิ้มใหทานเจาคุณ “คุณอานั่งพักผอนเสียเถอะครับ เครือ่ งบินประจัญบาน ของเรามาชวยเราแลว บินผานเราไปเดีย๋ วนี้ เอง” ทานเจาคุณพยักหนาชาๆ ลวงกระเปากางเกงหยิบยาดมขึ้นมาดม นิกรแลเห็นเขาก็หวั เราะชอบใจ “คุณพอแกแลวยังกลัวตายอีกหรือครับ” จบตอนหนึ่ง (โปรดติดตามเลมที่ ๒)


samgler-133 book 1