Page 1


www.samgler.org


หองสมุดหนังสือเกา ลาพรายทะเล พล * นิกร * กิมหงวน เอื้อเฟอ พิมพเปนเอกสาร โดย คุณกระดิง่ ทองแดง แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง ร.ล. นครศรีธรรมราช ซึง่ เปนเรือสลุตแหงราชนาวี ไดรับคําสัง่ ใหออกเดินทางจากฐานทัพเรือทีส่ ตั หีบ ในเวลา ๑๙.๐๐ น. ของวันที่ ๑๓ พฤษภาคม ๒๕๐๓ เพือ่ ทําการลาดตระเวนอาวไทยโดยเปลีย่ นเวรกับ ร.ล. ปน เกลา ทุกชั่วโมง ร.ล. นครศรีธรรมราชจะตองรายงานทางวิทยุใหกองเรือยุทธการทราบ ซึ่งก็ไมมีอะไร นอก จากบอกตําแหนงเรือ เหตุการณปกติ ครั้นเวลา ๑๓.๐๐ น. ของวันเสารท่ี ๑๔ กองเรือยุทธการก็ไมไดรบั ขาวจาก ร.ล. นครศรีธรรมราช จน กระทั่ง ๑๔.๐๐ น. ทางกองเรือยุทธการพยายามวิทยุติดตอก็ไมสาเร็ ํ จ จึงเขาใจวาเครือ่ งรับสงวิทยุของ ร.ล. นครศรีธรรมราชคงจะขัดของ อยางไรก็ตาม ผูบ ญ ั ชาการกองเรือยุทธการก็มไิ ดนง่ิ นอนใจในเรือ่ งนี้ ดังนั้นพอฟาสาง เครือ่ งบินไอพน ประจัญบานของฝูงบินนาวีรวม ๓ เครือ่ ง ก็ออกเดินทางไปคนหา ร.ล. นครศรีธรรมราชทันที ซึ่งขาวสุดทายของ เรือสลุตลํานี้ที่กองเรือยุทธการไดรับทางวิทยุโทรเลขในเวลา ๐๒.๐๐ น. แจงวา ร.ล. นครศรีธรรมราชกําลังผาน จังหวัดจันทบุรี เหตุการณปกติ ครั้นเวลา ๘.๐๐ น. กองทัพเรือก็ไดรบั โทรเลขดวนจากผูว า ราชการจังหวัดตราด ปรากฏขอความดังตอ ไปนี้ เรียน ผูบ ญ ั ชาการทหารเรือ เรือยนตของชาวประมงจังหวัดตราดลํ าหนึ่งไดชวยทหารเรือรวม ๒๒ คนที่ลอยคออยูใน ทะเลไวไดเมือ่ เวลา ๔ น. เศษวันนี้ ทหารเรือเหลานีเ้ ปนทหารประจํา ร.ล. นครศรีธรรมราช และแจงวา เรือถูกตอรปโดจมอยางกะทันหัน กระผมและเจาหนาที่ตารวจได ํ ใหความชวยเหลือทหารเรือทุกคนเปน อยางดี จะสงรายงานละเอียดเรียนมาใหทราบโดยเร็วที่สุด. ผูวาราชการจังหวัดตราด ไมมีปญหาอะไรอีก ร.ล. นครศรีธรรมราชถูกเรือดํานํ้าของฝายแดงลอบโจมตีดว ยตอรปโ ดแนนอน กรมสืบราชการลับของกระทรวงกลาโหมไดรับรายงานจากหนวยจารกรรมนอกประเทศเมื่อสัปดาหที่แลวมานี้


เอง แจงวาฝายศัตรูไดพยายามทุกประการที่จะใหคนไทยเชื่อวา แสนยานุภาพของซีโตนั้นไมมีความหมายอะไร กําลังรบอันมหาศาลของฝายคอมมิวนิสต ทั้งทางบก, เรือ, และอากาศ ยอมเหนือกวา หนวยจารกรรมของเรายืน ยันวา กองเรือรบคอมมิวนิสตจํานวนหนึง่ ซึง่ ประกอบดวยเรือลาดตระเวนหนักลําหนึง่ เรือพิฆาต ๓ ลํา และเรือ ดํานํ้าแบบใหมใชพลังงานปรมาณู มีฐานยิงจรวดใตนาอี ้ํ กลําหนึง่ กําลังเดินทางจากทะเลจีนบายโฉมหนามายัง อาวไทย เพื่อขัดขวางการประลองยุทธทางเรือครั้งใหญของกลุมประเทศภาคีซีโตในปลายเดือนพฤษภาคมนี้ดวย แผนการณอันลี้ลับลึกซึ้ง ซึ่งจะทําใหการประลองยุทธตองเลิกลมไปหรือเลื่อนเวลาออกไปโดยไมมีกาหนด ํ เมื่อไดรับโทรเลขดวนของผูวาราชการจังหวัดตราด ทานแมทพั เรือก็รดุ เขาพบทานผูบ ญ ั ชาการทหาร สูงสุดทันที ตอนสายวันนั้นเอง หมวดเรือตอรปโ ดและหมูเ รือปราบเรือดํานําก็ ้ ไดรับคําสัง่ ดวนใหออกเดินทางจาก ฐานทัพสัตหีบ ทําการลาเรือดํานํ้าของฝายแดงทันที ทางราชการทหารไมมีความจําเปนอันใดทีจ่ ะตองปดขาว ร.ล. นครศรีธรรมราชถูกเรือดํานําคอมมิ ้ วนิสตลอบยิงดวยตอรปโดถึงกับจมลงภายในเวลาไมถึง ๕ นาที กอง บัญชาการทหารสูงสุดจึงออกคําแถลงการณแจกจายไปยังวิทยุและโทรทัศนทุกแหง นอกจากนี้ยังเชิญผูแทน หนังสือพิมพทุกฉบับมาพบ เพือ่ แจงขาวรายของ ร.ล. นครศรีธรรมราชใหทราบ วันจันทรท่ี ๑๖ พฤษภาคม เวลา ๑๓.๐๐ น. เศษ เรือสินคาสัญชาติอังกฤษลําหนึง่ ซึง่ เดินทางมาจากฮอง กงไดถูกเรือดํานํ้าของฝายแดงโจมตีดวยตอรปโดในทะเลหลวงนอกนานนําไทยทางแหลมเขมร ้ เรือสินคาลํานี้ ชื่อ “ดัมพรีส” ระวาง ๕,๐๐๐ ตัน บรรทุกสินคาตาง ๆ จากฮองกงมากรุงเทพ ฯ เมื่อถูกตอรปโดกัปตันไดสงวิทยุ เอส.โอ.เอส. ขอความชวยเหลือ ร.ล. ทาจีนซึง่ ลาดตระเวนอยูร ะหวางดานนอกของเขตนานนําไทยได ้ รีบรุดไป ชวยเหลือตามตําแหนงที่ไดรับทราบทางวิทยุ แตเมือ่ ไปถึง เรือ “ดัมพรีส” ไดจมลงสูกนทะเลแลว อยางไรก็ตาม ผูบังคับการ ร.ล. ทาจีนกับทหารประจําเรือก็ไดชว ยลูกเรือและผูโ ดยสารไวเกือบ ๕๐ คน บางก็อยูใ นเรือบต บางก็อยูในเรือยาง ตอมาวันอังคารที่ ๑๘ พฤษภาคม เวลา ๑๖.๐๐ น. เรือปราบเรือดํานําของราชนาวี ้ ชอ่ื ร.ล. หนุมานได พบเรือดํานํ้าปรมาณูขนาดยักษของขาศึกโผลออกมาจากหลังเกาะชางในเขตจังหวัดตราด ซึ่งเปนเกาะสําคัญที่ กองทัพเรือไดบันทึกไวในประวัติศาสตรของราชนาวีไทย อันเนือ่ งมาจากเรือลาดตระเวนลาม็อตปเกของกองทัพ เรือฝรั่งเศสไดปะทะกับ ร.ล. ธนบุรีของเราที่หนาเกาะชางนี้ในกรณีพิพาทระหวางไทยกับอินโดจีน เรือปราบเรือดํานําของเราอยู ้ ห า งจากเรือดํานําข ้ าศึกประมาณ ๓ ไมล จึงไดใชปน ใหญระดมยิงเรือดํา นํ้า และวิทยุตดิ ตอกับฝูงบินนอยทีจ่ งั หวัดจันทบุรใี หสง เครือ่ งบินมาชวย กระสุนปนใหญตกใกลเคียงกับเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึกหลายนัด แตเรือดํานําปรมาณู ้ ไดดํานําหลบ ้ หนีไปได เรือปราบเรือดํานําแห ้ งราชนาวีพยายามคนหาตําแหนงเรือดํานําจากเครื ้ ่องฟงเสียงก็ไมพบ หลังจากนั้น ไอพนประจัญบานจากฝูงบินจันทบุรีก็เดินทางมาถึงเกาะชาง เขารวมมือกับเรือรบทัง้ สองลําคนหาเรือดํานําข ้ าศึก เกือบชั่วโมงจึงกลับไป วิทยุและหนังสือพิมพทั่วโลกตางกระจายขาวสําคัญนี้ เรือรบแหงราชนาวีไทยไดเคลือ่ นทีอ่ อกจากฐาน ทัพกระจายกําลังกันไปทั่วอาวไทยทั่งฝงตะวันออกและฝงตะวันตก ฝูงบินแหงกองบินนอยประจวบคีรีขันธและ จันทบุรีเขารวมปฏิบัติงานกับกองทัพเรือดวย เพือ่ ขับไลเรือรบขาศึกและลาเรือดํานําลึ ้ กลับลํานัน้


อยางไรก็ตาม ไมปรากฏวามีเรือรบขาศึกลวงลําเข ้ ามาในนานนําไทยเลย ้ นักบินไดพบหมูเ รือรบขาศึก ในทะเลหลวงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดนราธิวาส ซึ่งทะเลหลวงนั้นคือนานนําที ้ ไ่ มมใี ครเปนเจา ของครอบครอง และทุกชาติยอมมีสิทธิ์ที่จะใชทะเลหลวงได สวนอาวไทยหรือนานนํ้าของไทยนั้นมีเขตลากเสน ตรงจากนราธิวาสถึงจังหวัดตราดตามแผนที่ แตถงึ กระนัน้ ก็มเี นือ้ ทีใ่ หญโตกวางขวางมาก เรือดํานําปรมาณู ้ ของ ขาศึกจึงลอบเขามาทํางานไดโดยมีเรือรบทีอ่ ยูน อกเขตนานนําไทยทํ ้ าหนาที่เปนพี่เลี้ยง. บายวันนั้น... ที่ฐานทัพเรือสัตหีบ เรือยนตประจํา ร.ล. หนุมานซึง่ เปนเรือปราบเรือดํานํา้ กําลังแลนออกจากชายฝง มุงตรงไปยังหมูเ รือปราบเรือดํานําสามสี ้ ่ลาํ ซึง่ จอดอยูใ นอาวบริเวณฐานทัพเรืออันกวางใหญ แวดลอมดวยเกาะ เล็กเกาะนอย อันเปนธรรมชาติที่สวยสดงดงามตายิ่ง เรือยนตลํานีข้ บั โดยจาเอกคนหนึง่ มีพลทหารเรือสองคน มีผูโดยสาร ๕ คนคือ พล, นิกร, กิมหงวน ดร. ดิเรกและเจาคุณปจจนึก ฯ ซึ่งทั้ง ๕ คนนีแ้ ตงเครือ่ งแบบชุดสีดาํ สวมหมวกบาเรต ติดตราเครือ่ งหมาย ๓ ทัพ แตไมไดติดเครื่องหมายยศ คณะพรรคสี่สหายเดินทางมาประจํา ร.ล. หนุมานในฐานะผูเชี่ยวชาญสรรพาวุธและนักวิทยาศาสตร แหงกองทัพไทย ทั้งนี้ตามคําสั่งของกองบัญชาการทหารสูงสุดเกี่ยวกับการปราบเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึกซึ่ง ขณะนี้ยังปวนเปยนอยูในอาวไทย ปรากฏวาเรือหาปลาหลายลําไดพบเห็นเรือดํานํ้ามหึมาลํานี้ ซึ่งชาวเรือให สมญามันวา “พรายทะเล” และขณะนีก้ องทัพเรือของเรากําลังติดตามคนหาทัว่ บริเวณอาวไทย เพือ่ ทําลายมันให ได เมื่อเรือยนตลํานัน้ แลนเขามาใกลหมูเ รือปราบเรือดํานํา้ ความเร็วของเรือก็ลดลงตามลําดับ จาเอกซึ่งทํา หนาที่บังคับเรือยนตลานี ํ ไ้ ดนําเรือตรงเขาไปยัง ร.ล. หนุมาน ซึง่ ในเวลาเดียวกันนีเ้ อง พล ร.ต. วิชาญ ชัย ประสิทธิ์ ร.น. ผูบ งั คับหมูเ รือปราบเรือดํานําและ ้ น.ท. หยด เฉลิมเกียรติ ร.น. ผูบังคับการ ร.ล. หนุมาน ไดเตรียม การตอนรับ ด.ร. ดิเรกกับคณะอยางแข็งแรง นายทหารประจําเรือหลายคนยืนรวมกลุมอยูเบื้องหลังผูบังคับการ และผูบังคับหมูของเขา เรือยนตลํานั้นแลนมาเทียบกราบขวา ร.ล. หนุมานอยางแชมชา พลทหารเรือสองคนชวยกันยึดเรือไว ดร. ดิเรกพาสามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ เดินขึน้ บันได ร.ล. หนุมานในทาทางกระฉับกระเฉง ทันใดนัน้ เอง พล ร.ต. วิชาญก็พาผูบ งั คับการเรือเขามาตอนรับ ซึ่งทานนายพลเรือไดรูจักคุนเคยกับ ดร. ดิเรกมาเปนอยางดี เพราะนายแพทยหนุมเปนผูสรางเครื่องฟงเสียงแบบใหม “ดิเรกไฮโดรโฟนิค” ใหแกกองทัพเรือและเขาเปนผูฝ ก สอนวิธีใชแกพวกทหารเรือทั้งหลาย นอกจากนี้ ดร. ดิเรกยังไดมกี ารติดตอกับกองทัพเรืออยูเ สมอ คณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และทานนายพลเรือตางยกมือวันทยาหัตถพรอม ๆ กัน ดร. ดิ เรกยื่นมือใหพล ร.ต. วิชาญจับดวยสันถวไมตรีอันสนิทสนม “สบายดีหรือครับ อาจารย” ดร. ดิเรกสัน่ ศีรษะ


“ไมสบายหรอกครับทาน กินไมไดนอนไมหลับมาหลายวันแลว เกีย่ วกับเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึก ผมไมเขาใจเลยทีเ่ ครือ่ งไฮโดรโฟนิคใชทางานไม ํ ไดผล” ทานนายพลเรือยิม้ เล็กนอย และแนะนํา นท. หยด เฉลิมเกียรติ ร.น. ใหรูจักกับ ดร. ดิเรก ณรงคฤทธิ์ ซึ่งนายทหารแหงราชนาวีผนู ไ้ี ดเรียนเพิม่ เติมทีป่ ระเทศอังกฤษ ๓ ป เพิ่งกลับมาเมืองไทยเมื่อเร็ว ๆ นีจ้ งึ ไมรจู กั กับนายแพทยหนุม แตกไ็ ดยนิ ชือ่ เสียงของ ดร. ดิเรกมานานแลว ในฐานที่เปนนายแพทยผูยิ่งใหญ และเปนนัก วิทยาศาสตรผูยอดเยี่ยมของโลกคนหนึ่ง ซึ่งนักวิทยาศาสตรทั่วโลกยกยองชมเชยเขามาก ดร. ดิเรกกับผูบังคับการ ร.ล. หนุมานไดทักทายกันเปนอยางดี แลวนายแพทยหนุมก็หันมาทางคณะ ของเขาแนะนําใหรูจักกับ พล ร.ต. วิชาญและ น.ท. หยด นิกรมีความของใจอยางยิ่งเมื่อ ดร. ดิเรกบอกเขาวา ทานนายพลเรือผูน เ้ี ปนผูบ งั คับหมูเ รือปราบเรือดํา นํ้า ทั้งสองฝายสนทนากันสักครู นิกรก็ถือโอกาสถามทานนายพลเรือ “ทานครับ ประทานโทษเถอะครับ ผมอยากจะเรียนถามอะไรสักหนอย ทานมียศเปนพลเรือตรี ไหงมี ตําแหนงเล็กนิดเดียว เปนแตผหู มูเ ทานัน้ อยางนอยก็ควรจะเปนผูบ ญ ั ชาการซีครับ” พล ร.ต. วิชาญยิ้มใหนิกร “ตําแหนงของราชนาวีไมเหมือนกับทหารบกครับคุณนิกร ทหารบกเปนสิบตรี สิบโทหรือสิบเอก ก็มี ตําแหนงเปนผูบังคับหมู แตวาอํานาจหนาที่ของเขาก็คือปกครองบังคับบัญชาทหารในหมูของเขาเพียงหมูเดียว ซึ่งมีไมกี่คน” “แลวทหารเรือละครับ” นิกรถามอยางสนใจ “ทหารเรือหรือครับ คําวาผูบังคับหมูก็หมายความวา เปนผูบ งั คับบัญชารับผิดชอบเรือรบหมูห นึง่ อยาง ผมอยางงี้ ผมเปนผูบังคับหมูเรือปราบเรือดํานํา้ ผมตองควบคุมบังคับบัญชาเรือปราบเรือดํานําถึ ้ ง ๔ ลํา” “โอโฮ” นิกรรองขึน้ ดัง ๆ “ตําแหนงนี้ไมใชตาแหน ํ งเล็ก ๆ นีค่ รับ แลวผูบังคับหมวดละครับ” “ผูบังคับหมวดก็คอื เจานายของผม พลเรือโทประมาณ สุรพลครับ กําลังเรือรบสองหมูเ ปนหนึง่ หมวด ฉะนั้นสําหรับตําแหนงของทางทหารเรือแลว ผูท เ่ี ปนผูบ งั คับหมวดเรือตาง ๆ ก็ตองเปนนายทหารชั้นผูใหญและ เปนคนสําคัญในราชนาวี” กิมหงวนพูดเสริมขึ้น “ถายังงั้นผูบังคับการก็เปนลูกนองผูบังคับหมูนะซีครับ” น.ท. หยดยิ้มใหเสี่ยหงวน “ถูกแลวครับ ผูบ งั คับการเรือตองอยูใ นบังคับบัญชาของผูบ งั คับหมู” “วา” อาเสี่ยคราง “ตรงกันขามกับทหารบกนีค่ รับ ทหารบกถาเปนผูบังคับการก็สั่งขังผูบังคับหมวด หรือผูบังคับหมูอยางสบาย” ผูบังคับการ ร.ล. หนุมานหันไปพยักหนาเรียกนายทหารประจําเรือกลุม นัน้ ใหเขามาหา แลวเขาก็แนะ นําใหรูจักกับคณะพรรคสี่สหายทีละคน คือ น.ต. สุภาพ ฤทธิไกร ร.น. ตนเรือ ร.อ. สมยศ วงสุวรรณ ร.น. ตนปน ร.อ. ชาติ บุญประดับ ร.น. ดนกล และ ร.อ. อนันต ราชวัลลภ ร.น. ตนหน นอกจากนี้ก็มีนายแพทยประจําเรือ นายทหารพลาธิการ และนายทหารประจําหนาที่อื่นอีกหลายคน


ทุกคนไดแสดงความยินดีตอ ดร. ดิเรกกับคณะซึ่งถูกสงมาประจําเรือปราบเรือดํานําลํ ้ านี้ เพือ่ รวมมือ กันลาพรายทะเลหรือเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึก ในที่สุดทานนายพลผูบังคับหมูเรือไดกลาววา “ผมสั่งใหผูบังคับการเขาจัดหองพักไวใหอาจารยกับคณะแลวครับ และสั่งใหเขาเอาใจใสเปนพิเศษ ตามคําสั่งของทานผูบัญชาการทหารสูงสุด” ดร. ดิเรกกมศีรษะเล็กนอย “ขอบคุณครับ เสื้อผาของพวกเราและเครื่องมือวิทยาศาสตรของผมจะมาถึงสนามบินสัตหีบในราว ๑๖.๐๐ น. วันนี้ พรอมดวยคนของผมอีกหนึง่ คน เมือ่ เครือ่ งมือของผมมาถึงเรียบรอย ผมจะทําการตรวจสอบเรดา ใตนํ้าและเครื่องไฮโดรโฟนิคประจําเรือลํานี้ทันที ผมไมเขาใจเลยทีเ่ ครือ่ งมือของผมคนหาตําแหนงเรือดํานําของ ้ ขาศึกไมพบ รายงานของทานที่ผมไดอานรายละเอียดจากกองบัญชาการทหารสูงสุดทําใหผมกลุมใจมาก ผมไม เชื่อวาเครื่องมือของผมไรสมรรถภาพ แตผมคิดวาเรือดํานําปรมาณู ้ ลานี ํ ้อาจจะมีเครื่องมือพิเศษบางอยางที่บังคับ เรดาใตนาและเครื ํ้ อ่ งฟงเสียงเรือดํานําของผมให ้ ทางานไม ํ ไดผล” พล ร.ต. วิชาญยิม้ เล็กนอย “ทางกองทัพเรือก็เขาใจอยางนี้ครับ ทานผูบัญชาการทหารเรือถึงไดรายงานไปทางกองบัญชาการ ทหารสูงสุดขอใหอาจารยกับคณะมารวมงานลาพรายทะเล เพราะถาอาจารยไดคมุ เรดาใตนาและเครื ้ํ อ่ งไฮโดรโฟ นิคของอาจารยดวยตนเองแลว ถาเรือ “หนุมาน” พบเรือดํานําปรมาณู ้ เมือ่ ไรมันก็ตอ งตกเปนเหยือ่ ทุน ระเบิดนํา้ ลึกของเราทันที” นายแพทยหนุมยิ้มอยางภาคภูมิ “ออไร ผมจะตองลาพรายทะเลใหไดดวยเครื่องมือพิเศษของผมที่กาลั ํ งเดินทางมา ไฮโดรโฟนิคแบบ ใหมของผมวิเศษจริง ๆ แมแตเสียงปลาขยับเหงือกหรือทําปากขมุบขมิบใตนํ้าเราก็ไดยินถนัด มันไมมีทางที่จะ หนีเราไปได นอกจากนี้ผมยังนําระเบิดปรมาณูขนาดจิ๋วมาดวยซึ่งเปนระเบิดเวลา ถาเรือดํานําข ้ าศึกดํากบดานนิ่ง เฉยอยูที่ใด และเรดาใตนํ้าจับตําแหนงได เราก็จะสงมนุษยกบหรือประดานําเอาระเบิ ้ ดไปเกาะติดเรือมัน รับรอง วาตูมเดียวกลายเปนเศษเหล็กชิ้นเล็กชิ้นนอย” พวกนายทหารเรือทําหนาเลิ่กลั่กไปตามกัน ผูบังคับการถาม ดร. ดิเรกวา “ระเบิดปรมาณูขนาดจิว๋ ของอาจารยจะเกิดการระเบิดขึน้ เองเพราะถูกความรอนหรือเหตุอน่ื ๆ ไดไหม ครับ” ดร. ดิเรกลืมตาโพลง “โน – มือชั้นผมทําอะไรตองรอบคอบ มันจะระเบิดก็ตอ เมือ่ เราติดหัวชนวนระเบิดและตัง้ เวลาใหมนั ระเบิด ตามธรรมดาเอาฆอนหรือขวานทุบก็ไมระเบิด” น.ท. หยดยิ้มแหง ๆ “ถึงเชนนั้นก็ไมนาทดลองเลนนะครับ เรือ “หนุมาน” มีระวางเพียง ๑,๒๐๐ ตันเทานัน้ ระเบิดตูมเดียว ก็คงไมมีอะไรเหลือ” ทานนายพลผูบ งั คับหมูเ รือปราบเรือดํานําพู ้ ดตัดบท


“เชิญอาจารยกับคณะไปที่หองพักเถอะครับ ประเดี๋ยวจะไดรับประทานนําชาเวลาบ ้ าย เรือ่ งเสือ้ ผาและ เครื่องมือวิทยาศาสตรที่กาลั ํ งเดินทางมาโดยเครื่องบินพิเศษของกองทัพอากาศ ไมจาเป ํ นจะตองหวงครับ ผมจะ สงทหารไปรับทีส่ นามบินใหเรียบรอย” ครั้นแลว พล ร.ต. วิชาญก็พาคณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ เดินลงบันไดไปใตทอ งเรือ ผู บังคับการกับคณะนายทหารประจําเรือติดตามไปดวย กอนคํ่าวันนัน้ เอง กระเปาเสื้อผาของสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ พรอมดวยลังไมฉําฉาขนาดใหญสี่ลัง ซึ่งบรรจุเครื่องมือวิทยาศาสตรอันมีคายิ่ง ก็ถูกสงมายัง ร.ล. หนุมาน โดยเจาแหวติดตามมาดวย ซึง่ เจาแหวเปนผู ควบคุมสิ่งของเหลานี้มาจากสนามบินดอนเมือง และกองทัพอากาศกับกองทัพเรือไดมกี ารติดตอกันโดยทางวิทยุ ตลอดเวลา หลังจากอาหารคํ่าผานพนไปแลว ดร. ดิเรกไดขลุกอยูใ นหองสัญญาณตลอดเวลา น.ท. หยด เฉลิม เกียรติ ร.น. ผูบ งั คับการเรือ และนายทหารหนุม ซึง่ มียศเปนเรือตรีรว มปฏิบตั งิ านทดสอบสมรรถภาพเครือ่ งเรดา ใตนํ้าและเครือ่ งไฮโดรโฟนิคสําหรับฟงเสียงเรือดํานําอย ้ างใกลชิด สวนพล, นิกร, กิมหงวน เจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวพักผอนอยูในหองพักซึ่งเปนหองแคบ ๆ มีเตียงนอนซอนกันสองแถว แถวละ ๓ เตียง และมีโตะ เกาอี้อยูทางดานริมชองกระจก ถึงแมเรือจอด ร.ล. หนุมานก็ตดิ ไฟมีสตีมพอที่จะออกเรือได ภายในเรือมีไฟฟาสวางไสว ไดยินเสียง เครื่องกําเนิดไฟฟาครางกระหึ่มตลอดเวลา เรือรบทุกลําในฐานทัพเรือสัตหีบอยูในสภาพเตรียมพรอม มีนาย ทหารและทหารประจําเรือครบถวน ดร. ดิเรกไดสอบถามรายละเอียดจากผูบ งั คับการเรือและเรือตรีหนุม เจาหนาทีป่ ระจําเครือ่ งฟงเสียงเรือ ดํานํ้าอันเปนประดิษฐกรรมของเขาอยางละเอียดถี่ถวน นับตัง้ แต ร.ล. หนุมานไดพบเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึก ลํานั้นซึ่งโผลออกมาจากหลังเกาะชาง เปนการซักยิ่งกวาทนายความซักพยานเสียอีก น.ท. หยดและ ร.ต. พจนได เลาใหนายแพทยหนุมฟงตามตรง ดร. ดิเรกใชความคิดอยางหนักหนวงในเรือ่ งนี้ ในที่สุดสีหนาอันเครงเครียดของเขาก็ยิ้มแยมแจมใส นายแพทยหนุมกลาวขึ้นอยางมั่นใจวา “เครื่องฟงเสียงเรือดํานําและเรด ้ าของผมไมไดเสื่อมคุณภาพเลย ผมพอจะรูแ ลววาเรือดํานําปรมาณู ้ ของ พวกแดงมีวิธีหลบซอนตัวอยางไร เครือ่ งมือของผมจึงคนหามันไมได อา – ทานผูบังคับหมู ทานอยูป ระจําเรือ อะไรนะ ผูการ” “ทานอยูป ระจําเรือพาลีครับ” “ผมจะไปพบทานเดี๋ยวนี้ เพือ่ เจรจากับทานในเรือ่ งนี้ ผมตองการมนุษยกบที่มีความสามารถพิเศษสักสี่ หาคนและอยากจะไดโดยเร็วที่สุด ทานนายพลผูบ งั คับหมูเ รือปราบเรือดํานําคงจะหาให ้ ผมไดไมใชหรือครับ” “ไดซิครับอาจารย ที่ฐานทัพเรือนี้มีมนุษยกบที่ไดรับการฝกฝนอยางดีเลิศมาแลวมากมายทีเดียว อาจารยจะไปพบผูบังคับหมูเดี๋ยวนี้หรือครับ”


“ออไร ผมอยากไปพบทานเร็วที่สุด บางทีพรุง นีผ้ กู ารจะตองนําเรือนีเ้ ดินทางไปเกาะชางเพือ่ ใหผมได ไปสํารวจตําแหนงทีเ่ รือดํานําดํ ้ าลงไป ผมกลาเอาหัวผมเปนประกัน ถาอายพรายทะเลลํานี้ยังปวนเปยนอยูในอาว ไทยละกอ ผมจะตองทําลายมันใหได กัปตันและพวกลูกเรือจะตองเปนผีเฝาอาวไทยแน ๆ” ร.ต. พจนยิ้มให ดร. ดิเรกแลวพูดเบา ๆ “ผมเชือ่ มืออาจารยครับ” น.ท. หยดยกนาฬิกาขอมือดูเวลาแลวกลาวกับนายแพทยหนุม “อาจารยจะไปพบกับผูบังคับหมูก็เชิญซิครับ ผมจะพาไป แตจะตองสงสัญญาณไฟไปเรียนถามทาน เสียกอน ขึ้นไปบนดาดฟาเถอะครับ” ใน ๑๐ นาทีนน้ั เอง ดร. ดิเรกกับ น.ท. หยดก็ลงเรือยนตประจํา ร.ล. หนุมานมุงตรงไปยัง ร.ล. พาลี เรือ ปราบเรือดํานําอี ้ กลําหนึ่งซึ่ง พล ร.ต. วิชาญ ชัยประสิทธิป์ ระจําอยูท เ่ี รือลํานัน้ เมื่อไดพบกับทานนายพลเรือ ดร. ดิเรกก็ไดใหความคิดเห็นอันเปนสาระประโยชนยง่ิ ในที่สุดเขาก็ขอ มนุษยกบจํานวนหนึ่งสําหรับทํางานปราบเรือดํานําปรมาณู ้ ลานี ํ ้ และขออนุมตั ใิ ห น.ท. หยดนําเรือ “หนุมาน” เดินทางไปเกาะชาง ซึ่งทานผูบังคับหมูก็ไมขัดของ “ตกลงครับอาจารย พรุงนี้ตอนสายผมจะสงมนุษยกบสี่คนไปที่เรือ “หนุมาน” สวนการออกเรือผมจะ สั่งทีหลัง” “ขอบคุณมากครับ สําหรับมนุษยกบตองการทหารเรือทีม่ รี า งกายแข็งแรงจริง ๆ นะครับ ควรจะเลือก คนลําสั ่ นหนาอกใหญ” “ไดครับ ผมมีอยูห ลายคนหนาอกเบอเริม่ ๆ ทั้งนั้น อาจารยเห็นตองชอบแน สามารถปฏิบัติงานไดดี วายนํ้าคลองเหมือนปลา แตละคนเฉลียวฉลาดและกลาหาญ ผานการฝกมามากตอมากแลว มีความทรหดอดทน ที่สุด” “ออไร ออไร ผมจะใชมนุษยกบลงสํารวจใตทะเลบางแหง โดยรวมงานกับผูชวยของผม ถาหากวาเรา พบเรือดํานําปรมาณู ้ ลานั ํ ้นกบดานอยูที่ใด ผมก็จะทําลายมันเสียดวยระเบิดปรมาณูขนาดจิ๋วของผม” ดร. ดิเรกไดสนทนากับทานนายพลเรือเปนเวลาชั่วโมงเศษ จึงชวน น.ท. หยดลาทานผูบังคับหมูเรือ ปราบเรือดํานํากลั ้ บ ร.ล. หนุมาน ตอนสายวันรุง ขึน้ ... ขณะที่สี่สหายกับทานเจาคุณปจจนึก ฯ นั่งพักผอนสนทนากันอยูในหองพัก เจาแหวก็กระหืดกระหอบ เขามาในทาทางตื่นเตนผิดปกติ “รับประทาน...โอย...รับประทานมาแลวครับ” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางมองดูเจาแหวอยางเคือง ๆ “ใครมาวะ” ทานเจาคุณถาม เจาแหวยิ้มนอยยิ้มใหญ “รับประทาน มนุษยกบนะซีครับ ผูการใชใหผมลงมาเชิญทุกคนขึ้นไปบนดาดฟาครับ”


พลหัวเราะหึ ๆ “แกจะบาหรือวะอายแหว แกตื่นเตนเสียราวกับวามนุษยกบเปนมนุษยอภินิหารหรือผูวิเศษอะไร ทํานองนั้น พูดเสียจนหายใจหายคอไมทัน ทั้ง ๆ ทีม่ นุษยกบก็คอื ทหารเรือเราดี ๆ นีเ่ อง” เจาแหวมีสีหนาชุมชื่นผิดปกติ “รับประทาน ทหารเรือถูกแลวครับ แตวา เปนทหารเรือผูห ญิง” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ สะดุง เฮือกพรอม ๆ กัน “ทหารเรือผูห ญิง” กิมหงวนรองตะโกนสุดเสียง “ครับ แลวก็สวยเสียดวยครับ รับประทานแตละคนจํ้ามํ่าทรวดทรงขนาดเจน รัสเซลหรือมารีลิน มอน โรทั้งนั้นแหละครับ” “กี่คนอายแหว” นิกรถามเร็วปรือ๊ เจาแหวยกมือขวาขึ้น โดยหดนิว้ หัวแมมอื เสีย “รับประทานสีค่ นครับ” นิกรยิ้มแปน “บึบบับเหมือนกันทุกคนหรือ” “ครับ แตละคนสวนเวาสวนโคงแนไปเลย รับประทานรีบขึน้ ไปบนดาดฟาเถอะครับ ผมรับรองวา พวกคุณเห็นแลวตองนําลายหก” ้ พลมองดู ดร. ดิเรกอยางขบขัน “แกนึกยังไงขึ้นมาวะหมอ แกถึงขอมนุษยกบผูหญิงมาทํางาน” นายแพทยหนุมสั่นศีรษะ “โน – กันไมไดระบุเพศ กันเพียงแตบอกพลเรือตรีวิชาญวากันตองการมนุษยกบสักสี่หาคน ทานรับ รองวาจะสงมาใหเชาวันนี้ แลวทานก็สงกบตัวเมียมาให” เจาคุณปจจนึก ฯ พูดเสริมขึ้น “ทามันชักจะยุงละโวยดิเรก เปนผูหญิงยิงเรือจะมาอยูรวมกับพวกทหารเรือลํานี้ไดอยางไร ประเดีย๋ ว เกิดอายตาลยอดดวนขึ้นจะเดือดรอน” ดร. ดิเรกหัวเราะหึ ๆ “คงไมเปนไรครับ เพราะทหารมีวนิ ยั เชือ่ ฟงคําสั่งผูบังคับบัญชา” นิกรพูดขึน้ ดวยเสียงหัวเราะ “สนุกกันละวะพวกเรา อยางนอยก็คงจะทําใหทหารเรือทั้งลําวุนวายไปตามกัน เพราะทหารเรือลวน แตกําลังแตกเนือ้ หนุม ไปโวยพวกเรา ขึน้ ไปบนดาดฟาเถอะ อยากดูหนามนุษยกบตัวเมียเต็มทนแลว เคยเห็นแต มนุษยกบตัวผู นุงกางเกงยืดลงนํามองดู ้ หาสวนทีเ่ จริญตาไมไดเลย กลามเนือ้ ขึน้ เปนมัด ๆ ขนจัก๊ แรยาวเฟอ ย บาง คนไวหนวดซะดวย” เสียงหัวเราะดังขึน้ อยางครืน้ เครง ทุกคนตางลุกขึ้นพากันออกไปจากหองพัก


บนดาดฟาตอนหัวเรือ ร.ล. หนุมาน น.ท. หยดผูบังคับการเรือพรอมดวยนายทหารประจําเรือทีม่ ี ตําแหนงสําคัญอีก ๔ คน คือตนเรือ ตนหน ตนปน และตนกล กําลังยืนจับกลุมสนทนากับหญิงสาวรางอวบอัด ทั้ง ๔ คน ซึ่งเปนมนุษยกบชั้นดีแหงกองพันมนุษยกบของราชนาวี ซึ่งสาวสวยทั้ง ๔ คนนีอ้ ยูใ นชุดอาบนําสี ้ กรมทาแนบแนนสนิทเนือ้ แลเห็นสวนโคงสวนเวาและสวนนูนยั่วยวนตานาพิสมัย บนพืน้ ดาดฟาเรือมีกระเปา เสื้อผาขนาดใหญรวม ๔ กระเปา รองเทายางแบบเทากบ ๔ คู หมวกยางสวมศีรษะ ๔ ใบ แวนตากันนํา้ ๔ คู ทอ ออกซิเจนทอคูขนาดเล็กอีก ๔ เสน ของเหลานีท้ หารประจําเรือยนตของกองเรือยุทธการไดชว ยขนจากเรือยนต ขึ้นมาบนเรือปราบเรือดํานําลํ ้ านี้ เมื่อ ดร. ดิเรกพาคณะพรรคของเขา พรอมดวยเจาแหวเดินเขามาหยุดยืนรวมกลุม กับพวกทหารเรือ น.ท. หยด เฉลิมเกียรติ ร.น. ผูบังคับการ ร.ล. หนุมานก็แนะนําใหมนุษยกบหรือกบสาว ๆ ทั้ง ๔ ตัวใหรจู กั กับ คณะพรรคสี่สหายโดยทั่วหนากัน สี่สาวตางชิดเทาตรงกับศีรษะกระทําความเคารพ ซึ่งสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ก็กระทําความเคารพตอบแบบเดียวกัน ผูบังคับการเรือไดระบุชื่อมนุษยกบใหสี่สหายทราบเปนคน ๆ ไป “คุณคนนี้ เรือตรีหญิงบุปผา บุนนาคครับ ถัดไปเรือตรีหญิงไฉไล วีรเดช แลวก็เรือตรีหญิงวันทนีย เมษาคม ทางขวานัน่ เรือตรีหญิงระริน ชูประยูรครับ” ดร. ดิเรกกมศีรษะเล็กนอย เขารูสึกพอใจ ร.ต. หญิงระริน ชูประยูร ร.น. มากกวาคนอื่น เขากลาวกับ หลอนวา “ผมรูสึกเปนเกียรติอยางยิ่งที่ทางราชการสงพวกคุณมารวมงานสําคัญกับพวกเราในเรือลํานี”้ ระรินยิม้ ออนหวาน “ขอบคุณคะอาจารย หนูกบั เพือ่ น ๆ จะตั้งใจปฏิบัติหนาที่อยางดีที่สุดตามที่ไดใหคามั ํ ่นสัญญากับทาน ผูบังคับกองพันมนุษยกบไวแลว” อาเสี่ยทําทาเจาชูป ระตูดนิ กลาวถามนายเรือสาวผูมีนามวาวันทนียวา “กองพันนีม้ แี ตกบตัวเมียทัง้ นัน้ หรือครับ” วันทนียห วั เราะคิก “กบตัวผูก ม็ เี หมือนกันคะ” เสียงผูบงั คับการเรือรองตวาดทหารประจํา ร.ล. หนุมานดวยเสียงอันดัง “เฮย – อยากติดตะรางหรือยังไงวะ บอกวาไมใหแอบดูยังจะแอบดูอีก ประเดีย๋ วพอเอาขึน้ ศาลทหาร เสียเลยในฐานขัดคําสั่ง รูไหมวาขณะนี้อยูในระหวางกฎอัยการศึก” พวกทหารเรือซึ่งแอบดูมนุษยกบสาวตางแตกฮือวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง น.ท. หยดซอนยิ้มไวใน หนา เขายกซองคําสั่งราชการชูใหคณะพรรคสี่สหายดู แลวกลาวกลับนายแพทยหนุมอยางนอบนอม “ทานผูบญ ั ชาการกองเรือยุทธการไดมหี นังสือนําสงตัวนายทหารเรือหญิงทัง้ ๔ คนมาถึงผมครับ และ สั่งมาวา เทาที่ใหมนุษยกบแตงชุดอาบนํ้านําคําสั่งมารายงานตัวเชนนี้ ก็เพราะตองการใหอาจารยไดทดสอบ ความสามารถของกบสาวทั้ง ๔ คนนี้ ซึ่งทุกคนพรอมแลวที่จะแสดงการดํานําและปฏิ ้ บัติการใตนําให ้ ดู เชิญสิ


ครับ เชิญอาจารยทดลองได หากไมพอใจก็สงตัวคืนไป กองทัพเรือจะสงมาใหคัดเลือกอีก ทั้งนี้ก็เพราะวางาน ปราบเรือดํานําปรมาณู ้ นี้เปนงานสําคัญยิ่ง” กิมหงวนกระซิบกระซาบบอกผูบังคับการทันที “ผูการครับ มีทหารเรือคนหนึง่ โผลหวั ออกมาจากปลองชองลมครับ” น.ท. หยดหันขวับไปทางซายมือ เขาแลเห็นลูกนองของเขาคนหนึ่งโผลศีรษะออกมาจากชองลมนั้น และอาปากหวอมองดูนายทหารหญิงทั้งสี่ ซึ่งอยูในชุดอาบนํ้าแนบสนิทเนือ้ ยัว่ ยวนตา “เฮย” ผูบังคับการตะโกนสุดเสียง พลทหารหนุม สะดุง เฮือกสุดตัว รีบหลบหนาลงไปในปลองนั้น ร.ต. หญิงระรินกลาวกับ น.ท. หยด ดวยความหนักใจ “ผูการตองคุม ครองหนูนะคะ รูส กึ วาทหารเรือลํานี้เปนนักถํามองไม ้ ใครจะมีวินัยเลย” น.ท. หยดยิ้มแหง ๆ “ผมรับรอง คุณระริน ถาใครขืนทํารุมรามกับพวกคุณ ผมจะสงไปสมอแดงทันที ถาหากวาอาจารย ดิเรกสั่งหามอยางเด็ดขาดไมใหวุนวายกับพวกคุณ” พูดจบเขาก็หันมาทาง ดร. ดิเรก “อาจารยจะทดสอบความ สามารถของมนุษยกบทั้ง ๔ คนนีก้ เ็ ชิญครับ” นายแพทยหนุมพยักหนารับทราบ “เอายังไงดีอายกร ใหเรือตรีหญิงทัง้ ๔ ลงไปทํางานในนําให ้ เราดูความสามารถของเธอสักหนอยนะ” นิกรเห็นพองดวย “กอดีเหมือนกัน ถาเธอวายนํ้าและดํานําได ้ ดี เราก็ควรรับเธอไวใหรว มงานกับเรา” พลมองดู ร.ต. หญิงบุปผาตลอดเวลา แลวพูดเสริมขึ้น “ราชนาวีของเรานาจะภาคภูมิใจไมนอยเทาที่มีมนุษยกบหญิงที่สวย ๆ และนารักอยางนี้ ยังไมเคย ปรากฏวากองทัพเรือของชาติใดมีมนุษยกบผูห ญิงไมใชหรือครับ คุณบุปผา” หลอนยิม้ นารัก “คะ พวกเรามนุษยกบหญิงรุน แรกมี ๕๐ คนดวยกัน ใชเวลาฝกมาสองปแลวคะ พอสําเร็จหลักสูตรโรง เรียนมนุษยกบก็ไดรับยศเปนเรือตรีหญิง” ดร. ดิเรกกลาวกับสี่สาวอยางเปนงานเปนการ “โปรดเตรียมตัวลงทะเลครับ แตงเครื่องมนุษยกบใหพรอม ผมจะใหผูชวยของผมคนใดคนหนึ่งลง ทะเลดวย เพื่อสังเกตการทํางานของพวกคุณอยางใกลชิด” เรือตรีหญิงทั้ง ๔ คนยิ้มนอยยิ้มใหญไปตามกัน ตางลงมือแตงเครื่องมนุษยกบทันที คือสวมหมวกยาง ครอบศีรษะ สวมแวนเปนแผนยาวปดนัยนตาทั้งสองขาง สวมรองเทาที่มีรูปลักษณะคลายเทากบ ตอจากนัน้ ก็ คาดเข็มขัดรัดเอวซึ่งมีมีดพกขนาดยาวอยูในซองของมันหนึ่งเลม แลวก็สวมทอออกซิเจนขนาดเล็กซึ่งเปนทอคู ติดไวขางหลัง สี่สหายถือโอกาสชวยกันผูกทอออกซิเจนใหมนุษยกบสาวคนละคน ในที่สุดเรือตรีหญิงทั้ง ๔ คนก็กลายเปนมนุษยกบที่นารักนาเอ็นดูยิ่ง ขนาดมนุษยกบของขาศึกเห็น แลวตองนํ้าลายไหลไปตามกัน หลอนถือฉมวกคนละเลมสําหรับตอสูกับสัตวรายและขาศึก


ดร. ดิเรกหันมาพูดกับกิมหงวนอยางเปนงานเปนการ “แกลงทะเลหนอยซีนะอายหงวน กันตองการใหแกดูคณ ุ ๆ เหลานี้ปฏิบัติงานใตทะเล” อาเสี่ยยิ้มแปน “ไดซี แตวากันไมมีเครื่องมนุษยกบ” น.ท. หยดพูดเสริมขึ้นทันที “ที่เรือเรามีอยูห ลายชุดครับ” พูดจบเขาก็หันมาทาง น.ท. สุภาพ ฤทธิไกร ร.น. ซึ่งเปนผูชวยของเขา คือ เปนตนเรือ ร.ล. หนุมานลํานี้ “คุณชวยไปบอกใหทหารนําเครื่องมนุษยกบมาใหอาเสี่ยสักชุดเถอะครับ อา...เอา ยังงี้ดีกวา พาอาเสี่ยไปแตงเครื่องมนุษยกบมาเลย” เสีย่ หงวนหัวเราะหึ ๆ รูปรางของผมมันเหมือนเขียดนีค่ รับผูก าร แตงเครื่องมนุษยกบผมคงจะกลายเปนมนุษยเขียดไป” เจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือตบหลังอาเสีย่ คอนขางแรง “ไมใชเวลาพูดเลนนา รีบไปแตงเครือ่ งมนุษยกบเถอะ อาอยากจะดูความสามารถของพวกคุณ ๆ เหลา นี้” ตนเรือพาอาเสีย่ กิมหงวนเดินไปจากทีน่ น้ั นิกรทําทากะลิ้มกะเหลี่ยกับ ร.ต. หญิงไฉไล เจาของอกเขา พระวิหารอันโอโถงยิง่ แลวนิกรก็สัมภาษณหลอน “พวกคุณเคยทํางานใตนาที ํ้ ่เรียกวาเปนงานสําคัญอะไรมาบางครับ” ร.ต. หญิงไฉไลทําตาหวานใหนิกร “ที่ไดปฏิบัติมาก็ลวนเปนงานสําคัญทั้งนั้นแหละคะ คนหาทุน ระเบิดแมเหล็กทีเ่ รือรบของคอมมิวนิสต นํามาโปรยไวในอาวเราเมือ่ ตนปนไ้ี ดหลายลูก คนตอรปโ ดของเราทีจ่ มลงกนทะเลในการฝกยิง นอกจากนี้ก็ฝก วางระเบิดเรือรบทีจ่ อดอยูใ นอาว โดยสมมุตวิ า เปนเรือรบขาศึก ฝกวายนํ้าระยะไกลจากเรือไปขึ้นฝง ทําหนาที่ ลาดตระเวนชายฝงกอนยกพลขึ้นบก” ดร. ดิเรกกลาวถาม ร.ต. หญิงระรินอยางยิม้ แยม “คุณเคยพบปลาหมึกยักษหรือเปลา” ระรินหัวเราะคิก “ปลาหมึกยักษในอาวไทยไมมีหรอกคะ มีแตปลาหมึกตัวเล็ก ๆ หนูเคยจับมันมากินบอย ๆ คะ อาจารย” พลตื่นตะลึงในความงามของบุปผาอยางยิ่ง ใบหนาของหลอนเหมือนจีนส ซิมมอน เต็มไปดวยความ นารักนาเอ็นดู หนาอกของหลอนคอนขางใหญอยางที่เรียกวาปทุมทิพย “คุณไมกลัวปลาฉลามหรือครับ” พลถามเมื่อสบตากับหลอน “ไมคะ เราเคยศึกษาเรื่องปลาฉลามมาแลวคะ ปลาฉลามดุรายจนกระทั่งเรียกกันวาเสือทะเลก็จริง แต คนเรายอมฉลาดกวาที่สามารถเรียนรูจิตใจของมันได” หลอนพูดเสียงแจว ๆ นาฟงและยิ้มระรื่นตลอดเวลา “เคยสูกับมันหรือเปลาครับ” “เคยคะ อาจารย”


พลสะดุงโหยง “อยาเรียกผมวาอาจารยเลยครับ ผมเปนแตเพียงผูช ว ยของอาจารยดเิ รก เรียกชือ่ ผมเถอะครับ” หลอนยิ้มอาย ๆ “ครั้งหนึ่งที่หนาเมืองระยอง หนูกบั เพือ่ นสามคนนีไ้ ดรบั คําสั่งใหลงทะเลเพื่อคนหาทุนระเบิดแมเหล็ก ที่พวกคอมมิวนิสตนามาทิ ํ ้งไว เราไดเผชิญกับฉลามขนาดใหญตวั หนึง่ คะ ตัวยาวไมตากว ํ่ า ๓ เมตร เราไดตอ สู กับมันตามทฤษฎีทเ่ี ราเรียนมา คือลอยคอเปนเสนตัง้ ฉากในนํา้ ฉลามปราดเขามาหาเรา แตวธิ กี ารโจมตีของมัน จะตองวายเลยไปกอนแลวเลี้ยวกลับมา เราสีค่ นยืนเปนแถวเรียงเดีย่ ว ถือฉมวกเตรียมพรอม พอมันวายเขามาก็ แทงมันพรอม ๆ กัน เทานี้เองฉลามก็สิ้นฤทธิ์ถูกเราฆาตายคะ” พลมองดูหลอนอยางชืน่ ชม “คุณและพวกคุณเกงมากเชียวครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ เลี่ยงไปคุยกับผูบังคับการ ร.ล. หนุมาน ทานไดซักถามกิจการมนุษยกบแหงราชนาวี น.ท. หยดก็เรียนใหทราบวา ขณะนี้หนวยมนุษยกบของกองทัพเรือมีอยูหนึ่งกองพันแลว และเปนมนุษยกบผู หญิงประมาณ ๕๐ คน ทางราชการไดเปดรับสมัครมนุษยกบหนุมสาวปละ ๒ ครัง้ ผูสมัครตองมีพื้นการศึกษา สําเร็จเตรียมวิทยาศาสตรอยางนอย ขณะทีเ่ จาคุณปจจนึก ฯ กําลังสนทนากับผูบังคับการและนายทหารประจําเรือ อาเสี่ยกิมหงวนก็พาตัว เดินขึ้นบันไดมาจากทองเรือ น.ต. สุภาพตนเรือ ร.ล. หนุมานเดินตามมาดวย กิมหงวนของเราแตงเครือ่ งมนุษยกบครบครัน สวมรองเทากบ สวมทอออกซิเจน สวมกางเกงอาบนํ้าสี ดําแกมขาว ซึ่งเปนกางเกงแนบเนื้อ คาดเข็มขัดพกมีด สวมแวนตาแตไมไดสวมหมวก ทาทางของอาเสี่ยเกงกาง เหมือนมนุษยเขียดมากกวามนุษยกบ มือขวาถือฉมวกอันหนึง่ เจาคุณปจจนึก ฯ พล, นิกร, ดร. ดิเรก และเจาแหวตางหัวเราะชอบอกชอบใจไปตามกัน เสีย่ หงวนเดิน เขามาหยุดยืนรวมกลุมแลวยกมือเทาเอววางทาใหสมกับเปนมนุษยกบชั้นดี นิกรรีบกระซิบกระซาบบอกกิมหงวน “อยาเทาเอวเลยวะ ไมนาดูเลย” อาเสี่ยขมวดคิ้วยนแลวกระซิบถาม “ทําไมละ” นายจอมทะเลนหัวเราะ “ขนจั๊กแรแกยาวตั้งคืบ ลมพัดพะเยิบพะยาบนาเกลียดเหลือเกิน” กิมหงวนสะดุงเฮือกเหมือนถูกเข็มแทง รีบปลอยมือที่เทาเอวลงทันที ดร. ดิเรกชวยตรวจดูทอ ออกซิ เจนของอาเสี่ยแลวเขาก็หันมาทางกบสาวทั้ง ๔ ตัว “อยารังเกียจหรือโกรธเคืองผมเลย ที่ผมจะตองทดสอบความสามารถของพวกคุณ” พูดพลางนาย แพทยหนุมก็ถอดนาฬิกาขอมือเรือนทองราคาเกือบ ๓,๐๐๐ บาทออกมาจากขอมือของเขาแลวโยนมันลงไปใน ทะเล “เชิญพวกคุณลงนําได ้ แลวชวยกันงมนาฬิกาใหผม” ระรินยิ้มแหง ๆ


“โอ – ของเล็ก ๆ อยางนี้งมไมไดหรอกคะ” ดร. ดิเรกนัยนตาเหลือก “มายกอด...งมไมได” “คะ” นายแพทยหนุมกลืนนํ้าลายเอือ๊ ก “พวกคุณเปนมนุษยกบก็ควรจะงมไดซีครับ” วันทนียห วั เราะเบา ๆ “ถูกแลวคะ พวกเราเปนมนุษยกบ แตเราไมเชีย่ วชาญในการงมของตกนําเหมื ้ อนพวกรอนหาของตาม ลําคลองในกรุงเทพ ฯ นีค่ ะ” ดร. ดิเรกทําหนาเหมือนกับจะรองไห “ถาเชนนั้นนาฬิกาของผมราคา ๒,๘๐๐ บาทก็สูญไปแลว ผมชักฉิวพวกคุณแลวนะจะบอกให เร็ว... ทุกคนไปที่บันไดกราบขวาแลวลงทะเลตามคําสั่งของผม แสดงการวายนํ้าและดํานําให ้ หมด พวกคุณทั้ง ๔ คน ตองดําลงไปที่กนทะเล หาอะไรมาใหผมคนละชิ้น หอยสักตัวหรือกะละปงหาคนละกิ่ง หรือถาพวกคุณใจปาพอ  จะจับปลาฉลามเอามาใหผมคนละตัวก็ได” พอจบเขาก็หันมาทางอาเสี่ย “แกติดตามไปสังเกตการณในทะเล ดูให ดีวาคนไหนมีความสามารถและคนไหนไรความสามารถ” นายเรือหญิงทัง้ ๔ คนพากันเดินไปทางกราบขวาของ ร.ล. หนุมาน กิมหงวนติดตามไปดวย ตอจาก นั้นมนุษยกบสาวแหงราชนาวีทั้ง ๔ คนและอาเสี่ยกิมหงวนก็หยอนตัวลงไปในทะเลทามกลางแสงแดดอันรอน แรงในตอนสาย แตทะเลกําลังสงบ มีละลอกคลื่นเพียงเล็กนอย เมื่อ ๔ นางแสดงการวายนํ้าแบบมนุษยกบใหดูสักครูก็พากันดํานําหายไป ้ กิมหงวนรีบดําตามทันที น.ท. หยดกลาวกับ ดร. ดิเรกอยางยิ้มแยม “เปนยังไงครับอาจารย” “ออไร วายนํากั ้ นไดคลองแคลวดีมากครับผูการ โดยเฉพาะเรือตรีหญิงระรินวิเศษทีส่ ดุ ” “วายนําเก ้ งหรือครับ” “โน – วายนําไม ้ คอยเกง แตเธอสวยและนารักถูกใจผมมาก ยังไงผมก็ตองเอาไว ถึงวายนํ้าไมเกง ตอ ไปหัดวายบอย ๆ ก็เกงเอง” พวกนายทหารเรืออมยิม้ ไปตามกัน กบสาวทั้ง ๔ ตัวและอาเสี่ยกิมหงวนผูสังเกตการณหายไปในทะเล ประมาณ ๕ นาที และแลว ร.ต. หญิงวันทนียก็โผลขึ้นมาจากใตนํ้าอยางรอนรน หลอนรีบวายนํ้าเขามาเกาะ บันไดเรือรบ แลวปนขึ้นมาบนบันไดนั้น ใบหนาของหลอนบึง้ ตึง สาวสวยมองดู ดร. ดิเรกแลวเอ็ดตะโรลัน่ “ไมไหวละคะอาจารยคะ คนของอาจารยเลนบา ๆ อะไรก็ไมรู เลนกับหนูยังงี้ไดหรือ คือวาอยูใ ตน้ําไม มีใครเห็น บา – บา คนผีทะเลอะไรก็ไมรู” ดร. ดิเรกทําตาปริบ ๆ เขายืนนิ่งเฉยจนกระทั่งวันทนียขึ้นมาบนดาดฟาเรือ “เขาทําอะไรคุณครับ” “อา – ตะปบหนูนะซีคะ”


นายแพทยหนุมแยกเขี้ยว พอดีกิมหงวนโผลขึ้นมาจากนํ้า ทามกลางเสียงหัวเราะอยางครืน้ เครงและ เสียงไชโยโหรอ งของพวกทหารเรือ ซึ่งลวนแตคึกคะนองชวยกันเชียรเสี่ยหงวน ดร. ดิเรกโกรธจนตัวสัน่ เขายก มือชี้หนาอาเสี่ยแลวกลาวขึ้นดวยเสียงอันดัง “อายหงวน ทําไมแกเลนบา ๆ ยังงั้น” อาเสี่ยทําหนาชอบกล “เลนยังไงวะที่วาบา ๆ” “แกตะปบคุณวันทนีย” เสี่ยหงวนชักฉิว “อาว – นี่แหละไหมละ เขาวาทําคุณบูชาโทษ โปรดสัตวไดบาป” กิมหงวนพูดเอ็ดตะโร “แมงกะพรุน ไฟมันอยูบนหัวคุณวันทนีย กันแลเห็นเขาก็รบี ผลักเธอออกหางมัน และเอาฉมวกแทงมันตาย กันจะอธิบายให ฟงก็พูดกันไมไดเพราะอยูในนํา้ คุณวันทนียไ มฟง อีรา คาอีรม รีบโผลขึ้นมาฟองแกใชไหมละ ถากันไมทาอย ํ าง นั้นคุณวันทนียโ ดนแมงกะพรุนไฟเขาเนือ้ หนังก็จะไหมเปนแถบ ๆ ปวดแสบปวดรอนรองครางไปหลายวัน ถา โดนใบหนาก็จะทําใหเสียโฉม” วันทนียห นาจอย หายโกรธกิมหงวนแลว “ตาย – ตาย หนูเขาใจผิดจริง ๆ คะ อาเสี่ยคะ หนูกราบประทานโทษนะคะ หนูคิดวาอาเสี่ยคิดคากําไร เกินควรกับหนู” อาเสี่ยยิ้มออกมาได แลวกวักมือเรียกหลอน “ลงมาซีครับ” สาวสวยสั่นศีรษะ “มายละคะ หนูกลัวแมงกะพรุนไฟ เพียงแมงกะพรุนไฟอาเสี่ยยังตะปบหนูอยางนั้น ถาเปนปลาฉลาม หรือปลาหมึกยักษหนูคงแยทีเดียว” กิมหงวนหัวเราะลั่น แลวดําลงไปในทะเลอีก ตอจากนั้นบุปผาก็โผลขึ้นมาจากนํา้ มือขวาของหลอน ถือกะละปงหากิ่งหนึ่งอันเปนเครื่องแสดงความสามารถของหลอนที่ดําลงไปถึงกนทะเล พลรีบวิ่งลงบันไดไป รับหลอน “ขึ้นมาเถอะครับ ทดสอบกันเทานี้พอแลว” บุปผาวายมาที่บันได พลชวยประคองหลอนแลวพาขึ้นไปบนดาดฟา ตอจากนัน้ ร.ต. หญิงไฉไลก็โผล ขึ้นมาจากนํ้า หลอนชูนาฬิกาขอมือเรือนทองอวด ด.ร. ดิเรก แลวพูดเสียงหัวเราะ “อาจารยคะ หนูงมนาฬิกาของอาจารยไดคะ” นายแพทยหนุมลืมตาโพลง “โอ – เวรี่กูด แลวสายนาฬิกาหายไปไหน คุณไฉไล” หลอนวายเขามาเกาะบันไดเรือรบ “สายมันหรือคะ หนูแกะออกทิ้งไปคะ ขณะนี้ระรินกําลังแสดงความสามารถงมสายนาฬิกาใหอาจารย คะ”


เสียงหัวเราะดังขึน้ อยางครืน้ เครง นิกรรีบวิง่ ลงบันไดไปรับแฟนของเขา และกลาวชมหลอนขณะที่เขา ประคองหลอนขึน้ มาบนดาดฟาเรือ “คุณเกงมากครับ นาฬิกาขอมือเรือนเล็กนิดเดียว ไมนาจะงมไดเลย” หลอนยิ้มใหเขาและรูสึกพอใจนิกรเชนเดียวกัน “นํ้าในอาวสัตหีบไมลึกนักหรอกคะ พื้นลางเปนทรายไมใชโคลน แดดจัดอยางนีม้ องเห็นทะเลอยาง ชัดเจนคะ” “ออ – แลวเห็นสะดือทะเลไหมครับ” หลอนทําหนาชอบกล “ออ – สวนที่ลึกที่สุดใชไหมคะ” “เห็นจะเปนยังงั้นแหละครับ ผมเองก็ไดยินแตเขาพูดกันวาสะดือทะเล แตไมทราบวาสะดือทะเลมัน อยูที่ไหน คุณเปนนายทหารเรือคงจะทราบดี” ร.ต. หญิงไฉไลยิ้มใหเขา “ทะเลที่มีความลึกที่สุดในโลกอยูนอกฝงเกาะกวมคะ ที่นั่นคือสะดือทะเลตามที่คุณวา” นิกรฝนหัวเราะ “ลึกสัก ๕ ฟตไดไหมครับ” ไฉไลหัวเราะคิก “๕ ฟตนะขนาดทองรองสวนคะ ทะเลนอกฝงเกาะกวมมีความลึกตั้งสามสี่กิโลเมตร หรืออาจจะกวา นั้น ซึ่งหนูก็จําไมไดเสียแลว” พูดจบหลอนก็หันมาทางนายแพทยหนุมและสงนาฬิกาขอมือคืนให “อาจารย ทราบไหมคะ สวนลึกที่สุดของทะเลลึกเทาใด” ดร. ดิเรกยิ้มอยางภาคภูมิ “เยส ไอโน สวนลึกที่สุดของทะเลที่อายกรเรียกวาสะดือทะเลนั้นอยูนอกฝงเกาะกวมถูกแลว นักวิทยา ศาสตร ๒ คนของกองทัพเรืออเมริกันไดลงไปในถังเหล็กและถูกหยอนลงไปในกนทะเลแหงมหาสมุทรแปซิฟค เมื่อเร็ว ๆ นี้ หยอนลงไปจนถึงสวนลึกที่สุด” นิกรพูดเสริมขึน้ “ถึงสะดือทะเล” “เออ” ดร. ดิเรกตวาดแวด “สวนลึกที่สุดวัดได ๑๘,๖๐๐ ฟต หรือ ๕ จุด ๖ กิโลเมตร” นิกรหัวเราะหึ ๆ “แลวนักวิทยาศาสตรของกองทัพเรืออเมริกันเขาแถลงหรือเปลาวาสะดือทะเลนะมีรูปลักษณะอยางไร จุน หรือเปลา” เจาคุณปจจนึก ฯ ยกเทาขวาเหวี่ยงกนลูกเขยของทานดังพลั่ก “นี่แนะ ทะเลนนัก สะดือทะเลมันมีที่ไหนกันละ” นิกรลืมตาโพลง “อาว – ทีคุณพอทําไมถึงมีสะดือละ”


เจาแหวพูดสอดขึ้นทันที “รับประทาน มนุษยกบโผลขึ้นมาอีกแลวครับ” การสนทนาเกี่ยวกับเรื่องสะดือทะเลสิ้นสุดลงเพียงเทานี้ ระรินแฟนของ ดร. ดิเรกโผลขน้ึ มาจากพืน้ นํา้ และวายเขามาหาเรือรบ ดร. ดิเรกรีบวิง่ ลงบันไดไปรับหลอนดวยความตืน่ เตนดีใจ เขาชวยประคองหลอนขึ้น มาบนขั้นพักบันไดนั้น “ขอบคุณคะอาจารย นีค่ ะ สายนาฬิกาของอาจารย หนูดาหาแทบแย ํ ” ดร. ดิเรกจุป าก “ไมควรเสียเวลาคนหามันเลย เสนหนึง่ ๑๐ บาทเทานั้น คุณเปนมนุษยกบที่ยอดเยี่ยมที่สุดในสายตา ของผม วายนําก็ ้ นา รัก ดํานําก็ ้ นา รัก นอกจากนี้เสียงคุณยังไพเราะเหมือนกับเสียงนกไนติงเกล ไปบนดาดฟาเรือ เถอะครับ การทดสอบไดผลรอยเปอรเซ็นต เปนอันวาผมรับคุณทัง้ ๔ คนไวเปนมนุษยกบประจําเรือนีเ้ พือ่ รวม งานสําคัญกับพวกเรา คือลาพรายทะเล” นายแพทยหนุมพาแฟนของเขาขึ้นมาบนดาดฟา เจาแหวปราดเขามาหา ดร. ดิเรกแลวรายงานใหทราบ “รับประทาน อาเสี่ยยังไมโผลขึ้นมาเลยครับ” ดร. ดิเรกสะดุง เล็กนอย “ออไร กันลืมอายหงวนเสียสนิท” พูดพลางมองลงไปในทะเล “มายกอด...ขัดใตทอ งเรือตายเสียแลวก็ ไมร”ู ทุกคนตางแสดงทาทีหวงใยกิมหงวนและชวยกันคนหา ร.ต. หญิงไฉไลกลาวกับนิกรวา “หนูจะลงไปตามอาเสี่ยนะคะ บางทีอาจจะเปนตะคริววายนําไม ้ ไหวนั่งอยูกนทะเลก็ได แตออ กซิเจน ใชหายใจไดสองชั่วโมงคะ” นิกรยิ้มใหหลอน “อยาลงไปเลยครับ อายหงวนตายดีกวาคุณตาย มันคงพยายามชวยตัวเองได” สักครูหนึ่งอาเสี่ยก็โผลขึ้นมาบนผิวนํ้า ใครตอใครตางถอนหายใจโลงอกไปตามกัน กิมหงวนรอง ตะโกนขึน้ ดวยสีหนาตืน่ เตน “คุณระรินหายไปไหนก็ไมรู หาไมพบโวย” ดร. ดิเรกชีม้ อื ไปทีแ่ ฟนของเขา “อยูน โ่ี วย” อาเสี่ยถอนหายใจโลงอก วายนําเข ้ ามาหาเรือรบ เจาแหวรีบลงบันไดไปชวยเหลือ พาเสี่ยหงวนขึ้นมา บนดาดฟา ทุกคนหัวเราะคิกคักไปตามกัน เปนอันวา ดร. ดิเรกตกลงรับนายทหารหญิงทัง้ ๔ คนเปนมนุษยกบประจํา ร.ล. หนุมานแลว น.ท. หยด เฉลิมเกียรติ ร.น. สั่งใหทัพเรือทํารายงานดวนเสนอทานผูบ ญ ั ชาการกองเรือยุทธการทันที มนุษยกบ ๔ สาวไดพักอยูหองติด ๆ กับคณะพรรคสีส่ หายของเรานัน่ เอง ซึ่งกอนเที่ยงวันนั้น ผูบังคับ การเรือปราบเรือดํานํ้า “หนุมาน” ไดเรียกประชุมทหารเรือทุกคนบนดาดฟาแลวแจงใหทราบวา เพื่อใหการ


ปราบเรือดํานํ้าปรมาณูของคอมมิวนิสตเปนไปอยางรวดเร็ว กองทัพเรือจึงสงมนุษยกบนายทหารหญิงทั้ง ๔ คน มาประจําเรือลํานี้ ในที่สุดผูบังคับการก็กลาวขึ้นดวยเสียงหนักแนนวา “ทหารทุกคนตองอยูในระเบียบวินัยอันดีงาม อยารุมรามหรือกระทําสิ่งหนึ่งสิ่งใดอันเปนการแสดง ออกของอารมณทางเพศตอนายทหารหญิงทั้ง ๔ คนนีเ้ ปนอันขาด ขาพเจาขอกําหนดโทษไวดงั นีค้ อื พูดเกาะแกะ หรือพูดเกี้ยวติดตะราง ๑๐ วัน ไมแสดงความเคารพหรือขาดความเคารพ ๑๐ วัน แอบมองตามหองนําหนึ ้ ง่ เดือน จับมือถือแขนสองเดือน เขาหาหรือใชกาลั ํ งกายปลุกปลํายิ ้ งเปา พวกทานเปนทหารตองทําใจใหหนักแนนอดทน อยาคิดอะไรใหฟุงซาน อยาลืมวาผูหญิงสาวทั้ง ๔ คนทีม่ าอยูเ รือลําเดียวกับเรานัน้ มีหนาที่รายการสําคัญ และทุก คนเปนนายทหารสัญญาบัตร “อนึ่ง หามมิใหทหารคนใดเขาไปในหองนายทหารหญิงเปนอันขาดไมวา กรณีใด ๆ ขาพเจาขอรองให ทุกคนยึดมั่นในวินัยทหาร และขอเลิกการประชุมแตเพียงเทานี้” ทามกลางทองทะเลอาวไทย ซึ่งมองแลเห็นผืนแผนดินใหญเปนแนวยอดไมและภูเขาอยูทางซายมือ ร.ล. หนุมานกําลังแลนบายโฉมหนามุงตรงไปยังเกาะชางปลายอาณาเขตตะวันออกของประเทศไทยตามคําสั่ง ของผูบัญชาการกองเรือยุทธการ เพื่อให ดร. ดิเรกกับคณะสํารวจสถานทีท่ เ่ี รือ “หนุมาน” พบกับเรือดํานํา้ ปรมาณูของคอมมิวนิสต ขณะนี้เปนเวลา ๑๗.๐๐ น. ร.ล. หนุมานจะถึงเกาะชางในราว ๑๙.๐๐ น. เศษ ทรรศนวิสัยโปรงตา ทอง ฟาแจมใส ทะเลเรียบ ลมพัดเย็นสบายมีละลอกคลื่นเพียงเล็กนอย ร.ล. หนุมานใชความเร็ว ๑๒ น็อต ทหารเรือ ตางประจําทํางานตามหนาทีข่ องตนอยางเครงครัด ยามบนยอดเสาสองกลองมองไปรอบ ๆ พนักงานเรดาคอย คนหาเครือ่ งบิน เรือบนผิวนํา้ และเรือใตนา้ํ ตามเวลาที่กลาวนี้ สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวไดนั่งดื่มเหลาและสนทนากันอยูในหองพัก สี่สหายชวนเจาแหวรวมโตะดวยก็เพราะเห็นวา ขณะนีเ้ จาแหวไดรว มเปนรวมตายดวย ทําใหเจาแหวปลาบปลื้ม ใจเหลือที่จะกลาว ขณะที่กาลั ํ งสนทนากัน กิมหงวนก็พรวดพราดลุกขึ้นยืน พลกลาวถามทันที “เฮย ไปไหนละ” “ไปหาพลาธิการเดี๋ยว ขอตราขาวสักขวด เหลาอยางนี้กินไมไหวโวย บาดคอเหลือเกิน” ดร. ดิเรกจุปากแลวโบกมือหาม “ที่นไ่ี มใชบา นเรา ยูอยาวุนวายนักเลยนะ ผูก ารใหการตอนรับเราเปนพิเศษอยางนีก้ ด็ แี ลว” อาเสี่ยยิ้มใหนายแพทยหนุม “กันกับพลาธิการเรือลํานี้ถูกเสนกันวะ เมื่อตอนเที่ยงกันใหพระสมเด็จเขาไปหนึ่งองค แกชอบอกชอบ ใจใหญ บอกวาตองการอาหารหรือเหลาใหบอก” พูดจบกิมหงวนก็เดินออกไปจากหองพัก แทนที่จะไปหาพลาธิการทางทายเรือ กิมหงวนกลับเดินยองมาทางหองพักของมนุษยกบสาวทั้ง ๔ คน อยูติด ๆ กับหองเขา และดานซายของหองนั้นมีหองนําเล็ ้ ก ๆ ซึ่งอยูในหองเดียวกัน อาเสีย่ รูด วี า ขณะนีน้ ายเรือ


หญิงทั้ง ๔ คนคงจะอาบนํา้ และเขาคาดการณเอาวาขางหนาหองนําคงจะมี ้ ทหารเรือปวนเปย นอยูต ามวิสยั ของ นักดูถํ้ามอง กิมหงวนเลี้ยวขวามือผานซอกเล็ก ๆ เขาไปทางหลังหองนํา้ ทันใดนั้นเองเขาก็หยุดชะงัก เมือ่ แลเห็นจา และพลทหารกลุมหนึ่งกําลังยืนโกงโคงดูถํ้ามองชุดแกวลอยฟาจากรูเล็ก ๆ ที่ชวยกันเจาะไว “เฮ” เสีย่ หงวนอุทานขึน้ ดัง ๆ นักดูถ้ํ ามองสะดุงเฮือกไปตามกัน ตางเงยหนาขึ้นมองดูอาเสี่ยดวยความเกรงกลัว และในฐานที่ กิมหงวนเปนนาวาตรีพเิ ศษแหงราชนาวี จาโทกับพลทหารเรือทัง้ ๔ คนจึงชิดเทาตรง รีบกระทําความเคารพ อยางแข็งแรง ภายในหองนํามี ้ เสียงนํ้ากอกไหล ระคนกับเสียงเพลงจากสถานีวิทยุกระจายเสียงของเราแหงหนึ่ง ซึ่งสี่สาวเปดเสียลั่นหอง กิมหงวนแกลงทําหนาตาขึงขัง กลาวถามจาโทเจาของรางอวนใหญคนหนึง่ “ดูอะไร” “แฮะ แฮะ ดูจ้าบ ํ ะครับ” อาเสี่ยแยกเขี้ยว “อยาพูดเลน ตอบใหตรงคําถาม ลื้อดูอะไร” จ.ท. เฉื่อยนักดุถํ้ามองชั้นเซียนซึ่งชอบดูแมกระทั่งผูชายดวยกันหนาจอย เต็มไปดวยความรักตัวกลัว ติดตะราง “อา – ดูนายทหารหญิงแกผา อาบนําครั ้ บ” “แลวเห็นไหม” “เห็นคนเดียวครับ เรือตรีหญิงวันทนีย” กิมหงวนทําคอยน “แฟนอัว๊ เอง เห็นแลวเปนยังไง” จ.ท. เฉือ่ ยฝนหัวเราะ “ก็ปลุกใจเสือปาใหคึกคักเขมแข็งนะซีครับ” “อือ – ลื้อกับทหาร ๔ คนนี่เหลวไหลมาก อยาทําอยางนีอ้ กี มันเสียมรรยาทรูไ หม ลื้อไมใชเจาของเขา ลื้อไปดูเขาไดเรอะ ไป – ไปใหพน ถาอัว๊ จับไดอกี ครัง้ เดียว พวกลือ้ เปนติดตะรางเด็ดขาด อะไร ชางไมกลัวนัยน ตาเปนกุงยิงบางเลย ถาอยากดูไปดูทางหองอั๊ว ประเดีย๋ วพวกอัว๊ จะอาบนํ้ากันแลว” พลทหารเรือคนหนึง่ หัวเราะกากแลวพูดเสริมขึน้ “เห็นจะดูไมลงละครับ มองดูคลาย ๆ ปลาหมึกเตนร็อค” “ไปใหพน” เสีย่ หงวนตวาดแวด จ.ท. เฉื่อยพานักดูถํ้ามองเดินไปจากที่นั้นดวยความเสียดาย แตก็ดีใจที่ผูมาพบเปนกิมหงวนไมใชผู บังคับการ อาเสี่ยยิ้มออกมาได เขามองซายมองขวาแลวก็กมลงมองดูตามรูเล็ก ๆ ทีฝ่ าหอง แลวกิมหงวนก็กลืน นํ้าลายติด ๆ กันหลายครั้ง เมือ่ เห็นวันทนียก าลั ํ งอาบนําท ้ ามกลางแสงไฟฟาอันสวางจา หลอนอยูใ นชุดแรกเกิด อาเสี่ยพยายามมองดูในแงศิลป คือมองดูสวนสัดอันงดงามของหลอน ซึ่งเหมือนกับรูปปนของเทพธิดาวีนัส


“โอโฮ” กิมหงวนคราง “อือ้ ฮือ...ไอยา...โอยโย...” มีมือของใครคนหนึ่งยื่นเขามาตบบาอาเสี่ยเบา ๆ กิมหงวนเย็นวาบไปหมดทั้งตัว เขาเงยหนาขึน้ มองดู ทันที เจาของมือคือ น.ท. หยดผูบังคับการเรือลํานี้ อาเสี่ยตกใจแทบช็อค “แฮะ แฮะ สวัสดีครับผูการ” น.ท. หยดหัวเราะหึ ๆ “ทําอะไรครับเสีย่ ” กิมหงวนยิ้มเอียงอาย เหมือนกับสาวทีนเอจที่ถูกผูชายเกี้ยว “ดูอะไรเลนนิดหนอยครับ” น.ท. หยดกลั้นหัวเราะแทบแย “ดูนายเรือหญิงอาบนําใช ้ ไหมครับ” “แฮะ แฮะ ดูเหมือนยังงั้นแหละครับ ความจริงผมไมเจตนาดูเลย ผมอยูวาง ๆ เดินเทีย่ วชมเรือลํานี้ เพือ่ จะไดจดจําไววาหองไหนมันอยูทางไหน ผานมาทางนี้ผมไดยินเสียงนํ้าไหลจอก ๆ ๆ ๆ ก็นกึ วาเรือรัว่ เลยแอบ มองดู พอดีเห็นกบตัวเบอเริม่ กําลังอาบนํา้ ผูการลองชมดูนิดซีครับ ปลุกใจเสือปาดีพิลึก ดูแลวใจเตนชอบกล ลองซีครับ ชองนีเ้ ห็นถนัดเหมือนดูหนังใสแวนสามมิติ” ผูบังคับการสั่นศีรษะ “เสี่ยจะยุใหผมเสียคนแลวไหมละ อา – เชิญกลับไปหองเถอะครับ อยาอยูแถวนี้เลย ทหารมาเห็นเขาอา เสี่ยก็จะเสียหาย ทีหลังขอเสียทีเถอะครับ อาเสี่ยเปนนายทหารผูใหญแลวไมควรทําอยางนี้ แลวก็ถานายทหาร หญิงแกรูว า อาเสีย่ แอบมองดูแกอาบนํา้ แกคงโกรธตาย” เสี่ยหงวนทําหนาครึ่งยิ้มครึ่งแหยชอบกล “ผูการกําลังจะไปไหนครับ ถึงผานมาทางนี”้ “ผมตั้งใจมาทีน่ ค่ี รับ เพราะรูส กึ สังหรณใจวาคงจะมีทหารมาแอบดูนายเรือหญิงอาบนํา” ้ อาเสี่ยไมพูดอะไรอีก เขาพาตัวเดินไปจากที่นั้นดวยความอับอายขายหนา นึกเกลียดชังตัวเองที่ไมควร แอบดูถามอง ํ้ น.ท. หยดผูบังคับการเรือลํานี้คงจะนึกดูถูกดูหมิ่นเขา พอรางของกิมหงวนเลี้ยวลับไป ผูบังคับการ ร.ล. หนุมานก็ยิ้มนอยยิ้มใหญ แลวถอดหมวกแกปทรง หมอตาลออกมาหนีบรักแรไว กมลงมองดูตามรูเล็ก ๆ รูหนึง่ ซึ่งเขากระทําไปดวยอารมณเปลี่ยว หวังปลุกใจเสือ ปาใหครึกครื้นเพียงชั่วขณะ น.ท. ใจเตนเปนตีกลอง เมื่อแลเห็นวันทนียกับบุปผากําลังอาบนําร ้ วมหองกัน และสนทนากันหัวเราะ ตอกระซิกกันอยางสนุกสนาน ทั้งสองสาวนุงลมหมฟาเผยใหเห็นสวนสัดอันงดงาม ซึ่งทําใหทานผูบังคับการตื่น ตะลึง แลวก็เศราใจที่ภรรยาคูชีวิตของเขาไมมีเชฟอันนาพิสมัยเชนนี้ หลอนมีนาหนั ้ํ กถึง ๘๒ กิโลกรัม มีแตสวน พลุยและสวนยานคลายผีเสื้อสมุทร ยิ่งมอง ผูบังคับการเรือก็ยิ่งกระสันตปนปวนใจถึงกับพึมพําออกมาอยางลืมตัว “ใหดน้ิ ตายเถอะวะ ยังงี้เปนเมียนอยอั๊วละก็ ยายผีเสื้อสมุทรมารศรีคงเตนบานพังไปเลย” มีเสียงใครคนหนึ่งพูดขึ้นขาง ๆ


“เอาซีครับผูการ ผมเปนสื่อให” น.ท. หยดสะดุงเฮือกสุดตัว ผูพูดคือ จ.ท. เฉื่อยนักถํ้ามองชั้นเยี่ยมของกองทัพเรือ ผูบังคับการยกมือเทา สะเอวมองดูลกู นองของเขาอยางเดือดดาล “แกขัดคําสั่งฉัน ฉันสั่งแลวไมใชหรือวา ไมใหทหารคนใดเขามาหลังหองนํานายเรื ้ อหญิง” จ.ท. เฉื่อยยกมือวันทยาหัตถ แลวสงเอกสารชิ้นหนึ่งให “มีวิทยุมาถึงผูการครับ ตนเรือใชใหผมนําขอความจากวิทยุมาให” น.ท. หยดรับเอกสารชิน้ นัน้ มาถือไว “แลวทําไมแกรูวาฉันอยูที่นี่” จ.ท. เฉือ่ ยอมยิม้ “ผมไปตามผูก ารทีห่ อ งทานอาจารยครับ ผูการกิมหงวนทานบอกวาผูการกําลังดูถํามองอยู ้ ห ลังหองนํ้า นี้” น.ท. หยดทําคอยน และเพื่อรักษาเหลี่ยมจึงรีบแกตัว “ไมไดดูโวย ฉันมาคอยดักจับพวกแกตางหาก เห็นไหมละ พวกแกเจาะรูไวเต็มหมด เจาะเปนชือ่ เรือ “หนุมาน” เสียดวย สําคัญนัก รวมทัง้ หมดตัง้ เกือบรอยรู ฉันทดลองมองดูนดิ เดียวเทานัน้ ไมมอี ะไรหรอก มีแต หองนํ้าวางเปลา” จ.ท. เฉื่อยยิ้มแปน “เสียงนํ้ากอกกําลังไหลนี่ครับ แน...เสียงนายเรือหญิงหัวเราะ” พูดจบเขาก็ยกมือไหวผูบังคับการของ เขา “ขอผมดูนดิ นะครับ” “อยากติดตะรางเรอะ” “ครับ ติดก็ตดิ เมือ่ กีน้ ผ้ี มแอบดูทหี นึง่ แลว อุย – เหลือเกินละครับ ดูแลวผมกลับเปนหนุมขึ้นอีกหลาย ป” แลวเขาก็ยกมือไหว น.ท. หยดอีก “กรุณาใหผมดูนะครับ” ผูบังคับการหัวเราะคิก “แตงเครื่องแบบเสือกยกมือไหวเดี๋ยวถีบเปรี้ยงเขาใหเทานั้นเอง อา - อยากดูก็ดู ฉันใหแกดู ๕ นาที พอ ครบกําหนดไปรายงานตัวเองทีส่ ะพานเดินเรือ เกิน ๕ นาทีฉันจะขังแก แลวหามเลาใหใครฟง นอกจากนีถ้ า ตา แกเปนกุงยิง แกจะขอทุเลาปวยไมได” จ.ท. เฉือ่ ยชิดเทาตรง วันทยาหัตถเปะ “ขอบคุณครับ ผมไดดูแลวถึงติดตะรางผมก็ไมวา ผูการก็ทราบแลวนี่ครับวาผมชอบดูถามอง ํ้ อยูบาน ผมดูเมียผมอาบนําทุ ้ กวัน บางทีก็ดูแมยาย ผมดูแบบศิลปนะครับ ดูดว ยจิตใจทีร่ กั ศิลปจริง ๆ” ผูบังคับการอดหัวเราะไมได เขาพาตัวเดินไปจากที่นั้นทันที ปลอยให จ.ท. เฉื่อยชมถํ้ามองอยาง ครึกครื้น หลังจากนั้นสักครูลูกนาวีแหง ร.ล. หนุมานกลุมหนึ่งก็บุกเขามาทางหลังหองนําไม ้ ตํากว ่ า ๑๐ คน ซึ่ง ทุกคนไดตั้งปณิธานไวแลววา เขายอมติดตะราง แตขอใหไดดนู ายทหารหญิงแตงชุดวันเกิดอาบนํา้ เพราะมัน เปนอาหารตาที่หาดูไดยากในทะเล


ร.ล. หนุมานเดินทางมาถึงเกาะชางในเวลา ๑๙.๔๐ น. และจอดทอดสมออยูหางจากเกาะราว ๕๐๐ เมตร ผูบังคับการสั่งใหดับไฟฟาหมด เวนแตไฟทีห่ อ งเครือ่ งยนต และหองที่อยูลึกตํากว ่ าระดับนํา้ ที่สั่งใหดับไฟ ก็เพราะเกรงวาจะถูกเรือดํานําปรมาณู ้ โจมตีนน่ั เอง พวกทหารเรือจึงอยูก นั มืด ๆ น.ท. หยดไดวางยามคูไวหนา หองพักนายทหารหญิงทั้ง ๔ คนตลอดคืน และสั่งนายทหารหญิงใหใสกลอนประตูใหแนนหนา ถามีอะไรเกิด ขึ้นใหโทรศัพทเรียกเขา อยางไรก็ดี ถึงแม ร.ล. หนุมานจอดทอดสมอ กลุมควันสีดําก็พวยพลุงออกจากปลองของมันตลอด เวลา เรือมีสตีมพอที่จะเดินเครื่องออกเรือไดทกุ ขณะ การจอดเรือเงียบ ๆ ในทะเลใกลจะสุดเขตนานนําของเรา ้ เชนนี้ ตนเรือไดจดั ยามเพิม่ ขึน้ อีกเปน ๓ เทา ร.ล. หนุมานงดการติดตอทางวิทยุชว่ั คราว เพราะกลัววาขาศึกจะจับ ตําแหนงเรือได ถาหากวาเรือดํานําปรมาณู ้ ของคอมมิวนิสตโผลขน้ึ มาพบเขาและโจมตีดว ยตอรปโ ด ร.ล. หนุ มานก็จะตองจมลงทันทีโดยไมทันไดตอสู เพราะเรือที่จอดอยูนั้นยอมเปนเปานิ่ง ตกเปนฝายเสียเปรียบดวย ประการทั้งปวง ตลอดคืนวันนั้นเหตุการณปกติ พนักงานเรดาบนผิวนํ้าและใตนํ้าตองทํางานอยูตลอดเวลาเพื่อคนหา เรือขาศึก มีเรือบนผิวนําถู ้ กเรดาจับไดหลายลํา แตเปนเรือหาปลาทัง้ สิน้ ในตอนเชาวันรุง ขึน้ ผูบังคับการไดรับรายงานจากนายยามวาในเวลา ๐๑.๐๐ น. เศษ อาเสี่ยกิมหงวน กับนิกรไดเมาสุราอาละวาดจนถึงขีดสุด พยายามจะพังประตูหอ งนอนนายทหารหญิงทัง้ ๔ คนดวยขวานดับ เพลิง แตทหารยามสองคนชวยกันขัดขวางไดโดยขูวา ถาหามไมเชื่อจะฟองผูบังคับการใหรายงานไปทางกอง บัญชาการทหารสูงสุด และตอน ๐๒.๓๐ น. มีทหารเรือกลุม หนึง่ รวม ๖ คน แตงเปนอายโมงดํามาทางหนาหอง นายทหารหญิง ทหารยามไดใชปนขู พวกอายโมงจึงลาถอยไป ตอนสายวันนั้นเอง ร.ล. หนุมานก็ถอนสมอเตรียมเดินทางสํารวจทะเลตอนนัน้ ตามความประสงคของ ดร. ดิเรก ขณะที่สมอเหล็กตัวมหึมาถูกหะเบตขึ้นมายังไมทันเขาที่เรียบรอย ยามบนยอดเสาก็รอ งตะโกนขึน้ ดัง ๆ “เรือดํานําข ้ าศึกลําหนึ่งโผลออกมาทางซายเกาะชาง” แลวก็มีเสียงตะโกนทวนรายงานของยาม “เรือดํานําข ้ าศึกลําหนึ่งโผลออกมาทางซายเกาะชาง...ทราบแลว” ในนาทีเดียวกันนั้นเอง ผูบังคับการก็ไดรับรายงานจากตนเรือ น.ท. หยดยืนอยูบนสะพานเดินเรือ เพราะกําลังเตรียมออกเรืออยูแ ลว เขายกกลองสองทางไกล มองไปทางทายเกาะชาง ทานผูบังคับการแลเห็นสวน บนของสะพานเดินเรือเรือดํานําปรมาณู ้ ลานั ํ ้นสูงขึ้นมาจากระดับนําราว ้ ๓ เมตร และกําลังจมหายไปในทะเลที ละนอย แสดงวาเรือดํานํ้ากําลังดําอยางรีบรอน ซึ่งอยางไรเสียมันก็คงแลเห็น ร.ล. หนุมาน เพราะเรือดํานํา้ ปรมาณูของขาศึกอยูหางจาก ร.ล. หนุมานไมเกินสองไมล ผูบังคับการออกคําสั่งทันที เปนคําสัง่ ติดตอกัน ทําใหทหารเรือวิ่งพลานทั้งลําเรือเมือ่ เสียงแตรสัญญาณ ดังขึ้น คําสั่งแรกคือประจําสถานีรบ และตอมาคือสัง่ ใหปน ใหญเตรียมยิงเรือดํานํา้ ตอมาเปนสัญญาณสัง่ ตนกล เดินเครือ่ งจักรไอนํา้ ร.ล. หนุมานเคลื่อนออกจากที่ติดตามเรือดํานําปรมาณู ้ ทันที ในเวลาเดียวกันนี้เองคณะพรรคสี่สหาย เจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหว กับนายเรือ ๔ คนไดพากันขึน้ มาบนสะพานเดินเรืออยางรีบรอน และยืนเบียดเสียด


จับกลุมกันมองดูผูบังคับการอยางชื่นชม น.ท. หยดสั่งงานอยางคลองแคลว กอนทีเ่ รือดํานําปรมาณู ้ จะดําหายลง ไปในทะเลหมดทุกสวน ผูบังคับการก็สั่งยิงดวยปนหัวเรือทั้งสองกระบอกโดยไมตองมีการยิงสอบระยะ เมื่อเสียงปนใหญดังขึ้น เรือตรีหญิงทัง้ สีค่ นก็รอ งหวีดวายไปตามกัน ทําใหผูบังคับการอดหัวเราะไมได โดยเฉพาะ จ.ท. เฉื่อยซึ่งทําหนาที่ถือพังงาเรือถึงกับหัวเราะคิก กระสุนปนใหญทั้งสองนัดตกครอมเปาในระยะใกลชิด มองแลเห็นนําทะเลพุ ้ งฉูดขึ้นสูง น.ท. หยดพูด กับตนปนทางเครื่องขยายเสียง ซึ่งมีลาโพงติ ํ ดอยูต ามหองตาง ๆ ทั้งลําเรือ เขาสั่งแกมุมยิงอีกเล็กนอยแลวก็สั่งยิง อีก ทองทะเลดังสะเทือนเลื่อนลั่นดวยเสียงปนใหญ กระสุน ๓ นิว้ ทัง้ ๒ นัดตกลงในทีท่ เ่ี รือดํานําเพิ ้ ง่ ดําลง ไป ผูบังคับการสั่งหยุดยิง และสั่งเตรียมระเบิดนําลึ ้ ก ในทีส่ ดุ เขาก็เดินเขามาถือพังงาเรือดวยตนเอง ขณะนี้ ร.ล. หนุมานเดินเครือ่ งเต็มทีแ่ ลว น.ต. สุภาพ ฤทธิไกร ร.น. ซึง่ เปนตนเรือลํานี้ไดวิ่งเขามาในสะพานเดินเรือ แลวปราดเขามาหาผูบังคับ การ เขาเชิดหนาตรง ยกมือวันทยาหัตถอยางแข็งแรง “ผมสั่งใหหัวหนาหองสัญญาณสงวิทยุติดตอกับฝูงบินที่จันทบุรีแลวครับ เครือ่ งบินประจัญบานของ เราหนึ่งหมูกํ าลังจะออกเดินทางมานี่แลว ขณะนี้พนักงานวิทยุกําลังติดตอกับผูบังคับหมูเรือปราบเรือดํานํ้า ประเดี๋ยวคงมีคาสั ํ ่งมา” น.ท. หยดวันยาหัตถรบั ความเคารพ แลวหันมายิ้มกับคณะพรรคสี่สหาย ซึ่งยืนรวมกลุมกันอยูกับนาย ทหารหญิง พรอมดวยเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหว “เรากําลังติดตามลามันครับ อีกสักครูก็ตามทัน และเราจะโจมตีมนั ดวยระเบิดนําลึ ้ กทันที อาจารยไป อยูทห่ี อ งสัญญาณไมดหี รือครับ ถาเรดาใตนําหรื ้ อเครือ่ งไฮโดรโฟนิคขัดของ อาจารยจะไดชวยแกไข” ดร. ดิเรกพยักหนาเห็นพองดวย “ออไร ผมจะลงไปที่หองสัญญาณเดี๋ยวนี”้ ร.ล. หนุมานติดตามเรือดํานํ้าปรมาณูของคอมมิวนิสตอยางไมลดละ ทหารเรือทุกคนตืน่ เตนไปตาม กัน ผูบังคับหมูเ รือปราบเรือดํานําข ้ าศึก คือ พล ร.ต. วิชาญ ชัยประสิทธิ์ ไดวิทยุมาแลว สั่งผูบังคับการ ร.ล. หนุ มานใหพยายามทําลายเรือดํานําข ้ าศึกใหจงได ในที่สุด ร.ล. หนุมานก็แลนอยูเ หนือเรือดํานําปรมาณู ้ ขนาดยักษลานั ํ น้ ซึ่งทราบไดจากเรดาและเครื่อง ฟงเสียงเรือดํานํา้ ผูบังคับการสั่งยิงระเบิดนํ้าลึกทันที ลูกระเบิดนําลึ ้ กซึ่งมีรูปลักษณะกลมเหมือนถังนํ้ามัน ลอย ละลิ่วขึ้นไปในอากาศทั้งสองขางกราบเรือ แลวตกลงไปในทะเลจมหายไปในนํา้ สักครูก็ระเบิดเสียงสนั่นหวั่น ไหว นํ้าทะเลพุงขึ้นสูงเปนลําตาล เรือดํานําปรมาณู ้ เปลี่ยนทิศทางเลี้ยวขวาเปนวงกวาง แลนยอนกลับไปทางเกาะชาง ดร. ดิเรกควบคุม เครื่องเรดาใตนํ้าและเครื่องฟงเสียงเรือดํานํ้าดวยตนเอง หัวหนาหองสัญญาณและจาอีกสามสี่คนไดรวมมือกับ นายแพทยหนุมเปนอยางดี เสียงทุนระเบิดนําลึ ้ กยังคงดังกึกกอง แตลกู ระเบิดไดระเบิดสูงหรือตําจากเป ่ าหมายมากเกินไป เรือดํา นํ้าปรมาณูของขาศึกจึงยังไมเปนอันตราย และพยายามหนีตอไปจนกระทั่งเขามาใกลเกาะชาง


เครื่องไฮโดรโฟนิคประจําหองสัญญาณ ซึ่ง ดร. ดิเรกยืนคุมอยูหยุดทํางานแลว ร.ต. พจน เบญจมา ภรณ พนักงานคุมเครื่องหันมามองดูนายแพทยหนุมแลวกลาววา “มันหยุดเครือ่ งแลวครับอาจารย” ดร. ดิเรกพยักหนา “ออไร มันหยุดเครือ่ งแน ๆ แตเรดาใตนาของเรายั ํ้ งจับมันไมได” พูดจบ ดร. ดิเรกก็พดู โทรศัพทตดิ ตอ กับผูบังคับการ บอกตําแหนงและความเร็วของเรือดํานําปรมาณู ้ ซึ่งกําลังแลนชา ๆ ประมาณ ๘ น็อต ทําทา เหมือนกับจะเขาชนเกาะชาง น.ท. หยดสัง่ โจมตีดว ยทุน ระเบิดนําลึ ้ กเรื่อยไป ขณะนั้นยามบนยอดเสาไดรองตะโกนขึ้นดวยเสียงอัน ดัง “พบเครือ่ งบินของเรา ๓ เครือ่ งทางซาย” เอฟ. ๘๔ ไอพนประจัญบานของฝูงบินจันทบุรรี วม ๓ เครื่องไดบินเกาะกันมาในระยะตํามาก ่ เสียง เครื่องยนตไอพนดังกึกกองจนแสบหูขณะที่บินผาน ร.ล. หนุมานไป นักบินพูดวิทยุตดิ ตอกับ ร.ล. หนุมานได แลว เครื่องบินประจัญบานทั้ง ๓ เครือ่ งฉวัดเฉวียนไปมาเตรียมทําลายเรือดํานําด ้ วยปนจรวด และลูกระเบิด ขนาดเล็กที่ติดอยูใตปกขางละสองลูก แตนกั บินจะโจมตีกต็ อ เมือ่ ไดเห็นเปาหมาย คือเรือดํานําลํ ้ านัน้ ในที่สุดเรดาก็จับเรือดํานําปรมาณู ้ ไมได ภาพที่เปนเสนและเปนจุดในจอเรดาหายไปเฉย ๆ ดร. ดิเรก ปราดเขาไปที่พนักงานเรดาซึ่งมียศเปนเรือตรีทันที “วาไง คุณวีระ เครือ่ งเรดาขัดของหรืออยางไร” นายทหารหนุม มีสหี นาเครงเครียดผิดปกติ “มิไดครับอาจารย ไมมีอะไรชํารุดเลยครับ” “แลวทําไมจับไมติด” ร.ต. วีระตอบ หายใจหนัก ๆ “นี่แหละครับ ผมงงไปหมดแลว คราวกอนที่พบมันก็เปนอยางนี้ ตามที่ผมเคยเลารายละเอียดให อาจารยฟง ” ดร. ดิเรกเริ่มสํารวจเครื่องเรดาใตนํ้าอันเปนประดิษฐกรรมของเขา แตไมปรากฏวามีอะไรชํารุดเสีย หาย นายแพทยหนุมแปลกใจเหลือที่จะกลาว “ผมงงไปหมดแลว เครือ่ งมือของผมยังดีอยู แตเรือดํานําอาจจะมี ้ อะไรบางอยางบังคับเรดาของเราให จับมันไมได มันเหมือนกับเรือดํานําป ้ ศาจ ผมจะไปปรึกษากับผูบังคับการเดี๋ยวนี”้ ดร. ดิเรกออกไปจากหองสัญญาณอยางรอนรน รีบขึ้นไปพบ น.ท. หยดบนสะพานเดินเรือ ร.ล. หนุมานไดรบั คําสัง่ ใหจอดทอดสมอหนาเกาะชางตามความเห็นของ ดร. ดิเรก แตทหารเรือทุกคน ยังประจําสถานีรบ ปนใหญหัวและทายเรือและ ปตอ. อีกหลายกระบอกเตรียมพรอมดวย เจาคุณปจจนึก ฯ และ เจาแหวไดอยูกันพรอมหนาภายในหอบังคับการ น.ท. หยดมีสีหนาไมสบายนัก เกรงวาการทีเ่ ขาปลอยใหเรือดํา นํ้าปรมาณูหนีเล็ดลอดไปไดนั้น เขาอาจจะมีความผิดหรืออยางนอยก็ถกู ตําหนิ “ผมกลุมใจเสียแลวครับอาจารย ผมไมเขาใจเลยที่เรดาใตนาของอาจารย ํ้ จบั มันไมไดตลอด”


ดร. ดิเรกยิ้มอยางใจเย็น “ดอนท วอรี่ กัปตัน คนฉลาดอยางผมจะคิดอะไรไมออกก็ชั่วขณะหนึ่งเทานั้น บัดนี้ผมเขาใจกลยุทธ ของขาศึกดีแลว ผมกลายืนยันวา เรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึกไมไดหนีไปไหน มันนอนกบดานนิง่ เฉยอยูแ ถวนี้ เอง” ผูบังคับการ ร.ล. หนุมานอาปากหวอเหมือนหนุมาน “แลวทําไมเรดาใตนาของเราจั ํ้ บมันไมไดละครับ” นายแพทยหนุมเมมปากแนน “ผมเขาใจเอาเอง และเปนความเขาใจที่เกิดขึ้นจากหลักวิชาเรดา ฟงนะครับผูการ ตามปกติถงึ เรือดํานํา้ จะดับเครื่องนอนกบดานอยูก น ทะเลหรือจะเคลือ่ นทีไ่ ปทางไหนในรัศมีของเรดา เรดาของเราก็ตอ งจับมันได แต ที่มันหายไปจากจอเรดาก็หมายความวาใตเกาะชางนี้จะตองมีอุโมงคใหญและลึกพอที่เรือดํานําปรมาณู ้ จะเขาไป หลบซอนไดอยางสบาย เมือ่ มันเขาไปซอนใตเกาะ เรดาก็จับมันไมได ผมมัน่ ใจเหลือเกินวารูปการณจะตองเปน ไปเชนนี”้ น.ท. หยดขมวดคิ้วเขาหากัน เขารูส กึ เห็นพองดวยตามเหตุผลของ ดร. ดิเรก “โอ – อาจจะเปนเชนนีจ้ ริง ๆ ครับอาจารย แตวาอุโมงคยักษใตเกาะนี้จะเกิดขึ้นไดก็ดวยการกระทํา ของพวกคอมมิวนิสต ไมใชเกิดขึน้ ตามธรรมชาติ” “ออไร การระเบิดอุโมงคใตนาในสมั ํ้ ยนีเ้ ปนเรือ่ งเล็กเหลือเกิน เจาหนาทีฝ่ า ยเทคนิคอาจจะเดินทางมา โดยเรือดํานําก็ ้ ได ผูการก็ทราบดีแลววา เรือดํานําที ้ ่ใชพลังงานปรมาณูจะดําอยูในนํ้าไดเปนเวลาตัง้ เดือน ผมได พิจารณาอยางรอบคอบแลว เรดาจับไมไดก็เพราะมันแลนเขาไปจอดหลบซอนตัวอยูใตเกาะภายในอุโมงคยักษ ซึ่งอุโมงคนี้อาจจะเจาะทะลุเกาะก็ได” น.ท. หยดมีสีหนาชุมชื่นขึ้น “แลวอาจารยจะจัดการอยางไรตอไปละครับ” ดร. ดิเรกนิง่ คิดสักครู “ผมกับเพื่อน ๆ จะลงสํารวจพื้นที่ใตเกาะชางเดี๋ยวนี้ ถาพบเรือดํานําปรมาณู ้ จอดกบดานอยูใ นอุโมงค ใตเกาะก็ไมมีปญหาอะไร ผมจะใชระเบิดเวลาของผมทําลายมันเสีย” ทานผูบังคับการยิ้มออกมาได “ดีทีเดียวครับ ผมจะสั่งใหทหารเตรียมเครื่องมนุษยกบไวใหเดี๋ยวนี้” “ครับ – ขอบคุณมาก” แลว ดร. ดิเรกก็เดินเขาไปหาพรรคพวกของเขา กับมนุษยกบสาวทั้ง ๔ คน “เตรียมลงทะเลไดพวกเรา” ระรินยิ้มใหนายแพทยหนุม “พวกหนูตองลงดวยไหมคะ” “ออไร ตองลงดวยซีครับ ผมสี่คนและพวกคุณอีกสี่คน เราจะสํารวจรังเรือดํานําของข ้ าศึกใตเกาะชางนี้ พวกคุณไมตองทําอะไรนอกจากติดตามไป เพื่อใหกําลังใจพวกเราเทานั้น ถาพบเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึกซอน อยูใตเกาะ ผมจะเปนผูว างระเบิดเอง”


เจาคุณปจจนึก ฯ พูดเสริมขึ้น “พออยากลงทะเลกับพวกแกดวย” ดร. ดิเรกสัน่ ศีรษะ “คุณพอแกแลว อยาลงไปเลยครับ ดีไมดจี มนําตายเปล ้ า ๆ อยูไปอีกสักปสองปคอยตายเถอะครับ” น.ท. หยดเดินเขามาแลวกลาวกับทุกคน “ลงไปขางลางเถอะครับพวกเรา ผมรูสึกตื่นเตนเสียแลว ถาเราทําลายเรือดํานําปรมาณู ้ ลานี ํ ไ้ ด ผมคงได เปนนาวาเอกแน ๆ เหตุผลของอาจารยเปนเหตุผลทีน่ า ฟงมากเชียวครับ” ในครึง่ ชัว่ โมงนัน้ เอง พล, นิกร, กิมหงวน ดร. ดิเรก และนายทหารหญิงแหงราชนาวีทั้ง ๔ คนก็อยูใน เครื่องแบบมนุษยกบอยางครบครัน ทุกคนยืนรวมกลุมกันอยูทางกราบขวา ผูบังคับการกับทหารเรือหาหกคนยืน อยูดวย สวนทหารประจําเรือตางประจําสถานีรบเตรียมปฏิบัติหนาที่ตลอดเวลา มนุษยกบสาวทั้ง ๔ นางเต็มไป ดวยความนารักนาเอ็นดูยง่ิ ตางถือฉมวกเปนอาวุธคูมือ ดร. ดิเรกสะพายยามใบหนึ่ง ในยามนัน้ คือระเบิดเวลาอันเปนประดิษฐกรรมของเขา อํานาจระเบิดของ มันนั้นเทากับดินระเบิด ที.เอ็น.ที. ๕ ตัน นายแพทยหนุมไดตรวจดูทอออกซิเจนของมนุษยกบหญิงชายทีละคน อยางละเอียดถี่ถวน ตอจากนั้นก็มีการฝกซอมการใหสัญญาณใตนํ้าโดยใชมือทั้งสองขาง จนกระทั่งทุกคนเขาใจ ดี กอนจะลงทะเล ดร. ดิเรกไดกลาววา “อยาลืมวา ถาเราไดพบเรือดํานําปรมาณู ้ ของคิมมิวนิสตหลบซอนอยูในอุโมงคใตเกาะจริง ๆ แลว เรา อาจจะตองปะทะกับมนุษยกบของขาศึกก็ได เพราะเรดาของมันจะเห็นการเคลื่อนไหวของพวกเรา ผูบังคับการ เรือดํานํ้าจะสงมนุษยกบออกมาจากเรือเพือ่ ตอสูข ดั ขวางเราก็ได ฉะนั้นถาเราพบขาศึกใตทะเล เราตองพยายาม ฆามันใหได” กบสาวทั้ง ๔ ตัวหนาจอยไปตามกัน นิกรยิ้มแหง ๆ พูดขึน้ เบา ๆ วา “เอ...กันชักปวดทองเสียแลวละโวย ใหอายแหวลงทํางานแทนกันไดไหม” เจาแหวเย็นวาบไปหมดทั้งตัว “รับประทาน ผมลงทะเลไมไดหรอกครับ ผมเปนโรคกลัวนํา” ้ ดร. ดิเรกมองดูนายจอมทะเลนอยางขบขัน “อยาแกลงทําเปนคนขี้ขลาดหนอยเลยวะ พวกเรารูดีวาแกเปนคนกลาหาญที่สุด อา...ใครมีขอสงสัย อะไรก็ถามมา” อาเสี่ยพูดตัดบท “ไมมีอะไรสงสัย ลงทะเลเถอะหมอ กันอยากสูกับมนุษยกบของขาศึกเต็มทนแลว ถาเปนผูห ญิงกันจะ ปลํ้าใหอยูเลย” ดร. ดิเรกหัวเราะ “ออไร ทุกคนลาผูการเสียกอนแลวลงทะเลได” นิกรกลืนนําลายเอื ้ ๊อก


“ไหงตองลาดวยละ อยางชาอีกหนึ่งชั่วโมงเราก็จะกลับขึ้นมาบนเรือลํานี”้ ดร. ดิเรกอมยิม้ “ไมแน เราอาจจะไมไดกลับมาก็ได” “วา” นิกรคราง “พูดเปนลางยังงี้อีกแลว ที่ถูกมันตองพูดใหกาลั ํ งใจกันซีโวย” นายแพทยหนุมอดหัวเราะไมได “ยังงั้นรองเพลงปลุกใจดีไหม” นิกรยิ้มแปน “เออ – เขาทีวะ” แลวเขาก็หันมาทางมนุษยกบสาวทั้ง ๔ คน “รองเพลงหมูก นั หนอยนะครับ เอาเพลง มารชสยามมานุสติ” ไฉไลยิ้มใหเขา “ตกลงคะ คุณขึ้นตนซีคะ” นิกรยืดหนาอกขึ้นแลวกระแอมเสียงลั่น ทําหนาที่เปนตนเสียงทันที มนุษยกบทั้ง ๘ คนตางรองเพลง สยามมานุสติพรอม ๆ กันดังกังวานไปทั่ว ร.ล. หนุมาน หากสยามยังอยูยั้ง ยืนยง เราก็เหมือนอยูคง ชีพดวย หากสยามพินาศลง ไทยอยู ไดฤา เราก็เหมือนมอดมวย หมดสิ้นสกุลไทย ใครรานใครรุกดาว แดนไทย ไทยรบจนสุดใจ ขาดดิน้ เสียเนื้อเลือดหลั่งไหล ยอมสละ สิ้นแล เสียชีพไปเสียสิ้น ชือ่ กองเกียรติงาม แลวนิกรก็โหลน่ั “โห...ฮี้โห ๆ ๆ ๆ ๆ...โฮ...” “ฮิ้ว” ทุกคนรองขึน้ พรอมกัน เมื่อโหครบสามครั้ง สี่สหายก็พานายทหารหญิงทั้ง ๔ คนเขาไปลาผูบังคับการ น.ท. หยดมีอารมณ ครึกครืน้ ผิดปกติ แกลงถามนิกรวา “พวกคุณกําลังจะลงทะเลหรือจะพานาคเขาโบสถครับ คุณโหไดเพราะมากทีเดียว” นิกรยิม้ อาย ๆ “อาศัยที่ผมเปนคนทะลึ่งหนอยครับ เลยโหไดดี วา – ลาละครับผูการ แลวผมจะจับเงือกสาว ๆ มาฝาก ผูการสักตัวนะครับ” น.ท. หยดมองดูสี่สหายกับนายทหารหญิงทั้งสี่คนอยางหวงใย “ผมขออวยพรใหทกุ คนประสบโชคและปลอดภัยนะครับ” กิมหงวนชิดเทาตรง กมศีรษะคํานับรับพร


“ขอบคุณครับ” แลวเขาก็เขยิบตัวเขาไปชิดผูบังคับการ กระซิบกระซาบกับ น.ท. หยดวา “ผูก ารครับ กุงยิงขึน้ ทีน่ ยั นตาขางขวาเม็ดเบอเริม่ เชียว” “ผมรูแลว เมือ่ เย็นวานผมดูนายทหารหญิงแกผา อาบนํ้า พอตืน่ นอนกุง ยิงขึน้ ตาเลย” ตอจากนั้นมนุษยกบทั้ง ๘ คนก็ถือฉมวกคูมือพากันเดินไปที่บันไดกราบขวาลงทะเลไปทีละคน ซึ่ง ดร. ดิเรกไดทาหน ํ าที่เปนหัวหนามนุษยกบหนวยนี้ เพราะมีออกซิเจนหายใจ มนุษยกบจึงดํานํ้าวายไปใตทะเลลึกอยางสบายโดยไมจาเป ํ นตองโผลขน้ึ มา บนผิวนํ้า ทีแรกก็วายรวมกลุมกันไป พอใกลจะถึงเกาะก็วายจับคูกันเปนคู ๆ พลกับบุปผา, นิกรกับไฉไล, กิมหงวนกับวันทนีย และ ดร. ดิเรกกับระริน มีการประคองกันบางจับมือถือแขนกันบาง ซึ่งจนสาว ๆ ก็แสดงทา ทีสดชื่นเปนสุขใจไมนอย ถึงพูดอะไรกันไมได แตก็แสดงกิริยาบุยใบตอกันได เวลาผานพนไปประมาณชั่วโมงเศษ ออกซิเจนยังใชไดอีกในราว ๕๐ นาที มนุษยกบทั้ง ๘ คนชวยกัน คนหาอุโมงคใตนาใต ํ้ เกาะชางตามความคาดคะเนของ ดร. ดิเรก ในที่สุด ทุกคนก็ไดพบอุโมงคใหญนั้น มันเปนอุโมงคขนาดมหึมา เกิดขึ้นจากการกระทําของมนุษย อยางไมมีปญหา ปากอุโมงคมีรูปลักษณะครึ่งวงกลมคลายสถานีรถไฟกรุงเทพ ฯ แตคงจะมีสวนยาวมาก คือยาว กวาความยาวของเรือดํานําปรมาณู ้ อยางนอยหนึง่ เทา ทุกคนตื่นเตนไปตามกัน ตางหยุดยืนรวมกลุมที่ปากถํ้าหรืออุโมงคใหญนน้ั ดร. ดิเรกใหสัญญาณกับ พล บอกใหพลพาเสี่ยหงวนบุกเขาไปกอนและใหระมัดระวังตัว หนวยมนุษยกบคอย ๆ ผานอุโมงคยักษเขาไปโดยมีพลกับเสี่ยหงวนนําหนา ถัดมานิกรและ ดร. ดิเรก มนุษยกบหญิงทั้งสี่คนทําหนาที่เปนกองระวังหลัง นิกรถือฉมวกรําปอเหมือนพวกหัวโตในงานบวชนาค นาย ทหารหญิงตางขบขันไปตามกัน ลึกเขาไปในอุโมงคราว ๒๐ เมตร ทุกคนก็มองแลเห็นสวนทายของเรือดํานําปรมาณู ้ ขนาดยักษของ ขาศึกจอดกบดานนิ่งเฉยอยางสงบเงียบ แลเห็นใบจักรและหางเสือของมันอยางถนัด ดร. ดิเรกปตยิ นิ ดีเหลือทีจ่ ะ กลาว เขาบอกพรรคพวกดวยสัญญาณมือใหรบี วายนําเข ้ าไปหาทันที แลวนายแพทยหนุมก็สงฉมวกของเขาให นิกรถือไว บุยใบใหทุกคนชวยคุมกันเขาซึ่งเขาจะวางระเบิดเรือลํานีโ้ ดยเร็วทีส่ ดุ ภายในอุโมงคมืดสลัวแทบจะมองไมเห็นอะไร ดร. ดิเรกลวงกระเปายามหยิบไฟฟาเดินทางแบบวอ เตอรปรูฟของเขาออกมาพรอมดวยวัตถุชิ้นสี่เหลี่ยมชิ้นหนึ่ง ซึ่งสวนหนึ่งของมันคลายนาฬิกาปลุก นายแพทย หนุมไมยอมใหเวลาผานพนไปแมแตนอย เขายกไฟฉายขึ้นสองลูกระเบิดเวลา และเริ่มตนติดชนวนตั้งเวลา ระเบิดในหนึ่งชั่วโมง ดร. ดิเรกทํางานอยางแคลวคลองวองไว เขาดํานําลงไปจนถึ ้ งสวนทองของเรือดํานําลํ ้ านัน้ แลววางระเบิดเวลา ซึง่ เปนระเบิดแมเหล็กติดกับทองเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึก เสร็จแลวก็วายนํ้ากลับมาหากบ สาวทั้ง ๔ ตัว ในเวลาเดียวกันนี้เอง ทุกคนก็แลเห็นดวงไฟ ๔ ดวงปรากฏอยูเ บือ้ งหนา และดวงไฟนั้นเคลื่อนที่ใกล เขามาทุกที นายแพทยหนุมรูทันทีวา ผูบังคับการเรือไดสงมนุษยกบ ๔ คนนีอ้ อกจากเรือดํานําของมั ้ น ดร. ดิเรก หันมาทางทหารหญิงทัง้ ๔ คน แลวโบกมือไลใหกลับไป ร.ล. หนุมานแตนายเรือหญิงตางสัน่ ศีรษะปฏิเสธ เรือ ตรีหญิงระรินบุย ใบบอกเขาวา หลอนและเพื่อน ๆ ยอมตายดวย ทําใหนายแพทยหนุมรูสึกชื่นใจไมนอย


พล, กิมหงวน และนิกรลาถอยมาหา ดร. ดิเรก นิกรสงฉมวกคืนใหนายแพทยหนุม ดร. ดิเรกสั่งใหทุก คนลาถอยออกไปทางปากถํ้า เพื่อจะไดมองเห็นตัวมนุษยกบขาศึกอยางถนัด และบุยใบบอกวาใหพยายามสังหาร มนุษยกบของขาศึกใหจงได มนุษยกบของคอมมิวนิสตสี่คนวายนํ้าติดตามมาอยางรวดเร็ว แตละคนรูปรางสูงใหญ มีฉมวกเปน อาวุธมือ และบนศีรษะมีไฟฉายแบบนักลาสัตว แตเปนไฟฉายแบบพิเศษกันนําได ้ ผูบ งั คับการเรือดํานําปรมาณู ้ สงมนุษยกบออกมาก็เพราะเรดาจับมนุษยกบของฝายเราได แตที่สงออกมาเพียง ๔ คนก็เพราะสงสัยอาจจะเปน ฝูงปลาขนาดใหญมากกวา เพราะหลายครั้งแลวที่พวกมนุษยกบออกมาจากเรือและพบกับปลาใหญ แตคราวนี้ กลายเปนคนไมใชปลา ขณะนี้มนุษยกบของราชนาวีไทยถอยออกมาที่ปากอุโมงคใหญแลว พล, นิกร, กิมหงวนและ ดร. ดิเรก ตางเตรียมพรอมที่จะดวลฉมวกกับมนุษยกบคอมมิวนิสต ดังนัน้ เมือ่ ขาศึกทัง้ ๔ คนวายนําเข ้ ามา คณะพรรคสี่ สหายก็ปราดเขาตะลุมบอนทันที นายทหารหญิงทัง้ ๔ คนยืนรวมกลุมกันเตรียมชวยเหลือ ถาสี่สหายเพลี่ยงพลํ้า เสียทีขาศึก การตอสูระหวางกบตัวผู ๔ คูภายใตทองทะเลไดเปนไปอยางดุเดือด พลสามารถสังหารคูตอสูไดกอน เพื่อน หลังจากไดสูกันไมถึงสองนาที เขาแทงถูกทองมนุษยกบคูตอสูของเขาจนทะลุออกขางหลัง พอกระชาก ฉมวกออกมาเจาหมอนั่นก็สิ้นสุดการเคลื่อนไหว จมลงสูพื้นดินปนทรายกนทะเลนั้น ในเวลาไล ๆ กัน กิมหงวนก็แทงถูกหนาอกคูตอสูเขาเต็มรัก มนุษยกบคอมมิวนิสตก็ปลอยฉมวกหลุด จากมือและดิ้นรนไปมานาสงสาร อาเสีย่ กระชากฉมวกออก มนุษยกบขาศึกคอย ๆ ลอยไปตามสายนําในท ้ าตาง ๆ กัน คงเหลือ ดร. ดิเรกกับนิกร ซึ่งกําลังตะลุมบอนกับขาศึกตัวตอตัว นายแพทยหนุมกําลังกอดปลํากั ้ บคูตอ สูของเขาซึ่งมีรูปรางสูงใหญกวา ดร. ดิเรกมาก ตางคนตางทําฉมวกหลุดมือไปแลว ดร. ดิเรกพยายามกระชากมีด พกออกมาจวงแทงถูกลิ้นปคูตอสูของเขาจนมิดมีดแลวปลอยมีดผละออกจากคูตอสู มนุษยกบคอมมิวนิสตทาตั ํ ว งอลอยตําลงไปจนถึ ่ งพื้นดินกนทะเล จบชีวติ ไปอีกคนหนึง่ นิกรชักใจไมดีเมื่อเห็นเพื่อนเอาชนะคูตอสูไดหมด สวนเขายังปะทะกับคูตอสูอยางดุเดือด นายจอม ทะเลนสูพลางถอยพลาง พอไดโอกาสก็แทงคูต อ สูข องเขาเต็มเหนีย่ ว ถูกคอมนุษยกบฝายแดงอยางบังเอิญ เจา หมอนั่นปลอยฉมวกหลุดจากมือ แสดงความเจ็บปวดรวดราวแสนสาหัส นิกรกระชากฉมวกออกและแทงหนา อกมันอีกทีหนึ่ง เทานีเ้ องมนุษยกบคูต อ สูข องนิกรก็มองเทง คอย ๆ ลอยไปตามสายนํา้ ดร. ดิเรกใหสัญญาณมือบอกใหทุกคนรีบกลับเรือ เพราะจะตองรายงานใหผูบังคับการ ร.ล. หนุมาน ทราบ เพื่อจะไดรีบนําเรือแลนไปใหพนเกาะชาง มิฉะนัน้ อํานาจระเบิดของลูกระเบิดพิเศษจะทําให ร.ล. หนุมาน ไดรับอันตรายหรือชํารุดเสียหายได เมื่อมนุษยกบทั้ง ๘ คนโผลขน้ึ มาบนผิวนําห ้ างจาก ร.ล. หนุมานราว ๑๐๐ เมตร ทหารประจําเรือก็ตน่ื เตนยินดีไปตาม ๆ กัน ทั้งนี้ก็เพราะมนุษยกบหมูนี้ไดหายไปในทะเลเปนเวลาชั่วโมงเศษแลว ผูบ งั คับการรีบออก จากสะพานเดินเรือลงมาทีด่ าดฟาเรือ เจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวมีสีหนาชุมชื่นขึ้น พากันวิ่งไปที่บันไดกราบ ขวา


กบตัวเมียวายนํ้านําหนาพากบตัวผูต รงมาทีเ่ รือรบ ดร. ดิเรกตะโกนบอกผูบ งั คับการดวยเสียงอันดัง “เตรียมออกเรือครับ เตรียมออกเรือโดยเร็ว ผมวางระเบิดเรือดํานําปรมาณู ้ ของขาศึกไดแลว เรือเราตอง หนีไปใหพนรัศมีระเบิด” ไมตองสงสัยวา น.ท. หยดจะปติยินดีสักเพียงใด นายทหารและทหารทุกคนก็เชนเดียวกัน ผูบังคับการ เงยหนามองขึ้นไปบนสะพานเดินเรือ แลวตะโกนบอกตนเรือใหเตรียมออกเรือเปนการดวน ในที่สุด มนุษยกบทั้ง ๘ คนก็ขึ้นมาบน ร.ล. หนุมานจนครบจํานวน ขณะนีส้ มอเรือหะเบตขึน้ แลว มนุษยกบยืนจับกลุม กันอยูบ นดาดฟาตอนหัวเรือ เจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวไดชวยกันถอดทอออกซิเจนใหสี่ สหาย และสี่สหายตางชวยกันถอดทอออกซิเจนใหแฟนของเขา ทุกคนตางถอดรองเทากบออก ตนเรือไดนาํ ร.ล. หนุมานถอยหลังออกจากที่จอดเรือหางจากเกาะชางทุกขณะ แลวก็เลี้ยวซายเปนวง กวาง ขณะนัน้ เอง ร.ต. วีระพนักงานเรดาก็วิ่งเขามาหาผูบังคับการและรายงานใหทราบ “ผูก ารครับ เรดาของเราจับเรือดํานําได ้ แลว และไฮโดรโฟนิคก็จับเสียงได” ดร. ดิเรกดีใจกระโดดตัวลอยแลวรองไชโยลัน่ “มันแลนออกจากอุโมงคใหญใตเกาะชางแลวครับผูการ” นายแพทยหนุมกลาวกับ น.ท. หยด “มันคง ถอยหลังออกมา และเดินหนาออกทะเลลึก ตามมันไปครับ ทิ้งระยะหางอยางนอยสองไมล ลูกระเบิดเวลาของผม เกาะแนนอยูตอนทายเรือ รับรองวาไมมวี นั หลุดเพราะมันเปนแมเหล็ก” พูดจบ ดร. ดิเรกก็ยกนาฬิกาขอมือขึ้น มองดูเวลา อีก ๓๗ นาที เรือดํานําปรมาณู ้ ของมันจะระเบิด และผมจะถายรูปการระเบิดไวโดยใชเลนซเทเลโฟ โต เพื่อจะไดเปนหลักฐานประกอบรายงาน ผูก ารตองไดนาวาเอกแน ๆ” น.ท. หยดตืน่ เตนดีใจอยางยิง่ เขาวิง่ ขึน้ ไปบนสะพานเดินเรือทันที สวนมนุษยกบทั้ง ๘ คนกับเจาคุณ ปจจนึก ฯ และเจาแหวยังคงยืนจับกลุมกันอยู ณ ที่นั้น ดร. ดิเรกกลาวกับพวกมนุษยกบอยางยิ้มแยม “ไปอาบนํ้าเปลีย่ นเครือ่ งแตงตัวกันเถอะพวกเรา มีเวลาอีกตัง้ ครึง่ ชัว่ โมงกวา ทันถมไป รับรองวาพวก เราจะไดเห็นเรือดํานําปรมาณู ้ ระเบิดแนนอน” แลวเขาก็ยิ้มใหแฟนของเขา “พาพวกคุณไปหองพักสิครับ จะได อาบนํา” ้ เรือตรีหญิงระรินสัน่ ศีรษะ “ไมละคะ หองนํ้าของเราถูกเจาะเมือ่ เชานีต้ ง้ั หลายรอยรู บางรูโตขนาดนิว้ มือลอดได” นายแพทยหนุมอาปากหวอ “ยังงั้นแลกหองนํากั ้ น พวกผมจะไปอาบที่หองคุณ และพวกคุณใชหองนําของผม ้ ฝาหองนํ้าของเรา เปนเหล็กครับ ถาเจาะตองใชสวานไฟฟา เปนเรือ่ งโกลาหลทีเดียว” ้ ไปในระยะหางประมาณ ๒ ไมล ครัน้ โดยอาศัยเรดาใตนํ้า ร.ล. หนุมานไดตดิ ตามเรือดํานําปรมาณู เวลา ๑๑.๐๕ น. ทหารเรือทุกคนก็ไดยนิ เสียงระเบิดดังสะเทือนเลือ่ นลัน่ ทองทะเล เรือดํานําปรมาณู ้ ของฝายแดง แหลกละเอียดไปแลว บริเวณทะเลตอนนัน้ มีนาพุ ้ํ งขึ้นสูงและมีอาณาเขตกวางใหญมาก ดร. ดิเรกสามารถถาย ภาพไวไดจากกลองถายรูปชั้นดีของเขา โดยอาศัยเลนซพิเศษยนระยะใหใกลเขามา บรรดาทหารเรือตางกระโดด โลดเตนไชโยโหรอ งลัน่


samgler-12  

samgler : ล่าพรายทะเล

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you