Μετά τη βροχή, ένα λαμπερό πολύχρωμο ουράνιο τόξο εμφανίστηκε στον ορίζοντα. Το μικρό καφέ σαλιγκάρι βγήκε δειλά-δειλά από το κέλυφός του κι άρχισε να περπατά μέσα στα μονοπάτια του δάσους για να ξεμουδιάσει, γιατί πραγματικά είχε πιαστεί κρυμμένο τόσο καιρό στο κέλυφός του.
Λίγο πιο κάτω συνάντησε τη φίλη του την κα σαλιγκάρι που κι εκείνη βγήκε να απολαύσει τη βόλτα της κάτω από τα δέντρα με τα πολλά φύλλα.
-Χμ… είπε το καφέ σαλιγκάρι. Κάτι συμβαίνει εδώ. Κοίτα …πέφτουν κόκκινα, κίτρινα και πορτοκαλί φύλλα από το δέντρο.
-Ναι κι αυτό συμβαίνει κάθε φθινόπωρο είπε το πράσινο σαλιγκάρι, που τυχαία περνούσε από κει κι άκουσε την κουβέντα τους.
-Σε λίγο μάλιστα θα έχουν πέσει όλα τα φύλλα και τα κλαδιά θα μείνουν γυμνά μέχρι να έρθει η άνοιξη και να ξαναγεμίσουν με φύλλα, συνέχισε το πράσινο σαλιγκάρι, που φαινόταν να ξέρει πολλά.
-Και πώς γίνεται αυτό; Ρώτησε η κυρία σαλιγκάρι. -Να , σε κάποια δέντρα, όχι σε όλα ,σαν κάτι να παθαίνουν τα φύλλα τους, σαν ν’ αρρωσταίνουν και κιτρινίζουν. Μετά από λίγο και καθώς τα φυσά ο άνεμος ξεκολλούν από τα κλαδιά και πέφτουν στην γη όπου στην αρχή γίνονται πορτοκαλιά και μετά, όταν ξεραθούν , γίνονται καφέ. Κι όταν ξεραθούν και πατήσεις πάνω τους κάνουν ένα περίεργο ήχο σαν κρατσκρατς.
Εκείνη τη στιγμή φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και παρέσυρε πολλά φύλλα, που έπεσαν στην γη και σχεδόν σκέπασαν σαν πάπλωμα την κυρία σαλιγκάρι, που άρχισε να φωνάζει: -Βοήθεια, βοήθεια!!! Ξεσκεπάστε με ,καλέ , γιατί θα σκάσω. Όλοι μαζί βοήθησαν και την ελευθέρωσαν και μετά συνέχισαν την βόλτα τους.
-
Λίγο πιο κάτω συνάντησαν κι ένα κοριτσάκι που είχε βγει βόλτα στο δάσος με μια τσαντούλα για να μαζέψει μερικά από τα πεσμένα φύλλα ( και κίτρινα, και πράσινα και κόκκινα και πορτοκαλιά και καφέ) για να πάει στο σχολείο της, που τα ζήτησε η δασκάλα της για να φτιάξουν μια όμορφη εργασία.
Εκείνη την στιγμή ήρθαν στην παρέα τους και δυο νέοι φίλοι-σαλιγκάρια που ακούγοντας τη συζήτηση τους σχετικά με τα φύλλα, σχολίασαν: -Νομίζω ότι προτιμώ τα φύλλα που έχουν τα φύλλα τους, είναι πιο ωραία, είπε το ροζ σαλιγκάρι. -Κι εμένα μου ήρθε μια ιδέα για ένα καινούργιο παιχνίδι, είπε το κίτρινο. -Τι ιδέα , ρώτησαν όλα μαζί τα σαλιγκάρια. - Να κάνουμε σαλιγκαροαγώνες!!!! -Δηλαδή; -Ν΄ανεβαίνουμε και να κατεβαίνουμε στον κορμό του δέντρου και νικητής θα είναι όποιος ανέβει και κατέβει πιο γρήγορα από όλους.
Έτσι κι έγινε. Τα σαλιγκαράκια ξέχασαν γρήγορα τη συζήτηση για τα φύλλα των δέντρων που πέφτουν και ξεκίνησαν τον αγώνα. Δεν θα σας πω ποιος βγήκε νικητής, γιατί σημασία έχει πως πέρασαν όλοι πολύ όμορφα και διασκέδασαν όσο ποτέ άλλοτε.
ΑΥΤΗ Η ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ 11ΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΧΙΟΥ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΟΥ 2014 ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ: ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ