Σχολικό έτος 2015-2016
Συνεργατικές ιστορίες για την προσφυγιά
3ο Γυμνάσιο Καβάλας -Γυμνάσιο Κορησού Καστοριάς
Υπεύθυνες καθηγήτριες Αρετή Κάρκου, Αλεξάνδρα Γερακίνη
Α’ Γυμνασίου Πολιτιστικό/Εθνικό Πρόγραμμα eTwinning Συνεργαζόμενα σχολεία Γυμνάσιο Κορησού Καστοριάς 3ο Γυμνάσιο Καβάλας Υπεύθυνες καθηγήτριες: Αρετή Κάρκου, φιλόλογος Αλεξάνδρα Γερακίνη, φιλόλογος Θέμα: Δημιουργική Γραφή - Η Δύναμη του Άλλου Γνωστικό αντικείμενο: Λογοτεχνία Α΄ Γυμνασίου Τελικό προϊόν: Συνεργατικές ιστορίες μετανάστευσης-προσφυγιάς Σχετικά με το έργο: Μέσα από την έρευνα και τη λογοτεχνία οι μαθητές γνωρίζουν τα μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα διαχρονικά. Στη συνέχεια συνδημιουργούν τις δικές τους ιστορίες με τεχνικές Δημιουργικής Γραφής. Η πορεία του έργου: Διαβάζουν τα εξής λογοτεχνικά κείμενα: Ταξίδι χωρίς επιστροφή της Διδώς Σωτηρίου Βάνκας του Τσέχωφ Όπως τα βλέπει κανείς της Ελένης Σαραντίτη Ο Κωνσταντής της Λίτσας Ψαραύτη Οι ομάδες γνωρίζονται μέσω Skype Χωρισμένοι σε 5 ομάδες κάθε σχολείο δημιουργούν ζευγάρια ομάδων και συγγράφουν στις σελίδες του twinspace Δημιουργούν συνεργατικές ιστορίες μετανάστευσης-προσφυγιάς
Βιβλιοφάγοι και αναγνώστες ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ; Ξεκινήσαμε χωρίς να ξέρουμε τον προορισμό μας… Δεν ξέραμε αν θα επιβιώσουμε, θα ήταν ένα ταξίδι με πολλές εκπλήξεις, ευχάριστες και δυσάρεστες. Φύγαμε από τη χώρα μας, τη Συρία, λόγω πολέμου. Περάσαμε αρκετά δύσκολα όλα αυτά τα χρόνια, πιστέψαμε ότι είχε έρθει ο καιρός να κάνουμε μια νέα αρχή…....Ελπίζουμε οι κάτοικοι της περιοχής που θα φτάσουμε να είναι φιλόξενοι και να μας βοηθήσουν. Μας φωνάζουν για να επιβιβαστούμε στο πλοίο. Ο μικρός μου αδερφός ήταν τρομοκρατημένος. Κλαίει και φωνάζει :" Δεν θέλω να φύγουμε από το σπίτι! Όλοι οι φίλοι μου εδώ είναι!" Εμείς προσπαθούμε να τον καθησυχάσουμε αποτυχημένα. Τελικά μόλις επιβιβαζόμαστε ο αδελφός μου έχει ησυχάσει... Καθώς ταξιδεύαμε πάνω στο πλοίο, σκεφτόμουν τον τόπο στον οποίο θα πάμε. Θα μας αφήσουνε να περάσουμε τα σύνορα, θα βρούμε μέρος για να κοιμηθούμε; Αναπάντητα ερωτήματα σχηματίζονταν στο μυαλό μου συνέχεια. Ξαφνικά ένας δυνατός ήχος ακούστηκε. Ήταν μια βροντή. Ήταν πλέον προβλέψιμο ότι οι δυσκολίες μας μόλις ξεκινούσαν. Μία δυνατή καταιγίδα ερχόταν. Το παλαιάς κατασκευής πλοίο δεν θα άντεχε. Οι χειρότεροι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν. Από τα μεγάφωνα ακούστηκε η φωνή του καπετάνιου: "Επιβιβαστείτε στις σωσίβιες λέμβους". Η μάνα μου φώναξε: "Τρέχα". Προσπαθώ να τρέξω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Τελικά τα καταφέρνω και μπορώ να μπω στη βάρκα. Μετά από αρκετή ώρα και αφού είχαμε απομακρυνθεί αρκετά, το πλοίο βούλιαξε. Μετά από αρκετές μέρες εξαθλίωσης στη βάρκα βρήκαμε στεριά. Ήταν νύχτα. Αποβιβαστήκαμε όντας όλοι μας φοβισμένοι. Δεν ξέραμε που βρισκόμασταν. Αφού κατεβήκαμε από τη βάρκα, κοιμηθήκαμε. Μόλις ξυπνήσαμε ένα μεγάλο πλήθος ήταν μαζεμένο γύρω μας. Οι άνθρωποι που ήταν γύρω μας, μας έδωσαν ρούχα και φαγητό. Ήμουν χαρούμενος που είχαμε βρεθεί σε ένα μέρος που θα μας φρόντιζαν. Παρόλο που δεν είχαμε μεγάλη οικονομική άνεση, μπορούσαμε να νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα για να μείνουμε. Μετά από 1 μήνα…… Η ζωή μας κυλάει όμορφα στη Χίο. Ο πατέρας μου βρήκε δουλειά, εγώ και ο αδερφός μου προσπαθήσαμε να προσαρμοστούμε στο καινούριο σχολείο!!!! Μπορεί να μην ήθελα να φύγω από τον τόπο μου αλλά μου αρέσει να ζω σε αυτό το όμορφο και γεμάτο ζωντάνια νησί! ΤΕΛΟΣ
Τα παλιόπαιδα και οι φιλομαθείς ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ
-Παιδιά, παιδιά ελάτε γρήγορα, το βαπόρι φεύγει, θα το χάσουμε….. -Τώρα ερχόμαστε μαμά…………………… Άρχισα να τρέχω προς την μαμά μου με τον φόβο πως θα χάσω το βαπόρι και δεν θα ξαναδώ την οικογένειά μου. Ξαφνικά ένας άντρας με σταμάτησε που είχε καλυμμένο το πρόσωπο του και η όψη του φάνταζε τρομακτική.....Ήταν ψηλός και σωματώδης αλλά το πιο ανησυχητικό ήταν ότι κρατούσε ένα μεγάλο όπλο. Είχα ακούσει για αυτούς τους ανθρώπους στην τηλεόραση πριν εγκαταλείψουμε το σπίτι μας και ξεκινήσουμε για μια νέα ζωή στην Ευρώπη... Μια κούραση άρχισε να με κυριεύει και ένιωθα να καταρρέω. Με μεγάλη προσπάθεια κρατούσα τα βλέφαρά μου ανοιχτά. Το ταξίδι έως τις ακτές της Συρίας ήταν τρομερά εξαντλητικό, γεμάτο δυσκολίες και αναπάντεχα εμπόδια .Τότε με μια απότομη κίνηση ο άγνωστος άντρας με άρπαξε και ξεκίνησε να περπατάει προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν του βαποριού. Πού να με πήγαινε άραγε; Τι να με ήθελε; Το βαπόρι είχε ήδη ξεκινήσει και η μαμά μου φώναζε: Τρέχα.....Τρέχα!!!!! Παρότι ήμουν πολύ κουρασμένος, άρχισα να φωνάζω να με αφήσει να πάω στη μαμά μου. Αντίθετα αυτός μου έσφιγγε περισσότερο το χέρι. Η μαμά μου κοιτώντας μπροστά έχοντας στην αγκαλιά της τον έναν μου αδερφό και από το χέρι τον άλλον, νόμιζε ότι τους ακολουθώ. Ο άντρας έκλεισε το στόμα μου με το χέρι του και με τραβούσε σ' ένα στενό σοκάκι. Ένιωσα να χάνω τον κόσμο γύρω μου, φοβήθηκα για τη ζωή μου έκλεισα τα μάτια μου και προσευχήθηκα στον Θεό μου, να με σώσει. Ξαφνικά ξύπνησα από το ξυπνητήρι μου και συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό ήταν ένα απλό όνειρο ή καλύτερα ένας εφιάλτης. Ξύπνησα και πήγα να φάω πρωινό στην κουζίνα. Ντύθηκα και ξεκίνησα για να πάω στο σχολείο. Μόλις πήγαινα στο σχολείο άκουσαν έναν μεγάλο θόρυβο, γύρισα να κοιτάξω τι γίνεται. Μετά τρομαγμένος αντίκρισα μια γυναίκα στο δρόμο τραυματισμένη και ετοιμοθάνατη. Έτρεξα αμέσως στο σπίτι φοβισμένος μην πεθάνω και εγώ. Κλειδώθηκα στο δωμάτιο μου και μετά από ένα μήνα οι γονείς μου αποφάσισαν να φύγουμε οριστικά για την Ευρώπη για να κάνουμε μια νέα αρχή. ΤΕΛΟΣ!!!
Τα γάντια του μποξ και οι Βιβλιοφάγοι
Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΜΥΚΟΝΟ 2030 Ξημερώματα Παραμονής Χριστουγέννων….. Η οικογένεια του Ομάρ ξεκίνησε το ταξίδι της προς την Ελλάδα. Φτάνουν στο λιμάνι. Κόσμος μπαινοβγαίνει στο πλοίο. Το ταξίδι ήταν δύσκολο. Μετά από 2 ημέρες έφτασαν στην Μύκονο. Αποβιβαστήκανε χωρίς καθυστέρηση από το πλοίο. Εξαντλημένοι καθώς ήταν από το πολύωρο ταξίδι αναζήτησαν νερό και φαγητό. Πήγαν στο πλησιέστερο περίπτερο. Έπειτα, κάθισαν κάτω από το μοναδικό δέντρο που υπήρχε στο νησί και απολαύσαν το σύντομο γεύμα τους. Βρήκαν καταφύγιο σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι αλλά ο ιδιοκτήτης του τους έδιωξε και αυτοί δεν ήξεραν που να πάνε ώσπου τους βρήκε ένα κοριτσάκι και τους πήγε σπίτι της. Αυτή νόμιζε ότι δεν θα ήθελαν οι γονείς της να τους βοηθήσουν αλλά η μητέρα της επειδή πριν από 10 χρόνια ήταν κι αυτή μετανάστρια από τη Συρία, τους λυπήθηκε, επειδή της θύμιζαν την δικιά της ιστορία, και τους έδωσε φαγητό και νερό, ένα δωμάτιο μέχρι να βρουν ένα διαμέρισμα ή να φύγουν , τους άφησε να κάνουν μπάνιο και τους άφησε να ξεκουραστούν. Όλοι τους συμπεριφέρονταν σαν την δικιά τους οικογένεια εκτός από την πεθερά της μητέρας του κοριτσιού που μισούσε κάθε μετανάστη. Η κυρία Ευαγγελία αγαπούσε πολύ την πατρίδα της, ωστόσο έτρεφε μεγάλη αντιπάθεια για τους ξένους, συνεπώς και για την οικογένεια μεταναστών που είχαν αποφασίσει να φιλοξενήσουν. Η συμβίωση τους έγινε πολύ δύσκολη και, αφού πέρασε λίγος καιρός αναγκάστηκαν, να φύγουν. Έμειναν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο δρόμο ωσότου βρήκαν καταφύγιο σε ένα κέντρο φιλοξενίας προσφύγων. Εκεί τους προσέφεραν φαγητό, νερό και ξεκούραση την οποία χρειαζόντουσαν μετά από ένα τόσο εξουθενωτικό ταξίδι. Μετά από έναν μήνα ο Ομάρ βρήκε μια πολύ καλή δουλειά που το πρόσφεραν 900 ευρώ τον μήνα , σπίτι με κήπο, επιπλωμένο και ένα αυτοκίνητο. Την πρώτη μέρα στην δουλειά οι συνεργάτες του Ομάρ του συμπεριφέρονταν ρατσιστικά , όμως μετά από μια εβδομάδα άρχισαν να τον βλέπουν σαν φίλο τους και περνούσαν πολύ ωραία . Στο μεταξύ στο σπίτι η μητέρα έκανε κάποιες αλλαγές και τα παιδιά όταν πήγαν στο νέο τους σχολείο περνούσαν δύσκολα αλλά στην συνέχεια το αντιμετώπισαν και έγιναν οι πιο δημοφιλείς και έξυπνοι στο σχολείο. .Παρά τις δυσκολίες που είχε η οικογένεια στην αρχή, συνήθισαν εύκολα στην ζωή των Ελλήνων, με τα ελληνικά ήθη και έθιμα , όμως κράτησαν και τις δικές τους παραδόσεις . Έζησαν ζωή και κότα στην Μύκονο με τα μπαρ και τις παραλίες της. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από φτωχοί έγιναν πλούσιοι και φίλοι με τους κατοίκους του νησιού. Αυτή ήταν η μικρή ιστορία της οικογένειας του Ομάρ , που παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, εντάχθηκαν γρήγορα στον ελληνικό λαό και πολιτισμό . Τέλος!!!
Ντάλτονς Μπανκ και Αήττητοι ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ Ήταν ένα χειμωνιάτικο πρωινό. Tα πέντε αδέρφια από την Μ. Ασία αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στον Ελλαδικό χώρο. Ξεκίνησαν πρωί πρωί για να φτάσουνε νωρίς στο καράβι. Μόλις επιβιβάστηκαν στο καράβι, είδαν ότι πλησίαζαν μαύρα σύννεφα. Όταν ξεκίνησε το καράβι, άρχισε μια τρομερή καταιγίδα. Το πλοίο κουνιόταν και σε λίγη ώρα, θα βούλιαζε! Τα παιδιά κατευθύνθηκαν προς τις σωσίβιες λέμβους και μπήκαν σε μία. … Και όντως το πλοίο μετά από λίγη ώρα βούλιαξε. Πολλοί άνθρωποι πιάστηκαν και άλλοι πνίγηκαν, μα από τα πέντε αδέρφια όλα μπόρεσαν να επιβιώσουν στη μπόρα και στα κύματα που τα καταπλάκωναν... Μετά από τις τρομερές περιπέτειες που πέρασαν στο Αιγαίο Πέλαγος, έφτασαν σε ένα νησί. Στην αρχή, δεν ήξεραν που βρίσκονταν αλλά, όταν ρώτησαν, τους απάντησαν ότι βρίσκονται στη Λέσβο. Τα αδέρφια, επειδή δεν είχαν γνώσεις από Γεωγραφία, νόμιζαν πως ήταν σε ένα νησί δίπλα στην Αθήνα. Ύστερα, προσπάθησαν να βρουν φαγητό και στέγη. Μόλις βρήκαν ένα περίπτερο, είδαν μπουκάλια με νερό και είδαν την τιμή τους, έδωσαν στον περιπτερά 2,5 ευρώ για να τα αγοράσουν. Όμως, είχε νυχτώσει και προσπάθησαν να βρουν στέγη. Μπήκαν σε 5 χάρτινα κουτιά και τους πήρε ο ύπνος Νωρίς το πρωί, με το που άρχισε να ανατέλλει ο ήλιος, μια ομάδα εθελοντώνπροσφύγων βρέθηκαν στην περιοχή για τυχόν μετανάστες. Εντύπωση τους έκανε η στοίβα των κουτιών στα οποία κουνιόντουσαν . Πλησιάζοντας αποφάσισαν να καλέσουν μια ομάδα προστασίας ζώων, πιστεύοντας ότι υπήρχε κάποιο ζώο εκεί μέσα. Φτάνοντας η ομάδα πλησίασαν ήσυχα για να μην τρομάξουν τα ζωάκια. Ανοίγοντας τα κουτιά αντίκρισαν τα μικρά προσφυγάκια να κοιμούνται. Από το φως του ήλιου ξύπνησαν, βλέποντας ανθρώπους να τα κοιτάν περίεργα. Τους εξήγησαν την περιπέτεια τους και ότι οι γονείς τους δεν ήταν μαζί τους. Έτσι οι εθελοντές προσφύγων τους πήγαν σε ένα σπίτι , στο οποίο κατοικούσε μόνη της μια γιαγιά, για να τα προσέχει. ΤΕΛΟΣ!!!
Οι ντελιβεράδες και οι ποιητές Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΛΟΥΚΑ Ο Λουκάς είναι ένα μοναχοπαίδι που οι γονείς του το έχουν παρατήσει και πήγαν σε άλλη χώρα για να βρούνε δουλειά. Μια μέρα, καθώς έψαχνε κάπου να κοιμηθεί, βρήκε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι και ανέβηκε τα σκαλιά τολμηρός με την κουβέρτα στο χέρι. Βρήκε την πόρτα μισάνοιχτη. Έτσι μπήκε μέσα και έψαξε για τροφή και νερό. Μετά από πολύ ψάξιμο, απογοητεύτηκε, και σκεπάστηκε με την κουβέρτα του σε μια γωνιά, για να κοιμηθεί. Όταν ξημέρωσε, μπήκε φώς μέσα στο δωμάτιο και ενοχλημένος από τη λάμψη ξύπνησε. Σηκώθηκε, μάζεψε τα πράγματά του και φεύγοντας έκλεισε την πόρτα. Καθώς προχωρούσε προς το κέντρο της πόλης, μια ηλικιωμένη κυρία του φώναξε από την άλλη πλευρά του δρόμου λέγοντάς του να πάει προς το μέρος της. Ο Λουκάς στην αρχή δίστασε αλλά τελικά πλησίασε την ηλικιωμένη κυρία. Αυτή του έδωσε ένα μεγάλο κομμάτι ψωμί που κρατούσε στα χέρια της και άλλαξε κατεύθυνση. Ο Λουκάς, αφού ευχαρίστησε την άγνωστη κυρία, έκατσε πεινασμένος κάτω από έναν πελώριο πλάτανο, για να μην έχει τον μεσημεριάτικο ήλιο πάνω από το κεφάλι του, και απόλαυσε το ψωμί. Μόλις τελείωσε αυτό το απολαυστικό γεύμα, σηκώθηκε και έψαξε στις τσέπες του, για να βρει λίγα χρήματα. Σήκωσε το βλέμμα του και είδε απέναντι έναν υπέροχο φούρνο και ήρθε προς το μέρος του, μια λαχταριστή μυρωδιά από πεντανόστιμα τσουρέκια. Έτσι, μπήκε μέσα και ζήτησε από το φούρναρη να του δώσει ένα από αυτά τα τσουρέκια. Εκείνος το ετοίμασε όμορφα σε ένα σακουλάκι και του το έδωσε. Ο Λουκάς, έδωσε τα χρήματα που διέθετε, τα οποία όμως ήταν ελάχιστα, και τα έδωσε στο φούρναρη. Τα μέτρησε και κατάλαβε πως δεν έφταναν. Έτσι, του άρπαξε από τα χέρια του το τσουρέκι και τον έδιωξε άγρια από το μαγαζί του, ενώ τον είχε δει πως ήταν σε άθλια κατάσταση. Εκείνο το απόγευμα, συνάντησε την ίδια ηλικιωμένη κυρία και την πλησίασε. Αυτή τον είδε πως ήταν σε χειρότερη κατάσταση από το πρωί και έτσι τον προσκάλεσε στο σπίτι της για να τον φιλοξενήσει. Η μοναχική ηλικιωμένη κυρία μιας και δεν είχε συντροφιά αποφάσισε να κρατήσει το παιδί στο σπίτι της για πάντα. Το έστειλε στο Δημοτικό σχολείο της περιοχής και το φρόντιζε καθημερινά με φαγητό. Το παιδί για ανταπόδοση βοηθούσε την κυρία στις δουλειές του σπιτιού και της έδωσε την αγάπη του. ΤΕΛΟΣ!