Lyrikkforlaget © 2026
Lyrikkforlaget
Postboks 112
4395 Hommersåk
www.lyrikkforlaget.no
ISBN: 9788283985146
Omslag: Hana Costelloe
Sats: Hana Costelloe Omslagsbilete: Gunvor Hegge
Materialet i denne publikasjonen er omfatta av bestemmingane i åndsverklova.
Utan særskild avtale med Lyrikkforlaget er all eksemplarframstilling og tilgjengeleggjering berre tillate så langt det er heimla i lov.
Utnytting i strid med lov eller avtale kan føre til erstatningsansvar.
På snøflekka bø under bratte hø grastue så modig sto overlevde skarpe sno
vissen ja og grå og rimkvit trona med sitt slitte faks
trassig karrig måneglans i snøkrystallar i det gamle visne aks
Barndomen min innved høge fjell
langt, langt vekk
kvasse vinddrag over fjorden
sildring i bekk
tusen doggperler i stive, grøne gras
slåst for livet i vinden sitt kjas og mas
ei blåklokke på tynne stilk som venleg kikar ned
ei smellfin snøsøte på bakken like ved ein kvit isranunkel bivrar innmed bre
Barndomen min innved høge fjell
langt, langt vekk
kvasse vinddrag over fjorden
sildring i bekk
høyr heilojammer mellom gråe fjell
ein fjellvåk vakar vidda no i kveld
og eg spring lett på stølsvollen med sang
så lykkeleg og fri, så snøgg var all min gang
det var måneskin det var moltemyr eit barndomseventyr
men alle mine sår og sakn
grov eg ned i bre
i metertjukke fonnelag der isa sakna ned
så for eg derifrå
så mange nye vegar lyt ein gå
og alle mine sår og sakn so låg der nedi bre
dei tiner alt til smeltevatn
som jorda gler seg ved
og undren ser eg ned
då veks det opp ei blomstereng
på dette skrinne sted
det lakkar no mot kveld
eg syng ein salme til barndomen min
VINTER
Djup snø isklaka vottar
eit ferdigtrakka unnarenn konturen av hoppkanten i lyset frå utelampa timeterssvevet mjuk landing stabba inn med raude kinn ein kopp varm kakao
Dei krangla og slost som brør flest
men når dei køyrde bil med bestemor lyftast samtala seg til høgder foreldra aldri fekk ta del i
og dei var ikkje lenger barn dei var unge menn
med visdomen sine forunderlege formuleringar dei var livsvitarar og forteljarar
og bestemor hadde ikkje teki del i slik samtale den tid ho kunne minnast
Alle sjelene som fór her gjennom hundretal av år
trødde dei på mjuke lyngtuve
åt dei søte bær
retta dei ryggen
såg ikring seg og lo
eller var det berre trasking
opp og ned det bratte lendet med tunge bører på ryggen
Ho tok dei skrukkute arbeidshendene mellom sine
såg den gamle inn i augo og spurde
korleis synest du livet har fare fram mot deg
å, sa den gamle og såg ned på dei krokute nevane ho hadde lagt i fanget
eg skulle ha dansa litt meir
Ho sto på det eirgrøne jordet i fjør og fargar
lot ingen koma seg for nær
fann ho det for godt vippa ho med stjerten og dei blåe fjøra falda ho ertande ut i floget over fotografane som låg som snikande friarar på grasteppet
under den glansfulle ferda hennar
men kvardagskråka
som vaggande pikka i jorda og drog meitemark opp i dagen var det ingen som ensa
vil
løysa flokar
støa oppunder bøta på
retta opp tetta igjen
heller halda fingrane av fatet