Denne diktsamlinga spenner vidt i tematikk og tone, frå det inderlege til det leikande. I dikta "Ingenting var som før" og "Lilje" kjem det autentiske, kjenslemessige nær innpå. I "Sorga" trollbind Bonenberger med si knappe form. "Strå" og "Kvilestein" opnar opp for refleksjon utan å verta påtrengjande, to berande dikt i samlinga.
Innhaldet i boka er variert, og har er mange gode lommer å dvela ved, som i "Smultring", ei smidig og vellukka personifisering av den velkjende godsaka, og i "Vesle larve", der ho heng dinglande i puppa og på mystisk vis sprengjer seg gjennom veggene og faldar seg ut til ein vakker fivreld, ein sommarfugl er fødd.
Bonenberger får i denne diktsamlinga fram noko av det særeigne ved diktinga si, ein form for kontemplativ humor, der både glede og djupn går hand i hand.
