6ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου ΣΤ΄1 Τάξη
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 1. Ιεροσόλυμα: Αγαθοκλής Γρηγορόπουλος 2. Ταζ Μαχάλ στη Ινδία: Αρετή Γκρέκου, Αναστασία Γιαννίκου 3. Πύργοι Πετρόνας στη Μαλαισία: Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου 4. Τα πεζούλια του ρυζιού Banaue στις Φιλιππίνες: Χριστίνα Ζάγκλη 5. Η απαγορευμένη πόλη στο Πεκίνο: Κώστας Ζεπάτος 6. Η Πέτρα στην Ιορδανία: Ελένη Κανακοπούλου 7. Η Λάσα στο Θιβέτ: Χαρά Αναμουρλίδη 8. Το παλάτι Ποτάλα στο Θιβέτ: Γιώτα Ζηλήρου 9. Ο πήλινος στρατός στην Κίνα: Μαρία Καλοφώνου 10. Το σινικό τείχος: Γιώργος Καρούμπαλης 11. Tο Παντζάμπ στην Ινδία: Παναγιώτης Ζαχαρόπουλος 12. Το Burj al Arab στο Ντουμπάι: Μαρία Αλεξοπούλου 13. Η Περσέπολη στο Ιράν: Στάθης Κολλάς
Η Ιερουσαλήμ (Ιεροσόλυμα) είναι η μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ. Είναι αρχαία πόλη, η οποία αποτελεί ιουδαϊκό, χριστιανικό και ισλαμικό κέντρο θρησκευτικής και ιστορικής σημασίας. Η Ιερουσαλήμ είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της παγκόσμιας ιστορίας. Την ίδρυσαν οι Καναανίτες το 2000 π.Χ. Το 1400 π.Χ. ήταν υποτελής στον Φαραώ της Αιγύπτου. Το 1000 π.Χ. ο Δαβίδ την έκανε πρωτεύουσα των Ιουδαίων κι αργότερα ο Σολομώντας έχτισε εκεί τον περίφημο ναό του.
Όταν ο Σολομώντας πέθανε και το κράτος του Ισραήλ χωρίστηκε στα δύο, η Ιερουσαλήμ ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Ιούδα. Η πόλη πέρασε διαδοχικά στα χέρια των Βαβυλωνίων, των Περσών, των Ελλήνων, των Σελευκιδών, των Πτολεμαίων και των Ρωμαίων και γνώρισε διαδοχικές καταστροφές, αλλά πάντοτε αναστηλωνόταν. Στα χρόνια μάλιστα του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς (175 -164 π.Χ.), η πόλη έλαβε προσωρινά την ονομασία Αντιόχεια. Η πιο μεγάλη καταστροφή έγινε το 70 μ.Χ. από
τους Ρωμαίους με αφορμή την επανάσταση των Εβραίων, αλλά την ξανάχτισε ο αυτοκράτορας Αδριανός το 134 μ.Χ. δίνοντας της το όνομα Αιλία Καπιτωλίνα. Στα βυζαντινά χρόνια έγινε τμήμα του κράτους του Βυζαντίου και ο Μέγας Κωνσταντίνος της έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Έτσι της απόδωσε το παλιό της όνομα, έχτισε με τη μητέρα του, την Αγία Ελένη, το ναό της Ανάστασης στο λόφο του Γολγοθά και τη στόλισε με πολλά μνημεία. Το 637 μ.Χ. κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ οι Άραβες οι οποίοι την έλεγαν Κουντούς Σερίφ, που σημαίνει ιερή πόλη. Το 1099 την πήραν οι Σταυροφόροι, οι οποίοι την έκαναν έδρα βασιλείου. Το 1187 την πήραν ξανά οι Άραβες, το 1517 την πήραν οι Τούρκοι και το 1917 οι Βρετανοί, οι οποίοι αποχώρησαν από εκεί όταν άρχισε να γίνεται αντικείμενο σφοδρής διαμάχης μεταξύ των Αράβων και των Εβραίων. Τελικά, το 1947 ένα τμήμα της έγινε εβραϊκό και το άλλο αραβικό, ενώ το 1967 έγινε ολόκληρη εβραϊκή.
Το Τατζ Μαχάλ (Taj Mahal) είναι ένα περισπούδαστο κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην Ινδία, κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Γιαμούνα κοντά στη πόλη Άγκρα. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Μουγκάλ Τζαχάν, Αυτοκράτορας (Σάχης) προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετού.
Για την ανέγερσή του, που έγινε σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων από την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και άλλα μέρη της Ασίας, απασχολήθηκαν 20.000 εργάτες που ξεκίνησαν το 1632 δουλεύοντας καθημερινά, για να το ολοκληρώσουν το 1649. Πλην όμως για να ολοκληρωθούν όλα τα κτίσματα του συγκροτήματος χρειάστηκαν 22 χρόνια. Η έκταση που καταλαμβάνει το κυρίως μαυσωλείο και όλο το συγκρότημα είναι ένα ορθογώνιο με διαστάσεις 580×350 μέτρα, με τετράγωνο κήπο στο κέντρο που πλαισιώνεται από δύο άλλα μικρότερα επιμήκη κτίρια προσανατολισμένα κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου. Επί της νότιας πλευράς του όλου συγκροτήματος βρίσκεται η κύρια πύλη του συγκροτήματος που είναι από ψαμμίτη. Η βόρεια πλευρά του συγκροτήματος περιλαμβάνει το Μαυσωλείο και καταλήγει στην όχθη του ποταμού Γιαμούνα. Δεξιά του Μαυσωλείου έχει ανεγερθεί τζαμί και αριστερά κτίριο ομοιόμορφο με το τζαμί, λεγόμενο τζαβάμπ, που διατηρεί την αισθητική αρχιτεκτονική ισορροπία. Το όλο συγκρότημα
περικλείεται από ψηλό τειχικό περίβολο που φέρει ανά διαστήματα οκταγωνικούς πυργίσκους. Έξω δε από τον περίβολο αυτό και προς νότο βρίσκονται τα βοηθητικά κτίσματα της φρουράς καθώς και σταύλοι. Χρωματικά το Μαυσωλείο είναι κτισμένο από λευκό μάρμαρο που έρχεται σε αντίθεση με τα δύο παραπλήσια κτίρια, το τέμενος και το τζαβάμπ, που είναι κτισμένα από κόκκινο ψαμμίτη. Το κυρίως κτίσμα του Μαυσωλείου βρίσκεται σε μαρμάρινο βάθρο ύψους 7 μέτρων ενώ σε κάθε πλευρά φέρει λοξές γωνιώδεις κατασκευές στις οποίες υπερέχει ανά μια τεράστια τοξοειδής πύλη ύψους 33 μέτρων. Εσωτερικά ο κυρίως χώρος του αποτελεί οκταγωνικό θάλαμο με ανάγλυφες διακοσμήσεις, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται τα δύο κενοτάφια του Σάχη και της αγαπημένης του Μαχάλ που περιβάλλονται από διάτρητο μαρμάρινο κιγκλίδωμα. Αμέσως μετά αυτών και στο επίπεδο του κήπου βρίσκονται οι πραγματικοί τάφοι τους. Το Τατζ Mαχάλ επιστέφεται από ένα διπλό θόλο (τρούλο) βολβοειδούς μορφής από ίδιο λευκό υλικό. Το Τατζ Μαχάλ σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα παγκοσμίως, και το μέγιστο της Μουγκάλ (ινδομογγολικής) αρχιτεκτονικής, το οποίο και περιλαμβάνεται στα Μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Οι Πύργοι Πετρόνας ή Δίδυμοι Πύργοι Πετρόνας είναι ουρανοξύστες στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας. Ήταν οι υψηλότεροι πύργοι του κόσμου από το 1998 ως το 2004, όταν τους ξεπέρασε το Ταϊπέι 101, αλλά παραμένουν οι υψηλότεροι δίδυμοι πύργοι του κόσμου. Αποτελούν, μαζί με τον κοντινό Πύργο της Κουάλα Λουμπούρ, κεντρικά σημεία αναφοράς της Μαλαισιανής πρωτεύουσας. Ο όρος "Πετρόνας" είναι συντομογραφία της ονομασίας της εθνικής πετρελαιοπαραγωγού εταιρείας της Μαλαισίας.
Τα πεζούλια ρυζιού Banaue είναι 2.000 χρονών πεζούλια που χαράχτηκαν στα βουνά Ifugao στις Φιλιππίνες από τους προγόνους των γηγενών κατοίκων. Τα πεζούλια ρυζιού αναφέρονται συνήθως από τους Φιλιππινέζους ως «το όγδοο θαύμα του κόσμου». Πιστεύεται ότι τα πεζούλια χτίστηκαν με τον ελάχιστο εξοπλισμό, κατά ένα μεγάλο μέρος με το χέρι. Τα πεζούλια βρίσκονται περίπου 1500 μέτρα επάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Ποτίζονται από ένα αρχαίο σύστημα άρδευσης από τα τροπικά δάση που βρίσκονται επάνω από τα πεζούλια. Το 2010, ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν ξηρασία, με αποτέλεσμα τα πεζούλια να στεγνώσουν εντελώς το Μάρτιο εκείνου του έτους.
Η Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο ήταν κινεζικό αυτοκρατορικό παλάτι. Είναι πλέον δημόσιο μουσείο, γνωστό ως το Παλάτι-Μουσείο με μια μεγάλη συλλογή κινέζικης τέχνης. Η Αυτοκρατορική Πόλη ή Απαγορευμένη Πόλη είναι η πόλη-ανάκτορο των αυτοκρατόρων της Κίνας, η οποία συμβολίζει τον αυτοκράτορα ως γιο του ουρανού. Βρίσκεται στην καρδιά της παλιάς πόλης του Πεκίνου, την οποία οι Δυτικοί αποκαλούσαν «Ταταρική Πόλη». Στα νότια της αυτοκρατορικής πόλης βρίσκεται η ιστορική πλατεία Τιεν–Αν–Μεν της κινεζικής
πρωτεύουσαςΤο εντυπωσιακό της αρχιτεκτονικό σύνολο συνθέτουν κτίρια χτισμένα με αυστηρά γεωμετρικούς κανόνες και ομοιομορφία. Η χρωματική ποικιλία, με λευκό στους εξώστες, κόκκινο στους τοίχους και κίτρινο στα κεραμίδια συμπληρώνει το μαγευτικό σκηνικό.
Η είσοδος γίνεται από την «Πύλη της Μεσημβρίας», από τον εξώστη της οποίας ο αυτοκράτορας της Κίνας παρακολουθούσε το στρατό του να αναχωρεί για τις εκστρατείες. Ένα ακόμα σημαντικό αξιοθέατο είναι η «Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης», στη βόρεια πλευρά της ομώνυμης πλατείας. Εκεί θα δείτε το τεράστιο πορτρέτο του Μάο Τσετούνγκ. Από τον εξώστη της πύλης ανακοίνωσε την 1η Οκτωβρίου του 1949 την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ, ο οποίος έφυγε τον Αύγουστο του 1812 από τη Δαμασκό. Από την Έξοδο της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία τοποθετείται από τους μελετητές στον 13ο αιώνα π.Χ. μαθαίνουμε ότι η περιοχή κατοικείτο εκείνο τον καιρό από τους Εδωμίτες, τους απογόνους του Ησαύ γιου του Ισαάκ. Μέχρι τον 7ο αιώνα π.Χ. οι Εδωμίτες κατοικούσαν σε όλη τη γύρω περιοχή, γνωστή ως Εδώμ, ώσπου έκαναν την εμφάνισή τους οι Ναβαταίοι από την αραβική χερσόνησο. Η εγκατάστασή τους στην περιοχή έγινε με πολύ αργούς ρυθμούς και συγκεκριμένα τελείωσε τον 3ο αιώνα π.Χ., ενώ η πόλη της Πέτρας πήρε τη μορφή που έχει σήμερα τον 1ο αιώνα μ.Χ. Οι πρώτοι Ναβαταίοι κάτοικοι της Πέτρας προέρχονταν από την Αραβία και ήταν στενά συνδεδεμένοι με τη λατρεία των βράχων και των πνευμάτων που κατοικούσαν σε αυτούς. Γι' αυτό το λόγο είχαν ανοίξει πολυάριθμες κόγχες στους βράχους της Πέτρας και τοποθετούσαν μια λαξευμένη στήλη στο εσωτερικό. Οι στήλες αυτές ονομάζονταν βαίτυλοι, που σημαίνει το σπίτι του Θεού. Με αυτό τον τρόπο τιμούσαν τον Αλ-Ούτσα, την κυρίαρχη θεότητα της θρησκείας τους.
Το Θιβέτ είναι περιοχή της Κεντρικής Ασίας και πατρίδα των αυτοχθόνων Θιβετιανών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 4.900 μέτρων κατά μέσο όρο και αποτελεί τη μεγαλύτερη σε ύψος περιοχή της Γης. Για το λόγο αυτό αναφέρεται και ως "Η Στέγη του Κόσμου." Οι κάτοικοι ομιλούν τη θιβετιανή γλώσσα. Διεκδικείται και από τη Δημοκρατία της Κίνας και πρωτεύoυσα έχει τη Λάσα. Οι Θιβετιανοί πιστεύουν στον Βουδισμό.
Παλάτι Ποτάλα Το Παλάτι Ποτάλα βρίσκεται στη Λάσα. Πήρε το όνομά του από το όρος Potalaka και ήταν η κύρια κατοικία του Δαλάι Λάμα μέχρι τον 14ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος κατέφυγε στην Νταραμσάλα της Ινδίας, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Θιβέτ το 1959. Είναι ένα σύμβολο του θιβετιανού βουδισμού, χτισμένο στο Κόκκινο Βουνού σε υψόμετρο 3.700 μέτρων.
Το κτίριο έχει διαστάσεις 400x350 μέτρα και διαθέτει πέτρινους, κεκλιμένους τοίχους με πάχος από 3 ως και 5 μέτρα (στη βάση του). Στα θεμέλια υπάρχει χαλκός που χρησιμοποιήθηκε για αντισεισμική προστασία. Το κεντρικό τμήμα του Παλατιού ονομάζεται "Κόκκινο Παλάτι" από το κόκκινο χρώμα του, που το διακρίνει από τα υπόλοιπα. Περιέχει τις βασικές αίθουσες, τα ξωκλήσια και τα προσκυνήματα των προηγούμενων Δαλάι Λάμα. Σήμερα το παλάτι Ποτάλα είναι ένα κρατικό μουσείο της Κίνας. Είναι τώρα ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο και περιοχή παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Πήλινος στρατός (Σιάν Κίνα)
Ο Στρατός από τερακότα (ή πήλινος στρατός) βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ, στα ανατολικά της πόλης Χσιάν, στην Κίνα. Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού καταφέρε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα. Το 1974 κάποιοι Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις πήλινες φιγούρες. Στη συνέχεια οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του. Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.
Οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700.000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.
Σινικό Τείχος
Το Σινικό τείχος, είναι κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε από το τέλος του 14ου αιώνα μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της δυναστείας Μινγκ, προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές από τις μογγολικές και τουρκικές φυλές. Η δόμησή του στη σημερινή μορφή προηγήθηκε από διάφορα άλλα τείχη που χτίστηκαν από τον 3ο αιώνα π.Χ. ενάντια στις επιδρομές των νομαδικών φυλών που προέρχονται από τις περιοχές που ανήκουν σήμερα στη Μογγολία και τη Μαντζουρία.
Το τείχος εκτείνεται σε μήκος 8.851,8 χμ. σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση, αποτελώντας το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα και ένα από τα σύγχρονα επτά θαύματα του κόσμου. Kάθε πύργος έχει τουλάχιστον οπτική επαφή με τον προηγούμενο, αλλά και με τον επόμενο, ώστε σε περίπτωση επίθεσης να γίνεται ορατή η φρυκτωρία και έτσι να μεταδίδεται από πύργο σε πύργο το μήνυμα μέχρι το Πεκίνο. Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση ανθρώπινο οικοδόμημα.
Το Παντζάμπ είναι ιστορική γεωγραφική περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας, που το 1947 μοιράστηκε μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν. Έτσι ουσιαστικά με το ίδιο όνομα δηλώνεται η Ομόσπονδη Πολιτεία της Ινδίας, η Παντζάμπ, με πρωτεύουσα το Τσαντιγκάρ, και η ομώνυμη επαρχία του Πακιστάν με πρωτεύουσα τη Λαχώρη. Η περιοχή στην αρχαιότητα ονομαζόταν από τους Έλληνες Πενταποταμία, και αυτό σημαίνει και η λέξη Παντζάμπ στη γλώσσα χίντι (Παντζ = πέντε και αμπ = νερά). Η ονομασία οφείλεται στους πέντε παραπόταμους του Ινδού. Ο πολιτισμός του Παντζάμπ, με κέντρο την πόλη Χαράπα, είναι από τους αρχαιότερους της Ασίας και είχε αναπτυχθεί από τα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ. Από τον 18ο αι. π.χ. άρχισαν οι εισβολές των Αρίων. Οι σκληρές μάχες των κατοίκων με αυτούς περιγράφονται στο ινδικό έπος Μαχαμπχαράτα. Το 518 το Παντζάμπ προσαρτήθηκε στο βασίλειο των Αχαιμενιδών της Περσίας. Το 326 το κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος, οι στρατιές των διαδόχων του οποίου εγκατέλειψαν την περιοχή το 317 π.Χ. Από τον 4ο ως τον 11ο αι. μ.Χ. στην περιοχή εισέβαλαν Εφθαλίτες Ούννοι, Άραβες, Τούρκοι και Αφγανοί. Οι τρεις τελευταίοι διέδωσαν τον Ισλαμισμό. Το 1525 μ.X., μετά την ήττα του σουλτάνου του Δελχί, το
Παντζάμπ κατελήφθη από στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ.
τους Μογγόλους,
εντασσόμενο
Από τον 15ο αιώνα αναπτυσσόταν στην περιοχή η ινδουιστική αίρεση των Σιχ, οι οποίοι ίδρυσαν πολλά ανεξάρτητα βασίλεια στην περιοχή, ώσπου διαλύθηκε η μογγολική αυτοκρατορία. Τα βασίλεια των Σιχ ενώθηκαν σε ένα, με πρωτεύουσα τη Λαχώρη, υπό την ηγεσία του Ραντζίτ Σινγκ. Μετά τον θάνατό του, από το 1845 ως το 1846 και από το 1848 ως το 1849, έγιναν εξεγέρσεις γνωστές ως "πόλεμοι των Σιχ", αλλά το Παντζάμπ περιήλθε στον έλεγχο της Βρετανικής Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών. Το Παντζάμπ είναι εύφορο. Η περιοχή είναι κυρίως πεδινή, με λόφους προς τη Δύση και προς τον Βορρά. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με πολύ θερμά καλοκαίρια και σχετικά ήπιους χειμώνες. Οι νοτιοδυτικές περιοχές ήταν άγονες, αλλά σε αυτές έγιναν αρδευτικά έργα. Η περιοχή είναι τόπος σιτοκαλλιέργειας, ρυζοκαλλιέργειας και παραγωγής βαμβακιού, ζαχαροκάλαμου και εσπεριδοειδών. Από εκεί προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος της γεωργικής παραγωγής της Ινδίας και του Πακιστάν.
Ο ουρανοξύστης Μπουρτζ Αλ Αράμπ που αποδίδεται στα ελληνικά ως "Πύργος των Αράβων", είναι ξενοδοχείο πολυτελείας και βρίσκεται στο Ντουμπάι, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Έχει ύψος 321 μ. και κατατάσσεται ως το τέταρτο ψηλότερο ξενοδοχείο στον κόσμο. Είναι κατασκευασμένο επί τεχνητής νήσου, 280 μ. ανοιχτά της παραλίας Τζουμέιρα και ενώνεται με την ξηρά μέσω τοξωτής γέφυρας. Σημείο αναφοράς αποτελεί το σχήμα ιστίου της όλης κατασκευής, ενώ ο χαρακτηρισμός του ως «το μοναδικό επτάστερο ξενοδοχείο στον κόσμο» τίθεται συχνά υπό αμφισβήτηση. Ο σχεδιασμός του κτηρίου ανατέθηκε στον Τομ Ράιτ, ενώ την επίβλεψη του σχεδιασμού και της κατασκευής είχε ο Καναδός μηχανικός Ρικ Γκρέγκορι . Αρχικά κατασκευάστηκε το τεχνητό νησί (1994), σε σχήμα ιστίου. Παρά το μέγεθός του, ο «Πύργος των Αράβων» διαθέτει μόνο 28 διώροφα επίπεδα, συνολικής χωρητικότητας 207 σουιτών. Η μικρότερη τέτοια σουίτα καταλαμβάνει έκταση 169 τ.μ.,
ενώ η μεγαλύτερη διαθέτει 780 τ.μ. Τα περισσότερα δωμάτια είναι διακοσμημένα έτσι ώστε να αντιπαραβάλλεται η δύση με την ανατολή, ενώ τα λουτρά διαθέτουν περίτεχνα μωσαϊκά. Οι τιμές των δωματίων ποικίλουν, από τα 1.000 περίπου δολάρια, έως τα 27.000, ανά διανυκτέρευση. Στην κορυφή του ξενοδοχείου βρίσκεται το εστιατόριο Al Muntaha το οποίο περιστρέφεται προσφέροντας μια εκπληκτική θέα στην πόλη του Ντουμπάι. Ένα δεύτερο εστιατόριο με το όνομα Al Mahara ("Αχιβάδα"), διαθέτει ένα μεγάλο ενυδρείο χωρητικότητας περίπου 10.000.000 λίτρων, ενώ η πρόσβαση γίνεται μέσω μιας προσομοιωμένης υποβρύχιας διαδρομής.
Η Περσέπολη, ήταν αρχαία πρωτεύουσα της δυναστείας των Αχαιμενιδών, 70 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της σύγχρονης πόλης Σιράζ στο Ιράν. Το μεγαλύτερο και πιο σύνθετο κτίριο στην Περσέπολη ήταν η Αίθουσα Ακροάσεων. Σύμφωνα με αρχαιολογικές μαρτυρίες, τα παλαιότερα ευρήματα της Περσέπολης χρονολογούνται γύρω στο 518 π.Χ.
Ο Γάλλος αρχαιολόγος Αντρέ Γκοντάρ, που διεξήγαγε ανασκαφές στην Περσέπολη στις αρχές της δεκαετίας του '30, πίστευε ότι η επιλογή της περιοχής έγινε από τον Κύρο το Μέγα, αλλά η κατασκευή της πραγματοποιήθηκε επί της βασιλείας του Δαρείου Α'. Περίπου το 333 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στο περσικό κράτος κι έστειλε στρατό στην πρωτεύουσα, Περσέπολη.
Μέσω της Βασιλικής Οδού, ο Αλέξανδρος κατέλαβε τις Περσικές Πύλες και έπειτα στράφηκε προς την πρωτεύουσα. Κατά την διάρκεια γιορτής, ξέσπασε πυρκαγιά στα ανατολικά ανάκτορα του Ξέρξη και επεκτάθηκε στην υπόλοιπη πόλη, χωρίς να έχει εξακριβωθεί αν επρόκειτο για τυχαίο περιστατικό ή πράξη εκδίκησης για τη φωτιά στην Ακρόπολη της Αθήνας κατά τους Περσικούς Πολέμους.