15 ΕΙΔΙΚΗ ΕΚ ΔΟΣΗ ΤΗΣ «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»
7|6|202 5|7|20222
Το τελευταίο κουδούνι Απολογισμός μιας σχολικής χρονιάς που έφτασε στο τέλος της σχολική χρονιά τελείωσε και η κούραση όλων είναι συσσωρευμένη – όπως πάντα τέτοιες μέρες. Αλλά φέτος ήταν ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα, για πολλούς λόγους. Δίνουμε στη συνέχεια τον λόγο στη συναδέλφισσα Β.Σ., φιλόλογο σε δημόσιο σχολείο της Αθήνας. Το κείμενό της είναι εύγλωττο. «Μια ακόμη σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της. Για μια ακόμα φορά τη βιώνουμε σαν έναν αγώνα δρόμου μετ’ εμποδίων που στη γραμμή του τερματισμού φτάνουμε εξουθενωμένοι όλοι/όλες, μαθητές/τριες, γονείς και εκπαιδευτικοί. Και αυτό γιατί η εκπαιδευτική διαδικασία φορτίζει τους εμπλεκόμενους/ες με άγχος, αβεβαιότητα και ανασφάλεια. Τα παιδιά φοβούνται ότι οι κόποι τους θα πάνε χαμένοι. Και είτε πετύχουν είτε αποτύχουν στον στόχο τους, πόσο είναι το κόστος της ψυχικής φθοράς, της αντίδρασης απέναντι στο διάβασμα που έγινε μόνο και μόνο για έναν βαθμό, “για να περάσω την τάξη”, “για να πετύχω στη σχολή που επιθυμώ”; Τη χρονιά που έκλεισε εμείς οι εκπαιδευτικοί τη βιώσαμε ως μία χρονιά με ακόμα πιο πολλή γραφειοκρατία. Συμπλήρωση ερωτηματολογίων, ετοιμασία εκθέσεων, υποβολή σχεδίων δράσεων, ειδικές συνεδριάσεις, κ.ά., κ.ά., που όμως δεν αφορούν την ενασχόλησή μας με το καθαρά παιδαγωγικό μας έργο, με τον κύριο ρόλο που έχουμε μέσα στο σχολείο, που είναι η δουλειά που πρέπει να κάνουμε με τα παιδιά μέσα στην τάξη. Ο χρόνος λιγοστεύει πολύ για ένα μάθημα που έγινε πολύ πιο δύσκολο, με τη μάσκα, με παιδιά που στα δυο χρόνια των τηλεδιασκέψεων είχαν μάθει στην άνεση του καναπέ τους ή του κρεβατιού τους και είχαν ξεχάσει τι θα πει σχολείο και οργανωμένη συστηματική δουλειά, παιδιά κολλημένα στο κινητό τους όπως δυο χρόνια τώρα και παιδιά που πάνω απ’ όλα είχαν ξεμάθει να διαβάζουν. Η προσπάθεια των εκπαιδευτικών πολύ μεγάλη. Στη ίδια μοίρα και οι γονείς. Να προσπαθούν για το καλύτερο, να αγωνιούν βλέποντας τα παιδιά τους να αδιαφορούν για τα μαθήματά τους ή από την άλλη να τα βλέπουν να καταπονούνται ψυχικά, υπέρμετρα ιδιαίτερα στην περίπτωση των παιδιών της Γ' Λυκείου. Η τράπεζα θεμάτων, η πανδημία, ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ
ICEM - ART ENFANTIN
Η
Τρίτη 5 Iουλίου 2022
| 20 ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ
ο φόβος μήπως κολλήσουν τα παιδιά τους στο σχολείο, οι επακόλουθες απώλειες των μαθημάτων, ήταν πηγές μεγάλου άγχους και η επικοινωνία με το σχολείο εκ των πραγμάτων δύσκολη και περιορισμένη. Μα κυρίως τα παιδιά είναι εκείνα που φτάνουν καταπονημένα στο τέλος της χρονιάς. Τι αποκόμισαν από τη χρονιά που πέρασε; Αξιζε τον κόπο αυτή η ψυχική φθορά ιδιαίτερα για τα παιδιά της Γ' Λυκείου; Ολη η εκπαιδευτική διαδικασία στρέφεται γύρω από τις εξετάσεις. Τα παιδιά στο Γυμνάσιο, αμάθητα από σχολείο, αντιμετώπισαν τις εξετάσεις με αδιαφορία και κινδύνεψαν να χάσουν την τάξη τους - και κάποια πράγματι την έχασαν ή στην καλύτερη περίπτωση παραπέμφθηκαν στις επαναληπτικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου. Εκπληξη, απογοήτευση, φόβος για το τι θα γίνει. Απογοήτευση και για τους γονείς. Για τα παιδιά στο Λύκειο όλη η χρονιά κύλησε με το άγχος της τράπεζας θεμάτων, με μια ύλη μεγάλη και χωρίς νόημα για τα περισσότερα παιδιά. Και πώς να έχει νόημα αφού ο μόνος στόχος είναι να διαβάσουν για να πάρουν έναν βαθμό για την εισαγωγή τους σε μία σχολή; Πώς τα παιδιά της Θετικής Κατεύθυνσης να δείξουν ενδιαφέρον για την Ιστορία και αντίστοιχα τα παιδιά της Θεωρητικής για τα Μαθηματικά, όταν όλη τους η προσοχή είναι στραμμένη στα μαθήματα των Πανελλαδικών; Μάλιστα, κατά τρόπο ειρωνικό, τα παιδιά αυτά κλήθηκαν στο πλαίσιο των φετινών εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας να προτείνουν τρόπους βιωματικής προσέγγισης της Ιστορίας! – όταν η Ιστορία, όπως διδάσκεται και εξετάζεται, τα αφήνει αδιάφορα και τα δυσκολεύει. Και τι να πούμε για το μάθημα της Λογοτεχνίας, όπου εσύ ως φιλόλογος πρέπει να διευκολύνεις το παιδί να γευτεί την απόλαυση της ανάγνωσης ενός λογοτεχνικού βιβλίου, τη στιγμή που και μόνη η αναφορά των λέξεων αυτών φέρνει στον νου ένα και μόνο πράγμα: εξετάσεις. Οχι ακατόρθωτο εγχείρημα για την/τον εκπαιδευτικό, αλλά δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Και πόσο βαρύ, επίσης, το να βλέπεις στις επιτηρήσεις των εξετάσεων τα χλομά από την αγωνία και την κούραση πρόσωπα κάποιων παιδιών, τα ιδρωμένα χέρια, τα σκυθρωπά τους πρόσωπα, όταν φαντάζεσαι τον χρόνο διαβάσματος και τις στερήσεις που έχουν επιβάλει στον εαυτό τους για να πετύχουν τον στόχο τους. Και την αγωνία όλων ενέτεινε η πανδημία. Τα παιδιά βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον φόβο να καταρρεύσει μια προσπάθεια χρόνων από έναν παράγοντα απρόβλεπτο: τη μόλυνση από τον ιό. Και κάτι προσωπικό: ως εκπαιδευτικοί τα βιώνουμε όλα αυτά πιο έντονα, από πρώτο χέρι, όταν τα βιώνουμε και ως γονείς. Τελικά τι προσφέρει ένα σύστημα εξετασιοκεντρικό; Γιατί τα παιδιά να έρχονται στο Γυμνάσιο με τον φόβο των εξετάσεων; Πώς μετατοπίστηκε σιγά σιγά το βάρος από τη διδασκαλία και τη μάθηση στις εξετάσεις και την προετοιμασία τους; Γιατί η επιτυχία σε μια σχολή να εξαρτάται από μια 3ωρη εξέταση; Και όλη η προσπάθεια των προηγούμενων χρόνων; Ολα αυτά δεν είναι καινούρια, αλλά φέτος το βάρος έγινε μεγαλύτερο... Ευτυχώς που υπάρχει το καλοκαίρι!!!» Το παραπάνω κείμενο αυθόρμητα και ζωντανά αποτυπώνει από τα μέσα τις δυσκολίες, τις ματαιώσεις, τις ελλείψεις ενός σχολικού συστήματος που δεν συμβαδίζει με τα ενδιαφέροντα και τις προσδοκίες των παιδιών και που η κρίση των τελευταίων χρόνων και οι κατευθύνσεις της τρέχουσας εκπαιδευτικής πολιτικής το οδηγούν σε αδιέξοδο. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα άλλο σχολείο. Τέτοιο όπως το περιγράφουν κάθε μήνα στις σελίδες του ενθέτου μας μαχόμενες/μαχόμενοι εκπαιδευτικοί που γνωρίζουν την αξία της συνεργατικής μάθησης, που σέβονται το δικαίωμα των παιδιών να συμμετέχουν αυθεντικά και να αποφασίζουν για τη ζωή τους στην τάξη και το σχολείο, και που οι εμπειρίες και τα εκπαιδευτικά επιτεύγματα που μας καταθέτουν είναι πολύτιμα γιατί δείχνουν ότι αυτό το άλλο σχολείο που θέλουμε δεν είναι ουτοπία και μπορεί να υπάρξει. Φίλες και φίλοι, ευχόμαστε σε όλες και όλους υγεία πρώτα απ’ όλα, καλή ξεκούραση και καλό καλοκαίρι! Η Συντακτική Επιτροπή Βογανάτσης Δαμιανός - Δημοπούλου Φωτεινή - Μπαλτάς Μπάμπης - Μπάρκα Κατερίνα - Παούρη Κατερίνα Παπαδόπουλος Χάρης - Σπήτα Βίκυ (Επικοινωνήστε μαζί μας και στείλτε μας τα κείμενά σας για δημοσίευση στο εξής μέιλ: periodikofreinet@gmail.com)
|
Tης ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΑΚΚΑ*
ι σημαίνει παίρνω μια απόφαση συλλογική και δημοκρατικά; Πώς συμμετέχω σε μια τέτοια διαδικασία και πώς νιώθω εντάξει αν η απόφαση που πάρθηκε ήταν αντίθετη με τη δική μου γνώμη; Και βασικά τι είναι γνώμη, πώς την εκφράζω, πού, σε ποια φάση και πότε χρειάζεται να έχω γνώμη; Είναι τόσο σημαντικό; Πολλές φορές ως πολίτες θυμώνουμε για αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς να ρωτηθούμε, αλλά το καταπίνουμε, γιατί κάπως έτσι έχουμε συνηθίσει σταδιακά σε όλο και περισσότερη αδικία. Δεν μάθαμε και ποτέ να ζητάνε τη γνώμη μας ή πότε πρέπει να τη λέμε χωρίς να μας τη ζητήσουν, αλλά και σε τι είδους θέματα. Πώς θα ήταν αν μαθαίναμε από μικρές και μικροί να αποφασίζουμε για θέματα που μας αφορούν; Στην ερώτηση «Θέλετε να αποφασίσω εγώ γι’ αυτό ή να το κάνουμε μαζί; Να πούμε όλοι και όλες τη γνώμη μας;», τα παιδιά απαντούν φυσικά «Οχι εσύ, να αποφασίσουμε μαζί!». Για να συμβεί αυτό, ουσιαστικά έχουν ξαναβιώσει τι σημαίνει αποφασίζω για κάτι. Δηλαδή, από πού θα μου έρθει κάτι για να αποφασίσω. Και η αλήθεια είναι ότι στο σχολείο είναι όλα προαποφασισμένα, το ωράριο, το ωρολόγιο πρόγραμμα, τα μαθήματα, το τι πραγματεύονται τα μαθήματα, πώς καθόμαστε στα θρανία, ποιος σηκώνεται στον πίνακα, ποιος θα μιλήσει..., όλα! Ισως μπορούν να αποφασίσουν μόνο στο διάλειμμα τι θα κάνουν, αν και εκεί «Δεν επιτρέπεται η μπάλα στα διαλείμματα!», «μην παίζετε βίαια παιχνίδια!». Ακόμα και την ώρα του φαγητού, στο ολοήμερο, δεν υπάρχει περιθώριο να αποφασίσουν αν τους αρέσει το φαγητό που έχουν, αλλά πρέπει να το φάνε όλο ή σχεδόν όλο. Αρα πώς να προκύψει μια ιδέα για την οποία θα τους ζητηθεί να αποφασίσουν, σε ένα σχολείο που δεν τους ζητείται η γνώμη για τίποτα; Που με δυσκολία αντιλαμβάνονται τι σημαίνει γνώμη. Γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντικό να δημιουργούμε ένα έδαφος γόνιμο, για να ακούγονται ιδέες παιδιών. Αν ξεκινήσει αυτό, μετά δεν έχει σταματημό! Ενας μαθητής είπε κάποια στιγμή «δεν μπορούμε να αποφασίζουμε κάτι όταν λείπει κάποιος, γιατί δεν θα έχει συμφωνήσει, δεν θα έχει πει τη γνώμη του. Δεν θα ξέρει γιατί υπάρχει αυτός ο κανόνας». Μια άλλη μαθήτρια στη Β' Δημοτικού, μετά από μια απόφαση της τάξης που προέκυψε από την ιδέα ενός παιδιού είχε ξεφωνήσει μόνη της: «Το βρήκα! Να κάνουμε
Τ
9Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
2
Δημοκρατία
Γίνε και συ ενεργός πολίτης! Σούπερ.. αλλά πώς;
Το συμβούλιο της τάξης στο σχολείο ό,τι αποφασίζουν τα παιδιά!» Είναι πολύ σημαντικό να έχουν τα παιδιά βιωμένες εμπειρίες δημοκρατικής λήψης αποφάσεων. Ακόμα και αν στο τέλος κερδίζει η πλειοψηφία, η μειοψηφία εξηγεί τους λόγους της και κάνει εναλλακτική πρόταση. Μπορεί να αλλάξει και το αποτέλεσμα της απόφασης, αν πείσει περισσότερο. Θεωρώ τη διαδικασία του συμβουλίου της τάξης πολύ δυναμική. Σε όλες τις ηλικίες. Μια φορά, στην Α' Δημοτικού, ένας μαθητής δεν έβλεπε καλά και πρότεινα να κάθεται στο πρώτο θρανίο μέχρι να βάλει γυαλιά. Παλαιότερα, θα το έκανα μόνη μου, με μια κίνηση του τύπου «Εσύ κάτσε εδώ και εσύ πήγαινε εκεί!» ή λίγο πιο ευγενικά…, αλλά η ουσία είναι ότι θα το έκανα εγώ. Σε εκείνη την τάξη, όμως, στο συμβούλιο, τα παιδιά βρήκαν τόσα επιχειρήματα και για τις δυο πλευρές. Θυμάμαι ότι δεν
προλάβαμε σε ένα δίωρο να αποφασίσουμε για κάτι τόσο απλό και δίκαιο (αλλά για τα δικά μας ενήλικα αντανακλαστικά). Δεν συμφωνούσαν αρχικά τα παιδιά στην πλειοψηφία τους να αλλάξει θρανίο το παιδί που δεν έβλεπε και υποστήριζαν τη γνώμη τους με επιχειρήματα! Είναι πολύ δύσκολο να μάθουμε να λέμε τη γνώμη μας και να αποφασίζουμε. Γίνεται πολλές φορές κουραστικό ή και βαρετό. Αλλά έτσι είναι. Ας δώσουμε στα παιδιά τον χώρο να προτείνουν ιδέες και να συζητηθούν στην ολομέλεια της τάξης, αν είναι υλοποιήσιμες ή όχι. Αν μάθουν να λένε τη γνώμη τους, να διεκδικούν το δικαίωμα της έκφρασης, θα αντιδρούν διαφορετικά στην ανακοίνωση ενός άδικου νόμου. Επειδή θα το έχουν βιώσει. *Δασκάλα στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Χαϊδαρίου, μέλος της παιδαγωγικής ομάδας «Το Σκασιαρχείο»
|
Τρίτη 5 Iουλίου 2022
21 |
3
Τα ραδιόφωνα του «Σκασιαρχείου» α ραδιόφωνα του «Σκασιαρχείου» έγιναν πολλά. Εχουν κλείσει την πρώτη δεκάδα και αυξάνονται. Εκπέμπουμε από διάφορες πόλεις: Χανιά, Αθήνα, Γαργαλιάνοι, Ικαρία, Αμαλιάδα, Καβάλα, Πετρούπολη, Νέο Ηράκλειο και Χαλάνδρι Αττικής. «Τα θρανία της Ανοιξης» έχουν πρωτοστατήσει στο να έχουμε ραδιόφωνα από την περίοδο της πανδημίας και δώθε. Και ο απολογισμός είναι θετικός. Τα περισσότερα συναντηθήκαμε πρόσφατα στο «2510 Radio» και κάναμε «Το μαθητικό μια από κοινού εκποραδιόφωνο για μπή. Ο «Κοκκινολαίμης», η εφημερίδα μένα είναι και θα των ραδιοφώνων είναι μια αξέχαστη των παιδιών, έφταεμπειρία κι ένα νέο σε στο 10ο τεύχος κι δύο χρόνια. ταξίδι κάθε φορά» έκλεισε Και το ραδιόφωνο, η 28η τεχνική Freinet θα φτάσει μέχρι την Biennale της Νέας Αγωγής, στις Βρυξέλλες, τον Οκτώβρη. Ας δούμε για παράδειγμα «Το ραδιόφωνο του Ολοήμερου» στο Χαλάνδρι έτσι όπως το περιγράφει η νηπιαγωγός της τάξης, Μαρία Αγιούμπ, στο κείμενό της που δημοσιεύεται παραδίπλα, σ’ αυτό το ένθετο: «Ενα ραδιόφωνο, ένα μικρόφωνο κι εμείς. Ενα μικρό ραδιόφωνο βρίσκεται μια μέρα του Νοέμβρη στην τάξη του νηπιαγωγείου. Το ανοίγω την ώρα του φαγητού, διαλέγοντας ραδιοφωνικό σταθμό. “Τι είναι αυτό κυρία;”, η πρώτη ερώτηση... Κάπως έτσι ξεκίνησε το ραδιοφωνικό της
Τ
ταξίδι η εκπομπή μας “Το Ολοήμερο των Παιδιών”». Η συνεργασία της Μαρίας με τη Χαρά και τη Γιώτα των άλλων ραδιοφώνων του «Σκασιαρχείου» δείχνει τον δρόμο. Η συνεργασία μας με την Κίνηση Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία (ΚΟΦιΨΥ) σύντομα θα φέρει στις τάξεις μας τη βαλίτσα του ραδιοφώνου για να εκπέμπουμε πειραματικά και πειρατικά όπως παλιά. Οι προτάσεις συνεργασίας που έχουμε με τον Θωμά Σίδερη, το «ΜεταΔεύτερο» και τον Γιώργο Αλλαμανή, το «2510 Radio», τα φεστιβάλ κινηματογράφου Ολυμπίας και Χανίων, τη Βαλεντίνα Παπαδημητράκη, το «radio Bubble», τα ραδιόφωνα της Ικαρίας και του Νέου Ηρακλείου Αττικής, δημιουργούν ένα νέο τοπίο στη δημόσια σφαίρα των σχολείων μας, μαζί με τον κινηματογράφο και τις εφημερίδες. Οι τίτλοι των βιβλίων είναι πιο λιγοστοί. Το «Ράδιο Ποπόφ» (Ψυχογιός, 2022) της Ανια Πορτίν και «Το αρχείο των χαμένων παιδιών» (Μεταίχμιο, 2019) της Βαλέριας Λουισέλι δείχνουν τον δρόμο για μια λογοτεχνία όπου το ραδιόφωνο θα έχει τη συμβολή του στις συνελεύσεις των παιδιών. Το βιβλίο του Γιώργου Ι. Αλλαμανή «Στον καιρό της Λιλιπούπολης» (Τόπος, 2022) δείχνει ξανά τη θέση του παιδιού στον κόσμο, τότε και τώρα. Εμείς ετοιμάζουμε το βιβλίο του Πιέρ Λεσκίρ «Το ραδιόφωνο στα χέρια των παιδιών» (2023). Είναι μια έκπληξη για να ξαναθυμηθούμε την αυτοδιαχείριση, τα «Διόδια» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου και το ραδιοφωνικό κίνημα της δεκαετίας του ’80. Να και το ραδιόφωνο της Χαράς Βεκρή από το 13ο Δ. Σχ. Νέου Ηρακλείου Αττικής:
«Ραδιοφωνική εκπομπή; Εμείς; Πολύ δύσκολο φάνταζε το εγχείρημα αυτό, όταν τέθηκε πρώτη φορά αυτή η πρόταση σε ένα από τα συμβούλια τάξης μας. Είπαμε να το ξαναφέρουμε για συζήτηση μετά από κάποιο καιρό. Σε αυτό το διάστημα, όποτε μπορούσαμε, μέσα στην τάξη ακούγαμε ραδιοφωνικές εκπομπές live, ακούσαμε επεισόδια της αγαπημένης Λιλιπούπολης, κάναμε επιλογές τραγουδιών για το αποκριάτικο πάρτι μας, μπήκε το μικρόφωνο στην τάξη μας κι έγιναν οι πρώτες ηχογραφήσεις με αφορμή μια εργασία στο διαδίκτυο για την παρουσίαση της τάξης μας στο πρόγραμμα “Οδυσσέας 2022”. Ενθουσιαστήκαμε και το χαρήκαμε πολύ! Ταυτόχρονα, όλο τον χρόνο ασχοληθήκαμε πολύ με τα βιβλία, γράψαμε τα δικά μας Μικρά Βιβλία, λειτουργήσαμε τη Σχολική μας Βιβλιοθήκη, κάναμε δραστηριότητες στην αυλή
1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
Του ΜΠΆΜΠΗ ΜΠΆΛΤΆ*
για όλες τις μαθήτριες και μαθητές του σχολείου, γνωρίσαμε συγγραφείς. Και κάπως έτσι, το ένα συμπλήρωσε το άλλο. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου ήρθε η στιγμή του πρώτου μας πειραματισμού... και η πρώτη μας ραδιοφωνική εκπομπή ήταν πια γεγονός! Ηχογραφήσαμε τα δικά μας κείμενα, το τραγούδι μας, τα λόγια μας! Ηταν μια εμπειρία μοναδική, που θα τη θυμόμαστε σίγουρα! Μοιραζόμαστε μαζί σας τα συναισθήματά μας γι’ αυτή μας την εμπειρία». Να τι γράφει και η Αλεξάνδρα, μαθήτρια της συναδέλφισσας δασκάλας Παναγιώτας Σιόλα από το ραδιόφωνο της Πετρούπολης: «Το μαθητικό ραδιόφωνο για μένα είναι και θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία κι ένα νέο ταξίδι κάθε φορά. Μου αρέσει πάρα πολύ που ηχογραφούμε τα κείμενά μας και βάζουμε από πίσω πάντα υπέροχη μουσική. Επίσης το ραδιόφωνο είναι κάτι που μου δίνει έμπνευση, χαρά και αυτοπεποίθηση, γιατί κάθε φορά που ηχογραφώ νιώθω πιο δυνατή. Τέλος, το ραδιόφωνο μου αρέσει πολύ γιατί το δημιουργούμε μαζί με την κυρία μου και όλους τους συμμαθητές μου. Πιστεύω ότι το ραδιόφωνο είναι δημιουργικό και μια τέλεια ιδέα για να μοιραστείς μαζί με άλλους τις σκέψεις σου». Και συμπληρώνει η Ιριδα: «Στην τάξη μας δουλεύουμε το ραδιόφωνο εδώ και λίγους μήνες και πιστεύω πως αυτό θα μας βοηθήσει να μάθουμε να διαβάζουμε καλύτερα να ηχογραφούμε και να δουλεύουμε ομαδικά. Μέσα από το μαθητικό ραδιόφωνο καταφέρνουμε να δουλεύουμε με άλλα σχολεία ή τάξεις και να γνωρίζουμε τον τρόπο που δουλεύουν. Επίσης με αυτόν τον τρόπο το μάθημα γίνεται πιο ενδιαφέρον και διαφορετικό. Συνεπώς, αφού το μαθητικό ραδιόφωνο είναι τόσο αποτελεσματικό, μπορούν να το δοκιμάσουν και άλλες τάξεις». Δυναμικά λοιπόν τον Σεπτέμβρη! * Mέλος του «Σκασιαρχείου» και του ραδιοφώνου «Τα Θρανία της Ανοιξης»
4
Τρίτη 5 Iουλίου 2022
| 22
|
Της ΜΑΡΙΑΣ ΑΓΙΟΥΜΠ*
Ε
ΕΝΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΚΑΙ
ΕΜΕΙΣ
«Για να κοιµόµαστε εάν δεν έχουµε κάποιον να µας τραγουδήσει» «Για να µπορούµε να ακούµε µουσική και να ηρεµούµε»
Βασίλης: Γιατί θάλασσα; Αντώνης: Γιατί τα τραγούδια μού θυμίζουν θάλασσα. Αλκμήνη: Μπορεί να είναι καλοκαιρινά τραγούδια. Αριάδνη: Τραγούδια! Γιώργος: Το ραδιόφωνο και η μουσική που βάζω στο σπίτι. Κυρία: Εχετε ραδιόφωνο στο σπίτι; Ολοι: Ναι!!! Κυρία: Ακούτε ραδιόφωνο στο σπίτι; Κάποιοι: Ναι! Κυρία: Ποιος βάζει ραδιόφωνο στο σπίτι; Ειρήνη: Εγώ έχω ράδιο! Αντώνης, Δημήτρης, Βασίλης, Ιάσονας: Εγώ! Κυρία: Οι γονείς σας διαλέγουν τη μουσική; Κάποιοι: Κανένας... Ειρήνη: Βάζει μόνο του τη μουσική
το ραδιόφωνο! Βασίλης: Εμένα δεν έχει σταθμούς, έχει μόνο έναν ήχο. Κυρία: Ποιο είναι το πιο ωραίο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη ραδιόφωνο; Δημήτρης: Η μουσική! Η θάλασσα, τα καλοκαιρινά τραγούδια! Ειρήνη: Kids Radio! Ιάσονας: Η μουσική... Κυρία: Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι χρειάζεται ένα ραδιόφωνο, ή δεν χρειάζεται... Δημήτρης: Για να κοιμόμαστε εάν δεν έχουμε κάποιον να μας τραγουδήσει και είναι απασχολημένοι οι άλλοι. Ιάσονας: Για να μαθαίνεις τα νέα μήπως γίνεται κάτι πάρα πολύ κακό και αν βάλεις τον σταθμό σου το λέει. Ειρήνη, Πέτρος: Για να ακούμε μουσική!
Βασιλική: Για να γίνουμε χορευτές! Εξασκούμαστε στον χορό με το ραδιόφωνο που βάζει μουσική. Αριάδνη: Για να μπορούμε να ακούμε μουσική την ώρα που κοιμόμαστε και να ηρεμούμε. Δημήτρης: Είναι χρήσιμο γιατί μπορούμε να κάνουμε ραδιοφωνικές εκπομπές και να τραγουδάμε και να έχουμε έναν ήχο εάν δεν έχουμε μουσικά όργανα και είναι πολύ καλό! Βασίλης: Είναι χρήσιμο για όταν σου λείπει κάποιος, να ακούς ραδιόφωνο. Ιάσονας: Είναι χρήσιμο γιατί αν κάποιος φίλος σου μιλάει πολλές φορές στο ραδιόφωνο, τον θυμάσαι γιατί τον έχεις φίλο. *Νηπιαγωγός στο 1ο νηπιαγωγείο Χαλανδρίου, μέλος της παιδαγωγικής ομάδας «το Σκασιαρχείο»
1ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
να μικρό ραδιόφωνο βρίσκεται μια μέρα του Νοέμβρη στην τάξη του νηπιαγωγείου. Το ανοίγω την ώρα του φαγητού, διαλέγοντας ραδιοφωνικό σταθμό. «Τι είναι αυτό κυρία;», η πρώτη ερώτηση. Ιδέες μπερδεμένες άρχισαν να ακούγονται από τα παιδιά. Μέχρι που κάποιος σηκώνεται και το πλησιάζει. Παρατηρεί τα κουμπιά και αρχίζει να τα πειράζει, αλλάζοντας τους σταθμούς. Το πρώτο χαμόγελο και η αναγνώριση... «Είναι ραδιόφωνο!». Κάπως έτσι η μουσική και οι ειδήσεις μπήκαν στην καθημερινότητα του σχολείου. «Κυρία, να βάλω μουσική;», «Μπορώ να το αλλάξω;» οι βασικές δύο ερωτήσεις των παιδιών προς εμένα και μεταξύ τους. Και, σταδιακά, συζητήσεις για το περιεχόμενο όσων ακούμε. Συζητήσεις σύντομες που κατέληξαν στην πρώτη δική μας απόπειρα να κάνουμε ραδιοφωνική εκπομπή, περίπου τον Δεκέμβριο του 2021. Συμβούλιο τάξης, λοιπόν, με κε ν τρικό θέμα τη ραδιοφωνική εκπομπή. Τι θέμα θα έχει; Και για τι ακριβώς θα μιλήσουμε; «Τα Χριστούγεννα!» προτείνουν τα παιδιά, αφού πλησιάζουν πια και με αυτά είχαμε καταπιαστεί εκείνες τις μέρες στην τάξη. Κάπως έτσι ξεκίνησε το ραδιοφωνικό της ταξίδι η εκπομπή «Το Ολοήμερο των Παιδιών», του 1ου Νηπιαγωγείου Χαλανδρίου, που πήρε το όνομά της από την ώρα που συναντιόταν η ομάδα αυτή των παιδιών, στο ολοήμερο. Θέματα που «έτρεχαν» και μας ενθουσίαζαν αποτέλεσαν τη θεματολογία των επόμενων εκπομπών μας. Με αφετηρία το Συμβούλιο της τάξης, τα παιδιά κατέγραφαν με σκίτσα, ώσ τε να μπορούν να «διαβάσουν», τις σημειώσεις τους σχετικά με τις προτάσεις τους για το θέμα της επόμενης εκπομπής, τι θυμόντουσαν και θα ήθελαν να συμπεριλάβουν σε αυτή. Και φυσικά, η μουσική επένδυση με δική τους επιμέλεια. Στη συνέχεια, ψηφοφορίες για τις σχετικές αποφάσεις και κατανομή αρμοδιοτήτων, με βάση τα ενδιαφέροντα της καθεμίας/καθενός. Αποτέλεσμα; Τέσσερις ηχογραφημένες εκπομπές, που αναρτήθηκαν στο Ευρωπαϊκό Μαθητικό Ραδιόφωνο, για να φτάσουν οι φωνές - και οι εμπειρίες μας - όσο πιο μακριά γίνεται. Και τελευταία μία περισσότερο προσωπική εκπομπή, με τις αναμνήσεις των παιδιών από τη σχολική χρονιά. Και τι απέμεινε από τη ραδιοφωνική αυτή εμπειρία τελικά; Κάτι από όλα μάλλον... Kυρία: Οταν ακούτε τη λέξη «ραδιόφωνο», ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό; Ειρήνη: Τραγούδια! Δημήτρης: Φωνές ανθρώπων! Βασιλική: Μια εκπομπή μας! Βασίλης: Ραδιοφωνική εκπομπή! Αντώνης: Θάλασσα!