Issuu

DICHTBIJ

s i t a r G AANGEBODEN DOOR:

M A G A Z I N E

TEAM VAN DE TOEKOMST

VRIJWILLIGERS HOREN BIJ HET TEAM Iedereen van waarde

Een terugblik op het Zomerfestival

EIGEN REGIE TERUG DOOR MEDIDO

Samen werken aan een goede oude dag HERFST 2026 I EDITIE 4

Inhoud

M A G A Z I N E DGG Dichtbij is een uitgave van DrieGasthuizenGroep

12 Herfst 2026 | Editie 4 Dit magazine is er voor alle bewoners, cliënten en collega’s. DGG Dichtbij is een uitgave van DrieGasthuizenGroep, vol verhalen van en voor ons allemaal. Redactie & teksten afdeling communicatie: Sabrina Kerstens, Luuk Reinders, Chantal Bolleman en Anke van Breukelen Eindredactie: Anke van Breukelen Vormgeving: Tanja Roelofs Oplage: 1300 stuks Verspreiding: Gratis via onze woonzorglocaties en de wijkposten Bezoekadres: DrieGasthuizenGroep, Rijnstraat 71, 6811 EZ Arnhem Algemene contactgegevens: 026 354 94 15, info@driegasthuizengroep.nl

Samen zorgen voor een bijzonder badmoment Verpleegkundige Songul en ergotherapeute Dagmar bundelen hun expertise om Hetty’s badwens mogelijk te maken, met ontspanning, passende zorg en een stralende bewoonster als resultaat.

De Belevingsmarkt Slimme Hulpmiddelen Bewoners, mantelzorgers en collega’s ontdekten tijdens de Belevingsmarkt hoe slimme hulpmiddelen bijdragen aan meer zelfstandigheid, gemak en passende ondersteuning.

Heb je een idee, verhaal of tip voor een volgende editie? Mail naar: communicatie@driegasthuizengroep.nl Let op: niets uit dit blad mag zonder toestemming worden overgenomen of gepubliceerd.

ZORGZAAM EN GASTVRIJ SINDS 1246 DRIEGASTHUIZENGROEP.NL

2 | DGG Dichtbij Magazine

DGG’s eigen pianoman 6 De zingende woonassistent10 Columns 17, 23 & 46 Samen naar Lourdes 14 In de spotlight 16, 45 Bewonersactiviteiten 18 Team van de Toekomst 20 Recept 22 Leerling Diede in de thuiszorg 24 Eigen regie terug door Medido 26 Kort nieuws 30 Het DGG Zomerfestival 32 De Vierdaagse, toen en nu 36 Vrijwilligers horen bij het team 40 Herfstpuzzels 42, 43 & 44

28 Vrijdag is helemaal voor de dames Sandra Geurtsen, welzijnsmedewerker: “Het is mooi om te zien hoe de gesprekken hier vanzelf ontstaan. Vaak komen de mooiste verhalen gewoon uit de dames zelf.”

38 Luuk brengt de buitenwereld bij Wilma

Student Luuk begon als vakantiekracht bij Thuiszorg Groot Gelre en werd al snel een vertrouwd gezicht voor Wilma. Hun wekelijkse momenten draaien inmiddels om aandacht, gezelligheid, gesprekken en oprechte betrokkenheid. DGG Dichtbij Magazine | 3

Parkinson Café 2026

14.00-16.00* uur Inloop vanaf 13.30 uur

*Meezingcafé tot 15.30 uur

Woonzorglocatie Heijendaal Sint Elisabethshof 201, 6812 AX Arnhem

Voor in de agenda 20 oktober

Parkinson Meezingcafé

17 november

Parkinson Café

15 december

Parkinson Meezingcafé

Aanmelden of meer informatie? 026 38 35 223

4 | DGG Dichtbij Magazine

info@parago.nl

parkinsoncafe.nl

Voorwoord Herald en Karin VOORWOORD

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

Meebewegen met wat nodig is Diezelfde beweging zien we op meer plekken terug in deze editie van DGG Dichtbij. We kijken naar de thuiszorg van de toekomst, samen met Martine en Mariken, manager Wijkverpleging en manager Ondersteuning Thuis. Hun verhaal laat zien hoe belangrijk het is om vooruit te kijken. Mensen blijven langer thuis wonen, zorgvragen veranderen en we zoeken steeds naar manieren om ondersteuning dichtbij, passend en haalbaar te houden.

Herald Oldejans en Karin Reesing, Raad van bestuur

Soms laat de praktijk heel mooi zien waar het in de zorg om draait. Niet alles loopt zoals vooraf bedacht. Plannen veranderen, omstandigheden vragen om aanpassing en juist dan zie je hoe belangrijk betrokkenheid, creativiteit en samenwerking zijn. Dat zagen we bijvoorbeeld bij het zomerfestival. Daar is maandenlang met veel aandacht en enthousiasme aan gewerkt. Toen de junidagen ineens extreem warm werden, moest het programma worden aangepast. Dat vraagt veel flexibiliteit van iedereen die erbij betrokken is. Tegelijkertijd liet het ook zien hoeveel veerkracht er in onze organisatie zit. Collega’s, vrijwilligers en betrokkenen dachten mee, pasten aan en zorgden ervoor dat bewoners alsnog konden genieten van mooie momenten.

Daarbij gaat het niet alleen om grote plannen. Juist de dagelijkse praktijk maakt zichtbaar wat er nodig is. In deze editie volgen we een leerling tijdens haar werk binnen Thuiszorg Groot Gelre. Zo krijgen we een inkijkje in het gewone werk van alledag, dat eigenlijk helemaal niet gewoon is. Het vraagt aandacht, verantwoordelijkheid en het vermogen om steeds opnieuw aan te sluiten bij de cliënt. Dit noemen we passende zorg. Ook zorgtechnologie komt aan bod. Op woonzorglocatie Heijendaal is de Medido succesvol uitgerold. Een bewoner vertelt hoe dit hulpmiddel helpt om meer eigen regie en zelfstandigheid terug te krijgen. Dat is precies waar technologie volgens ons aan moet bijdragen: niet omdat het nieuw is, maar omdat het mensen ondersteunt in wat zij zelf willen en kunnen. Verder maken we kennis met Harold: onze klachtenfunctionaris. Een belangrijke rol, want luisteren naar wat beter kan hoort bij passende zorg. Een klacht of melding is nooit alleen een probleem dat opgelost moet worden. Het is ook een kans om te begrijpen wat iemand raakt, waar verwachtingen niet aansluiten en hoe we kunnen leren. Daarnaast is er in deze editie ruimte voor ontmoeting, herinneringen en plezier. We bezoeken de damessociëteit, blikken terug op de Vierdaagse en lezen de column van Truus. Al deze verhalen hebben voor ons één duidelijke rode draad: passende zorg vraagt dat we blijven meebewegen met wat nodig is. Met aandacht voor bewoners, cliënten, naasten, vrijwilligers en collega’s. Wij wensen iedereen veel leesplezier met deze herfsteditie van DGG Dichtbij. Karin Reesing en Herald Oldejans Raad van bestuur

DGG Dichtbij Magazine | 5

DGG’S EIGEN PIANOMAN Van wereldpodia naar de huiskamer 6 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Vrijwilliger in beeld

‘Als ik mijn plezier kan delen met bewoners, is dat dubbele winst’ Soms is het heel stil wanneer Henk op een van de piano’s op onze woonzorglocaties speelt. Soms zie je mensen zachtjes meedeinen of meezingen met de herkenbare tonen. “Als ik anderen van mijn muziek kan laten genieten, is dat dubbele winst.” Henk de Graaff is een vertrouwd gezicht bij DrieGasthuizenGroep. Een aantal dagen per week stapt hij op zijn fiets om piano te spelen voor bewoners. Alleen als het heel hard regent, pakt hij de auto. Muziek als onderdeel van de gezelligheid Zodra Henk achter de piano zit, vult de huiskamer van een locatie zich met herkenbare melodieën. Zijn repertoire is, zacht uitgedrukt, divers te noemen. Hij speelt evergreens, liedjes uit de jaren twintig tot en met de jaren zestig en klassieke muziek van Beethoven en Chopin. Terwijl hij speelt, gaat het leven in de huiskamer ongedwongen door. Bewoners kaarten, breien of lezen, terwijl anderen juist helemaal opgaan in de muziek. Dat is precies zoals Henk het graag ziet. “Ik hoef geen concert te geven,” zegt hij. “Als de muziek onderdeel wordt van de gezelligheid, is mijn doel al bereikt.” Bewoners en collega’s zorgen ervoor dat het Henk aan niets ontbreekt. “Ik word altijd rijkelijk getrakteerd op koffie en koekjes,” vertelt hij met een lach. “Het is gezellig om hier te zijn en muziek te maken voor de bewoners.” Van wereldpodia naar de huiskamer Na afronding van zijn studie orkestspel aan het Rotterdams

Conservatorium en zijn militaire dienstplicht reisde Henk jarenlang als solofluitist en, bij gelegenheid, pianist van Het Strijkje met de Marinierskapel der Koninklijke Marine de wereld over. Daarbij speelde hij tijdens staatsbezoeken voor diverse staatshoofden en regeringsleiders. Tijdens de kerstperiode verraste hij zelfs Nederlandse militairen in Irak met zijn muziek. Na zijn pensionering en verhuizing naar Arnhem koos hij voor een heel ander podium: de huiskamers van woonzorgcentra. “Ik vind het heerlijk om muziek te maken,” vertelt Henk. “En als ik dat plezier kan delen met bewoners, is dat dubbele winst.”

‘Als de muziek onderdeel wordt van de gezelligheid, is mijn doel al bereikt’ Muziek maakt herinneringen wakker Tussen het spelen door maakt Henk soms ook een praatje met bewoners. Samen halen ze herinneringen op aan bekende liedjes en de momenten die daarbij horen. Muziek brengt niet alleen gesprekken op gang, maar kan soms nog veel meer losmaken.

Zo was er eens een bewoner met dementie die nauwelijks nog sprak. Toen Henk een bekend lied inzette, begon de man ineens mee te zingen. “Dat was heel bijzonder,” vertelt Henk. “Dan zie je wat muziek met mensen doet.” Liedjes van Wim Sonneveld of uit Ja zuster, nee zuster zingen mensen met dementie vaak nog feilloos mee. Dat laat zien hoe diep muziek in het geheugen verankerd zit. Een bijzonder muzikaal duo Ook op woonzorglocatie Westerkade ontstond iets bijzonders. Bewoner Thijs ergerde zich aan de oude piano waarop Henk speelde. Daarom schonk hij zijn eigen piano aan de locatie. Inmiddels vormen de twee een muzikaal duo. Henk speelt het eerste halfuur zijn eigen programma, daarna deelt Thijs de songteksten uit. Onder begeleiding van Henk op de piano zingt hij samen met zijn medebewoners. Aan het einde van ieder optreden klinkt altijd hetzelfde nummer: Auf Wiedersehen. Bewoners weten precies wat het betekent. Muziek gééft mij energie Waar haalt Henk toch al die energie vandaan om bijna dagelijks voor bewoners piano te spelen? Het antwoord komt zonder aarzelen: “Muziek gééft mij energie.”

DGG Dichtbij Magazine | 7

Zien, proberen en ervaren

De Belevingsmarkt Slimme Hulpmiddelen Wat betekent ‘slimme zorg’ eigenlijk in het dagelijks leven? Op woensdag 1 juli konden bewoners, mantelzorgers en collega’s dat zelf ontdekken tijdens de eerste Belevingsmarkt Slimme Hulpmiddelen bij woonzorglocatie Drie Gasthuizen. Aan verschillende thematafels stond één vraag centraal: wat kunnen slimme hulpmiddelen betekenen voor een prettig dagelijks leven en zoveel mogelijk zelfstandigheid?

8 | DGG Dichtbij Magazine

ZORGTECHNOLOGIE

Foto’s: Tijdens de eerste Belevingsmarkt Slimme Hulpmiddelen bij Drie Gasthuizen konden bewoners, mantelzorgers en professionals kennismaken met slimme zorg, hulpmiddelen zelf uitproberen en ervaringen met elkaar delen.

Meer dan een schermpje

In gesprek bij de Friet & Meet

De markt liet zien hoe breed slimme ondersteuning kan zijn. Digitale toepassingen varieerden van beeldbellen met de thuiszorg en valdetectie tot ondersteuning bij medicatie. Maar slim hoeft niet in een scherm of sensor te zitten. Een praktisch hulpmiddel voor het aan- en uittrekken van steunkousen kan in het dagelijks leven minstens zo bruikbaar zijn. Sociale technologie vormde weer een heel ander onderdeel van de markt. Robotdieren kunnen uitnodigen tot contact of ontspanning. Zorgrobot Tessa ondersteunt op een andere manier: met persoonlijke gesproken berichten kan zij helpen bij dagelijkse routines en op vaste momenten houvast bieden.

De Friet & Meet bood ruimte voor ontmoeting. Bewoners, mantelzorgers en professionals deelden er ervaringen en spraken met elkaar over wat thuis of in de zorgpraktijk werkt en waar behoefte aan is.

Wat past bij iemand? Uiteindelijk draait het niet om de techniek zelf, maar om wat een hulpmiddel voor iemand kan betekenen. Helpt het om iets zelfstandig te blijven doen, meer overzicht te ervaren of dagelijkse handelingen gemakkelijker te maken? Dan kan het een passende aanvulling zijn op persoonlijke zorg en ondersteuning. Bezoekers van de markt konden toepassingen zelf uitproberen en vragen stellen aan onder anderen wijkcoaches, wijkverpleegkundigen, ergotherapeuten en mantelzorgadviseurs.

‘Slimme zorg draait niet om de techniek, maar om wat iemand helpt om het dagelijks leven prettiger, gemakkelijker en zelfstandiger te maken’

Initiatief De markt kwam tot stand vanuit een regionale samenwerking met MVT Arnhem, Attent Zorg en Behandeling, Stichting Thuiszorg MiddenGelderland, Vilans, SWOA en Wijkteams Arnhem. Zo draaide deze eerste editie niet alleen om kijken en proberen, maar vooral om ontdekken welke ondersteuning écht bij iemand past.

DGG Dichtbij Magazine | 9

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

COLLEGA IN BEELD

Herinneringen tot leven brengen ‘MUZIEK VERBINDT EN OPENT EEN DEUR NAAR VROEGER’ “Cecilia... you’re breaking my heart...” Nog voordat woonassistent Ruud van den Berg op woonzorglocatie Drie Gasthuizen bij bewoonster Cecilia aankomt, verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Hij zingt voor haar het bekende nummer Cecilia van Simon & Garfunkel. Ze kijkt op, lacht en er is echt contact. Regelmatig zingt Ruud een liedje. Dat gaat heel spontaan, bijvoorbeeld na de avondmaaltijd. Dan zit iedereen nog aan tafel en pakt hij het liedjesboek ‘Huilen is voor jou te laat’ erbij. “Dat staat vol met oude smartlappen. De helft van de nummers ken ik niet,” lacht hij. “Maar één bewoonster kende alle liedjes uit haar hoofd.” Een muzikale avond Ruud vertelt lachend over een specifieke avond: “Ik zei tegen een bewoonster: ‘Zoek jij maar een lied uit, dan zing ik het voor je.’ Ik wist alleen de melodie niet! Dus neuriede mevrouw de eerste tonen, zodat ik op de juiste melodie kon inzetten. Al snel zong de rest van de bewoners ook mee. Het was zó gezellig aan tafel dat ik de tijd helemaal vergat en veel later naar huis ging dan de bedoeling was. Maar de bewoners hadden een fijne avond, en daar genoot ik zelf ook weer van.” Een vertrouwd gezicht Voor Ruud is zingen inmiddels net zo vanzelfsprekend als zijn werk. Al bijna acht jaar werkt hij als woonassistent op woonzorglocatie Drie Gasthuizen. Voor de bewoners is hij een heel bekend gezicht op de afdeling. Zijn zangtalent bleef niet onopgemerkt en inmiddels heeft hij diverse keren opgetreden tijdens activiteiten voor bewoners. Begin juli trad hij nog op tijdens het Zomerfestival op onze woonzorglocaties.

10 | DGG Dichtbij Magazine

Woonassistent en zanger: Ruud van den Berg.

Muziek als passie De liefde voor muziek ontstond al op jonge leeftijd. Wat begon als zingen onder de douche, groeide uit tot een serieuze hobby. Na zijn 45ste sloot hij zich aan bij een koor en leerde hij steeds beter zingen. Zijn favoriete artiesten? Michael Bublé en Frank Sinatra. Hun warme, jazzy stijl blijft hem inspireren.

‘Het was zó gezellig aan tafel dat ik de tijd helemaal vergat’ Muziek roept herinneringen op Liedjes als ‘Het Dorp’ en ‘Tulpen uit Amsterdam’ herkennen veel bewoners, maar ook hits uit hun tienerjaren, bijvoorbeeld van Elvis Presley, horen ze graag. “Als ik die liedjes zing, zingen zij als vanzelf mee,” vertelt Ruud. “Dan besef ik hoe belangrijk muziek voor hen is.” Volgens hem is muziek dan ook veel meer dan alleen vermaak. “Muziek verbindt en opent een deur naar vroeger.” Ook wanneer dementie het geheugen aantast, kunnen muziek en bekende liedjes soms nog lange tijd herinneringen oproepen.

DE ZINGENDE WOONASSISTENT Ruud van den Berg DGG Dichtbij Magazine | 11

HEERLIJK IN BAD GAAN Van wens naar werkelijkheid Bewoonster Hetty had een diepgekoesterde wens: in bad gaan. In plaats van te denken in beperkingen, sloegen verpleegkundige Songul en ergotherapeute Dagmar de handen ineen en maakten het mogelijk. Afgelopen juli was het zover: Hetty kon genieten van een half uur pure ontspanning in bad. Met badeendjes om het helemaal af te maken.

12 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Project van Welzijn naar kwaliteit van bestaan

Samen kijken naar wat wél kan Het vindingrijke team liet zien waar samenwerking echt om draait. Niet kijken naar wat niet kan, maar samen mogelijk maken wat telt. Songul: “Hetty had deze wens al heel erg lang. Ze hecht veel waarde aan hygiëne en lichaamsverzorging en vindt het bijvoorbeeld heerlijk om te douchen. Helaas merkten we dat ze door haar ziektebeeld niet meer stabiel kon zitten op de douchestoel. Hierdoor was douchen niet altijd meer veilig. Daarnaast was het hele proces van wassen, afdrogen, aankleden etc. zo intensief dat ze aan het einde van de ochtend helemaal uitgeput was. Toen we hoorden dat ze graag weer eens in bad wilde, besloten we om dit te proberen en waar te maken omdat ze dan zelf niet zoveel hoeft te doen.”

Samen bekijken wat kan De uitvoering van de badwens vroeg om een goede voorbereiding. Dagmar: “Van tevoren maak je een analyse: wie is mevrouw, wat kan ze en wat heeft ze nodig? Naast plan A moet je ook een plan B en plan C hebben. Toen ons plan A – met het bed naar de badkamer – niet ging, moesten we ter plekke schakelen.” Songul: “Omdat de een keek vanuit het fysieke vlak en de hulpmiddelen, en de ander handige trucjes kent rondom het aankleden, vulden we elkaar mooi aan. Zo ging het soepel en vanzelf, met als belangrijkst doel: Hetty écht laten genieten.”

Pure ontspanning En dat heeft ze gedaan. Hetty: “Het is voor mij zó lang geleden dat ik in bad heb gezeten. En dat terwijl ik het heel erg fijn vind. Het was heerlijk om het warme water op mijn huid te voelen en mezelf met badschuim in te zepen. Daarnaast dobberden er ook nog allemaal badeendjes om mij heen. Ik ben erg dankbaar dat het hele team heeft geholpen om dit voor mij mogelijk te maken.” Ook Songul en Dagmar zagen het positieve effect. “We zagen ter plekke de spanning uit haar lichaam wegvloeien.

Waar douchen soms gepaard gaat met onrust en vermoeidheid, bracht het warme bad direct diepe rust. Ze lag echt met haar ogen dicht te genieten. Ook toen ze na een halfuur weer uit bad kwam, was die ontspanning nog duidelijk zichtbaar.” Een ervaring waar ook Hetty met een glimlach op terugkijkt.

Multidisciplinaire zorg Wat begon als een wens laat zien wat er mogelijk is binnen multidisciplinaire zorg. “Onze visie is om niet te denken in onmogelijkheden, maar te zoeken naar creatieve alternatieven die passen bij de bewoner en onze mogelijkheden.” Voor Hetty is het resultaat helder: de badwens blijft niet bij één keer. “Het eerste wat ik dacht toen ik eruit ging was: wanneer kan ik weer?” En daar gaat het team de volgende keer graag weer samen voor zorgen.

Team van de Toekomst: passende behandeling Passende behandeling betekent dat we aansluiten op het moment dat er een vraag ontstaat. Samen kijken we wat er nodig is, wat mogelijk is en wie daarbij kan helpen. Is het probleem opgelost of kan het team zelf verder? Dan stapt de behandelaar ook weer uit. Zo blijft de ondersteuning passend bij wat op dat moment nodig is en houden we samen de blik op wat wél kan. Bij Hetty betekende dat: een concrete wens, samen onderzoeken wat nodig was en precies genoeg behandeling inzetten om die wens mogelijk te maken.

Maak kennis met de visie en innovaties van DGG! Meer weten? Driegasthuizengroep.nl

DGG Dichtbij Magazine | 13

Samen naar Lourdes

Een reis vol bijzondere ontmoetingen Toen José Bliekendaal een telefoontje kreeg van DGG-collega Frans van Diek, wist ze niet wat haar te wachten stond. Zijn vraag was simpel: of ze haar agenda van 30 april tot en met 6 mei wilde vrijhouden. “Ik vroeg natuurlijk meteen waarom. Toen zei hij: ‘Zou je mee willen naar Lourdes?’”

14 | DGG Dichtbij Magazine

Weetje: Een bijzonder moment tijdens de reis naar Lourdes, waar ontmoetingen en persoonlijke verhalen centraal stonden.

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Vrijwilliger in beeld

JOSÉ GING MEE NAAR LOURDES:

‘Vooral de verhalen van mensen blijven me bij’ Dat José daarvoor werd gevraagd, kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Al sinds 2002 is zij nauw betrokken bij DrieGasthuizenGroep. Eerst toen haar ouders op woonzorglocatie Drie Gasthuizen kwamen wonen en later in verschillende rollen binnen de medezeggenschap. Ze hielp cliëntenraden opnieuw opbouwen, was jarenlang actief in de centrale cliëntenraad en zette zich tijdens de coronaperiode intensief in voor bewoners. In die periode verbleef ze als vrijwilliger zelfs vier maanden op woonzorglocatie Drie Gasthuizen om te helpen waar dat nodig was. “Alles wat ik deed en doe voor DGG is altijd als vrijwilliger,” benadrukt José. “Al was ik er op een gegeven moment soms wel dertig uur per week mee bezig.” Ze moet er zelf een beetje om lachen. Altijd op zoek naar de verhalen achter mensen Die betrokkenheid past bij José. Na 44 jaar in het onderwijs weet ze als geen ander hoe belangrijk het is om met mensen in gesprek te gaan. Organiseren, communiceren en contact maken vormen naar eigen zeggen de rode draad in haar leven. Toen duidelijk werd dat ze mee zou gaan naar Lourdes, wilde ze daarom eerst weten wie er nog meer meegingen. Vanuit verschillende locaties van DrieGasthuizenGroep sloten bewoners aan en José zocht hen vooraf op. “Je wilt toch weten met wie je op reis gaat?” Ook haar eigen rol tijdens de reis wilde ze graag helder hebben. “Ik zei tegen Frans: ik ga niet zomaar mee. Wat ga ik daar doen?” Het antwoord paste precies bij haar: foto’s maken en een reisverslag schrijven. Ervaren hoe afhankelijk je kunt zijn Eenmaal in Lourdes ontdekte José dat ook zij zich moest voegen naar het ritme van de reis. Zelf ergens naartoe lopen zat er nauwelijks in. Iedereen verplaatste zich gezamenlijk en begeleiding was altijd dichtbij. “Daar moest ik wel aan wennen. Ik dacht steeds: maar ik kan toch gewoon zelf lopen?” Later realiseerde ze zich dat die ervaring haar ook iets liet voelen van wat bewoners kunnen ervaren wanneer zij afhankelijk zijn van anderen. Tijdens de reis hield José de bewoners goed in de gaten. Iedere dag maakte ze een praatje. Hoe gaat het? Hoe is het vandaag? Maar minstens zo bijzonder vond ze de ontmoetingen met de andere deelnemers. Bij het ontbijt schoof ze bewust steeds bij andere mensen aan. “Dan hoorde je ineens dat iemand twee weken daarvoor zijn vrouw had verloren en toch alleen naar Lourdes was gekomen. Ik vond de verhalen van mensen misschien wel het meest indrukwekkend.” En natuurlijk werd er ook gelachen. Zo bleek

Vrijwilliger: José Bliekendaal

een aangekondigde middag ‘shoppen’ vooral te bestaan uit winkels vol kaarsen en Mariabeelden. “Ik dacht nog: gezellig, shoppen! Maar een nieuwe outfit zat er niet in.” Een bezoek aan de kroeg met de groep kon gelukkig wel op haar goedkeuring rekenen. Een reis die verder gaat Aan Lourdes hield José niet alleen een stapel foto’s en verhalen over. Er ontstonden ook nieuwe contacten en zelfs een vriendschap met een vrouw met wie zij tijdens de reis een kamer deelde. Of ze nog een keer mee zou gaan? José hoeft daar niet lang over na te denken. “Frans vroeg na afloop of hij me volgend jaar weer bovenaan het lijstje mocht zetten. Dat mag. Maar dan wel met het vliegtuig,” zegt ze lachend.

Foto’s en verhalen In de decembereditie van DGG Dichtbij neemt José ons verder mee op reis. Aan de hand van haar foto’s en verhalen blikken we met haar terug op de dagen in Lourdes en maken we kennis met de bewoners en begeleiders die samen deze bijzondere reis maakten.

DGG Dichtbij Magazine | 15

DGG Dichtbij Interview

IN DE SPOTLIGHT

Een luisterend oor wanneer het nodig is Sinds 1982 is Harold Rox verbonden aan DrieGasthuizenGroep. Eerst als verpleegkundige in verschillende functies en inmiddels al ruim tien jaar als klachtenfunctionaris. Met aandacht, een open blik en vooral een goed luisterend oor helpt hij cliënten en hun naasten wanneer zij ergens tegenaan lopen. Zijn uitgangspunt is eenvoudig: oordeel niet te snel, want achter ieder mens schuilt een uniek levensverhaal.

Harold Rox

Harold, wat maakt jouw werk als klachtenfunctionaris bijzonder? Als klachtenfunctionaris bemiddel, adviseer en ondersteun ik cliënten en hun belangenbehartigers wanneer er onvrede is over de organisatie, een professional of een dienstverlener. Wat ik belangrijk vind, is dat mensen laagdrempelig bij mij terechtkunnen en zich gehoord voelen. Je werkt al heel lang binnen DrieGasthuizenGroep. Hoe is dat begonnen? Ik werk sinds 1982 binnen de organisatie. Ik ben begonnen als verpleegkundige en heb daarna verschillende functies gehad. Sinds 2013 werk ik als klachtenfunctionaris. Wat vind je het belangrijkste in het contact met cliënten en hun naasten? Goed luisteren. Ik wil dat mensen voelen dat hun verhaal serieus wordt genomen. Daarna kijk ik samen met hen hoe we de klacht of onvrede bespreekbaar kunnen maken met de organisatie. Voor wie ben jij er als klachtenfunctionaris? Ik ben er voor bewoners van de woonzorglocaties Drie Gasthuizen, Heijendaal, Westerkade, Hoogstede en Klingelpoort. Ook cliënten die thuis wijkverpleging of huishoudelijke ondersteuning ontvangen van Thuiszorg Groot Gelre kunnen bij mij terecht. Wat kunnen mensen van jou verwachten als ze contact opnemen? Dat ik de tijd neem om goed te luisteren en niet meteen oordeel. Samen kijken we wat er precies speelt en welke stap het beste past. Ik ben de hele week telefonisch bereikbaar, juist omdat ik het belangrijk vind dat mensen makkelijk contact kunnen opnemen. Waar krijg jij buiten je werk energie van? Ik reis en fiets graag en ben graag in de natuur. Ook lees ik veel. Vooral boeken over stoïcijnse filosofie vind ik interessant. Wat zou je de lezer willen meegeven? Luister echt naar elkaar en oordeel niet te snel. Ieder mens heeft zijn eigen unieke levensverhaal.

16 | DGG Dichtbij Magazine

Column Solange

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

COLUMN

‘Ik ben geen robot hoor’ ‘Ja meis, het gaat niet vanzelf, dat ouder worden. Niks aan hoor.’ U bent tachtig en altijd tot in de puntjes verzorgd. Een mooie grijze knot, vingers zoals ik ze ken van echte pianisten en een blik die ergens het midden houdt tussen een strenge pianojuf en een gezellige buurvrouw. Nieuwe mensen toelaten in uw leven doet u liever niet. Toch laat u mij binnen. U schenkt limonade in en gaat mij voor naar de woonkamer, vol antiek, curiosa en tientallen schilderijen en beeldjes van schepen op zee.

Ik vraag waarom juist schepen. ‘Welke schepen?’ U kijkt verbaasd om u heen en begint te lachen. U bent er zo aan gewend dat u ze zelf nauwelijks nog ziet. Tijdens dat eerste bezoek woont uw man nog thuis. U bent uitbehandeld voor longkanker; hij leeft met dementie. Hij begrijpt niet hoe ziek u bent en doet voortdurend een beroep op u. De energie daarvoor heeft u niet meer. U geeft mij meteen een levensadvies. ‘Nooit trouwen, meis. Helemaal niks aan.’ Als ik zeg dat dat advies voor mij wat laat komt, grinnikt u. Niet veel later verhuist uw man naar een verpleeghuis. U mist hem niet, zegt u. Wel maakt u zich zorgen of hij het daar goed heeft. U zorgt dat vertrouwde spullen meegaan, maar op bezoek gaan kost te veel energie. ‘Ja meis, het is niet anders.’ Na zijn vertrek bent u opgelucht. Eindelijk hoeft u alleen nog voor uzelf te zorgen. Bij ieder bezoek zie ik echter iets veranderen. Het duurt langer voordat beneden de deur opengaat. Op een gegeven moment neem ik zelf drinken mee. Uw lichaam wordt smaller, de deken op uw stoel dikker. Toch blijft u regelen. U heeft geen kinderen en wilt dat uw zorgvuldig verzamelde spullen goed terechtkomen. Ook wilt u uw man goed achterlaten. We praten over uw ziekte en over het einde. ‘Ja meis, het is niet anders.’ Soms vraag ik me af of u uw gevoelens uit de weg gaat. Tot ik u beter leer kennen. U loopt nergens voor weg. U neemt de dingen zoals ze komen. Ik vraag of u ooit angst kent. Of groot verdriet of grote vreugde. U kijkt mij onderzoekend aan. ‘Nee meis, waarom zou ik?’ Dan zegt u: ‘Maar ik ben geen robot hoor.’ U twijfelt over euthanasie, vooral omdat u bang bent de regie te verliezen. Een hospice is ook een mogelijkheid. Maar vooraf kiezen wilt u niet. ‘Hoe kan ik dat nu weten, meis? Dat weet ik pas als het zover is. ’En zo gaat het ook. Wanneer u te benauwd wordt om uzelf nog te wassen of naar het toilet te gaan, verhuist u naar het hospice. Ook daar houdt u de regie stevig vast. U geniet nog van lekker eten en warme zorg. Uw man komt afscheid nemen. Een paar weken later belt u ‘s nachts zelf de verpleegkundigen omdat u zich ineens niet goed voelt. Kort daarna overlijdt u, met hen bij u. U ging zoals ik u had leren kennen. Nuchter, zorgvuldig en zelfstandig. U leerde mij opnieuw hoe belangrijk het is om iemand vroeg te leren kennen. Thuis, tussen de spullen en gewoontes die iets vertellen over een leven. En vooral om je eigen ideeën los te laten over hoe iemand zou moeten voelen, kiezen of afscheid nemen.

Solange Delnooz Palliatieve Zorg Verpleegkundige

U was geen robot. U was vooral heel erg uzelf.

DGG Dichtbij Magazine | 17

Volksdansgroep Drie Gasthuizen, 8 juli 2026 Een internationale volksdansgroep uit Westervoort bracht dansen uit onder meer Turkije en Griekenland naar Drie Gasthuizen. Bewoners keken aandachtig toe terwijl de dansers door de ruimte bewogen.

Silent disco Heijendaal, 12 juni 2026 Met draadloze koptelefoons op waagden bewoners van Heijendaal zich aan een dansje tijdens de silent disco. Iedereen hoorde de muziek via de eigen koptelefoonmaar samen deelden ze vrolijke bewegingen.

18 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Bewonersactiviteiten

BEWONERSACTIVITEITEN

Samen genieten, samen beleven Wat een seizoen vol mooie momenten! Op onze locaties was er weer van alles te doen. Met elkaar eropuit, muzikaal bezig zijn of lekker de buitenlucht in: overal werd zichtbaar genoten.

Blazersensemble Multiplex

Vierdaagse kijken

Insula Dei, 11 juli 2026 In de kapel van Insula Dei verzorgde Blazersensemble Multiplex uit Nijmegen een concert. Extra bijzonder: de kleindochter van een bewoner speelde mee, tot grote trots van haar.

Westerkade, 21 juli 2026 Bewoners van Westerkade reisden naar Bemmel om Vierdaagsewandelaars aan te moedigen. Met een zelfgemaakt spandoek waren ze goed zichtbaar, speciaal voor de meelopende zus.

Katwijk aan Zee

Pannenkoeken eten

Hoogstede, 10 juni 2026 Tijdens een zonnig dagje aan het strand genoten bewoners van de zeelucht. Met de strandrolstoel konden bewoners tot vlak bij de branding komen, wat volop lachende gezichten opleverde.

Huize Kohlmann, 8 september 2026 Bewoners van Huize Kohlmann genoten van pannenkoeken, gebakken met meel van Molen De Kroon. Een gezellig uitstapje in het Arnhemse Klarendal met een extra lokaal tintje.

DGG Dichtbij Magazine | 19

THUISZORG VAN DE TOEKOMST Anders kijken naar zorg 20 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Team van de Toekomst

MARTINE MEKKINK EN MARIKEN SPAAN OVER ANDERS KIJKEN NAAR ZORG, EIGEN REGIE EN DE KRACHT VAN DE WIJK

‘Samen werken aan een goede oude dag’ Zo lang mogelijk thuis wonen, zelf keuzes maken en blijven doen wat belangrijk is. Voor veel mensen is dat de manier waarop zij oud willen worden. Maar wat is daarvoor nodig als de behoefte aan ondersteuning groter wordt? Martine Mekkink, manager Wijkverpleging, en Mariken Spaan, manager Ondersteuning Thuis, vertellen hoe een andere kijk op zorg en ondersteuning daarbij helpt. Vanuit de overheid zijn er landelijke afspraken, zoals het IZA (Integraal Zorgakkoord) en WOZO (Wonen, Ondersteuning en Zorg voor Ouderen). Goede zorg en ondersteuning is niet meer alleen een taak van zorgprofessionals.

Van zorgen voor naar zorgen dat “We zijn opgevoed om te zorgen en nemen graag alles uit handen”, vertelt Martine. “De vraag is niet alleen waar iemand hulp bij nodig heeft, maar ook wat iemand zelf nog wél kan en hoe de ondersteuning daarbij het beste aansluit.” Dat wordt ook wel reablement genoemd. Dat betekent bijvoorbeeld dat een cliënt zelf de afwas doet, terwijl de huishoudelijk ondersteuner de woonkamer stofzuigt. Zo blijft iemand betrokken en actief. Ook andere collega’s kijken vanuit hun eigen rol wat zij kunnen betekenen. Een huishoudelijk ondersteuner doet het huishouden, maar merkt het ook als iemand zich anders gedraagt of als er iets verandert. Een leefondersteuner kan zorgen voor contact, een wandeling maken of samen een spelletje doen. Technologie, zoals de Medido, kan helpen om medicijnen zelfstandig op het juiste moment in te nemen.

“Het gaat niet om minder zorg”, zegt Mariken. “Het gaat om de juiste ondersteuning op het juiste moment.”

Noaberschap Bij deze andere manier van kijken naar zorg hoort ook de vraag: wie kan iets betekenen voor een cliënt? Niet alleen een professional, maar ook een naaste, vrijwilliger of misschien wel een buurman. In de Achterhoek noemen ze dat noaberschap. Mensen kijken naar elkaar om en helpen elkaar als dat nodig is. “Veel van wat een cliënt nodig heeft, is binnen de organisatie aanwezig. Zorg, behandeling, welzijn, huishoudelijke ondersteuning en vrijwilligers werken vanuit hun eigen rol rondom de cliënt”, vertelt Martine. Ook buiten de organisatie wordt gekeken wie kan helpen. Thuiszorg werkt bijvoorbeeld samen met mantelzorgers, huisartsen en woningcorporaties. Door de ondersteuning goed op elkaar af te stemmen, ontstaat een netwerk rondom de cliënt, waarin duidelijk is wie wanneer kan helpen.

Thuiszorg van de Toekomst “Thuiszorg van de Toekomst is geen project met een begin en een einde”, vertellen Martine en Mariken. “Het is een ontwikkeling die al volop bezig is. De landelijke afspraken geven richting, maar uiteindelijk gaat het om de vraag: wat heeft iemand nodig om goed te kunnen leven?” De zorg van de toekomst gaat daarmee niet alleen over langer thuis wonen. Uiteindelijk gaat het erom dat mensen, ondanks dat zij meer ondersteuning nodig hebben, een zo goed mogelijke oude dag kunnen hebben.

Ontdek een wereld aan mogelijkheden bij TGG! Meer weten? Thuiszorgvandetoekomst.nl

DGG Dichtbij Magazine | 21

RECEPT

Wentelteefjes

Wentel ‘t eventjes Een nostalgisch gebakje

Zo maak je ze Stap voor stap

Wentelteefjes zijn écht nostalgische ‘gebakjes’. Ze stammen zelfs al uit de tijd van de Romeinen. Zij ontdekten namelijk dat je oud brood weer tot leven kon brengen door het in melk en ei te dopen. Wentelteefjes zijn dus eigenlijk ontstaan om voedselverspilling tegen te gaan. Er zijn verschillende theorieën over waar de naam vandaan komt, maar het zit ‘m voornamelijk in het ‘wentelen’ van het brood. Dus: wentel ’m eventjes om. Geniet ervan.

Stap 1: Klop de eieren los in een kom. Voeg de melk, vanillesuiker en kaneel eraan toe. Klop het met een vork of garde goed door elkaar tot er een egaal mengsel ontstaat.

Wat heb je nodig? Voor 4 personen  8 sneetjes oud witbrood of briochebrood  250 ml volle melk  2 grote eieren  1 zakje vanillesuiker  1 tl kaneel  Klontje roomboter (om in te bakken) Extra: basterdsuiker en extra kaneel voor de afwerking.

22 | DGG Dichtbij Magazine

Stap 2: Leg een sneetje oud brood ongeveer 10 seconden in het mengsel. Laat het even intrekken. Keer het dan voorzichtig om en laat de andere kant ook 10 seconden intrekken. Het brood moet zacht worden, maar mag niet uit elkaar vallen. Stap 3: Smelt een klontje roomboter in een koekenpan op middelhoog vuur. Laat de boter flink warm, maar niet bruin worden. Leg het geweekte brood in de pan. Stap 4: Bak de wentelteefjes in een paar minuten goudbruin en keer ze halverwege om. Stap 5: Haal ze uit de pan en leg ze op een bord. Bestrooi ze direct met wat suiker en kaneel. Stap 6: Herhaal dit voor alle sneetjes brood. Tip: voeg eventueel wat vers fruit, ijs of slagroom toe voor een volwaardig dessert.

Column Truus

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

COLUMN

Een nacht om niet te vergeten

Vaak is het geen gemakkelijke verandering van woonomgeving voor degenen die van zelfstandig wonen naar een woonzorgcentrum gaan. Er gaat een voorbereiding aan vooraf en de wetenschap dat je afscheid neemt van de laatste periode van zelfstandigheid en naar de laatste tijd van het wereldse bestaan gaat. Maar! Het hoeft er geen treurig bestaan te zijn. Men leert er andere bewoners kennen en kan dus ook met anderen over ervaringen praten. Gezellig met een clubje koffiedrinken en napraten over de activiteiten van de afgelopen avond. Bijvoorbeeld welke muziek men heeft beluisterd of welke film men heeft bekeken. Na het avondeten, dat men hetzij in de huiskamer, hetzij in de eigen kamer nuttigt, wordt men klaargemaakt voor de nacht. Wie hulp nodig heeft bij het naar bed gaan, krijgt die van de verzorging. Daarna kan men televisie kijken op bed of meteen gaan slapen. Lekker rusten. Ja, ja!!

Heel vroeg werd ik wakker door geschreeuw op de gang. Ik hoorde een bewoner hard roepen. Omdat ik een beetje nieuwsgierig was, deed ik mijn deur open en keek de gang in. Enkele andere bewoners deden hetzelfde en namen ook een kijkje. We zagen een mannelijke bewoner in pyjama in zijn rolstoel zitten, verschrikt en wanhopig om hulp roepend. De verzorgsters kwamen aangesneld en vroegen hem wat er was. De bewoner wees met zijn vinger naar zijn geopende kamerdeur en riep: ‘Help! Help! Probleem!!’ ‘Een vrouw! Een vrouw! Er lag een vrouw in zijn bed…?’ En jawel, dat was inderdaad het geval. Het probleem was dat de vrouw, die net bij ons was komen wonen, daar letterlijk een beetje van in de war was geraakt. Zij zocht eigenlijk de verzorging omdat ze hulp nodig had en ging de gang op om die te zoeken. Maar ze vond niemand. Een andere bewoonster, die vanwege een tekort aan zuurstof altijd met haar deur open sliep, was op dat moment nog wakker. Aan haar werd gevraagd of zij wist waar de verzorging was.

haar kamer openstaan. De man die die kamer bewoonde, lag al op bed, maar moest even naar het toilet. Mevrouw zag het lege bed aan voor haar eigen bed en ging er dus braaf in liggen. Dus eindelijk weer rust op de gang. Echter. De man, komende vanuit de doucheruimte en weer zijn bed in willende, vond haar in zijn bed liggen. Al wijzend naar de open deur van zijn kamer zat hij in zijn rolstoel op de gang, heel erg summier gekleed en al schreeuwend. De verzorging kwam op het geschreeuw van de man af en zag het toneeltje. Ze konden hun lachen niet onderdrukken en probeerden met een grapje de boel te sussen. Ze zeiden, wijzend naar de vrouw: ‘Een cadeautje.’ Waarop de man heel beslist zei: ‘Geen cadeautje, geen mevrouw!’ Hij werd geholpen. Wel met veel gegiechel van de helpenden. Mevrouw werd uit het bed gehaald en in haar eigen kamer gelegd. De man kon daarna zijn bed weer in.

De bewoonster antwoordde dat ze naar haar kamer moest gaan en daar op het belletje moest drukken. De zoekende bewoonster deed dat en kwam weer terug. Ze had gebeld, maar zonder resultaat. Het bleek dat ze niet op de noodmelding om haar nek had gedrukt, maar op haar eigen deurbel. Dus wilde zij naar haar kamer terug om haar bed in te gaan.

Alles werd goed gesust en iedereen werd in zijn of haar eigen bed geholpen. In de hoop dat de rust zou wederkeren, ging de verzorging verder met het werk, met veel pret om wat zij die nacht hadden meegemaakt. Met dit verhaal wil ik duidelijk maken dat er ook weleens komische gebeurtenissen plaatsvinden. Het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn. Het is hoe men het zelf oppakt. Ik probeer er ook altijd, als het kan, een positieve draai aan te geven.

Laat er nou die nacht, op dat moment, ook de deur van een kamer tegenover

Lachen doet meer goed dan medicijnen.

DGG Dichtbij Magazine | 23

Van fotograaf naar leerling in de thuiszorg Na jarenlang als fotograaf te hebben gewerkt, merkte Diede dat het vak haar steeds minder voldoening gaf. Ze was op zoek naar werk met meer menselijk contact en koos voor een omscholingstraject in de zorg. Dat vond ze bij Thuiszorg Groot Gelre. Naast haar werk op de werkvloer gaat ze één dag in de week naar school. Ze neemt ons mee tijdens een willekeurige werkdag als leerling-verzorgende IG.

“Iedere week is anders”, vertelt ze. Niet alleen vanwege het rooster, maar ook door de diversiteit aan werkzaamheden. “Ik draai ochtend-, middag-, avond- en weekenddiensten. Daarnaast ga ik één dag in de week naar school. Niet alleen het rooster is wisselend, ook iedere cliënt heeft een andere zorgvraag. Dat maakt het werk ontzettend boeiend.”

24 | DGG Dichtbij Magazine

Foto’s: Geen cliënt en geen zorgmoment is hetzelfde. Diede helpt bij verschillende dagelijkse handelingen en persoonlijke verzorging, maar kijkt vooral naar wat iemand op dat moment nodig heeft. Daarbij is er altijd ruimte voor een praatje, een luisterend oor en persoonlijke aandacht.

REPORTAGE

Een dag in het leven van Diede De dag begint op de fiets Op een gemiddelde werkdag begint Diede al om 07.00 uur ’s ochtends. Dan springt ze op een e-bike van Thuiszorg Groot Gelre. “Tijdens een dienst ga ik langs bij veel verschillende cliënten op diverse plekken. Met de fiets gaat dat het snelst. En het is natuurlijk heerlijk om lekker buiten te zijn.” Aandacht vanaf het eerste moment Bij aankomst maakt Diede altijd direct contact en vraagt hoe het gaat. “Dit is ontzettend belangrijk. Zo weet ik hoe een cliënt erbij zit en hoe ik zo goed mogelijk kan helpen. Als verzorgende heb ik namelijk ook een signalerende rol.” Geen cliënt is hetzelfde Waar het bij de ene cliënt gaat om een snelle handeling, vraagt de ander juist om wat meer aandacht. “Steunkousen aantrekken is vaak zo gepiept: ik help bij het aantrekken, maak kort een praatje, vraag wat ik nog kan doen en ga weer door. Moet ik iemand douchen, dan ben ik langer bezig. Dan help ik ook bij het aankleden en de verdere persoonlijke verzorging. Bij de een ben ik tien minuten binnen, bij de ander ruim een halfuur.” Elke dag een beetje meer leren Op school krijgt Diede veel theorie die ze direct in de praktijk kan toepassen. “Maar door het daadwerkelijk te doen, leer ik pas écht veel. Hierdoor kan en mag ik steeds meer.” Inmiddels helpt ze cliënten al met oogdruppelen, het uitdelen van baxter-medicatie en de dagelijkse verzorging. “Toch ben ik nog lang niet uitgeleerd. Niet alleen qua medische kennis, maar juist ook in onverwachte zorgsituaties. Hoe reageer je bijvoorbeeld als iets anders loopt dan gepland? Samen met mijn begeleiders bij Thuiszorg Groot Gelre werk ik daar hard aan, want ik wil mijn cliënten de beste zorg bieden.” Tijd voor de rapportage Naast de directe zorg voor cliënten schrijft Diede tussendoor haar rapportages. “Ook dat hoort bij een gemiddelde werkdag. En als ik tussen mijn diensten door tijd over heb, werk ik regelmatig aan mijn studie.”

Aan het einde van de dag stapt Diede weer net zo vrolijk op de fiets als ’s ochtends. “Mijn keuze om de zorg in te gaan was niet willekeurig; ik haal er ontzettend veel voldoening uit. Vooral als een cliënt opfleurt door een praatje, of als ik een luisterend oor kan bieden. Echt luisteren naar mensen, horen wat ze nodig hebben en ze dat geven: dat maakt mijn dag goed. Ik wilde weer vanuit mijn hart werken en dat heb ik hier helemaal teruggevonden.”

DGG Dichtbij Magazine | 25

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Zorgtechnologie

Bewoner Thijs Stomphorst:

‘IK HEB ZO MEER RUIMTE EN VRIJHEID GEKREGEN’ Slimme zorgtechnologische hulpmiddelen spelen een steeds grotere rol in de zorg. Ook binnen onze eigen locaties maken we hier steeds meer gebruik van. Een voorbeeld is de Medido, een automatische medicijndispenser. Afgelopen april werden de eerste Medido’s in gebruik genomen op woonzorglocatie Heijendaal. Bewoner Thijs Stomphorst mocht het spits afbijten als een van de eerste gebruikers. “Sinds ik de Medido heb, voelt het alsof ik een stukje zelfstandigheid terug heb. Ik vind het zoveel fijner en makkelijker om nu zelf mijn medicatie te regelen. Ik hoef niet achter iemand aan te gaan om te vragen waar mijn medicatie is. Daarnaast kan ik zo veel meer regie pakken over mijn eigen dagen. Om 08.00 uur gaat de Medido bijvoorbeeld af. Dan haal ik de medicijnen eruit, en ga ik weer verder slapen. En als ik besluit om ‘s middags de medicatie eerder uit te laten draaien, dan kan ik dat zelf doen. Dat geeft mij vrijheid”, lacht hij.

‘Sinds ik de Medido heb, voelt het alsof ik een stukje zelfstandigheid terug heb. Ik vind het zoveel fijner en makkelijker om nu zelf mijn medicatie te regelen’ Slimme zorg, meer zelfstandigheid De zorg van vandaag draait om wat iemand nog wél kan. Hulpmiddelen en zorgtechnologie worden hierin steeds belangrijker en kunnen een ondersteunende rol spelen. Door de inzet van de Medido krijgt een bewoner weer een groot deel van de regie terug over zijn of haar leven. “Daar ben ik het volledig mee eens. In het begin was het wel even wennen en ging het een paar keer mis – zo had ik de rol verkeerd geladen of te lang op de knop gedrukt. Maar na een paar dagen was ik helemaal om. En het levert mij vooral veel voordelen op. Je moet alleen wel de discipline hebben om het zelf te doen. Voorheen werd ik herinnerd aan mijn medicatie, nu ligt de verantwoordelijkheid bij mezelf.”

26 | DGG Dichtbij Magazine

Van controlemoment naar koffiemoment Die verschuiving in verantwoordelijkheid heeft niet alleen positieve invloed op Thijs zelf. Ook voor de zorgmedewerkers biedt de komst van de Medido een uitkomst. Verpleegkundige Marise reageert: “In de zorg van nu moeten we iets met technologie doen, en de Medido is er echt eentje die er wat mij betreft positief uitspringt. Ik vind de Medido ontzettend gebruiksvriendelijk; het vergroot de eigen regie van de bewoner én het zorgt ook voor directe ontlasting van ons.” Ze geeft als voorbeeld: “In het geval van meneer Stomphorst heb je simpelweg veel minder te doen rondom het uitreiken van medicatie. In plaats van alleen maar medicijnen te moeten controleren, zorgt dit er in zijn geval voor dat we meer tijd hebben voor welzijn en om op een gezellige manier even een praatje te maken. Hierdoor kunnen we er écht even voor iemand zijn.” Nog meer regie terugpakken Volgend jaar wordt de stap gezet om de Medido op al onze woonzorglocaties in te zetten. Zo krijgen meer bewoners meer zelfstandigheid in hun dagelijks leven. Zo krijgen meer bewoners meer regie over hun eigen dag, terwijl zorgmedewerkers de ruimte krijgen voor bijvoorbeeld een waardevol praatje. En Thijs? “Hier wonen betekent niet dat alles overgenomen moet worden. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik de Medido heb en zo meer ruimte en vrijheid heb gekregen.”

Projectgroep Het zorgtechnologieteam binnen DrieGasthuizenGroep is een projectgroep die zich bezighoudt met de invoering van nieuwe en bestaande zorgtechnologie. Een voorbeeld daarvan is de Medido, een slimme medicijndispenser die bewoners ondersteunt bij het zelfstandig innemen van hun medicatie. Op het ingestelde moment geeft de Medido een herinneringssignaal. Na een druk op de knop geeft het apparaat het juiste medicatiezakje uit. Zo helpt de Medido de bewoner om de juiste medicatie op het juiste moment in te nemen.

EIGEN REGIE TERUG DOOR MEDIDO Ik regel het nu zelf DGG Dichtbij Magazine | 27

VRIJDAG IS VAN DE DAMES ZELF Het leven op tafel 28 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

REPORTAGE

Koffie, verhalen en een beetje levenswijsheid Aan tafel bij de damessociëteit gaat het over het leven zelf. Eerder dit jaar maakten we kennis met de herensociëteit. Maar natuurlijk zijn er op Insula Dei ook dames die graag samenkomen. Elke vrijdagochtend schuift een groep bewoonsters aan voor de damessociëteit. Er wordt koffie geschonken, iets lekkers geserveerd en nog voordat de bijeenkomst echt begint, zijn de gesprekken al volop op gang. Welzijnsmedewerker Sandra Geurtsen en vrijwilligster Henny heten iedereen welkom. Dat wilden de dames ook De damessociëteit ontstond een paar jaar geleden, vertelt Sandra. “De dames vonden het niet eerlijk dat er alleen een herensociëteit was.” Het bleek een succes. “Het is ontzettend fijn dat dit soort activiteiten er zijn,” zegt een van de dames. “Je komt elkaar tegen, hoort elkaars verhalen en het geeft iets om naar uit te kijken.” Regelmatig legt Sandra vraagkaartjes op tafel of ze nodigt een gast uit. Soms zorgt een VR-bril voor verwondering. Maar meestal komen de mooiste verhalen gewoon van de dames zelf.

Foto: Aan tafel wordt gelachen, teruggekeken en het leven besproken zoals het komt.

Over alles wordt gepraat, bijna alles Aan tafel krijgt het gewone leven vanzelf betekenis. Van vakanties en kinderen tot herinneringen aan de Vierdaagse of verhalen over de oorlog. Zelfs een grapje over seks komt voorbij. Eén onderwerp blijft buiten de deur: politiek. “Je kan er wat van vinden, maar je hebt er toch geen invloed op,” merkt een van de dames op. “Politiek laten we aan de heren over,” besluiten de dames eensgezind. Een van de dames vertelt hoe ze als jonge vrouw naar Zwitserland vertrok om in een hotel te werken, nadat ze een advertentie in De Telegraaf had gezien. Een ander speelde vroeger accordeon. Ze wordt nog regelmatig gevraagd om op te treden, maar daar bedankt ze vriendelijk voor. “Die tijd is geweest,” zegt ze.

Dan maak je er wat van Ook de minder mooie kanten komen aan bod. Een van de dames hoort niet goed, waardoor ze de gesprekken niet altijd goed kan volgen. Toch blijft ze trouw komen. “Ik vind de gezelligheid belangrijker.” Een ander vertelt openhartig hoe confronterend het was om op papier te lezen dat ze beginnende dementie heeft. “Dan staat het ineens zwart op wit.” Toch besloot ze zich er niet door uit het veld te laten slaan. “Dan ga ik er maar wat van maken.” Dat typeert de sfeer tijdens de damessociëteit. Niemand ontkent dat ouder worden moeilijk is. “We zitten hier niet voor niks, hè. We hebben al een heleboel stappen terug gedaan. En wat je hebt, daar moet je wat van maken.” Een andere dame vat het mooi samen: “Ik prijs elke dag dat ik er nog zijn mag.”

Aromat in de handtas Als het gesprek op het eten komt, moet een van de dames toch iets kwijt. “Het eten is niet te vreten,” zegt ze. Mevrouw Witjes snapt wel waarom: er wordt flauw gekookt vanwege de gezondheid van veel ouderen. “Maar daar heb ik wat voor,” zegt ze. Ze opent haar handtas en haalt een potje Aromat tevoorschijn. “Die heb ik standaard bij me.”

Elke vrijdag weer iets om naar uit te kijken Aan het einde van de ochtend worden de koffiekopjes opgeruimd. Iedereen is blij elkaar weer gezien en gesproken te hebben. Dat is de kracht van de damessociëteit: een plek waar herinneringen worden gedeeld, zorgen wat lichter voelen en waar de dames elkaar steeds opnieuw laten zien dat er nog altijd iets te lachen valt.

DGG Dichtbij Magazine | 29

DGG Dichtbij Kort nieuws

Kort nieuws vanuit de organisatie WerkFIT! is gestart Met WerkFIT! werken we de komende drie jaar aan gezond, prettig en duurzaam werken. Daarbij kijken we verder dan alleen verzuim. Hoe zorgen we dat collega’s met plezier en energie kunnen blijven werken? En hoe signaleren en bespreken we het eerder als het minder goed gaat? De eerste stappen zijn gezet. De komende periode gaan collega’s en teams steeds meer van WerkFIT! merken. Via intranet houden we collega’s op de hoogte van nieuwe stappen en mogelijkheden.

Vanaf 2027 rookvrij Vanaf 1 januari 2027 zijn alle gebouwen en terreinen van DrieGasthuizenGroep rookvrij. Dat geldt voor bewoners, bezoekers, medewerkers en leveranciers. Ook e-sigaretten en vapes vallen onder het rookvrije beleid. Bij zorg thuis geldt dat er vanaf 30 minuten voor de komst van een medewerker niet gerookt mag worden in de ruimte waar zorg wordt verleend. Ook tijdens het zorgmoment is roken niet toegestaan. Wil je als collega meer weten? In de folder lees je wat het rookvrije beleid betekent. Scan de QR-code bij dit bericht voor de folder en meer informatie.

30 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

Met Vitesse op de eerste rij Een echte Vitessefan onder de bewoners? Via het Uitbureau kunnen bewoners in een rolstoel verschillende thuiswedstrijden van Vitesse bezoeken. Per wedstrijd zijn twee plaatsen beschikbaar op de rollerside, direct langs het veld. Ook kan één begeleider kosteloos mee. Een vrijwillige chauffeur van het Uitbureau verzorgt het vervoer. De bijdrage is € 15,- per bewoner. Er is nog plek voor: 4 december 2026 | Vitesse – VVV-Venlo 15 januari 2027 | Vitesse – Jong Ajax 22 januari 2027 | Vitesse – MVV Maastricht 6 februari 2027 | Vitesse – FC Eindhoven 19 februari 2027 | Vitesse – Roda JC 19 maart 2027 | Vitesse – Jong FC Utrecht 16 april 2027 | Vitesse – FC Dordrecht 30 april 2027 | Vitesse – FC Volendam 14 mei 2027 | Vitesse – Heracles Almelo Aanmelden kan via uitbureau@driegasthuizengroep.nl.

Ambassadeurs Zorgtechnologie

Zorgtechnologie helpt bewoners om zoveel mogelijk zelf de regie te houden en kan collega’s ondersteunen in het dagelijks werk. Daarom leiden we binnen DrieGasthuizenGroep ambassadeurs zorgtechnologie op. Deze ambassadeurs weten welke hulpmiddelen en toepassingen er zijn, helpen collega’s bij vragen en kunnen bewoners en naasten uitleg geven over het gebruik ervan. Zo zorgen we ervoor dat zorgtechnologie goed wordt ingezet wanneer die iets kan toevoegen aan het dagelijks leven van een bewoner.

Ben jij collega en lijkt het je leuk om ambassadeur zorgtechnologie te worden? Kijk dan op intranet voor meer informatie.

DGG Dichtbij Magazine | 31

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

Samen de zomer vieren: een terugblik op het Zomerfestival Drie weken lang stonden alle woonzorglocaties van DrieGasthuizenGroep in het teken van het Zomerfestival. Iedere locatie gaf daar een eigen draai aan: van muziek, dans en zomerse spellen tot creatieve activiteiten, ijsjes, smoothies en barbecues. Bewoners, naasten, vrijwilligers en collega’s deden mee, ontmoetten elkaar en genoten samen van alles wat de zomer zo leuk maakt.

Drie Gasthuizen Door de wasstraat Vrijwilligers en leerlingen van ISK Arnhem staken de handen uit de mouwen en lieten rollators en rolstoelen weer blinken. Deze bijzondere wasstraat trok zelfs de aandacht van GelreNieuws. Jeu de boules In de binnentuin daagden bewoners elkaar uit voor een fanatiek, maar sportief potje jeu de boules.

Foto’s: Zomerse momenten om te koesteren. Van samen fietsen en dansen tot zomerse spellen en gezellige activiteiten: bewoners genoten volop van het Zomerfestival.

32 | DGG Dichtbij Magazine

Samen trappen Bewoners trapten samen met vrijwilliger Ad de pedalen rond tijdens een zonnige fietstocht door het groene Park Angerenstein. Tangodansen De zaal vulde zich met passie toen bewoners, met hulp van de vrijwilligers van Flor de Fango, zich waagden aan de Zuid-Amerikaanse duodans.

ZOMERFESTIVAL

Bloempotjes versieren Een creatieve middag aan tafel leverde niet alleen kleurrijke kunstwerkjes op, maar zorgde ook voor mooie, persoonlijke gesprekken. Buurtwandeling Bewoners en vrijwilligers trokken samen met achttien ISK-leerlingen van ’t Venster het park in voor een frisse wandeling. Bij terugkomst wachtte een welverdiende traktatie met verse koffie, limonade en koek van de Klarendalse Molen. Tulpen uit Amsterdam Zanger Marcel bracht met bekende Hollandse liedjes al snel de stemming erin. Bewoners zongen uit volle borst mee, terwijl de hapjes ondertussen volop rondgingen.

Heijendaal Fruitige verwennerij Aan de kleurrijke smoothiebar kozen bewoners hun favoriete fruit voor een vers gemixt drankje. Zo ontstonden allerlei frisse combinaties, helemaal naar eigen smaak. Tulpen uit Amsterdam Marcel en Denise brachten Heijendaal in oer-Hollandse feeststemming. Tussen de bekende liedjes door werden ijsjes en warme, versgebakken poffertjes uitgedeeld en limonade geschonken. Zon, Spel & Zomerpret Tijdens de spelletjesochtend werd fanatiek gemikt, gegooid en aangemoedigd. Bewoners stortten zich vol enthousiasme op de verschillende zomerse spellen. Eropuit met de VR-bril Met een VR-bril op reisden bewoners vanuit hun stoel naar onder meer Parijs, Budapest en de Beierse Alpen. Even weg, zonder ook maar een koffer te hoeven pakken.

Foto’s: Dansen, creatief bezig zijn en samen genieten van bijzondere momenten. Tijdens het Zomerfestival was er volop ruimte voor plezier, ontmoeting en gezelligheid.

DGG Dichtbij Magazine | 33

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

Impressie Zomerfestival Hoogstede Gluren bij de Buren Bewoners en buurtgenoten luisterden zij aan zij naar de sfeervolle muziek van Dick Zutt. AMOR speelt Het Arnhems MaandagOchtend ORkest speelde voor een goedgevulde zaal. De muzikanten kregen de aandacht én brachten hier en daar beweging in het publiek. Zomerse markt Lokale ondernemers en hobbyisten vulden Hoogstede met kleurrijke kraampjes en verrassende ontmoetingen. De knalgele Volkswagenbus was daarbij nauwelijks te missen.

Huize Kohlmann Tulpen uit Amsterdam Marcel en Denise brachten de Hollandse klanken ook naar woonzorglocatie Huize Kohlmann. Bewoners zongen mee, terwijl collega’s met schalen vol hartige hapjes door de ruimte gingen. Beautymiddag Leerlingen van ISK Arnhem legden bewoners heerlijk in de watten met ontspannende handmassages, een vleugje make-up en netjes gelakte nagels.

Insula Dei

Foto’s: Samen genieten van zomerse gezelligheid. Van een verwenmoment en samen Oranje aanmoedigen tot genieten van livemuziek. Het Zomerfestival bracht bewoners volop plezier en mooie ontmoetingen.

34 | DGG Dichtbij Magazine

Hup Holland Hup Gehuld in het oranje moedigden bewoners het Nederlands elftal aan, dat de dag bekroonde met een overtuigende 5-1 overwinning op Zweden. Muziekparade Tijdens ‘Dansen met Ron’ draaide de dj verzoeknummers en was de dansvloer goed gevuld voor een dansje of een schuifelmoment.

Door de wasstraat Met emmers sop, sponzen en vereende krachten gingen vrijwilligers en leerlingen van ISK Arnhem aan de slag. Rollators en rolstoelen kwamen stuk voor stuk weer blinkend uit de wasstraat. Het zomerse slotakkoord De Sonsbeekband zorgde voor een swingende muzikale afsluiting van het Zomerfestival. Bij de herkenbare klanken uit de jaren zestig en zeventig werd volop meegezongen en gingen de voetjes van de vloer. Tulpen uit Amsterdam De Brasserie veranderde voor één middag in een bruisend Amsterdams café. Maar liefst 125 bewoners en familieleden kwamen samen voor meezingers, Hollandse hapjes en rijkgevulde borrelplanken.

Klingelpoort Bloempotjes versieren Aardewerken potten kregen een nieuw leven en veranderden tijdens een creatieve ochtend in vrolijke blikvangers voor op tafel.

Westerkade BBQ Een warme avond, een brandende barbecue en goed gezelschap van familie, collega’s en vrijwilligers vormden de perfecte afsluiting van de dag. Gluren bij de Buren Duo Ranas Ragas streek met harp en gitaar neer op het terras. In de buitenlucht zorgden de rustige, akoestische klanken voor een ontspannen zomermiddag. Tulpen uit Amsterdam Verse haring met uitjes en zuur ging hand in hand met bekende Hollandse liedjes. Terwijl de haring werd uitgedeeld, klonk de muziek vrolijk over Westerkade.

Foto’s: Samen actief en creatief. Van dansen en samen proosten tot kleurrijke bloempotjes versieren. Tijdens het Zomerfestival genoten bewoners samen van allerlei activiteiten en elkaars gezelschap.

DGG Dichtbij Magazine | 35

Toen en nu

EEN GEVOEL DAT BLIJFT 36 | DGG Dichtbij Magazine

Vier dagen wandelen Jan Rood (82), bewoner van woonzorgcentrum Drie Gasthuizen, liep tussen ongeveer 1960 en 1964 vier keer de Nijmeegse Vierdaagse. Bij zijn eerste deelname was hij zestien jaar. Collega Roger Lamers staat tegenwoordig aan de start en liep dit jaar zijn vijfde Vierdaagse. Tientallen jaren verschil, maar de aantrekkingskracht van vier dagen wandelen blijkt verrassend tijdloos.

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Bewoner in beeld

De Vierdaagse

Kilometers door de jaren heen Voor Jan begon het allemaal in Den Helder. Hij ging mee wandelen met een wandelgroep, vooral omdat er niet zoveel anders te doen was. Het beviel hem zo goed dat hij bleef. Een oudere dame uit de groep zag hoe makkelijk hij liep en bracht hem op het idee om de Vierdaagse in Nijmegen te lopen. Daar had Jan nog nooit van gehoord. “Dat moest ik thuis natuurlijk nog wel even vragen. Daar waren ze in eerste instantie niet zo enthousiast over,” herinnert hij zich. Toch kreeg hij toestemming. Voor deelname moest hij destijds zelfs medisch worden gekeurd. Jan werd goedgekeurd en vertrok naar Nijmegen.

Vierdaagsekoorts Vijf jaar geleden werd ook Roger bevangen door de Vierdaagsekoorts. Hij had destijds tijd over en zocht een nieuwe uitdaging. Dus ging hij hardlopen én wandelen. “Ik houd wel van een sportieve uitdaging en zoek graag de grenzen op. Daarnaast heb ik altijd gezegd: als ik eenmaal in Nijmegen woon, ga ik de Vierdaagse lopen. Toen wij in Nijmegen kwamen wonen, stond er voor mijn gevoel niks meer in de weg om mee te doen.” En zo geschiedde.

Je bent nooit alleen Voor de zestienjarige Jan ging er een wereld open. Nijmegen voelde voor hem bijna als een wereldstad. Ook de vlaggenparade in het Goffertstadion maakte grote indruk. “Voor mij was alles nieuw. Ik vond Nijmegen fantastisch.” Tijdens zijn eerste Vierdaagse liep Jan aanvankelijk samen met twee zussen uit zijn wandelgroep, die nogal eens ruzie maakten. Een ervaren wandelaar gaf hem uiteindelijk een een eenvoudig advies: “Loop gewoon je eigen tempo.” Ze zei: “Je komt altijd iemand tegen. Er is altijd iemand met wie je een praatje maakt.” Dat bleek precies zo te zijn. Jan liep alleen verder, maar voelde zich onderweg zelden alleen. Dit kan Roger alleen maar beamen. “Samen lopen is supergezellig, maar je bent ook steeds aan het aanpassen. Daarom loop ik de Vierdaagse het liefste alleen. Dan kan ik mijn eigen tempo aanhouden en onderweg kom je toch altijd mensen tegen. Je bent dus nooit écht alleen.” Zo komt Roger al jaren dezelfde mensen tegen op de route.

“Het weerzien is altijd leuk. Je ziet elkaar in het dagelijkse leven niet zo vaak, dus dan is het extra leuk om bij te kletsen. De kilometers vliegen hierdoor ook nog eens zo voorbij.”

En route! Onderweg zag de Vierdaagse er toen wel heel anders uit. Langs de route boden mensen water aan en soms kregen wandelaars een suikerklontje met een druppeltje cognac. “Dan kreeg je weer even een kick.” Muziek uit grote speakers was er nog niet. Die maakten de wandelaars zelf. “We zongen heel veel onderweg. Je liep vanzelf op het ritme.” Na al die jaren zit de sfeer er nog steeds heel goed in. “De sfeer maakt de Vierdaagse. Ik denk dat het door de jaren heen nóg uitbundiger is geworden. Er wordt overal gezongen, gedanst en van alles uitgedeeld. Van poffertjes en gekookte eieren tot aan fruit en zelfs yoghurtjes.” Het is en blijft een groot feest.

Voorlopig niet uitgewandeld Na vier deelnames stopte Jan met de Vierdaagse. Toen hij later voor zijn werk naar Wolfheze verhuisde, woonde hij juist dichter bij Nijmegen. Toch kwam het er nooit meer van. “Stom eigenlijk. Ik had gewoon door moeten gaan.” De herinneringen zijn gebleven. Aan het wandelen, het zingen, de mensen langs de route en het gevoel onderdeel te zijn van iets bijzonders. “De Vierdaagse zit echt in mijn hart.” Ook bij Roger zit de Vierdaagse in zijn hart. Hij is voorlopig dan ook nog niet uitgewandeld. “Ik heb er nu vijf jaar opzitten, maar ik heb er nog zes te gaan,” lacht hij. “Ik wil in totaal elf keer de Nijmeegse Vierdaagse wandelen.” Op de vraag waarom, antwoordt hij: “Bij de elfde keer krijg ik namelijk het gouden kruisje met kroontje.” De echte ‘kroon’ op zijn werk. “Daarna ga ik op zoek naar een nieuwe uitdaging en is het goed geweest. Maar supporter blijf ik.” De Vierdaagse is in al die jaren veranderd. De kleding, de muziek en de drukte zijn anders. Maar onderweg ontstaan nog altijd gesprekken met onbekenden en helpen mensen elkaar verder. En wie eenmaal gegrepen wordt door het Vierdaagsegevoel, komt er blijkbaar niet zo makkelijk meer vanaf.

DGG Dichtbij Magazine | 37

LUUK IS EEN BEETJE MIJN BUITEN Een vertrouwd gezicht 38 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Collega in beeld

Meer dan een bijbaan

‘DIE VASTE BAND MAAKT MIJN WERK BIJZONDER’ Luuk was zeventien toen hij in een flyer een oproep zag voor vakantiewerk als huishoudelijk ondersteuner bij Thuiszorg Groot Gelre. Nu, vier jaar later, hebben hij en zijn vaste cliënt Wilma een bijzondere band opgebouwd. Het was de zomer nadat hij zijn havo-diploma had gehaald. Hij had ruim twee maanden vakantie. Dan kun je maar beter gaan werken, dacht Luuk. Zijn werk achter de bar bij de voetbalvereniging lag tijdens de zomerstop stil. Zijn moeder gaf hem een flyer: ‘Vakantiewerk bij Thuiszorg Groot Gelre’. “Is dit niet iets voor jou?” vroeg ze. Dat bleek een goed idee. “Het werk is dicht bij huis, ik werk in mijn eigen wijk en het betaalt goed. Maar het is veel meer dan schoonmaken alleen. Vooral het contact met mensen geeft mij energie.” Als vakantiekracht viel hij tijdens de zomer in voor collega’s die met vakantie waren. Maar ook na die zomervakantie bleef hij werken en groeide zijn vakantiebaan uit tot een bijbaan naast zijn studie. Al snel kreeg hij zijn eerste vaste cliënt: Wilma.

“Vooral het contact met mensen geeft mij energie.” Een vast gezicht “De eerste keer dat hij bij mij thuis kwam, dacht ik: wat een piemke,” vertelt Wilma lachend. “In het begin wist hij nog niet hoe alles werkte, maar hij leert snel. Hij is beleefd en ik kan alles tegen hem zeggen. Dat is heel fijn.” Voor Wilma

is een vast gezicht belangrijk. “Er zijn periodes geweest dat ik steeds iemand anders kreeg om te helpen. Dan moet je alles opnieuw uitleggen. Met Luuk had ik vanaf het begin een klik.” Luuk kent inmiddels alle gewoontes van Wilma. “Iedereen heeft zijn eigen manier. De een wil de theedoek drie keer gevouwen, de ander vier keer. Bij Wilma weet ik precies wat ze nodig heeft.” Gaat er iets kapot in huis, dan denkt hij mee. Wilma: “Hij kijkt altijd even wat er aan de hand is. Vaak vinden we samen een oplossing.”

Croissantjes en voetbalpraat Elke week begint hun afspraak hetzelfde. Luuk neemt croissantjes mee. “Ik fiets toch langs het winkelcentrum,” zegt hij. “Dan eten we eerst samen een croissant, praten wat en daarna ga ik aan het werk.” “Ik kijk er altijd naar uit als Luuk komt,” vertelt Wilma. “Als hij vakantie heeft, mis ik hem echt. Vooral zijn geklets en de croissantjes.” De gesprekken zijn zo belangrijk. “Mijn wereld is door mijn beperking best klein,” vertelt Wilma. “Door Luuk weet ik wat er buiten gebeurt. We praten over het nieuws, familie, het weer en voetbal.

Tijdens het WK bleven we allebei op om ‘s nachts naar Nederland te kijken.” “De volgende dag begon Luuk een uurtje later,” lacht Wilma. “Zo konden we allebei uitslapen.” Ook de kleine dingen maken het verschil. “Als er een glas op tafel staat, neemt Luuk dat uit zichzelf mee naar de keuken. Dat lijkt iets kleins, maar voor mij is het een opgave om een glas heelhuids naar de keuken te brengen.” Wilma glimlacht. “Dan denk ik weleens: wat fijn dat er nog zulke schatjes zijn.”

“Ik kijk er altijd naar uit als Luuk komt.” Een toekomst vol beweging Naast zijn werk volgt Luuk een opleiding. Onlangs behaalde hij zijn mbo-diploma Sport, Bewegen en Gezondheid. Na de zomer start hij met een Associate Degree, waarbij hij werken en leren combineert. Zijn droom is filiaalmanager worden van een sportschool. En misschien geeft hij later wel beweeglessen aan ouderen. “Stoelyoga!” stelt Wilma lachend voor. Voor nu is Wilma vooral blij dat Luuk iedere week langskomt. “Door Luuk weet en leer ik wat er buiten in de wereld gebeurt. Hij is een beetje mijn buiten.”

DGG Dichtbij Magazine | 39

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Collega in beeld

JOLANDA ENGELEN EN ALINA VOGEL OVER AANDACHT, GOEDE MATCHES EN TEAM VAN DE TOEKOMST

“Samen maken we de dag nét een beetje mooier” De één voert kennismakingsgesprekken met nieuwe vrijwilligers en zoekt naar de juiste plek op een van de woonzorglocaties. De ander organiseert trainingen, scholingen, nieuwsbrieven en bijeenkomsten. Jolanda Engelen (vrijwilligerscoördinator) en Alina Vogel (ondersteuner team vrijwilligerscoördinator) werken bij DrieGasthuizenGroep. Samen met honderden vrijwilligers uit de buurt zetten zij zich in voor bewoners op onze zeven woonzorglocaties. Dat gaat over veel meer dan het invullen van een rooster. Binnen Team van de Toekomst krijgen vrijwilligers een steeds belangrijkere plek. Samen met zorgen welzijnscollega’s, naasten en mantelzorgers vormen zij het netwerk rond de bewoner. “Vrijwilligers zijn echt onmisbaar,” vertellen Jolanda en Alina. “Zij dragen bij aan welzijn. Soms zit dat in iets groots, maar heel vaak juist in iets kleins.” Even naar buiten. Samen een spelletje doen. De krant lezen. Een praatje maken. Of gewoon aanwezig zijn. Het zijn van die momenten die klein lijken, maar voor een bewoner veel kunnen betekenen.

“Soms is tien minuten aandacht al genoeg om iemands dag anders te maken.” Het is niet alleen dat kopje koffie schenken Bij vrijwilligerswerk denken mensen vaak aan koffie schenken, handwerken of helpen bij de bingo. Dat gebeurt natuurlijk ook en daar is ook behoefte aan. Maar het beeld mag volgens Jolanda en Alina breder. Er zijn veel bewoners die graag een maatje willen. Iemand om mee te wandelen, samen op een bankje buiten te zitten, naar de markt te gaan of over een gedeelde interesse te praten. Daarom kijken Jolanda en Alina steeds beter naar de match. Wat vindt een bewoner fijn? Waar wordt iemand blij van? En wat past bij de vrijwilliger? Een vrijwilliger die graag fietst, kan misschien op pad met een bewoner die vroeger veel fietste. En een vrijwilliger die toch al naar de Arnhemse markt gaat, neemt eens per maand een bewoner mee die daar vroeger “Het moet aan beide kanten kloppen,” zegt Jolanda. “Het blijft mensenwerk.”

40 | DGG Dichtbij Magazine

Hier doen we het voor Soms zie je in één moment waarom vrijwilligers zo belangrijk zijn. Jolanda vertelt over een vrijwilliger die op de duofiets voorbij kwam, met een bewoner achterop. “Ze gingen nét iets harder door de bocht dan je zou verwachten. De haren van mevrouw waaiden helemaal naar achteren en ze had zo’n grote glimlach op haar gezicht. Ze hadden allebei zoveel lol. De hele weg naar huis had ik dat beeld nog voor me. Toen dacht ik: “Hier doen we het voor.” Ook voor vrijwilligers zelf kan het werk veel betekenen. Jolanda ziet regelmatig mensen binnenkomen die op zoek zijn naar structuur, contact of het gevoel weer iets te kunnen betekenen. “Dan zie je mensen opbloeien. Ze merken dat ze van waarde zijn. Niet alleen de bewoner knapt ervan op, maar de vrijwilliger zelf ook.” Soms leidt vrijwilligerswerk zelfs tot een opleiding of baan in de zorg. Dan stromen mensen door naar een leerwerktraject binnen DGG. “Dan ben ik ze helaas als vrijwilliger kwijt,” zegt Jolanda lachend, “maar krijgen we er wel een collega bij.” Kom gewoon eens kijken Wie vrijwilliger wil worden, hoeft niet meteen een vaste dag per week beschikbaar te zijn. Een uurtje wandelen, samen koffie drinken, voorlezen of meegaan naar buiten kan al veel betekenen. “Kom gewoon eens vrijblijvend meelopen,” zeggen Jolanda en Alina. “Dan merk je vanzelf of het bij je past. We hebben zeven woonzorglocaties, allemaal met een eigen sfeer. Er is bijna altijd wel een plek waar iemand op zijn plaats valt.” En dat is precies waar Team van de Toekomst ook over gaat. Samen kijken wat nodig is. Niet vanuit één functie of één taak, maar vanuit het netwerk rond de bewoner. Want een fijne dag maken we samen.

Ontdek een wereld aan mogelijkheden bij DGG! Ook vrijwilliger worden? DrieGasthuizenGroep.nl

VRIJWILLIGERS HOREN BIJ HET TEAM Iedereen van waarde DGG Dichtbij Magazine | 41

Herfstpuzzels Doe je mee? Puzzeltijd! Tijd om je hersens te laten kraken met onze herfstpuzzels. Doe mee en stuur je oplossingen naar communicatie@driegasthuizengroep.nl. Ook deze keer zijn er leuke prijsjes te winnen.

KRUISWOORDPUZZEL

Horizontaal 1 Vrucht in bolster 3 Huis van kabouter 5 Onstuimig weer 6 Oranje groente 7 Zondagmiddagactiviteit 9 Prettige sfeer 10 Loof van bomen Verticaal 1 Lichtje van wax 2 Amerikaans feest 4 Warmtebron in huis 5 Bouwsel van spin 8 Langwerpig kledingstuk 1

2 b

3 e a

6 d

9 g

Oplossing a

42 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

WOORDZOEKER Zoek de woorden Zoek alle verborgen woorden in het schema. Kijk goed en streep ze af zodra je ze vindt. Veel plezier en succes met deze herfstwoordzoeker!

APPEL BLADEREN BOS DENNENAPPEL EIKEL HAARDVUUR HERFST KASTANJE

KOU LAARZEN MIST MODDER NOVEMBER OKTOBER OOGST PADDENSTOEL

PARAPLU PEER POMPOEN REGEN SCHEMERING SJAAL SPINNENWEB

STORM TAKKEN TRUI VALLEND VERKLEUREN WIND WOLKEN

DGG Dichtbij Magazine | 43

Herfstpuzzel De herfst zit vol herkenbare dingen. Bekijk de plaatjes, ontdek welke herfstwoorden erbij horen en vul ze op de juiste plek in de puzzel in.

PUZZEL

5 2

3 1

8 4

6 5

9 10 10

44 | DGG Dichtbij Magazine

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

DGG Dichtbij Erfgoed

IN DE SPOTLIGHT

Eeuwenoude altaarluiken terug in Arnhemse zorggeschiedenis Wie het Erfgoedcentrum van DrieGasthuizenGroep bezoekt, kan sinds kort twee bijzondere historische altaarluiken bekijken. De beschilderde panelen dateren uit de zestiende eeuw en zijn afkomstig uit de kapel van het Sint Catharinae Gasthuis aan de Beekstraat in Arnhem. Museum Arnhem heeft de luiken voor langere tijd in bruikleen gegeven aan het Erfgoedcentrum.

De panelen zijn aan beide zijden beschilderd en tonen verschillende apostelen. Het gaat om de bovenluiken van een zogenoemd veelluik, een altaarstuk dat uit meerdere beschilderde delen bestaat. Juist dat maakt het extra interessant. De luiken kwamen opnieuw in beeld tijdens de zoektocht naar een historisch drieluik waarover binnen DrieGasthuizenGroep eerder werd bericht. Onderzoekers bekijken nu of de twee panelen ook onderdeel waren van het altaarensemble dat eerder als drieluik werd beschouwd. Als dat inderdaad zo blijkt te zijn, bestond het vermoedelijke drieluik oorspronkelijk uit meer delen en was er dus sprake van een groter veelluik.

Een geschiedenis die eeuwen teruggaat De geschiedenis van DrieGasthuizenGroep en de Arnhemse zorg gaat ver terug. Al sinds 1246 wordt in deze traditie zorg verleend aan inwoners van Arnhem. Het Erfgoedcentrum vertelt een deel van die eeuwenoude geschiedenis aan de hand van documenten, voorwerpen, schilderijen en andere bijzondere stukken. Ook de geschiedenis van de altaarluiken voert ver terug. In 1860 schonk het Sint Catharinae Gasthuis vier altaarstukken aan het toenmalige Arnhemsch Museum van Oudheden, de voorloper van het huidige Museum Arnhem. Over de oorspronkelijke opdrachtgever, de samenstelling van het altaar en de weg die de verschillende panelen daarna hebben afgelegd, bestaan nog altijd vragen. Collega Frans van Diek is al enkele jaren betrokken bij het onderzoek. In 2023 ging DrieGasthuizenGroep hiervoor samenwerken met Museum Arnhem. Voor zijn zoektocht dook Frans niet alleen in Nederlandse archieven, maar reisde hij ook naar Londen en Gent en bezocht hij meerdere keren Keulen en Parijs. Met de komst van de twee altaarluiken krijgt opnieuw een bijzonder stukje Arnhemse geschiedenis een plek dicht bij de organisatie waar die geschiedenis ooit begon. En misschien helpen de panelen uiteindelijk ook om weer een nieuw stukje van de historische puzzel te leggen.

Zelf bekijken? Foto: Twee zestiende-eeuwse altaarluiken uit het Sint Catharinae Gasthuis hebben een bijzondere plek gekregen in het Erfgoedcentrum.

Het Erfgoedcentrum Drie Gasthuizen is van maandag tot en met vrijdag geopend van 10.00 tot 16.30 uur en op zaterdag van 14.00 tot 15.30 uur. De toegang is gratis en bezoekers kunnen zelfstandig rondkijken.

DGG Dichtbij Magazine | 45

Column Hans

DrieGasthuizenGroep | Herfst 2026

COLUMN

De tijd die het verschil maakt Hij doet er enkele minuten over om zijn eigen jas dicht te ritsen. Vroeger had een zorgmedewerker dat in een paar seconden gedaan. Toch zijn die extra minuten misschien wel de meest waardevolle zorg die we kunnen geven. Als voorzitter van de Centrale Cliëntenraad denk ik daar regelmatig aan. We leven in een tijd waarin de ouderenzorg voor grote uitdagingen staat. De vergrijzing neemt toe, de druk op de zorg groeit en de vraag naar ondersteuning wordt steeds groter. Juist daarom is het belangrijk om niet alleen te kijken naar wat iemand niet meer kan, maar vooral naar wat iemand nog wél kan. Kwaliteit van leven zit namelijk vaak in heel gewone dingen. Zelf een kop koffie zetten. Een wandeling maken. De tafel dekken. Boodschappen doen. De kleinkinderen ontvangen. Het lijken kleine handelingen, maar voor degene die ze zelf kan uitvoeren betekenen ze veel meer. Ze geven vertrouwen, eigenwaarde en het gevoel de regie over het eigen leven te behouden. Gelukkig groeit het besef dat juist daar de toekomst van goede ouderenzorg ligt. Steeds vaker kiezen zorgorganisaties voor een aanpak waarbij mensen worden gestimuleerd om zelf actief te blijven en vaardigheden terug te winnen. Niet omdat zij het alleen moeten doen, maar omdat zij met de juiste ondersteuning vaak meer kunnen dan we denken. Dat leidt niet alleen tot meer zelfstandigheid, maar vooral ook tot meer levenskwaliteit. Die verandering vraagt iets van ons allemaal. Van zorgprofessionals, die soms bewust een stap terugzetten om iemand zelf een stap vooruit te laten zetten. Van behandelaren die samen met cliënten haalbare doelen stellen. En zeker ook van mantelzorgers, familieleden en vrijwilligers. Zij zijn vaak degenen die dagelijks aanmoedigen, meedenken en het vertrouwen geven om het nog eens zelf te proberen. Hun betrokkenheid is van onschatbare waarde en maakt het verschil tussen zorgen vóór en zorgen mét. Binnen DrieGasthuizenGroep zie ik steeds meer voorbeelden van deze manier van werken. Dat stemt mij hoopvol.

46 | DGG Dichtbij Magazine

Er wordt niet alleen gekeken naar de zorgvraag, maar ook naar de mens achter die vraag. Naar wat iemand belangrijk vindt, waar iemand plezier uit haalt en wat iemand graag zelf wil blijven doen. Dat vraagt soms iets meer tijd. Maar die investering betaalt zich terug in iets wat nauwelijks in cijfers is uit te drukken: trots, zelfvertrouwen en het gevoel ertoe te doen. Als Centrale Cliëntenraad juichen wij deze ontwikkeling van harte toe. Goede zorg draait immers niet alleen om veiligheid en ondersteuning. Goede zorg helpt mensen ook om hun eigen mogelijkheden te behouden of opnieuw te ontdekken. Daarbij is de samenwerking tussen cliënten, naasten, vrijwilligers en professionals onmisbaar. Samen creëren we een omgeving waarin mensen zo lang mogelijk zelfstandig, actief en betekenisvol kunnen blijven leven. Misschien moeten we ons daarom wat vaker afvragen: nemen we iets uit handen omdat het sneller is, of helpen we iemand omdat het beter is? Dat verschil lijkt klein, maar het bepaalt hoe iemand zich voelt aan het einde van de dag. Want als een cliënt met een glimlach zegt: “Kijk, het lukt me weer zelf”, dan weten we dat die paar extra minuten misschien wel de mooiste zorg waren die we konden geven.

Hans Breunissen Voorzitter Centrale Cliëntenraad DrieGasthuizenGroep

Overzicht

Contactgegevens DrieGasthuizenGroep

Thuiszorg Groot Gelre

Woonzorglocaties

Appartementencomplexen

Drie Gasthuizen Rosendaalseweg 485, 6824 KK Arnhem Insula Dei Velperweg 139, 6824 HK Arnhem Huize Kohlmann Beekstraat 40, 6811 DW Arnhem Heijendaal Sint Elisabethshof 201, 6812 AX Arnhem Hoogstede Utrechtseweg 265, 6812 AG Arnhem Klingelpoort Het Maisveld 1 t/m 49, 6812 DV Arnhem Westerkade Westervoortsedijk 12, 6827 AS Arnhem

Altevelt Beethovenlaan 30 t/m 48, Lisztstraat 7 t/m 21, 6815 CR Arnhem Bartholdy Mendelssohnlaan 1-1 t/m 1-33, 6815 ET Arnhem Carrousel Kermisland 22 t/m 100, 6825 JC Arnhem Petersborg Slochterenweg 42-180, 6835 DW Arnhem Tuinpoort Tuinstraat 108 t/m 250, 6828 BE Arnhem Watergaerde Monnikensteeg 1-1 t/m 1-71 en 3-1 t/m 21-4, 6823 AA Arnhem

Voor klachten of vragen

Overige handige contactpunten

Klachtenfunctionaris

Vrijwilligerscoördinator: Jolanda Engelen vrijwilligers@driegasthuizengroep.nl

Rijnstraat 71, 6811 EZ Arnhem 026 354 94 15 | info@driegasthuizengroep.nl Bereikbaar op werkdagen tussen 8.30 en 17.00 uur www.driegasthuizengroep.nl

voor cliënten van de woonzorglocaties Drie Gasthuizen, Heijendaal, Hoogstede, Klingelpoort en Westerkade en Thuiszorg Groot Gelre:

Harold Rox 06 5369 5952 | klachtenfunctionaris@driegasthuizengroep.nl Onafhankelijk klachtenfunctionaris

voor cliënten van de woonzorglocaties Huize Kohlmann en Insula Dei:

Peter den Braber 06 4813 1871 | entjero@hotmail.com Onafhankelijk cliëntenvertrouwenspersoon onvrijwillige zorg (via Stemgever) voor cliënten van de woonzorglocaties Huize Kohlmann en Insula Dei:

Rosendaalseweg 485, 6824 KK Arnhem 026 363 92 23 | info@thuiszorggrootgelre.nl Bereikbaar op werkdagen tussen 8.30 en 17.00 uur www.thuiszorggrootgelre.nl

Centrale Cliëntenraad: DrieGasthuizenGroep T.a.v. Cliëntenraadondersteuner Rijnstraat 71, 6811 EZ Arnhem 06 4510 4813 | clientenraad@driegasthuizengroep.nl Communicatieafdeling (ideeën voor magazine of verhalen): communicatie@driegasthuizengroep.nl

Hennie Kuiperij 06 1031 9533 | henniekuiperij@stemgever.nl Onafhankelijk cliëntenvertrouwenspersoon onvrijwillige zorg (via Stemgever) voor cliënten van de woonzorglocaties Drie Gasthuizen, Heijendaal, Hoogstede, Klingelpoort en Westerkade en Thuiszorg Groot Gelre:

Marjon de Grave 06 3048 5920 | marjondegrave@stemgever.nl

Meer informatie? KlantContactCentrum Postbus 2023, 6802 CA Arnhem 026 354 94 15 | klantcontactcentrum@driegasthuizengroep.nl

DGG Dichtbij Magazine | 47

Multidisciplinair

Behandel- en expertisecentrum

Kennis en expertise Met volledige aandacht

Hulp nodig bij complexe gezondheidsproblemen? Behandel- en expertisecentrum ParaGo ondersteunt u bij een hulpvraag. Of u nu in uw eigen huis, in een woonzorgcentrum of in een instelling woont.

Meer informatie? Kijk op ParaGo.nl

Specialisaties We hebben veel expertise en gespecialiseerde behandelaars in huis, zoals:  Specialisten ouderengeneeskunde  Basisartsen  Verpleegkundig specialisten  Physician assistants  Psychologen  Psychomotorisch therapeuten  Ergotherapeuten  Diëtisten  Logopedisten  Fysiotherapeuten  Bewegingsagogen