A TARABELA Nº 8, O NOSO XORNAL

A TARABELA Nยบ 8

INDICE

EDITORIAL

3

¿PARA QUE SERVEN OS MONICREQUES?

4

ALUMNOS DE 3º DE PRIMARIA E O HIXIENISTA BUCAL

6

O DIA DO LIBRO E DA POESÍA EN PRIMARIA

8

ESTUDIO XEOMÉTRICO DOS AZULEXOS DA ALHAMBRA DE GRANADA

11

CINEMA EN 3º DA ESO

12

O NÚMERO PI E WISLAWA SZYMBORSKA

14

SAIDA AO AUDITORIO 4º DE PRIMARIA

16

REFLEXIÓNS PARA CONSTRUIR

17

CASQUIÑO VERMELLO

18

CONÉCEME: ARANCHA

20

TERTULIAS LITERARIAS CONCELLO DE OURENSE

22

ANTONIO FRAGUAS E OS ALUMNOS DE 4º DA ESO

24

OS MENDILIÑOS MÓVENSE CON SEGURIDADE

26

EDUCACIÓN INFANTIL INVENTOU POESÍAS

29

NON DEIXES QUE O TABACO CHE QUITE A RESPIRACIÓN: A TARTARUGA E A LEBRE 32

EN MENDE TEMOS CORAZÓN VERDE!

35

GRADUADOS 2018-2019

38

2

Editorial A aventura sempre tivo un papel destacado na historia, cunha mestura a partes iguais de esforzo, traballo, risco e un chisco de sorte.

E toda a Comunidade Educativa de Mende está inmersa, no día a día, nesa aventura: alumnado, profesorado, coidadoras, o noso administrativo, conserxes, persoal de cocina, limpadoras e as nais e país, que a través da ANPA, traballan arreo colaborando desinteresadamente en todo.

Tódolos días se pon en marcha unha morea de xente para que o Centro funcione. Para que os alumnos e alumnas estean atendidos axeitadamente.

E esa xente é necesaria e valiosa para que todo discorra sen contratempos Clases, comidas, transporte, coidados, actividades, momentos de lecer, biblioteca, burocracia, excursións, saídas, celebracións... son posibles porque hai xente traballando, esforzándose, arriscándose para que a aventura siga adiante.

Traballando e esforzándose, asumindo función que van mais alá do seu estrito cometido e botando máis horas das que figuran no seu horario para beneficio de todos.

Arriscándose por levar os alumnos e alumnas a actividades, saídas e excursións - que non son obrigatorias para o profesorado e que en moitas ocasións exceden as súas horas laboráis- e que asumen xenerosamente para que os rapaces aprendan, convivan e disfruten, engadindo ,xa fóra das aulas, unas ensinanzas máis lúdicas.

E que dicir da sorte!!

Sorte que lle desexamos toda a Comunidade Educativa aos nosos alumnos maiores que marchan definitivamente do Centro para afrontar o seu futuro, vivir otras experiencias e seguir na precura do seu lugar no mundo.

Sorte que queremos transmitir ás nosas benqueridas compañeiras Gema e Raquel.

Inician unha nova etapa vital que ben sabemos que está chea de actividades e proxectos, que está a ser feliz e tranquila, que é algo moi merecido despois do excelente traballo desenvolvido… pero botaremos de menos a súa presenza no día a día.

Sorte e agradecemento para aqueles compañeiros e compañeiras que traballaron connosco con dedicación, entusiasmo, creatividade, paciencia… e marchan para seguir aportando as súas cualidades e calidades persoais en outros centros e con novo alumnado.

E GRAZAS! Con miúscula a toda a Comunidade.

Grazas pola vosa colaboración, pola vosa disposición, pola vosa axuda, pola vosa tolerancia.

Agora chegan as vacacións. Dous meses para relaxarse, reflexionar, desconectar e recuperar nova enerxía Tan solo nos queda desexar que disfrutedes todos dun feliz verán!!!!

A DIRECCIÓN

María Ángeles López Cortiñas

3

Soa a campá! Teatriño de monicreques. Empeza o espectáculo. Señoras, señores, nenos e nenas, achéguense!

Hai moito tempo, moito tempo, cando o mundo era pequeniño aínda, o espírito do Mal andaba dun lado ao outro carrexando un enorme espello co cal transformaba en malo e feo todo o que atopaba.

Se o cristal do espello reflectía o sorriso dunha alma doce, ao momento ese sorriso se tornaba en aceno macabro; se era un fresco eido de pastos florecidos o que entraba no espello do mal, o verxel transformábase de seguido nun ermo ateigado de cardos e abrollos.

Deste xeito, o espírito do mal tiña no seu espello a chave para riscar canta beleza e bondade atopara ao seu paso.

Os homes, espaventados, pediron axuda aos anxos e, no momento, os Nove Coros Celestiais baixaron ao mundo que seguía sendo pequeno aínda para perseguir ao Mal. Escuadróns de serafíns e querubíns , fados , potestades e virtudes presentaron, xunto aos anxos gardiáns, batalla ao Maligno que, covarde, deuse á fuga, arrastrando ao seu maléfico espello.

Na súa fuxida cruzou vales e regatos, outeiros e chairas deixando ao seu paso un cheiro insoportable a caldeira de Pedro Botero.

Tanto correu e tan celoso ía de protexer o seu espello que, nun desleixo, tropezou e caeu ao chan. E o espello, ao fin, partiu en mil anacos.

Anxos e homes daquel mundo pequeniño festexaron a vitoria con bicos e apertas.

Pero poucos días despois foron os anxos custodios os primeiros en decatarse que o Mal non fora derrotado. Contaron que cada un dos anacos no que se rompeu o espello gardaba o poder do mal. Cada unha das diminutas estelas que foran esparexadas polo vento podían atoparse en

calquera lado, no aire, entre a herba, nas fontes…. Eran o Mal mesmo.

4

Iso explicaba por fin que os homes, ás veces, se enfadaban de súpeto e sen motivo e comezasen a ver todo escuro e se pechasen tristes en si mesmos sen atender aos chíos dos nenos nin aos risos dos paxaros, ou se volvesen tantas veces incapaces de compaixón.

De novo os homes daquel mundo pequeniño precisaban de axuda, así que os Anxos da Garda informaron ao Consello de Coros Celestiais.

Despois de moito cismar, o Consello decidiu que o Arcanxo Maior buscaría o Seminario de Monicreques de Mende en Ourense, que aínda era un grupiño de recente creación e lle sopraría a solución á orella: iríalle indicando cómo debía construír homes e mulleres pequeniños e tamén cabalos, lobos, e cazadores, se así fose o seu desexo.

Así que o Seminario de Monicreques de Mende comezou a tarefa….O Arcanxo Maior indicaba como e con quen e que e onde. Pouco a pouco, con Lidia de axudante, foron construíndo as figuras que o Arcanxo dispoñía.

E acaeceu que cando os primeiros monicreques estiveron rematados, os Homes (xunto á comunidade educativa de Mende principalmente) caeron no conto que abondaba miralos para sentirse máis doces, máis bos e máis guapos.

Sabios e médicos comezaron entón a receitar monicreques para males e penas. Olladas aos monicreques do Seminario do centro de Mende en Ourense aos que enfermaban polas estelas do espello maldito; para a melancolía: tres veces por semana; para o rancor: nove visitas ao mes e para curar a maldade tíñase que ollar a diario e con insistencia aos ollos da Carapuchiña.

Señores e señoras, rapaces e rapazas, xentiña de acá, de alá e de acolá, se escoitades o son da campá dun teatriño de monicreques, cal canto de serea, deixádevos ir.

Xa sabedes agora para que serven os monicreques do Seminario do “José García García” de Ourense.

CONCHITA GUERRA HOYOS Profesora de francés

ALUMNADO DE 3º DE PRIMARIA

Este ano estivemos moi ocupados nas clases con mates, lingua, inglés…….e ademais tivemos actividades e visitas moi interesantes como esta: Un hixienista bucal que nos ensinou a lavar os dentes BEN, con precisión. Pasamolo xenial ata trouxo unha boca xigante. Ademais veu a tele e saímos no xornal. Estamos moi contentos… somos famosos!

6

7

O dia do libro viñeron algunas mamás a lernos un conto que SORTE GRACIAS MAMÁS

8

Aenean eget urna

O día da poesía os rapaces da ESO déronnos frores por poesías. ¡ QUE IDEA MÁIS BOA!

9

¡ATA O PRÓXIMO CURSO FRORES E POESÍAS!

10

11

A curtametraxe O Enterrador está baseada no relato do mesmo título, gañador do concurso de contos de terror convocado pola biblioteca do centro. Co relato os alumnos de 3º ESO elaboraron diferentes versións en banda deseñada que serviron de story board para unha posterior curtametraxe.

Aenean eget urna

12

13

O número Pi é digno de admiración tres coma un catro un todas as súas cifras seguintes tamén son iniciais

cinco nove dous, porque nunca se termina.

Non permite abarcalo coa mirada seis cinco tres cinco cun cálculo oito nove

coa imaxinación site nove ou en broma tres dous tres, é dicir, por comparación oito catro seis con calquera outra cousa dos seis catro tres no mundo.

A máis larga serpe despois de varios metros interrómpese Igualmente, aínda que un pouco máis tarde, fan as serpes fabulosas A comitiva de cifras que forman o número Pi non se detén na marxe dun folio, é capaz de prolongarse pola mesa, a través do aire, a través do muro, dunha folla, do niño dun paxaro, das nubes, directamente ao ceo a través da total inchazón e inmensidade do ceo.

14

Oh, que curta é a cola do cometa, como a dun rato!

Que fráxil o raio da estrela que se encorva en calquera espazo!

Pero aquí dos tres quince trescentos noventa o meu número de télefono a talla da túa camisa ano mil novecentos setenta e tres sexto piso número de habitantes sesenta e cinco céntimos a medida da cadeira dos dedos a charada e o codigo no que o meu reiseñor voa e canta e pide un comportamento tranquilo tamén transcorren a tierra e o ceo pero non o numero Pi, este no, el é aínda un bo cinco

Wislawa Szymborska

non é un oito calquera nin o último sete

metendo présa, oh, metendo présa á preguizosa eternidade para a permanencia.

Wislawa Szymborska nació en Bnin, Kornik, localidad de la región de Poznan (Polonia), el 2 de julio de 1923. A los ocho años se trasladó a Cracovia. Se licenció en Filosofía Polaca y en Sociología por la Universidad Jagelloniana de Cracovia.

1953-1981 trabaja como crítica en la revista literaria Zycie Literackie (Vida Literaria), con la columna titulada Lectura no obligatoria, en la que pasaba revista a libros de los más diversos temas.

1945 debuta con el libro Busco las palabras, en una revista literaria de Cracovia.

1952 edita el poemario Por eso vivimos.

1954 Publica Preguntas planteadas a una misma, una obra en la que revela el carácter introspectivo que impregna toda su obra. Le conceden el premio de Literatura de Cracovia. 1963 Premio del Ministerio de Cultura de Polonia.

1991 Premio Goethe.

1996 Recibe el premio Pen Club Polaco. En el mes de octubre fue galardonada con el Premio Nobel de Literatura 1996 por "la precisión irónica con la que ha iluminado fragmentos de la realidad humana en su contexto histórico e ideológico".

Aenean eget urna

15

O 29 de marzo o alumnado de 3º e 4º de Educación Primaria fomos

ver unha obra de teatro

chamada Bon Appétit.

Nesta franceses galegas

obra,

3

realizaron do

libro

cociñeiros 3

receitas

de

Álvaro

Cunqueiro A Cociña Galega. O menú que nos fixeron foi: 1º Empanada de zamburiñas 2º Polbo á galega 3º Filloas A obra de teatro foi moi divertida, rimos moitísimo xa que era cómica, entretida e interesante.

Aenean eget urna

ALUMNADO DE 4º DE PRIMARIA

16

17

Había unha vez, nunha estrada moi, moi afastada...

Un mozo motorista chamado Casquiño Vermello. Emprendera unha viaxe chea de perigos e sorpresas, todo para cumprir a misión encomendada pola súa agradable avoíña. Tras superar peaxes, longas autoestradas e temibles atascos, diríxese á casa da súa avoa. Vai entregarlle o importante paquete que lle pedira con tanta urxencia.

CASQUIÑO V.: Si avoíña, xa sei que chego tarde, pero sorprendeume un atasco e retraseime un pouco, agora mesmo estou a botar gasolina e...

AVOA: Non quero escusas, xa hai dous días que saíches polos SUGUS e aínda non regresaches .... non me fagas a 13-14 panchito, eh? Esa xa a coñezo eu...

CASQUIÑO V : Que non, avoíña!

AVOA : Se non te coñecese... Que saes por calquera trapallada e seica non volves! A min xa non me enganas, así que comeza a mover o cu e quérote aquí en dez minutos, ou valas ver crúas!

CASQUIÑO V : Pois a darlle lume...

(Garda o móbil rapidamente e sae a fume de carozo coa súa motocicleta.) Algúns quilómetros máis adiante un home moi peludo, que ben podería ser unha mopa xigante na calzada facendo espaventos.

CASQUIÑO V : Pásache algo?– preguntoulle Casquiño Vermello ao guedellas.

LOBO: Podería dicirse que si, intento facer autostop, teño que ir a... un sitio... preto de aquí.

CASQUIÑO V: Que coincidencia, eu tamén vou para Un Sitio Preto de Aquí. Eu chámome Casquiño Vermello, e ti?

LOBO: Chámome Lobo.

CASQUIÑO V: Oe, non serás como o da Carapuchiña Vermella, non?

LOBO: Eu? Non, home, non! Por que o dis?

CASQUIÑO V: E que... resúltasme unha cara coñecida..., non nos atopariamos noutro conto?

LOBO: Non Creo.

CASQUIÑO V: Moi ben, pois alá imos!

Casquiño Vermello mete a primeira marcha e a moto sae disparada. As figuras afástanse, vense escintileos brancos ao lados da motocicleta, e Casquiño Vermello berra a pleno pulmón: CASQUIÑO V : Saltamos ao hiperespazo; digo...á hiperestrada!

Entón, en menos dun segundo atópanse fronte a un cartel que pon: “Benvidos a un Sitio por Aquí Preto”.

CASQUIÑO V: Escóitasme? Quería preguntarche se querías vir cear comigo e coa miña avoa...

LOBO: Por min estupendo! Teño unha fame de lobo!

CASQUIÑO V: É aquí mesmo, neste torreón.

LOBO: Anda...pero se non ten portas! Só se lle ve unha fiestra aló no alto da torre.

CASQUIÑO V: Avoíiiiiña!

LOBO: Por que berras tanto se hai un timbre xusto aquí?

CASQUIÑO V: É que o timbre non funciona, a miña avoíña rebentouno para non gastar de máis, que estes da Fenosa cada día soben máis a factura da luz.

A avoíña asómase pola fiestra e berra tamén:

18

AVOA: Nenooooo...trouxeches os meus sugus?

CASQUIÑO V: Si, avoíiiiiña, tíranos a túa longa cabeleiraaaaa...

E unha cabeleira gris comeza a caer desde a fiestra ata o chan. Casquiño Vermello e mais o Lobo comezan a escalar pero, a cada poucos metros, escóitase: AVOA: NENO, TEN MÁIS COIDADO! (bis) CASQUIÑO V: Síntoo moito, avoíña, isto está máis encerellado ca unha matogueira!

Finalmente, entran na torre e a avoíña, ao ver a Lobo, colle unha tixola e comeza a gritar e pegarlle.

AVOA: Isto por Carapuchiña Vermella!

(Golpe e queixa do Lobo) -Isto polos tres porquiños!

(Golpe e queixa do Lobo) -Este polas fábulas!

(Golpe e queixa do Lobo) E este último por ter o cabelo longo e non lanzalo cara arriba, que eu estou farta de ter que tiralo pola fiestra!

(Golpe moi forte) LOBO: Adeus, mundo que isto non o aturo!

Lobo, farto de tanto golpe, lánzase ao baleiro a través da fiestra.

AVOA: Iso para que non volvas! Jejeje…

Lobo, indignado, marcha de alí e...como o autor desta obra ten poucas luces, digamos que Lobo desaparece correndo cara á espesura do bosque berrando LOBO: Volverei!

E colorín colorado o recado de Casquiño Vermello que foi por sugus…está completado.

FIN

Versión para teatro de monicreques de Rodrigo Salgado Soto 4º ESO A

19

Ola a tod@s, esta son EU: Arancha.

Ao longo deste cursos puideches verme polos corredores cun trebello: O MEU COMUNICADOR. Este permíteme comunicarme e interactuar contigo. Así que cando me dixeron de

colaborar coa revista pensei no seguinte artigo

para que poidas coñecerme un chisco. Grazas.

20

Hola, soy Arancha ,tengo 7 años y estudio 2º de educación primaria en el

colegio de Mende.

Todos me conocéis porque pasáis a mi lado cuando vais por los pasillos

pero no me veis!.

Alguno de vosotros o vosotras me saludáis pero yo quiero hablar y jugar .

Para hablar tengo mi comunicador pero tenéis que tener un poco de

paciencia.

Me gustaría correr, saltar y jugar en el patio con vosotros pero para eso

tenéis que darme una oportunidad!

Mi clase es estupenda y me encuentro fenomenal!

Necesito vuestra ayuda y comprensión.....!

Gracias compañeros y compañeras.

21

A nosa experiencia nas “tertulias” tanto de galego coma de castelán foi moi boa, pasámolo moi ben e divertímonos moito, pero comezaremos polo principio: As primeiras foron as de castelán. Chegamos e puxéronos na primeira mesa, sentamos coas profesoras: Carmen, Mery, Eva, Verónica e as profes. Cando xa chegaron todos comezaron a falar, pero a nós dábanos vergoña, porque a maioría eran maiores ca nós, falaban moi ben e ademais no libro había algúns temas de política e de historia recente dos que non sabiamos moito.

Outro día veu a autora falar do seu libro e do que ela sentira cando o escribira.

Foi interesante o que contaba, pero aínda así fíxosenos longo e aburrímonos un pouco. Ao final quedou Eva con todos os nosos libros asinóunolos.

Tempo despois, o 25 de abril, foi o faladoiro de Galego, nestas pasámolo xenial, debido a que fomos máis e entendemos mellor o libro e cabe dicir que nos gustou moito e tívonos enganchadas ata o final da ultima páxina. Esta vez sentaron preto do final en dúas mesas, na miña mesa sentamos neste orde: Ainhoa, Lucía, Carmen, Mery, Verónica e Antía, na outra mesa sentaron: Eva, Candela, e as dúas Andreas.

22

Ao inicio unha rapazas do IES de Maceda, comezou a falar, fixeron unha unión dos personaxes e comentaron un pouco da historia de cada un, despois, como a outra vez cadaquén levantaba a man cando quería dicir algo e comentaba o que quixese dese tema mentres que outros compañeiros debatían de se estaban ou non de acordo. Nesta ocasión si expresamos en voz alta as nosas opinións xa que aínda que iamos con vergoña, atrevémonos.

Rematou o “debate” entre os lectores e pasamos a coñecer un pouco a autora e a escoitar como se lle ocorrera facer ese libro. Tamén falou de cousas como en que se inspirou para construír cada personaxe, ou que tiñan parecido a ela. Para nós esta “charla” foi moi interesante ao igual que as preguntas que lle fixeron á autora. Cando non houbo máis preguntas a autora deu paso á sinatura de libros. Tivemos que esperar unha longa cola que non daba rematado, pero cando por fin chegou a nosa quenda asinounos os libros e fotografámonos con ela.

Carme, Eva, Verónica e Candela 3º ESO B

A esquerda, Edurne Portela. Enriba, Arantza Portabales 23

Despois da lectura comentada e repousada do discurso de ingreso na academia do Antonio Fraguas, escollemos un anaco e algunhas das coplas que recolle e ilustrámolas. Ás veces as ilustracións son literais e outras libres, inspirándonos nas sensacións que os versos nos produciron.

Os estilos son os que cada un escolleu libremente para expresarse mellor. Podemos atopar expresionismo, naif, simbolismo, pop, ou aproximacións a abstracción; sempre dende a técnica do linogravado. Foi un traballo realizado na aula de plástica de 4º ESO, do CPI José García García, Mende, Ourense.

24

25

Este curso levamos adiante cos nenos/nenas máis pequenos o proxecto “OS MENDELIÑOS MÓVENSE CON SEGURIDADE” co obxectivo de fomentar e desenvolver hábitos e actitudes axeitadas para unha conduta viaria responsable, inculcando, dende as idades máis temperás, comportamentos e actuacións axeitadas así coma o sentido da responsabilidade tanto de peóns como

de

condutores

desenvolvemos

unha

da

súa

serie

de

idade

(triciclos/patinetes/patíns/bicicletas).

actividades

que

poderedes

ver

na

Por

páxina

todo do

isto, centro

http://www.edu.xunta.gal/centros/cpijosegarciaourense/node/1025 e engadimos uns pequenos exemplos: NOVAS SINALIZACIÓN .

ESTÁ BEN/MAL?

26

SEG URO QUE V OU SEG UR@?

@S M END ELIÑ@ S VIAX AN EN A UTOB ÚS.

V IAL V OCAB UL ARY

@S M END ELIÑ@ S C OND UCIM OS C ON SEGU RID AD E

27

ACTU AM OS CON S ENTID IÑO

ED UCACIÓN VIAL COA P DI.

28

Polo Día do Libro realizouse no cole, como xa vén sendo habitual, un intercambio de poemas por flores. Este ano cada un dos tres grupos de Educación Infantil inventou un poema para a ocasión. Despois, a profe imprimiu o poema e fixo copias para cada neno/a coa fin de que, adornado cun debuxo, pudieran intercambialo pola flor o día sinalado.

Este foi o resultado da inspiración dos nosos pequenos e pequenas poetas:

A PANTASMA GRACIOSA Érase unha vez unha pantasma que era moi cabezona, tanto que en vez de dar medo era máis graciosa que unha mona.

Poema inventado polos nenos e nenas de 3 anos

29

PAPÁ AXUDA Á UNICORNITA Unicornita non podía voar porque un dinosauro lle mordera unha á, pero o seu papá veuna axudar e cun pouco de maxia a puido curar.

Poema inventado polos nenos e nenas de 4 anos

OS SUPERHEROES MÁIS GRACIOSOS DO MUNDO O Superbebé Chorón, chorou tanto que o incendio apagou.

A Superinvisible loita cos malos tirándolles bebibles.

O Superveloz pode ata co Lobo Feroz.

O Superforzudo usa o seu cu como escudo.

Poema inventado polos nenos e nenas de 5 anos

31

Esta é a versión que nós fixemos para o día Mundial Sen Tabaco do 31 de Maio. O alumnado de 1º e 2º da ESO participou activamente no Programa “Aulas sen Fume”.

Trátase dunha famosa fábula que enseguida recoñeceredes.

No mundo dos animais vivía unha lebre moi orgullosa e vaidosa, que non cansaba de dicir que era a máis veloz e se gababa diso, diante da lentitude da tartaruga.

–Alá vén dona tartaruga, ven andando sosegada, vou saír de diante dela para non ser atropelada!– Cantaruxaba rexoubando a lebre da pobre tartaruga.

Un día, a tartaruga pensou en facer unha aposta, como mínimo inusitada para a lebre: – Estou segura de que podo gañarche nunha carreira! –Desafiou a tartaruga.

–A min?! –Dixo a lebre incrédula ante tal desafío.

–Si, a ti –dixo a tartaruga–. Fagamos as nosas apostas e vexamos quen gaña a carreira!

A lebre, medio incrédula, aceitou. Todos os animais se reuniron para asistir á carreira. Uns animaban á lebre, outros á tartaruga, aínda que ninguén dubidaba de quen tiña todas as de gañar.

A curuxa, que exercía de xuíz, marcou o punto de partida e de chegada, e sen mais demoras, comezou a competición en medio da incredulidade dos que asistían.

–m... m....m... –A tartaruga comezou a correr con todas as súas forzas tan pronto como deron a saída.

32

–Veña tartaruga! Adiante! Ti podes! –Berraban os seus partidarios.

Confiada na súa rapidez, a lebre deixou a tartaruga que fose comezando, foise ao bar da organización, pediu un cafeciño e púxose a fumar un cigarro tan

tranquilamente. Logo, comezou a correr velozmente e adiantou a tartaruga que camiñaba lentamente, mais sen parar.

–Veña lebre! Ti es a máis rápida! Uf, como corre! Xa a adiantou. –dicían os seareiros da lebre.

–M...m...m...–Continuaba a tartaruga a súa lenta marcha, sen se render a pesar das dificultades.

A lebre, ao ver que levaba vantaxe, detívose a metade do camiño diante dun posto de control, como viu que a tartaruga aínda viña a moita distancia, dispúxose a botar outro cigarro, que xa se esforzara moito. Alí, cigarro tras cigarro e conto tras conto, estivo un bo anaco. Mentres a tartaruga seguiu camiñando paso a paso, lentamente, mas sen se deter.

Cando a lebre se decatou, viu desesperada que a tartaruga se encontraba a unha curtísima distancia da liña de chegada. Saíu correndo con todas as súas forzas, aínda estaba a tempo, por algo tiña fama de ser a máis rápida do bosque.

Ao pouco tempo xa non podía respirar, estaba sen folgos, comezou a tusir.

–Cof, cof, cof. Esta tose vaime matar...

Intentou seguir un pouquiño máis...

–Cof, cof cof... non podo... –comentou a lebre desesperada ao ver que os seus pulmóns cheos de fume non podían responder.

Levantou a vista cara a meta e deixouse caer no chan vencida. A tartaruga estaba cruzando liña de meta nese mesmo momento!

Ese día a lebre aprendeu, en medio dunha grande humillación, que non se debe gabar un ante os dos demais. Tamén aprendeu que o os danos que lle ocasionamos ao noso corpo, tarde ou cedo vannos pasar factura. FIN

33

A tartaruga e a lebre

34

Neste curso escolar tamén tivemos un pequeño horto escolar (aromáticas xirasoles, leitugas,cebolas,cenouras, fresas e allos … QUÉ TRABALLO!) Desfrutamos moito do entorno privilexiado do noso centro, OBSERVAR, COÑECER,VALORAR E DESFRUTAR..iso é estudar!

Fomos ó invernadeiro a coñecer todo tipo de prantas e a coller algunas para transplantar e logo coidar (preparar terra, regar, sacar herbas..) e o día de fin de curso recolleitar. ESTE HORTO É MOI SINGULAR ALIMENTA VITAMINAS DE FORMA NATURAL!

35

36

Todo o aprendido serviu como motivación para campañas realizadas no centro e nas súas casas sobre aforro de auga, luz, separación de lixo, RRR e Recupera, plásticos e moitas cousas máis sobre o respeto a natureza e como eles poden facer moito para salvar o planeta. Finalizou a experiencia coa entrega dunha axenda personalizada para cada alumno con actividades de observación e desfrute a realizar cos país nais durante o verán no que poñan a seu gran de área para mellora-lo mundo!

O resultado verémolo en setembro cando traían a axenda ¡

CHARO REY Profesora de música de Primaria

37

38

XORNAL DO C.P.I. JOSÉ GARCÍA MENDE – OURENSE CURSO 2018-2019

39