SAMENVATTING Een familie laat de doorgedraaide wereld achter zich en begint aan de reis van hun leven. Samen met hun drie kinderen reizen ze naar alle uithoeken van de aarde op zoek naar een nieuw perspectief op het leven en de wereld waarin we leven. Zonder crew, zonder vastomlijnd plan; enkel met elk een camera en een rugzak. En de nieuwsgierigheid om te luisteren. Tijdens hun vijf jaar durende avontuur leven ze met en bij verschillende stammen op zes continenten. Ze filmen hun ontmoetingen met de stamoudsten, de wijzen die nog nooit eerder geĂŻnterviewd werden. Hun nieuwsgierigheid leidt hen van de oevers van Lake Superior in Michigan naar het hart van de Amazone. Van de Australische outback naar de Kalahari woestijn. Van de hoge Andes naar de jungle van India. Ze krijgen toegang tot plekken waar nooit eerder gefilmd werd en maken kennis met een meer verbonden manier van leven. Hun ontmoetingen met de verborgen wijzen der Aarde laten een diepe indruk na. Onbekende eenlingen, nederige maar charismatische individuen die een eenvoudig bestaan hebben dat ver van onze moderne maatschappij af staat. De meesten van hen stellen hun leven ten dienste van hun gemeenschap die hen medicijnmannen, shamans, healers of wisdom keepers noemen. De film onthult de diepe wijsheid die besloten ligt in de gesprekken met deze wijzen en de levensveranderende impact die dit soort ontmoetingen kunnen hebben. Na lange tijd in afzondering te hebben geleefd zien de Earth Keepers dat het tijd is om in het licht te stappen en hun inzichten en wijsheid te delen met degenen die bereid zijn om te luisteren.
3
THE MAKING OF – Het Vastleggen van de Reis
Wat was jullie benaderingswijze in het filmen van de ‘Earth Keepers’ die de magie heeft gecreëerd die we ervaren als we naar de documentaire kijken? Renata: Een groot gedeelte van het resultaat dat je voelt wanneer je de film bekijkt, heeft - denk ik - meer te maken met de unieke setting dan met specifieke camera- of lichttechnieken. Ik geloof dat de energie van de opnames van de karakters in de film zo speciaal is door de intimiteit. We filmden elk individu in diens natuurlijke omgeving, de plek waar ze normaalgesproken zouden zitten, met het natuurlijke licht dat daar beschikbaar was. Meestal was het niet echt een interview. Zo zou ik het niet willen noemen. Vaak was het meer een ‘luistersessie’, waar we nauwelijks een vraag stelden. In veel gevallen hebben we de tolk gevraagd stil te zijn omdat het vertalen de energetische stroom van de sessie onderbrak. We moesten op een ander niveau in verbinding staan dan op het niveau van taal. Alleen naderhand konden we echt vaststellen wat we hadden opgenomen, nadat we alles zin voor zin hadden vertaald. Achteraf gezien leverden juist deze sessies de beste beelden op. Hoe hebben jullie het voor elkaar gekregen om zonder veel ervaring in filmmaken, zonder crew en met een laag budget een film te maken van zo’n hoge kwaliteit en ‘production value’? Rolf: We realiseerden ons dat het belangrijker was om de intimiteit vast te leggen dan om het perfecte shot te hebben. Ik ben niet bij uitstek een technisch persoon en ik heb een haat-liefde verhouding met de camera en geluidsapparatuur. Maar we besloten dat het beter was om volledig in de ervaring te zijn als familie en om sommige hobbels en kuilen gewoonweg te accepteren, dan om de intimiteit te verliezen door een crew erbij te betrekken. Gezien de beperkte technische kennis die we hadden denk ik dat we ontzettend veel geluk hebben gehad dat we een jaar lang hebben gefilmd zonder enige grote problemen. Gelukkig was het pas na de reis dat ik me deze enorme verantwoordelijkheid begon te beseffen; dat de ‘Earth Keepers’ ons in vertrouwen hebben genomen met hun verhaal, met hun boodschap voor de mensheid.
14
Tijdens onze ontmoetingen met hen ging het allemaal erg gemoedelijk. We zaten gewoon met ze te praten, terwijl we de camera lieten lopen. Het ging totaal niet om de camera, en vaak voelde het alsof de camera er helemaal niet was. Maar de film is veel meer dan de ‘Earth Keepers’ aan het woord laten. Ja, dat is zo. We wilden een ervaring overbrengen en niet een film maken met ‘talking heads’. Om een reis rond de wereld vast te leggen was het filmen van de wijde shots de grote uitdaging; prachtige natuurshots maar zonder het gebruik van kranen, drones of andere blitse filmmaker speeltjes. Helaas heeft een statief nou eenmaal zijn beperkingen. Om toch de documentaire een filmische sfeer te kunnen geven, moesten we erg creatief te werk gaan om shots vanuit de lucht te kunnen maken. Kan je iets meer vertellen over de mate van creativiteit die daarbij kwam kijken Rolf: We hebben van alles geprobeerd, zonder ons te laten belemmeren door enig gebrek aan kennis van zaken. Je zou kunnen zeggen dat de shots vanuit de lucht die je in de film ziet op een zeer onorthodoxe manier zijn gefilmd. Zonder enig budget voor een vliegtuig met een glazen bodem, hebben we alle lucht shots over het Hiawatha Forest en Lake Superior in Amerika gefilmd vanuit een gemotoriseerde parachute. En het meest kenmerkende shot van de film, vliegen over de Namib Desert, was tevens het meest avontuurlijke. We hadden geprobeerd om het vanuit het raam van een vliegtuig te filmen maar dat werkte niet. Ik deelde mijn frustratie met de piloot en voor de grap zei ik dat ik het shot dat ik wilde alleen kon maken als hij de deur van het vliegtuig zou verwijderen. Tot mijn verbazing zei hij: “Dat kunnen we doen”. De volgende morgen arriveerde hij met een schroevendraaier en verwijderde hij de deur voordat we opstegen. Nu kon ik mijn camera naar beneden richten door uit het kleine vliegtuigje te hangen. Maar alleen nadat de piloot mij met een bungeejumptouw had vastgeknoopt aan het achterste gedeelte van het vliegtuig, voor het geval ik door de luchtdruk naar buiten werd getrokken.
15