Issuu

ucatieve uitgaven

De krullen van tante Siska

BIEB

Joke Guns & Marijke Guns

Kijker educatieve uitgaven

Verrekijker 3

De krullen van tante Siska 1 Ferre probeert met beide handen zijn onbedwingbare bos haar in model te krijgen. Dat lukt niet, en dat had hij kunnen weten. Als Ferre slecht geslapen heeft, staat zijn haar alle kanten uit. ‘Je lijkt op een uit de kluiten gewassen stekelvarken,’ lacht opa wel eens. ‘En jij lijkt op een ...’ begint Ferre dan boos. Maar een nijdige blik van zijn vader snoert hem steeds de mond. Opa is zo kaal als een knikker. Of hij nu goed slaapt of niet, aan zijn haar is dat niet te zien.

Ferre geeft het op. Een piek haar wijst triomfantelijk naar boven. Nu hij zijn handen vrij heeft, gebruikt hij die om zijn broek omhoog te hijsen. Hij kijkt naar de grote stationsklok die aan de keukenmuur hangt. Halfnegen. Misschien is Lena al wakker. ‘Ik ben even naar de buren!’ roept Ferre tegen niemand in het bijzonder. Zonder op een antwoord te wachten, wandelt hij de voordeur uit.

Op het garagepad blijft hij stokstijf staan. Waar komt dat geschreeuw vandaan? Ferre luistert gespannen naar de geluiden die uit het buurhuis schijnen te komen. Hij merkt niet eens dat zijn broek weer afgezakt is. ‘Kun je alles goed verstaan? Of zal ik de deur voor je openzetten?’ Ferre schrikt zich wild. Hij heeft haar niet zien aankomen. Toch staat Lena nu naast hem. Ze kijkt hem lachend en ook wat verwijtend aan. ‘Ze hebben weer ruzie!’ geeft ze, na een lange aarzeling, toe. ‘Ik begrijp er niets van, Ferre. Het gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Het begint met een opmerking over mijn krullen, en het eindigt met ruzie. Blijkbaar lijk ik nogal op een of andere tante Siska. Die had ook wilde krullen. Ik ken dat mens helemaal niet. Als ik vraag wie zij is, sturen ze me de kamer uit.’

‘En als je weg bent, beginnen ze tegen elkaar te schreeuwen,’ vult Ferre aan. Lena haalt haar schouders op. ‘Fijn begin van de vakantie!’ foetert ze, terwijl ze verwoede pogingen doet om niet te huilen. Ferre wipt ongemakkelijk van zijn ene op zijn andere voet. ‘Misschien moeten we hen afluisteren,’ stelt hij dan voor. ‘Hier buiten horen we te weinig. Zo komen we nooit iets over die tante Siska te weten.’ Lena knikt. ‘Kom mee!’ sist ze, ‘ik heb een plan.’

2 ‘Daarom zijn we zo’n goeie vrienden,’ denkt Ferre. ‘We zijn allebei gek op spanning en avontuur! En we hebben allebei idioot haar. Dat ook.’ Hij rent gniffelend achter Lena aan en duikt naast haar in het gras. Als twee echte paracommando’s sluipen ze door de achtertuin van Ferres huis, achter het schuurtje van Lena’s huis, tot bij de achterdeur. Ze doen zo hun best om door niemand gezien te worden, dat ze pas bij de deur merken dat alles weer stil is. ‘Verdorie,’ foetert Lena, ‘nu weten we nog niets.’ ‘Er moet toch een manier zijn om meer te weten te komen,’ klaagt Ferre. Hij woelt met zijn beide handen door zijn haar. Dat doet hij altijd als hij hard nadenkt. Lena zit op de drempel en draait met haar wijsvinger rondjes in haar krullen. Ze zucht: ‘Tante Siska moet mijn ouders ooit heel boos of heel verdrietig hebben gemaakt.

Het enige dat ik van haar weet, is dat ze de zus van papa is. Papa had vroeger ook een bos krullen, dat heb ik op oude foto’s gezien. Nu heeft hij bijna geen haar meer. Dat komt door al zijn zorgen om mij, zegt hij vaak. Maar ik weet heel zeker dat mijn kleine broers een stuk lastiger zijn dan ik!’ ‘Kun je het niet gewoon aan je moeder vragen?’ stelt Ferre voor. ‘Straks vertrekt je vader naar zijn werk. Vraag het haar dan.’ Lena schudt zo fel nee dat haar krullen dansen. ‘Dat doe ik niet. Mama wordt nog bozer dan papa als het over tante Siska gaat. We zullen dit zelf moeten uitzoeken, Ferre!’ De deur vliegt met een klap open. Daar staat Lena’s vader. Hij wrijft verwoed over een koffievlek op zijn das.

Lena schrikt zo hard dat ze met haar billen van de drempel glijdt. ‘Dag papa,’ roept ze nog, terwijl haar vader even over haar hoofd aait en ondertussen zijn autosleutels zoekt. Hij steekt zijn hand op naar Ferre, stapt in de auto van de zaak en scheurt de straat uit. ‘We doorzoeken papa’s bureau!’ zegt Lena nu kordaat. Mama is met de tweeling bezig, die merkt niets. Het is nu of nooit!’ Ferre knikt aarzelend. Met een vriendin als Lena wordt het in elk geval nooit saai.

3 Er klinkt gespetter en gelach uit de badkamer. ‘De jongens zitten in bad, dus we zitten veilig,’ fluistert Lena. ‘Mama laat hen geen seconde alleen.’ Ferre zucht opgelucht. Lena wijst naar een lange gang: ‘Daar, de laatste kamer is papa’s bureau.’ Zonder op een reactie te wachten, rent ze de gang door. Ze duwt de klink naar beneden. Heel even klemt de deur, maar dan lukt het toch. Wat later staan ze zij aan zij in de krappe ruimte. De muren zijn van vloer tot plafond gevuld met uitpuilende boekenkasten. In het midden van dat alles staat een klein, houten bureautje. ‘Waar is je vaders computer?’ vraagt Ferre verbaasd.

‘Papa is niet zo modern,’ antwoordt Lena met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Alleen zijn auto is hip. Verder is hij behoorlijk ouderwets. Hij schrijft zelfs brieven met de hand!’ ‘Belachelijk!’ vindt Ferre, maar een beetje bijzonder is het toch ook wel. ‘Wat zoeken we eigenlijk?’ vraagt hij, nadat hij nog eens bij de deur geluisterd heeft. ‘We zoeken iets dat met tante Siska te maken heeft!’ zegt Lena beslist. ‘We zoeken iets dat ik vast niet mag zien.’ Aarzelend trekt Ferre een boek uit de kast. ‘De geschiedenis van Waaienberge, een dorp aan de kust,’ leest hij hardop voor. ‘Oh, zo staan hier wel duizend boeken!’ lacht Lena. ‘Papa is dol op die dingen.’ Ferre schuift het boek voorzichtig op zijn plaats terug. Lena heeft zich ondertussen op het bureau geworpen. Een voor een trekt ze de houten laatjes open.

In de bovenste la liggen snoeppapiertjes. ‘Daarom wil het dieet van papa maar niet lukken,’ gniffelt ze, terwijl ze Ferre toont wat ze gevonden heeft. De la eronder klemt heel erg. ‘Voorzichtig!’ waarschuwt Ferre nog. Maar het is te laat. Met een akelig geluid breekt de klink van de lade. ‘Maar ik heb dat onding wel open gekregen,’ zegt Lena bleekjes. Ze bukt zich en haalt een stapel papier uit het bureau. Oude reclamefolders, oude lidkaarten van de sportclub. ‘Je vader is een echte verzamelaar!’ wijst Ferre. ‘Er ligt zelfs een oude krant bij.’ Traag haalt Lena de krant uit de stapel papier, en legt al de rest opnieuw in de la. ‘Ik denk dat we beet hebben,’ zegt ze stil. Ze toont de krant aan Ferre. Op de voorpagina staat een grote foto.

Ferre kijkt naar de volwassen versie van zijn beste vriendin. ‘Lena,’ schreeuwt hij, ‘dat ben jij!’ Dan pas merken ze hoe stil het geworden is in de badkamer. ‘We moeten hier weg,’ zegt Lena. Snel schuiven ze de la weer dicht. Met wat kauwgum plakt Ferre de klink vast.

4 Trillend van spanning duwen ze de deur naar de gang op een kier. Ze zien Lena’s mama op de trap. Ze heeft de hand van Leo stevig beet. Achter haar loopt Lowie. ‘Houd de leuning goed vast, kerel, flink zo.’ Zodra ze met de tweeling de keuken is binnengegaan, sist Lena: ‘Nu! Op je tenen! Snel naar buiten!’ Ze haasten zich de gang door en houden bij de keukendeur even hun adem in. Daarna rennen ze in een ruk naar hun kamp achter het tuinhuis. Het is een plek waar alleen Ferre en Lena mogen komen. Ze zitten er vaak uren te kletsen, zomaar over alles en niets. Ferre ploft in de oude tuinstoel. Lena ligt hijgend in het gras. ‘Dat was op het nippertje,’ blaast ze.

‘Stel je voor dat mama ons betrapt had!’ Ferre haalt een pluk haar uit zijn ogen en bromt: ‘Uiteindelijk zijn we er niets mee opgeschoten. We weten alleen dat je wel heel erg op die tante Siska lijkt.’ Lena lacht en kijkt hem met een ondeugende blik aan. ‘Wacht maar!’ zegt ze, ‘kijk eens wat ik meegenomen heb.’ Met een zwierige zwaai haalt ze de oude krant van onder haar T-shirt. ‘Wauw, jij durft!’ roept Ferre uit. ‘Je hebt die krant meegenomen! Als je vader ontdekt dat we in zijn bureau hebben gerommeld, zwaait er wat!’ ‘Wind je niet zo op,’ antwoordt Lena rustig. ‘Je hebt zelf toch gezien dat die lade al jaren niet open is geweest! Bovendien heb jij de klink er weer aangeplakt. Papa merkt er vast niets van.’ Ze rolt op haar buik en vouwt de krant nieuwsgierig open.

Ferre komt naast haar liggen. Steunend op hun ellebogen lezen ze het verhaal bij de foto. Als ze klaar zijn, blijft het een poos stil. ‘Ik snap het niet,’ zucht Lena dan. ‘Waarom zijn mama en papa zo boos op haar? Ze is verloofd met een wereldberoemde acteur. Dat is toch niets om kwaad over te zijn?’ Ferre haalt zijn schouders op. In stilte lezen ze de rest van het artikel. Het gaat over films waar ze nog nooit over gehoord hebben. Vreemd is dat niet. De krant is al tien jaar oud. Toen waren Ferre en Lena nog niet eens geboren! Lena gaat rechtop zitten en wrijft het gras van haar T-shirt. ‘Hoe krijg ik mama en papa zover dat ze me vertellen wat er aan de hand is met die tante Siska? Ik vind het trouwens wel eng dat ik zo op haar lijk.’ Ze rilt even. Ferre denkt diep na.

‘We vragen hen gewoon niets,’ stelt hij dan voor. ‘Jullie hebben geen internet, maar wij wel. Straks zoeken we haar naam op. Misschien ontdekken we waar ze woont, en kunnen we het haar zelf vragen.’ Lena juicht: ‘Wat een superplan, Ferre!’

5 Ferre propt de gebakken aardappeltjes in zijn mond. ‘Je proeft niet eens wat je eet!’ moppert opa. ‘Ik weet al hoe het smaakt, dus ik hoef niet meer te proeven,’ antwoordt Ferre met volle mond. ‘Jij met je brutale mond,’ begint opa, maar gelukkig komt papa op dat ogenblik binnen. ‘Lena is er,’ zegt hij tegen Ferre terwijl hij het bord van opa nog eens volschept. ‘Bijna klaar,’ smakt Ferre. ‘Het was lekker papa. Ik ga nu naar Lena toe, goed?’ Papa knikt afwezig. Ferre hoort opa nog iets mompelen over de jeugd van tegenwoordig. Dan rent hij de trap op, naar zijn slaapkamer. Daar zit Lena al ongeduldig te wachten. ‘Dat jij een eigen computer op je kamer hebt!’ zegt ze zuchtend. Ferre gaat op zijn bureaustoel zitten en zet het scherm aan. ‘We zoeken eerst op Siska Brouwers,’ beslist hij.

Zijn vingers dansen over het toetsenbord. Samen staren ze naar het scherm. Er zijn een heleboel mensen die Siska Brouwers heten, maar niemand lijkt op de foto uit de krant, niemand lijkt op Lena! ‘Misschien vinden we iets over Franciska Brouwers?’ stelt Lena voor. Ferre knikt goedkeurend. Het zoekresultaat komt onmiddellijk. Het eerste wat ze zien, is een foto die erg lijkt op de foto van het krantenartikel. ‘Dat is tante Siska!’ juicht Lena enthousiast. Gespannen lezen ze de tekst Al snel slaat hun blijdschap om in verbazing. ‘Ze is weg!’ zegt Lena die er plots wel heel bleekjes uitziet. ‘Ze is verdwenen, en die acteur ook,’ zucht Ferre verbaasd. ‘Niemand weet waar ze gebleven zijn. Een groot raadsel,’ wijst hij naar een krantenkop. Het blijft een hele poos stil op Ferres kamer.

Na een korte maar harde tik op de deur komt papa de kamer binnen. ‘Heb je hier nog vuile was, Ferre?’ Hij kijkt rond in de niet al te opgeruimde kamer van zijn zoon. Dan valt zijn blik op het computerscherm. ‘Is dat niet ...’ vraagt hij aarzelend. ‘Ken je haar, papa?’ vraagt Ferre gretig. Zijn pa knikt traag. ‘En of ik haar ken,’ zegt hij zacht. ‘Dat is Siska, de zus van jouw vader, Lena. Ze is hier wel eens geweest toen je ouders hier net woonden. Als ik het me goed herinner, waren zij en je moeder vriendinnen. Zo heeft je vader je moeder leren kennen.’ ‘Weet jij wat er gebeurd is? Weet jij iets van haar verdwijning?’ vraagt Lena gespannen. Ferres pa schudt zijn hoofd. ‘Dat moet je aan je eigen ouders vragen, Lena. Ze kwam hier best vaak.

En plots was dat voorbij. Meer kan ik je niet vertellen.’ Hij geeft Lena een aai over haar wilde krullen. Dan raapt hij een vuile sok op en loopt de kamer uit. Lena ziet er bleek maar vastberaden uit. ‘Ik heb het helemaal gehad!’ zegt ze. ‘Vanavond wil ik alles te weten komen. Vanavond moeten mijn ouders vertellen wat er aan de hand is.’

6 Een hele dag heeft hij geprobeerd haar op andere gedachten te brengen. ‘Je bent niet goed wijs, Lena!’ zegt Ferre stil. ‘Ik denk dat het beter is dat we erover zwijgen. Je wilt je ouders toch niet boos maken?’ Maar Lena schudt vastberaden haar hoofd. Eigenlijk is ze vooral verdrietig dat ze het verhaal van tante Siska niet mag kennen. Ze is toch geen baby meer? ‘Kun jij nog doen alsof we van niets weten? Nee, ik heb er genoeg van. Dan worden ze maar boos. Het is hoog tijd dat mijn ouders me vertellen wat er gebeurd is.’ Ze staat op en loopt naar de deur. ‘Ik ga met je mee!’ zegt Ferre snel. ‘Vrienden steunen elkaar!’ Ze rennen de trap af en het huis uit. In de tuin hapt Lena even naar adem.

‘Mijn ouders kunnen allebei heel koppig zijn. Maar ik laat me deze keer niet afschepen, Ferre. Ik ga niet naar bed voor ik meer weet.’ Moedig duwt ze de achterdeur open en gaat naar binnen. Ferre loopt aarzelend achter haar aan. Aan de keukentafel zitten Lena’s ouders te genieten van een kopje thee. Leo en Lowie liggen gelukkig al in bed. ‘Er staat nog wat lasagne voor jou in de oven,’ glimlacht mama. ‘Ik heb al bij Ferre thuis gegeten,’ antwoordt Lena. ‘En ik wil met jullie praten.’ Ze legt de oude krant tussen haar ouders op de houten tafel. Eerst kijken mama en papa verbaasd. Vervolgens schreeuwt mama: ‘Dirk, had ik je niet gezegd dat je die krant moest weggooien? Je weet dat ik die foto nooit meer wil zien!’ Papa springt recht, zijn stoel valt met een klap op de grond.

‘Het blijft wel mijn zus, Janne, wat er ook gebeurd is!’ Lena’s ogen flitsen van haar moeder naar haar vader en terug. ‘Stop!’ roept ze dan. ‘Genoeg! Ik wil niet dat jullie nog ruziemaken.’ Papa zet zijn stoel weer recht en gaat zitten. Lena stapt moedig op haar moeder af. ‘Ik weet dat jullie vriendinnen waren, mama, zoals Ferre en ik nu vrienden zijn. Zoiets mag toch niet kapot gaan?’ Mama wil boos worden, dat ziet Lena. Dan zucht ze verdrietig: ‘Zo eenvoudig is het niet, Lena. Siska en ik waren inderdaad vriendinnen. De beste die er maar kunnen zijn. We hadden afgesproken dat ook altijd te blijven.’ Ze glimlacht even naar papa, die haar bemoedigend aankijkt. ‘En toen, lieve Lena, werd ik verliefd op jouw papa. En zij werd verliefd op een rijke Amerikaan. Ze begon meer en meer te veranderen.

Wij waren te gewoon. Ze pochte met haar verre reizen, de dure auto’s, de juwelen. Zo kende ik haar helemaal niet. Bij haar laatste bezoek hebben we allebei lelijke dingen gezegd tegen elkaar.’ Mama slikt. ‘Vertel het haar nu maar!’ dringt papa aan. ‘Siska zei dat ze later vast ook de mooiste kinderen zou krijgen. En ik antwoordde dat geen kind zo’n vreselijke moeder als Siska verdiende.’ Mama kijkt beschaamd naar de grond. ‘Daarna hebben we je tante nooit meer gezien,’ vult papa nu aan. ‘We lazen in de krant dat het uit was met die acteur. Ze leek wel van de aardbodem verdwenen. Een jaar later werd jij geboren.’ Lena stampt met haar voeten van boosheid. ‘Toen werd ik geboren. En het was al snel duidelijk dat ik op tante Siska lijk. Daarom maken jullie voortdurend ruzie over haar.

Ruzies moet je uitpraten, mama en papa. Dat zeggen jullie mij ook steeds!’ Mama en papa kijken elkaar even aan. ‘Daar is het nu te laat voor, kind,’ zegt mama kordaat. Ze staat op en loopt de keuken uit. Ferre kijkt bezorgd naar Lena. Hij kent haar door en door. In haar ogen ziet hij dat ze al lang een nieuw plannetje heeft.

7 ‘Te laat, te laat, niets te laat!’ mompelt ze. ‘Wat bedoel je, Lena?’ vraagt Ferre wat bezorgd. Lena kijkt hem zo lang diep in de ogen dat hij er zenuwachtig van wordt. ‘Jij bent toch zo goed met internet, Ferre? We zoeken tot we haar vinden. En dan stuurt mama haar een uitnodiging voor een bezoekje.’ Ferre protesteert: ‘Maar je moeder wil niets meer met haar te maken hebben.’ Lena lacht zachtjes: ‘Ik stuur het bericht en zet haar naam eronder. Mama en tante Siska koppig? Dan kennen ze Lena nog niet!’ Ferre zucht, duwt de deur open en sloft de trap op. Uit de woonkamer komt de stem van opa: ‘Je moet zo naar bed heeft je vader gezegd!’ ‘Nog een kwartiertje, opa,’ roept Ferre snel terug. ‘Ik moet even iets opzoeken voor school.’

Er komt geen antwoord. Aan het lawaai te horen, is er voetbal op de televisie. Op zijn kamer zet Ferre snel de computer aan. Hij zoekt op websites, tikt de gekste zoektermen in, maar vindt niets. Dan opent hij, omdat hij niets anders meer kan verzinnen, de plaatselijke telefoongids. ‘Brouwers,’ spelt hij. ‘Tjonge, wel twintig zijn er in onze stad.’ Zijn ogen glijden over de lijst. Dan wordt hij bleek en wijst naar het computerscherm. ‘Franciska Brouwers,’ hijgt Lena. ‘Dat is ze, Ferre, dat moet ze zijn!’ Het kan ook iemand anders zijn, met dezelfde naam, wil Ferre zeggen. Maar heel waarschijnlijk is dat niet. Daarom houdt hij zijn mond.

‘Ze woont in de Watertorenstraat,’ zegt ze zacht. ‘En dat heb ik al die tijd nooit geweten.’ ‘Ferre, bedtijd!’ klinkt nu de strenge stem van papa. ‘Morgen,’ fluistert Lena nog snel. ‘Morgen gaan we naar de Watertorenstraat!’

8 Zoals elke zondagochtend, pakt Lena’s vader zijn jas om naar de bakker te gaan. ‘Ik ga wel!’ zegt Lena snel. Papa kijkt wat verbaasd, maar geeft haar dan toch geld en lacht: ‘Tien pistoletjes, goed gebakken.’ Ze rent het huis uit. Voor de bakker moet ze in de Windmolenstraat zijn. Dat is de straat achter de Watertorenstraat. Een kleine omweg kan vast geen kwaad. Haar hart bonst in haar keel. Veel te snel staat ze bij nummer 43. F. Brouwers, staat er op een sierlijk bordje onder de brievenbus Een bel ziet ze nergens. Lena aarzelt. Klopt ze aan? Gaat ze weg? Dan zwaait de deur open. Er is geen twijfel meer mogelijk. Hier woont tante Siska.

Bij Lena thuis kijkt mama bezorgd naar de klok. ‘Nu is ze toch wel lang weg!’ zegt ze. ‘Er staat vast een lange rij bij de bakker,’ sust papa. Precies op dat moment horen ze de deurbel. ‘Zie je wel, daar is ze al,’ lacht papa opgelucht. Een paar tellen later ziet hij niet alleen zijn dochter, maar ook zijn zus Siska staan. En dan wordt het even helemaal stil. Lena zet een grote zak vol pistolets op de keukentafel. ‘En ik heb er nog wat chocoladebroodjes bij gekocht,’ zegt tante Siska zacht. Mama zegt niets. Ze staart bleek naar de vrouw die ze al tien jaar niet gezien heeft. ‘Het spijt me zo, Siska,’ snikt ze dan. ‘Mij ook, Janne,’ huilt Siska. Zelfs papa pinkt een traantje weg. ‘Ik ga Ferre halen,’ roept Lena door al het tumult heen.

‘Wil je hem vertellen dat je tante Siska gevonden hebt?’ vraagt papa. ‘Nee, ik ga hem zeggen dat er chocoladebroodjes zijn. Daar is hij dol op.’

De ouders van Lena hebben vaak ruzie over tante Siska. Maar wie is tante Siska nu eigenlijk? En waarom heeft Lena haar nog nooit gezien? Samen met haar beste vriend Ferre zoekt ze het uit.

Dit boekje maakt deel uit van de Verrekijkerbieb 3. ISBN 978 90 486 2282 5 Bestelnummer 60 1021 297 KB D/2015/0147/338 NUR 191 Illustraties: Yoeri Slegers Verantwoordelijke uitgever die Keure Kleine Pathoekeweg 3, 8000 Brugge RPR 0405 108 325 © Copyright die Keure, Brugge

9 789048 622825

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.