Issuu

ucatieve uitgaven

Op vakantie naar India

BIEB

Kolet Janssen

Kijker educatieve uitgaven

Verrekijker 2

Op vakantie naar India

1 ‘Ik heb een verrassing!’ zei papa. Hij liep met Remco naar de omkleedhokjes van het zwembad. Op de zaterdagen dat Remco bij papa was, gingen ze meestal zwemmen. Daarna aten ze hamburgers met frietjes. ‘Wat dan?’ wilde Remco weten. Verrassingen waren niet altijd leuk. ‘Het gaat over onze vakantie,’ zei papa. ‘Ik vertel het straks bij het eten.’ Remco zuchtte. Dit jaar zou hij in juli twee weken meegaan met mama en Steven. Naar een huisje in Italië, met een zwembad. En in augustus was hij bij papa. Vorig jaar waren ze samen gaan kamperen. Dit jaar lag er nog niets vast. Hij hoopte maar dat papa niet opeens een nieuwe vriendin had.

Toen ze allebei achter een bord met hamburger en frietjes zaten, haalde papa een postkaart uit zijn zak. Er stond een raar, wit beeld op. Het had grote ogen en een stip op zijn voorhoofd. Het was versierd met bloemen. ‘Daar gaan we naartoe!’ zei papa. ‘Naar Bangalore in India. Ik mag daar een maand lang elke voormiddag lesgeven aan de universiteit1. En in de namiddag en de weekends maken we uitstapjes. Wat denk je, heb je daar zin in?’ India! Remco lachte. ‘Natuurlijk!’ zei hij. Wat een avontuur! Misschien zag hij wel olifanten. Hij keek opnieuw naar de postkaart. ‘Wie is die man?’ vroeg hij. ‘Dat is Shiva,’ zei papa. ‘Dat kun je zien aan de drietand die hij vasthoudt. Dat beeld staat in een kleine tempel vlak bij de universiteit. We zullen het dus zeker in het echt te zien krijgen.’

2 Mama was niet zo blij toen ze over het plan hoorde. ‘Is dat niet gevaarlijk?’ zei ze tegen papa. ‘En wat moet hij doen terwijl jij lesgeeft?’ Maar papa stelde haar gerust. Het was een fantastische kans voor Remco. En hij zou ervoor zorgen dat alles veilig verliep. Remco moest naar de dokter voor een paar prikken. Mama pakte zijn koffer in. En na een lange vliegreis kwamen ze aan in India. 3

De warmte viel als een deken op Remco. Onderweg naar de campus2 van de universiteit keek hij naar het verkeer. Wat was het druk! Kleine vrachtwagens, bussen, auto’s, riksja’s3 op drie wielen, brommers, mensen met handkarren … Allemaal toeterend door elkaar. Het leek levensgevaarlijk! Maar toch ging het goed. Bij een stoplicht stond Remco vlak naast een brommer. Een jongen zat tussen zijn papa en mama op een brommer. Alle drie zonder helm. Aan de voeten van de papa stond nog een groot pak waar groene stengels uit staken. De jongen lachte en zwaaide naar Remco. Remco zwaaide terug. Niet zo moeilijk om vrienden te maken in India!

3 Ze kregen een flatje voor gasten. Twee kleine slaapkamers met elk een bed. Een kamer met een schrijftafel. Een keukentje met alleen een kraan. En een badkamer met een wc, een wasbak en een paar grote plastic emmers en maatbekers. Een douche was nergens te bespeuren. Remco pakte zijn koffer uit. Straks gingen ze eten in de eetzaal. Zijn raam keek uit op een tuin met palmbomen. De struiken leken op de kamerplanten van zijn oma. Overal waren er bloemen. In de verte zag hij een jongen met een blauw T-shirt lopen. ‘Kom, we gaan het terrein verkennen,’ zei papa. Er waren wegen tussen verschillende gebouwen. Papa wees waar de eetzaal was. En waar hij moest lesgeven. Er was een voetbalveld en nog een ander sportveld. Daar speelden studenten cricket4, zei papa. Iedereen lachte vriendelijk naar hen. Rondom het hele terrein was een groot hek.

Bij de poort zat een bewaker in een lichtbruin uniform. ‘Waarom is er hier een hek met een bewaker?’ vroeg Remco. ‘Veel mensen hier zijn arm,’ legde papa uit. ‘Zonder hek zou er veel gestolen worden. Elke avond om half elf laten ze een stel gevaarlijke honden los om de gebouwen te bewaken. Voor die tijd moet iedereen dus binnen zijn.’ Remco vond het maar eng. India was echt heel anders dan België.

Ook het eten was anders. Er was rijst, dat lustte Remco wel. En dan een geel sausje. Papa schepte er een beetje van op Remco’s bord. Er liep net een dame uit de keuken langs, in een dieproze sari5 met een gele boord. ‘Is it spicy?’ vroeg papa. ‘Ik vraag of het pikant is,’ legde hij uit aan Remco. De vrouw schudde wiegelend haar hoofd. ‘Niet doen dus,’ zei papa. ‘Maar ze zei toch nee?’ vroeg Remco verbaasd. Papa lachte. ‘De mensen wiegelen hier hun hoofd van links naar rechts als ze ‘ja’ bedoelen,’ zei hij. ‘Dat is erg verwarrend voor ons, maar je went eraan.’ Remco nam nog een dun pannenkoekje. En een glas heel lichte thee. Het was lekker. Hij proefde voorzichtig van het gele sausje. Meteen begon zijn tong te gloeien als bij een vuurspuwende draak. Tranen liepen uit zijn ogen en zijn neus. Snel hapte hij wat rijst om alles te blussen. Nee, dat sausje liet hij liever liggen.

4 In de late namiddag begon het opeens hard te regenen. ‘Oei!’ zei Remco. ‘Het is gedaan met het mooie weer!’ Papa lachte. ‘Nee hoor, straks schijnt de zon weer. Het is moessontijd. Dan regent het elke dag een uurtje. Maar het blijft altijd lekker warm.’ Terwijl papa zijn lessen voorbereidde, ging Remco verder op verkenning. Hij zag palmbomen en grote, rode bloemen. Er vloog een lichtblauwe vlinder voorbij. De toeterende auto’s hoorde je hier veel minder, maar ze waren er wel. Opeens zag Remco de jongen met het blauwe T-shirt weer. Hij stond in zijn eentje met een bal tegen een muurtje te trappen. De jongen lachte en trapte de bal naar Remco. Al gauw speelden ze samen voetbal. Het ging lekker! Na een poosje plofte Remco neer in het gras. De jongen kwam naast hem zitten. ‘Remco!’ zei Remco en hij wees op zichzelf. ‘Praveen,’ zei de jongen lachend.

Zijn vel was bruin en hij had dikke, zwarte haren. ‘Kom je morgen ook? Tomorrow?’ vroeg Remco. Hij vond het leuk dat hij al een vriend had gemaakt. Maar Praveen spreidde zijn handen. ‘School,’ zei hij. Hij wees naar zijn horloge en stak vier vingers op. ‘Om vier uur, oké!’ begreep Remco. Hij zwaaide en rende naar het blok waarin ze logeerden. Hij had om zes uur met papa afgesproken. Hij vertelde papa over Praveen. Toen hij even later weer naar buiten keek, was het al bijna helemaal donker. Wat ging dat hier snel!

Remco was moe van de reis en de eerste indrukken. Hij sliep snel in. Midden in de nacht werd hij wakker van het geluid van blaffende honden. Hij hoorde ook een geruis. Was dat regen? Hij sloop naar het raam en schoof het gordijn opzij. Nee, het regende niet. Maar de wind speelde met de palmbladeren en dat klonk bijna als regen. Hij kroop weer in bed en viel opnieuw in slaap. Toen hij weer wakker schrok, schemerde6 het. Er klonk een vreemde, zangerige stem die een hele tijd doorging. Later hoorde hij nog andere muziek. Hij sliep niet meer tot het tijd was om op te staan. ‘Wie zong daar vanmorgen zo vroeg?’ vroeg hij aan papa. ‘Dat is de muezzin7 van de moskee in de straat hierachter,’ legde papa uit. ‘Ze roepen de moslims op tot het gebed, bij het begin van de dag. Je zult het elke dag horen. Daarna was er ook nog muziek uit de hindoetempel hiernaast. In India hoor je bijna altijd geluiden van een of andere godsdienst.’

‘Ik wil wel eens naar die hindoetempel om te zien wat ze daar doen,’ zei Remco. ‘Dat is me een beetje te vroeg,’ lachte papa. Remco speelde op zijn spelcomputer. Hij belde met mama. Om vier uur was Praveen al bij het voetbalveldje en ze speelden meer dan een uur samen. Papa kwam ook even kennismaken met Praveen. Hij praatte met hem in het Engels. Praveens papa was opzichter op de campus. Daarom woonde hij hier. Hij ging naar een school die op de campus lag. Remco had het geluid van de speelplaats al gehoord. Dat klonk precies zoals op zijn eigen school!

5 Remco sprak elke dag na school af met Praveen. In het weekend maakte hij uitstapjes met papa: naar een berg in de buurt en naar een stadje met oude tempels. Elke weekdag voetbalde hij met Praveen. Soms nam Praveen hem mee om hem iets te laten zien. Een groot hok vol met kleurige vogels, die zo hard kwetterden dat je je handen voor je oren moest houden. Een plant met een grote, paarse bloem die zo zwaar was dat hij met stokken ondersteund werd. De plant at insecten, vertelde Praveen. Sommige studenten zwaaiden naar Praveen en riepen iets naar hem in een taal die Remco niet verstond. Iedereen lachte naar hem en soms wilden studenten of poetsvrouwen zomaar met hem op de foto. Gewoon omdat hij wit was, stel je voor! Op een dag liep Remco met Praveen mee naar de kleine supermarkt een beetje verderop in de straat. Ze liepen op de stoep langs de drukke straat.

Remco moest goed uitkijken waar hij stapte. Veel tegels waren kapot, scheef of helemaal weg. Er zaten grote gaten in de stoep, waar je maar beter niet in kon trappen. Er waren ook veel loslopende honden. Die snuffelden tussen de hopen afval langs de straat. Of ze lagen te slapen in het midden van de stoep. Bij het stoplicht staken ze over. Dat was best eng, want de auto’s stopten zelfs niet toen het rood werd. Praveen nam hem bij de hand en hielp hem tussen de rijdende auto’s door. In de supermarkt stonden een heleboel dingen die Remco niet kende. Papa had hem gevraagd om fruitsap te kopen. Maar gewone appelsap of sinaasappelsap zag hij niet. Wel was er mangosap, ananassap en sap van lychees8. Hij koos het laatste. Benieuwd hoe dat zou smaken! Op de terugweg kwamen ze langs een winkel met feestkleren. Hele mooie sari’s met veel glitters. En speciale glanzende broekpakken voor mannen, met puntige stoffen schoenen. Stel je voor dat je zo moest rondlopen!

De meeste mannen hier droegen gewoon een lange broek en een T-shirt. Maar veel vrouwen droegen wel sari’s of een tuniek9 over een smalle broek. Allemaal in veel fellere kleuren dan thuis.

Ze kwamen ook langs de hindoetempel. Het was niet meer dan een kleine rots, waarop een beeld stond van de god Shiva. Hij droeg een drietand, net als op de postkaart. Naast hem stond een paard. 14

Er liepen een paar mensen rond die bloemenkransen om de hals en de armen van het beeld hingen. Remco bleef staan om te kijken. Praveen nam hem mee naar het beeld. Eerst schopte hij zijn teenslippers uit. Hij deed teken dat Remco ook zijn schoenen moest uitdoen. Ze liepen naar het beeld. Een vrouw maakte buigingen voor het beeld en zette een mandje met een lotusbloem en een stuk kokosnoot neer. Dat was vast een offer10, dacht Remco. In een hoek werd wierook gebrand. Hij keek zijn ogen uit. Wat zou hij er graag eens bij zijn ’s morgens vroeg!

6 ‘Om vijf uur,’ had Praveen gezegd. Vijf uur ’s morgens. Dan moest hij naar buiten komen en zouden ze samen naar de hindoetempel gaan. Er was dan een speciale viering. Remco wilde het graag zien en horen. Het was vlakbij. Hij zou al lang terug zijn, voordat papa wakker werd. Hij trok zijn kleren aan, zodra hij het moskeegezang hoorde en glipte de deur uit. In de andere kamer sliep papa rustig verder. Praveen stond hem al op te wachten. Hij ging voorop over een paadje tussen de struiken dat rechtstreeks bij een ingang uitkwam. Zo waren ze meteen op straat. Het was nog niet helemaal licht, maar de honden waren al binnen. Anders kon je niet zomaar rondlopen op de campus! Er reden al heel wat auto’s over de straat. Maar op de stoep was het minder druk dan overdag. Praveen wipte weer van de ene tegel naar de andere. Hij keek achterom om te zien of Remco hem volgde. Maar toen liep het mis.

Praveen gilde en struikelde. Zijn ene been zat tot boven zijn knie in een diep gat. Praveen kermde11 van de pijn. Remco knielde naast hem neer. ‘Kun je staan?’ vroeg hij. Met veel moeite hielp Remco Praveen om uit het gat te klauteren. Hij zag meteen dat het goed fout was. Er zat een diepe snee in het been van Praveen. Hij keek om zich heen, maar er was niemand die kon helpen. Langs de weg hinkte een hond op drie poten. Er stroomde bloed uit de wonde van Praveen en hij boog voorover van de pijn.

‘Je moet naar het ziekenhuis,’ zei Remco. Hij stak zijn hand op naar een groen met gele riksja. Daarmee was hij zo vaak met papa naar het centrum gereden. ‘Hospital,’ zei hij. De man keek even vreemd, maar legde toen een stuk plastic over de zitbank en hielp Praveen met instappen. Remco was blij dat hij altijd zijn portemonnee in zijn broekzak liet zitten. Papa had hem een paar briefjes gegeven. Dat zou vast wel genoeg zijn voor de rit. De man reed snel. Bij elke hobbel kreunde Praveen zachtjes. Remco drukte zijn zakdoek tegen het been van Praveen. In het ziekenhuis zouden ze vast wel weten wat ze moesten doen! Hopelijk waren ze er snel! Na een dolle rit kwamen ze aan bij het ziekenhuis. Er stonden een stuk of vijf mannen in uniform bij de ingang. Twee van hen hielpen Praveen uit de riksja. Remco duwde de man een biljet van honderd roepie12 in de hand. Een derde man schoof een rolstoel dichterbij. Remco volgde Praveen op zijn tocht door het ziekenhuis.

Hij moest papa iets laten weten! Het was intussen zeven uur. Papa zou al gemerkt hebben dat hij niet op de kamer was. Snel sms’te hij een berichtje: ‘ben in het ziekenhuis met Praveen.’ Hopelijk wist papa om welk ziekenhuis het ging.

7 Praveen moest eerst ingeschreven worden in het ziekenhuis, voordat er iemand naar zijn been keek. Even later reed een man hem een klein kamertje achter een gordijn binnen. Er lagen vieze verbanden op de vloer. Remco vond het er niet echt schoon uitzien. Moesten ze hier de wonde van Praveen behandelen? Er kwam een mevrouw in een witte jas binnen die Praveen allerlei vragen stelde. Toen begon ze de wonde te onderzoeken. Remco legde zijn hand op de arm van Praveen. Praveen sloot zijn ogen als het erg pijn deed. Hij kreeg een spuitje en de dokter naaide de wonde netjes dicht.

Remco vond het niet fijn om naar te kijken, maar hij wilde Praveen niet in de steek laten. Net toen een verpleegster een grote pleister op Praveens been plakte, stormden papa en de papa van Praveen de kamer binnen. Ze begonnen druk door elkaar te praten. De dokter legde uit wat er aan de hand was. ‘Hoe haalde je het in je hoofd om stiekem de straat op te gaan?’ vroeg papa boos. ‘Ik wilde de speciale viering in de hindoetempel zien,’ zei Remco. ‘Jij zei dat je dat veel te vroeg vond. En het was echt niet ver.’ ‘Je ziet wat er allemaal kan gebeuren,’ zei papa. ‘Het is best gevaarlijk op die stoepen. Gelukkig zijn jullie meteen naar het ziekenhuis gegaan. Van wie was dat idee?’ ‘Van mij,’ gaf Remco toe. ‘Die wonde zag er zo lelijk uit …’

Papa was boos, dat merkte Remco best. Hij was erg ongerust geweest. Maar stiekem was hij ook een beetje trots. Want zijn zoon had precies gedaan wat hij moest doen. Praveen kreeg nog een doosje pijnstillers mee. Daarna gingen ze met de auto weer naar de campus. 21

Praveen moest die dag niet naar school. Hij mocht naar filmpjes kijken. Remco hield hem gezelschap. De mama van Praveen bracht cola en zoete koekjes. Ze aten zo veel dat ze er allebei slaperig van werden. Remco bleef de hele dag bij Praveen. Hij kreeg telkens opnieuw eten van Praveens mama. En papa beloofde dat hij samen met Remco naar de tempel zou gaan.

8 De maand was om. Remco had zijn koffer gepakt. Hij had wel zin om zijn vrienden in België terug te zien. Hij zou hen vertellen wat hij in India allemaal had meegemaakt. Maar hij zou Praveen, zijn Indische vriend, missen. En ook de voetbalpartijtjes elke avond … Straks gingen ze nog één keer samen voetballen. Met het been van Praveen ging het intussen al een heel stuk beter. Een klop op de deur. Daar was Praveen. Hij had een pakje bij zich dat in een oranje sjaal was gewikkeld. Dat gaf hij aan Remco.

Remco legde het voorzichtig op zijn bed en wikkelde de sjaal eraf. Ook het krantenpapier eronder haalde hij weg. Er kwam een zwart stenen beeldje tevoorschijn, versierd met witte strepen. Een man met een dikke buik en de kop van een olifant. ‘Dat is de god Ganesha,’ vertelde papa. ‘Die brengt geluk!’ Remco bedankte Praveen. ‘Ook voor jou veel geluk!’ wenste hij. Hij stopte het beeldje voorzichtig in zijn koffer. Zo zou hij Praveen en India nooit vergeten!

Woorduitleg

1 universiteit = leerschool voor vele wetenschappen 2 campus = terrein van een universiteit 3 riksja = fietstaxi waarop achteraan twee mensen kunnen zitten 4 cricket = balspel 5 sari = vrouwenkleding uit India 6 schemeren = een beetje donker zijn 7 muezzin = moslim in een moskee die oproept om te bidden 8 lychee = vrucht met stekels 9 tuniek = wijde, halflange bloes 10 offer = iets wat je aanbiedt aan een god 11 kermen = kreunen 12 roepie = geld waarmee je in India betaalt

Remco gaat op reis naar India met zijn papa. Daar leert hij Praveen kennen. Al snel worden ze beste vrienden. Maar dan gebeurt er iets met Praveen …

Dit boekje maakt deel uit van de Verrekijkerbieb 2. ISBN 978 90 486 2281 8 Bestelnummer 60 1021 197 KB D/2015/0147/337 NUR 191 Illustraties: Aleksandra Krawczycka Verantwoordelijke uitgever die Keure Kleine Pathoekeweg 3, 8000 Brugge RPR 0405 108 325 © Copyright die Keure, Brugge

9 789048 622818

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microﬁlm of op welke wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microﬁlm or any other means without written permission from the publisher.