Issuu

ucatieve uitgaven

BIEB

Ik wil sneeuw! Moniek Vermeulen

Kijker educatieve uitgaven

Verrekijker 2

Ik wil sneeuw!

‘Wanneer gaat het nu eindelijk sneeuwen?’ Vol verlangen kijkt Iman naar de lucht. Ward lacht. ‘Nooit, zusje. Nooit.’ Iman fronst haar wenkbrauwen. ‘Nooit?’ herhaalt ze verbaasd. ‘En waarom niet?’ ‘Omdat de sneeuw bang is,’ giechelt1 Ward.

‘Bang?’ vraagt Iman. ‘Waarvan dan?’ ‘Van jou,’ lacht Ward, ‘omdat jij zo donker bent!’ ‘Wááát?’ roept Iman en ze kijkt Ward boos aan. Die maakt zich vlug uit de voeten. Iman holt hem achterna. Maar Ward is te snel voor haar. ‘Wacht maar!’ roept ze hem na. ‘Ik krijg je nog wel, bleekscheet!’

Proestend en hoestend stormt Iman de keuken binnen. Daar wacht Ward haar op. ‘Eindelijk ben je daar!’ plaagt hij. Iman steekt meteen haar tong uit naar hem. ‘Pestkop,’ zegt ze, ‘ik zal ...’ Maar de rest van haar woorden verdwijnt in een hevige hoestbui. ‘Oei,’ zegt ma bezorgd, ‘dat klinkt als een stevige verkoudheid.’

Wanneer ma, pa, Ward en Iman aan de tafel zitten voor het avondmaal, moet Iman weer hoesten. ‘Ik hoop dat je niet ziek wordt,’ oppert2 ma. ‘Nee, hoor!’ lacht Iman. ‘Ik word helemaal niet ziek. Morgen ben ik jarig. Dan krijg ik geschenken. En in de klas krijg ik een kroon en zingen de kinderen voor mij! Dan kán ik toch niet ziek zijn!’ En meteen neemt ze een flinke hap van het eten op haar bord.

‘Mmmm, lekkere bobotie,’ zegt Iman. Ward knikt heftig. Hij vindt die stoofschotel met gehakt, gedroogde abrikozen en heel veel kruiden ook heerlijk. Iman smakt er op los. En bij elke hap trekt ze een gekke bek. Ward moet lachen om zijn zus.

Eigenlijk is Iman niet de zus van Ward. Dat zie je meteen, want Iman is zwart en Ward is blank. Iman is de dochter van Karel. Iman en Karel woonden vroeger in Afrika. Samen met de ma van Iman. Die was ook zwart. Maar nu is Karel de vriend van ma. Hij is met Iman bij hen komen wonen. Ward noemt hem paps. Zijn echte pa ziet hij toch nooit meer. En Iman is dus Wards zus geworden.

Ma maakt vaak Afrikaans eten. Dat doet ze, omdat Iman uit Afrika komt. Maar soms maakt ze Italiaans eten. Of Chinees. Of Turks. Of Spaans. Paps lacht er af en toe om. ‘Gelukkig dat je niet uit al die landen een kind hebt,’ grapt hij dan. ‘Het zou hier nogal een drukke boel worden.’ ‘Ig wol znee,’ zegt Iman plots. Een kwak gehakt vliegt uit haar mond en landt op de tafel, net naast het bord van Ward. ‘Bwek!’ doet Ward. ‘Viezerik.’ Ma kijkt boos. ‘Eet eerst je mond leeg voor je spreekt,’ zegt ze streng. ‘Een ander hoeft jouw eten niet op zijn bord te krijgen. En dan kunnen we je tenminste verstaan.’

‘Ik wil sneeuw!’ herhaalt Iman even later. Ward houdt zijn handen op zijn oren. ‘Stop!’ roept hij. ‘We weten het al Iman,’ lacht paps. ‘Je hebt het de laatste dagen wel al duizend keer gezegd.’ ‘Ik heb alleen nog maar sneeuw gezien in een film,’ zeurt Iman. ‘Want in Afrika sneeuwde het nooit. Ik wil echt sneeuw zien.’ ‘Ik vrees dat je nog wat geduld moet hebben,’ zegt ma. ‘Nog enkele dagen, volgens de weerman.’ Meteen klaart Imans gezicht helemaal op. ‘Nog enkele dagen?’ joelt ze. ‘Misschien vergist de weerman zich wel en sneeuwt het morgen al! Op mijn verjaardag! Yes! Dat zou het mooiste geschenk zijn dat er bestaat!’

Van blijdschap begint Iman uit volle borst te zingen. ‘Je zingt zo vals als een kat,’ roept Ward. Maar Iman trekt zich van zijn geroep niets aan. Ze houdt pas op met zingen wanneer ze weer hevig moet hoesten.

‘Jarige Iman! Opstaan!’ Iman draait zich nog eens om wanneer ze de stem van ma hoort. Ze voelt zich helemaal niet fris. Nu heeft ze het warm. Maar daarnet had ze het koud. Haar hoofd doet pijn. Haar keel doet pijn. Haar buik doet pijn. Het lijkt wel of heel haar lichaam pijn doet. Veel zin om op te staan, heeft ze niet. Maar het is haar verjaardag vandaag. Ze MOET opstaan. Beslist stapt ze uit bed en gaat naar beneden.

‘Lang zal ze leven! Lang zal ze leven!’ Ward geeft Iman een zoen op haar wang. Ook ma en paps zoenen. ‘Oei,’ zegt ma, ‘je voelt zo warm aan. En je ziet er pips3 uit. Voel jij je wel goed, meisje?’ ‘Ja hoor,’ zegt Iman stil. Paps kijkt bezorgd. ‘Ik denk het niet,’ zegt hij. ‘Volgens mij ben jij wat ziek.’ ‘Nee hoor!’ sputtert Iman tegen. ‘Ik ben helemaal niet ziek!’

Maar ma en paps trappen er niet in. ‘Ga maar weer in bed,’ zegt ma zacht. ‘Nee,’ pruilt Iman, ‘ik wil naar school!’ Maar ma houdt vol: ‘Naar bed, Iman! Het is beter zo.’ ‘Maar eerst krijg je mijn geschenk!’ roept Ward. Hij verdwijnt naar de keuken en komt even later zo fier als een gieter terug.

‘Wow!’ roept Iman meteen. ‘Een taart! Met een sneeuwman erop!’ ‘Zelf gemaakt toen jij gisteravond al in bed lag,’ vertelt Ward trots. ‘Met wat hulp van ma, natuurlijk.’ ‘Dank je wel, lieve broer,’ fluistert Iman lief. En ze geeft Ward een zoen en een fijne knuffel. ‘En nu naar bed,’ gebiedt ma.

Iman draait en keert in bed. Dat ze nu net op haar verjaardag ziek moet worden! Ze denkt aan de taart van broer. Daar heeft ze helemaal geen zin in. Maar dat zegt ze niet aan Ward. Van ma en pa krijgt ze ook een geschenk. Dat heeft ze zelf gekozen: een bezoek aan een pretpark. Gelukkig staat dat niet voor vandaag of morgen gepland. Iman denkt ook aan de juf en de kinderen van haar klas. En aan het kroontje dat ze zou krijgen. En aan het lied.

Ma zit bij Iman op bed. Iman weent. Ze voelt zich erg ziek en is moe. Toch geraakt ze niet in slaap. ‘Dit is echt geen leuke verjaardag,’ snikt ze stil. Ma troost haar. ‘We vieren het later wel,’ zegt ze lief. ‘En de juf zal dat ook wel doen. Doe nu maar je ogen dicht en probeer te slapen.’

‘Kijk!’ In één klap zit Iman rechtop in haar bed. Ze wijst naar het raam. ‘Sneeuw! Het sneeuwt! Kijk!’ Ma draait haar hoofd naar het raam. Buiten dwarrelen witte vlokjes. Ma kijkt wat vreemd. Ze fronst haar wenkbrauwen. Iman blijft maar juichen.

De sneeuwbui duurt niet lang. Maar dat vindt Iman duidelijk niet erg. ‘Het sneeuwde!’ juicht ze nog. ‘Op mijn verjaardag!’ Iman legt haar hoofd weer op haar kussen. Ze glimlacht naar ma. Dan valt ze in een diepe slaap. Ma geeft haar een zachte zoen op haar voorhoofd. Dan gaat ze stil naar beneden.

‘Ward, waar ben je?’ Ma kijkt rond, maar Ward is nergens te bespeuren. ‘Ward!’ roept ze nog een keer. ‘Ja!’ antwoordt Ward nu. Zijn stem lijkt van heel ver te komen. Meteen hoort ma gestommel op de trap. ‘Waar was je, jongen?’ vraagt ma wanneer Ward eindelijk verschijnt.

Ward antwoordt niet meteen. Hij bloost wat. ‘Ward?’ vraagt ma streng. ‘Op zolder,’ stamelt4 Ward. Verlegen kijkt hij naar de tippen van zijn tenen. Hij weet dat het niet mag. Wie op de zolder wil, moet het eerst vragen. Dat is de afspraak.

‘Dat mag niet!’ zegt ma boos. Maar dan begint ze te lachen. Ze knijpt Ward in zijn wang. ‘Ik weet wat je gedaan hebt,’ gniffelt5 ze. Nu durft Ward ook te lachen. ‘Ik deed het voor zus,’ giechelt hij. ‘Voor haar verjaardag.’ ‘Je bent een lieve broer,’ lacht ma. ‘Maar je zal Iman toch moeten verklappen wat je deed.’ ‘Dat doe ik, als ze genezen is,’ fluistert Ward. ‘Enne ma ...’ Ward kucht wat nerveus. ‘... dat oude kussen op de zolder ... Dat had je toch niet meer nodig, hoop ik?’

Woorduitleg 1 2 3 4 5

giechelen = zachtjes lachen opperen = voorstellen pips = bleek stamelen = iets met moeite zeggen gniffelen = stiekem lachen

Iman verjaart bijna. Ze wil zo graag sneeuw. Liefst op haar verjaardag. Stel je voor! Broer Ward heeft een plan …

Dit boekje maakt deel uit van de Verrekijkerbieb 2. ISBN 978 90 486 2281 8 Bestelnummer 60 1021 197 KB D/2015/0147/337 NUR 191 Illustraties: Tineke Meirink Verantwoordelijke uitgever die Keure Kleine Pathoekeweg 3, 8000 Brugge RPR 0405 108 325 © Copyright die Keure, Brugge

9 789048 622818

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microﬁlm of op welke wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microﬁlm or any other means without written permission from the publisher.