Raudt støv: Bok 2 - Tore Kvæven

64215 Raudt støv 2 – s. 1

03.09.2024 16:41

TORE KVÆVEN Hard er mitt lands lov. Roman. 2011, 2012 Når landet mørknar. Roman. 2018, 2019 Raudt støv. Bok 1. Roman. 2023, 2024

64215 Raudt støv 2 – s. 2

03.09.2024 16:41

Tore Kvæven

Raudt støv bok 2 Roman

Samlaget Oslo 2024

64215 Raudt støv 2 – s. 3

03.09.2024 16:41

© Det Norske Samlaget 2024 www.samlaget.no Omslag: Egil Haraldsen & Ellen Lindeberg | exil design Kart: Line Monrad-Hansen Førtrykk: Type-it AS, Trondheim Skrift: 10,7/14,6 pkt. Sabon Papir: 70 g Holmen Book Cream 2.0 Trykkeri: ScandBook AB, Falun Printed in Sweden ISBN 978-82-340-1350-8

Denne boka er trykt på miljøvenleg papir.

Materialet i denne utgjevinga er verna etter åndsverklova. Det er difor ikkje tillate å kopiera, avfotografera eller på andre måtar gje att eller overføra heile eller delar av innhaldet i utgjevinga utan at det er heimla i lov eller fylgjer av avtale med Kopinor.

Det er forbode å bruka heile eller delar av utgjevinga som inndata eller treningskorpus i generative modellar som kan skapa tekst, bilete, film, lyd eller andre typar innhald og uttrykk, utan særskild avtale med rettshavarane.

Bruk av materiale frå utgjevinga i strid med lov eller avtale kan føra til inndraging, erstatningsansvar og straff i form av bøter eller fengsel.

64215 Raudt støv 2 – s. 4

03.09.2024 16:41

Den svarte folen høyrer sitt eige hjarte slå. Kulpen framfor han er skiten. Overflata grøngul av algar. Han stirar på uttørka knoklar. Han slepper dei ikkje med blikket. Beinrestar i det tørre mudderet mellom han og vatnet. Den fråstøytande eimen han kjenner, er det frå desse gulbleike beina han kjem, eller stig han usynleg frå kulpens mørke?

Hovane hans er dekte av eit raudleg støv. Trongen til å flykta sitrar gjennom han, spenner senene i kroppen hans, gjer blikket og rørslene stive. Og likevel tek han eit nytt steg. Så endå eit. Mot vatnet. Inn i desse luktene. Vidare dit inn og vidare dit ned.

Også hestane som står igjen øvst på sandbanken, lengtar etter å drikka. Han høyrer dei bak seg. Motstrevande steg, så at dei igjen stoppar. Blodet strøymer dunkande gjennom årene. Alt han kjenner, er hans eige. Alt han kjenner og alt han er og alt han har i vente. Det er hans. Og likevel finst her ei gjeld, ei skuld som aldri skal krevjast av han, og som han aldri skal vera seg medviten.

5

64215 Raudt støv 2 – s. 5

03.09.2024 16:41

Til dei som var. Dei tallause slektsledda han aldri såg. Også dei frå så langt attende at jorda var ei anna enn den han kjenner, då skuggane fall over andre landskap og luktene hadde andre opphav og dragningar enn dei han sjølv har kjent.

Ei skuld til dei som har forstumma. Ingen lyd dei ein gong laga, kan lenger høyrast. Ingen spor dei sette etter seg, er lenger å sjå. Slik er dei borte. I denne stilla står han aleine.

Men hadde ein blitt innvigd i det dei var, berre gjennom nokre glimt, frå dagen dei kom hit, dei fyrste av hans slag, til dette kontinentet, etter den fyrste kryssinga, dei som gjennom månad etter månad hadde stått og lege i tronge båsar, om bord i skip med namn som Charlotte, Scarborough og Golden Grove, under kvite og gulnande segl, om ein hadde sett dei gå i land, stivbeinte og usikre, over provisoriske landgangar av plank, og etterpå blitt vitne til at dei for fyrste gong slo over i trav og i galopp over den gamle jorda i denne nye verda, og hadde ein kunna fylgja dei vidare, gjennom liv dei her skulle leva, og ikkje berre dei, men også generasjonane som skulle fylgja, dyr for dyr, livsløp for livsløp, dei som vart fødde, dei som vart borte, dei mange, dei gløymde, i skumring og morgongry, under opne himlar, under veldige tre med grågrøne stammar og smale søtleg angande blad, i seletøy og grimer, framfor vogner, plogar og horver, i arbeid som trekkdyr og krøtterhestar, mens dei førte flokkar av storfe inn i alltid tørrare øydemarker, i trav over varme sletter, over uttørka savannar, gjennom eviggrøne skogar, over sletter av sand, og om ein hadde kunna fylgja dei også i tenesta for legevesenet og posten og staten, 6

64215 Raudt støv 2 – s. 6

03.09.2024 16:41

i avdelingane til hæren og kavaleriet, og heller ikkje mista dei av syne når dei trava langs greiner der ingenting lenger kunne gro, der spirene brann og fall som sot mot stein og avsvidd grunn, der kadavera etterpå låg forkola igjen etter flammanes herjingar, eller som huder over kvasse beingrinder etter tørkeperiodar som hadde blitt for lange, eller som ihelsprengde kroppar på framande lands slagmarker, sende over havet for å døy saman med menn kledde i raudt, i kaki eller grått, ved Bloemfontein, i Karoo, i Beersheba, ved Maiwand, i Hindu Kush, i Flandern og langs Verduns linjer, og hadde ein kunna fylgja dei også gjennom dei opne grindene, ut langs denne greina, den utan stengsler, den som igjen skulle føra dei mot fridomar å vinna attende, igjen som villhestar, og også her sett folar bli fødde, på dei store gåvmilde og hjartelause slettene, nye generasjonar, nye lagnadar, liv som byrja og tok slutt, og så til sist, her, nett her, ved nett denne kulpen, sett denne folen stå framfor vatnet, mens lyset og vatnet blir spegla i blikket hans, då ville ein visst dei fanst her likevel, at stega han hadde teke, også var deira steg, at gjennom han fanst dei til og skulle dei finnast til, også i det som skulle koma, ei framtid i skapinga, og at det han såg inn i, det han såg konturane av og rekna for sitt, bar i seg lovnadar også til dei som skulle koma, dei som framleis venta på å sleppa til.

Mens flugene summar han om auga, og mens han igjen og igjen snusar inn desse luktene og stirar etter det han ikkje kan sjå, blir folen ståande. Så tek han dei siste stega. Til han står med framhovane mot vatnet.

7

64215 Raudt støv 2 – s. 7

03.09.2024 16:41

Og han senkar mulen. Kroppen hans sitrande klar for flukt. Slik byrjar han drikka, munnfull etter munnfull.

Lukta kan merkast også i smaken av vatnet, men han blir ståande. Han drikk.

64215 Raudt støv 2 – s. 8

03.09.2024 16:41

26. august 2060 Arnhem og Brett la Van Diemens jegerbase bak seg.

Ho sat i det doble passasjersetet, ikledd ei rein feltuniform, grå korterma skjorte og korte bukser. Den eine bremmen på hatten var bretta opp, auga smale mot morgonlyset.

Peterboroughen låg tungt og solid på vegen. Motoren murra godlynt. Bak på planet stod dieselkanner, proviant, sendarar, søkeutstyr, dronar, faklar, verktøy, ammunisjon, to kasser AVA-rakettar og tre lette 320kubikks kamuflerte enduro-motorsyklar, Jackarooar.

Dei hadde også med seg eit grovkalibra ubrukt EKJ maskingevær og eit umontert brystvern for dette våpenet.

Dei nådde kontrollposten Double gate ved Muren klokka halv ti, og dei registrerte seg og veksla nokre ord med soldatane i den vesle vaktstyrken. Andletet til Arnhem var hovent etter slagsmålet på puben to kveldar før. Det eine augeloket forma ei glinsande blålilla drue. Bretts bandasje stod framleis klistra på skrå over panna hans.

9

64215 Raudt støv 2 – s. 9

03.09.2024 16:41

Inne på Van Diemens hadde oberst Licola smilt eit av sine sjeldne smil då han tok farvel med generalløytnanten.

– Han som freista pynta på deg, skal ha kreditt for initiativ, men ikkje for resultat.

Ei av portvaktene ved Double gate lét heller ikkje sjansen gå frå seg.

– Eg ser ho har slått opp, generalløytnant.

Arnhem nikka godmodig.

– Ho bad meg å ikkje koma igjen.

Han spurde kommanderande offiser om vegen sørover var sikra.

– Inspeksjonsroboten vår, den einaste krypa ikkje har teke knekken på, patruljerte 255 kilometer sørover for to døgn sidan. Alt han fann av miner og kryp, har me eliminert. Men eg garanterer ikkje for ein meter.

Heller ikkje for det han sjekka. To døgn er lang tid.

Den breie og nærast uhyrleg massive porten opna seg. Grensevaktene helste til avskjed. Arnhem og Brett klatra opp i lastebilen og køyrde gjennom. Bak dei byrja porten langsamt gli igjen. Framfor dei låg Territoriet ope, og dei såg seg ikkje attende.

Brett hadde vore blant dei elleve resterande jegerane frå patrulje sju og ni som hadde blitt berga ut frå oppdraget i Pilbara ettermiddagen før. Ein sikringsdrone hadde plukka dei med seg og floge dei inn. Landercoast og Hurst hadde blitt igjen, begge rivne i filler av genmanipulerte villsvin.

Ikkje lenge etter at ho hadde landa på Van Diemens, hadde ho banka på kontordøra hans. Det var ikkje lenge sidan han hadde frykta at også ho var borte.

10

64215 Raudt støv 2 – s. 10

03.09.2024 16:41

Kvar skulle han i så fall gått, i eit slikt mørke? Men ho hadde banka på, opna døra, stige inn og utan innleiing spurt om han framleis skulle til Tanami, til farmen han hadde snakka om. Han hadde smilt.

– Brett!

– Du sa besteforeldra dine hadde tre tusen kveg, og at du skulle dit for å driva flokken med deg, gjennom Territoriet, for å berga dei?

– Ja? – Er det framleis planen?

– Det er framleis planen, ja, eg reiser i morgon tidleg.

– Eg blir med.

Han hadde blunka.

– Du blir med?

– Ja, eg blir med.

– For å driva kveg? hadde han spurt.

– Ja, for å driva kveg.

Og dette, det at ho sat her, i passasjersetet, at ho levde, og at han hadde ho med seg, han skjøna det framleis knapt. Ho hadde aldri vist han det minste fnugg av interesse. Inga oppmuntring. Ingenting ømt.

Men det var kan henda så enkelt? Så ukomplisert. Ein draum ho hadde hatt om å driva kveg over dei store slettene?

Ho spurde han om farmen, og han fortalde, om besteforeldra og dyra, hundane og kveget. Ho smilte då han freista herma etter røysta og faktene til bestefaren.

– Det finst ikkje finare dyr, John, du kan leita på Tassie om du vil, du kjem ikkje til å finna dei finare.

11

64215 Raudt støv 2 – s. 11

03.09.2024 16:41

Eit og anna skilt på skakke langs den raudgule grusvegen fortalde om namn og avstandar som knapt lenger gav meining. Kjensla av isolasjon vaks etter som tida gjekk. Territoriet tok dei inn, omslutta dei. Kviskra stille nynnande, lét dei vita at her finst ingen andre, her får ein greia seg sjølv.

Eit stranda militært køyretøy stod i vegkanten.

Nokre kilometer seinare dei utbrende restane etter bygningar. Eit gjerde gjekk eit bel parallelt med vegen.

Grindene hadde falle, og rusta ståltråd hang frå skeive pålar. Graset spreidd og stivt. Krattskogen utarma.

Levande tre stadig sjeldnare å sjå. Eit bølgjande, grågult, taust og forlate land.

Mila passerte. Det dei hadde bak seg, leiren, Muren, menneska, sivilisasjonen, vart dei fjernare, mista tyngd, mens nye vide horisontar bretta seg ut, heva seg, kom dei i møte, løfta dei. Som ved ei kryssing. Ein passasje.

Mot det som ein gong hadde vore, det som kunne blitt, ein annan og djupare resonans. Som skulle det framleis her kunna finnast, i dette vedvarande og monotont endelause, stundom nært, så igjen uoppnåeleg, ei forståing å gripa etter, ei som alltid vart ved å trekka seg unna.

Og krigen, var det ikkje som om også krigen umerkeleg vart dei fjernare? Mens stilla rykte inn. Ein fred som ønskte dei inn. Begge trulause her ute. Freden og stilla. Meir trulause desto lenger ut ein nådde.

Ein stad låg brotne og spreidde knoklar etter eit dyr i vegkanten. Restar etter inntørka skinn. Brikker i for lengst oppgjevne puslespel.

Brett sat med maskingeværet over fanget, Arnhem hadde sitt ståande lent mot setet.

12

64215 Raudt støv 2 – s. 12

03.09.2024 16:41

Larraghan Road førte dei over eit platå av basalt og gyllen sandstein, deretter mot flatare lågareliggande land der eit og anna forkrøpla tre stod igjen. Nakne greiner sprikande frå harde grå stammar. Ein gong hadde dei vore frø i vinden, svevande over eldgamal jord, kimar av liv med det fortidige og det framtidige i balanse, som sandkorn gjennom midten av timeglaset. Innfelt i trongen deira, den dei hadde arva og eigd, etter spiring, vekst og angande liv, hadde også noko fjernare og underliggande kunna anast. Som spekterets raudforskyving peikte det bakover, mot det som låg under horisonten, det som alltid skulle unndra seg forståing og svar.

Mange regntider hadde kome og gått sidan vegen sist hadde blitt halden ved like. Over dei verste vaskebretta og dei djupaste utvaskingane rista Peterboroughen som i ukontrollerte spasmar.

Dei kunne rekvirert eit helikopter, kryssinga ville vore unnagjord på ein brøkdel av tida, men risikoen for å bli oppdaga ville vore større. Dessutan ville lastebilen truleg koma til nytte under drivinga av kveget, og ingenting var som det å reisa over land.

Over himmelen i aust kom skyer til syne. Om ikkje lenge, tenkte Arnhem, skulle dei svinga av og fortsetja utanfor vegen. Framdrifta kom til å bli merkbart langsamare. Etter nokre timar i terrenget kom dei til å lengta attende til Larraghan Road, minnast han som ein velhalden motorveg. Men dei hadde knapt noko val, å fylgja ein usikra veg over større avstandar var å be om katastrofar.

Ein lang, slak sving førte rundt ei gruppe halvt bort13

64215 Raudt støv 2 – s. 13

03.09.2024 16:41

eroderte og overgrodde sandsteinsformasjonar. Eit rettstrekk på eit par kilometer låg framfor dei. Arnhem opna vindauget ei aning, for å få inn meir av fartsvinden. Brett løfta feltflaska til leppene.

Eksplosjonen løfta Peterboroughen fri frå bakken.

Vindauget i døra på passasjersida eksploderte. Lastebilen kasta på seg som eit skadeskote dyr. Arnhem klamra seg til rattet. Brett slamra inn mot døra.

Instinktivt klemde han gassen til golvet for å freista koma unna, men lastebilen skrensa ut, og kreftene forsvann og han stoppa med eit rykk i sanden på utsida av vegskuldra. Dei reiv opp dørene, hoppa ut og sprang tvikrokete mot krattskogen og sparsame skjul. For kvart steg forventa dei å bli klipte i bitar av kuler frå eit kryp eller fiendtleg bakhald, men ingenting hende.

Ingen skot og ingen lydar.

Dei låg bak ynkelege grastustar med våpena klare.

Alt var stille. Etter ei tid reiste dei seg og byrja vaktsamt returnera mot lastebilen. Det vesle krateret i vegen bak han talte sitt tydelege språk. Ei mine. Anten hadde ho vore mobil og kome rullande for eigen maskin og sjølv grave seg ned, eller ho hadde blitt plassert av ei streifande fiendtleg avdeling. Det siste var det minst ønskjelege.

Alle dei tre dekka bak på høgre side var sprengde i filler. Ein av akslingane var avriven, og stumpen hadde blitt vridd oppover og kilt seg fast i karosseriet under planet. Den bakre eksospotta var knapt anna enn sprikande blekkflak.

Skadane på ramma var derimot lite alvorlege, og hovudakslingen var uskadd. Bortsett frå det eine knuste vindauget var kabinen like heil, og fem av åtte 14

64215 Raudt støv 2 – s. 14

03.09.2024 16:41

dekk var framleis intakte. Arnhem klatra opp og starta motoren. Rumlinga var raspande og høglydt, men svevet i maskinen var som det skulle. Deira fyrste tanke hadde vore å låra to av motorsyklane og fortsetja på dei, men dei ombestemte seg. Peterboroughen skulle få ein sjanse til.

Dei løyste hjulboltane på det midtre venstre bakhjulet og jekka det fritt. Etter å ha dunka det laus og fått det av senka dei Peterboroughen igjen og løyste boltane på dei tre øydelagde hjula. Dei jekka også denne sida i vêret, fekk dekka av og erstatta det bakarste med det frå venstre side. Så gav dei seg i kast med den forvridde akslingen.

Arbeidet var tungt, boltane gamle, mutrane og splintane fastrusta. Den bøygde akslingen hadde bite seg fast som var han blitt sveist i stilling. Brett og Arnhems hamring og spark gjorde berre måteleg inntrykk.

Dei arbeidde side om side i den mjuke sanden. Det hende dei skubba borti einannan. At foten hans rørte ved eine leggen hennar, at olbogen hans streifa ho i sida, at dei låg skulder mot skulder mens dei greip om og halte i den same fastnøkkelen. Stundom var nærværet hennar som ei pine. Ein verk. Om ho la merke til det? Om ho visste? Og samstundes skylde gleda på ny gjennom han, ein bølgjande og svevande lette over at ho framleis levde.

Sanden klistra seg til klede, hår og sveittande hud, farga dei i sine kolorittar, i tørt raudt og matt gyllent oransje.

Etter tre timar gav den siste bolten etter, og dei dunka den fastkilte akslingen laus. Dei skauv seg ut igjen og brukte skitne filler og tørt gras for å tørka av 15

64215 Raudt støv 2 – s. 15

03.09.2024 16:41

seg sand, olje, gris og rust. Brett smilte då Peterboroughen rumla til liv igjen og dei svinga av frå vegen og ut i terrenget og byrja humpa seg fram langs ein ny sørleg kurs.

64215 Raudt støv 2 – s. 16

03.09.2024 16:41

Krigshovudkvarteret låg sentralt i Darwin. Ikkje så få blant dei tusen av sjeler som arbeidde med informasjon, administrering, planlegging, analysar, dokumentasjon og svært mange andre mindre blodige aspekt ved og oppgåver knytte til det gjenverande Australias krig, hadde kontora og skjermane sine her. Tjuefem av etasjane i hovudkvarteret låg over jorda, dei resterande tjueto under bakkeplan. Frå nedste underetasje førte ei heissjakt og ei brei sirkeltrapp vidare nedover i grunnfjellet. Djupt der nede munna dei begge ut i eit ope rom. Eit stort førkammer. Herifrå førte to sett doble dører inn til sjølve hallen, ein enorm berghall med form som ein velodrom. Dei bratt stigande tribuneradene med polstra sete hadde sitjeplassar for tusenvis av menneske.

Denne føremiddagen låg hallen tom. Tyst som berget han var sprengd ut frå. Det klaustrofobiske som stundom slumra i andre berghallar, i underjordiske militære anlegg eller sivile tilfluktsrom, kjensla av grunnfjellets umåtelege tyngd som pressa på, var her utbalansert av eit sterkt og klart lys som fekk dei høge, 17

64215 Raudt støv 2 – s. 17

03.09.2024 16:41

konkave veggane i hallen, i raudglinsande blankpolert fjell, til å funkla, og som gav dei ein aura av noko nærast evigvarande.

Her kjem ingenting til å kollapsa. Her er du trygg.

Eit breitt galleri omslutta øvste benkerada i rommet.

Herifrå førte trapper ned til grunn-nivået i hallen, der eit stort ovalt steinbord med 72 stolar danna omdreiingspunktet. Som trappene og trapperekkverket var også bordet maskinelt frest og skava ut av grunnfjellet. Det stod der det alltid hadde venta, sidan lenge før mennesket kom.

Kring dette bordet, nær to hundre meter under byen, heldt Krigsrådet møta sine.

Inngangsdørene på øvste nivå gjekk opp. Ein mann og ei kvinne kom inn og byrja side om side gå ned dei breie trappene.

Utanriksminister Eden Elenia Caitleen var 43 år. Ho var som alltid velkledd. Ei drakt som i stoff og fargar stod til den ho var. Håret nådde ho til like over akslene. Slik det hadde gjort sidan ho fyrste gongen, svært ung, trådde inn i det offentlege rommet. Men blikket hennar hadde fått noko sårt ved seg. Noko vidt ope, uroande og iaugefallande. Kvar gong ho snakka, vart dette utrykket mildare, tonen i røysta hennar gjorde det mest til inkje. Det same når ho smilte. Straks ho igjen lytta eller eit augeblikk fall i eigne tankar, fanst det der likevel på ny.

Mens dei gjekk ned trappene, talte dei lågmælt saman. Eden Elenia gestikulerande. Rørsler som hastige penselstrok. Nokre av bileta ho med fingrane teikna var nennsamt små, andre større og bråare, ein 18

64215 Raudt støv 2 – s. 18

03.09.2024 16:41

gong stoppa eine handa hennar opp, som hadde ho gløymt kva ho gjorde der, kva ho skulle, hang liksom igjen nokre sekund, open og spørjande, før ho igjen senka seg.

Forutan å vera utanriksminister var Eden Elenia Caitleen også leiar i Presidentsekretariatet, Australias overordna styrande organ, og i kraft av desse to embeta øvste leiar i landet og involvert i alle dei viktigaste vegvala til nasjonen.

Mannen heitte Ian Nuey. 25 år gamal var han den yngste konsulenten i departementet hennar. Han var ei aning overvektig. Kroppshaldninga var dårleg. Verken bukser eller skjorte sat som dei skulle. Men kapasiteten hans var framifrå. Han eigde eit av dei skarpaste hovuda i Krigshovudkvarteret. Ansvarsområdet hans dreidde seg om tilfang og vekting av dei endelause informasjonsstraumane som til kvar tid flauma inn i Spinitax, Forsvarsdepartementets og nasjonens mest kraftfulle og etter kvart einerådande KI-baserte rådgjevar.

Destillert frå ei aldri kvilande flod av innkomande data spytta Spinitax med ujamne mellomrom ut stadig korrigerte analysar og råd for vegvala i vente. Ein stor del av desse analysane gjekk til Forsvarskommandoen og Krigsrådet, mens all informasjon klassifisert som sensitiv gjekk til Presidentsekretariatet.

Eden Elenia og Ian drøfta det større biletet, dei fjernare avsnitta i den globale krigen. I Asia hadde ein ny front gått tapt. I Europa og Afrika syntest tidlegare allierte vera i ferd med å venda kappene etter nye vindar.

Ho hadde ofte rådført seg med Ian desse siste døgna.

19

64215 Raudt støv 2 – s. 19

03.09.2024 16:41

Analysane hans var djuptpløyande og presise. Han hadde blitt hennar viktigaste sparringspartnar. Men heller ikkje med han kunne ho snakka om alt. Det ho den siste tida meir hadde ant enn sett koma stigande, framfor dette stod ho aleine.

– Spinitax skremde meg i dag, sa ho, den dystre undertonen var ny. – Har du opplevd han slik tidlegare?

Ho snudde seg mot Ian og løfta blikket for å sjå han svara.

Råda om å forlata og overgje Territoriet, instruksane om at alle einingar snarast mogeleg burde trekkast innanfor Muren, nye atterhald når det gjaldt dei enno høgst usikre og enno uidentifiserte fiendtlege armeane i Gulflandet, indisium i retning av langt djupare manipulasjon av satellittovervakinga enn tidlegare mistenkt, påtakeleg risiko for uproporsjonalitet i styrkeforholda i nær framtid, og andre formuleringar og indikasjonar av meir uhandgripeleg karakter, hadde fått ho til å førestilla seg Spinitax som på kanten av ein avgrunn, som famla også han i blinde, nærast i frykt, som hadde også han byrja leita etter fastare grunn.

Men Ian framstod som alltid roleg og fatta.

– Spinitax kan vera i overkant kjenslevar overfor visse typar informasjon. Det hender at skifta i han, frå progressiv optimisme til defensiv uro, kan koma svært hastig, at dei framstår nærast som overilte, som uprovoserte. Men absolutt, han var depressiv i dag. Meir svartsynt enn eg tidlegare har sett han. Før me konkluderer og graderer rapporten, vil eg likevel avventa vektor-analysen.

20

64215 Raudt støv 2 – s. 20

03.09.2024 16:41

– Uansett kva vektoranalysen måtte landa på, sa ho, – må ingenting frå denne rapporten, ingenting bortsett frå det som direkte handlar om styrking av Muren og tilbaketrekking av troppar frå Territoriet, sendast til Krigsrådet.

– Eg er einig.

Han løfta skjermen han heldt i eine handa.

– Eit halvt minutt, så skal det vera gjort.

Dei gjekk fram mot det digre ovale bordet på nedste nivå. Midt på bordet spelte eit hologramteater ein tilsynelatande fredfull scene. Bølgjer over blågrønt hav.

Eden Elenia gjekk nærare, lente seg mot bordkanten, såg på den glidande vandringa til bølgjene. Og samstundes endra avspelinga framfor ho fokus, den eine av bølgjene syntest bli større, kom tettare på, til ho var den einaste.

Ian sa han kom til å konferera vidare med Spinitax under møtet. Eden Elenia nikka, men høyrde ikkje etter og svara han ikkje. Ho heldt fast i kanten på steinbordet og såg inn i lyset og mørket i bølgja framfor seg.

Som ho lengta etter å finna støtte. Det maniske ved umbraens glødande auge snitta seg alltid djupare. Ho skulle gladeleg gjeve eine handa, eine armen, for å sleppa å gå innover i dette aleine.

Heller ikkje dei to andre medlemmane av Sekretariatet kunne ho la vita. Ho skulle ha eit møte med dei seinare denne dagen. Men dersom det ho syntest skimta, det ho ante konturane av, verkeleg var i kominga, og dersom ho i så fall gjorde det ho måtte, tok dei fyrste stega, mot det utenkelege, kunne det då haldast skjult?

21

64215 Raudt støv 2 – s. 21

03.09.2024 16:41

Ho ante ikkje. Men måtte ho ikkje uansett, steg for steg, freista pressa seg i den retninga? Mot alt som måtte leggast klart? Og dersom ingen andre vegar skulle opna seg, måtte ho ikkje då, på eit augeblikk og totalt uavhengig av om ho sjølv samstundes gjekk til grunne, kunna stiga dit inn?

Blikket hennar vart hengande ved teateret. Bølgja som gleid framover. Denne einslege bølgja over den vesle illuminerte scenen. Over svartgrønt hav. Ei stillferdig kraft. Ingen stengsler. Langsamt sterkare og større. Bølgjeveggane blanke og klare, nærast gjennomsiktige, til dei byrja skjelva. Ustadige speglar av skimrande lys. Refleksjonar av lys og mørke over stigande flater av vatn. Mens eit fjernt og stillferdig sus vakna og kunne høyrast langt borte frå.

Nærma bølgja seg ein kyst? Kom ho inn mot strender eller klipper? Vart vatnet under ho grunnare? Var det difor dei funklande, spelande, grønsvarte veggane reiste seg så steilt?

Slik vart ho ståande og venta på at bølgja skulle bryta.

64215 Raudt støv 2 – s. 22

03.09.2024 16:41

Dei fjorten i komplekset visste ikkje kvar dei var. Dei visste ikkje om romma dei levde i, låg over eller under bakkenivå, dei visste ikkje om dei var i Darwin eller utanfor. Det dei likevel var innforståtte med, var at her kom dei til å bli til krigen tok slutt.

Dei store skjermane på veggane, innramma som med vindaugskarmar, skapte illusjonar av vindauge.

Eksotiske landskap syntest finnast like utanfor. Strender. Junglar. Korallrev. Hav. Alpine fjell. Lyset frå dette virtuelle ute strålte inn i romma dei sat i.

Dei var femtekolonistar. Fiendens reiskap.

Nokre av dei hadde blitt oppsøkte av agentar som hadde gjeve dei tilbod dei ikkje hadde makta eller våga seia nei til. Andre hadde blitt pressa til å ta val dei aldri ville kunna gå attende på. Nokre var her av overtyding. Enkelte berre i von om å overleva. Dei hadde alle så godt som sporlaust forsvunne frå livet dei tidlegare hadde levd. Dei verka for den andre sida.

Dersom dei vart oppspora og tekne, ville dei straks bli avretta. Deira sort vart vanvørde der ute. Vanvørde, hata og intenst jakta på.

Gjennom mesteparten av døgnet sat dei framfor 23

64215 Raudt støv 2 – s. 23

03.09.2024 16:41

skjermar og teater og freista framskaffa informasjon.

Brannmurar vart kryssa, kodar knekte. Dokument, bilete, lister, algoritmar, ordrar, alt som kunne vera av interesse, vart grave fram, henta ut, avkryptert, avkoda, vidareformidla.

Kvar natt mottok dei leveransar av mat, drikke og det dei elles trong for tilværet, for livet dei levde. Menneske dei ikkje ante kven var, eller for alt dei visste: robotar, plasserte pappkasser og posar i eit lite, avstengt rom like utanfor ståldøra til komplekset.

Det hende dei tok seg pausar, og at dei snakka om anna enn det dei dreiv med. Ei historie kunne bli fortald, eit minne utveksla, stundom vart noko sagt som kunne få dei andre til å smila eller le. Det hende blikka deira møttest, og at dei såg etter forsoning i auga til dei andre, at dei leita etter teikn, noko som kunne koma dei i møte, at nokon her, om ingen annan stad, så i alle fall her, i det fordekte eller opne, skulle gje uttrykk for at dei visste: Også du er eit menneske.

Kvar og ein av dei bar på ei pine. Dei hadde alle forlate nokon. Menneske dei aldri skulle møta igjen. Ein bror. Ein ektefelle. Vener. Ingen av dei nemnde dei lenger ved namn. Så langt som mogeleg freista dei undertvinga og ikkje tenka på det dei hadde gjort, det dei inst inne visste dei aldri ville kunna gløyma eller få til å forsvinna.

Når dei talte saman, hende det ein omtanke fanst der, ei gjensidig forståing. At ho nærast blussa opp frå sjølvforakta dei levde med. Det dei hadde gjort, var det mest ynkverdige. Det verste. Slik freista dei, gjennom nåden dei stundom baud einannan, tidvis med hell, oftare ikkje, dei fleste av dei langsamt søkkande, 24

64215 Raudt støv 2 – s. 24

03.09.2024 16:41

dregne nedover gjennom ein spiral dei ikkje kunne sleppa unna, ein kamp dei var dømde til å tapa, slik freista dei, ved å sjå einannan som menneske, å halda seg flytande.

Ein av dei hadde denne dagen funne ei sjakt han lenge hadde leita etter. Så hadde han søkt seg dit inn.

Omhugsamt. Time etter time. Konsentrert om oppgåva han hadde for hand. No snudde han seg mot to andre.

– Eg er på innsida, sa han dempa, – av Murens kontrollsystem i fjerde sektor. Generalløytnant John Arnhem kryssa gjennom Double gate klokka 10.17. Berre ein time sidan.

Dei var straks interesserte. Rapporten vart delt. Eit lite sus og eit glimt over skjermane.

– Han og ein spesialjeger. Brett Hamersley. Dei køyrde sørover i ein utrangert lastebil.

Fila kom opp på hologramteateret dei hadde mellom seg. Dei såg Arnhem og kvinna og lastebilen og dei to portvaktarane og ein offiser. Muren i bakgrunnen. Kva som vart sagt, kunne ikkje høyrast. Den enorme porten som opna seg. Ei av vaktene som viste tommel opp. Så at den grå og grøne lastebilen køyrde gjennom. Til sist porten som igjen lukka seg.

Dei studerte dokumenta og identifikasjonen. Generalløytnanten hadde gjort seg sårbar. Det burde vera mogeleg å ta han der ute. Dersom ein drone eller ein rakett av høgare intelligens vart send utover innan kort tid, burde lastebilen vera eit relativt enkelt mål å finna. Men mannen som hadde gjort oppdaginga, rista på hovudet.

– Potensialet er langt større. Blir John Arnhem teken 25

64215 Raudt støv 2 – s. 25

03.09.2024 16:41

i live, kan han tvingast til å seia det leiarane våre ønskjer. Sjå føre dykk eit genuint opptak, eit som toler alle realitetstestar, der generalløytnanten uttalar ikkje berre at krigen i praksis er tapt, men òg at både Krigsrådet og Presidentsekretariatet veit kva som er i vente, at nederlaget er uunngåeleg. Sjokkbølgjene vil skaka nasjonen.

Nasjonens innbyggarar hadde utvikla immunitet mot digital krigføring. Nettet flaut over av fabrikasjonar og løgner. Dei fleste hadde konkludert med at så godt som alt dei fekk seg servert, var falskt. Dette kunne bli noko ganske anna. Produsert på den rette måten kunne dette trumfa det meste.

Seinare same dagen kryssa ei stormvogn Muren ved Belted Bridge gate. Eit rekognoseringsoppdrag. Vogna var av typen Steel Child, og ingenting hefta verken ved dei fem sivile eller dei to militære om bord. Dei hadde sitt i orden. DNA-skanninga vart gjennomført utan utslag.

Ifylgje dokumentasjonen skulle dei oppgradera og kontrollera ei rad sendarar og peilestasjonar. Eit rutineoppdrag. Forventa tidshorisont vart oppgjeven til seks–sju døgn. Eventuelt lenger, eventuelt kortare. Dei ville ikkje kunna kontaktast før dei kom inn igjen.

64215 Raudt støv 2 – s. 26

03.09.2024 16:41

Møtet i Krigsrådet vart også denne dagen langvarig.

Dei 72 representantane hadde sete samla i fjellhallen hundretals gonger tidlegare, frakta hit ned av lynraske heisar, for å drøfta krigens utvikling, krigens nederlag og sigrar, krigens horisontar, konsekvensar, prioriteringar, strategiar og dilemma. Og likevel kjendest noko denne dagen annleis. Som var tommeskruar i ferd med å bli stramma. Som pressa røyndomen seg på, tyngre sak for sak, talar for talar.

Dei hadde drøfta det som hadde hendt med unnsetjingskolonnen. Utslettinga. Annihilasjonen. To gonger hadde dei sett gjennom droneopptaka frå den tidlege fasen i slaget. Fienden som rykte inn, stormen av rakettnedslag. Hovudristande hadde dei sett kor sårbare og utsette deira eigne køyretøy framstod, lastebilane som freista koma seg unna, panservogner som ikkje kom i posisjon, som ikkje nådde å byrja eldgjevinga før dei gjekk i lufta, fiendens slagkraft deira eiga fullstendig overlegen. Så at opptaka gjekk i svart.

Ingen av dei nemnde lenger styrkane som fram til for berre få døgn sidan hadde vakta ei gjenståande 27

64215 Raudt støv 2 – s. 27

03.09.2024 16:41

linje i MacDonalds ranges nordaust for Alice Springs.

Dei visste dei kom ikkje til å høyra frå den kanten igjen.

Representant etter representant slutta seg til Spinitax’ råd om styrking av Murens mest utsette og strategisk viktigaste seksjonar.

På veggen hang ei digital klokke. Tala skein i kvitt.

Sekunda tikka bort. Eitt for eitt. Lyste opp, slokna og forsvann.

Eden Elenia Caitleen leia møtet. Ho hadde gjennom dei siste døgna kjent det som om ho bar den totale vekta av nasjonen på skuldrene, som kom ho snart til å bli knust. Ho hadde delegert mykje fleire saker til Krigsrådet enn ho var komfortabel med. Ho visste det burde ikkje vore gjort. Høgst sannsynleg var Rådet infiltrert. Igjen og igjen hadde forræderi kome til overflata blant dei 72 medlemmane. Verken arrestasjonar eller avrettingar kunne lenger halda tritt med problemet. Men ho kunne ikkje anna, ho hadde ingen sjanse til sjølv å ta unna fleire saker, ikkje utan å stupa. Og den nære fortida hadde avslørt at heller ikkje forsvarskommandoen, med sine fem medlemmar, eller hennar eige sekretariat, der dei berre var tre, var til å stola på.

Ho visste ikkje kor lenge det var sidan ho hadde sove. Dei siste døgna hadde vore som utan ende, som ei pinefull nedteljing.

Korleis fienden hadde greidd å bryta seg gjennom det digitale skjoldet til Australias satellittsystem, var framleis uavklart. Resultatet var uansett det same.

Satellittbileta var falske, og ingen visste lenger kva som skjulte seg bak mørkets gardin mot Gulflandet i aust. I verste fall hadde fienden allereie landsett store 28

64215 Raudt støv 2 – s. 28

03.09.2024 16:41

styrkar i Gulfen eller frakta dei inn frå det nordlege Queensland. Dei visste rett og slett ikkje. Ingen opningar i fiendens digitale tåkebankar og kamuflasje hadde så langt vore å finna. Ingen av dronane, overvakingsflya eller oppklaringseiningane Australia gjennom dei siste døgna og vekene hadde sendt austover, hadde vendt attende. Dei famla som i blinde.

Eden Elenia senka igjen blikket mot skjermen framfor seg. Gjennom den siste halvtimen hadde ho freista skriva eit notat til ein av sekretærane. Berre ein svært enkel instruks. Ho bad sekretæren oversenda helsedepartementet, helsestasjonane, legane, sjukehusa og alle mobile fyrstehjelps-stasjonar eit informasjonsskriv med tre vedlegg ho hadde ferdigstilt tidlegare.

Ho bad også sekretæren sjekka at einingane innanfor det aktuelle distribusjonsapparatet stod i beredskap, og sørgja for at også desse vart lagde til i adresselista og fekk skrivet og vedlegga.

Igjen og igjen mens ho hadde freista formulera desse få linjene, hadde orda stokka seg. Blitt til kravlande insekt. Vore umogelege å samla. Men det var ferdig no. Eit dobbeltblunk var det einaste som stod igjen, og det ville vera sendt.

Vedlegg ein verifiserte etterretningsrapporten som hadde avdekt fiendens utvikling av ein ny bakteriell gass. Nummer to sannsynleggjorde, ved samanstilling av ei rad andre rapportar, at risikoen for at gassen ville bli brukt i løpet av dei neste døgna, var overhengande.

Det tredje informerte om at ein vaksine var utvikla og sett i produksjon, og at dei fyrste hundre tusen dosane allereie var tilgjengelege på nasjonens sjukehus, i alle helseinstitusjonar og på eit stort tal mobile vaksina29

64215 Raudt støv 2 – s. 29

03.09.2024 16:41

sjonsstasjonar, at desse stasjonane i løpet av få timar kom til å vera operative.

Informasjonsskrivet gjorde det også klart at førebels skulle ikkje militært personell vaksinerast. Ein vaksine for alle stridande einingar var under utvikling og ville gjerast tilgjengeleg i løpet av kort tid.

Men ho greidde ikkje blunka send.

Dei to andre medlemmane av Presidentsekretariatet sat på den andre sida av bordet. Mould brei, trygg og jovial. Shandee som nippa til ein kopp kaffi. Desse to var det som saman med ho styrte nasjonen. Sekretariatet kunne overstyra Krigsrådets vedtak på så godt som alle felt. Ingen av dei to såg hennar veg, og for dette var ho dei takksam.

Ian Nuey sat fordjupa framfor ein skjerm på ei av benkeradene som omkrinsa møtet og det enorme bordet. Han hadde sete slik lenge, iblant tastande, iblant stirande. Han var ikkje medlem av Krigsrådet, men hadde, som ein av svært få utanforståande, klarering for å vera til stades under møta i Rådet.

Ut av augekroken skimta Eden Elenia at han brått reiste seg. Så at han med raske steg kom i hennar retning.

Ho såg han var ikkje lenger seg sjølv. Som hadde noko ved han smelta, som var andletet hans av voks.

Blikket hans uttrykkslaust søkande. Eit blikk som knapt lenger var hans. Han bøygde seg til øyret hennar og kviskra.

– Me må tala saman, Eden Elenia. Spinitax har kome med nye oppdateringar.

Ho rørte spørjande ved underarmen hans, men han snudde seg og gjekk, og ho lente seg mot representan30

64215 Raudt støv 2 – s. 30

03.09.2024 16:41

ten på si høgre side, skauv skjermen ho hadde framfor seg, over til han og bad han overta møtet.

Ho fylgde Ian opp trappene. Dei sette seg på ei av dei øvste benkeradene, han opna skjermen, og dei stira begge på dei oppdaterte analysane som kom inn. Spinitax’ siste kortfatta konklusjonar, og ho kjende noko døy inni seg.

– Men satellittbileta var falske, kan ikkje også dette botna i manipulasjonar?

– At Spinitax har skifta side?

– Nei, men at materialet han her baserer seg på, eller delar av det, er falskt?

– Eg har sjølv trygla om noko slikt, kviskra Ian, – men så langt finn eg ingenting som peikar i den retninga.

– 74 prosent sannsyn?

– Anslaget per no. 69 prosent for seks minutt sidan.

Jo meir data han prosesserer, og jo fleire hypotesestrukturar han bygger, desto sikrare synest han bli.

Skal eg oversenda også Mould og Shandee oppdateringane?

Ho rista på hovudet.

– Eg informerer dei sjølv. Møtet i Sekretariatet fylgjer direkte etterpå.

Ho gjekk ned trappene igjen, vende attende til bordet. Han som hadde overteke møtet, skauv skjermen i hennar retning, men ho rista på hovudet. Ingen lydar nådde lenger inn. Sekunda fortsette å tikka bort. Eitt og eitt. Og ho tok det neste steget. Berre dette eine. Ho sende meldinga.

Framleis var ingenting for seint. Enno kunne alt gjerast om.

31

64215 Raudt støv 2 – s. 31

03.09.2024 16:41