Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
jan roar leikvoll Eit vintereventyr. Roman. Samlaget 2008 Fiolinane. Roman. Samlaget 2010
4
30-04-10
07:44
Side 4
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Jan Roar Leikvoll
Eit vintereventyr Roman
Det Norske Samlaget Oslo 2010
30-04-10
07:44
Side 5
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Š 2008 Det Norske Samlaget www.samlaget.no Omslag: Reaktor Design Printed in Sweden Boka er sett i Samlaget med Adobe Garamond ScandBook AB, Falun 2008 ISBN 978-82-521-7630-8 2. utgüva
30-04-10
07:44
Side 6
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
«Allt är mitt och allt skall tagas ifrån mig. Innom kort skall allting tagas ifrån mig. Träden, molnen, marken där jag går. Jag skall vandra ensam utan spår.» Pär Lagerkvist
30-04-10
07:44
Side 7
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
30-04-10
07:44
Side 8
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
til irina
30-04-10
07:44
Side 9
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
30-04-10
07:44
Side 10
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Då eg stod opp, var det heilt mørkt, og først då eg stod ved porten og vakta følgjet som kom etter å ha reist heile natta, slo dagen sprekker aust på himmelen, endå om sola aldri kom over det høge gittergjerdet på denne tida av året. Det var kaldt, berre nokre gradar meir enn om natta, kulda låg stille og urørleg som frostrøyk over ei nesten tilfrosen elv like før sola stod opp, men det fanst inga elv her. Leiren var lagd i eit søkk i eit elles ope landskap, og kulda vart liggande i ro. Då eg først kom hit, var eg sikker på at dei ansvarlege hadde bygd leiren med vilje i akkurat dette søkket, for å plage oss arbeidarar med kulde, stikke i oss frost store delar av året. Men eg tok feil. Ein arbeidde hardare i kulde, men viktigast av alt, hadde Hans ofte sagt, var at kulde heldt sjukdom meir under kontroll enn varme, ein vart ikkje så lett smitta av alle dei som kom hit og vart gjorde om til snauskallar og ofte pådrog seg alskens sjukdomar. No som eg hadde arbeidd her lenge, eg visste ikkje kor lenge, forstod eg kor godt det var at nokon tenkte for meg. Likevel fanst det ein stad med varme. Utanfor dei to store forbrenningsomnane der daude og anna avfall vart brent og forvandla til sot og støv. Omnane likna to småfabrikkar med kvar si høge, rustne pipe som ruva mot den veldige himmelen, og når sjansen bydde seg, la eg rutene mine forbi der, tusla sakte på utsida av veggane og kjende på var11
30-04-10
07:44
Side 11
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
men som lukta brent kjøt og fekk halsen min til alltid å kjennast sår og tørr. Når det var vindstille, låg røyken som ein gråaktig dis over leiren og stengde det låge solskinet ute. Dei som ikkje hadde arbeidd her så lenge som eg og Hans, kunne stundom brekke seg, dei hadde framleis ikkje vent seg til luktene i leiren. Nokon sa at her fanst ingen andre fargar og lukter enn daude og ròte, men for meg fanst her like mange lukter som i ei eng, like mange fargar og variasjonar. Det kom an på korleis ein såg det. Luktene, eller stanken, som dei kalla det, plaga meg ikkje lenger, men gjorde meg trygg trass i den alltid såre halsen, eg pusta han inn og kjende at også i dag var alt som det var i går, eg pusta han ut og visste at ingenting hadde endra seg. Når eg ein gong iblant stod der i varmen frå omnane, følgde eg den gråsvarte røyken med auga, såg han sive ut av dei høge pipene og vidare mot den mektige austhimmelen, om det var morgon, eller bli ein del av det store mørkret, om det var kveld. Iblant kjende eg att nokre av lika som låg utanfor på kjerrer eller i haugar og venta på å bli brende, ikkje minst om dei hadde vore ei stund i leiren før dei bukka under. Dei hadde kanskje vore med på eit arbeidsoppdrag saman med meg og Hans, eller eg hadde av ein eller annan grunn bite meg merke i dei, og sjølv etter å ha vore her så lenge, eg kunne som sagt ikkje gjere greie for når eg kom hit, det var umuleg å skilje dagane frå kvarandre, var det framleis underleg å kjenne att nokre av dei stive lika. Det gjorde meg ikkje trist eller uroleg, det var berre noko underleg over det, ein av dei mange tinga det ikkje fanst nokon forklarande ord for. Det var berre slik, at det fanst andlet, hender og føter, auge eller berre ei stemme, som eg aldri klarte å gløyme. 12
30-04-10
07:44
Side 12
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Den mørke himmelen slo store sprekker, og ei raud skive skar seg gjennom det tette beltet av frost og røyk, gjennom dei tjukke hinnene, og det var for meg like vakkert kvar gong eg såg det. Sola varma ikkje mykje på denne tida av året, likevel la ein liten lunk seg nesten umerkeleg på andletet mitt, der eg vende meg halvt mot den stigande gasskula med mysande auge og såg mønstra som tok til å leve under augnelokka. Ei lita stund tenkte eg meg til stadar eg hadde eller aldri hadde vore på, kanskje dei heller ikkje fanst, eller til minne om noko som kanskje aldri hadde hendt. Eg såg ofte mot sola på denne måten, det var min blindeleik, for når eg opna auga, var eg for ei lita stund blinda. Alt eg såg, vart flekkete av dansande gasskuler, eg humra av kulene som dansa på alt eg vende auga mot. Hans, som stod like bortanfor, fekk gasskuler på uniforma si og i dei smale auga sine, på dei store markerte hendene og dei svarte lêrstøvlane. Gasskuler på det lange følgjet som gjekk forbi meg i ein keisam rytme inn porten, eit nytt lass med sjukdom, som Hans kalla det, eit følgje som ikkje såg på meg, men heller ikkje på noko anna, dei var berre føter som trødde og trødde i den gjørmete, opptrakka vegen inn i leiren med ein surklande, jamn rytme. Andleta såg ut som dei sov, dei måtte vere ein annan stad, kanskje der dei var då dei vart henta, eller 13
30-04-10
07:44
Side 13
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
i minne berre dei visste om. Nokre hadde fine klede, andre arbeidsklede, mange kom gåande i nattklede med berre ei kåpe eller ein frakk over seg. Dei fleste føtene gjekk i sko som ikkje var laga for desse vegane. Gjørma rann inn over skokantane, gjorde føtene skitne og kalde, fekk dei til å surkle. Sjukdomen kledde seg alltid fint og trudde han var betre enn oss, hadde Hans ofte sagt. Gasskuler i auga deira, fekk dei brått til å lyse, gjorde kleda og skoa fine att, gasskuler i det lange håret på ei kvinne og på ryggen av ein mann med altfor lut haldning, som Hans bad rette seg opp, og som følgde Hans sin ordre. Den største kula av dei alle svirra att og fram på andletet til ei anna kvinne, nesten berre ei jente, eit stykke bak i følgjet, ho bar ein gut på armen. Kula dansa litt på henne før ho bleikna, blindeleiken var over, kulene tapte lys som stjernene om morgonen, og eg var tilbake i den sviande lufta. Eg opna auga heilt og såg på den vesle guten på armen til jenta, han hadde ein finger i munnen og såg rundt seg med store auge. Born hadde store auge, levande andlet. Dei gøymde ikkje alt bak eit stivt andlet, slik vi vaksne ofte gjorde. Andletet sov ikkje. Eg såg på ho jenta med guten på armen, såg symptoma på sjukdomen, den som Hans hadde sagt at dei alle utan unntak hadde, og at eg aldri måtte sjå dei som noko anna enn sjukdom. Då ville eg aldri klare noko som helst, då hadde eg tapt og dei vunne. Slikt sa Hans. Eg lurte på om det var difor guten hadde større auge enn andre gutar, eg kjende eit eller anna for dette vesle barnet, sjukdomen trekte meg til seg, sjølv om born nesten alltid var uskuldige og nesten ikkje kunne skuldast for noko, for nesten ingenting var deira feil. 14
30-04-10
07:44
Side 14
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Jenta merka at eg hadde fått auge på guten, ho såg på meg, og auga hennar vart altfor store, sjølv om eg såg auge som dette kvar dag, vente eg meg aldri til dei. Alle dei redde auga, som enten gjorde dei hysteriske eller overdrive rolege, dei berre trakka omkring og sansa ikkje noko som helst, ikkje ulikt svevngjengarar. Det måtte finnast ein svevn som ikkje var den svevnen eg sov mellom dagane, men heller ikkje daude, men ein svevn berre sjuke fann fram til. Kanskje drøymde dei sine heilt eigne draumar der i den framande svevnen, i eit draumeland berre dei kjende til, som eg og Hans ikkje hadde tilgang til. Ein stad dei kunne vere sjølv om føtene trødde omkring i leirsuppa, sjølv om auga kvar dag såg ting dei aldri før hadde sett, øyra høyrde lydar som dei aldri før hadde høyrt, sjølv om dei måtte vere her i den stinkande lufta, i den sterke kulda, på denne staden der ingen av dei tidlegare hadde vore. Jenta klemde den vesle guten mot dei nye brysta sine, bevegde munnen og sa noko, men det kom ingen lyd, berre frostrøyk. Dei hadde fått klår beskjed om at å seie noko ikkje var lov, men likevel sa jenta noko til meg med munnen og dei store auga sine. Auga og øyra fekk andletet hennar til å verke trekanta, sjølv dei vakraste av alle enda opp med trekanta eller ovale andlet, ikkje ulikt ein vase i ein brei ettermiddagsbelyst vindaugskarm, ein heilt annan stad, ei anna tid. Men eg såg forbi dei tause orda, såg gjennom dei, dei fanst ikkje for meg. Hans hadde sagt at det var lett å la seg lokke av dei store, bedande auga, av dei lydlause orda, av alle faktene dei prøvde seg på. Dei saug seg mot meg, kvervelstraum, kvervelvind, mørke myrhòl i djupe skogar som eg visste var farlege, 15
30-04-10
07:44
Side 15
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
men som eg likevel vart dradd mot, ei lyst til å gå vidare, prøvande på mine føter. Alt eg gjorde for eit glimt inn i ei anna verd, for å vite at det fanst noko anna, at eg ikkje var heilt aleine. Det var vanskeleg å seie kvifor eg bestemde meg for å ta den vesle guten frå jenta, det var berre eg og Hans som stod ved porten akkurat då, og Hans kom aldri til å seie noko som helst. Men det var ei lengsle i meg som ville ha denne guten, og eg klarte ikkje å seie lengsla imot. Hjartet mitt var varmt og mjukt, blautt og vått, det surkla etter å kjenne eit anna hjarte nær seg. Atter var eg ein som brydde meg om andre, atter var det mine hender som strekte seg fram for å ta imot. Jenta gjentok dei lydlause orda mens ho såg på meg, men ho kunne ikkje flykte eller på nokon som helst måte bryte ut av følgjet, for guten si skuld og for følgjet si skuld kunne ho ikkje legge på sprang. Eg strekte armane ut og greip rundt guten i det same dei passerte, kjende at jenta heldt att i det eg skulle løfte han til meg. Heldt igjen så lenge ho kunne, samstundes som ho måtte vite at det var forbode å stanse, og at eg kom til å stå der eg hadde fått beskjed om å stå. Eg kom ikkje til å flytte på meg, sjølv om ho heldt igjen heilt til Hans hevde handa si, noko jenta såg med dei store auga sine, som fekk med seg alt, hesteauge, og etter eit kraftig rykk frå mi side stod eg att med guten i armane mine. Ho fortsette å kviskre fram lydlause ord til meg der ho gjekk vidare med hovudet vridd bakover. Det var best å ikkje svare dei sjuke, dei visste likevel ikkje kva dei sa, visste ikkje sitt eige beste. Kom tilbake, då, og hent guten, tenkte eg, men då var alt tapt, då var det kveld, då var det 16
30-04-10
07:44
Side 16
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
omnen, og eg var sikker på at ho allereie hadde sett døme på det under den lange reisa hit og lært av kva som hende når ein eller annan skulle blande seg inn med kloke tankar og tre fram som den fornuftige, den modige, den utvalde som skulle redde sitt eige folk og si eiga slekt, sine brør og søstrer, sine små born. Men jenta hadde forstått at det ikkje nytta, difor berre desse lydlause orda lenge etter at guten var i armane mine, ord mine øyre ikkje sa vidare til meg. Ho begynte ikkje med snare rørsler, vifta og fekta ikkje med armar og bein eller laga overdrivne grimasar i det litt opphovna, fortvilte andletet. Berre desse stille orda, munnen ein liten orm i andletet mens ho framleis snudde seg der ho stampa vidare i gjørma inn mot sjølve leiren, ho heldt fleire gonger på å snuble og gli, heilt til ho fekk eit velmeint slag frå Hans i bakhovudet. Guten løfta den kalde handa si og sa eit eller anna, peikte mot jenta. Eg greip den tynne armen og hjelpte han å vinke. – Sjå, der gjekk ho. Eg vinka meir, strekte armen hans ut og høyrde at Hans lo av det eg gjorde, og det fekk meg til å gjere det eit par gonger til, slik at Hans lo endå meir, og dei siste vinka gjorde eg for Hans, der han stod i den stinkande lufta, utan at han forstod at det var meint berre for han. Jenta snudde seg berre ein gong iblant til den vesle vinkande guten utan lenger å vinke tilbake. Eg trudde ikkje guten forstod noko som helst av det som hende, eg trudde ikkje han forstod kvifor ho ikkje vinka attende meir, for han forsøkte ikkje lenger å strekke dei korte armane sine etter henne. Han la berre det vesle nedkjølte hovudet mot hjartet mitt. 17
30-04-10
07:44
Side 17
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Hans kneip den vesle guten i kinnet. Guten var beskjeden og la seg atter mot bringa og halsen min, det vesle gutehjartet kitla sjølv om eg framleis hadde mykje klede på meg. – Du har ikkje lang tid, sa Hans og smilte. Det lukta av munnen og det gule belegget over tennene hans. Munnane våre lukta likt. Leppene hans var som mine, tørre og sprokne. Vi hosta og harka opp slim. Hans tok til å gå med lange skritt etter følgjet som alt slepte på føtene, gjørma var tung og vanskeleg å gå i. Det vart med eitt underleg stille der eg stod aleine att med guten, berre den opptrakka vegen rapte her og der etter alle fotstega. Gjørma var for djup til at guten kunne gå i henne, det ville ta for lang tid. Eg bar han under armen til mursteinsblokka der eg og Hans delte rom, såg meg heile tida omkring, det var sjølvsagt ikkje lov å hjelpe dei sjuke, sjølv ikkje smågutar, same kor mjuke dei var, og same kor godt dei lukta, for born hadde dette som vaksne på eit tidspunkt mista, kroppen lukta alltid godt og kjendest mjuk og rein, huda var ikkje sliten eller gulaktig og svært sjeldan plaga av utvekstar og infeksjonar. Eg var meir nervøs enn eg trudde eg skulle vere, reglar var til for å følgjast, og no hadde eg brote opptil fleire sjølv om dagen så vidt var komen i gang. I denne delen av leiren var det den trillrunde oppsynsmannen som be18
30-04-10
07:44
Side 18
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
stemde alt, og eg unngjekk han alltid så godt som eg kunne. Oppsynsmannen og hans menn ville helst behandle alle som var mindre enn dei, på ein brutal måte, og difor heldt eg meg unna dei, dei ville ha oss under sine føter, ned i den surklande gjørma. Eg og Hans var altmulegmenn som sprang frå det eine til det andre og gjorde ulike ting vi fekk beskjed om å gjere, men no mens eg heilt aleine småsprang mot mursteinsblokka med guten i armane mine, visste eg ikkje kva eg hadde tatt på meg, for no som følgjet var borte og eg var aleine med guten, kom ei redsle over meg. Eg visste ikkje kva eg hadde gjort eller kasta meg ut i, eg tenkte meg ikkje om, noko fekk meg til å gløyme meg heilt bort, lengsla vart for sterk. Eg kunne kaste guten frå meg, lempe han i ei av dei store latrinene slik eg visste nokre av dei andre arbeidarane hadde gjort med andre born når redsla brått hadde kome over dei, eller når dei hadde følgt lengsla si og fått henne til å stilne. Nei, det kunne eg ikkje. Eg kunne sette han ned på bakken og springe frå han, han ville likevel aldri klare å finne meg att, og om nokon skulle spørje han ut, ville han aldri greie å gjere greie for seg. Eg kunne kaste han i det straumførande gjerdet, slik fleire av snauskallane gjorde i si fortviling, som igjen fekk straumen til å kople seg ut for ein augneblink og oss arbeidarar til å le. Det vesle straumbrotet var eit lyspunkt for dei fleste. Nei, eg klarte det ikkje, ikkje med eit barn, i alle høve ikkje med ein liten gut. Eg lista meg opp trappene i mursteinsblokka med guten under armen, det var aldri nokon her på denne tida av dagen, det var snart morgonappell. Eg opna døra 19
30-04-10
07:44
Side 19
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
og steig inn i det vesle rommet eg og Hans delte. Fire murveggar. To jernsenger. Eit lite bord og ein stol. Eit lite nattbord mellom sengene. Det lukta svevn, og lufta var varm sidan eg hadde vore så lenge ute i kulda. – Varmare, sa eg. Eg sette guten ned på senga. Det var ein god gut, grein ikkje, rørte seg ikkje, såg seg berre rundt i rommet og var glad for at eg hjelpte han. Han hadde underlege klede på seg, så annleis enn dei kleda eg hadde som gut, sjølv om eg eigentleg ikkje kunne hugse så godt mine eigne klede. Fargane fekk meg til å tenke på skogen eg såg frå vindauget, og ikkje minst lyset, slik det skein mellom trea om kvelden, himmelen over. – Så fin og liten. Eg kitla guten litt under den kalde haka, kaldt gutefeitt mot fingertuppane mine. Han såg på meg, nikka og forsøkte å seie noko, peikte ut i rommet, og eg spurde kva han meinte. Han gjentok det same, det var ikkje lett å vere eit lite barn, dei var for små til at nokon kunne forstå dei, dei var fastlåste i seg sjølv. Eg fann ein liten blyantspiss på nattbordet mellom senga mi og Hans si, nattbordet vi begge delte, ei skuffe kvar. Eg drog fram eit lite stykke papir frå nattbordskuffa til Hans, det var sjeldan eg kikka der, men det vart vanskelegare og vanskelegare å la vere. Men no hadde eg det travelt og inga tid til å kikke. Eg stakk blyanten bort i handa til guten, og han greip han med framleis kalde fingrar. Eg såg korleis dei små, mjuke fingrane tviheldt rundt blyanten og tok til å rable på papiret eg hadde bytt til meg mot nokre eple. Eg gav arka til Hans fordi eg ville glede han. Om 20
30-04-10
07:44
Side 20
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
kveldane skreiv han stundom brev til si Merle, eg likte å sjå når Hans skreiv breva sine i lyset frå stållampen, for hendene hans var framleis vakre. Eg las aldri kva Hans skreiv, mens eg låg på senga og såg på han. Eg likte dei kvite arka som fyltest med ord, sjølv om ingen av orda var for meg. Sjølv skreiv eg aldri. Kva skulle då eg skrive, kva ord skulle eg finne fram til, som skulle seie alt det eg hadde å seie? Eg drog skoa av guten, han kikka opp frå arket. Eg varma dei små føtene i hendene mine, la munnen mot dei og tenkte dei var kald frukt, vintereple som eg snuste på før eg togg i dei. Eg strauk dei klamme føtene og kjende at dei vart varmare, la dei atter mot leppene mine, og det var ikkje lenger vintereple, men solvarme pærer. Kjensla av å ha guten sin fot i munnen. Kvel meg berre no, tenkte eg, berre kvel meg bort frå alt dette.
21
30-04-10
07:44
Side 21
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Ei skarp stemme frå høgtalaranlegget kvepte meg og fekk meg til å dra foten fort ut av munnen, sjølv om eg høyrde stemma kvar dag. Eg hadde ikkje noko mot den metalliske stemma, ho var som eit ur som sa kva eg skulle gjere, men no visste eg at eg hadde vore ulydig, og det var som om den metalliske stemma visste det også, som om det fanst auge på innsida av dei grå høgtalarane som stakk ut over heile leiren. Eg reiste meg raskt opp og stod rak i ryggen framfor senga. Guten såg forskrekka på meg, men eg gjorde ei stram rørsle med handa som sa at han måtte berre teikne vidare, røska litt meir papir ut frå skuffa og la det ved sida av han på senga. Dei strenge rørslene mine skremde han litt. Eg såg mildt på han mens eg bevegde meg mot døra og nynna ein roleg melodi frå ein song som mor mi ofte song då eg sjølv berre var eit hjelpelaust og freistande barn. Han varte ikkje lenge, det var berre nokre taktar før han gjentok seg, melodien var melankolsk.
22
30-04-10
07:44
Side 22
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
Føtene mine sprang nesten lydlaust i korridoren, ned trappa og ut i kulda. Same kor kaldt det var, klarte ikkje kulda på dagtid å fryse til dei mest brukte vegane der føter trødde og trødde, att og fram, heile dagen. Kulda knaka omkring meg i alt anna, med det same eg kom heilt ut, gjorde ho vondt. Frostlydar frå dei slakke straumleidningane frå bygg til bygg, frå ein halvròten plankestabel, eit rusta oljefat med frose vatn, og eit eller anna i nærleiken, eg visste ikkje kva, sprakk. Skrika frå åtselfuglane som samla seg ved likstablane utanfor omnane, nådde langt i den halvlyse vintermorgonen. Kulda forsterka alt, kvart eit steg, kvart eit fjernt raut frå dei sjuke, kvar ein skalle som kom under ein støvel eller ein kolbe. Eg sprang fort, kroppen min fauk gjennom den frosne lufta, opp og ned til ei stemme brølte og fekk meg til å fyke endå høgare opp i lufta. Eg lét som eg berre gjorde eit hopp, klovna meg, tull og fanteri, dum og enkel, eg var den som alltid tulla, og den underlege mannen dei kalla dama fordi eg kunne bevege meg så fint. Stemma brølte om kvar eg hadde vore, det var ikkje ei ukjend stemme, men stemma til den trillrunde oppsynsmannen. Eg sa ikkje noko, snurra berre raskt rundt på eine hælen og peikte mot det skitnaste hòlet på kroppen, og oppsynsmannen lo gass og røyk ut i den kalde lufta. Eg 23
30-04-10
07:44
Side 23
Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd
skar ein grimase, gjorde auga store, bøygde baken utover og peikte ein gong til med forakt mot det skitnaste hòlet på kroppen, den eklaste plassen av dei alle, verre enn alle latrinene til saman, eg laga sprutelydar med munnen, og oppsynsmannen skratta og klappa seg på den store magen. Eg klovna meg og spratt omkring mens eg peikte endå meir, flaksa med armane med baken bøygd ut mens eg laga meir sprutelydar med munnen, heilt til oppsynsmannen bad meg ta meg saman og pelle meg bort til dei andre, eg var sein nok til appellen som det var. Eg var glad for at han lét meg springe vidare, at det ikkje vanka dask eller slag. Eg peikte med forakt fordi oppsynsmannen skulle tru at også eg syntest det var det skitnaste hòlet på kroppen, verre enn alle latrinene til saman. Men det var ikkje den skitnaste staden, det var berre slik at eg måtte vise at det var det, slik at dei skulle le og nikke seg einige og ikkje skjøne at eg syntest det var den finaste staden som fanst, at der inne budde den finaste kjærleiken, ein himmel når skylaget brått opna seg i ein fin sirkel over ei kløvereng i motlys og sende ut dei finaste oppsparte gasskulene.
24
30-04-10
07:44
Side 24