mei 2026 - De Hoogstraatse Maand

Nr. 480 - MEI 2026 - € 3,90

Verdwijnen de slagers uit onze dorpen?

Snoezelen in Hoogmark Vorst van Salm-Salm op bezoek Kunstroute voor 75 jaar ‘t Dreefke Beslissende fase voor secundaire scholen Chef Simon Buts verovert huiskamers Tien jaar samentuinen in Bonenakkers 15 (De) Biekes tellen samen 1150 jaar Vrouwelijke keizer voor St Joris Wortel?

Lemmingen De lente is na de maartse buien en aprilse grillen in het land, de bomen komen weer in blad, de grasparken worden om de zoveel dagen gemaaid ofwel door jezelf ofwel door je maairobot, het onkruid begint weer welig te tieren, de eerste bloemen beginnen te bloeien en daar zijn ook weer de zoemende bijtjes en de godverdomse muggen. Laten we ook de hoornaars, de buxusmotten, de teken, de processierupsen en de mollen in uw gazon niet vergeten.

daag, morgen of overmorgen zijn, peins ik. Onze wereld staat in brand en wij kijken er machteloos naar, wij weten niet wat te doen aan de oorzaak en ook niet aan het gevolg. We kijken om ons heen, voorlopig lijkt het ons nog voor de wind te gaan, er wordt nog altijd volop gebouwd, de beurzen zijn gezakt maar nog niet dramatisch, water-gas-elektriciteit hebben we nog en we rijden met z’n allen in onze auto’s van de zaak, want dat komt toch niet uit onze zak.

Zou het erg zijn als ongedierte kwam uit te sterven, want dat kan hé, zoals wij omgaan met de natuur. Maar ongedierte is ook gedierte, zoals uw hond, uw kat, uw parkiet en uw goudvis. Dus dan gaan we maar selectief te werk, we laten het gedierte met rust en bestrijden het ongedierte. Zoals we het kruid, dat we onkruid noemen, ook vakkundig te lijf gaan. Niet met de hakker, want dan komt het weer terug na de eerstvolgende plensbui, daar zijn dan weer andere minder sportieve en glyfosate middelen voor.

Toch zouden alle flikkerlichten moeten gaan branden en alle alarmbellen moeten afgaan, om ons wakker te schudden uit een wel erg hele boze droom. De nachtmerrie is niet ver af, lijkt het wel. Maar we twijfelen en twijfelen en twijfelen. De voorraadkast is nog goed gevuld, onze gezondheidszorg is bij de beste ter wereld, we drinken er nog eentje…

Hoe zalig zou het zijn als er alleen maar goede en leuke dingen ons overkomen, in plaats van sombere kommer en vervelende kwel? Maar dat zal niet voor van-

Volkeren bestrijden elkaar, keer op keer, en sinds enige tijd gebeurt dat niet alleen maar veraf. Maar strijden zullen ze, voor grondstoffen, geld, macht en geloof, elk voorwendsel is goed genoeg om te strijden - net zoals wij menen een strijd aan te moeten gaan met ongedierte en onkruid. De beren zijn los en het spekta-

Harm tekent

2 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

kel is bezig met veel emoties en lawaai. Jammer maar helaas schuilt er misschien wel waarheid in het Latijnse gezegde ‘Si vis pacem, para bellum’, ofwel ‘Wie vrede wil, bereide zich voor op de oorlog’. En dan is daar weer de lente, daar is weer een nieuwe oorlog. Straks komt de zomer, met allicht ook weer ergens een nieuwe oorlog. En het zal een lange hete zomer worden, mijn gedacht. Niet alle oorlogen zullen beslecht zijn, we zullen er mee moeten leven, terwijl de vijandelijkheden in ons zichtveld gebeuren. Het blijft een onwezenlijke gedachte, maar is dat gevoel eigenlijk meer dan een vervelend leugentje voor eigen gemoedsrust? We aanschouwen de wereldbrand, nog aan de zijlijn, met een drankje in de lounge op ons grasperk omzoomd door bloemenperken met vlinders en voorlopig ook nog omringd door onze geliefden. Ondertussen wachten het ongedierte en het onkruid niet op een of ander goed moment. Die zullen er immers altijd zijn. En wij? Ik weet het ook niet altijd meer. Zijn wij soms lemmingen die uit vrije wil van een klif afspringen? (JJ)

OMSLAGVERHAAL

Verdwijnen de slagers uit onze dorpen?

Zonder zweet, geen spek!

SLAGER Het aantal ambachtelijke slagerijen neemt de laatste jaren sterk af in Vlaanderen. Volgens cijfers van UNIZO en de Federatie van Belgische Slagers, Traiteurs en Spekslagers is het aantal zelfstandige slagerijen bij ons de afgelopen twintig jaar met meer dan een derde gedaald. “Voor elke elf slagers die stoppen, worden er slechts drie langdurig vervangen”, aldus Ivan Claeys, voorzitter van de Landsbond der Beenhouwers. In 1970 waren er nog ruim 16.800 slagerijen, in 2024 zijn dat er minder dan 2.000. Vooral in kleinere dorpen verdwijnen de slagers uit het straatbeeld, waardoor de lokale leefbaarheid soms onder druk komt te staan.

“Jongeren staan niet te springen om dagelijks in koude ruimtes te werken. Daarbovenop komen weekendwerk en lange dagen in het atelier of de winkel” aldus enkele van onze geïnterviewden. Dat merk je ook aan de cijfers van afgestudeerde slagers: per jaar studeren er slechts zo’n 120 slagersstudenten af, van wie meer dan de helft een baan zoekt in de industrie of terechtkomt in de horeca of bij een traiteur. Wat ook niet bijdraagt aan een betere positie van de dorpsslager is de aanwezigheid en uitbreiding van de supermarkten, met hun prijzenpolitiek, 7/7 openingsuren, vleesstunts en schaalvergroting. Dit terwijl de vleesconsumptie daalt maar de vraag naar kwaliteit en dagschotels net toeneemt. Het is dan ook geen wonder dat de hoop op blijvende aanwezigheid van de ambachtelijke slager in de dorpsstraat vooral rust op doorgedreven innovatie: kant-en-klare afhaalgerechten, meegaan met hypes en trends, foodtrucks, catering, zo-

merbarbecues, de lokale herkomst van de dieren én flexi-jobs. Passie, klantadvies en lokale binding - zoals onze geïnterviewde slagers het verwoorden - lijken in deze moeilijke markt nog de beste wapens om te overleven. Met een stevige nose-to-tail mentaliteit is er nog hoop voor de toekomst van de ambachtelijke slagerij in Vlaanderen. Wie durft te investeren in innovatie, aantrekkelijk werkgeverschap en beschikt over een dosis ondernemerslef, heeft alvast een enorme troef in handen. De consument blijft immers smachten naar kwaliteit, vakmanschap en lokaal vlees. Hoe is het bij ons gesteld met de slager van morgen? In Hoogstraten troffen we wel degelijk enkele hardwerkende en creatieve ondernemers aan die de rijke beenhouwerstraditie moeiteloos verbinden met hedendaagse hypes en trends, inspelen op de veeleisende mix van boomers, Generatie X en millennials, en tegelijk nieuw leven in de straat brengen. (Pm)

Maarten Aerts slager in hartje Hoogstraten

“Wij verwerken van neus tot staart, uit respect voor het dier” SLAGER Elke dag om 4 uur ’s morgens, nog vóór de haan kraait, gaat zijn wekker. Een drukke werkdag komt eraan, tussen worsten, karkassen, pâtés, charcuterie en sappige steaks. Maarten Aerts (37) koos er bewust voor om beenhouwer te worden. “Ik ben zowat grootgebracht tussen de dieren, en dat was natuurlijk niet vreemd met twee grootvaders die in de landbouw actief waren. Aan vaders kant is dat Karel Aerts: hij heeft altijd tussen de koeien en de paarden gestaan, en dat is voor mij natuurlijk ook blijven hangen. Langs moederskant had je Marcel Janssens uit Minderhout, die kalverveekoopman was.” Maarten vertelt over zijn nog jonge leven, geworteld op de Lodderhoek, waarmee zijn familie en hijzelf een bijzondere band heeft. Recent kocht hij er zelfs een huis als het warme toevluchtsoord voor zijn jonge gezin. MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 3

OMSLAGVERHAAL Samen met Maxime Van der Smissen heeft Maarten twee kinderen: Marcel (3) en Julien, die nog maar enkele maanden is. Ondanks de drukke job van Maarten is Maxime geen moeder aan de haard; ze werkt als leerkracht wiskunde aan het VITO. Maarten noemt haar zonder verpinken ‘een straffe madam’. “En nog een geluk dat ik ook een beroep kan doen op mijn ouders, Marc en Tin, voor de vele keren dat ze inspringen voor hun kleinkinderen.”

Beestenstiel Van beide grootvaders heb ik het boerenleven en de stiel van de landbouw met de paplepel binnengekregen, net als het omgaan met dieren. Bovendien waren beide grootvaders boezemvrienden en zaten ze allebei in de lokale politiek. Ook een beestenstiel… Grootvader Janssens was inkoper van kalveren en had zes dochters. Hij had heel graag een zoon gehad die dan beenhouwer moest worden, maar het mocht niet zijn. Ook bij zijn kleinkinderen liet de mannelijke lijn op zich wachten: de eerste drie kleinkinderen waren meisjes. Spijtig genoeg overleed mijn grootvader plots in juni 1987 aan een hartaderbreuk. Exact een jaar na zijn begrafenis, op 11 juni 1988, ben ik geboren als zijn eerste kleinzoon - en zie: ik ben uiteindelijk beenhouwer geworden. Hij heeft het niet mogen meemaken, maar we moeten er met de familie toch weleens aan denken dat zijn droom uiteindelijk is uitgekomen. Mijn vader Marc was in die tijd chauffeur bij vleeshandelaar Cis Van den Broeck in Minderhout. Ik reed vaak met hem mee in de vrachtwagen om vlees te leveren bij de klanten, en dat moet misschien ook wel een trigger geweest zijn voor mij om later zelf voor dit beroep te kiezen. Het gebeurde ook weleens dat hij mij afzette bij een bepaalde beenhouwer en zei: ‘Bekijk het maar eens, kijk of die stiel iets voor jou is, ik haal je vanavond wel op.’ Na mijn lagere school ben ik eerst twee jaar naar het VTI Spijker gegaan. Daar was geen specifieke slagersopleiding, dus volgde ik de oriëntatierichting hotel-keuken, waar ook een heel klein bee tje slagerij in zat. Dat stukje slagerij was echter niet voldoende om de stiel echt te leren; vleeskroketten maken draagt nu niet echt bij tot het échte slagersberoep. Er zat niets anders op dan me in te schrijven voor de slagersopleiding aan de vakschool in Geel. Dat betekende elke dag om 6.15 uur de bus nemen naar Turnhout, daar overstappen naar Geel,

4 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

en ’s avonds pas om 19.20 uur thuis. Maar dat had ik er allemaal voor over en ik ben daar echt met plezier naar school gegaan.

Kriebelen Op mijn zestiende ben ik bij slager Rudy Joossens in Sint-Lenaarts gaan werken. Daar heb ik een drietal jaar in de weekends en de schoolvakanties gewerkt, tot Rudy plots overleed. Men drong toen aan om de zaak over te nemen, maar dat durfde ik nog niet. Ik kwam net van school, had wel mijn diploma, maar het was toch allemaal wat te vroeg om een nieuwe zaak te beginnen, zeker omdat in die periode ook vleeshandel Verstappen in Sint-Lenaarts een winkel opendeed. Twee nieuwe slagers in zo’n klein dorp, dat was voor mijn gevoel wat te veel van het goede. Wat later ben ik in Vosselaar bij Wout Huysmans gaan werken als beenhouwer. Wout was echter al wat ouder en wilde op korte termijn stoppen met de zaak. Maar Wout had nog een andere slagersgast in dienst, die er al lange tijd werkte, en die kreeg natuurlijk de voorkeur om de zaak over te nemen. Ondertussen begon het bij mij wel ernstig te kriebelen om zelf een zaak te starten. Die ambitie was ook ter ore gekomen van Ben Van de Zegel, die plannen had om in Hoogstraten iets op te starten. In 2011 had Ben frituur De Roma overgenomen; de plannen voor een beenhouwerij waren toen nog niet echt rijp, dat kwam in een latere fase weer naar boven. ‘Word vennoot, sluit je bij ons aan en dan zul-

len we wel zien’, zei Ben. ‘We bekijken het eens voor vijf jaar. Wordt het niks, dan is het maar zo, maar dan hebben we wel geprobeerd. Raakt de zaak toch van de grond, dan bouwen we stap voor stap verder.’ Op die manier ben ik dan partner geworden in de frituur. Na enkele jaren kwam de hoek van de Gravin Elisabethlaan met de Vrijheid vrij. We zijn nog eens rond de tafel gaan zitten en hebben dan de plannen gemaakt voor een echte versmarkt met een aanbod van brood en patisserie van topkwaliteit en natuurlijk mijn grote droom: de beenhouwerij. Wat betreft brood en patisserie werken we met eigen personeel in de vroegere bakkerij van Joost Muësen. We doen dus, als warme ambachtelijke bakker, alles in eigen beheer.

Opereren Ik wil wel sterk benadrukken dat al die zaken uiteindelijk onafhankelijk van elkaar opereren. De versmarkt, frituur en bistro hebben elk hun eigen keuken; dat loopt niet door elkaar. Het zou niet te managen zijn mocht alles door elkaar lopen. Alles draait op zijn eigen manier. Ik ben Ben nog altijd dankbaar voor de kans die ik kreeg. Hij is niet alleen mijn vennoot, maar ook mijn achterneef en een van mijn beste vrienden. Ik beschouw hem ook als een oudere, wijze broer aan wie ik steeds moeilijke beslissingen voorleg. Zakelijke en familiale belangen zijn soms moeilijk met elkaar te verenigen, maar bij ons lukt dat prima. We proberen zoveel mogelijk met eigen

Het gezin met Maarten, Maxime, Marcel en Julien

OMSLAGVERHAAL den. Mensen eten vandaag misschien wat minder vers vlees, maar als ze vlees eten, moet het voor heel wat klanten toch van een betere kwaliteit zijn.

Kop Onlangs stopte slagerij Millevache zijn activiteiten op de Vrijheid in Hoogstraten. Voor een keurslager zoals Millevache, die nochtans kwaliteitsproducten aanbiedt, blijft het een vraag hoe het komt dat ze hun vlees hier niet aan de man of vrouw wisten te brengen. Maarten denkt hier het antwoord op te weten. Om succes te hebben in gelijk welke zaak, moet je winkel een ‘kop’ hebben: iemand die verantwoordelijkheid neemt, met de klanten bezig is en een herkenbaar gezicht vormt. Ik heb - en dat is mijn persoonlijke mening - altijd het gevoel gehad dat Millevache daar tekortschoot: er was geen aanspreekpunt waar je je verhaal aan kon doen, de ‘ziel’ in het Millevache-verhaal ontbrak gewoon. Bovendien was er in Hoogstraten geen echte beenhouwerij in die zaak: alles werd klaargemaakt in een groot depot in Wilrijk. In feite was het een soort fabriek die vlees leverde aan het eigen filiaal, en dus helemaal niet zo lokaal als ze zich voordeden. Ik denk dat daar het schoentje wrong. Met grootvader Karel Aerts op de Lodderhoek in 1990. en lokaal vlees te werken. Onze strategie sluit aan bij hoe een ambachtelijke beenhouwer hoort te werken: ‘nose to tail’, van neus tot staart, waarbij alles wordt verwerkt vanuit het idee van duurzaamheid en respect voor het dier. Negentig procent van onze charcuterie maken we in eigen huis. Daarmee onderscheiden we ons echt van de supermarkten: boterhamworst, beenham, paté, salami… alles komt uit ons eigen atelier. We willen kwaliteit aanbieden, en dat is zeker niet altijd synoniem met een hogere prijs - laat dat duidelijk zijn. Ons rundvlees komt van vrouwelijke runderen die minstens twee keer gekalfd hebben. Dat vlees is zoveel beter, al is het natuurlijk wat duurder. Het rund heeft langer geleefd en meer voeding gekregen, maar het kwaliteitsverschil met supermarkt­rundvlees is enorm. Supermarkten werken vaak met stierenvlees, deze dieren worden veel te snel geslacht - en daar zit net het verschil, en dat proef je.

Mensen eten tegenwoordig veel bewuster dan vroeger, vooral op weekdagen; in het weekend mag het al eens wat meer zijn. Toch stel ik vast dat de vraag naar gezonder eten overal toeneemt. Wij houden daar zeker rekening mee, onder meer door allergiesensitief te werken: we beperken room in onze gerechten en bieden schotels aan die lactose- of glutenvrij zijn. Daarvoor gebruiken we vaak kokosmelk, en ons gehakt is standaard glutenvrij en lactosevrij. Dat zijn vragen die klanten extreem vaak stellen. Ook onze toeleveranciers zijn waakzaam over de samenstelling van hun producten, zowel op het vlak van gezondheid als allergieën - het is echt niet meer zoals vroeger, toen alles kon.

Smaakpatronen Die evolutie merk je vooral in de traiteurwereld: mensen zijn beter geïnformeerd en passen hun keuzes daarop aan. Het aanbod is de voorbije jaren sterk veranderd. Klanten komen niet al-

Smaak Ook mijn schoonbroer Thomaz Van der Smissen, werkt mee in de zaak. Hij is van opleiding schrijnwerker, maar heeft zo de smaak van de beenhouwerij te pakken gekregen dat hij is overgeschakeld. Hij heeft drie jaar avondschool gevolgd aan PIVA in Antwerpen en is een echte stielman geworden. Hij houdt zich bijna voltijds bezig met de beenhouwerij en de charcuterie. De beenhouwerij doen we dus met ons tweeën: Thomaz en ik. Daarnaast hebben we nog enkele studenten achter de schermen, en in het weekend werken er extra drie jonge gasten in de beenhouwerij. Twee koks staan in voor de traiteurgerechten. Dat traiteur­aanbod is vandaag de dag een belangrijke manier voor een slager om zich te onderscheiden. We zien de laatste jaren ook een sterke toename in de afhaaltraiteurgerechten. Als ambachtelijke slager denken we bovendien heel lokaal. Onze runderen en varkens komen van lokale boeren. Onze kippen dragen het Belgische keurmerk ‘La Belle Flamande’, zodat we weten dat ze op een deftige manier zijn grootgebracht: hormoon- en antibioticavrij, plantaardig gevoed, in een stressvrije omgeving. Geen plofkippen dus die na zes weken geslacht wor-

Een beeld uit 2007 tijdens het laatste jaar slagerijschool in Geel. MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 5

OMSLAGVERHAAL leen voor een simpele hamburger, maar verwachten ook dat er heel wat variatie bij de hamburgers verkrijgbaar is. Soms mag het al iets speciaals zijn, zoals een Italiaanse variant met pesto. Dat smaakpatronen wijzigen in de loop van de jaren, bewijst de klassieke kotelet - daar is de vraag heel wat minder naar. Nochtans is het een heerlijk stuk uit de rug van het varken, met vetrand en beentje, want juist die elementen geven smaak. Ik vermoed dat veel mensen het niet meer goed kunnen klaarmaken: ze bakken het te droog, halen het vet en het bot weg, terwijl die net essentieel zijn. Vandaag snijden we uit diezelfde rug liever magere, malse varkenslapjes van twee centimeter dik, zonder been of vet: mignonettes. Of we maken er gebraad, bacon of filet de Saxe van. Echte vleeskenners vragen wél nog een dikke kotelet, met vet eraan. De klant is kritischer en kieskeuriger geworden. Wat ook fel veranderd is, is de communicatie met klanten: je moet bijna 24 op 24 paraat staan. Ze bereiken je via sms, telefoon, mail, Facebook, Instagram of in de winkel. Het komt zelfs voor dat iemand op kerstavond belt om te vragen hoe afgehaald vlees op te warmen. Vroeger bestond dat niet, maar de nieuwe generatie communiceert zo en wij gaan daarin mee. We posten regelmatig filmpjes over

onze bereidingen, het actuele aanbod of vernieuwingen in de zaak. We willen echt heel transparant zijn over onze keuken en producten. Onlangs deelden we een video van gehakt maken, met reacties van jonge mensen die blijkbaar niet wisten dat gehakt gewoon vlees door een molen is. Misschien denken ze wel dat het een apart deel van rund of varken is.

Ambacht Zo’n zaak uitbouwen lukt alleen als je je voor 100% op je ambacht focust. Dat is hier het grote voordeel: mijn collega Ben neemt alle paperassen en financiële rompslomp voor zijn rekening, zodat ik mij volledig op de winkel kan storten. Anders is het quasi onmogelijk - rekeningen innen, leveranciers spreken, een drukke toog draaien én barbecues doen? Wij beginnen om 4.30 uur ’s morgens en blijven tot ’s avonds met de producten bezig; het is keihard werken. Mijn dag loopt van 4 uur opstaan tot 19.30-20 uur thuiskomen, en in het weekend tot 22 of 22.30 uur als er een barbecue bij komt. Ik kan dan ook niet genoeg lof uitspreken over mijn liefste vrouw Maxime, die de zorgen van een druk en jong gezin op zich neemt. Zonder haar kon ik hier mijn ding niet doen.

Vennoten Maarten Aerts en Ben van de Zegel Maar om dit mooie resultaat te bereiken dat wij kunnen voorleggen, heb je natuurlijk een fantastisch team nodig waar je op kunt rekenen. Wij zijn 7 op 7 open, dus dat vraagt een goede organisatie en begeleiding van onze medewerkers. Zonder hun inzet is dit niet mogelijk. En ook ben ik bijzonder blij dat ik hier in Hoogstraten, onder de toren, voor dit publiek mag werken. De lange dagen in ons atelier zijn intens, maar altijd te kort. (Pm)

De slager op wielen SLAGER Koen Brughmans is in Meer beter gekend als de zoon van de bakker. Hijzelf werkt trouwens nog altijd als bakker in speciaalzaak Didess in Gierle. Maar zijn vrouw Leen Verhoeven blijkt de drijvende kracht achter de marktwagen van Verstappen on Tour, samen met trouwe helpster Lutgart. Elke dinsdagnamiddag is ze present met de wagen op de parking van ’t Fortuin in de Rommensstraat. Diezelfde slager op wielen komt ook in Meersel-Dreef en Minderhout, respectievelijk zaterdag voor- en namiddag. Verstappen On Tour is de marktwagen van Luc Verstappen en Ann Goetelen. Sinds 2007 zijn ze de eigenaars van een slagerszaak in buurgemeente Sint-Lenaarts, destijds van start gegaan met rundsvlees uit eigen hoeve. Hun kinderen stapten in het bedrijf, dat verder groeide. Het ontbreken van slagerijen in de buurdorpen was Luc niet ontgaan: in die dorpen kon hij met een marktwagen de slagerij tot bij 6 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Leen Verhoeven en Koen Brughmans in de marktwagen.

de mensen brengen. Dat gebeurt op een vaste dag en tijdstip in diverse dorpen in de regio. Leen staat achter de goedgevulde toog. “Koen en Luc waren goede maten en allebei uit het ondernemershout gesneden. Toen zij de kans zagen om deze wagen op te starten, moesten ze iemand hebben

om die uit te baten. Ik heb er toen voor gekozen om mijn job als onderwijzeres te laten staan en zo zag Verstappen On Tour het levenslicht in 2018. Voor mij was dat een moeilijke keuze toen, maar ik heb er geen moment spijt van… De klanten zijn tevreden dat we langskomen, en de vele dagelijkse babbels, dat is simpelweg genieten!” (ma)

OMSLAGVERHAAL

Rudi Snels en Ingrid Leuse 40 jaar slagerij in Wortel

Engagement stopt niet aan de toonbank SLAGER Van sommige mensen voel je meteen dat hun stiel hen op het lijf geschreven is. Rudi Snels (60) is zo’n rasechte slager. Samen met zijn vrouw Ingrid Leuse runt hij al veertig jaar hun beenhouwerij achter de kerk in Wortel. Stoppen? Dat zit voorlopig niet in de planning. Wanneer we binnenstappen, is meteen duidelijk dat hier hard wordt gewerkt, maar ook met liefde voor het vak. Rudi en Ingrid genieten nog altijd zichtbaar van hun zaak, al zijn de tijden wel sterk veranderd. “Toen we hier veertig jaar geleden begonnen, haalden mensen op zondag eerst een zak met vijftien pistolets bij de bakker en kwamen ze daarna bij ons voor charcuterie”, vertelt Rudi. “Vandaag verloopt dat helemaal anders. Ook met de feestdagen wordt veel kant-en-klaar afgehaald, en koffietafels zie je minder en minder hier in Wortel.”

Intussen had zijn vader de ouderlijke boerderij verkocht. “Hij ging regelmatig naar koopdagen en op een bepaald moment kwam dit pand te koop”, legt Rudi uit. “Hij heeft het gekocht en toen ontstond het idee om hier een beenhouwerij te beginnen. De tuin was groot genoeg om naast het huis een extra pand te zetten, met een werkhuis en een winkel.” Dat het vak in de familie zit, blijkt snel: ook zijn beide broers zijn beenhouwer van opleiding. “Mijn broer Harry had samen met zijn vrouw jarenlang een slagerij in Loenhout.”

Boerderij

Op 30 oktober 1986 ging Slagerij Rudi Snels officieel van start. Rudi was toen amper 21 jaar. “Ik begon hier alleen aan dat avontuur.” Niet veel later kwam Ingrid in beeld. Zij was op haar negende naar Wortel verhuisd en zocht later een weekendjob in de buurt. “Ik zocht hulp voor het weekend, en zo is Ingrid hier begonnen”, glimlacht Rudi. Enkele maanden later sloeg de vonk over. “Toen ik de zaak ook tijdens de week niet meer alleen aankon, hebben we beslist om te trouwen en dat Ingrid mee in de zaak stapte.” Op 16 september 1988 trouwden ze. Sindsdien werken ze altijd samen. Het gezin breidde zich later uit met dochter Sanne

Rudi groeide op op Bolk, waar zijn ouders een boerderij hadden. Hij ging naar de lagere school in Wortel, volgde daarna een jaar les aan het Klein Seminarie en begon vervolgens aan zijn opleiding aan de Piva in Antwerpen. “Daarna ben ik op leercontract gegaan bij Slagerij Van Damme in Merksem, bij Marcel en Annemarie. Ik voelde mij daar meteen goed en ik kan zeggen dat ik daar de stiel echt geleerd heb”, vertelt hij. Na zijn legerdienst kon hij er opnieuw aan de slag, dit keer als vaste werknemer.

Rudi Snels

Ingrid Leuse en zoon Stef. “Beiden hebben een partner, en we zijn ondertussen ook trotse grootouders van Len, Liz en Fil”, vertelt het koppel.

Vers

Ingrid en Rudi achter de goedgevulde toonbank

In al die jaren zagen Rudi en Ingrid niet alleen hun eigen zaak evolueren, maar ook het dorpsleven. “Toen ik hier begon, hadden we in Wortel nog de Supra, bakker Verbreuken en bakker Vermeersch, en later kwam ook het Worteltje erbij”, herinnert Rudi zich. “Enkele jaren geleden waren wij nog zowat de enigen die overbleven. Intussen is er gelukkig opMEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 7

OMSLAGVERHAAL De waardering voor de kleine zelfstandige kwam terug”, zegt Rudi. “Gelukkig zijn we zelf gespaard gebleven en niet ziek geweest. Toch was het geen makkelijke periode… Ziek zijn is voor een zelfstandige niet evident. De dagen dat we moesten sluiten wegens ziekte, zijn op één hand te tellen.” Ingrid vat het nuchter samen: “Bij ons is het altijd druk. We doen alles tussendoor.” Rudi lacht: “Zelfs de kinderen hebben we tussendoor gemaakt.”

Met liefde voor het slagersambacht nieuw een bakker, en dat is ook voor ons goed.” Wie een zelfstandige zaak runt, is er bijna altijd mee bezig, en dat is bij hen niet anders. “We zijn op zondag open tot 12 uur. Daarna gaat de hele toonbank leeg en wordt alles afgewassen. Rond half twee zijn we meestal klaar”, zegt Rudi. Op maandag volgt het grondige poetswerk van winkel en werkhuis, samen met hun medewerkster, die al meer dan 30 jaar in de zaak werkt. “Maar zij gaat binnenkort op pensioen, dus dat werk komt ook nog eens bij ons terecht. En dan is er nog het papierwerk, dat Ingrid voor haar rekening neemt. Dat mag je echt niet onderschatten.” De andere dagen begint Rudi doorgaans al om 5.30 uur. “We beginnen altijd met verse producten. Mijn toog is 7,40 meter lang en die moet elke dag vol liggen.” Hun grootste specialiteiten zijn de frikadellen en de pizza-baguetten. “De frikadellen rol ik met de hand, en zo maak ik er ongeveer duizend per uur”, zegt Rudi met zichtbare trots. “Dat is echt onze topper. Daar komen mensen zelfs van de omliggende gemeenten voor.” Daarnaast maken ze ook verse salades in het werkhuis en bieden ze een ruim gamma bereide gerechten aan, zoals spaghetti, stoofvlees, stoofpotje, videe en vogelnestjes. In de zomer verzorgen ze ook barbecuefeestjes voor privéklanten en verenigingen. “Ook verschillende voetbalclubs weten ons te vinden”, vult hij aan.

Beschikbaar De coronaperiode bracht onverwacht ook iets positiefs mee. “De mensen kozen opnieuw voor de plaatselijke handelaar.

8 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Naast de slagerij zetten Rudi en Ingrid zich ook in voor het verenigingsleven. “Als voorzitter van onze voetbalclub probeer ik voor iedereen mijn best te doen”, zegt Rudi. “Mijn vrouw is tot vorig seizoen gedurende 8 jaar penningmeester geweest, en staat nu nog in voor de sponsoring.” Het engagement stopt dus niet aan de toonbank. Toch merken ze dat de sector steeds meer onder druk staat. “Klanten willen dat je vandaag altijd beschikbaar bent. Warenhuizen spelen daar op in door zeven dagen op zeven open te zijn. Dat zijn Amerikaanse toestanden”, vindt Rudi. “Als kleine zelfstandige kun je daar niet tegenop. Wij zijn ’s middags nog een uurtje gesloten, en dat zie je bijna niet meer. Maar voor ons is dat ook nodig, om even rustig te kunnen eten.” Ook bij de leveranciers ziet hij grote veranderingen. “Vroeger had je kleine leveranciers met wie je echt contact had. Nu zijn die allemaal opgekocht door grote bedrijven. Je bestelt alles via de computer en vertegenwoordigers zie je amper nog. Vroeger was het gezelliger.”

Sporen Daarbovenop komen er ook nieuwe uitdagingen aan, zoals de geplande fiscale veranderingen vanaf januari 2028. “Dan zullen we anders belast worden en dat zal voor veel oudere beenhouwers zwaar wegen”, zegt Rudi. “Er zullen dan

Voor het koppel is er altijd nog wel wat te doen in de slagerij. heel wat veranderingen moeten gebeuren, ook op vlak van kassasystemen. Wij hebben nog maar twee jaar een nieuw systeem, en het is niet duidelijk of dat compatibel zal zijn. Nog eens zwaar investeren zou voor veel zelfstandigen een probleem zijn.” Het voorbije anderhalf jaar liet ook persoonlijk vlak sporen na in het gezin. “Het overlijden van mijn broer, het ongeval van Ingrid, het overlijden van mijn schoonouders en vorig jaar de diagnose diabetes type 1 bij Ingrid, het heeft ons toch ook wel aan het denken gezet”, zegt Rudi. “We gaan daardoor enkele dingen anders doen en meer genieten. Ook de kleinkinderen verdienen onze aandacht.” Toch is stoppen nog lang niet aan de orde. In oktober vieren ze het veertigjarig bestaan van de zaak met promoties in de winkel. “En schrijf vooral maar dat we nog niet direct gaan stoppen”, besluit Rudi. “We kunnen er nog gemakkelijk vijf jaar bij doen. We zien wel wat er op ons pad komt, maar het liefst bekijken we het jaar per jaar.” (Pm)

OMSLAGVERHAAL

Met volle goesting kiezen voor het beroep van slager

Bernard Peeters van electromechanica naar een côte à l’os SLAGER Bernard Peeters (24) is pas verhuisd van de vertrouwde Kempen naar Antwerpen. Vandaag is hij slager van beroep, na een moeilijke zoektocht tijdens zijn schoolloopbaan, waarin hij in verschillende studierichtingen zijn draai maar niet vond. Als kind bracht hij al uren door in slagerij Swaegers in Rijkevorsel, spelend in en rond het atelier met Mathieu, de zoon des huizes. “Eten stond thuis altijd centraal,” vertelt hij. “Ik stond van jongs af aan in de keuken, keek naar kookprogramma’s en liep rond in de beenhouwerij bij Swaegers. Dat ik daar later echt mijn beroep van zou maken, dat besefte ik pas veel later.” Nochtans leek zijn traject eerst een heel andere richting uit te gaan. De eerste twee jaren middelbaar volgde Bernard ASO aan het Spijker, maar hij voelde al snel dat hij liever met zijn handen werkte. Hij schakelde over naar de VITO in Hoogstraten, richting elektromechanica, wat hem al meer boeide, maar tijdens zijn stage kwam de twijfel terug opzetten. “Ik voelde heel hard: dit ga ik niet mijn hele leven met volle goesting doen.” Ondertussen werkte hij als jobstudent in de beenhouwerij, en daar viel alles op zijn plaats. De geuren die hij zo goed kende uit zijn jeugdjaren, het ritme van de winkel, de productkennis, het contact met klanten: Bernard voelde zich er thuis en wist dat dit zijn ware roeping was. Na zijn opleiding elektromechanica hakte hij de knoop door en schreef zich in voor de opleiding Slagerij aan de PIVA in Antwerpen.

Even slikken Thuis moesten zijn ouders even slikken toen hij zijn plannen bekendmaakte. “Maar dat veranderde snel toen ze zagen hoe graag ik mijn job deed,” glimlacht Bernard. Zijn vrienden waren vanaf dag één enthousiast: “Altijd goed eten op tafel!” luidde het, “en lekker eten brengt mensen samen.” Wat hem precies zo aantrekt in het vak? “Eén woord: ambacht,” zegt hij zonder aarzelen. “De mooie producten die je van begin tot einde zelf maakt, het respect voor het dier, kunnen proeven, bijsturen,

verbeteren. Niet alles zomaar bestellen in grote warenhuizen, maar zélf iets creëren waar je fier op kan zijn en dat je aan mensen kan presenteren.” Vandaag werkt Bernard bij slagerij Jasperse in Rijkevorsel, waar geen enkele dag dezelfde is. “Mijn werk is enorm gevarieerd: de toog vullen met elke dag vers bereide producten, charcuterie maken, runderen, varkens en kalveren uitbenen, nieuwe producten uittesten…” somt hij op. “Net die afwisseling maakt het zo plezant. Elke dag brengt iets anders mee.”

Werkvloer Toch is het niet vanzelfsprekend om nieuwe mensen voor het vak te vinden. “Je leert het meeste op de werkvloer, maar je moet het écht graag doen,” benadrukt Bernard. “Mensen die graag vroeg opstaan, tot laat willen doorwerken, in het weekend paraat staan en de hele dag in een koude atelier willen staan… die liggen niet voor het rapen. Je moet dit beroep met passie willen doen.” Bij Bernard zit die passie duidelijk goed. “Ik sta elke dag op met volle goesting,” zegt hij. “Goesting om nieuwe dingen te maken, om mensen te helpen met hun vragen, fier te kunnen zijn op een product.” De grootste voldoening haalt hij uit de reacties van klanten. “Als mensen zeggen dat het lekker was, dan is mijn dag geslaagd. Maar ik sta ook open voor kritiek, want daar leer je van. Eigenlijk ben ik de hele dag met mijn job bezig, maar het voelt niet als werken. Dat heeft

voor mij de doorslag gegeven om slager te worden.” Zijn ultieme droom blijft overeind: een eigen beenhouwerij. “Een plaats waar mensen lekkere, eerlijke en zelfgemaakte producten kunnen kopen, liefst met ingrediënten uit de lokale omgeving,” schetst hij. Maar het mag meer zijn dan alleen een winkel. “Ik zie het als een plek waar mensen niet alleen voor hun charcuterie of steakske komen, maar ook voor een gezellige babbel. Een kleine ‘hoe was uw weekend?’ kan voor heel wat mensen veel betekenen. Ik wil dus zo’n zaak waar iedereen zich welkom voelt.” (Pm)

BLOEDAFNAMES 2026 _____ HOOGSTRATEN _____ Rode Kruislokaal, Slommershof 18 17.30 - 20.30 uur vr 8/5 en wo 13/5 vr 31/7 en wo 5/8 vr 6/11 - 13/11

_____ MEER _____ Kruisbooggilde Meer, Meerleseweg 4 17.30 - 20.30 uur wo 27/5 - 23/9 - 2/12

_____ MEERLE _____ Parchiezaal Ons Thuis, Gemeenteplein 2 17.30-20.30 uur 8/6 - 24/8 - 14/12

Afspraak maken via donorportaal.rodekruis.be of gratis telefoonnummer 0800 777 00

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 9

Doe d eg chec ratis k-u onlin p e

Uw adviseur voor kredieten & verzekeringen zowel voor particulieren als KMO’s bevoorrechte partner van

Van Huffel Verzekeringen Vrijheid 3 2320 Hoogstraten 03 314 46 10 vanhuffel@dvv.be www.van-huffel.be FSMA:14593A

Herstel slim. Ontspan doelgericht. Bij Sterker gaan training en herstel hand in hand. Onze massages vertrekken vanuit jouw lichaam en ondersteunen comfort, herstel en prestaties. Kies sportfunctioneel, ontspanning, hot stone of cupping. Geef rust cadeau met een Sterker-massagebon.

10 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Contacteer ons. 0494 41 66 05 of hallo@clubsterker.be

OMSLAGVERHAAL

Chris Tilburgs en Debby De Vries in Den Boergondiër in Meerle

Gerechten verzinnen is een van de leukste kanten van het werk… SLAGER Net als Bernard Peeters leek Chris Tilburgs in zijn jeugdjaren niet voorbestemd om slager te worden. Hij groeide wel op tussen de dieren op het bedrijf van zijn ouders, melkkoeien en varkens op de Ipenrooisedijk, toch koos hij toch voor een opleiding TSO - Hout in VITO Hoogstraten. Maar al snel volgde hij zijn pa en startte zelf met varkensteelt. In 2012 nam hij samen met zijn echtgenote Debby De Vries de slagerij van Jos Van den Bogerd over, waar hij vlees van de eigen geteelde varkens verkocht. Hij wist wat voor vlees hij in de kuip had… DHM: Een late roeping? Ach, als je zo jong bent, weet je nog niet direct wat je later eigenlijk wil doen. En dikwijls is dat iets anders dan je vader. Na mijn studies heb ik een goed jaar bij Glas Martens op de transportzone gewerkt. Niet met hout dus (lacht), maar ik maakte de computertekeningen voor ramen en dat sloot aan bij mijn opleiding. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na dat jaar ben ik voor mezelf begonnen met varkensteelt. Met een stal in de Dreefweg. Ondertussen had ik Debby leren kennen, zijn we gehuwd en kwamen er kinderen. Maar de teelt liep tegen zijn maximum aan en dan kwam er de vraag of we zouden uitbreiden of het anders aanpakken. Zoals de eigen teelt zelf vermarkten. Omdat we uitbreiden niet zagen zitten, kozen we voor de tweede optie.

Overname DHM: Waar leerde je de stiel? Ik had ondertussen interesse gekregen in de verwerking van het vlees en barbecueën. Om dat onder de knie te krijgen ben ik de opleiding slagerij gaan volgen bij PIVA in Antwerpen. Eerst met twee avonden per week, later werden dat zelfs vier avonden. In totaal 4 jaar! En Debby heeft de opleiding ook 2 jaar gevolgd, 2 avonden per week. Ik denk dat we in september 2010 begonnen zijn met de opleiding. Dat was best pittig, varkensbedrijf, studeren, kinderen. Debby werkte nog als kinderverzorgster, waar ze voor gestudeerd had.

We huurden dus de beenhouwerij van Jos in de Heimeulenstraat, maar wilden best een stek van ons eigen. Toen kwam dit pand, dat vroeger van brouwer Jos Rommens was, vrij en het leek ons geschikt om te wonen en voor een atelier en winkel. Het is wel een beetje anders geworden dan oorspronkelijk gedacht. Eerst zou de winkelruimte langs de Kerkstraat komen, maar dat kwam daar niet zo goed uit voor het parkeren. Langs Meerledorp was er wel wat parkeergelegenheid en we konden het pand nog uitbreiden met een winkelruimte langs die kant. Dat hadden we vooraf nagevraagd bij de gemeente. Een tuin en plaats om onze traiteurwagen te stallen. Dat hebben we stillaan zo uitgebouwd tot wat het nu is.

Korte keten DHM: Het varkensbedrijf hebben jullie achtergelaten. Ja, die combinatie viel moeilijk vol te houden, zeker na enkele grote tegenslagen op het varkensbedrijf. Toen mijn broer het ouderlijke bedrijf heeft overgenomen, heeft hij ook ons bedrijf overgenomen. De oude stallen zijn afgebroken en momenteel bouwt hij een volledig nieuwe stal, die beantwoordt aan de nieuwste eisen, ook op gebied van dierenwelzijn. Dat betekent wel dat we momenteel geen aanvoer van dieren van bij hem hebben, het is even wachten tot de nieuwe stallen klaar zijn en een nieuwe teelt opgezet.

Eerst dus puur beenhouwerij, daarna ook bereidingen in een opleiding tot hulpkok. Aanvankelijk was het de bedoeling meer van het vlees en de mogelijkheden daarvan te leren kennen. Dat komt van pas als je de eigen teelt zelf op de markt wil brengen. Maar die stiel, beenhouwerij en bereidingen beviel ons wel. Jos Van den Bogerd, toen slager in Meerle, was van plan te stoppen en dus op zoek naar een overnemer. Hij had gehoord van onze interesse voor het vak en kwam eens praten. Eigenlijk eerst voor een mogelijke overname van zijn machinerie, maar als het kon van heel de zaak. En zo zijn we eraan begonnen. We huurden huis en winkel van Jos en verwerkten de eigen geteelde varkens tot vlees, maakten heel veel bereidingen. DHM: Slagerij en teelt, best hard werken denk ik dan? Ja, een pittige tijd. Slagerij, maken van bereidingen, de winkel, ook al traiteur en barbecue, net zoals Jos al deed. Daarbij nog het varkensbedrijf met 400 zeugen en 3000 mestvarkens. Chris begint aan het uitsnijden van een half varken. MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 11

OMSLAGVERHAAL Momenteel worden ons karkassen geleverd door een varkensteler uit Temse, die ook zijn eigen teelt vermarkt. Nog steeds korte keten dus, maar ietsje langer dan vanuit Meer. Het is wel de bedoeling dat we die samenwerking weer gaan opstarten, maar dat gaat nog wel een klein jaar duren voordat het bedrijf helemaal operationeel is. DHM: Jullie doen naast slagerij ook catering en traiteur? Jawel, dat deden we al toen we nog in de Heimeulenstraat huisden. Maar toen alles op Meerledorp klaar was en we over een mooi atelier beschikten, kwam daar plots corona en viel alles stil. Dat was een domper, want met de winkel alleen alles rechthouden was heel moeilijk. We hebben eens goed nagedacht wat we konden doen en zo zijn we met een takeaway gestart: diverse soorten burgers met een slaatje tussen een eigen gebakken broodje, met knapperig verse frietjes erbij. Dat sloeg geweldig aan, de burgers waren razend populair. Een schot in de roos. Het was wel hard werken, de klanten konden ze heel de dag bestellen, ook op zondag. Onze vrije tijd schoot erbij in. Met de takeaway zijn we noodgedwongen gestopt toen alles weer mocht na corona. Het was niet vol te houden toen we terug feesten konden doen. Er zijn wel nog altijd klanten die er naar vragen.

Foodtrucks DHM: En de foodtruck? Het gerecht van burgers met frietjes hebben we wel behouden voor feestjes. We hebben dat overgezet naar een foodtruck waarmee we die formule aanbieden voor feestjes op locatie. Heel populair ondertussen. Dat maakte dat we het concept foodtruck hebben uitgebreid. Nu hebben we 3 foodtrucks die we kunnen inzetten voor verschillende doeleinden. “Catering op locatie” noemen we dat. We bieden de klant een ruime keuze: van eenvoudige “Streetfood” tot “Luxe Boergondische barbecue”, met grote stukken vlees die we ter plaatse grillen en versnijden. Meer show hé! Een van onze foodtrucks is eigenlijk

Debby in de winkel, waar een goede winkelhulp heel welkom zou zijn. een volledig uitgeruste keuken, met een rookkast om te grillen. Soms zijn die trucks in de weekends op diverse plaatsen, ze worden dan bemand door jobstudenten of flexijobbers. Soms zetten we alles samen in, voor grote feesten. Dan is de keuze eigenlijk onbeperkt. We hebben een heel ruim menu waar de klant kan uit kiezen. Ook vis of vegetarisch. Voor ieders smaak en budget. Daarnaast bieden we ook de echte traiteurdiensten, voor levering op de feestlocatie of om af te halen. Alles kan, van uitbereide buffetten tot tapasschotel en vers vlees voor een barbecue. Zo zijn onze pulled pork en gerookte ribbetjes op houtskool gebakken echte specialiteiten. Ook onze Mjeelse burger kent men ondertussen in de wijde omgeving.

Italiaans DHM: Wie verzint al die gerechten? Chris: Dat is Debby’s sterke kant. Debby: Het is een van de leukste kanten van het werk. Ik laat me graag inspireren door verschillende bronnen: kookboeken, TVkoks, foodkanalen op U-Tube en sociale media. Maar ik probeer daar altijd wel een eigen draai aan te geven, iets toevoegen, een ingrediënt vervangen door een ander. Experimenteren en nieuwe dingen uittesten. We zijn nu net terug van een foodworkshop in Italië. Het aangename aan het nuttige paren noemen wij dat. Het was een heel fijne trip, we hebben heel wat ideeën opgedaan. Debby: De Italiaanse keuken is top. We zien daar heel andere dingen dan hier. En soms heel eenvoudig, gewoon goede ingrediënten.

Chris en Debby met een flinke ‘zij’ vers spek.

12 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Chris: Mij benieuwde vooral de wijze waarop ze met vlees omgaan, welk bereidingen ze daar maken. Misschien vinden we er binnenkort wat van terug in de winkel, want ook daar is er

OMSLAGVERHAAL een ruim aanbod aan bereide gerechten. Je moet die trend volgen, niet iedereen staat nog dagelijks aan de kookpotten, maar moet nog wel eten.

Zoektocht DHM: Met al die dingen moeten jullie een druk leven leiden? Jawel, dat is ook zo. En ook in het weekend. De winkel is zaterdag om 13 uur gesloten, maar dan begint het werk voor de feesten en voor de foodtrucks. Op dinsdag en woensdag zijn we gesloten, dan kunnen we even adem happen. Al beginnen we woensdag weer met bereidingen voor de winkel vanaf donderdag. In juli sluiten we samen met het bouwverlof en houden we vakantie met heel het gezin. Want naast slagerij en traiteur zijn we ook nog papa en mama hé. Gelukkig zijn we fit en gezond en doen we het graag! We hebben 3 zonen: Xander is 18 en is in februari gestart met een opleiding restaurant in de hotelschool. Liam is 16 en doet bouwwetenschappen in VITO. Elias, 12, zit in het 6e leerjaar in de school in Meerle. Xander en Liam springen al regelmatig mee in de zaak. Ze hebben soms wel wat moeten missen als we het druk hadden. Maar ze hebben er geen trauma’s aan overgehouden. Het kwam ter sprake toen Xander vertelde dat hij de opleiding restaurant ging starten. Ik heb dat nooit erg gevonden dat jullie moesten werken in het weekend, klonk het toen. Dat gaf wel een fijn gevoel. Langs de andere kant waren we ook bijna altijd in de buurt als ze ons nodig hadden, dat compenseert een beetje.

De foodtruck op locatie’s avonds. Personeel vinden voor de winkel en atelier is niet eenvoudig, dat is haast een constante zoektocht. Vooral om iemand te vinden voor de winkel waar je kan op steunen. Maar we zoeken verder. Mocht er onder de lezers iemand werk zoeken, kom maar af! Wij hopen alvast dat het Chris en Debby lukt de winkel nog lang uit te baten en ons lekkere dingen voor te schotelen. Meerle mag van geluk spreken dat het naast een warme bakker, een poelier, twee kruidenierszaken, een apotheek, schoonheids- en kapsalons, een cashpunt ook nog een vers-slager heeft. Het maakt dat het dorp leefbaar blijft. (jaf)

DE WERELD VAN

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 13

VA N U I T H E T S TA D H U I S Over onderwijs en tanktoerisme

Voortaan structurele ondersteuning van ‘t Ver-Zet-je GEMEENTEBELEID De nieuwe scholengemeenschap en geplande investeringen in de Hoogstraatse schoolgebouwen vormden tijdens de gemeenteraad van eind maart de aanleiding om ook eens verder na te denken over de plaats en toekomst van het gemeentelijk onderwijs. En verder op de agenda: gevaarlijke situaties door Nederlandse tanktoeristen, een andere manier om bermen te maaien, nieuws over de brandweerkazerne en een versterkte samenwerking met welzijnsschakel ‘t Ver-Zet-je.

Markuno Er was heel wat onderwijsnieuws tijdens deze gemeenteraad. We hadden het in eerdere edities op deze pagina’s al over de nieuwe scholengemeenschap, waarin de gemeentelijke scholen van Hoogstraten zullen samenwerken met de vrije basisscholen van Mirho en de vrije basisschool Yugro van Merksplas (zie DHM 461 en 472). Zo’n scholengemeenschap kan rekenen op extra Vlaamse subsidie, maar die moet dan wel voldoende leerlingen tellen. Omdat de gemeentescholen van Hoogstraten, Wortel, Meer en MeerselDreef dat aantal niet meer halen, werd contact gelegd met de vrije scholen in de gemeente (Minderhout, Meerle, Klein Seminarie en Spijker), die op dit moment al samen met de Merksplasse vrije basisschool Yugro verenigd zijn in scholengemeenschap Jong Markdal. Dat de samenwerking gemeentelijke en vrije scholen omvat en dus over de onderwijsnetten heen gaat, is vrij uniek in Vlaanderen. Enkel Oud-Turnhout heeft een vergelijkbare scholengemeenschap. De drie schoolbesturen (stad Hoogstraten, Mirho en Yugro) blijven elk als autonome werkgever verantwoordelijk voor hun eigen scholen, maar werken actief samen waar dat meerwaarde biedt, legt schepen van onderwijs Ann Fockaert (Hoogstraten LEEFT) uit: “We respecteren de eigenheid van elke school, maar via de scholengemeenschap kunnen we uitdagingen beter aanpakken en expertise versterken – onder andere rond pedagogische aanpak, professionalisering en ondersteuning van leerkrachten. Uiteindelijk draait het om wat leerlingen nodig hebben en dat overstijgt netten en structuren.”

14 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Afgelopen zomer werd de nieuwe scholengemeenschap officieel boven de doopvont gehouden, en sinds kort heeft ze ook een naam: Markuno. De directeurs haalden daarvoor inspiratie bij het Esperanto. “Markuno verwijst naar samen op weg zijn, elkaar ontmoeten en leren van en met elkaar, gedragen door een gedeelde ambitie voor sterk en kwaliteitsvol onderwijs. De naam kan bewust op twee manieren gelezen worden. Ze staat voor samenwerking en samen verantwoordelijkheid opnemen... en tegelijk voor eenheid in diversiteit. Er is een duidelijk kader waarbinnen scholen er bewust voor kiezen om samen te werken, terwijl hun eigen identiteit, pedagogische accenten en lokale verankering

behouden blijven. De eenheid zit in het engagement en in de bereidheid om samen stappen te zetten. Daarnaast staat de Mark centraal om de regionale herkenbaarheid in de kijker te zetten.”

Diversiteit Raadslid Fons Jacobs (anders) steunt de oprichting van de scholengemeenschap, maar leest in het dossier dat één van de gemeentescholen toch nog bezorgd is om de eigenheid van elke school te kunnen behouden. Hij vraagt zich ook af of de stem van de gemeentescholen zwaar genoeg zal doorwegen in het beslissingsorgaan van de nieuwe scholengemeenschap, waarin zij twee vertegenwoordi-

De stad vraagt alvast Vlaamse infrastructuursubsidies aan voor nieuwe schoolgebouwen. Of de twee sites in Wortel allebei behouden blijven, is nog niet beslist.

VA N U I T H E T S TA D H U I S gers krijgen, net als Mirho en net als het veel kleinere Yugro. Burgemeester Tinne Rombouts (samen!) stelt Jacobs gerust. “Dat is ook voor ons erg belangrijk. Er zijn hier in de gemeenteraad ooit discussies geweest waarbij de vraag gesteld werd of dat gemeentelijk onderwijs nog wel nodig was. Ik ben blij dat we daar intussen allemaal van overtuigd zijn. Die diversiteit is inderdaad nodig om de keuzevrijheid van onderwijs te garanderen. Dat zullen we ook in de samenwerking blijven bewaken.”

Blij dat we intussen allemaal overtuigd zijn van het gemeentelijk onderwijs Tinne Rombouts (samen!) “Voor alle duidelijkheid, de bevoegdheden van de scholengemeenschap zijn ook beperkt,” vult schepen Ann Fockaert aan. “En de zaken die we tot nu toe aan de gemeenteraad voorlegden, zullen we ook in de toekomst hier bespreken.” “Dat hoop ik inderdaad,” antwoordt Jacobs. “Want nu heeft dit natuurlijk onze volle aandacht, maar in de loop der tijd, als alles goed draait, kan die aandacht wel eens verslappen en kunnen die bevoegdheden ook anders komen te liggen. Wij doen toch graag nog een oproep om ons gemeentelijk onderwijs als belangrijke pijler overeind te houden.” De schepen verzekert Jacobs dat dit bestuur dat zeker zal doen. De nieuwe scholengemeenschap gaat op 1 september officieel van start. Markuno omvat dan 9 basisscholen, samen goed voor zo’n 2742 leerlingen en 260 personeelsleden.

Nog nieuwbouw Twee maanden geleden las u hier al dat de stad bij Vlaanderen subsidieaanvragen indiende voor nieuwe gebouwen voor gemeenteschool TorenHoog in Hoogstraten en het IKO-gebouw in de Dokter Versmissenstraat. De aanvraag voor steun wordt nu ingediend om alvast op de wachtlijst te komen, maar er zou pas binnen 10 tot 15 jaar gebouwd worden. Intussen besliste de gemeenteraad om ook voor de andere gemeentescholen een aanvraag in te dienen.

Voor basisschool De Wijsneus in Wortel zijn dat meteen twee dossiers. Voor de vestiging Worteldorp gaat het om een gebouw van 1963, dat grondig verbouwd werd in 1992. Of de stad het gebouw in de toekomst nog grondig vernieuwt of vervangt door nieuwbouw is nog niet beslist. Ze gaat in elk geval op basis van de maximale subsidie en het huidige leerlingenaantal uit van een project van 3,4 miljoen euro. Het andere dossier is voor de vestiging Rooimans: daar gaat het om de vervanging van het huidige gebouw uit 1965 en gaat de stad uit van een investering van 4,2 miljoen euro. Voor de Meerpaal in Meer, tot slot, wordt de voorbouw uit 1995 en de achterbouw uit 1951 vervangen, samen goed voor een project van 6,6 miljoen euro. De Vlaamse AGION-subsidies bedragen 70% van de aangevraagde bedragen, voor de rest of een eventuele meerkost staat de stad zelf in. Voor Kiekeboe in Meer, ‘t Dreefke in Meersel-Dreef en IKO Groenewoud is een nieuwbouw of grondige renovatie nog niet meteen aan de orde.

Visie Raadslid Jef Bluekens (N-VA+) begrijpt dat de subsidies nu al aangevraagd worden op basis van de huidige scholen en leerlingenaantallen, maar vraagt zich af wat de visie van het bestuur is op de school in Wortel. “Wil men daar op termijn naar één locatie gaan, of blijven dat er twee?” Volgens schepen van patrimonium Piet Van Bavel (Hoogstraten LEEFT) is ook dat nog geen uitgemaakte zaak, en heeft de stad nog tijd genoeg om daarover te beslissen. “Je kan je aanvraag een paar jaar voor de eigenlijke subsidie nog bijsturen, en dan beslissen over nieuwbouw, renovatie, of zelfs de verschuiving naar een andere locatie.”

Voor elke school in participatie een plan van aanpak uitwerken Ann Fockaert

(Hoogstraten LEEFT) Volgens schepen van onderwijs Ann Fockaert liggen er dan ook nog geen concrete plannen op de tekentafel. “Voor elke school wordt later een plan van aanpak uitgewerkt. Dat doen we in nauwe sa-

menwerking met de directie en de medewerkers van de scholen. Alle stakeholders zullen nauw betrokken worden in een participatietraject.” Die lange realisatietermijn biedt ook kansen, vindt raadslid Fons Jacobs (anders). “Dat betekent immers dat er nog tijd is om vanuit de stad een gemeentelijke visie te ontwikkelen over waar wij met ons onderwijs naartoe willen. Vanuit de verwachte evolutie van leerlingenaantallen moeten we nadenken hoe we ons onderwijs op langere termijn organiseren en welke investeringen daarbij dan prioriteit krijgen. Het lijkt ons een goed idee om daar naar aanleiding van deze dossiers alvast grondig over na te denken.”

IKO En om het onderwijshoofdstuk af te sluiten, besliste de gemeenteraad ook over het nieuwe academiereglement, het artistiek pedagogisch project en de capaciteitsbepaling van het IKO: er werd vastgelegd hoeveel leerlingen maximaal tot elke optie worden toegelaten. Als dat maximum niet wordt vastgelegd, kan de academie immers ook geen leerlingen weigeren. Tegelijkertijd zijn er ook minimale aantallen om een cursus in te richten, die ervoor moeten zorgen dat de academie voldoende uren gesubsidieerd krijgt. De gemeenteraad deed dat bovendien meteen voor de laatste keer: de bevoegdheid om binnen bepaalde minima en maxima de heel concrete leerlingenaantallen vast te leggen wordt overgedragen naar de directeur van het IKO. Zo kan die zelf kort op de bal spelen en rekening houden met zaken zoals verwachte inschrijvingen, omkadering, infrastructuur, personeel en pedagogisch comfort. Mocht een bepaald atelier bijvoorbeeld veel populairder blijken dan een ander, dan kan de directeur ervoor kiezen om de capaciteit daar te verhogen en die bij een ander atelier te verlagen.

Tanktoerisme Intussen zijn we misschien al wat gewoon aan het tanktoerisme in Hoogstraten, maar raadslid Jef Bluekens (N-VA+) legde toch nog enkele bezorgdheden op tafel. Omdat de brandstofprijzen aan de Nederlandse kant van de grens na de Amerikaanse aanvallen op Iran nog veel sneller en harder stegen dan bij ons, groeiden immers de wachtrijen aan onze tankstations. MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 15

VA N U I T H E T S TA D H U I S in Meer. Jammer genoeg zijn er niet overal terreinen beschikbaar om dat te doen. De stationhouders zetten ook stewards in om de situatie ter plaatse te regelen. In Meerle treffen we als stad maatregelen door de snelheid al vroeger terug te brengen naar 30 km/u, door de fietsers te laten oversteken naar het gescheiden fietspad en door een keerpunt in te richten voor de auto’s. En daarnaast roepen we natuurlijk iedereen op om zich aan de regels te houden.”

De stad neemt maatregelen om het tanktoerisme in goede banen te leiden. Ook het vervoer van brandstof in bidons zorgt voor bezorgdheid. Bluekens stelt zich daarbij ernstige vragen over de veiligheid. Door de files op de rijweg moet het doorgaand verkeer immers vaak gevaarlijke toeren uithalen om voorbij het tankstation te geraken. “Ik heb er in de Lodewijk De Konincklaan zelf al een verkeersovertreding voor moeten begaan,” bekent hij. “In Meerle staat er ook een hele file op de weg en was ik onlangs getuige van een ruzie die ontstond omdat een brave burger naar het dorp wilde rijden terwijl anderen dachten dat hij wou voorsteken. In Minderhout en Meer is het intussen wat beter georganiseerd, maar het tanktoerisme zorgt voor chaos, verwarring en weggebruikers die zich meer en meer ergeren.” “Maar wat ons nog meer zorgen baart, zijn de mensen die grote aantallen jerrycans of bidons voltanken. Ik heb zelf gezien hoe iemand in een bestelwagen er 15 één voor één voltankt en die nadien dan los in de wagen zet. Dat zorgt niet alleen voor nog langere wachttijden, het lijkt me toch ook verboden om een dergelijke hoeveelheid brandstof te vervoeren in de niet-reglementaire jerrycans. Voor die mensen Nederland bereiken, rijden zij minstens door één van onze dorpen en zijn ze rijdende potentiële brandbommen. ik begrijp dat er weinig gedaan kan worden aan het aantal wagens, en de tankhouders leveren zeker de nodige inspanningen. Maar de wegcode moet wel gerespecteerd worden, en voor de

16 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

brandbommen lijkt het ons toch wel dringend nodig dat er gecontroleerd wordt op het correcte gebruik van jerrycans.”

Rijdende brandbommen in onze dorpen Jef Bluekens (N-VA+) “Wij delen die bezorgdheden, het tanktoerisme houdt ons dan ook al verschillende weken bezig,” antwoordt burgemeester Tinne Rombouts (samen!). “Eerst was het vooral een probleem van personenwagens, maar sinds enige tijd hebben we ook een groot probleem met vrachtwagens die op de Transportzone komen tanken en voor gevaarlijke situaties zorgen op de toegangswegen en de op- en afritten van de snelweg.”

Creatief “We hebben de afgelopen weken al meermaals contact gehad met de uitbaters van tankstations, en dat loopt op zich vrij goed. Natuurlijk zitten zij zelf ook met de handen in het haar omdat de infrastructuur niet op deze drukte voorzien is. Maar men is creatief en denkt mee om oplossingen te vinden, zoals het gebruik van de parkings naast het tankstation in Minderhout of die van de voetbalvereniging

“Wat bidons betreft, zullen de uitbaters aangeven om die niet te vullen als er een lange wachtrij staat, zodat die niet nodeloos nog langer wordt. Ik moet zeggen dat ik wel geschrokken ben van de hoeveelheid benzine die men mag vervoeren. Dat blijkt maar liefst 240 liter te zijn, in 6 bidons van 40 liter. Ik zou daar absoluut niet mee willen rondrijden, maar zo zit de wetgeving nu eenmaal in elkaar. Mocht iemand zien dat er toch grotere hoeveelheden worden getankt of vervoerd, dan wil ik vragen om de politie daarvan op de hoogte te brengen en de nummerplaat door te geven.” Inmiddels heeft de stad ook maatregelen genomen voor het tanktoerisme in de Transportzone. In overleg met de Nederlandse buurgemeenten werd daar een tijdelijke omleidingslus ingesteld, waardoor wachtende vrachtwagens niet langer op de op- en afritten staan en gescheiden worden van het bestemmingsverkeer.

Comfortstrook Nu de lente weer in ‘t land is en u thuis de grasmaaier misschien alweer hebt bovengehaald, bereidt ook het stadsbestuur zich voor op het maaien van de wegbermen. Dat gebeurt door externe firma’s en volgens een uitgebreid bermbeheerplan. Zo worden sommige bermen vroeger gemaaid dan andere, om bepaalde planten en dieren extra kansen te bieden. Onder eikenbomen maait men net enkel in het najaar, om een interessanter leefgebied te creëren voor de natuurlijke vijanden van de processierups. En in de Kolonie kan je in plaats van lawaaierige maaimachines dan weer schapen tegenkomen. Nieuw vanaf 2026 is dat het bestuur langs alle fietspaden twee keer bijkomend een ‘comfortstrook’ van 50 centimeter laat maaien, waar dat vorig jaar enkel op een beperkt aantal plaatsen gebeurde. Dat

VA N U I T H E T S TA D H U I S is niet alleen comfortabeler voor fietsers en veiliger voor alle weggebruikers, vindt raadslid Ward Baets (samen!). “Goed onderhouden bermen zorgen ook voor een verzorgd uitzicht van onze wegen en vormen dus een positief visitekaartje voor onze stad. Het juiste bermbeheer blijft echter een permanente zoektocht naar de balans tussen veiligheid, uitstraling en natuurbeheer.”

De balans tussen veiligheid, uitstraling en natuurbeheer Ward Baets (samen!)

Brandweerkazerne Intussen is er ook weer wat nieuws over de nieuwe brandweerkazerne die aan de Minderhoutse Desmedtstraat gebouwd zal worden. Het bestuur ontving 8 offertes voor de bouw en selecteerde aannemer Vanhout.pro nv uit Turnhout om de werken ter waarde van zo’n 11,5 miljoen euro uit te voeren. “De aannemer krijgt 340 werkdagen om de nieuwe kazerne te realiseren,” zegt schepen van patrimonium Piet Van Bavel (Hoogstraten LEEFT). “De exacte startdatum ligt nog niet vast. We bekijken of de

Vanaf dit jaar laat Hoogstraten langs elk fietspad een ’comfortstrook’ maaien. werken mogelijk net voor het bouwverlof kunnen aanvatten.”

‘t Ver-Zet-je Stad Hoogstraten maakte onlangs bekend dat ze armoedeorganisatie ’t VerZet-je sterker gaat ondersteunen. Naast materiële hulp zoals pampers, voedsel en kleding biedt die vereniging ook ontmoetingsmomenten, activiteiten en uitstappen, die cruciaal zijn voor de waar-

digheid, verbinding en veerkracht van mensen in armoede. De afgelopen jaren ontstond een hechte samenwerking met de stad. Beide verwijzen mensen in armoede bijvoorbeeld door naar elkaars dienstverlening en in verschillende acties gaan stad en Ver-Zetje samen aan de slag gaan om gezinnen te ondersteunen of het brede publiek te sensibiliseren over armoede. Het stadsbestuur draagt financieel bij om jarige kinderen in armoede een verjaardagscadeau te bieden en verhuurt sinds 2021 een gebouw in de Heilig Bloedlaan aan de vereniging. Het bestuur en de vereniging zijn complementair, zegt Schepen van Zorg Mariëlle Schalk (samen!), zo gaan praktische hulp en menselijke warmte hand in hand. Het gebouw in de Heilig Bloedlaan wordt vanaf dit jaar gratis ter beschikking gesteld, bovendien komt er een jaarlijkse werkingssubsidie van 5.000 euro voor nutsvoorzieningen en logistieke kosten. Ook in het project ‘Pampers & co’, dat zich richt op jonge gezinnen, zal het stadsbestuur haar bijdrage verhogen.

Armoedeorganisatie ’t Ver-Zet-je kan vanaf dit jaar rekenen op extra financiering en gratis gebruik van het gebouw in de Heilig Bloedlaan. Links de vertegenwoordigers van ’t Ver-Zetje Frederik Pollet en Mon Meeusen.

De bedoeling is om de organisatie op die manier voldoende stabiliteit te bieden. Giften en lokale sponsoring blijven belangrijk, maar structurele steun zorgt voor een duurzame basis. Hierdoor kan de vereniging zich volledig richten op de kerntaak. (twi)

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 17

JONAS VAN LOOVEREN RENE VAN APEREN

IT OPLOSSINGEN VOOR KMO’S www.comit.be info@comit.be +32(0)3 664 20 33

Nieuw kantoor: burg. J. Van aperenstr. 9a1 2320 hoogstraten

18 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

ERFGOED

Een jaar erfgoedwerking in het Klein Seminarie

Het lange leven van ‘t Pastoorsfabriekske ERFGOED SCHOOL Er zit nieuw leven in de kelders, zolders en bergruimtes van het Klein Seminarie. Sinds een goed jaar is een team van vrijwilligers er wekelijks twee halve dagen volijverig aan het werk om het erfgoed van de school te inventariseren, letterlijk en figuurlijk af te stoffen en te digitaliseren. Dat werk leverde al leuke vondsten op - een brief uit de 18de eeuw, een vroeg 17de eeuwse ‘Ecce homo’, borden met opdruk van het eeuwfeest in 1935, herontdekt fotomateriaal, een omvangrijk herbarium uit 1870 en een indrukwekkend ruime 19de eeuwse boekencollectie. Maar zonder twijfel de grootste ontdekking is het onvervalste plezier waarmee het ruime vrijwilligersteam het spinrag van de 191-jarige geschiedenis blaast. Er is nog voor jaren werk te doen, maar op zaterdag 9 mei licht de school een tipje van de sluier met een kleine tentoonstelling met bouwplannen en voorwerpen uit het destijdse schoolleven.

Onontdekt

Lotte Engelen van Erfgoedwerking Noorderkempen zorgde van bij de aanvang voor begeleiding. Zij benadrukt het belang van dit werk: “Veel scholen met een lange historie hebben prachtige collecties waar ze het bestaan amper van afweten. Logisch, want hun hoofdtaak is lesgeven, niet het beheren van erfgoedcollecties. Toch gaat het vaak om ontzettend waardevolle, maar nog grotendeels onontdekte stukken. Daarom is het zo belangrijk dat we deze collecties in kaart brengen en ervoor zorgen dat ze niet verloren gaan.

Deze oude schoolcollecties, die zoals hier, meer dan 180 jaar school- en internaatsleven weerspiegelen, vertellen veel over het verleden van de school, maar evengoed over Hoogstraten en de regio. Daarnaast biedt dit een grote meerwaarde voor de school zelf: ze ontdekken welke waardevolle collecties ze in huis hebben en kunnen daar samen met de leerlingen op inspelen. Tot slot is het van groot belang voor de Hoogstraatse gemeenschap. Als we iets tonen, bijvoorbeeld tijdens een expo of deelname van een school op Erfgoeddag, zien we ontzettend veel bezoekers zoals oud-studenten en oud-leerkrachten die vol nostalgie herinneringen komen ophalen. Niet alleen leeft het enorm, maar is het ook een actueel thema dat de lokale gemeenschap enorm interesseert.”

Voortrekker

Vrijwilliger Sanne De Romagnoli bezig met het inscannen van foto’s.

Initiatiefnemer en voortrekker is geschiedenisleerkracht Loes Willems, die in het H. Graf in Turnhout een soortgelijke werking zag. “Daar werd enkele jaren geleden een initiatief gestart om school­erfgoed te bewaren onder begeleiding van Erfgoed Noorderkempen. Ik werd meteen geprikkeld door het idee om dit op onze school ook te starten. Het Klein Seminarie heeft immers een lange bestaansgeschiedenis. Het gebouw zelf is uniek. Gaandeweg leerde ik over het bestaan van enkele bijzondere schatten

Loes Willems begeleidt ‘haar’ vrijwilligersteam. op school, zoals de oude boekencollectie en heel wat liturgische pracht en praal. De slechte staat van dit erfgoed heeft me finaal over de streep getrokken. Het deed mijn historisch hart pijn om objecten uit het verleden en alle verhalen erachter gewoon te laten verkommeren.” Het bracht haar ertoe om een vrijwilligerswerking op te starten. “Ik verwachtte hier zeker wel interesse voor,” zegt ze daarover “omdat de school een gekend instituut is in Hoogstraten. Maar het was enorm fijn om vast te stellen hoe groot de respons was. Veel mensen bleken meteen geboeid door het project. We hebben nu een kerngroep van 13 vrijwilligers die op regelmatige basis komen helpen. Er zitten mensen van alle pluimage in: oud-leerlingen, oud-collega’s, doorgewinterde erfgoedvrijwilligers en erfgoedbeginners, mannen, vrouwen, jong en oud. De diversiteit en het enthousiasme van onze vrijwilligersgroep maakt van onze erfgoedkring een warme en fijne plek.”

Band Dit gevoel wordt ook duidelijk gedeeld door de medewerkers. Eddy Verschueren is “ingestapt in het erfgoedteam omwille van mijn band met het Seminarie van veel jaren en generaties. De werking is voor mij goed meegevallen, ik heb er toffe mensen leren kennen waar ik groMEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 19

ERFGOED te bewondering voor heb, omwille van hun enorme kennis van erfgoed en van het verleden op het Seminarie, van Hoogstraten en zoveel andere dingen.” Zelfs voor iemand die door zijn jarenlange carrière in de school (en doordat hijzelf, zijn vader en grootvader er werkten) alle hoekjes en kantjes als zijn binnenzak kent, zijn er nog verrassingen, “zoals een heleboel foto’s die ik nog nooit gezien had. Dat maakt het net interessant, het is gewoon zalig om deze foto’s te bekijken en met collega’s proberen uit te zoeken waar, wat, wie… er te zien is.” Tot nu toe digitaliseerde hij een groot deel van de pakweg 1500 foto’s die er zijn van de schoolgebouwen doorheen de jaren, evenals de huishoud- en interieurcollectie (bestek met het leerlingennummer, restanten van serviezen, keukenmaterialen enz.). Zijn kennis van de school is bovendien onontbeerlijk om de vele plannen te duiden, verdwenen lokalen en gebouwen te herkennen of de collega’s wegwijs te maken in de wirwar aan kelders en bergruimtes.

Klasgenoten Christinne Van Dijck is oud-leerling. “Ik heb hier de laatste drie jaren van het middelbaar doorgebracht. Geschiedenis heeft me altijd al geboeid, het was zelfs mijn favoriete vak op school. En het behoud van erfgoed ligt me nauw aan het hart. Toen ik las over de opstart van de werking, heb ik niet lang getwijfeld, hoewel ik geen enkele ervaring in iets soortgelijks had. Tot nu toe bestond mijn werk vooral uit het digitaliseren van de oude klasfoto’s. Maar ik kijk ernaar uit om de

geschiedenis van het pastoorsfabriekske beter te leren kennen. En het samenwerken is leuk, allemaal mensen met een hart voor erfgoed en de verhalen hierachter. Diegenen met meer levenservaring hebben soms de leukste weetjes. Het geeft me een goed gevoel dat ik op mijn eigen tempo mee kan groeien met de werking, al is het soms wat puzzelen met de beschikbare tijd. Maar ik blijf komen, hopelijk zijn we vertrokken voor vele jaren erfgoedplezier.” Ook haar destijdse klasgenoot Ils Nuyts onderstreept het werkplezier: “Ik ben eigenlijk gestart zonder verwachtingen. Het blijkt een hele uitdaging, maar we krijgen gelukkig genoeg tijd om aan het project te werken.” Een onverwacht moment was de inleidende toer die ze door de school maakte, vaak op plaatsen waar ze als leerling nooit geweest was. “Zo kwamen we een groot aantal porseleinen ‘pispotten’ tegen, mooi bewaard in de kelder van de school.” Ondertussen spendeerde ook zij al heel wat uren aan het digitaliseren van klasfoto’s. “Het is superleuk om orde te brengen in de ‘chaos’. Met mensen samenkomen die hetzelfde warme hart voor de school hebben is plezant. Tijdens de erfgoedwerking komen soms mooie verhalen naar boven. Je leert mensen kennen op een heel andere manier…”

Pakkend Hoogstratenaar Dirk Willemse getuigt van “een grote interesse in geschiedenis, en het behoud en waardering van erfgoed. Hoewel ik geen oud-student ben, was ik ook aangetrokken door de uitstraling die het prachtige gebouw heeft. En

Dirk Willemse buigt zich over een 19de eeuwse aankoopacte - en komt zo verrassend genoeg meer te weten over een stukje van zijn eigen familiegeschiedenis. een kleinzoon die er graag naar school gaat is natuurlijk ook een reden om mee te werken…” Op zijn conto tot nu toe staat “de inventaris van herdenkingsdocumenten die meestal gelinkt zijn aan oudstudenten: prentjes van priesterwijdingen, jubilea van missionarissen en vooral veel doodsprentjes die een beeld geven van het leven van priesters, paters en missionarissen 100, 150 jaar geleden. Ik ben nu ook gestart met de inventaris van de kunstcollectie: schilderijen, etsen en tekeningen. De kunstcollectie bevat een pakkend wandstuk dat de gesneuvelden uit de eerste wereldoorlog eert. Dat stuk staat nu in een archief maar verdient terug een mooie plaats in het gebouw zelf.” En we vallen in herhaling, maar ook van Dirk klinkt het: “Het plezantste is toch de samenwerking met andere vrijwilligers, mensen met een ongelooflijke kennis, niet alleen van de school, maar ook van lokale geschiedenis en cultuur. Vrijwilligers die met een grote nieuwsgierigheid en met respect voor de culturele erfenis van de school enthousiast aan die opdracht begonnen zijn en voor wie het inventariseren van elk object, hoe onbelangrijk het moge lijken, een motivatie is.”

Luiden

Johan Ooms en Nand Doms verwerkten al een massa boeken in de database van Erfgoed Noorderkempen.

20 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

“Elke keer duiken voorwerpen, documenten, foto’s… op die verre herinneringen weer levendig maken,” zegt oud-leerling en oud-leraar Jan Vermeiren. “Zo verhuisde enkele weken geleden - met niet geringe krachtinspanning

ERFGOED van onze sterkste erfgoedcollega’s - de klok die aan de oude studiezaal (nu de locatie van het Ostgebouw) het begin/einde van ‘elke oefening’ inluidde, van een leegstaande ruimte in het gebouw aan de straatkant naar het archief. Zelf heb ik (en mijn klasgenoten) ze dikwijls moeten luiden in ‘de derde’ (het huidige vierde jaar): ons klaslokaal lag het dichtst bij de klok en de leraar stuurde dan een leerling naar buiten om de klok te luiden en het begin van de speeltijd aan te kondigen. Dat was lang niet altijd stipt, behalve bij E.H. Verbraeken.” Jan is volop in de boeken gedoken. “Samen met Johan Ooms en Nand Doms (bij allebei stroomt de geschiedenis van Hoogstraten en het Seminarie door de aderen) houd ik me bezig met het registreren van het rijke boekenbezit van de school. Zo mogelijk nog boeiender dan de boeken zelf zijn de notities en de vergeten ‘papierkens’ die de gebruikers erin achterlieten. Verrassend hoe dikwijls - zeker in de negentiende-eeuwse en vroeg twintigste-eeuwse boeken - de gebruiker/eigenaar verbeteringen in de teksten aanbracht of het register achteraan aanvulde. Het geeft een beeld met welke focus de lezer het boek las! En je voelt best heel wat ontzag voor de ernst waarmee sommige professoren zich inwerkten in de lessen die ze moesten geven en waarvoor ze nooit zelf een opleiding hadden gekregen. (Volslagen onbelangrijk, maar bijzonder leuk zijn dingen als de vondst van een strafwerk dat in een boek verzeild raakte: de auteur was later leraar wiskunde in onze school …) Met de verwerking van de boeken zijn we ondertussen flink opgeschoten. Daarna wachten de ‘documenten’. We kijken daar met veel interesse naar uit: er wachten ons nog vele verrassingen en ontdekkingen.”

Nostalgie Oud-leerling Nand Doms vindt “de consolidatie van ‘waardevol erfgoed’ zeer belangrijk. En, toegegeven, ook omwille van nogal wat nostalgie doe ik dit. Mijn

Een detail van de door Boch vervaardigde borden die wellicht gebruikt werden voor het eeuwfeest in 1935.

Een blauwdruk van de art deco kapel van Peeters, een van de plannen die te zien zijn op de tentoonstelling.

Krochten

lijdensberichten worden bewaard, huwelijksaankondigingen, geboortekaartjes (al lijkt dit nu niet de juist volgorde te zijn), aangevuld met aankondigingen van priesterwijdingen, eremissen en vertrek naar de missies, het kerkelijk archief met name de inventaris van de kapel met kelken, monstransen, kandelaars, wierookvaten en - scheepjes, gewaden, beelden…, de privékapel van de Eerwaarde Zusters Zaliger met eigen altaar en kerkelijke voorwerpen en eigenste gebeden-en getijdenboeken, feestelijke serviezen van Villeroy al dan niet & Boch, zilveren bestekken, wijnglazen met aartsbisschoppelijke allures, aangevuld met het bescheiden bestek van generaties internen-met-nummer.

Zijn generatiegenoot en eveneens oud-leerling is Johan Ooms, die al op heel wat archiefervaring kan terugkijken. En nu dus ook in het Seminarieverleden is gedoken. “Het is een archief dat - naast een papieren archief (d.i. wat ooit eigenhandig geschreven is van 1835 tot het digitaal tijdperk is aangebroken) - kort samengevat bestaat uit ruim 190 jaar Seminariegeschiedenis. Te weten: boeken in alle vormen en soorten van zestiende eeuw tot op vandaag, tijdschriften van eigen tijdschrift Komaan tot allerhande abonnementen, palmaressen en reglementen, obligaties met betrekking tot oude studiebeurzen, plannen van bouw en verbouwing - huidige restauratie niet meegerekend -, een fotoarchief gaande van individuele foto’s, foto’s van gebouwen, klasfoto’s van talloze generaties met herinneringen aan Rome, Parijs, Londen (terwijl in onze jeugd Scherpenheuvel het hoogst haalbare was), het sentimenteel archief waarin alle over-

Dit alles aangevuld met statieportretten van kardinalen, bisschoppen, eigen superiors in plechtig gewaad of groot ornaat, missionarissen al dan niet van Scheut, een missieorde die in het Klein Seminarie van Hoogstraten haar grootste leverancier lijkt te hebben/gehad te hebben, met schilderijen-met-leeftijd en herdenkings- en rouwborden (o.a. Wereldoorlog I) ook de etsen en tekeningen als stille maar mooie getuigen van de oude tekenklas van Lens en Tegenbos. Vergeet overigens de talloze attributen van Heilig Bloed niet, met o.m. tientallen flambeeuwen en het rustaltaar van de jubileumprocessie van 1952 naar schitterende tekening van E.H. Jozef Tegenbos (van de tekenklas en zelf zaliger), vakkundig uitgewerkt door eigenste personeel van het Klein Seminarie. Dit alles is te vinden in lokalen, kelders, zolders, krochten, achter muurtjes en deurtjes in voorgeborchte en nageborchte, een immens nest waar een doorgewinterde kat haar

taken waren tot nu toe het classificeren en zo mogelijk identificeren van foto’s, en vervolgens het digitaliseren van de bestaande bibliotheek.” Hij plaatst een kritische kanttekening: “In zoverre het de consolidatie van ‘waardevol’ erfgoed betreft. Maar daar verschillen de meningen over. Er moet, mijn gedacht, meer selectief te werk worden gegaan. Kunnen er bijvoorbeeld wat de boeken betreft, geen overdrachten worden gedaan aan specifiek gespecialiseerde bibliotheken of universiteitsfaculteiten? In het KSH-archief gaan ze immers misschien nog jarenlang ongebruikt en nutteloos stof blijven vergaren…”

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 21

ERFGOED

Het is erg verrassend hoeveel boeken er van in de 19de eeuw bewaard zijn. jongen niet zou terugvinden maar die archiefmedewerker Eddy Verschueren (derde generatie van de zeer vakkundige Verschuerenclan en onnavolgbare Seminariekenners) als zijn broekzak kent…”

Hou ze hier “Wat de boekencollectie betreft,” vervolgt hij, “hebben we er inmiddels ruim 1000 ingevoerd (d.i. boek vastnemen, actuele kwaliteit bekijken, aard van de omslag, de losse inhoud (onder meer notities in de rand, losse briefjes, ontwerpen van kwalijk strenge overhoringen, prentjes, reclame voor miswijn, handtekeningen of namen van vorige eigenaars, oude nummers van het ar-

chief…), titel, uitgever, jaartal, deel van collectie, nieuwe nummering enz. en dat alles in de database inbrengen - serieus werk dus en het afstoffen nooit vergeten, en het niezen proberen te beperken… We weten niet waar het zal eindigen. Er liggen en staan nu er nog een paar honderd te wachten in onze werkruimte, er zit nog een onbekend aantal her en der. En - aloude seminarietrots - er is nog de historische collectie boeken in de buurt van de directiekamer / het salon, boeken vanaf de zestiende eeuw, een collectie die ik liever in het Klein Seminarie zie blijven dan dat ze verhuisd zouden worden naar vb. K.U. Leuven. Enerzijds omdat ze zowel in Leuven als in Gent reeds de meeste van deze boeken in bezit hebben, anderzijds omdat tal van boeken uit onze collectie verbonden zijn aan de Latijnse School van Hoogstraten, de geschiedenis van de Minderbroeders, de geschiedenis van de Hoogstraatse kotmadammen die studenten van de Latijnse School opvingen, de Hoogstraatse Latinisten zelf… boeken waar de namen van de opeenvolgende eigenaars in geschreven staan… Hou ze hier…!”

Verdwaald

Alleen al van de gebouwen zijn er tot nu toe meer dan 1000 foto’s gedigitaliseerd, van het schoolleven wachten er nog ettelijke duizenden om verwerkt te worden.

22 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Nostalgie is ook Johan Ooms niet geheel vreemd. “Tal van boeken bezorgen ons een zekere confrontatie met ons eigenste Seminarieleven (voor mij: periode 1955-1962, wegens geboren in de eerste helft van de vorige eeuw). Dat veroorzaken boeken die we tegenkomen (Latijn, Grieks, geschiedenis), dat doen handtekeningen in die boeken, dat doen verdwaalde proefwerken in die boeken. In de bibliotheek zitten tal van ongelooflijke werken, reeksen van werken enz. die de

- in het Seminarie gevormde - boekenwurm in mij blij maken. Zoals een meterlang tien- of meerdelig Woordenboek van de Nederlandsche Taal. Ergens 19e eeuw. Nog dikker en groter dan de dikke van Dale, obees... Met ongekende woorden, vergeten woorden die zowat hetzelfde leven leiden als vergeten groenten, wat niet klopt want die vergeten groenten en woorden staan wel degelijk in het Woordenboek der Nederlandsche Taal.” “Zalig ook de verzamelde werken van Sint-Augustinus. Kerkvader. Veelschrijver, maar in ons Klein Seminarie uitsluitend besproken in de lessen godsdienst. Zouden (veel) oudere Seminariegeneraties dat allemaal moeten bestuderen hebben, of gebruikten de professoren die boeken als voorbereiding van hun lessen…? Maar dan blijft het nog erg voor die studenten. Er blijven dus vragen achter. Maar het blijft een schitterende verzameling. Dé ontdekking - tot nu toe - was de reeks van Panckoucke. Zijn voornaamste uitgave is Bibliothèque latine-française ou collection des classiques latin, avec la traduction en regard. Kortweg: la Collection Panckoucke. Uitgever: Paris, C.L.F. Panckoucke, chevalier de l’ordre royale de la Légion d’ Honneur. Éditeur, Rue de Poitevins nr. 14, Paris. Daaronder, in fiere Romeinse letters, het jaar van uitgave. Gaande van 1825 tot 1829. 180 delen. Ingebonden, schitterend leder, goudletters, uitermate hoge papierkwaliteit. Met prenten, die beschermd worden door flinterdun papier…” Al ontbreken er jammer genoeg enkele delen, zo stipt hij aan. En ten slotte misschien ook nog: “Hoe blij ik was met het vinden van de bibliotheek van deken Leo Senden, een bibliotheek waaraan ik tussendoor toch nog wat meer aandacht aan wil besteden…”

ERFGOED baar te worden in Hoogstraten.”

Er zijn heel wat restanten van meer dan 100 jaar oude serviezen, wellicht gebruikt op priesterkamers of in het klooster

Zesdejaars Loes Willems is blij met het succes van het door haar opgestarte initiatief. “Op onze school begint de erfgoedwerking steeds meer te leven. Onze zesdejaars van de richting Taal en Communicatie hebben voor het vak Public Relations een logo en huisstijl voor de erfgroepwerking ontworpen. Ze hebben zich hiervoor ingelezen en gesprekken gevoerd met oud-collega’s, erfgoedvrijwilligers en oud-leerlingen. Die zesdejaars maakten ook een huisstijl voor de communicatie, en gaven de voorzet voor ’t Pastoorsfabriekske als naam voor het erfgoedteam. Daarnaast organiseren enkele collega’s samen met enkele vrijwilligers een minitentoonstelling op de opendeurdag. 6TC ondersteunt hen ook hierbij. Tijdens de middagpauze heeft de cultuurclub een rondleiding georganiseerd doorheen het archief en het verleden van de school. Als leraar geschiedenis heb ik her en der al wat lokaal erfgoed kunnen introduceren in mijn lessen. Ook collega’s spreken me regelmatig aan hierover en zijn benieuwd waar we aan werken.” De grootste verrassing tot nu toe is “de hoeveelheid aan cultureel erfgoed die de school rijk is! We zijn nog maar net begonnen aan het archiveren van objecten, maar ook het papieren archief van de school is grotendeels bewaard gebleven. Er is nog werk genoeg. Een echte verrassing was de ontdekking van een brief die ouder is dan de school zelf, gedateerd in de 18e eeuw. De brief zat ergens tussen heel wat andere papieren gepropt, een opmerkzame vrijwilliger heeft deze ontdekt. Verder is er een hele collectie huisraad van het oude internaat geïnventariseerd met enkele prachtige originele exemplaren ertussen. De oude klasfoto’s

zijn ook bijzonder om naar te kijken. De oude speelplaatsklok die te zien is op de expo is ook een pronkstuk van onze collectie. Onze bouwplannencollectie, die centraal staat in de minitentoonstelling, is echt bijzonder omdat ze zo volledig bewaard is gebleven. Ik sta eigenlijk iedere week te trappelen om te komen kijken naar de nieuwe vondsten van de vrijwilligers.”

Bijgeleerd “Na een jaar erfgoedwerking hebben we allemaal veel bijgeleerd en worden we steeds efficiënter. Het werk vordert zienderogen, maar tegelijk merken we steeds beter hoeveel werk er nog voor de boeg ligt. Ik hoop over vijf-zeven jaar het merendeel van de erfgoedcollectie en het papieren archief geïnventariseerd te hebben. Verder is 2034 een streefdoel: bij het 200-jarig bestaan van de school hopen we vanuit de erfgoedwerking een mooie bijdrage te leveren tot het jubileum. Ondertussen is het contact met de vrijwilligers echt leuk. De verhalen die onze éminences grises iedere week opdissen bij de koffie zijn een lust voor het oor. Ik leer trouwens ook iedere week nog zoveel bij over de school. Ik vind het belangrijk om op een open en correcte manier om te gaan met het verleden, dat begint bij het zorgvuldig bewaren en inventariseren van álle sporen uit dat verleden. Dat is de klus waar we momenteel hard aan werken. Op termijn willen we dit ook ontsluiten voor het publiek en voor historisch onderzoek. Een voorproefje daarvan is de kleine tentoonstelling op de opendeurdag van de school. We hopen bezoekers te prikkelen met enkele stukken uit de collectie, vertrekkende vanuit enkele mooie plannen. Tegelijk een manier om als erfgoedkring zicht-

Vanuit Erfgoed Noorderkempen stuurt Lotte Engelen (momenteel met bevallingsverlof) dit mee aan. Er waren verschillende vormingsmomenten voor de vrijwilligers. “Wat me enorm verraste, is de grote hoeveelheid voorkennis die zij zelf al in huis hadden over de geschiedenis van de school en de collectie. En wat de vondsten betreft: ik ben zelf heel geïnteresseerd in keramiek, dus ik vond de Boch-borden met logo van de school echt indrukwekkend. Dat een school in die periode het geld had om een eigen servies met logo te laten fabriceren bij Boch La Louvière, vind ik heel fascinerend. In de toekomst hoop ik dat we dit werk kunnen verderzetten met de vrijwilligers: inventariseren, digitaliseren en correct verpakken van de stukken, ontwikkelen van expo’s enz. Op termijn zou het fijn zijn als de collectie nog meer gebruikt wordt in tentoonstellingen, online publicaties, meer bruiklenen en inzet voor educatieve doeleinden. Het ultieme doel op de lange termijn is dat we dit waardevolle schoolerfgoed niet alleen veilig bewaren voor toekomstige generaties, maar het binnenkort ook toegankelijk en zichtbaar maken voor het brede publiek!” (mdl) De kleine tentoonstelling van ’t Pastoorsfabriekske vertrekt van de plannencollectie van de school, aangevuld met een beperkt aantal objecten en is gratis toegankelijk tijdens de opendeurdag op zaterdag 9 mei. Ook interesse om mee te werken? Stuur een mailtje aan Loes Willems via loes.willems@ klein-seminarie.be.

Zesdejaars Taal en Communicatie ontwierpen onder meer deze flyer. MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 23

LAATSTE REIS

Een brief voor Cees Nooteboom Hoogstraten, 12 februari 2026 Onze buurvrouw wist het eerder dan wijzelf: dat onze reis naar Menorca niet zomaar een vakantie zou worden, maar een omweg en een zoektocht naar een leven dat enkele maanden later beëindigd zou worden. Want gisteren, 11 februari, is de bekende Nederlandse schrijver Cees Nooteboom, 92 jaar oud, heel rustig gestorven op zijn geliefde eiland Menorca. Het eiland was niet alleen zijn werkplek maar ook een veilige schuilplaats dicht aan zee. Een paar dagen voor ons vertrek stond buurvrouw Rosette aan onze deur, met in haar hand een eenvoudige enveloppe met in grote letters ‘Cees Nooteboom Sant Lluis’. “Of ik deze brief aan Cees Nooteboom wilde bezorgen?” Ze zei het zonder omhaal, alsof je een buurman even een krant brengt. “We zijn samen opgegroeid,” bekende ze. “Ik, hier in de straat. Hij, daar aan zee“, tussen de bladzijden die haar al die jaren hadden vergezeld. Ik sputterde tegen. Ik wist niet waar hij woonde, en al helemaal niet hoe je op een eiland een schrijver vindt die in zijn boeken de wereld rondzwierf, die Europa in fragmenten opschreef, die het leven behandelde als een reeks omwegen, kronkelwegen, vertragingen. Toch verdween de brief in mijn koffer, met de halfslachtige geruststelling: ‘we zullen wel zien’. Tien dagen lang is die brief met ons mee gereisd, als een kleine, zwijgende metgezel. Hij lag op de achterbank, op de keukentafel, naast de sleutelbos en zonnebril, altijd binnen handbereik en toch onaangeraakt. Intussen wisten wij nog niet dat de man voor wie hij bestemd was, door zijn ziekte al aan het wegglijden was naar een ander soort stilte, een stilte voorbij de taal.

Op de laatste dag van ons verblijf op Menorca stelde mijn vrouw voor om toch maar op zoek te gaan naar die grote Nederlandse schrijver: “Zijn dorp ligt vlak bij de luchthaven. We kunnen het toch proberen?” En zo reden we naar Sant Lluis, het

Deze dames op het plein wezen me de weg naar de bekende schrijver

24 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

witte dorp van windmolens en stille straten, waar de hitte de dag traag maakt en elk geluid lijkt te worden opgezogen door het stof. In een lange, autovrije straat vroeg ik aan een ober en een barman naar de beroemde Nederlandse schrijver die hier al een halve eeuw zijn zomers doorbracht. Ze keken naar de naam op de omslag, lazen hem alsof ze hem voor het eerst zagen, en schudden aarzelend het hoofd. De man die in meer dan dertig talen werd vertaald, die kandidaat was voor de Nobelprijs, bleek in zijn eigen dorp een grote onbekende. Ik gaf me even gewonnen en wilde de brief posten in het stadhuis, op een plein dat al eeuwen dezelfde siësta leek te houden. Maar mijn vrouw zei: “Vraag het aan die vrouwen, daar in de schaduw. Als iemand het weet, zijn zij het.” De dames in de lommer, gracieus oud geworden, leken uit hetzelfde weefsel gesneden als de herinneringen waaruit Nooteboom zijn verhalen maakte. Toen ik hen de naam op de envelop toonde, knikte één van hen bijna achteloos. “Ja, die man woont hier, wat verderop”. Ze belde een journalist, die een straat verder woonde, en die de gerenommeerde schrijver kende - Menorca is klein, verhalen reizen snel - en even later werden we door de nauwe straten geleid, alsof we niet een huis, maar een voetnoot in een groot oeuvre naderden.

Aan het einde van een smal, stoffig straatje verscheen een oude auto. “Dat is Simone,” zei de journalist. “De vrouw

Het witte dorp Sant Lluis met zijn windmolens

LAATSTE REIS van Cees.” Hij ging met open armen midden op de weg staan om haar tot stilstand te dwingen, en daar, tussen stof en zonlicht, werd het leven even een scène die Cees zelf had kunnen opschrijven. Simone was gehaast. Op de passagiersstoel lag geen bagage, maar luiers, verband, de stille attributen van aftakeling. Ze had geen tijd en toch maakte ze tijd. In het Nederlands vertelde ik haar over de brief, over de buurvrouw die haar jonge jaren had gespiegeld aan die van een jongen uit Den Haag, die later uitgroeide tot een van de grootste Nederlandse schrijvers van zijn tijd. Simone luisterde, glimlachte kort, en zei dat ze de brief meteen aan Cees zou geven. Bezoek, nee, dat kon niet meer. Hij was te ziek. Zijn verjaardag, amper dagen geleden, was te uitbundig geweest voor een lichaam dat al bezig was afscheid te nemen. Daar, op dat kruispunt van een stoffige straat en een haastige auto, is onze ontmoeting met Cees Nooteboom gebleven bij de drempel. We zagen hem niet, hoorden zijn stem niet, maar wisten dat hij een paar kamers verder lag, in het huis op het eiland dat hij liefhad.

Gisteren is hij gestorven, 92 jaar oud, in Sant Lluis, in zijn Menorcaanse huis aan het einde van een weg die voor hem het einde van de wereld leek. Decennia lang schreef hij romans, gedichten, reisverhalen en essays, en reisde hij als een koortsige getuige door Europa en ver daarbuiten. Zijn oeuvre is een netwerk van herinneringen en omwegen, van steden en landschappen, van vragen die nooit helemaal worden beantwoord. Men noemt hem een literaire reus, een meester van

WO O R D

V A N

D E

de omweg, een schrijver voor wie schrijven zelf een vorm van uitgesteld sterven was. Maar voor onze buurvrouw was hij gewoon Cees, een jongen van haar generatie met wie ze tussen de regels door ouder was geworden. Voor ons was hij, op die ene dag in augustus, een bijna-aanraking: een man achter een muur, een stem achter een deur, een lichaam achter een kamer vol verzorgingsspullen. Misschien is dat precies wat hij altijd heeft geschreven: dat je mensen nooit helemaal bereikt, dat je hen benadert via omwegen, via een brief die in een koffer ligt, die in een auto ligt, die in een hand van een vrouw eindigt die haast heeft. Of hij die brief nog heeft kunnen lezen, zullen we nooit weten. Misschien heeft Simone hem voorgelezen, daar in die kamer die naar zee en naar zorg rook. Misschien is de envelop ongeopend gebleven, een klein, wit beschreven eiland in een kamer die langzaam donker werd. Het doet er niet zoveel toe. De brief heeft zijn bestemming bereikt. Zoals ook hij nu zijn bestemming bereikt heeft.

En ergens, in een huis in onze straat, zit nu een vrouw die een krant openslaat en leest dat haar Cees niet meer leeft. Zij weet dat er een brief is geweest die de zee overstak en een stoffige straat bereikte, en dat is misschien genoeg: een klein, geheimzinnig lijntje tussen een Vlaamse voortuin, een Spaans eiland en een kamer waarin een grote schrijver heel stil is geworden. En ik weet ook zeker dat één van de laatste geschreven brieven aan die grote Nederlandse schrijver uit Hoogstraten kwam. (pm)

M A A N D (57)

Mannekes, dat ziet er echt niet goed uit...

1 2 3 4

1. Pak ’m vast en doe mee!

5

2. Soort van huisartsenwachtpost in het Zweden van Jan Opdekamp

6 7

3. Centraal gelegen jachtpark in Hoogstraten

8

4. Je kunt er snoezelen

9

5. Deze private chef verovert huiskamers

10

6. Ze was de verre nicht van Nicolaas Leopold 7. Nieuw fietsatelier in Meer 8. Kun je doen met de majorettes van de Marckezonen 9. Winnaar cultuurprijs 2025 10. Dit natuurherstelproject werd met succes afgerond 11. Het hoeveelste kindje van Chris Verbist? 12. Wekt erfgoed tot leven in Meersel-Dreef (jc) IJ’ is één vakje. Mail het woord uiterlijk dinsdag 12 mei door naar woord@demaand.be en maak kans op een cadeaubon van Hoogstraten voor de waarde van 20 euro. Of stuur naar: DE HOOGSTRAATSE MAAND, Begijnhof 27, 2320 Hoogstraten. Vergeet niet uw naam en adres te vermelden.

11 12

Oplossing april 1 O S

C A R

2

G A R D

I

3 M I

C R O B

E

4 M E

T

T

E

E N

E

5 K N

I

6 B

O B O E

I

7 W O L 8 W A C H T 9 D E

K

10 D O R

P

A A N

R T R

IJ D

E N

K

Z A A

L

E N S

C A F

E

11 H U M O R 12 V E

E

R M A N

De cadeaubon van € 20 gaat naar:

Annie Fransen, Planetariumlaan 219 b 202, 2610 Wilrijk

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 25

TENTOONSTELLING

Chris Verbist kijkt terug op 28 jaar lesgeven

“Tot dan zal IKO Meer mijn vijfde kindje zijn…” TENTOONSTELLING IKO Hoogstraten viert dit jaar haar 60-jarig jubileum, ook de afdelingen in Meerle, Meer, Brecht en Merksplas delen volop mee in de feestvreugde. Al 28 jaar lang is Chris Verbist de bezielende kracht achter IKO Meer, waar kinderen en jongeren hun creativiteit ontdekken en stap voor stap ontwikkelen. Wat ooit begon als een kleinschalig initiatief, groeide hier uit tot een bloeiende kunstafdeling waar kinderen niet alleen hun eerste creatieve stappen zetten, maar vaak ook blijven tot ze 18 jaar zijn. “Omdat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken, ga ik elke dag met een blij gezicht werken,” zegt ze. “Dan weet je dat je goed zit.” Van 14 mei tot 14 juni kan je dat ook zelf ervaren in de tentoonstelling op de kloostersite.

Geluk en verdriet Chris groeit op als nakomertje in een gezin van vijf kinderen. Wat meteen opvalt, is hoe levendig haar herinneringen zijn. “Ik kan me dingen herinneren van toen ik tweeënhalf was: de geur van de speelgoedkasten in de kleuterschool, de knutselwerkjes voor Kerstmis en Pasen, de schilderschortjes.” Ze beschrijft het alsof het gisteren was.

Als kind had ze weinig nodig om gelukkig te zijn. Ze was een echt buitenkind, dat speelde onder de treurwilg en tussen de dieren - honden, katten en zelfs een papegaai. Creativiteit zat bovendien diep verankerd in het gezin: haar vader, die een houtzagerij had, kon prachtig tekenen en schilderen. Haar moeder was handig en creatief met stof en wol en kon goed naaien en breien.

Toch kende haar jeugd ook moeilijke momenten. Op haar twaalfde kreeg haar broer een zwaar auto-ongeval. Twee jaar later overleed haar vader op 53-jarige leeftijd, het jaar nadien stierf ook moemoe die bij haar inwoonde. “Dat waren zware jaren voor ons gezin, ook al woonden drie kinderen toen niet meer thuis...”

Leerschool “De Chiro, dat was mijn leven. Ik heb daar minstens evenveel geleerd als op school,” vertelt Chris. “Als leidster leerde ik er organiseren, plannen, creatieve activiteiten bedenken en verantwoordelijkheid opnemen, vaardigheden die later onmisbaar zouden blijken in het leven.” “In de zomer was ik weken bezig met het uitwerken van het kampthema, het plannen van activiteiten en vooral ook het maken van decors. Het kamp was echt het hoogtepunt van het jaar. Ik ga nu nog elk jaar een avond knutselen op kamp met de kinderen en dan blijf ik er een nachtje slapen in de tent. Eens Chiro, altijd Chiro.” Omdat de Chirolokalen in en rond het klooster lagen en dit voor haar een tweede thuis was, groeide daar een levenslange band met de kloostersite.

Kunstonderwijs Chris met haar familie: de kleinste is zijzelf. Van links naar rechts: Roger, Gerd, Rud en zittend Frie.

26 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Na twee jaar algemeen secundair onderwijs voelt Chris dat haar toekomst

TENTOONSTELLING deren, knutselen, boetseren tot werken met hout, collage en druktechnieken. Tegelijk krijgen ze de vrijheid om hun eigen creativiteit te ontwikkelen. In het 5e en 6e middelbaar werken jongeren aan een persoonlijk project, dat ze tijdens de jaarlijkse tentoonstelling presenteren. “Daar zijn ze dan enorm trots op en dan zie je ze glunderen…!”

De jongerenafdeling, samen met collega Valerie Dubois. niet in theorie of wiskunde ligt, maar in creativiteit. Via het toenmalige PMS ontdekt ze het kunstonderwijs en trekt ze naar het Heilig Graf in Turnhout, waar ze kiest voor het kunstsecundair onderwijs. “Het voelde meteen als thuiskomen. Ik droomde er toen al van om later creatieve lessen te geven aan kinderen, liefst op de kloostersite.” Na haar middelbaar volgt ze daar ook een regentaat plastische kunsten. Het was een bewuste keuze: dicht bij huis blijven, niet op kot moeten en rekening houden met moeder die er alleen voorstond. “Als ik nu terugkijk, zou ik dezelfde keuze opnieuw maken.” Na haar studies start Chris in Het Zwart Goor in Merksplas, waar ze les geeft in het buitengewoon onderwijs. Werk vinden was in die tijd niet evident. “We waren met 24 afgestudeerden en er waren amper jobs. We waren al blij dat we ergens konden beginnen,” blikt ze terug. Niet veel later krijgt ze een telefoontje van Jef Martens met de vraag om vier uur les te geven in de kinderateliers van IKO Hoogstraten. Die vier uur groeien uit tot acht, wat perfect te combineren valt met haar gezin en haar werk als onthaalmoeder. “Ik koos er bewust voor om veel thuis te zijn bij de kinderen en we leefden eenvoudig. Zo maakte ik bijvoorbeeld zelf al hun kleren.”

IKO Meer Na tien jaar in Hoogstraten komt de vraag om in Meer een nieuwe afdeling op te starten. “Als we één klas vol kregen, was het al goed,” vertrouwde Jef haar toe.

“Maar we hadden meteen vijftig leerlingen.” De start vindt plaats op de kloostersite, een plek vol nostalgie voor haar. “Op die bijzondere plaats van je hobby je beroep mogen maken, dat was echt bijzonder,” zegt ze daarover. Al snel groeit het aantal leerlingen naar 75 en ontstaan er meerdere ateliers. Wanneer de kloostersite later gerenoveerd wordt, moet IKO Meer verhuizen naar een schoolgebouw naast de jongensschool. “Het was even wennen, want de kloostersite zat echt in mijn hart. Maar hier is alles moderner en er is meer opbergruimte. En ik woon op vijf minuten fietsen, nooit file - dat is pure luxe.” Vandaag biedt de afdeling ateliers aan voor kinderen en jongeren, terwijl volwassenen vanaf hun 18de terecht kunnen in IKO Hoogstraten. Wat IKO Meer bijzonder maakt, is de persoonlijke aanpak en de continuïteit. Kinderen starten er vanaf hun zesde en blijven vaak tot hun achttiende. “In die jaren zie je hen niet alleen artistiek groeien, maar ook als mens. Dat is het mooiste aan mijn job.”

Chris ziet hoe het onderwijs ondertussen veranderd is. Waar leerlingen vroeger vier uur per week les kregen, en later drie, is dat vandaag door besparingen van de overheid nog maar twee uur. “Dat is echt wel wat te kort, want als je goed en wel bent begonnen, moet je al denken aan opruimen en voortdurend de tijd gade slaan.” Daarnaast merkt ze dat kinderen moeilijker kunnen focussen. “Alles gaat sneller, we hollen onszelf voorbij en schermen spelen daar volgens mij allicht een grote rol in. Kinderen zijn constant geprikkeld en vinden het moeilijker om zich lang op hun werk te concentreren.” IKO Meer weerspiegelt de diversiteit van de samenleving. Kinderen uit verschillende culturen en met uiteenlopende mogelijkheden vinden er hun plek. “Sommige kinderen hebben het moeilijk op school, maar zijn hier ongelooflijk creatief. Dan zie je ze openbloeien en echt wonderlijke creaties maken, wat zo belangrijk is voor hun welbevinden.”

Buiten de muren Voor tentoonstellingen denkt Chris graag buiten de klassieke kaders. Tijdens de coronaperiode organiseerde ze een expo in etalages doorheen het dorp, later volgde een openluchttentoonstelling in De Mosten. Dit jaar keert ze terug naar haar roots, met een grote tentoonstelling op de kloostersite in Meer, die ondertussen erkend is als Europees erfgoed. “De perfecte plaats om 60 jaar IKO te vieren. Binnen tonen we de kwetsbare werken, buiten komt er een grote openluchttentoonstelling.”

Glunderen

De thema’s zijn nauw verbonden met deze bijzonder plek: de natuur in het kloosterbos, de vroegere school, de bibliotheek, het bakkertje, de lokalen en ja, zelfs de hondenweide. “Het zijn allemaal plaatsen die nauw verbonden zijn met de geschiedenis en het huidige leven op en rond het klooster.” Op zaterdagen tijdens de tentoonstellingsperiode geeft Chris er ook les in openlucht, zodat bezoekers kunnen zien hoe de ateliers werken.

In de ateliers maken kinderen kennis met allerlei technieken - van tekenen, schil-

Ze mag al terugkijken op een leven gewijd aan kunst en kinderen. Ze is immers niet

De ateliers zijn vaak gemengd in leeftijd, wat zorgt voor een warme dynamiek. “Oudere leerlingen helpen de jongere. Het voelt echt aan als één familie. Op sommige lesmomenten zijn er 2 ateliers en staan er naast mij 3 verschillende fantastische collega’s waarmee ik heel graag samenwerk.”

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 27

TENTOONSTELLING Niets we zagen het toen het gebeurde hoe ze aarzelde toen ze struikelde tuimelde totterde toen ze viel

DICH TERL IJKE VRIJ HEID

wat was het vroegen we later ik weet niet zei ze het was ongeloof nee verbazing nee besef nee

“Dit is echt mijn tweede leven en mijn levenswerk.” alleen leerkracht, ook moeder en moeke. Naast de heerlijke job van lesgever, zorgt ze mee voor de kinderen en kleinkinderen. “Ik zeg altijd: ik heb vier kinderen, vier kleinkinderen… en nog 180 IKO-kinderen.”

wat was het dan drongen we aan

Trots

het was zei ze niets

Na bijna drie decennia nadert haar pensioen, maar aan stoppen is ze nog niet toe. “Zolang ik gezond ben en het graag doe, ga ik gewoon verder. Ik bekijk het jaar per jaar. Tot dan zal IKO Meer mijn vijfde kindje zijn, zoals Jef Martens altijd zei, want het is echt mijn tweede leven en mijn levenswerk.” Wanneer je haar vraagt waar ze het meest trots op is in haar job, zegt ze met overtuiging: “Dat ik mijn passie kan delen. Dat ik kinderen zie groeien. Dat ik van mijn hobby mijn job heb kunnen maken…” Het klinkt eenvoudig, maar het vat haar verhaal perfect samen. IKO Meer blijkt dan ook veel meer dan een kunstacademie. Het is een plek waar generaties kinderen hun creativiteit ontdekken en ontwikkelen, in een warme en hechte omgeving. En

marleen waar Chris al bijna dertig jaar lang elke dag opnieuw bewijst dat passie het verschil maakt. Praktisch: Tentoonstelling van IKO Meer op de kloostersite van 14 mei t/m 14 juni. IKO Hoogstraten zet de deuren van de ateliers open op 4, 5 en 6 mei; op 4, 5, 6 en 9 mei is er in het voormalige internaatsgebouw van het Spijker ‘Allez les filles’ met werk van de Hoogstraatse keramiekateliers. In juni zijn er tentoonstellingen in alle vestigingen. (jl)

&

Centrale verwarming Vloerverwarming Sanitaire installaties Gasinstallaties Warmtepompen Airconditioning Epelteer 27 - 2320 Hoogstraten 0495 24 24 11 wm.installatiebedrijf@telenet.be wm-installatiebedrijf.be 28 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

GESCHIEDENIS - ERFGOED

Van het Heilig Roomse Rijk tot het Vorstendom van Salm-Salm

Vorst van Salm-Salm op vierdaags bezoek in Hoogstraten GESCHIEDENIS ERFGOED Van 4 tot en met 7 juni brengt Vorst Emanuel Philipp van Salm-Salm, erfopvolger van de op 6 augustus 2024 overleden Vorst Carl-Philipp van Salm-Salm een bezoek aan Hoogstraten. Aanleiding is de benoeming van Emanuel Philipp tot erehoofdman van de SintJorisgilde van Wortel, een titel die zijn vader ook droeg. De vorst, die zich ook de 10de Hertog van Hoogstraten mag noemen wil tijdens zijn bezoek kennis maken met de regio waar zijn voorouders van 1657 tot 1793 verbleven. macht hadden. De verzameling van grote en kleinere staten strekte zich uit op gebieden die nu behoren tot Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België en Nederland, Noord-Italië, Luxemburg en delen van Tsjechië, Frankrijk en Polen.

Het vorstendom Salm

Na Carl Philipp van Salm-Salm aanvaardt nu ook zijn oudste zoon Emanuel Philipp de titel Erehoofdman van de Sint-Jorisgilde Wortel.

W

at is of was het Vorstendom SalmSalm, hoe kwam het hoog adellijk geslacht in Hoogstraten terecht en waarom hebben ze het kasteel van Hoogstraten en hun andere eigendommen in verschillende steden in België verlaten.

Het Vorstendom Salm ontstond in de 11de eeuw in Vielsalm in de Ardennen, dankt zijn naam aan de daar gelegen rivier de Salm, en was een van de vele kleine vorstendommen in het Heilige Roomse Rijk. Het soevereine mini-staa tje, geleid door de vorsten van Salm had een eigen administratie, wetgeving en munt. Het telde ongeveer 5.000 inwoners, grotendeels boerenbevolking. In Vielsalm en deelgemeente Salmchâteau zijn nog bescheiden ruïnes bewaard. Een museum en een erfgoedwandeling verwijzen naar het historisch verleden. Door erfrechten en huwelijken ontstonden er, naast het vorstendom bij Viel-

salm nog andere Salm-entiteiten zoals het vorstendom Salm in de Vogezen - nu Frankrijk - met als hoofdstad Senones. Ook hier kan je nog ruïnes van het kasteel van Salm bezoeken. Maar het grote geheel van het Heilige Roomse Rijk was door versnippering moeilijk te besturen. Door de reformatie en de Dertigjarige Oorlog (1568 tot 1648) werd het rijk ernstig verzwakt en op 2 maart 1793 werd het vorstendom Salm bij de Franse Republiek ingelijfd. De vorst van Salm-Salm werd schadeloos gesteld met belangrijke delen van het voormalige prinsbisdom Münster, zo ontstaat het nieuwe Vorstendom Salm-Salm met als belangrijkste residentie de Waterburcht in Anholt in Isselburg, net over de Nederlands Duitse grens.

Het Land van Hoogstraten In de periode van het Heilige Roomse Rijk lag Hoogstraten in het grensgebied van het Hertogdom Brabant met een com-

Het vorstendom Salm maakte van haar ontstaan deel uit van Het Heilige Roomse Rijk, een middeleeuws en vroegmodern rijk dat ontstond in het jaar 800 met de kroning van Karel de Grote tot keizer. Het was geen eenheidsstaat maar een los verband, een lappendeken van honderden staten, koninkrijken, hertogdommen, vorstendommen, stadstaten en kerkelijke gebieden. De keizer was de leider, maar zijn macht werd beperkt omdat hij moest samenwerken met andere vorsten en bisschoppen, plaatselijke heersers die lokaal veel

Nicolaas Leopold van het vorstendam Salm in Vielsalm huwde met zijn verre nicht Dorothea. Sinds dit huwelijk ontstond het zeer welstellende Vorstendom Salm-Salm MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 29

GESCHIEDENIS - ERFGOED plex bestuur. Als deel van Brabant viel het gebied onder de Bourgondische en later Habsburgse Nederlanden. De keizer had theoretisch het gezag, maar ook hier hadden de lokale heren en graven vaak de feitelijke macht. Na het geslacht Van Cuijck vanaf 1230 zijn het vooral Elisabeth van Culemborg en Antoon de Lalaing die in het begin van 16de eeuw vorm en aanzicht gaven aan het Land van Hoogstraten. Antoon de Lalaing (1480 - 1540) was de eerste graaf van Hoogstraten. De laatste telg van de adellijke familie de Lalaing was Gabriella de Lalaing, de negende gravin van Hoogstraten. Zij huwde in 1657 met Karel Florentijn van Salm-Salm. Door het overlijden van hun zoon Willem Florentijn van Salm-Salm erfde zijn eerstgeborene Nikolaas Leopold (1701 - 1770) als achtjarig kind het graafschap Hoogstraten. Keizer Karel VI verhief het graafschap op 6 januari 1740 tot hertogdom waardoor Nikolaas Leopold de titel van Hertog van Hoogstraten kreeg.

Hertogdom Salm-Salm Op 25 maart 1719 trouwde Nikolaas Leopold op 18-jarige leeftijd met zijn nicht Dorothea Francisca Agnes van SalmSalm in het kasteel van Anholt. Nicolaas Leopold was eigenaar van de het vorstendam Salm rond Vielsalm, zijn 17-jarige vrouw was erfgename van de zeer rijke tak van Salm in de Vogezen. Door dit huwelijk herenigde Nikolaas Leopold twee verschillende takken van het adellijke huis van Salm-Salm. Na de dood van zijn eerste vrouw Dorothea trouwde Nikolaas Leopold met haar zus Louise Eleonora. Het is deze Louise Eleonora die de gilde van Wortel in 1783 een koningsschild schonk.

Het jachtpaviljoen De Hees ligt als centraal punt in een domein met 16 dreven. Uit zijn eerste huwelijk had Nikolaas Leopold 18 gelegitimeerde kinderen. Drie ervan stierven als baby, drie anderen werden stiftdame in Thorn en naast een bisschop huwden de andere kinderen met leden van andere adellijke families. Door zijn huwelijk met zijn verre nichten van een andere tak Salm was Nikolaas Leopold een machtig en rijk man. Ze verbleven regelmatig in het kasteel in Hoogstraten of vertoefden in het Huis van Hoogstraten in Mechelen of Antwerpen of hun stadspaleis in Brussel. De ruïnes van dit gebouw liggen naast deze van het Koudenbergpaleis onder het Koningsplein en de Koningsstraat in Brussel. De ondergrondse ruïnes zijn opgegraven en toegankelijk voor het publiek.

De Hees Omwille van zijn status en prestige bouwde Nikolaas Leopold in 1757 De Hees als jachthuis, centraal gelegen op een 600 hectare groot jachtpark met zestien statige dreven in stervorm. Bepaalde bron-

nen beweren dat Nikolaas Leopold De Hees liet bouwen in opdracht van de Paus en dit omwille van zijn twee huwelijken met familie uit de eerste graad, maar dat lijkt een fabel te zijn. In werkelijkheid zou hij dit gedaan hebben om werk te verschaffen aan de bevolking in moeilijke tijden. De hertog van Salm-Salm was de grootste grondeigenaar van de Noorderkempen, met zo’n 2.400 hectare grond verspreid over zeven gemeenten, goed voor ongeveer 12 % van het grondgebied van de huidige fusiegemeente Hoogstraten. Bovendien was hij eigenaar van de Salm-Salmmolen, de Laermolen, de watermolen van Meersel-Dreef en een 15tal hertogelijke hoeven. De Katelijnehoeve in de Moerstraat (nr. 64) is er nog een van. Die eigendommen werden beheerd door rentmeesters, die ze verhuurde aan lokale landbouwers in de vorm van grote pachten. Een van deze rentmeesters, Jean Nicolaas Poncelet, was van 1783 tot 1788 koning van de Sint-Jorisgilde van Wortel. Tijdens de Franse Revolutie werden in 1793 alle kerkelijke eigendommen ‘genationaliseerd’ en verloor de adel haar privileges, veel van hun eigendommen werden onteigend. Na de val van Napoleon kregen de adellijke families hun eigendommen terug. Het kasteel van Hoogstraten bleef in handen van de overheid, omdat het inmiddels een opvangtehuis voor landlopers was.

De Waterburcht in Anholt.

30 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Tussen 1845 en 1854 verkocht de familie van Salm Salm hun eigendommen in de regio Hoogstraten, vaak aan industriëlen, grootgrondbezitters zoals de Gentse families Voortman en Jaequemyns of de Antwerpse ondernemer Maximiliaan Van den Bergh. Zij ontgonnen de gron-

GESCHIEDENIS - ERFGOED den en hebben zo de landbouwstructuren van de regio Hoogstraten sterk beïnvloed.

Erfrecht In 1793 vluchtte de familie van Salm-Salm naar het Duitse Anholt. De dynastie beschikt daar immers over de Wasserburg Anholt, met een belangrijk kunstmuseum, bibliotheek en landgoed inclusief een golfclub en een wildpark, dat toegankelijk is voor het publiek. De opeenvolgende erfgenamen mogen zich nog steeds Vorst van Salm-Salm en Hertog van Hoogstraten noemen. Door het overlijden op 91-jarige leeftijd van vorst Carl Philipp op 6 augustus 2024, werd zijn eerstgeboren zoon Emanuel Philipp Nikolaus van Salm-Salm de 10de Vorst van Salm-Salm.

Ook de huidige vorst Emanuel Philipp trouwde tweemaal, maar beide huwelijken bleven kinderloos. Daardoor wordt zijn oudste broer Prins Antonius Jochim, of diens zoon Willem mogelijk de opvolger van de huidige vorst Emanuel Philipp. De nazaten van het huis Salm bestaan nog steeds als Duitse adel. De titel “Vorst van Salm-Salm” wordt nog gebruikt als adellijke eretitel, maar heeft geen politieke macht meer. Naast een ontvangst in het stadhuis en het gildelokaal in Wortel brengt het gezelschap ook een bezoek aan de Sint-Katharinakerk, het Gelmelslot, de Hees en wellicht ook aan het begijnhof en de Laermolen. Op zondag 7 juni, de tweede zondag van Heilig Bloed, stapt de vorst mee op in de processie. (fh)

Vorst Carl Philipp was tweemaal getrouwd en had vier kinderen uit zijn eerste huwelijk. Zijn oudste zoon en opvolger Emanuel Philipp Nikolaus studeerde rechten en leidde al sinds 2001 de familiezaken en de landgoederen. Sinds 2011 is hij voorzitter van de katholieke bond van historische Duitse schuttersgilden. Bij families zoals Salm-Salm geldt een vorm van erfrecht, waarbij het familiebezit, zoals kastelen, landgoederen en titels, ondeelbaar overgaan op de oudste zoon. De jongere kinderen: Antonius, Felicitas en Clemens krijgen een financiële vergoeding, familietrust of rechten in een vennootschap. De sleutelfuncties voor het beheer van het geheel worden binnen de familie verdeeld. Op die manier worden alle kinderen betrokken bij het beheer van de familiebezittingen zonder er eigenaar van te zijn.

Onder de Kunstberg in Brussel kan je nog wandelen in de ruïnes van het Hof van Hoogstraten.

Wat met het Gelmelslot? Ooit zal het Gelmelslot geen gevangenis meer zijn, maar zolang er grondslapers zijn in andere gevangenissen zal Hoogstraten wellicht open moeten blijven. Zoals de plannen nu liggen, zou het oudste deel van het kasteel eind 2030 gesloten worden maar zouden er nog 70 of 140 gevangenen verblijven. Wat de toekomst van het kasteel betreft is het zonde dat men het Gelmelslot niet

meegenomen heeft in het nominatiedossier van de Koloniën van Weldadigheid voor Unesco. In het verhaal van die koloniën kan men gewoon niet naast het kasteel. Nadat Johannes van den Bosch met Frederiksoord (1818), Ommerschans (1821) Willemsoord (1822) en Wilhelminaoord (1821) vier koloniën in de Noordelijke Nederlanden had, ging hij in 1822 op

zoek naar locaties voor een vrije en een onvrije kolonie in het Zuiden. De keuze lag voor de hand. Het voormalige kasteel van de hertogen van SalmSalm was door de Fransen aangeslagen en in 1808 werd het door Napoleon een bedelaarsoord. Van den Bosch wist dat er in de regio voldoende woeste gronden lagen en de bedelaars kon hij inzetten bij de eerste ontginningswerken die nodig waren om beetje bij beetje meer bedelaars en armoezaaiers op te vangen. Zonder het Gelmelslot zou er wellicht geen sprake geweest zijn van beide koloniën en zowel de kolonie van Wortel als die van Merksplas bleven nog jaren bestuurlijk deel uitmaken van het bedelaarsoord Hoogstraten. Het stadsbestuur of de provincie zou het studiebureau en de plaatselijke medewerkers die het Unescodossier schreven de opdracht moeten geven om voor Unesco het verhaal te vervolledigen. Er is al een zeer uitgebreide kwaliteitsvolle historische nota beschikbaar en er werden al bouwtechnische onderzoeken uitgevoerd. Wachten hoeft niet meer. (fh) MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 31

ZORG

Hoogmark toont snoezelruimte op de opendeurdag

Aandacht voor de mens achter de beperking… ZORG Hoogmark is een kleinschalig woonhuis (in de Loenhoutseweg, naast de oprit naar Sportoase) waar tien volwassenen met een matig verstandelijke beperking dag en nacht professionele begeleiding krijgen. Een team van opvoeders ondersteunt er de bewoners in wonen en leven op zoek naar levenskwaliteit. Binnenkort krijgt Hoogmark er een bijzondere ruimte bij: een snoezelruimte. Dit is een plek waar rust en beleving centraal staan, waar bewoners kunnen ontspannen of net extra prikkels kunnen ervaren. Tijdens de open deur van 8 mei wordt de ruimte officieel voorgesteld. Hoogmark is geen instelling, maar een huis. Begeleiders Noor Kokke en Mirthe van Dijck, samen met vrijwilliger Leen, vertellen met zichtbaar enthousiasme over het nieuwe project. “Wij willen echt inzetten op inclusie,” legt begeleider Noor uit. “We zitten hier dus niet afgezonderd, maar gewoon tussen de mensen. We gaan met onze bewoners naar de winkel, naar activiteiten… Ze maken deel uit van de maatschappij.” De tien bewoners vormen een hechte groep, met leeftijden die sterk uiteenlopen. De oudste is 78 jaar, de jongste 28. Die mix zorgt voor een unieke dynamiek, waarin ieder zijn eigen noden en karakter heeft, maar waar tegelijk ook een sterk groepsgevoel heerst. Begeleiders zorgen er dagelijks voor dat alles vlot verloopt: van praktische zaken zoals maaltijden en was, tot het begeleiden naar dagbesteding en het organiseren van activiteiten. “Eigenlijk zorgen we voor hun algemeen welzijn,” vat Mirthe samen. “Dat is heel breed, maar net dat maakt het zo waardevol.”

Snoezelen De nieuwe snoezelruimte sluit perfect aan bij die zorg op maat. Maar wat houdt zo’n ruimte precies in? “Een snoezelruimte is een plek waar alle zintuigen geprikkeld worden,” vertelt Noor. “Denk aan licht, geluid, geur, beweging en gevoel. Je kan die

prikkels gebruiken om iemand tot rust te brengen, maar ook om net extra stimulatie te geven.” Die dubbele functie maakt de ruimte bijzonder waardevol. Na een drukke of emotioneel zware dag kan een bewoner er tot rust komen in een zachte, prikkelarme omgeving. Anderzijds kan de ruimte ook ingezet worden om net meer activatie te bieden aan bewoners die daar nood aan hebben. “Het is echt maatwerk,” vult Mirthe aan. “Je kijkt per persoon wat nodig is en past de omgeving daarop aan.” Deze ruimte wordt uitgerust met verschillende elementen die inspelen op de zintuigen. Zo komt er een speciaal trilbed dat zachte vibraties geeft, afgestemd op bijvoorbeeld muziek of beelden. Die trillingen kunnen een rustgevend effect hebben. Daarnaast is er een bubbelunit, waarin gekleurde bubbels langzaam omhoog bewegen. Het zachte licht en de beweging zorgen voor een visueel rustpunt. Een ander opvallend element is de Omnivista, een interactief projectiesysteem dat beelden op de vloer of op tafel projecteert. Bewoners kunnen er spelletjes mee spelen of gewoon genieten van bewegende beelden. “Het fijne is dat die Omnivista mobiel is,” zegt Mirthe, “we kunnen die dus ook buiten de snoezelruimte gebruiken, bijvoorbeeld op de kamer van een bewoner.” Verder wordt de ruimte aangekleed met aangepaste verlichting, schermen en LED-strips die de sfeer volledig kunnen veranderen. Denk aan een oceaanthema, waarbij blauwe tinten, bewegende beelden en trillingen samen een totaalervaring creëren. Ook aan tastzin is gedacht. Een vrijwilliger maakte een speciaal voeldoek, waarmee bewoners verschillende structuren kunnen ontdekken en ervaren.

Steun De realisatie van zulke snoezelruimte is geen evidentie, maar het project kan rekenen op brede steun. “De eerste middelen hebben we verzameld met een wafelverkoop,” vertelt Noor. “Later volgde ook een grote schenking van Homiva, een lokale organisatie die zich inzet voor mensen met een beperking of een kwetsbare achtergrond. Maar ook bedrijven en particulieren hebben aan het project meegewerkt.”

Begeleiders Noor Kokke en Mirthe van Dijck, samen met vrijwilliger Leen

32 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Aan de juiste invulling van de ruimte ging een grondig onderzoek vooraf. In overleg met de overkoepelende organisatie Mekanders en met inspiratie uit andere locaties, zoals die in Merksplas, werd gekozen voor de meest geschikte oplossingen. “We hebben echt vergeleken en gekeken wat het beste

ZORG past bij onze bewoners,” zegt Mirthe. “Want dat is uiteindelijk waar het om draait!” Als alles volgens planning verloopt, is de snoezelruimte begin april volledig klaar. Op 8 mei wordt ze officieel voorgesteld tijdens de opendeurdag van Hoogmark. Bezoekers krijgen dan de kans om tussen 16 en 20 uur de snoezelruimte te ontdekken en kennis te maken met de bewoners en de werking van het huis. Er zijn tal van activiteiten voorzien: van een ritje met de duofiets tot kleine spelletjes, en natuurlijk is er plaats voor een drankje en een babbel. Noor: “Het is een moment waarop we echt kunnen tonen wie we zijn, en mensen laten voelen wat snoezelen betekent.”

Vrijwilligers Naast de professionele begeleiding spelen ook vrijwilligers een belangrijke rol binnen Hoogmark. Leen is daar een mooi voorbeeld van. Als vrijwilliger helpt ze wekelijks bij de kookactiviteit. Samen met bewoners bereidt ze een warme maaltijd, een moment dat niet alleen praktisch, maar ook sociaal en verbindend is. “Het is hier heel huiselijk,” vertelt ze. “Je leert de bewoners kennen, er wordt gelachen… En je krijgt zoveel waardering terug. Als ze roepen ‘de kokkin is daar’, dan moet ik toch altijd even glimlachen.” Voor Leen betekent het vrijwilligerswerk meer dan alleen helpen. Na een moeilijke periode in haar leven gaf het haar opnieuw een gevoel van betekenis. “Ik wilde mij nuttig blijven voelen. Hier heb ik echt het idee dat ik iets kan betekenen en een verschil kan maken en dat doet deugd.” Hoogmark kan rekenen op een zevental vrijwilligers, die elk op hun manier bijdragen: van koken en wandelen tot vervoer. Toch blijft er nood aan extra helpende handen. “Vrijwilligers maken echt een verschil,” benadrukt Mirthe. “Zij nemen kleine taken over, waardoor wij als begeleiders meer tijd hebben voor de bewoners zelf.” Want naast de directe zorg komt er heel wat kijken bij het runnen van een woonhuis: administratie, doktersbezoeken, praktische regelingen… Taken die vaak door de begeleiders worden opgenomen. “Familie helpt soms, maar dat is niet altijd mogelijk,” zegt Noor. “Daarom is het zo belangrijk dat we op een netwerk kunnen rekenen.”

Stap vooruit Met de komst van de snoezelruimte zet Hoogmark opnieuw een stap vooruit in de zorg voor haar bewoners. Het is een investering in rust, beleving en levenskwaliteit, maar ook een symbool van hoe zorg vandaag vorm krijgt: persoonlijk, warm en ingebed in de samenleving. Of zoals het team het zelf samenvat: een plek waar iedereen, op zijn eigen manier, tot rust kan komen of net opnieuw geprikkeld wordt - en waar zorg altijd vertrekt vanuit aandacht voor de mens achter de beperking. (JL)

TOPAANBIEDINGEN nieuwe en 2e handswagens ERKENDE CARROSSERIE alle merken

Erkend hersteller I Verhuur I eigen takeldienst

+75 jaar GARAGE GEUDENS BEDANKT voor uw vertrouwen! GEUDENS.BE I sales@geudens.be I +32 3 315 71 76

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 33

Geniet binnen twee weken van jouw droombadkamer

“Alles werd volgens planning geleverd en zeer goed afgewerkt door ervaren medewerkers. We zijn zeer tevreden.” - Arno

Als maatwerk, kwaliteit en professionaliteit elkaar ontmoeten, creëer je prachtige totaalprojecten. Dat is waar we bij installatiebedrijf van den Berg voor gaan. Na de start van de werken geniet jij binnen twee weken al van je nieuwe badkamer. Daarnaast zorgen wij ook voor verwarming, airco en zonne-energie volledig op maat van jouw woning.

Installatiebedrijf

VAN DEN BERG

Meerseweg 183 - Hoogstraten Tel: 03 315 75 31 - info@vdberg.be - www.vdberg.be

34 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

SKYPE

Jan Opdekamp in Lövnäs, Zweden

Ondernemers in een dunbevolkt gebied ONLINE Wonen in de stad? Voor Jan Opdekamp en Sara Silva was het duidelijk: dat wordt het zeker niet. Hoewel hun zoektocht begon onder de zon van Portugal, verloren ze uiteindelijk hun hart aan de plek waar de Zweedse bergen beginnen. Na talloze reizen naar het noorden werd hun missie helder: een leven leiden dat minder gejaagd is. In een piepklein dorpje met slechts 23 vaste inwoners vonden ze eindelijk hun ‘Lagom’: de kunst van niet te veel en niet te weinig, maar alles precies in balans. Jan Opdekamp Jan Opdekamp (37 jaar) is geboren en getogen in Wortel. Hij is de zoon van Gaston Opdekamp en Hilt Rigouts, en broer van Wout, Hanne en Lotte. Zijn middelbare studies deed hij in VISO, Mariakerke, waar hij in de 3de graad Multimedia technieken volgde. Later deed hij Fotografie in het KASK en Conservatorium in Gent. Sinds april 2025 woont hij in Lövnäs, Zweden samen met vriendin Sara Silva. DHM: Wat was het motief om te vertrekken? Na mijn studies fotografie ben ik, zoals velen, in Gent blijven hangen waar ik werkte als fotograaf in de reclamewereld, zowel in binnen- als buitenland. Maar zowel mijn Portugese vriendin Sara als ikzelf hadden de laatste jaren een alsmaar grotere drang om het allemaal wat anders te doen. We wisten allebei heel zeker dat we geen huis in de stad zouden kopen en hoogstwaarschijnlijk ook niet in België. Er werd een tijd naar Portugal gekeken, maar daar zijn de prijzen van de huizen ontploft sinds Covid toen heel veel buitenlanders er kwamen wonen of er een tweede woonst kochten. Gedurende bijna 20 jaar reisde ik regelmatig naar Zweden, waar we ondertussen vrienden hebben gemaakt in de steden, maar ook op het platteland. Na meerdere heerlijke vakanties hier, werd het alsmaar lastiger om terug te keren naar het drukke leven van de stad en kwam het idee om die realiteit om te draaien. Leven in de rust van de natuur en af en toe naar het drukkere België of steden te reizen. Tijdens die reizen ontdekten we ook dat huizen hier op het platte land héél erg

betaalbaar kunnen zijn. In de late zomer van ’23 kochten we na heel wat wikken en wegen, in het noorden van de provincie Dalarna een huisje, op 30 meter van het meer in Lövnäs. Dit was het zoveelste huis dat we bezochten, maar dit keer voelde het anders. Dit moést het worden. We deden een bod en 10 dagen later hadden we de sleutels in handen. In februari ’26 hebben we ons huis in Gent verlaten en in april ’26 werden we officieel inwoners van Zweden.

Lagom DHM: De regio en het land waren dus niet nieuw voor jullie? Zeker niet. Waar wij nu wonen, is eigenlijk het zuidelijkste punt van de Fjällen, de plek waar de bergen in Zweden beginnen. Verwacht geen Alpen, maar het is hier een stuk ruiger dan wat je in België vindt. Met een bevolkingsdichtheid van minder dan één persoon per vierkante kilometer is het hier heerlijk rustig, ons dorpje telt dan ook maar 23 vaste inwoners. Op een half uurtje rijden naar het westen ligt Sälen, Zwedens grootste skigebied. Daar wonen nog geen 1000 mensen vast, maar in het hoogseizoen trekken er wel 100.000 bezoekers per week naartoe. Wij wonen dus in de absolute stilte, terwijl er naar Zweedse normen toch van alles ’vlakbij’ te doen is. In de winter vlieg je vanuit Sälen zelfs rechtstreeks naar Brussel, Londen of Amsterdam. Door de jaren heen zijn we steeds meer aangetrokken door de Zweedse levensstijl. Het voelt allemaal net wat minder gejaagd dan wat we in België gewend zijn.

Sara Silva Een bekende term hier is ‘Lagom’: niet te veel, niet te weinig, maar precies in balans. Die balans voel je in bijna alles terug.

Friluftsliv DHM: Hoe is het om daar effectief te wonen? We wonen in een piepklein dorpje in de complete rust. Het mooie is dat er in alle windrichtingen, op minder dan een uur rijden, ontzettend veel te doen is. Vaak zijn dit buitenactiviteiten, of zoals de Zweden het noemen ‘Friluftsliv’. Dit ‘buitenluchtleven’ is een essentieel onderdeel van de cultuur. Er wordt veel waarde gehecht aan tijd doorbrengen in de natuur, of je nu gaat wandelen, fietsen, skiën, vissen of met de sneeuwscooter op pad gaat. MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 35

SKYPE sterk van dat in de stad. In onze ervaring zijn de verschillen aan de oppervlakte misschien niet zo groot, maar nu we er wat langer wonen, vallen een aantal dingen pas écht op. We noemen er enkele van op. Er is Allemansrätten, het allemansrecht. Kort door de bocht betekent dit dat je de natuur mag gebruiken, zolang je dat met respect en gezond verstand doet. Vrijheid met verantwoordelijkheid. Je mag vrij door bossen en velden wandelen, bessen en paddenstoelen plukken, wildkamperen en een vuurtje maken met sprokkelhout wanneer het veilig is.

Nordic fishing Onze locatie is de perfecte uitvalsbasis. Een uur naar het noorden tref je de Sami met hun rendieren, op een half uurtje westwaarts kun je skiën of snowboarden, en in het oosten kun je vliegvissen op forel en vlagzalm. Op 30 minuten rijden naar het zuiden loopt bovendien de Vasaloppet-trail. Deze route volgt het traject van de grootste langlaufwedstrijd ter wereld en is een van de populairste wandelroutes van Zweden. Alleen onze gemeente telt al 76 natuurgebieden. Het leven hier op het platteland is traag, véél trager. Dat is precies waar we naar op zoek waren, al merken we soms dat we het tempo van ons vorige leven nog in ons systeem hebben zitten. Even naar de doe-het-zelfzaak? Heen en weer ben je zo een uur onderweg. Als wat je zoekt niet op voorraad is, ligt je project meteen een tijdje stil. Maar rijden is hier geen straf. Onderweg zie je regelmatig elanden, edelherten, reeën, dassen en zelfs af en toe een veelvraat. De seizoenen zijn hier zeer uitgesproken. In de winter is -30°C geen uitzondering, terwijl het in de zomer zomaar 25°C kan worden. Veel Belgen vragen ons of die korte winterdagen met enkel licht van 10 tot 14 uur niet zwaar zijn, maar voor ons is de winter hier veel aangenamer dan in België. We hebben zelfs een lichte voorkeur voor de winter. We hebben hier gemiddeld meer zonuren en vooral géén regen van midden november tot eind maart. Toegegeven, het is soms hard werken. Als je pech hebt, sta je dag na dag 30 tot 50 centimeter sneeuw weg te scheppen om de auto en de weg vrij te maken met de ‘Snöslunga’ (sneeuwblazer). Een fitnessabonnement heb je hier in elk geval niet nodig.

36 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Lövnst DHM: Waarmee verdien je dan je boterham? Sara en ik hebben hier onze eigen zaak opgestart: Lövnst. Zij werkt als grafisch ontwerpster, ontwerpt websites en ondersteunt fotografen en regisseurs bij hun portfolio’s en presentaties. Ik ben zelf nog steeds actief als fotograaf in België en de rest van Europa. Stap voor stap bouwen we nu ook aan een netwerk in Zweden, al vraagt dat natuurlijk tijd. Daarnaast willen we in ons gastenhuisje een kunstenaarsresidentie starten. Het is de bedoeling dat kunstenaars die snakken naar rust en natuur hier inspiratie kunnen opdoen. Voor ons is dat een mooie manier om wat extra sociaal contact te hebben. Verder hebben we een kantoortje geopend in het skigebied Sälen. Met de enorme stroom toeristen liggen daar simpelweg meer kansen. We bouwen er een nieuw netwerk op, doen regelmatig vrijwilligerswerk en leren zo veel nieuwe mensen kennen. Zo maakten we foto’s voor het nieuwe skatepark in Sälen en voor de Zweedse jeugdcompetitie freestyle snowboarden. Ook begeleiden we kleine bedrijfjes bij hun online communicatie.

We kennen hier ook Fika: dit is het heilige koffiemoment met een gebakje. In Zweden valt het leven hiervoor echt even stil. Het is een moment om samen te komen en te vertragen. Iets waar we echt aan moesten wennen, is de totale transparantie, bijna alles staat online. Je verjaardag, je woning, je inkomen en je voertuigen, je hele leven is in feite met een paar klikken op te zoeken. Uiteraard is er ook het levenstempo. Hier op het platteland gaat alles trager. Mensen laten zich simpelweg niet opjagen. En in tegenstelling tot wat velen verwachten, is het leven hier op het platteland momenteel een stuk betaalbaarder dan in België. Dat komt deels door de gunstige koers van de Zweedse kroon, maar ook doordat de prijzen in België veel sneller gestegen zijn. In 2025 had Zweden bijvoorbeeld op bepaalde momenten de goedkoopste brandstof van de hele EU.

Als kers op de taart houden we toezicht op enkele vakantiehuisjes in het dorp en werkte ik afgelopen winter als ijsvisgids voor de reizen van Staf Coppens, die hier in de buurt plaatsvinden.

Fika DHM: Wat zijn de wezenlijke verschillen met Hoogstraten of België? Zweden is een gigantisch land en het leven op het platteland verschilt uiteraard

Jan en Sara met Mörfi

SKYPE zing al contact met een aantal dorpsgenoten. Hoewel we veruit de jongste inwoners zijn, de gemiddelde leeftijd ligt hier boven de 65, zijn we ontzettend warm ontvangen. Ons Zweeds is momenteel nog beperkt, maar de meeste mensen spreken gelukkig vlot Engels.

Waar je ook aan moet wennen is dat lange afstanden hier de norm zijn. Afgelopen zomer reden we 15 uur heen en weer naar het zuiden om Midsommar te vieren. Even naar de IKEA? Dat is 6 uur rijden. Een uurtje voor de supermarkt vinden we inmiddels heel gewoon. Het resultaat is dat we veel beter plannen: als we gaan, combineren we de supermarkt meteen met de doe-het-zelfzaak, de Systembolaget (de staatswinkel voor alcohol), het tankstation en het containerpark.

Veel Belgen beschouwen Zweden als een gesloten volk. Daar zit een kern van waarheid in, maar mijn ervaring is dat het er vooral op aankomt om zelf de eerste stap te zetten en je voor te stellen. Zodra het ijs gebroken is, blijken het heel warme en vriendelijke mensen te zijn. Door zelf initiatief te nemen, hebben we op korte tijd een fijne kring van vrienden opgebouwd, met mensen van alle slag en stand. Doordat je minder ’opties’ om je heen hebt, ga je juist met een veel gevarieerdere groep mensen om.

Globaal ligt de levenskwaliteit hier bijzonder hoog. Status en carrière lijken minder van belang; men laat zich niet opjagen door deadlines of snelheid. Vanuit ons Belgische perspectief is dat soms zelfs een tikkeltje frustrerend, maar het zorgt wel voor een grote focus op wat echt telt: familie, vrienden en de natuur.

Vårdcentral DHM: Hoe zit het met de sociale zekerheid, waar wij ons in België zo vaak om roemen? Deze wordt in Zweden vaak gezien als een van de meest uitgebreide ter wereld, maar de werking is heel anders dan het systeem met de ziekenfondsen dat we in België gewend zijn. Hier werkt alles via de overheid. Zodra je ingeschreven bent in Zweden en dus je personnummer (rijksregisternummer) hebt, ben je meteen gedekt door de Zweedse sociale zekerheid. Mutualiteiten bestaan hier niet. Een persoonlijke huisarts bestaat hier ook niet. Ben je ziek of heb je wat voor, dan bel je naar 1177, een telefoonlijn waar je je situatie uitlegt waarbij zij jou dan doorverwijzen naar de meest aangewezen locatie om je verder te helpen. Doorgaans kom je dan in de Vårdcentral, een soort van huisartsenwachtpost. Gelukkig hebben we hier nog niet echt gebruik van moeten maken, maar van wat ik hoor zijn dokters eerder terughoudend om je meteen wat voor te schrijven. Standaard begin je met wat pijnstillers en rust, waar je in België sneller bv. antibiotica krijgt voorgeschreven. Er is een groot tekort aan dokters, tandartsen etc. Wachttijden kunnen dus al snel oplopen, zeker als je bij een specialist moet zijn. Veel mensen nemen hier een aanvullende private ziekteverzekering, waardoor je ook sneller geholpen wordt, maar waardoor ook een aantal kosten gedekt worden. Moet je bijvoorbeeld naar Stockholm voor een specifieke specialist, dan worden je transport en hotel terugbetaald. Ook als zelfstandige ondernemer is er een groot verschil. Wanneer je meer

“Voor ons is de winter hier veel aangenamer dan in België…” dan 7 dagen ziek bent, krijg je een vervangend inkomen van de staat, ongeveer 80% van je normale daginkomen. DHM: Zijn er ook voldoende kansen voor nieuwkomers? Zweden kampt momenteel met een hoog werkloosheidscijfer, en zeker op het platteland is werk vinden voor nieuwkomers niet bepaald vanzelfsprekend. Veel inwoners hier in de regio hebben daarom meerdere banen: ze werken bijvoorbeeld als schrijnwerker in de zomer en als skileraar in de winter. Dat is wederom een groot voordeel van het skigebied vlakbij; het biedt simpelweg meer mogelijkheden. Ik heb zelf altijd als freelancer gewerkt, dus in feite zet ik voort wat ik al deed, maar dan met een Zweedse zaak. Mijn vriendin werkte voorheen in loondienst bij een fotoagentschap in Antwerpen en biedt nu soortgelijke diensten aan als freelancer. Dit vullen we aan met verschillende opdrachten, zoals het beheren van vakantiehuisjes en het gidsen van toeristen.

Frieten? DHM: Hoe verliepen de contacten met de bewoners? Was het makkelijk integreren? Dat was vooraf natuurlijk een groot vraagteken, maar verliep veel vlotter dan verwacht. We hadden al vrienden in Stockholm en Göteborg, maar dat is ruim 6 uur rijden, dus die zien we niet zo vaak. Gelukkig hadden we voor onze verhui-

We zijn overigens niet de enige Belgen die hier zijn neergestreken. Binnen een straal van een uur wonen nog een handvol koppels uit België. We komen twee keer per jaar samen voor een gezamenlijke activiteit. DHM: Denk je er nog over om terug te keren? Terugkeren zie ik me niet meteen doen, af en toe bezoeken zeker wel. Elk nadeel heb z’n voordeel natuurlijk. Een goed pak friet en een lekker pintje op café zijn hier niet meteen te vinden. Voor een beetje cultuur zoals een goed museum of concert is het al snel een halve dag reizen. Maar de voordelen zijn voor ons veel groter dan de nadelen. Het is uiteraard een grote stap en je bent ver verwijderd van je vorige leven. Bij momenten missen we zeker vrienden en familie, maar gek genoeg hebben we sinds onze verhuis naar Zweden sommige mensen vaker, maar vooral intenser gezien. Regelmatig doen we een uitgebreide videochat en zowel in de zomer als in de winter zijn mijn ouders hier al op bezoek geweest. Momenteel zijn er plannen om de volgende kerst hier samen te vieren, de kans dat dit een witte kerst wordt, is hier aanzienlijk groter. We zien mekaar niet super vaak, maar die momenten dat we mekaar dan wél zien, zijn erg intens en waardevol. Het is ook zeer fijn om het geluk dat we hier hebben gevonden te kunnen delen met anderen. En wat we zeker niét missen is het verkeer in België! De avonturen en het werk van Jan en Sara kan je volgen op @lov.nst & www.lovnst. com (rob) MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 37

SCHOOL

Hoogstraats scholenlandschap volop in beweging

Beslissende fase in schoolaanbod voor morgen SCHOOL Scholengroep Mirho stelt een toekomstgericht model voor het secundair onderwijs in Hoogstraten voor. Dit ontwerp is het resultaat van een meerjarig traject waarin grondige analyse en brede participatie centraal stonden. Het model kiest bewust voor een sterke basis: een brede eerste graad die inzet op oriëntering en talentontdekking, gevolgd door duidelijke doorstroom naar domeinscholen in de tweede en derde graad. De vertrouwde Hoogstraatse scholen zullen er dus (over)morgen misschien wel heel anders gaan uitzien… Met dit voorstel wil Mirho leerlingen beter begeleiden in het maken van doordachte studiekeuzes en tegelijk inspelen op de noden van morgen. In de komende weken wordt het model besproken met de schoolraden en vakorganisaties. In mei neemt het bestuur een definitieve beslissing over de verdere uitrol. We trokken naar de kantoren in de Gelmelstraat en hadden hierover een gesprek met Joeri Van Gils (bestuurderdirecteur) en Bea Van Bergen (afgevaardigd bestuurder). Misschien vraagt u zich af wat een domeinschool is? Een domeinschool groepeert beroepssecundair onderwijs, technisch secundair onderwijs, kunstsecundair onderwijs en algemeen secundair onderwijs rond één of meerdere studiedomeinen. In het Vlaamse onderwijs gaat het om de do-

meinen taal en cultuur, STEM, Economie en organisatie, Kunst en creatie, Maatschappij en welzijn, Land- en tuinbouw, Voeding en horeca, Sport. Zulke domeinschool biedt zowel theoretische opleidingen gericht op hoger onderwijs als een concrete voorbereiding op de arbeidsmarkt. Momenteel bieden de Hoogstraatse scholen lang niet elk van deze studiedomeinen aan.

Fusie We stelden onze gesprekspartners van Mirho de vraag hoe het komt dat er in Hoogstraten zo lang gewacht werd met deze fusie. Joeri Van Gils: “Dat komt in de eerste plaats doordat we een fusie van schoolbesturen tot stand moesten brengen. Een grondige hervorming van ons secundair onderwijs begint niet bij studierichtingen, maar bij structuur. Dat was ook in Hoogstraten het vertrekpunt. Pas dan kun je echt over de muren van scholen heen kijken en een gezamenlijk studieaanbod uittekenen. Zo’n beslissing heeft immers een kettingreactie tot gevolg. Het beïnvloedt leerlingenaantallen, inschrijvingen, middelen en zelfs infrastructuur. Dat kun je alleen goed aanpakken als je één geheel vormt, één vzw bent. En dat heeft inderdaad tijd nodig gehad.”

Het directieteam van Mirho met Bea Van bergen en Joeri Van Gils

38 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Bea Van Bergen relativeert die achterstand ten opzichte van andere scholengroepen. “Die fusie kwam er inderdaad niet vanzelf. Het proces sleepte lang aan, mede omdat de belangen groot waren.

Het water was hier gewoon dieper dan op andere plaatsen. Maar toch blijkt uit ervaringen in andere steden - waar hervormingen vaak gepaard gingen of gaan met zware conflicten en protest - dat tijd nemen geen slechte keuze was. Vandaag is het vijf jaar geleden dat het eengemaakte schoolbestuur een feit werd. De eerste jaren gingen vooral naar het samenbrengen van de operationele werking. Het echte inhoudelijke traject loopt nu ongeveer twee jaar. Dat gebeurde niet achter gesloten deuren. Integendeel: er werd sterk ingezet op participatie.”

Inspanningen Joeri Van Gils: “Een visiegroep met bestuurders en directeurs werkte voorstellen uit, die vervolgens werden afgetoetst bij een brede klankbordgroep met personeel, ouders en schoolraden. Elke fase werd bijgestuurd op basis van feedback en uiteindelijk beslist door het bestuur.” “Participatie is immers niet hetzelfde als iedereen zijn zin geven,” vult Bea Van Bergen aan, “maar we hebben wel maximaal ingezet op inspraak en betrokkenheid. En dat was nodig om alle neuzen in de zelfde richting te krijgen en om er voor te zorgen dat de plannen zo goed als mogelijk gedragen worden. En naast dit informele traject volgen we ook de formele weg met schoolraden en vakbondsoverleg. Op regelmatige tijdstippen, zoals bijvoorbeeld bij onze laatste pedagogische studiedag, hebben we ook op cruciale vragen vanuit het personeel proberen te antwoorden.”

SCHOOL Die inspanningen renderen. Bij de directeurs van de scholen bijvoorbeeld, is er duidelijk engagement. “Ze staan achter het verhaal en willen hun schouders eronder zetten, ook al verandert er voor hen persoonlijk heel wat. Bij het personeel leeft een gemengd gevoel. Sommigen geloven sterk in de hervorming, anderen begrijpen de noodzaak maar kijken er minder naar uit, en een derde groep voelt echte weerstand. Dat is ook normaal. Verandering is voor niemand evident. De voorbije jaren hielpen wel om vertrouwen op te bouwen tussen bestuur, directeurs en medewerkers een noodzakelijke basis om dit traject te dragen.”

wijl ze zelf niet zo goed weten hoe dat aanbod hier in Hoogstraten eruit ziet. We zijn echt van mening dat die leerlingen op de speelplaats allemaal door elkaar moeten lopen, net zoals op de Chiro of op de voetbal. Maar als ze naar hun klassen gaan, dan zitten die terug in even grote klassen zoals ze nu zitten. En dan kun je wel gaan werken op een manier waarbij je kan gaan differentiëren. En hoe meer leerlingen je hebt, hoe meer je kunt inzetten op expertise en op differentiatie. Misschien kunnen we in de toekomst wel een groep met hoogbegaafden maken, iets waar we nu per school niet genoeg leerlingen voor hebben om het te organiseren.”

Centraal

Joeri Van Gils: “Wij willen aan de ene kant in de eerste graad differentiëren en aan de andere kant die leerlingen toch meenemen in hun studiekeuzeproces richting het derde jaar. Op dit moment is het zo dat de inschrijving in één van onze vier scholen eigenlijk grotendeels een voorafname op de volgende zes jaren is. Wij willen die leerlingen bij de hand nemen en hun verschillende talenten en interesses laten ontdekken. Als wij één eerste graadschool maken, gaan we hen ook laten kennismaken met de verschillende domeinen in die verschillende bovenbouwscholen”.

Bea Van Bergen verduidelijkt dat het inhoudelijke traject vertrok vanuit tien belangrijke doelstellingen. Maar één steekt er volgens beiden boven alle andere uit. “De hervorming vertrekt vanuit één duidelijke visie: de leerling centraal stellen. Niet de leerling moet zich aanpassen aan de school, maar omgekeerd.” Concreet vertaalt zich dat in een belangrijke keuze voor een brede eerste graad. Vandaag moeten leerlingen al op jonge leeftijd kiezen tussen verschillende scholen en trajecten, vaak met weinig zicht op de gevolgen. In Hoogstraten zijn er momenteel zelfs zestien instapopties in het eerste middelbaar, terwijl de overheid aangeeft dat er maar twee instapmogelijkheden zijn. Onze eerste graad willen we daarom herleiden tot een eenvoudiger en breder model. Leerlingen starten samen, leren hun talenten kennen en maken pas later een meer gerichte studiekeuze.” “Ze hoeven niet meer op hun twaalfde hun volledige schoolloopbaan vast te leggen,” klinkt het. “We willen hen tijd geven om te ontdekken. En ik kan nu aan ouders bijvoorbeeld niet uitleggen wat het verschil is tussen een STEM op de Vito en een STEM op het Klein Seminarie en een STEM op ASO Spijker.”

Kiezen “Waar kiezen wij voor? Wij kiezen voor een brede eerste graad en daar zit denk ik wel wat verwarring bij heel veel mensen. Het is niet zo dat we dan al die kinderen die van de lagere school komen samen op een hoop gooien en dat we eigenlijk een verlengde creëren van het basisonderwijs. We willen die kinderen wel meestal naar dezelfde school brengen, zodat die juffen en die meesters in de basisschool niet die jongeren moeten begeleiden naar de komende zes jaar, ter-

Waterval Bea verwijst naar de nefaste gevolgen van het watervaleffect dat in het huidige systeem aanwezig is. “We zijn begonnen met een analyse te maken, dus we hebben heel veel data bij elkaar gezocht. Die cijfers wijzen uit dat de huidige organisatie het watervaleffect in de hand werkt. We hebben te veel leerlingen die wij zelfs nu met kerstmis al verliezen in het eerste jaar, maar vooral ook tussen het tweede en derde middelbaar. Je hebt veel leerlingen die zogenaamd “hoog” kiezen om hoog te beginnen. Maar als dat niet lukt, moeten ze van school veranderen. Dat zorgt voor negatieve gevoelens. In het systeem dat we voor ogen hebben zal na de eerste graad, na twee jaar dus, iedereen moeten veranderen. Maar dat is dan geen faalervaring omdat het eigen is aan het systeem.” In de bovenbouw wil men vooral orde scheppen in het versnipperd aanbod en op termijn streven naar meer studiemogelijkheden. “Vandaag zijn studierichtingen verspreid over verschillende scholen, soms worden ze zelfs dubbel aangeboden. Tegelijk ontbreken bepaalde domeinen volledig. Het nieuwe model wil daar verandering in brengen: minder

Bea Van bergen: “De komende twee jaar moeten we een groot deel van de schoolwerking opnieuw uitdenken. Niet helemaal van nul, want er is veel expertise en kwaliteit aanwezig in de huidige scholen.” overlap, meer samenwerking en een breder aanbod dat alle leerlingen in de regio kansen geeft.”

Aanbod “Nu verliezen we leerlingen onderweg,” klinkt het aan de tafel. “Niet omdat ze hier niet willen blijven, maar omdat het aanbod niet altijd aansluit bij hun interesses en mogelijkheden. Wij zouden eigenlijk heel graag de overlappende richtingen tot één aanbod beperken en er op die manier de onderlinge concurrentie uit halen. Dat geeft ons tegelijkertijd ruimte om andere domeinen verder uit te bouwen met het altijd achterliggende principe dat we voor elke leerling in en rond Hoogstraten een aanbod willen hebben. We willen er eigenlijk voor zorgen dat iedereen in Hoogstraten terecht kan voor zijn of haar opleiding. Dat betekent ook nieuw aanbod, maar dat vraagt onder andere investeringen die een school op zich niet aankan, maar die we als scholengroep wel kunnen realiseren.” Bea: “We hebben er ook wel voor gekozen om de ASO-richtingen samen te houden en niet te koppelen aan domeinen omdat we merken dat de voorkeuren van leerlingen binnen het ASO ook nog veranderen. Het ASO-aanbod beschouwen we als een apart domein.” Joeri vult dit aan: “Dus die gaan we wel samenhouden, we gaan die niet aan andere bestaande domeinen koppelen. Maar het MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 39

SCHOOL ken we dat het model dat nu voorligt een goede oplossing is.” Joeri Van Gils: “We werkten in vier fases. In de eerste fase maakten we een grondige analyse van de beginsituatie. Dat resulteerde in een rapport van ongeveer zestig pagina’s, waarin niet alleen onze sterktes stonden, maar ook heel duidelijk onze zwakke punten en uitdagingen. Die analyse werd opgesteld door de visiegroep, vervolgens besproken in de klankbordgroep en verder verfijnd op basis van hun input. Daarna werd alles ook breed gecommuniceerd naar het volledige team.”

Criteria

Joeri Van Gils: “Maar in de eerste plaats zijn onze grootste experten onze leerkrachten.” is wel de bedoeling om die leerlingen op een campus te huisvesten waar ook een ander domein aanwezig is. Zo krijgen we terug het gegeven dat leerlingen op de speelplaats mekaar ontmoeten. En dat we eigenlijk alle soorten leerlingen als evenwaardig beschouwen en op de speelplaats een weerspiegeling van onze maatschappij krijgen.”

Scenario’s Bea: “We hebben op een bepaald moment verschillende scenario’s uitgewerkt. Dat gebeurde in fase drie van ons traject. Die scenario’s hebben we in fase vier besproken met het personeel, en daarbij hebben we ook externe experten betrokken. Dat was een heel bewuste keuze. Het ging om mensen met expertise in onderwijskunde, pedagogische begeleiding, mensen van Katholiek Onderwijs Vlaanderen, maar ook specialisten in financiën en patrimonium en vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven en ouders.” “Over de positie van de ASO- en DOD-richtingen (DOD staat voor doorstroming, voorbereidend op academische en professionele bachelor in het hoger onderwijs nvdr) was er wel wat discussie. Vanuit een sterk pedagogische visie klonk het dat je die best verspreidt over de verschillende studiedomeinen. Andere stemmen pleitten er net voor om ze samen te houden. In gesprekken met de klankbordgroep voelden we duidelijk dat ook het personeel voorstander was om die DOD-richtingen samen te brengen. Daarom den-

40 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

“In de tweede fase hebben we tien criteria bepaald waaraan het toekomstige model moest voldoen. Dat waren vrij logische en veilige uitgangspunten: het moet interessant zijn voor leerlingen, werkbaar voor personeel, innovatief en flexibel in een veranderende maatschappij, en ondersteund door moderne infrastructuur enzoverder. Die criteria hebben we daarna even losgelaten om in de derde fase verschillende scenario’s uit te werken. De visiegroep legde er zes op tafel, gaande van het behoud van vier scholen tot één middelbare school, met verschillende tussenvormen. Die scenario’s werden toegelicht aan het personeel, dat ook de kans kreeg om zelf voorstellen toe te voegen.” “De respons was groot, en uiteindelijk werkten we verder met elf scenario’s in

plaats van zes. In de volgende fase namen we opnieuw de criteria erbij. Per criterium brachten we experten samen, die elk scenario beoordeelden vanuit hun specifieke invalshoek. Zo keek de patrimoniumgroep enkel naar infrastructuur, terwijl andere groepen focusten op bijvoorbeeld het leerlingperspectief. Opvallend was dat alle experten, ondanks nuanceverschillen, tot dezelfde grote lijnen kwamen in hun beoordeling. Dat zorgde voor een sterke eensgezindheid rond het voorgestelde model en hielp ook om de directeurs makkelijker op één lijn te krijgen.” “Dat geeft ons vertrouwen. We weten dat we de juiste keuzes maken. We hebben veel mensen betrokken die met een frisse, rationele blik naar de situatie keken. Tegelijk beseffen we dat het een complex en omvangrijk verhaal is.”

Helikopterzicht Bea: “Een vraag die we vaak krijgen, is waarom we geen brede ouderbevraging hebben gedaan. Dat was een bewuste keuze. Enerzijds omdat de leerlingen waarvoor we dit doen niet alleen de huidige populatie zijn. Anderzijds omdat het een helikopterzicht vraagt dat zelfs voor leerkrachten al moeilijk is, laat staan voor ouders. Om echt mee te kunnen denken, moet je inzicht hebben in regelgeving, financiering en de volledige analyse, inclusief alle knelpunten. Dat kunnen en mogen we niet van ouders verwachten. Daarom hebben we ervoor gekozen om hen niet in die fase breed te bevragen.

Bea en Joeri samen met Mirho voorzitter Bart Wuyts

SCHOOL We begrijpen wel dat sommige ouders zich daardoor minder betrokken voelen. Daarom zullen we hen in de implementatiefase wel nauwer meenemen.” “De mensen in de schoolraden, de experten en de visiegroep zijn wel van bij het begin intensief betrokken geweest en kregen alle nodige informatie. De communicatie die we uitstuurden bereikte ongeveer 20.000 mensen: leerlingen, ouders, personeel, lokale stakeholders en beleidsmakers. Dat er reacties komen, is dus logisch. Tot nu toe blijven die vrij beperkt, al verwachten we er meer zodra we ook concrete beslissingen nemen over gebouwen. Want voorlopig hebben we vooral het concept uitgewerkt. De volgende stap is de concrete invulling.” “We maakten eerst een duidelijke conceptkeuze. Nu moeten we snel schakelen om dat te vertalen naar infrastructuur en organisatie. Het doel is duidelijk: één gezamenlijke eerste graadschool, met daarboven drie domeinscholen. Tegelijk willen we ook tussen die domeinscholen sterk samenwerken en toewerken naar een gemeenschappelijk beleid rond leerlingen, personeel en organisatie. Dat betekent dat we de komende twee jaar een groot deel van de schoolwerking opnieuw moeten uitdenken. Niet helemaal van nul, want er is veel expertise en kwaliteit aanwezig in de huidige scholen. Die willen we absoluut behouden, net als waardevolle tradities en praktijken.”

Intensief Joeri Van Gils: “Leerkrachten spelen daarin een cruciale rol. We zullen werken met een implementatiegroep die de regie bewaakt, en daarnaast verschillende werkgroepen die elk een deel van het verhaal uitwerken: van pedagogische visie tot personeelsbeleid en schoolcultuur. Dat willen en kunnen we niet van bovenaf opleggen. We hebben het personeel nodig om dit samen vorm te geven.” Bea Van Bergen: “Een belangrijk voordeel is dat we in het verleden extra middelen hebben kunnen opbouwen. Die kunnen we nu inzetten om leerkrachten vrij te maken, zodat ze actief kunnen meewerken aan dit traject. Toch blijft het een enorme uitdaging. Het is een gigantische puzzel en een ingrijpende operatie. Maar we willen dat traject niet eindeloos rekken. Liever gaan we er voluit voor, zodat we sneller opnieuw stabiliteit kunnen creëren. Want momenteel zitten we in een moeilijke tussenfase: er is onzekerheid over de veranderingen en de gebouwen, en het personeel kan de impact nog moeilijk inschatten. Daar moeten we

zo snel mogelijk doorheen. De komende periode wordt intensief en vraagt veel inzet van iedereen. Maar we zijn ervan overtuigd dat we dit samen kunnen realiseren.”

Knoppen Bea Van Bergen: “Het traject dat wij nu lopen is eigenlijk al begonnen toen ik bij Mirho begon te werken. Mirho bestond toen nog niet in dat eerste jaar, maar er was al een traject met Domo de Refontiro opgestart. Dat is een bedrijf in Turnhout, onder leiding van Pieter Sprengers. Achteraf gezien kwam dat veel te vroeg, want de besturen waren toen nog met elkaar in conflict.” Joeri Van Gils: “Externen kunnen hier wel komen zeggen hoe we zaken het best aanpakken, maar uiteindelijk moeten we het zelf doen. Ik heb nood aan mensen die mee vastpakken en meewerken. Dat neemt niet weg dat er veel expertise bij komt kijken. Maar het proces zelf willen we in eigen handen houden. Dat is de voorbije twee jaar ook zo geweest. Ik ben er echt van overtuigd dat een extern bedrijf dat nooit op die manier had kunnen doen, omdat wij zelf heel goed aanvoelen hoe de kaarten liggen en wat de gevoeligheden zijn.” Bea Van Bergen: “En dat zal de komende jaren ook zo blijven. We willen samen met directeurs en leerkrachten aan de knoppen blijven zitten. Tegelijk hebben we wel volume en expertise nodig om het geheel in te vullen, dus experten zullen zeker betrokken worden.”

ook leren van andere scholengroepen die ons zijn voorgegaan. We hebben ondertussen een groot netwerk opgebouwd.” Joeri Van Gils: “Maar in de eerste plaats zijn onze grootste experten onze leerkrachten. Zij kennen de richtingen, de vakken, de leerlingen en de lokale context. We gaan bijvoorbeeld ook een groep opzetten rond tradities en cultuur. Niet om alles te kopiëren zoals het nu is, maar om de sterke praktijken te vertalen naar een vernieuwde versie die toekomstbestendig is. Neem bijvoorbeeld het leerkrachtenfeest op ’t Spijker. Dat is schitterend. Niemand heeft ooit gezegd dat zoiets moet verdwijnen. Maar we moeten wel bekijken hoe dat past binnen een nieuw concept. In alle vier de scholen bestaan sterke tradities: Sinterklaasfeesten, herfstfeesten, leerkrachtenfeesten… De uitdaging is om die te verankeren in het nieuwe geheel. En dat kunnen externen niet doen. Dat moeten de mensen zelf doen die er vandaag mee bezig zijn.”

Veranderen Als het traject afgerond is, zal er veel veranderen voor leerlingen en leerkrachten, en misschien ook voor Hoogstraten. Vandaag blijft een leerling meestal op één site. De vraag is of dat zo blijft, of dat er meer beweging komt tussen leerlingen en leerkrachten. “Daar moeten we in ieder geval op een slimme manier mee omgaan. Mobiliteit

Experten “En we kunnen terugvallen op onze koepel natuurlijk.”, vult Bea aan. “We maken deel uit van Katholiek Onderwijs Vlaanderen, waar we veel expertise kunnen halen, afhankelijk van het thema. Denk daarbij bijvoorbeeld aan de administratieve organisatie, wat bijzonder complex is. Op papier heb je misschien vier secundaire scholen, maar in realiteit zijn het er acht. Hoe hervorm je dat zonder te veel middelen te verliezen? In het verleden hebben we alle mogelijke achterpoortjes van het systeem wel gevonden, denk ik. Dat betekent dat we de toekomstmogelijkheden zoveel mogelijk open hebben kunnen houden.” “We hebben al verschillende overlegmomenten gehad met mensen van het departement Onderwijs, die de codex met regelgeving van buiten kennen en ons daarin ondersteunen. We moeten heel veel expertise samenbrengen om dit te kunnen realiseren. Gelukkig kunnen we

“Stel dat we naar een gemeenschappelijke eerste graad op één locatie gaan…” MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 41

SCHOOL en verkeersveiligheid zijn cruciaal. Stel dat we naar een gemeenschappelijke eerste graad op één locatie gaan. Dan kan het zinvol zijn dat leerlingen kennismaken met verschillende domeinen in de bovenbouwscholen. Bijvoorbeeld STEM-richtingen verkennen op VITO, of hotel en horeca op VTI Spijker. Maar dat mag niet leiden tot constante verplaatsingen doorheen de dag. We moeten dat organiseren in blokken: halve dagen, volledige dagen of modules. Mobiliteit was trouwens ook een belangrijk aandachtspunt in de expertengroep rond patrimonium. De scholen liggen op ongeveer 500 meter van elkaar. Dat is geen grote afstand, maar het zorgt wel voor beweging. Ook leerkrachten zullen mogelijk tussen campussen pendelen.”, zegt Bea Van Bergen. Joeri Van Gils: “Vandaag gebeurt dat trouwens ook al. Wat leerlingen betreft, is het wel de bedoeling dat zij zoveel mogelijk op hun eigen campus blijven, met voldoende uitgeruste vak- en praktijklokalen.”

Infrastructuur “Als we kijken naar de eerste graad, spreken we over een grote groep leerlingen, mogelijk richting 1300 leerlingen. We gaan die eerste graad dus zeker niet op een kleine plek samenpersen. We hebben ruimte en infrastructuur. Een goed voorbeeld is een school in Geel, waar ze met 1200 leerlingen werken zonder dat het als een mastodont aanvoelt. Door meerdere ingangen, verschillende zones en een indeling in kleinere units blijft het overzichtelijk en aangenaam. Dat is voor ons een belangrijk aandachtspunt: leerlingen moeten zich thuis voelen en voldoende ruimte hebben. Daarom starten we ook een taskforce rond patrimonium op.”

Mac Ryan

“We hebben momenteel zelfs te veel infrastructuur. De voorbije jaren zijn onze leerlingenaantallen wel wat gezakt. Er staan gebouwen deels leeg, zoals het kloostergebouw in de Gelmelstraat. Dat brengt ook financiële uitdagingen met zich mee, omdat subsidies afhangen van oppervlakte. Hoe meer ruimte, hoe lager de subsidiegraad en hoe meer middelen je zelf moet voorzien. We dromen er daarom van om in de toekomst moderne, nieuwe schoolgebouwen te voorzien, bijvoorbeeld voor de eerste graad. Maar dat is geen project dat je in twee jaar tijd realiseert. We werken dus op twee sporen: een plan voor de korte termijn én een visie voor de komende 10 à 15 jaar.” “Daarnaast werken we steeds nauwer samen met de stad, die zelf ook uitdagingen heeft rond patrimonium. Samen bekijken we hoe we ruimte en infrastructuur beter kunnen benutten en op elkaar afstemmen. Zodra onze schoolorganisatie duidelijk is, kunnen we ook sterker samenwerken met de stad en samen richting geven aan het ruimtegebruik in Hoogstraten.”

Bedreigend Bea Van Bergen: “We beseffen heel goed dat verandering moeilijk is. Voor veel mensen betekent dit dat ze uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald, en dat voelt bedreigend. Daardoor schieten we soms in een verdedigende houding, terwijl we net met een open blik moeten kijken. En vooral moeten uitgaan van onze sterkte. Hoogstraten heeft een unieke uitgangssituatie: vier secundaire scholen onder één bestuur, op wandelafstand van elkaar. Dat biedt enorme kansen. In plaats van met elkaar te concurreren, moeten we samenwerken en ons richten op de regio. Ons doel is duidelijk: sterk onderwijs bieden aan alle jongeren hier. We begrijpen ook dat niet iedereen

“We gaan die eerste graad dus zeker niet op een kleine plek samenpersen. We hebben ruimte en infrastructuur…” meteen enthousiast is. Zeker leerkrachten kunnen twijfels hebben. Maar uiteindelijk doen we dit voor de leerlingen. En daarvoor hebben we in de eerste plaats sterke leerkrachten nodig. Zij zijn het belangrijkste kapitaal.” “Maar toegegeven, het is een moeilijk evenwicht: veranderingen doorvoeren en tegelijk het personeel meenemen in het verhaal. Maar er is geen andere weg, want zonder hen lukt het niet. Intussen zitten we in een formele adviesfase. Schoolraden en vakbonden geven feedback. We hebben al enkele positieve adviezen mogen ontvangen, wat aangeeft dat er draagvlak groeit. Veel leerkrachten zijn ook opgelucht dat er eindelijk duidelijkheid komt en dat we vooruit kunnen. Naast de bezorgdheden is er ook veel goesting om er samen iets sterks van te maken. En daar gaan we voor!” (ao)

Parket Borduuratelier

Laminaat

Borduurwerk voor bedrijven en particulieren

BEZOEK ONZE TOONZAAL

Minderhoutdorp 66 2322 Minderhout Tel 03 314 40 46 info@macryan.be

PVC vloeren

JE VIND T ER OOK EEN IDE AA GESCHE L NK

Kasten OPENINGSTIJDEN ma t/m vr van 9.00-17.00 u za op afspraak 10.00-12.00 u

www.macryan.be

42 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

martensvloeren.be Volg ons op

Trappen Binnendeuren

DEZE MAAND

Hoe ver staat het met de restauratie van de voorbouw en de kapel?

Werfbezoek in het Klein Seminarie SCHOOL De als monument beschermde voorbouw en kapel van het Klein Seminarie worden gerestaureerd. Tijdens de opendeurdag van 9 mei zijn er werfbezoeken mogelijk. Wim Van Vracem bezorgde ons een kleine update en vooruitblik van de bouwwerken. Het hoofddak van de kapel is klaar. De werken aan het exterieur van de noordvleugel zijn bijna afgerond: het dak, de isolatie, gevelherstel, restauratie van de ramen op het gelijkvloers, nieuwe ramen op de verdiepingen. De stelling aan de noordvleugel is dan ook al weg aan dit deel van de Vrijheid en aan de noordelijke zijgevel. Ondertussen zijn alle nieuwe ramen van de middenvleugel ook geplaatst, de schilderwerken van de ramen langs binnen

De stellingen aan de kant van de speelplaats tonen waar er nog volijverig gewerkt wordt. en buiten zijn daar nu bezig. De zolders zijn voorzien van nieuwe elektriciteit, verlichting en branddetectie. De voorbereidingen voor de elektriciteitswerken en ventilatie zijn nog volop bezig. Het herstellen van tegelvloeren van de zolders, de vroegere pianoklassen en geschiedenislokalen is zo goed als afgerond. De stelling voor de midden- en zuidvleugel werd al opgebouwd. De dakwerken van de middenvleugel van de voorbouw zijn zelfs al ver gevorderd.

Een deel van de glasramen werd al gerestaureerd.

Autobanden René Van Hasselt Langenberg 15 2323 Wortel Tel. 03 314 57 32 GSM 0477 30 71 22

www.autobandenvanhasselt.be

Op korte termijn zullen nog pleister- en schilderwerken uitgevoerd worden aan de ramen van de noord- en middenvleugel. In de klassen is er tijdens de paasvakantie gewerkt aan de ventilatie en elektriciteit. De nieuwe ramen in de zuidvleugel volgden in de tweede helft van april.

STOFFELS Kippenwinkeltje

Voort 2 - 2328 MEERLE - Tel. 03 315 70 16 Pluimvee.stoffels@skynet.be www.kippenwinkeltjestoffels.be

Tijdens de zomervakantie zijn de graafen omgevingswerken gepland: riolering vernieuwen, septische putten, regenwaterrecuperatie, loskade, klinkerwerken. Verder komen nog aan bod: het interieur van de medewerkersruimte en het nieuwe sanitair. In het online archief van DHM (januarinummer 2025) vind je overigens een overzicht van de werken en hun fasering. Praktisch: Tijdens de opendeurdag van de school op zaterdag 9 mei zijn er rondleidingen op de bouwwerf. Die starten om het uur tussen 10 en 15 uur. Het infopunt over de bouwwerken vind je bij de doorsteek ter hoogte van L02, aangeduid met bewegwijzering. Dit is ook het verzamelpunt voor de start van de rondleidingen. (mdl)

Van Hemelen bv Industrieweg 4 2330 Merksplas Tel. 014 26 60 72

Verwarming / Sanitair / Elektriciteit Warmtepompen / Zonnepanelen MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 43

DEZE MAAND

Private chef Simon Buts verovert huiskamers met Liquet’af HORECA Wie de voorbije weken door Instagram scrolde, zag misschien al verfijnde foodvideo’s passeren van Simoncheffo. Achter die gerechten staat de 28-jarige Simon Buts, geboren en getogen Hoogstratenaar en vandaag actief als private chef onder de naam Liquet’af. Geen klassieke horecazaak, wel fine dining bij mensen thuis.

Dromen Veel van zijn eerste opdrachten kwamen uit onze regio. “Mensen kenden mij nog van vroeger. Dat vertrouwen helpt. Het is ongelofelijk hoeveel klanten hier al vaste klant zijn geworden.” Op langere termijn sluit hij niets uit. “Misschien open ik ooit wel een klein, funky restaurantje op de Vrijheid. Hoogstraten kan in het weekend zeker een goed restaurant verdragen. Maar voorlopig focus ik volledig op Liquet’af.”

Ankerpunt Simon woont intussen al enkele jaren in Antwerpen, maar Hoogstraten blijft zijn vaste ankerpunt. “Mijn hart ligt hier nog altijd,” zegt hij. “Ik kom hier elke week. Hoogstraten heeft een prachtig arsenaal aan horecazaken en ik spring overal wel eens binnen. Ik heb hier zelf jarenlang in de horeca gewerkt, onder andere acht jaar bij Oud Hoogstraeten. Dan ken je veel mensen. Dat voelt als thuiskomen.” Hij is dankbaar dat hij hier is opgegroeid. “Ik denk dat je in Hoogstraten net iets meer geconfronteerd wordt met horeca dan in veel andere dorpen of steden. Dat heeft mij zeker gevormd.” Als kind ging hij dan ook al eens mee naar een goed restaurant. “Dat voelde meteen juist. Dat is echt mijn habitat.” De liefde voor koken ontstond thuis. Zijn vader had een passie voor klassieke Belgische gerechten. “Bij etentjes met vrienden werd er altijd iets nieuws geprobeerd. Dat inspireerde mij enorm.” Ook bij zijn mama thuis werd een belangrijke basis gelegd. “Bij mama en haar vriend heb ik echt de smaak van koken met verse producten leren kennen. Daar werd veel aandacht besteed aan kwaliteit en ook aan wat specialere ingrediënten. Ook dat heeft mij mee gevormd.”

Praktijk Opvallend: Simon volgde geen klassieke koksopleiding. Hij ontwikkelde zich vooral in de praktijk, onder meer bij Atelier A Cook in Keerbergen, waar verfijning en oog voor detail centraal staan. “Het woord ‘chef’ is eigenlijk pas gevallen toen ik anderhalf jaar geleden begon bij mijn grootste mentor tot nu toe. Daar heb ik enorme stappen gezet. Zijn ervaring in de zaal blijkt in zijn huidige activiteiten een grote troef. “Ik heb jaren bediening gedaan. Daardoor voel ik klanten goed aan. Sommige diners zijn heel sociaal, andere heel discreet en zakelijk. Dat moet je kunnen inschatten. Die con-

44 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Simon Buts nectie met mensen vind ik minstens zo belangrijk als het koken zelf.” Begin 2025 zette Simon de stap als zelfstandige met zijn eigen concept Liquet’af. “De naam verwijst naar het aflikken van je bord na de laatste hap. Of nog even met een stukje brood door de laatste jus gaan,” glimlacht hij.

Signatuur Hij koos bewust voor private dining, “een groeiend concept binnen de foodsector en laagdrempeliger om te starten. Ik heb geen pand of personeel nodig. Bovendien geeft het me vrijheid in mijn agenda. Mensen kunnen thuis een diner organiseren zonder stress. Wij kunnen alles voorzien als ze dat willen. Je kan het zo uitgebreid maken als je zelf wil.” Zijn allereerste opdracht dateert van enkele jaren geleden, bij de ouders van een goede vriend. “Als ik daar nu op terugkijk, zie ik een wereld van verschil met hoe ik vandaag werk. Maar je moet ergens beginnen. Een van mijn meest memorabele events was een dertigste verjaardag tussen oldtimers in een loods. Er was niets voorzien, dus ik heb een volledige keuken moeten opbouwen. Dat was magnifiek.” In zijn vijf-gangenmenu zit steevast een pastagerecht. “Daar kan ik altijd in verrassen. Net dat tikkeltje out of the box.” Creativiteit ontstaat vaak spontaan. “Soms ontdek ik een nieuw gerecht wanneer ik voor vrienden kook. Of wanneer ik bij een klant iets vergeet en moet freestylen. Dan ontstaan er soms nog betere borden.”

De grootste uitdaging als zelfstandige? “Gewoon de stap zetten. En daarna alles op tijd regelen en niets uitstellen,” lacht hij. “Succes meet je niet alleen in cijfers, maar in groei. Als ik mijn boekingen zie, word ik gelukkig. Maar ik wil blijven evolueren. Ik heb onlangs eigen branded borden besteld en ik ben bezig met de opbouw van een wijnkelder. Zo kan ik binnenkort een mooie wijnkaart aanbieden.” Zijn droom, zo luidt het, is “een herenhuis met een prachtig atelier op het gelijkvloers, een wijnkelder en een tuintje. Daar zou ik intieme diners willen organiseren. Als ik dat ooit kan realiseren, dan ben ik echt trots!”

Succesverhaal Sinds kort is Simon ook actief met foodvideo’s op Instagram, onder de naam Simoncheffo. “Wat begon als een experiment om mijn bereik te vergroten, groeide eigenlijk snel uit tot een klein succesverhaal. Het was gewoon een leuk probeersel zodat mensen mij beter leren kennen als chef. Maar sommige video’s halen nu al tienduizenden views. We zien wel waar dat eindigt. Mijn focus blijft immers vooral op Liquet’af.” Voor de komende vijf jaar wil Simon vooral blijven doen waar hij goed in is: diners verzorgen tot 30 personen, samenwerkingen aangaan met andere chefs en misschien een jaarlijks high-end event uitwerken. “Dromen mag,” zegt hij nuchter. “Maar ik blijf vooral hard werken. Ik ben gewoon blij dat ik mag opstaan en elke dag met verse producten kan werken, nieuwe mensen ontmoet en blijf bijleren als ondernemer.” En Hoogstraten? “Dat blijft thuis. Sinds kort sponsor ik ook HVV omdat ik daar altijd gevoetbald heb in mijn jeugd. Ik probeer er zoveel mogelijk te komen om mijn jeugdvrienden terug te zien. (rob)

DEZE MAAND

Kurjeus werd de logische winnaar van de Cultuurprijs 2025

De laureaten van de Cultuurprijs 2025 v.l.n.r.: Nand Doms en Johan Ooms voor hun culturele verdienste; Hans Casteleyn die de publieksprijs won; Kurjeus met Zjos Vinkx en zijn partner; Kamerkoor Vialta met o.m. Carla Peerden en Bart Wuyts.

Elise Van Opstal is de nieuwe voorzitter van de cultuurraad.

CULTUUR De gedoordverfde winnaar haalde ook het pleit voor de cultuurprijzen 2025. In ’t Markenhof in Minderhout werden op 20 maart eerst drie laureaten van evenveel categorieën bekendgemaakt, daaruit kwam Zjos Vinckx met Kurjeus uiteindelijk als grote winnaar van de Cultuurprijs uit de bus.

Hulde

Een nieuwe voorzitter

Het was wellicht voor niemand een verrassing dat de Cultuurprijs vervolgens werd toegekend aan Kurjeus. Het kunstproject bracht meer dan 2.000 fietsers naar 13 erfgoedprojecten waar ze kennis maakten met het werk van 51 kunstenaars in verschillende disciplines. In zijn dankwoord betrok Zjos een groot aantal mensen bij de hulde: zijn vriendin en zijn kinderen, de kunstenaars, de eigenaars van de erfgoedsites en iedereen die gedurende die 14 dagen op zoveel verschillende manieren had meegewerkt aan de praktische voorbereiding en organisatie.

De samenstelling van de Cultuurraad is bij het begin van deze legislatuur gedeeltelijk vernieuwd. Elise Van Opstal neemt de plaats in van Ludo Knaepkens als voorzitter. Elise is afkomstig van Minderhout maar woont sinds kort in Hoogstraten. Ze studeerde geschiedenis in Leuven. Ze begon met Middeleeuwse geschiedenis, maat schoof op naar de Bourgondische en de Habsburgse periode en maakte haar thesis over Elisabeth van Culemborg.

Kiezen Voor het evenement van het jaar moest de jury kiezen tussen de drie genomineerden: de Johannespassie van Bach uitgevoerd door het uitgevoerd door het Kamerkoor Vialta, het kinderfeest Begijntjes Laat Besluit en het kunstenproject Kurjeus. In deze categorie koos de jury voor de indrukwekkende uitvoering van de Johannespassie door Kamerkoor Vialta, solisten en musici. Als nieuw of vernieuwend initiatief kende Kurjeus vrijwel geen concurrentie. Die laureaat was dus vlug gekend. Om de prijs voor culturele verdienste streden vier genomineerden. Nand Doms en Johan Ooms brachten met hun boek “De Heilig Bloedprocessie van Hoogstraten” hun derde historische studie uit; Hans Casteleyn, dirigent van het Euregio Jeugdconcert; her gerenoveerde Markenhof; en ook in deze categorie was Kurjeus genomineerd. Maar de jury koos voor het archiefwerk van Nand Doms en Johan Ooms, drie boeken die het archief van Hoogstraten vereeuwigen.

Er wordt al volop de hand gelegd aan de voorbereiding van een tweede editie van Kurjeus van zaterdag 14 tot en met zondag 29 augustus. Er zijn daarvoor gesprekken met een aantal locaties die in 2025 meewerkten, samen met een aantal nieuwe. Daarna komen de onderhandelingen met kunstenaars.

Op de vraag wat voor haar cultuur is antwoordt ze dat “cultuur iets is dat historie met zich meedraagt, maar dat zal wel beroepsmisvorming zijn… Cultuur brengt mensen samen, is belangrijk voor onze vrijetijdsinvulling, veelal gaat het om zaken die we samen kunnen creëren, waarderen en herinneren.” (fh)

Publieksprijs Naast de Cultuurprijs zelf is er jaarlijks “De Gouden Cactus”. Voor deze publieksprijs brachten iets meer dan 500 cultuurliefhebbers hun stem digitaal uit, ook de aanwezigen konden de avond zelf hun keuze maken tussen de drie kandidaten die online de meeste stemmen behaalden. Hans Casteleyn behaalde van de aanwezigen net iets meer stemmen dan het archiefwerk van Nand Doms en Johan Ooms en zaal verrezen zaal ’t Markenhof.

Adverteren in De Hoogstraatse Maand https://www.demaand.be/adverteren/

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 45

DEZE MAAND

Processies in de Noorderkempen bina op een wonderbare wijze van haar keelziekte was genezen en werd in de gevangenis gedoopt.

HEILIG BLOED In de weken na Pasen trekken in Loenhout, Sint-Lenaarts en Hoogstraten drie aloude processies door de dorpen. Ze bestaan al sinds de 13de en 14de eeuw, overleefden alle daaropvolgende eeuwen en maken zo deel uit van ons cultureel en levend erfgoed.

Aurelius wilde hem zijn geloof doen afzweren. Een beul werd er bijgeroepen: hij rukte de tong van Quirinus uit en hakte zijn handen af, maar Quirinus bleef standvastig in zijn geloof en stierf als martelaar: Hij werd onthoofd, verwierf de martelaarskroon en is later heilig verklaard.

Heilig Bloedweek Zondag 31 mei 09.30 u. Hoogmis met de Gregoriaanse schola en de dames van het Piuskoor, voorganger: Prelaat Marc Fierens, abt van Averbode 11.00 u. Processie Woensdag 3 juni Jaarmarkt 19.00 - 22.00 u. Light a candle (kaarsje branden) in de Begijnhofkerk Donderdag 4 juni Sacramentsdag 10.00 u. Hoogmis 18.00 u. Vespers (gezongen avondgebed) Zondag 7 juni 09.30 u. Hoogmis met de Gregoriaanse schola en de dames van het Piuskoor 11.00 u. Processie

Heilig Bloedprocessie Het verhaal over de oorsprong van de processie en de verering van de Heilig Bloedrelikwie is genoegzaam bekend. We geven het erg kort weer. Rond 1380 stootte priester Eligius van den Aker de kelk met geconsacreerde wijn om, toen hij de mis opdroeg in de kerk van Boxtel. De witte wijn kleurde onmiddellijk

bloedrood. Hoe Eligius de doeken ook waste of bleekte, de rode vlekken waren niet weg te krijgen. Hij bewaarde de doeken op een veilige plaats, bekende het voorval aan zijn biechtvader op zijn sterfbed. De doeken werden overgebracht naar de kerk. Tijdens de godsdiensttroebelen in de zeventiende eeuw werden de Heilig Bloeddoeken in 1649 naar de Sint-Michielsabdij in Antwerpen, in 1652 naar Hoogstraten. Sindsdien gaat hier op de eerste en tweede zondag na Pinksteren de Heilig Bloedprocessie uit.

Heilige Quirinusprocessie In Loenhout gaat op zondag 3 mei om 11.00 u. de Quirinusprocessie uit. Een legende gaat terug tot de tweede eeuw. Deze Romein diende als tribuun (functionaris) in het leger. Toen keizer Trajanus (98 - 117) tijdens een veldtocht vernam dat zijn perfect van Rome tot het christendom was bekeerd zond hij zijn generaal Aurelius om de christenen uit te roeien. De bekeerde prefect belandde in de kerker naast Quirinus. Die deed afstand van al zijn functies en rijkdom om als christen door het leven te gaan, hij bekeerde zich nadat zijn dochter Bal-

Loenhout is één van de weinige plaatsen waar de verering met een jaarlijkse processie op de eerste zondag van mei in stand is gehouden door de parochie, de gilden, verenigingen, scholen en muziekmaatschappijen.

Sint-Leonardusprocessie In Sint-Lenaarts is de processie op maandag 25 mei om 11.00 u. toegewijd aan de heilige Leonardus. Hij is patroon van de gevangenen en men vermoedt dat deze patroonheilige al tijdens de kruistochten aandacht kreeg in Sint-Lenaarts. Volgens de legende behoorde tot een vooraanstaande Frankische familie aan het hof van koning Clovis I. Daar werd hij gedoopt en onderwezen door de heilige Remigius, bisschop van Reims. Nadat hij van de koning de toestemming gekregen had om gevangenen te bezoeken en te bevrijden, weigerde hij de door Clovis aangeboden bisschoppelijke waardigheid en trad hij in een klooster te Micy nabij Orléans. Later trekt hij naar Aquitanië (Zuid-Frankrijk) om er als kluizenaar te leven en het geloof te verkondigen. Aan hem worden heel wat mirakelen toegeschreven. Zo’n vijfhonderd jaar later komt er een opflakkering van zijn verering, de pelgrims naar Santiago de Compostella dragen de cultus over heel Europa uit. In Sint-Lenaarts wordt hij aanbeden door de gevangenen, aanstaande moeders, kreupelen en zwakke kinderen. Op andere plaatsen, geldt hij als een grote dierenvriend en beschermheilige van de paarden (vandaar paardenprocessies). Doorgaans wordt hij voorgesteld als diaken of monnik, in Sint-Lenaarts draagt hij een mijter en wordt dus als abt voorgesteld. Meer informatie over de processies vind je op www.processiesvandenoorderkempen. be. (rob)

46 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

DEZE MAAND

Jubileumjaar Jan Huet bij de authentieke glasramen en een selectie unieke kunstwerken van Jan Huet. Inschrijven voor deze activiteit door betaling van 5 euro voor de rondleiding - inclusief drankje - kan via de webshop van www.VisitHoogstraten.be.

TENTOONSTELLING Dit jaar is het precies 50 jaar geleden dat schilder en glasin-lood kunstenaar Jan Huet overleed (zie ook ons maartnummer). Een bijzonder jubileum gevuld met een gevarieerd programma vol kunst en historie. Een overzicht.

Glasramen en gezelligheid In augustus trekt men naar de taverne Den Engel in Baarle. Deze plek herbergt een schat aan glasramen met spreuken van Jan Huet. Een gids vertelt je het verhaal van de werken, waarna je kunt genieten van een drankje. Weldra kan je een plekje reserveren via de webshop van www.VisitHoogstraten.be.

Een persoonlijke inkijk Op zondag 13 september vertelt auteur Leen Huet in haar ouderlijke woning de Diept opnieuw over haar familie en haar grootoom Jan die regelmatig in haar boeken verschijnt. Je krijgt bovendien een unieke inkijk in enkele kamers van het huis en het legendarische café waar menig Hoogstratenaar vroeger over de vloer kwam. De lezingen in april en mei waren zo volgeboekt. Enkel voor de toelichting op zondag 13 september zijn nog kaarten te koop voor 7,5 euro. via de webshop Snel reserveren via de site van www.Visithoogstraten.be is de boodschap. Kunstroute en expositie Op 1 en 2 mei organiseert de heemkundige kring Amalia van Soms een kunstrou-

te in Baarle. In de kerk van Zondereigen is er een sfeervolle tentoonstelling over het leven en werk van Jan Huet én kan je vier van zijn glasramen in de Sint-Rumolduskerk bewonderen. Achter de stadsmuren in Hoogstraten Op zondag 21 juni opent het Stadhuis van Hoogstraten de deuren voor een gegidste rondleiding. Je krijg een toelichting

Dag en Sara organiseren quiz voor het goede doel QUIZ Dag en Sara zijn de sterrenouders van de drieling Joanna, Sam en Ragnar. Zij kregen in de periode na hun verlies heel veel steun van de organisaties ’Boven de Wolken’ en ’Berrefonds’. Op hun beurt willen ze hun steentje bijdragen en hun dankbaarheid uitdrukken. Twee jaar geleden organiseerden ze daarvoor een eerste quizavond, zowel in Mortsel (waar Dag opgroeide) als in Hoogstraten (waar Sara opgroeide). Vorig jaar hielden ze in zaal ’Le Cirq’ het evenement ’Dance for the stars’, waar verschillende mensen kwamen optreden. Dit jaar organiseren ze opnieuw een quiz op twee locaties, eentje in Berchem (24/04) en in Hoogstraten (6/6). Er zijn mooie prijzen te winnen en er zal ook een winkeltje zijn met spullen van het Berrefonds en lekkere koesterkoekjes gemaakt door leerlingen van Buso Berkenbeek (school waar Sara werkt). Boven De Wolken biedt gratis professionele fotosessies aan voor sterrenouders

Hoogstraten in Groenten en Bloemen Mogelijk zullen enkele werken van Hoogstraten in Groenten en Bloemen een link hebben naar werken van Jan Huet. Dit geheel is nog in uitwerking maar het zou een mooie afronding van een boeiend herdenkingsjaar kunnen zijn. Als je benieuwd bent of dit gaat lukken, kun je best alvast de derde zondag van september in de agenda’s noteren. (ws)

Peperfeesten in de Heilig Bloedweek

bij het verlies van hun baby. Dit met veel respect, ervaring en liefde voor kostbare herinneringen. Het Berrefonds wil een houvast zijn voor (groot)ouders, familie en vrienden die een kind verliezen. Praktisch: quiz op zaterdag 6 juni, deuren 19.15 uur, start 20 uur in zaal Pax. Deelnemen kost 30 euro per ploeg (max. 6 personen). Meer info en inschrijvingen: quizbovendewolken@hotmail.com (jaf)

OPTREDEN Op zaterdag 30 mei organiseert Luc Meyvis de Peperfeesten bij Brasserie Oud Hoogstraeten. Dat gebeurt al meer dan 20 jaar bij de start van de Heilig Bloedweek. Om 19 uur is er een optreden van Putain Putain met Hoogstratenaar Carl Janssens. Om 21 uur is het opnieuw aan ’t Verzet, met Simon Standaert (keyboard, guitar, percusssion & vocals), Bert Dufraing (lead guitar & vocals), Luc Meyvis (drums) en Miel Horsten (bass). Praktisch: Oud-Hoogstraeten, Peperstraat 2 Hoogstraten, deuren open om 18 uur. (rob) MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 47

DEZE MAAND

Politiezone Noorderkempen in nieuw hoofdkantoor POLITIE De politiezone Noorderkempen heeft een gloednieuw hoofdkantoor in de Gelmelstraat in Hoogstraten. Het gebouw is dubbel zo groot als de vroegere locatie op de Vrijheid en kostte 8,75 miljoen euro. De werken startten in oktober 2024 en werden opgeleverd in januari, enkele maanden vroeger dan gepland. In totaal werken er 85 mensen. Korpschef Hans Hoskens en woordvoerster Els Dellafaille leiden ons rond in dit nagelnieuwe gebouw. Het gebouw is slim ingedeeld en je merkt dat over alles goed nagedacht werd. Zo ligt het arrestantencomplex op het gelijkvloers, telt het drie cellen en verhoorkamers en is het volledig afgesloten van de rest van het gebouw. Arrestantenwagens rijden binnen via een afgesloten voertuigensas met rolpoort. Verdachten

kunnen er hun advocaat spreken zonder fysiek contact. In een aparte huiselijke kamer kan men slachtoffers van ingrijpende gebeurtenissen opvangen. “Het gebouw is opgebouwd rond functionele clusters: samenhangende ruimtes die als geheel kunnen worden verplaatst of aangepast. Zo blijft de indeling logisch en flexibel” zegt Els. “De onthaalruimte is overigens uitgerust met kogelwerend glas en dat hebben we zelf mogen uittesten” lacht Hans. In de kelder bevindt zich een afzonderlijk labo voor drugsonderzoek, voorzien van een luchtzuiveringsinstallatie die toxische stoffen wegfiltert. Ook de vroeger extern georganiseerde geweldbeheersing vindt nu intern plaats, net als andere opleidingen. Waarnemend korpschef Hans Hoskens aan het nieuwe politiegebouw De nieuwe locatie is beter bereikbaar voor inwoners van alle drie de gemeenten - Hoogstraten, Rijkevorsel en Merksplas. Een ruime bezoekersparking is voorzien. Waarnemend korpschef Hans Hoskens besluit: “Dit gebouw is veiliger en biedt veel meer ruimte en comfort aan zowel het eigen personeel als de bezoekers. Bovendien is het een hoogtechnologisch en klimaatvriendelijk politiegebouw dat veiligheid, innovatie en duurzaamheid combineert. Ik nodig alvast het grote publiek uit op zondag 13 september, want dan organiseert de politiezone een opendeurdag”. (Pm)

Het ontvangstteam bij de officiële opening

Omgaan met Parkinson LEZING De Hoogstraatse contactgroep Parkinson organiseert voor alle personen met Parkinson en hun mantelzorgers een infomoment op zaterdag 9 mei om 14 uur in de Kempenzaal van Coöperatie Hoogstraten. Op het programma: 13.30 u. onthaal 14.00 u. info over de psychische en sociale gevolgen van de ziekte van Parkinson en van de medicatie 14.15 u. voorstelling van PPEP4ALL, een groepsprogramma voor patiënten met Parkinson en voor mantelzorgers, door Agnes Van

48 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Loon en Lore Jansen, gevolgd door een getuigenis van een deelnemer 15.15 u. individuele psychologische begeleiding van de persoon met Parkinson 15.30 u. gelegenheid om na te praten, einde om 16 uur. Inschrijven tot 1 mei via hoogstraten@ parkinsonliga.be en overschrijving van 5 euro per persoon op BE95 7390 2454 6758 met vermelding van je naam. Bij de aanmelding krijgt iedereen 2 bonnen waarmee je koffie, thee, bruiswater, cola of limonade kan bestellen. Op de ta-

fel staan glazen en kraantjeswater. Bij vragen kan je bellen met Trees Mertens 0478/346361 Het werkingsgebied van de contactgroep Hoogstraten strekt zich uit over Brecht, Hoogstraten, Merksplas, Rijkevorsel en Wuustwezel. Geïnteresseerden uit andere gemeenten zijn ook welkom. (hr)

DEZE MAAND

Natuurherstelproject “De Laars” succesvol afgerond NATUURBEHOUD Goed nieuws voor natuurliefhebbers en voor de waterbuffering in onze regio: de grensoverschrijdende natuurherstelwerken in de Vallei van het Merkske, in het deelgebied Baelbrugsche Beemden - beter bekend als “De Laars” - zijn succesvol afgerond. Dat werd op 10 april feestelijk gevierd op het terrein, samen met een zestigtal betrokken gemeenteraadsleden, terreinbeheerders, vrijwilligers, professionele medewerkers. Voorzitter Bart Royens: “In 2024 en 2025 voerde Natuurpunt ingrijpende werken uit in dit bijzondere gebied, dat grotendeels in Baarle-Hertog ligt en als een bijna-enclave door Nederland wordt omringd. Dankzij de opvallende vorm op de kaart kreeg het gebied de bijnaam “De Laars”.” Stijn Leestmans is verantwoordelijk voor het beheer van de natuurgebieden van Natuurpunt Markvallei: “De focus van het project lag op het herstellen en vernatten van het landschap langs het Merkske. Met resultaat: maar liefst

4,2 hectare broekbos, 5,1 hectare veengrasland, 3 hectare schraal grasland en een ven van 1 hectare kregen een nieuw leven. Ook de omliggende natuurgebieden van Staatsbosbeheer en het Agentschap voor Natuur en Bos profiteren mee, wat de biodiversiteit in de hele vallei een stevige boost geeft.” “Dit mooie resultaat vierden we graag samen met alle betrokken partners uit Vlaanderen en Noord-Brabant. “, sluit Bart Royens aan. “En we zijn bijzonder blij met de grote opkomst.” De burgemeesters van Baarle-Hertog en Baarle-Nassau zorgden samen voor een symbolisch slotmoment van de werken.

Vroege vogels Op zondag 3 mei staat de volgende etappe van de Mar(k)athon op het programma. In 2026 kan je door deel te nemen aan wandelingen in de Markvallei een marathon stappen door simpelweg de afgelegde afstanden bij elkaar op te tellen. Met een stempelkaartje hou je de stand bij en kom je in aanmerking voor

prijzen in verschillende categorieën. Iedereen heeft overigens altijd prijs, want er is niets zo gezond en zo ontspannen om te wandelen in onze natuurgebieden. De vroege vogelwandeling van 3 mei doet z’n naam alle eer aan. Vertrek om 5.30 uur ’s morgens aan de Klapekster om onderweg staat verschillende vogels waar te nemen? Hopelijk zijn de nachtegaal en misschien zelfs de wielewaal ook weer van de partij. De gidsen vertellen meer over de vogels die je hoort of ziet. De tocht gaat over de Castelreesche Heide richting het Merkske en de Halsche Beemden. Goede wandelschoenen (eventueel laarzen bij natte omstandigheden) en een verrekijker zijn aangeraden. De totale afstand van de wandeling zal tussen de 8 à 9 km bedragen. De wandeling is gratis. Het einde is voorzien rond 9 uur. Wie in het Bezoekerscentrum aansluitend wil aanschuiven voor een ontbijt betaalt €15 voor kinderen van -12 jaar en €25 voor 12+. Vooraf aanmelden via de website is noodzakelijk! (ao)

Kunstzinnige aardbeien KUNST Coöperatie Hoogstraten en het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (MSKA) zijn gestart met een bijzonder samenwerkingsproject. De eerste contacten werden begin 2025 gelegd bij de restauratie van het werk ”Aardbeien en Champagne” van Henri de Braekeleer, een in 1840 in Antwerpen geboren kunstschilder die vooral stillevens en interieurs schilderde. Coöperatie Hoogstraten trad op als sponsor van de restauratie, hieruit groeide een bredere samenwerking.

Tot 31 december loopt een grootschalige consumentenactie. Op de verpakking of punnets van de Hoogstraten Aardbeien staan negen verschillende kunstwerken uit de museumcollectie. Wie de negen verschillende verpakkingen verzamelt, kan deelnemen aan een wedstrijd via de website: https://the-finest-artberries. hoogstraten.eui Elke maand maken deelnemers kans op een all-in weekend in Antwerpen met

twee overnachtingen in het Botanic Sanctuary Hotel, een high tea verzorgd door Roger van Damme, een bezoek aan het KMSKA, een diner in restaurant Madonna en uiteraard een overvloed aan Hoogstraten aardbeien. (fh)

Radio maken in de serre COÖPERATIE Child Focus mocht een cheque van 10.000 euro in ontvangst nemen bij Coöperatie Hoogstraten. Voor de symbolische eerste kist aardbeien had Colruyt 5.000 euro over, de telers verdubbelden dat bedrag. De Belgische retailer biedt zoveel mogelijk lokale producten aan in en biedt sinds vorig jaar de Hoogstraatse aardbeien aan als hun premiummerk. Child Focus zet zich in voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen en werkt aan de online en offline veiligheid van jongeren. De opbrengst van de benefietveiling stelt hen mee in staat om de hulpverlening

gratis te blijven aanbieden aan wie er nood aan heeft. Bij de seizoensopening onderstreepte de veiling dat er nog heel wat werk te doen is om voldoende fruit en groenten in ons voedingspatroon te krijgen, wij eten gemiddeld slechts de helft van de aanbevolen hoeveelheid. Radio 2 zond de start van het seizoen live uit vanop het bedrijf van aardbeiteler Frank Boeren. Presentatoren Ann Reymen en Daan Masset brachten hun uitzending dus van op de werkvloer tussen de aardbeienplanten. (red)

Foto Radio 2 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 49

DEZE MAAND

Gluren bij de buren Baarle opent deuren voor Grensloze Kunstroute TENTOONSTELLING In het weekend van 2 en 3 mei staat Baarle in het teken van de Grensloze Kunstroute. Meer dan 35 kunstenaars tonen hun werk op ruim 15 locaties in Baarle, Ulicoten en Zondereigen, variërend van kerken, cultuurcentra, tot ateliers bij kunstenaars thuis. Bezoekers kunnen beide dagen van 12 tot 17 uur genieten van schilderkunst, beeldhouwwerk, keramiek, fotografie, textielkunst en glas in lood. Bovendien is er een bijzonder harp- en celloconcert.

het Heemhuis, waardoor bezoekers ook een kijkje kunnen nemen in het voormalig gemeentehuis van Baarle-Hertog.

“Het mooie van de kunstroute is dat bezoekers op één weekend een enorme verscheidenheid aan kunst kunnen ontdekken, vaak op bijzondere locaties,” aldus de organisatie. De kunstwerken zijn onder meer te bewonderen in de Sint-Rumolduskerk, de Bremerpoort, het cultuurcentrum Baarle en de Sint-Remigiuskerk. Daarnaast opent Heemkundekring Amalia van Solms de deuren van

Iedereen is van harte welkom om de Grensloze Kunstroute te bezoeken en kennis te maken met het verrassend brede kunstaanbod van kunstenaars uit Baarle en omgeving.

Een bijzonder onderdeel van het weekend is het harp- en celloconcert op zaterdagavond 2 mei in de Remigiuskerk. Harpiste Florence Sitruk treedt samen op met cellist Christoph Bunzendahl. In de pauze is er gelegenheid om het werk van enkele deelnemende kunstenaars te bekijken.

Praktisch: Grensloze kunstroute op zaterdag 2 en zondag 3 mei van 12 tot 17 uur op locaties in Baarle, Ulicoten en Zondereigen. Concert op zaterdagavond 2 mei

Schilderij van Ludo Jespers in de Remigiuskerk. Dit is een organisatie van cultuurcentrum Baarle en Heemkundekring Amalia van Solms. Meer informatie op de website van cultuurcentrum Baarle. (red)

Het vizier gericht op het kruisboogschieten GILDE De Sint Jorisgilden maken deel uit van officieel erkend immaterieel erfgoed in Vlaanderen én Nederland. Hun tradities en gewoonten zijn cultureel waardevol én verrassend actueel. Het Koninklijk Verbond van Sint Jorisgilden - met gilden uit Minderhout, Hoogstraten, Wortel, Meer, Meerle, Loenhout, Castelre, Rijsbergen en Sprundel wil dat erfgoed opnieuw zichtbaar maken voor een breed publiek. De boodschap is duidelijk: kruisboogschieten is sportief, sociaal, laagdrempelig en helemaal van vandaag. Op de bondsschietingen gaan

de deuren wijdopen voor al wie kennis wil maken met de sport.

de verf als verrassend eigentijds.

Daartoe richtte het verbond de werkgroep ‘zichtbaarheid’ op. Die werkt aan een herkenbare uitstraling, duidelijke communicatie en het openstellen van de gilden voor iedereen die nieuwsgierig is naar de sport of de traditie. Het verbond wil tonen dat kruisboogschieten springlevend is en dat iedereen welkom is om het zelf te komen ervaren. Een nieuwe affichecampagne zet de toegankelijkheid en dynamiek van de sport extra in

De bondsschietingen zijn de interne competitie tussen de aangesloten gilden. Door de deuren van de lokalen wagenwijd open te zetten tijdens deze schietingen krijgt het brede publiek de kans om de sport en de sfeer van dichtbij te ontdekken. Ook wie vooral geïnteresseerd is in het cultuur historische erfgoed van de gilden, vindt er zijn gading. Je maakt kennis met de boog, de competitie, de gezelligheid van de vereniging, de diversiteit van de leden, en het erfgoed. Kruisboogschieten is niet alleen traditie, maar ook een hedendaagse sport met toekomst. De traditionele kledij hoort enkel bij bijzondere gelegenheden; de meeste activiteiten gebeuren gewoon in casual sportieve kledij. Deze bondsschietingen hebben plaats op 10 - 16 - 17 mei in Castelré, Schootsenhoek 23 en Wortel, Poeleinde 2a; op 14 - 20 - 21 mei in Hoogstraten, Brouwerijstraat 2d en Minderhout, Minderhoutdorp 29a; op 23 - 29 - 30 augustus in Meerle, St Jorispad 3; op 12 - 13 - 19 - 20 september in Meer, Donckstraat 8. Alle verdere informatie vind je op www. verbondsintjorisgilden.be of via de QR code. (red)

50 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

HOOGSTRATEN

www.demaand.be REDACTIE Jan Fret +32 (0)472 97 12 87

redactie@demaand.be

DORPSNIEUWS � HOOGSTRATEN

Patrick Melis +32 (0)497 41 40 29 hoogstraten@demaand.be

� MEER

Marcel Adriaensen tel. 03 315 90 40 meer@demaand.be

� MEERLE

Jan Fret +32 (0)472 97 12 87 meerle@demaand.be

� MEERSEL-DREEF

Jef Jacobs tel. 03 315 73 64 meersel-dreef@demaand.be

� MINDERHOUT

minderhout@demaand.be

� WORTEL

wortel@demaand.be

SPORTNIEUWS Rob Brosens +32 (0)478 59 58 18 sport@demaand.be

Tien jaar samen-tuinen in Bonenakkers VOLKSTUINEN Op zaterdag 23 mei 2026 zet de samen-tuin Bonenakkers de poort ver open voor de viering van haar 10-jarig bestaan. In de schaduw van de sociale woonwijk Mouterij liggen al die jaren al 19 groene tuintjes. Wat begon als een klein sociaal project groeide uit tot een begrip in de strijd tegen kansarmoede en voor het ecologisch tuinieren. Opgestart onder begeleiding van Velt hebben de deelnemers intussen hun wortels al diep in de grond vastgezet.

Prille begin

het woord, maar ook financieel een interessant gegeven voor wie het niet al te breed heeft.

Het was Staf Coertjens, bestuurslid van Velt, die in 2015 op zoek ging naar een geschikt stuk grond om een project van samen-tuinen in Hoogstraten op te starten. Niet verwonderlijk dat hij hiervoor ook aanklopte bij het OCMW, want samen-tuinen is sowieso een sociaal project. Mensen samenbrengen om op een ecologische manier in groepsverband te tuinieren is een kernpunt bij Velt. Het OCMW bezit heel wat gronden maar een perceel weiland in de schaduw van de sociale woonwijk Mouterij leek uiteindelijk de perfecte locatie om het project op te starten. Het stuk was groot genoeg om heel wat tuintjes uit te bouwen, en door de ligging ook ideaal om mensen uit deze wijk bij het project te betrekken. Eigen groenten kweken is niet alleen een ‘gezonde’ bezigheid in de ruimste zin van

Het idee om een project van samen-tuinen of samen tuinieren ook in Hoogstraten op te starten leefde al langer binnen de plaatselijke afdeling van Velt, de Vereniging voor ecologisch leven, koken en tuinieren. Deze organisatie streeft er naar om in België en Nederland mensen samen te brengen en warm te maken om op een ecologische manier te leven en te tuinieren. De eigenlijke start in Hoogstraten begon met een informatievergadering op het stadhuis in november 2015. Maar de reacties waren aanvankelijk beperkt. Gelukkig voor de initiatiefnemers was dit slechts van korte duur, want eenmaal begonnen schreven meer en meer kandidaten zich in en waren de 17 tuintjes uiteindelijk allemaal toegewezen. De groendienst van de stad had intussen het weiland omgeploegd, Natuurwerk had

Niet alle beeldmateriaal wordt ons met auteursgegevens overgemaakt. Neem contact op met de redactie voor eventuele rechten.

ADVERTENTIES Jan Croes +32 (0)477 66 11 60 advertenties@demaand.be

ABONNEMENTEN Nico Robbemont +32 (0)476 54 88 54 abonnementen@demaand.be

ADMINISTRATIE administratie@demaand.be Verantwoordelijke uitgever: F. Brosens, Begijnhof 27 2320 Hoogstraten

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 51

HOOGSTRATEN de percelen afgeboord en de paden met houtsnippers voorzien. In het midden van het terrein kwam een demonstratietuin waar de begeleiders van Velt wekelijks opleiding gaven aan de leken zonder groene vingers. Dank zij subsidies kon het project ook gebruik maken van een lesgeefster van Velt die gedurende drie jaar telkens op zaterdag de tuiniers kon bijstaan met talloze praktische tips en de kennis van het ecologisch tuinieren. Het project kreeg de naam Bonenakkers, verwijzend naar de nabijgelegen Karel Boomstraat maar in de volksmond ‘Bonenstraat’.

Sociaal project En dat het een sociaal project werd was al snel duidelijk. ’t Verzetje zette haar schouders mee onder het initiatief en ook Praatpunt engageerde zich met een aantal anderstalige nieuwkomers. Ook mensen uit de Mouterij zelf werden ac-

tieve tuiniers. Samen actief bezig zijn, leren van elkaar, al doende de taal leren, of gewoon met elkaar buurten terwijl de rabarber langzaam uit de grond rijst, of de patatten worden aangeaard. De lente bruist hier telkens van de bedrijvigheid maar zorgt tegelijkertijd ook voor een zalige rust in een groene oase vlak bij het centrum van de stad. Niet iedereen heeft het al die jaren volgehouden. Sommigen beseften misschien te laat dat ook een tuin een engagement en regelmaat vraagt en haakten in de loop der jaren af. Anderen waren dan maar al te blij om in de vrijgekomen aarde te kunnen woelen en hun boontjes te week te kunnen leggen. Momenteel staan er nog drie mensen op de wachtlijst. Na 10 jaar blijft Bonenakkers een levendig project waar mensen elkaar vinden, samen aan iets werken en er ook persoonlijk letterlijk de vruchten van plukken. En de man waarmee het allemaal begon, Staf Coertjens kijkt met trots

en plezier op een geslaagd project waarbij voor hem de verbondenheid tussen mensen toch zo belangrijk is.

Open tuin Op zaterdag 23 mei is het zover. De groene loper wordt uitgerold voor Bonenakkers 2026. Tien jaar na het voorzichtig begin kunnen de initiatiefnemers terugkijken op een erg geslaagd sociaal project. De 19 tuintjes liggen er hopelijk in volle glorie bij en de tuiniers van dienst mogen uitpakken met hun vruchten van moeder aarde. De ijsheiligen zijn al een tijdje uit beeld en dus hebben de boontjes hun kopjes al uit het zand gestoken, de aardappelen staan boven op hun berg en de ajuin priemt richting Sint Katharinakerk. Iedereen is welkom vanaf 14.00 u. en kan er genieten tot 17.00 u. Project Bonenakkers zal zich van haar beste zijde laten zien. (jh)

Dominique Van Huffel in Herentalse ‘Stormloop’

Aardbeientornooi van de Hoogstraatse Bridgeclub

TENTOONSTELLING Stormloop is een tweejaarlijks kunstenfestival in Herentals dat kunst naar onverwachte plekken in de binnenstad brengt. De derde editie vindt plaats van 8 tot 24 mei, met meer dan 120 kunstprojecten van 200 kunstenaars op 60 locaties, variërend van leegstaande panden tot musea. Het centrale thema is ‘Wit-blauw-goud-zwart’.

KAARTEN Op zaterdag 30 mei organiseert de Hoogstraatse Bridgeclub 37ste Aardbeien Tornooi. Naar goede gewoonte doen ze dat in de ruime zalen van hotelschool VTI-Spijker. Dankzij gulle sponsors bieden ze de deelnemers opnieuw een zeer mooie prijzentafel aan, bovendien ontvangt elke deelnemer een halve kilo Hoogstraatse aardbeien.

In De Villa brengt Hoogstratenaar Dominique Van Huffel een selectie van schetsten in Chinese inkt die gemaakt werden in de Markvallei. Enkele ervan werden uitvergroot in zijn atelier tot gelaagde werken op papier, aangevuld met verschillende zwart-wit technieken.

Het bridgetornooi heeft plaats op zaterdag 30 mei, aanvang 14 uur stipt - aanmelden kan vanaf 13 uur tot 13.50 uur - de uitslag volgt om 19 uur. Dit heeft plaats in VTI-Spijker, Gelmelstraat 62, er is parkeergelegenheid vlak voor de zaal en in de buurt. Let wel: er geldt een rookverbod in heel het gebouw.

De Villa, Belgiëlaan 7 in Herentals en is iedere zaterdag en zondag open van 12 tot 18 uur. Op zondag 24 mei is Dominique aanwezig. Zie ook www.ateliervanhuffel.be of lees over Dominique in De Hoogstraatse Maand N° 441 van november 2022. (red)

Deelname kost 18 euro per persoon (36 euro per paar). Om in te schrijven vul je het online inschrijfformulier in op de website van de club (hoogstraatse-bridge-club.jimdofree.com). Daar kan je ook de ingeschreven paren opvolgen. Meer info: Paul Cools - 0497 25 65 54 - paulcools777@gmail.com. (jaf)

52 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

HOOGSTRATEN

LEZERS SCHRIJVEN

Het tuinplan van mijn vader

POLITIEGEBOUW Leo Horsten (1945-2024) was amper 16 toen zijn vader stierf en 26 toen zijn moeder overleed. De legendarische ‘Moeder Horsten’ - Theresia Van Breda - was op dat moment nog zaakvoerder van een bouwbedrijf waar vele tientallen mensen uit onze gemeenten aan de slag waren. Uit de erfenis bekwam ons gezin een stuk grond, met twee huisjes aan de Vrijheid en daarachter een grote grond die zich tot aan de Leemstraat uitstrekte. Vaders grote plan was dat zijn kinderen er ooit zouden kunnen wonen. En er kwamen drie kinderen: Lies (1971), Miel (1973) en Dries (1978). Dat zijn kinderen hun ‘moemoe’ nooit hebben gekend heeft hij altijd betreurd … En dan stapte er in de jaren 1980 iemand van de Regie der Gebouwen de apotheek binnen. Men wilde de grond kopen om er een nieuwe rijkswachtkazerne op te bouwen (rijkswacht en politie waren nog niet eengemaakt toen). Ze boden een prijs onder de marktwaarde, maar ook bij een correct bedrag zou vader nooit overstag zijn gegaan: het ging over de toekomst van zijn kinderen en de herinnering aan zijn betreurde moeder. Net zoals in zijn job als apotheker was mijn vader ook hier de man van de ideeën en het gevoel en geen zakenman. Dus ook bij een tweede bezoek ving de ambtenaar bot nog voor hij goed en wel binnen was. Lange tijd bleef het stil, tot die man van de Regie er plots weer stond, triomfantelijk, met een uittreksel uit het staatsblad waarin de onteigening van de gronden zwart op wit gedrukt stond. Of er nog iets aan te doen was? De periode om beroep aan te tekenen was intussen verstreken en “elke goede burger heeft de plicht het staatsblad te lezen, dus ge had het kunnen weten” (sic). De grond werd onteigend ‘voor openbaar nut’ en vader kreeg 5 miljoen Belgische frank uitbetaald (omgerekend 125.000 euro). Dik 35 jaar geleden kon je natuurlijk nog veel meer met zo’n bedrag dan nu, maar voor een stuk grond waar volgens de huidige normen gemakkelijk tien huizen op zouden passen, was dit écht niet veel. Wat veel erger was: het tuinplan van mijn vader, met kinderen en - ooit - kleinkinderen die vlakbij zouden wonen op de grond

van zijn moeder, zou nooit nog werkelijkheid worden. Dat, en het feit dat zijn grote rechtvaardigheidsgevoel ge(k)raakt was, heeft tot op het einde van zijn leven op hem gewogen. Twee zaken boden hem troost. Dat het ‘voor openbaar nut was’ en dat hij samen met het gezin besloten had om het bedrag integraal te investeren in de restauratie van twee huisjes op het Begijnhof (een dossier dat het OCMW en later het stadsbestuur maar niet opgelost kregen). Zo was er toch nog iets moois uit voortgekomen … De laatste jaren van zijn leven was zijn lichaam versleten, op de duur ook ziek, maar zijn geest bleef helder tot op het einde. In de pers was net verschenen dat er een nieuwe politiekazerne zou komen aan De Ster, en dat de oude wellicht verkocht zou worden. Het maakte hem zeer onrustig dat de grond waar hij ooit zo’n mooi plan voor had gewoon op de vastgoedmarkt zou komen. “Het werd onteigend voor openbaar nut, dan kan dat toch niet?” De grond moest hij niet terugkrijgen en geld al helemaal niet, maar hij hoopte alleen dat de grond van zijn moeder het algemeen belang zou blijven dienen. Voor één van die noodzakelijke randparkings bijvoorbeeld, eventueel gecombineerd met betaalbare woningen. Wij susten hem dat dit wel gebeuren zou en we beloofden hem zijn wens aan de beleidsmensen door te geven. Na zijn dood hebben we dit ook gedaan; de verschillende politieke partijen werden aangeschreven. Van enkelen kregen we een vriendelijk antwoord. Oppositieraadslid Fons Jacobs (Anders) leek de enige die zijn nek echt durfde uitsteken en dat hebben we geapprecieerd. In één van de vorige Hoogstraatse Maanden lazen we tot onze grote ontgoocheling dat de kazerne en de achterliggende grond ‘gewoon’ verkocht gaan worden. Een randparking zal er dus niet komen. En ook geen sociale woningen, waarvan de Vlaamse overheid nochtans wil dat er in Hoogstraten de volgende vijftien jaar 148 bijkomen... Misschien maar goed dat pa het niet meer moet meemaken. (Trice Horsten-Van Merode, weduwe van Leo, Dries Horsten, zoon van Leo)

Neos wandelde voor Widar VERENIGING Seniorenvereniging Neos Hoogstraten ondersteunt elke jaar een organisatie die een extra centje kunnen gebruiken en dat weten te waarderen. Op 17 maart wandelden de Neos leden voor Widar. 27 wandelaars genoten van de mooie Kolonie, 40 eters smulden van de eigengemaakte boterhammen met kop en kaas en 60 sponsors ondersteunden Widar financieel. Neos kan zo een mooi bedrag overhandigen aan dit unieke initiatief. In het landschap van Wortel-Kolonie neemt Widar een bijzondere plaats in door hun zorg voor de opvang van personen met een mentale handicap. In de twee vestigingen van Widar in de Kolonie vormen medewerkers van Widar met hun gezin en een aantal personen met een handicap samen een woongemeenschap. Daarnaast zijn er tal van medewerkers, vrijwilligers, stagiairs en passanten. Op dit moment vormen ze een gemeenschap met een vijftigtal bewoners. Zin om bij Neos te horen? Je kan altijd contact opnemen met hoogstraten@neosclub.be. (fh) MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 53

HOOGSTRATEN

Dansen geblazen met Fanfare Sint-Catharina

Art Fusion meer dan alleen tattoos

FANFARE Op zaterdag 2 mei brengt Sint-Catharina in de Rabboenizaal “Dansen Geblazen”. Dansmuziek mag je 0breed interpreteren: van een Middeleeuwse dans, naar de typische Griekse Zorba over naar populaire dansmuziek zoals o.a. The Hum en Esspresso Macciato, maar ook Filmmuziek uit Dances With Wolves. Voor dit concert is er een samenwerking met dansgroepen van ’t Spagaatje, die op enkele nummers een choreografie brengen. Het voorprogramma wordt verzorgd door het jeugdorkest. Praktisch: KF Sint Catharina Hoogstraten in GC Rabboenizaal op 2 mei - deuren om 19 uur - aanvang concert om 19.30 uur. Tickets in voorverkoop 10 euro bij Visit Hoogstraten of te bestellen via fanfarehoogstraten@hotmail.com - 12 euro aan de kassa (gratis onder 18 jaar). (red)

Boek op zwerftocht BOEKEN Sinds het paasweekend staat

er een fraaie nieuwe boekenruilkast op de hoek van de Hoge Lammens en Louis Domsstraat. Iedereen is vrij om daar een boek uit te nemen of bij te zetten . In de kast ook een aantal boeken waar een boodschap in staat. Aan wie zo’n boek meeneemt, vraagt de initiatiefnemer Patrick Dedrie om hem een mailtje te sturen. Het mailadres is boekopzwerftocht@gmail.com. En om na lezing het boek in een andere ruilkast te zetten zodat het boek verder kan reizen. Graag ook een foto van de nieuwe locatie toevoegen. (red)

WINKEL Onlangs stond ik vast in de file in de Gelmelstraat. Niet het spannendste moment van de dag, maar files hebben zo hun voordelen: je krijgt tijd om etalages te bekijken terwijl je achter een tientonner stilstaat. En zo viel mijn oog plots op een opvallende tekst op een raam: “Tattoo removal”. Het verwijderen van tattoos. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid — want wie laat een tattoo zetten om hem later weer te laten verdwijnen? Tijd om eens langs te gaan dus bij Art Fusion. Bij Art Fusion draait het allang niet meer alleen om stoere tattoos, maar om huidverzorging, esthetiek én het rechtzetten van misstappen uit het verleden, zo blijkt. In de shop kan je terecht voor het laten zetten van tattoos, piercings en lip blush, een populaire techniek waarbij de lippen subtiel gepigmenteerd worden voor een frissere kleur. Lip Blush is eigenlijk een soort fijne lip-tatoeage die je natuurlijke lipkleur versterkt of net een andere tint geeft.

Laser Sinds vorig jaar beschikt Art Fusion ook over een professioneel lasertoestel om tattoos veilig te verwijderen. Dat bleek de perfecte aanvulling op de bestaande activiteiten: klanten die spijt hebben van een slecht gezette tattoo, een verouderde tekening of een vervaagde tatoeage van twintig jaar geleden, kunnen nu in hetzelfde vertrouwde atelier terecht om die te laten weghalen of corrigeren. Ken Herrijgers die de shop uitbaat verklaart nader: “Een extra troef is dat Kim, die in de shop

54 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

werkt, al een opleiding had gevolgd om met deze lasermachine te werken, waardoor de stap naar de investering meteen een stuk kleiner werd.” Tattoos weghalen vraagt tijd en geduld. Hoe lang het traject duurt, hangt af van verschillende factoren: hoe en wanneer de tattoo gezet is, de kwaliteit van de inkt én de manier waarop je lymfestelsel de vrijgekomen inktdeeltjes afvoert. Kim: “Een kleine tattoo kan relatief snel verdwijnen, maar bij grotere stukken kan het een hele tijd duren voor alle inkt volledig is afgebroken. Na een lasersessie heeft je lichaam tijd nodig om zijn werk te doen: soms zie je pas na enkele weken echt verschil.” Daarom raden de medewerkers van Art Fusion aan om tussen twee sessies minstens acht weken te laten, zodat de huid kan herstellen en het lymfestelsel de inktrestjes op een gezonde manier kan afvoeren. Ken: “Wie bijvoorbeeld een volledige sleeve wil laten verwijderen, moet rekenen op meerdere sessies, verspreid over een langere periode. Ons team werkt dan in delen, stap voor stap, om na enkele maanden tot een mooi en veilig resultaat te komen.”

Intake Niet elke tattoo is even eenvoudig te verwijderen. Kim: “Bij slecht gezette tattoos in vetweefsel of met veel littekenweefsel moet eerst de huid zelf aangepakt en verzorgd worden, voor er gelaserd kan wor-

HOOGSTRATEN den. Ook kleurrijke tattoos zijn lastiger: het kan zeker, maar het vraagt meer tijd en dus meer sessies.” Ken: “Veel mensen vergeten bovendien dat het verwijderen van een tattoo meestal meer kost dan het laten zetten.” Bij Art Fusion begint elk traject - zowel bij het plaatsen als bij het weghalen van een tattoo - met een uitgebreid intakegesprek. Ken: “Voor wie een nieuwe tattoo wil, is de belangrijkste boodschap: goed nadenken, want een tattoo is in principe voor het leven en mag geen impulsieve beslissing zijn. Wie er een wil laten verwijderen, moet beseffen dat je niet binnenwandelt met een tattoo en zonder terug buiten stapt: het is een proces, geen quick fix.”

Nazorg krijgt een centrale plaats in de aanpak van de shop. De juiste verzorging na het laseren draagt sterk bij tot een vlot genezingsproces van de huid en een mooi eindresultaat. Maar wat kost nu het verwijderen van al dat moois op je lichaam? Ken: “Voor het verwijderen van tattoos start de prijs vanaf 100 euro, bijvoorbeeld voor een klein hartje. Voor grotere tekeningen gaat het bedrag richting 200 à 300 euro en meer, telkens berekend in overleg met de klant op basis van de grootte en de kwaliteit van de tattoo. Een sessie zelf gaat overigens opmerkelijk snel: na ongeveer tien minuten staat de klant weer buiten, met duidelijke uitleg en een persoonlijk nazorgplan.” (Pm)

Folklorefestival zoekt nog gastgezinnen FESTIVAL Het internationaal folklorefestival in Hoogstraten maakt zich opnieuw op voor een sfeervolle zomer. Het evenement vindt plaats op vrijdag 31 juli, zaterdag 1 augustus en zondag 2 augustus met zoals altijd een kleurrijke mix van muziek, dans en internationale tradities. Daarbij alvast een Costaricaanse groep. De Gelmelzwaaiers zijn nog op zoek naar gastgezinnen die de buitenlandse deelnemers willen ontvangen. Het festival is intussen toe aan de 12de editie. Dit keer zal een delegatie uit Costa Rica van de partij zijn. ‘Alma Zahorí’ brengt een stukje Latijns-Amerikaanse cultuur naar Hoogstraten, met levendige dansen en authentieke muziek. Deze groep leert dans en muziek op een inclusieve manier aan kinderen, jongeren, volwassenen en senioren. Ze organiseren veldbezoeken en humanitaire hulp in inheemse gebieden, culturele uitwis-

selingen met internationale artiesten en vertegenwoordigen Costa Rica op festivals wereldwijd. De naam verwijst naar wie verborgen dingen kan ontdekken, als symbool voor het ontwikkelen van talenten en het beste in mensen via kunst en sociaal engagement naar boven halen.

Geen halve eeuw geleden KAARTEN Op donderdag 26 maart van dit jaar, heeft Jos Tilburgs af Meer en lid van Kaartklup Solo Slim bij het rikken eene Solo Slim gespeeld. Dit tafereel speelde zich af in Café In Holland, aldaar bij cafébaas Jos Snoeijs.

Den speler had hierbij den zes hoogste schoppen in de hand en de zeven hoogste harten, zonder den boer en de tien. Zijne medespelers waren Louis Van Bergen uit Hoogstraten, Marcel Vinckx af Meer en zijnen broer Zjos Vinckx uit Hoogstraten. Uiteraard moest dezen stunt met enen stevigen borrel gevierd worden! (fh)

Allez les filles…

De band tussen de Gelmelzwaaiers en de Costa Ricaanse groep is bijzonder. In maart reisden de Gelmelzwaaiers zelf nog naar ginder om er bij hen op te treden. Die uitwisseling versterkt niet alleen de culturele samenwerking, maar zorgt ook voor een warme en persoonlijke connectie tussen beide verenigingen. Om het festival mogelijk te maken, zijn de Gelmelzwaaiers nog op zoek naar gastgezinnen. Daarnaast zijn ook sponsors meer dan welkom! Voor meer informatie mail je naar info@gelmelzwaaiers.be. (jaf)

TENTOONSTELLING De derdejaars cursisten van de opleiding Keramiek van IKO Hoogstraten maken met ’Allez les filles’ werk rond het voormalige internaat Spijker. De resultaten zijn te zien op locatie: internaat Spijker, op maandag 4 en dinsdag 5 mei (14.30 tot 20 uur), woensdag 6 mei (18.30 - 20 uur) en zaterdag 9 mei 10 - 16 uur). In de leegstaande gangen van het voormalige internaat van Het Spijker hangt een tastbare stilte, vol sporen van een rijk verleden. Wat blijft er achter als de bewoners vertrekken en de tijd verstilt? Het keramiekproject onderzoekt deze plek. Achtergelaten materialen, verloren voorwerpen en ingrepen in klei vertalen de verhalen van het internaat en roepen de geschiedenis op een nieuwe manier tot leven. Internaat Spijker, Gelmelstraat 60, ingang aan de achterzijde van het gebouw. (red) MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 55

HOOGSTRATEN

De lichting van 1943 REÜNIE We moeten er niet flauw over doen. De Hoogstraatse geborenen van 1943 zijn gaandeweg herleid tot een klein geworden clubje van diehards. De gang van het leven is nu eenmaal niet tegen te houden. Wat niet wil zeggen dat we als 82

en 1/2-jarigen ons bij een feestelijke hap en dito tap niet ontzettend geamuseerd hebben op onze reünie in de Jachthoorn op 26 maart jl. (nad)

Zittend v.l.n.r. Gerda Mertens, Hilda Daems, Marina Roos, Irène Schrijvers, en Jeanne Rombouts. Staande v.l.n.r. Jeanne Verheyen, Jos Pinxteren, Paula Sysmans, Jan Bruyndonckx, Walter Leyten, en Frans Rombouts, Jos Smouts, Rene Lauryssen, Jaan Van Der Steen, Nand Doms en Toine De Haes.

Kunstexpo tijdens Groenten & Bloemen TENTOONSTELLING Van vrijdag 18 tot en met maandag 21 september, het weekend van Hoogstraten in Groenten en Bloemen, organiseert Made in Hoogstraten (MiH) in samenwerking met Icarus een kunstexpo in zaal Sint-Cecilia. Tekeningen, schilderijen,

beelden, installaties, foto’s ,… alle disciplines zijn welkom. Heb je interesse om mee te exposeren? Stuur dan vóór 30 juni je portfolio of enkele foto’s van je werken naar hello@madeinhoogstraten.be. Vóór 15 juli ontvang je een antwoord of je geselecteerd bent en met welk werk. Made in Hoogstraten (MiH) wil een plaats creëren waar kunstenaars, makers, workshoppers, leerkrachten, het brede publiek en al wie interesse heeft voor cultuur elkaar kunnen vinden, waar ruimte en materiaal te delen staat, tips & tricks uitgewisseld kunnen worden en tentoonstellingsruimte beschikbaar gesteld kan worden. (fh)

56 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Geboren in 1946, gezocht in 2026…

REÜNIE De organisatoren van een reünie van de 80-jarigen zijn op zoek naar contactgegevens. Komen in aanmerking: wie geboren is in 1946 en op een of andere manier een link heeft met Hoogstraten. Misschien liggen je roots dus hier, misschien ging je hier naar de kleuter- of lagere school of studeerde je in een van de middelbare scholen. Neem contact op met Frans Van Den Heuvel via fransvandenheuvel46@gmail.com op telefonisch op het nummer 0468 120 809. Je naam en (email)adres worden genoteerd en later mag je een uitnodigen verwachten voor de geplande feestelijke 80-jarigen viering. Indien je zelf nog anderen kent die dit kan aanbelangen, laat het hen dan ook weten! (fh)

HOOGSTRATEN MEER

Fietsen Lauryssen: een familiepassie op pedalen! WINKEL Fietsen Lauryssen opende op zondag 29 maart een vestiging in Hoogstraten. Deze uitbreiding markeert een mijlpaal voor het familiebedrijf dat al meer dan vijftien jaar een begrip is in de regio met hun succesvolle winkel aan de Hoogstraatsesteenweg in Rijkevorsel. Bart Lauryssen, de drijvende kracht achter de zaak, groeide op met de wielersport dankzij zijn vader die wedstrijden reed. Als tiener sleutelde hij al aan zijn eigen fietsen: ”Ik haalde ze uit elkaar en zette ze weer in elkaar, alles moest perfect zijn.” Wat begon als hulp aan vrienden, werd zestien jaar geleden een bijberoep in het tuinhuis, ’s avonds na het werk. Het succes groeide snel. Bart ging voltijds fietsen herstellen en verkopen. Tien jaar geleden verhuisde de winkel naar een groter pand in Rijkevorsel, waar ze uitgroeiden tot specialist in elektrische fietsen, mountainbikes, gravel- en koersfietsen. Klanten uit de hele regio vinden er hun weg naartoe.

Rik en Hella

Waarom nu ook in Hoogstraten een winkel openen? ”Het is een levendige stad met veel inwoners en scholen, gewoon een fijne plek om uit te bouwen,” legt Bart uit. Het nieuwe pand biedt ruime parking en testruimte voor fietsen, ideaal voor klanten. Zo wordt winkelen laagdrempelig en plezant. Het familiegevoel is belangrijk voor de eigenaars. Ook Barts vrouw Hella (51) stapt mee in het avontuur. ”Ik had nooit gedacht hierin te belanden, ik deed iets totaal anders,” bekent ze. ”Maar het is bijzonder om dit samen met het gezin te doen. We hopen dat klanten die familiale sfeer voelen.” Met deze tweede winkel is Fietsen Lauryssen klaar voor nog meer trappers in de Noorderkempen! (pm)

Een goed uitgeruste werkplaats

Meermarkt uit de startblokken TWEEDEHANDS Het marktcomité is helemaal klaar voor de start van een nieuw seizoen Meermarkt. Op 3 mei is het zo ver. Alles samen zullen er in de zomer 5 markten te beleven zijn, telkens de eerste zondag van de maand. Gelegenheids-marktkramers zijn altijd welkom. Zij helpen de markt immers mee kleur geven. En een terrasje hier en daar zal ook niet ontbreken. Nu nog een portie goed weer, hele ladingen bezoekers zodat de marktkramers goed te doen hebben…

Een sfeerbeeld van de markt in 2007

De marktdata en thema’s zijn: 3 mei start nieuwe marktseizoen; 7 juni kindermarkt met kraampjes uitgebaat door kinderen, tekenwedstrijd, springkasteel; 5 juli Meermarkt; 2 augustus proefmarkt op de kloostersite met drank en hapjes; 6 september streekproductenmarkt. (ma) foto Marcel Onincx

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 57

MEER

Jan en Guy Kustermans trappen fietsatelier Guidon in gang WINKEL “Neen, zelfs een amateur heeft de dag van vandaag niet zomaar de eerste beste fiets. Die wordt aangemeten en op maat gemaakt. Beenlengte, lichaamslengte, lengte van arm en bovenbeen, noem maar op. Bovendien van de lichtste en sterkste materialen gemaakt. En je hebt specialisten nodig om je daarbij te helpen!” Jan en Guy Kustermans praten honderduit over hun fietspassie. Zij startten het gloednieuwe fietsatelier Guidon in de Gestelsestraat 38. De broers zijn onvervalste fietsfanaten, hun hobby werd een passie en nu dus ook een beroep. Op de openingsreceptie in de tuin kregen ze alvast heel wat fietsliefhebbers op bezoek. Ze beantwoordden met verve en overtuiging elke vraag die je over fietsen maar kunt bedenken. En dus horen we vanalles over jouw persoonlijke fiets, hoe geen twee fietsen hetzelfde zijn, wat de lichtste materialen zijn, hoe het zit met het vederlichte titanium kader en de koolstofvelgen, wat er te weten is over trappers, sturen, versnellingen... En de guidon? “Dat is de term voor een koersstuur, waar toevallig ook de naam Guy in voorkomt. We kozen dat dus als naam voor ons atelier, het staat voor de ambachtelijke service die wij willen bieden.” Guy rijdt regelmatig met zijn fiets naar het werk in Wilrijk, niet meteen bij de deur. Tijdens corona behaalde hij het diploma van fietsenmaker. Als ingenieur weet Jan alles van materialen zoals Carbon-composietmaterialen die veel in fietswereld gebruikt worden. Het maakt dat de broers als team heel wat complementaire kennis en ervaring in huis hebben. “Wanneer wij mekaar zagen, hadden wij het precies alleen nog maar over fietsen. Zo groeide de idee om uiteindelijk ons eigen atelier te gaan.” De gebroeders Jan en Guy Kustermans in hun atelier waar zij fietsen bouwen, onderhouden, en een volledige fietsservice bieden.

Waarmee Meer sinds half maart dus een nieuwe winkel rijker is geworden. Wij wensen Jan en Guy met Atelier Guidon alvast veel succes! (ma)

Viergeslacht bij de familie Vermeiren…

…en bij de familie Joosen

VIERGESLACHT Matthias, Michiel, Danny en Piet, mooi allemaal samen - en trots op de gebeurtenis die aanleiding was voor deze foto. Op 8 december 2025 zorgde Matthias Vermeiren voor het eerste viergeslacht in de familie. Matthias is het eerste zoontje van Michiel Vermeiren en Danielle Willemse, kleinzoon van Danny Vermeiren en achterkleinzoon van Piet Vermeiren. Allemaal woonachtig in Meer. Vermeiren in Meir, het lijkt wel erg logisch. Dàt gaan we dus zeker kunnen onthouden… Van harte proficiat, ook aan de betrokken mama’s uiteraard. (ma)

VIERGESLACHT Goed 5 maanden terug kwam de kleine Marcel Joosen ter wereld. Zijn komst maakte hij bij de familie Joosen een viergeslacht compleet. Op de foto: Marcel Joosen (88 jaar - Minderhout), Eddy Joosen (63 jaar - Mechelen), papa Tom Joosen (37 jaar - Meer) met de kleine Marcel (5 maanden). Alle geluk toegewenst! (jaf)

58 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

MEER

65-jarigen wandelden hun feestjaar in REÜNIE De 65-jarigen van Meer zetten samen met hun partners op 28 maart hun jaar in met een voorjaarswandeling in Vorselaar. In groep de natuur in om te genieten van het vroege

lenteweer. Onderweg werd er volop bijgepraat en gelachen. Deze activiteit vormde een perfecte start van dit feestjaar. Ze kijken dus al uit naar hun feestelijke reünie op 17 oktober. (red)

Briljant in WZC Stedeakkers

Jef en Liza Van Gils-Jansen JUBILEUM De familie Van Gils-Jansen heeft reden om te feesten, op 10 mei 2026 is het 65 jaar geleden dat Jef en Liza elkaar het jawoord gaven. Jef is opgegroeid op het Looi te Meer, samen met 2 broers en 2 zussen. Liza is afkomstig van Groot Eyssel in Meerle en daar opgegroeid met 3 broers en 4 zussen, die ondertussen allemaal al overleden zijn. Na hun huwelijk zijn ze op het Looi blijven boeren en later namen ze de boerderij over van vader Jan Van Gils.

kinderen, gaan winkelen in Zundert en rondtoeren op de heide waren de kleine geneugtes waarvan ze enorm konden genieten. Vooral Jef is een natuurliefhebber en daar op het Looi voelde hij zich al heel zijn leven thuis. Ze zijn dan ook zolang mogelijk op het Looi blijven wonen, maar door lichamelijke ongemakken verhuisden ze een twee jaar geleden toch naar het rusthuis in

Hoogstraten. Met pijn in het hart lieten ze hun vertrouwde plekje op het Looi achter, al hebben ze ondertussen al wel hun draai in Stede Akkers gevonden. Jef wordt in juni 91 jaar (hij is juist 10 jaar ouder dan Eddy Merckx) en Liza wordt er in september 90. Dus er zal dit jaar nog meer dan één keer gefeest worden in de familie. Wij wensen hen van harte proficiat! (jaf)

Het gezin breidde snel uit, eerst Jan, gevolgd door Toine, Jos, Jack, Leo en nakomerke Paul. Deze zonen hebben ondertussen al gezorgd voor 16 kleinkinderen en 14 achterkleinkinderen, terwijl een 15de al onderweg is. Liza en Jef zijn enorm trots op de hele familie en blijven nieuwsgierig vragen hoe het met al die (achter-) kleinkinderen gaat. Heel hun leven hebben ze hard gewerkt op de boerderij die constant verder uitbreidde en waar ze naast koeien en varkens ook aardbeien en augurken teelden. In de zomer moest heel de familie meehelpen in het bedrijf. Eind de jaren 90 stopten ze met het geboer en sindsdien genoten Jef en Liza van een welverdiend pensioen. Oppassen op de kleinMEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 59

MEER

Een klucht van de bovenste plank TONEEL ‘Jan en alleman’ - het zou een klucht worden, zo kondigde toneelvereniging ’t Heidebloempje hun opvoering aan. En dat werd het ook. Het stuk begint met een jong koppel dat een goede indruk wil maken om voor adoptie in aanmerking te komen, en dat is zowat het

enige serieuze gegeven. Het stuk zat heerlijk in mekaar en als de vertolking ook van de bovenste plank is, dan krijgt het publiek een avond om niet te missen. Zo dachten de vele bezoekers er achteraf ook over. Het zou toch zonde zijn als we dit zouden missen in ons dorp,

hopelijk kan er ook in het najaar nog toneel gebracht worden in deze zaal. Want de hoop dat Zaal voor Kunst en Volk ooit nog ter beschikking komt, die is wel heel klein. Een ramp voor Meer, en hopelijk geen zwaard van Damokles voor ’t Heidebloempje! (ma)

Acteurs en ondersteunende crew die een wel heel succesvolle ‘Jan en Alleman’ brachten in een regie van Jos Cools.

Antiek- en vlooienmarkt blijft een succes FANFARE Op zaterdagnamiddag 11 en zondag 12 april lokte de antiek- en vlooienmarkt van fanfare ‘De Eendracht’

andermaal heel wat volk naar de kleuterschool. Tijdens de voorverkoop op zaterdagnamiddag en zondagvoormiddag

kwamen tal van kijklustigen naar de uitgestalde waren kijken naar het aangeboden materiaal. Velen gingen weer naar huis met iets bruikbaars, een sieraad of gewoon een hebbeding. Ook de verkoop per opbod op zondagnamiddag kon rekenen op een talrijk publiek dat zag hoe de genummerde loten één voor één onder de verkoopshamer gingen. De fanfare mag terugkijken op een geslaagde editie. (ma)

Dorpscafé in de zaal van kleuterschool Kiekeboe PARTICIPATIE De dorpsraad laat weten dat 30 april het dorpsraadscafé in de kleuterzaal van Kiekeboe plaats heeft, en dus niet in de kloosterzaal zoals eerder aangekondigd. Begin om 20 uur stipt. (ma)

60 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

MEERLE

Goud in Meerle

Jos Van Bavel en Tonia Jacobs

JUBILEUM Op zaterdag 4 april was het feest in De Heimeulenstraat, waar Tonia Jacobs en Jos Van Bavel hun gouden bruiloft vierden. Tonia zag in 1954 het levenslicht op Strijbeek/Meersel-Dreef. Jos is geboren (1950) en getogen in Meerle. Hun pad kruiste in het gewestbestuur van Chiro, waar ze beiden in de leiding stonden - Jos in Meerle en Tonia in Meersel-Dreef. Het bleef niet bij samen in het gewestbestuur zitten, er was een andere vonk die oversloeg. In april 1976 werd dat in kerk en gemeentehuis bezegeld met een huwelijk. Ze woonden een tijdje op de Strijbeekseweg tot ze hun eigen huis bouwden in de Heimeulenstraat in de toen nieuwe wijk Dal II. Ze brachten er ook drie kinderen groot. Kathleen, Wouter en Dieter zorgden ondertussen voor 4 kleinkinderen Kobe, Vince , Flor en Guus. Tonia werd Juf Tonia in de Meerlese kleuterschool terwijl Jos heel het land rondreed als vrachtwagenbestuurder. Beiden waren altijd actief in het Meerlese verenigingsleven, tot de dag van vandaag. Nu onderhoudt Jos zijn tuin en zit daarnaast zoveel mogelijk op zijn fiets. Tonia blijft volksdansen bij Shilshoel. Wij hopen dat ze dat nog lang mogen doen! (jaf)

Goud in Meerle JUBILEUM Feest in de Dalwijk II, Piet en Els uit de Monseigneur Eestermansstraat vierden er op 28 maart hun gouden bruiloft. Piet is geboren (1954) en getogen Meerlenaar. Els kwam 3 jaar later ter wereld in Meer. Goed 20 jaar later kwamen ze mekaar tegen zo ongeveer midden Meer en Meerle, op Heikens kermis, tijdens het kermisbal in “het Kiekenkot” zoals het toen genoemd werd. Tijdens een door de kinderen en kleinkinderen opgestelde quiz op het feest komen we aan de weet

Piet Goetschalckx en Els Schrauwen dat Piet hier het initiatief heeft genomen en dat het Els beviel. Want van dan af hadden ze verkering en nog geen 2 jaar later zijn ze in het huwelijksbootje gestapt. Er kwamen twee kinderen, Barry en Evi, en later ook 5 kleinkinderen: Seppe, Josse, Fran, Vic en Cois. Na enkele jaren op de Ulicotenseweg en nog even in Meer wonen, kochten ze eind 1978 een perceel in de gemeentelijke verkaveling Dal II. Zodra alles beschreven was, toog Piet aan de slag en bouwde hij samen met zijn broer en zijn schoonva-

der een geriefelijke en knusse woning. In het bouwverlof van 1979 mochten ze zich de eerste bewoners noemen van de nieuwe wijk. Daar wonen ze nu nog altijd en als het aan hen ligt zal dat tot het einde van hun leven zijn. Maar dat is hopelijk nog veraf. Ze zijn gezond en wel, de kleinkinderen bezorgen hen vreugde, met fietsen, wandelen, en de tuin op orde houden, houden ze zich in beweging. En tegelijk blijven ze de fijne buren voor schrijver dezes! (jaf)

Piet en Els met hun aanhang. Tussen het tijdstip van de foto en de gouden bruiloft kwam daar nog de kleine Cois bij.

MEERLE

Geslaagde Grenswandeling van Raak WANDELEN Liefst 487 wandelaars kwamen op zondag 29 maart naar Meerle afgezakt om deel te nemen aan de 25ste Grenswandeling van Raak. Het was mooi wandelweer en Meerle heeft op wandelgebied heel wat te bieden. Op het verste punt van de wandeling konden de wandelaars even rusten, wat eten en drinken in het dorpshuis van de buurgemeente Ulicoten. Daar stond een ploeg vrijwilligers klaar om hen te bedienen met lekkere soep, broodjes en een drankje. Knap gedaan! (jaf)

Propere goten aan onze kerk ERFGOED Af en toe de goot reinigen na de winter is geen overbodige luxe als je geen verstopte afvoer en mogelijke wateroverlast wenst. Thuis doe je dat met een ladder, borstel en vuilblik. Om de goten aan onze mooie kerk vrij te maken van bladeren is zwaarder materiaal nodig. Vroeger kon het kerkbestuur hiervoor op de lokale brandweer rekenen met hun ladderwagen. Maar goten kuisen behoort niet meer tot hun takenpakket. Dus doet het kerkbestuur een beroep op een gespecialiseerde firma met het juiste zwaar materiaal en personeel zonder hoogtevrees. Ze hebben ook plaats no-

dig. Het werk duurt niet echt lang, maar toch moet je goed voorbereid zijn. Toestemming vragen aan het gemeentebestuur om de straat even af te sluiten, de nodige signalisatie daarvoor uitzetten. Zo kon je twee kerkbestuurders, Karel en Peer, om 7 uur ’s morgens al met de door de gemeente geleverde signalisatie zien rondzeulen om ze op de afgesproken plaats te zetten. Dan toekijken op de uitvoering en na het einde van de werken de signalisatie opnieuw weghalen en de weg vrijgeven. “Waarmee we onze hun Pasen verdiend hebben zonder te moeten biechten…” zei Karel lachend. Dat hebben ze zeker! (jaf)

Halte Merlet zoekt Meerlenaars op in WZC Stedeakkers ZORG Naar goede jaarlijkse gewoonte bracht Halte Merlet op 20 maart een bezoek aan het WZC Stedeakkers om er de bewoners die van Meerle afkomstig zijn te trakteren op koffie met gebak. Ook de bewoners van de serviceflats en de bejaardenwoningen mochten aanschuiven, alsook een aantal begeleiders van het WZC. In totaal werden 70 mensen getrakteerd. Het was heel lekker en super gezellig! (jaf)

62 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

MEERLE MEERSEL-DREEF

Tiptiens van meisjeschiro wassen fietsen en auto’s JEUGDVERENIGING Veel bedrijvigheid op het Gemeenteplein op zondag 12 april. Heel de dag waren de Tiptiens (1516 jaar) met hun leiding Jill en Marie druk in de weer met het wassen van auto’s en fietsen. Ze deden dat om een cent te verdienen voor hun tweedaagse op het volgende kamp in juli. Tijdens het kamp van de chiromeisjes, dit jaar in Olen, gaan de Tiptiens op een tweedaagse trektocht. Die dagen moeten ze zelfvoorzienend zijn, dus zelf voor eten, drinken en slapen zorgen. Op dat moment een spaarpotje meehebben om zo nodig uit te putten, is dan een flink voordeel. Daarom namen ze spons een zeemvel en wasten ze de aangeboden auto’s en fietsen in ruil voor een vrije gift. Veel sympathisanten boden hun twee- of vierwieler aan en waren ook gul in hun gift. Op het einde van de dag zat er 1.300 euro cash

in de spaarpot en nog een aantal payconic-betalingen. Eerder hielden de Tiptiens al een koekenbak, er zat dus al wat

Quizzen in

Einde van ‘Reik mij de hand’

QUIZ Jeugdhuis Den Dorpel organiseert op vrijdag 9 mei een gezellige en uitdagende quizavond. Het wordt opnieuw een aangename activiteit voor fervente quizzers én voor wie simpelweg een leuke avond wil beleven in een warme, lokale sfeer. De quiz staat bekend om zijn gevarieerde vragenrondes en toegankelijke opzet, waardoor zowel grote als kleine kenners hun kans kunnen wagen. De deelnameprijs bedraagt 25 euro per team, inschrijven via jeugdhuisdendorpel@gmail.com. Wie graag meedoet, wordt aangeraden om zich tijdig in te schrijven, want Jeugdhuis Den Dorpel kijkt ernaar uit opnieuw heel wat teams te verwelkomen! (jaf)

SOLIDARITEIT De stuurgroep Reik mij de Hand laat alle sympathisanten, sponsors en vrienden weten dat er een einde komt aan hun internationale solidariteitsactie. Al 50 jaar heeft de stuurgroep hiermee dromen waargemaakt door financiële steun te verlenen aan dorpsgenoten die als missionarissen of ontwikkelingshelpers heel wat dingen verwezenlijkten in het buitenland. Tijden veranderen evenwel, het dorp staat niet meer op zijn kop voor deze solidariteitsactie en het aantal vrijwilligers

in de spaarpot. Kortom, het ziet er naar uit dat de meisjes niets tekort zullen komen op hun trektocht! (jaf)

loopt terug. Ook is een deel van de projecten beëindigd omdat de betreffende missionaris is weggevallen of de inzet is opgegaan in grotere solidariteitsacties. De actie lijkt dus ietwat ingehaald door de tijd en haar doelstelling steeds minder te benaderen. De stuurgroep meent dus dat er nu geen reden van bestaan meer is en beëindigt haar werking in schoonheid. Ongetwijfeld een moeilijke beslissing, die op een moedige en correcte manier gecommuniceerd is… (JJ)

+32 3 314 52 99

Vrijheid 119, 2320 Hoogstraten MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 63

MEERSEL-DREEF

75 jaar ’t Dreefke

Kinderkunst wekt erfgoed tot leven

Het schoolgebouw in 1951

Het schoolgebouw anno 2026

SCHOOL In mei viert de Gemeentelijke Basisschool ’t Dreefke een bijzondere verjaardag: 75 jaar onderwijs in het hart van Meersel-Dreef. Om dit te vieren, bundelden ’t Dreefke, IKO Hoogstraten en Erfgoed Noorderkempen hun krachten in een Kunstkuurproject. Het resultaat is een openlucht-kunstroute die van 14 tot 30 mei het erfgoed van Meersel-Dreef verbindt met de creativiteit van de leerlingen.

Het project bouwt verder op de lange geschiedenis van ’t Dreefke, dat sinds 1951 een belangrijke rol speelt in het dorp. Van de eerste drie meesters tot de grote schooluitbreiding in 2011, de school is al driekwart eeuw een plek waar leren, spelen en samenwerken centraal staan. Dat gevoel klinkt vandaag opnieuw door in het werk van de kinderen.

Locaties Verspreid over vijftien locaties ontdek je een verrassende mix van kunstwerken en erfgoedverhalen. De leerlingen bezochten historische plekken, doken in eeuwenoude legendes en brachten die plekken opnieuw tot leven in verf, gips, karton, klei en papier-maché. Zo duiken er kabouterhuisjes op langs de Mark, trekken bloedhonden van Jan de Wyse opnieuw de aandacht, groeit er een kleurrijk Tiny Forest en krijgt Villa Rommens een nieuwe, fantasierijke interpretatie door kinderogen. Elke halte bevat een infobord met erfgoedinformatie en een Kunstkuurtekst, aangevuld met QR-codes die de bezoeker meenemen naar extra verhalen, beelden en getuigenissen. De route toont niet alleen het rijke verleden van Meersel-Dreef, maar ook hoe jonge makers dat verleden kunnen heruitvinden met verbeelding en enthousiasme.

Een van de kunstwerkjes van de kinderen

64 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Feest op 30 mei De feestmaand wordt afgesloten met een groot verjaardagsfeest op zaterdag 30 mei vanaf 15 uur op de schoolsite van GBS ’t Dreefke. Iedereen is welkom om samen te vieren, de kunstenaars te ontmoeten en de route te ontdekken. De wandeling is vrij toegankelijk en geschikt voor gezinnen. Starten kan aan de school zelf. Meer info volgt via de website van Stad Hoogstraten en de partners. Contactpersonen zijn Kris Van Loon kris.vanloon@ dreefke.be en/of Alexandra Vinck: alexandra.vinck@iko.hoogstraten.be . (JJ)

In het bureau van de directrice, vroeger deel uitmakende van de overdekte speelplaats, vind je nog de gedenksteen van 15 september 1951. Daarop de namen van Minister van Wederopbouw A. de Boodt, burgemeester A. Glenisson, schepenen A. Rommens en K. Verheijen, secretaris A. Van Boxel en architect R. Van Steenbergen.

MEERSEL-DREEF

Dreef Eet EETFESTIJN Het dorpscomité ‘Dreef Leeft’ organiseert ook dit jaar ‘Dreef Eet’. Dat gebeurt op zaterdag 6 juni, vanaf 15.30 uur op het Paterswielplein. Wat staat er op het menu: frietjes met stoofvlees of vidé en groentebuffet, à volonté ofwel zoveel als je op kan, met inbegrip van één consumptie, en dat alles voor de prijs van 22,50 euro p.p. Ook is er een kindermenu beschikbaar, tot en met 6 jaar is

het gratis en tussen 6 en 12 jaar is het een kleine portie friet met frikandel of kroket, ook met inbegrip van één consumptie, voor de prijs van 12,50 euro.

Heieinde 42B, 2328 Meersel-Dreef, samen met het verschuldigde bedrag.

De eetbeurt zelf vindt plaats tussen17 en 19 uur, met nadien nog tijd om gezellig na te borrelen met livemuziek van WeZz. Inschrijven is wel verplicht via QR-code op de huis-aan-huis bezorgde flyers of via email dreefleeft@gmail.com. Dat kan tot en met zaterdag 30 mei. Jan kan ook de inschrijfstrook ingevuld bezorgen bij

Betaling kan via (gezamenlijke) overschrijving op BE85 7512 0926 4406 t.n.v. Dreef Leeft met vermelding “Dreef Eet + naam + aantal”. En nu nog duimen voor een extra mooie zomeravond! (JJ)

Briljant in Meersel-Dreef: Jos Schrickx en Riet Maas JUBILEUM Een huwelijkspaar dat 65 jaar getrouwd is, viert zijn briljanten huwelijk. Het blijft een zeldzame en bijzondere mijlpaal. De term ‘briljant’ verwijst dan ook naar de kostbaarheid van de jaren samen met elkaar. Dit viel nu te beurt aan Jos Schrickx en Riet Maas, wonende in het centrum van het dorp. Zij zijn gehuwd op 3 mei 1961 en dus vieren zij dit jaar hun feestelijk briljanten huwelijksjubileum, samen met hun kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en families. Een foto van toen en nu, met exact 65 jaren tussentijd genomen, mocht dan ook niet ontbreken in ons maandblad. (JJ)

Voorrang van rechts nabij ‘t Dreefke VERKEER Het heraangelegde kruispunt Dreef-Kapelweg, met op de hoek basisschool ’t Dreefke, bezorgt sommige weggebruikers toch kopzorgen. Op de Dreef vanuit het dorpscentrum richting watermolen werd voor het kruispunt het voorrangsbord B15a geplaatst. Dit gebeurt in de onmiddellijke omgeving van de plaats waar de bestuurder voorrang krijgt, de horizontale strepen duiden de kruisende zijwegen aan die jou voorrang moeten verlenen. Dat nodigt de bestuurder natuurlijk uit om zelf harder te rijden omdat je op een voorrangsweg zit. De veiligheid in de nabijheid van de school met snelheidsbeperking van 30 km/uur lijkt hierdoor wel in het gedrang te komen.

(de omgekeerde driehoek), die aanduidt dat bestuurders voorrang moeten verlenen aan het verkeer op de kruisende weg. Wel zijn er zogenaamde haaientanden op de weg aangebracht, waar het aankomend verkeer moet stoppen als er een voorrangsvoertuig op de Dreef passeert.

Dit voorrangsbord B15a is overigens het enige in het dorpscentrum, zodat er geen éénvormigheid meer is in de dorpskom. Aan de overzijde van het kruispunt, in tegengestelde richting, werd dit bord evenwel niet geplaatst.

Wat doe je als er geen zekerheid is? Dan ga je googelen, en blijkbaar is er een verschil tussen België en Nederland. Een politierechtbank van Brussel heeft vastgesteld dat haaientanden zonder een omgekeerde driehoek geen bijzondere betekenis hebben, dus de Kapelweg zou voorrang hebben op het aankomend verkeer aan de linkerkant, dat echter ook een voorrangsbord B15a heeft. Dat is vragen om problemen! De vraag werd ook gesteld via het online contactformulier aan de Lokale Politiezone Noorderkempen, maar bleef voorlopig nog zonder reactie.

Maar, en hier wringt het schoentje, in de Kapelweg staat er geen verkeersbord BA

Een verwittigd man is er twee waard. Nader dit kruispunt in de nabijheid van

basisschool ’t Dreefke (maar ook alle andere kruispunten) extra voorzichtig. Het is beter om voorrang te verlenen en ergens 10 seconden later aan te komen, dan materiële of lichamelijke schade oplopen (én helemaal niet aankomen op je bestemming)! (JJ) MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 65

MEERSEL-DREEF MINDERHOUT

Voegwerken St Lucia­ kapel moeten opnieuw gebeuren

Extra bomen in de Nieuw Dreef

KLJ Minderhout brengt een moederdagontbijt

AANPLANTING Ter hoogte van huisnummer 6 werden in de Nieuw Dreef twee nieuwe bomen aangeplant, voorzien van een AquaBag van 75 liter als waterdruppelaar voor de boom. Dit water/irrigatiesysteem zal in een tijdspanne van 6 tot 10 uur rustig leegdruppelen rondom de stam van de boom. Een prima initiatief, want meer bomen in dorpsstraten en of dorpspleinen, betekent dat in de zomer bij hitte de temperatuur enkele graden lager komt te liggen, wat de leefbaarheid ook weer ten goede komt. (JJ)

JEUGDVERENIGING Voor de KLJ leden is het jaarlijkse zomerkamp een hoogtepunt in de werking. Zeven dagen vol spel, uitdagingen en onvergetelijke momenten. Om dit kamp én het lidgeld betaalbaar te houden, zetten KLJ Minderhout doorheen het jaar verschillende acties op poten. Zo is er een Moederdagontbijt op zondag 10 mei.

ERFGOED Het kan verkeren. De St Luciakapel op Meersel moet na de recente grootschalige renovatie-restauratie, weer helemaal opnieuw gevoegd worden. De reden lijkt vrij banaal: het huidige voegsel kon er met een tuinslag gewoon weer uitgespoten worden, het geleverde voegwerk was van een ondermaatse kwaliteit. Uit labo-onderzoek blijkt dat de samenstelling van de voegspecie wel goed was, maar dat de weersomstandigheden tijdens het invoegen niet ideaal zijn geweest. De aannemer is nu onderaan begonnen en gaat daarna direct verder met een verplaatsbare stelling, zodat niet de volledige kapel weer in de steigers moet gezet worden. (JJ)

Sinds vorig jaar verrassen ze alle mama’s én iedereen die zichzelf graag verwent met een goedgevulde ontbijtmand met een vers en feestelijk ontbijt dat meteen zorgt voor een stralende start van de dag. De manden worden met zorg samengesteld en bevatten een mix van lekkernijen om samen van te genieten van ovenverse broodjes, beleg, fruit, iets zoets en een paar extraatjes.

Twirlen met de majorettes van de Marckezonen FANFARE Wie houdt van de combinatie sport, muziek en show ziet hier misschien wel brood in, zeker voor kinderen en jongeren die graag bewegen op muziek: Fanfare Marckezonen uit Minderhout blaast haar twirlwerking nieuw leven in onder de naam Twirlvereniging Marckezonen. Twirling is een sport waarbij op muziek choreografieën worden uitgevoerd met een majorettenstok. De sport combineert beweging, ritme, coördinatie en uitstraling en is ideaal voor wie op een speelse en ritmische manier actief wil zijn in groep én deel wil uitmaken van de ’plezantste fanfare’. Ervaring is helemaal

66 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

niet nodig, wel interesse en goesting… In september organiseert de Twirlvereniging open trainingsdagen waarop kinderen en ouders vrijblijvend kennismaken met de sport. Meer informatie hierover volgt later. Wie vragen heeft over dit initiatief, stuurt een mailtje naar Fanfareminderhout@hotmail.com of volgt de instagrampagina van de fanfare. (red)

Er zijn twee formules. Je kan kiezen voor een levering aan huis tussen 8 en 10 uur (enkel voor inwoners van Minderhout en Casterlé), ideaal voor wie mama écht wil verrassen. Of je kan de mand tussen 8 en 9.30 uur afhalen aan het KLJ lokaal. Bestellen via Facebook en Instagram (via de link naar het bestelformulier). Info: mail naar minderhoutklj@gmail.com of bel Nicolas Pauwels: +32 470 69 37 14. Smakelijk! (red)

Sneltoegang naar de

Op Stap-activiteiten op onze website

MINDERHOUT

Kinderen De Bie hebben 1150 jaar op de teller REÜNIE Een ietwat ongewone verjaardag: op 28 maart werden broers en zussen De Bie samen 1150 jaar. Een heuglijke vaststelling, die gevierd werd op zondagnamiddag 29 maart in café ”De Papboer” in Minderhout.

Hal Ze zijn allemaal thuis geboren op Hal in Minderhout, waar het gezin van vader Peer (Petrus) De Bie. (° 1914 / + 1990) en moeder Toke (Catharina) Van Dun (°1915 / + 2000) van 1959 tot 1965 samen woonde. Met z’n zeventienen dus. Vanaf 1965 is dat bewonersaantal elk jaar minder geworden omdat er elk jaar wel iemand het ouderlijk huis verliet wegens verliefd, verloofd en getrouwd. Vandaan de dag wonen de De Bie’s nog allemaal in groot Hoogstraten met uitzondering van Irma die in Hemiksem woont. Vijf wonen er in Minderhout, vier in Meerle, vier in Meer, één in Hoogstraten en één in Hemiksem. De 15 kinderen zorgden op hun beurt voor 43 kleinkinderen, 21 meisjes en 22 jongens. Hiervan zijn er helaas al drie veel te vroeg overleden. Die 43 kinderen hebben samen 83 achterkleinkinderen, 42 meisjes en 41 jongens. De 83 achterkleinkinderen hebben samen acht achter-achter kleinkinderen. Bij de kinderen van Peer en Toke zijn zeven zonen en dus zeven stamhouders. Bij de kleinkinderen zijn er 11 stamhouders, bij de achterkleinkinderen zijn er 12. Bij de achter-achterkleinkinderen is (voorlopig) nog geen stamhouder. Maar wat niet is, kan nog komen, de grote familie blijft uitbreiden.

IJkpunt Een volgend ijkpunt voor de kinderen De Bie is 1 juli 2029 wanneer ze - bij leven en welzijn - samen 1.200 jaar zullen zijn. Dit

De kinderen De Bie is nog ver weg, maar toch kijken ze met veel moed uit naar deze datum. Al is het besef er dat het steeds moeilijker zal worden om dat ijkpunt te bereiken. Gelet op de leeftijd van de oudsten is het logisch dat ouderdomskwaaltjes verschijnen. Onvermijdelijk ontsnapt de familie niet aan minder aangename momenten zoals een overlijden, maar ook dan blijven ze mekaar steunen. Ondertussen blijft de familie regelmatig bij elkaar komen. Een 70- of 80-jarige, of een koppel dat 50 of 60 jaar samen is, ze laten niets ongemerkt voorbijgaan. Samen aan tafel voor een hapje en een drankje en een gezellige babbel. Begin november van elk jaar komen zussen en broers samen om het grote familiefeest van alle Biekes en hun aanhang voor te bereiden. Dit familiefeest gaat steeds door op 1 januari. Zo weten alle familieleden dat ze deze dag vrij moeten houden, wat ze graag doen. In de grote zaal ’t Markenhof is nog juist plaats genoeg om samen van een lekker maal en een drankje te genieten. Toke en Peer zouden trots zijn op hun kroost! (jaf)

De stamouders Peer en Toke

De 15 biekes…

Jan, 86 jaar, gehuwd met An Van Den Bogerd Jeanne, 85 jaar, gehuwd met Alfons Stes (2014) Piet, 84 jaar, gehuwd met Martha Goossens Maria, 83 jaar, gehuwd met Jack Govaerts Louis, 81 jaar, gehuwd met Jozefa Jacobs Irma, 79 jaar, gehuwd met Rik Vermeiren Anna (Ann), 78 jaar, gehuwd met Jef Goetschalckx (2026) Adriaan, 77 jaar, gehuwd met Jozefa Goossens Christiane (Stien), 76 jaar, gehuwd met Jef Boeren (2018) Christiaan (Christ), 74 jaar, gehuwd met Tonia Van Bavel Corneel (Cor), 73 jaar, gehuwd met Ingrid Goris Karel, 71 jaar, gehuwd met Corry Van Den Bogerd Rita (Rit), 69 jaar, levensgezel van Leo Jochems Mart, 68 jaar, gehuwd met Rob Schrijvers Lia, 66 jaar MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 67

MINDERHOUT WORTEL

Vier op een rij in Minderhout VIERGESLACHT Groot geluk ten huize Coninx in Minderhout. Met de geboorte van Camille op 9 maart werd een viergeslacht volgemaakt. Dat vraagt om een warme herinnering in de vorm van een foto, met vlnr Lore Mampaey: geb. 8/2/1993 - woont in Minderhout, Maria Voet: geb. 29/11/1940, - woont in Wortel, Camille Coninx: geb. 9/3/2026 - woont met papa en mama in Minderhout, en Karin Donckers: 18/2/1966 - woont in Hoogstraten. Proficiat vaneigens! (jaf)

Fotogroep ’t Slot voor de 48ste keer TENTOONSTELLING Op zondag 24 en maandag 25 mei telkens van 10 tot 18 uur toont Fotogroep ’t Slot voor de 48ste keer op rij het fotografische werk van de leden. Dit is zeer divers naar inhoud en vorm. Iedere fotograaf of fotografe geeft met zijn of haar foto’s uitdrukking aan een zeer persoonlijke visie, een zienswijze en een presentatie van beelden die pre- ’Museum’ ©Hennie Herijgers cies vertolken wat de maker wil delen met zijn publiek. Diepgang, doorleving en zelfreflectie staan daarbij centraal. Vic Aerts, Guy Coertjens, Marcel De Bruyn, Hennie Herijgers, Jan Jacobs, Jos Sommen, Chris Swannet, Jeep Van Beurden, Ludo Van Deun, Hilde Van Hool, Marc Van Overveldt...nodigen iedereen uit om kennis te komen maken hiermee. Voor of na je bezoek aan de tentoonstelling kan je, hopelijk onder een stralende zon, iets drinken in de tuin van het Jeugdhuis. De opbrengst gaat volledig naar Stal 28. Contactadres: Marcel De Bruyn; gabber@telenet.be. Zie ook www.fotogroeptslot.be. Dit najaar staat nog een tentoonstelling op het programma. Fotogroep ’t Slot presenteert onder de naam “Wie ben ik?” van 29 augustus tot 13 september werk in het Hofke Van Chantraine in Oud-Turnhout. (fh)

Geen brood meer BAKKERIJ Jammer, maar sinds 26 april is er in Wortel geen bakker meer. Bakker Gert sloot om gezondheidsreden zijn

zaak in Wortel. In Rijkevorsel blijft zijn winkel nog open, al zal Gert het wat rustiger aan moeten doen. (fh)

Opnieuw een Dorpscafé PARTICIPATIE Op maandag 4 mei organiseert het stadsbestuur in samenwerking met de Dorpsraad het eerste Dorpscafé van deze legislatuur. Het college geeft eerst een toelichting bij het meerjarenplan, met de nadruk op de zaken die voorzien en belangrijk zijn voor Wortel. We zijn echter vooral benieuwd naar de vragen die inwoners konden doorgeven aan het bestuur en uiteraard vooral naar het standpunt van het bestuur op de vragen. Iedereen is welkom op maandag 4 mei om 20 uur in Zaal ’t Trefpunt. (fh)

68 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

WORTEL

Koningschieting bij Sint-Joris Wortel en in Castelré de gilden schonk lezen we dat de gilden “altyt een Hoofman zullen hebben die gekozen zal worden door de Heren en Vrouwen van Hoogstraten of hun Erven”. In een enkel geval is de graaf zelf hoofdman, maar omdat hij vaak in andere steden verbleef, is het meestal de rentmeester die tot hoofdman benoemd wordt.

GILDE Catherine Sterkens, koning van Sint-Joris Wortel, en Marcel Wouters van de gilde van Castelré kunnen voor de derde opeenvolgende maal koning van hun gilde schieten en mogen zich dan, na een ambtstermijn van18 jaar als koning, keizer noemen. Maar eerst moeten ze de koningsvogel nog van de 15 meter hoge staak schieten en dat wil soms niet lukken. Vraag dat maar aan Wim Druyts van Wortel, die in 1990 wat graag voor de tweede maal koning wou worden, maar zelfs na uren de vogel niet kon raken. Raf Swaenen heeft dan uiteindelijk het probleem opgelost en volgde Wim als koning op.

Een vrouwelijke keizer? De gilde van Wortel is de oudste uit de regio. In 1481 wordt ze voor het eerst met naam genoemd in de rekeningen van de rentmeesters, maar bestond toen al langer. In “de Caert”, een erkenning van de gilde die Anton de Lalaing in 1534 aan

In hetzelfde document lezen we dat er een koning is: “den genen is die den Papegaey afschiten zal”. Verder staat er dat een schutter die driemaal na elkaar schiet keizer wordt. In 1518 is dat Joost van Brederode en in 1783 Joan Nicolas Poncelet. De eerste als rentmeester van Antoon de Lalaing, de tweede van Nicolaas Leopold van Salm-Salm. Nadat de hertogen in de Franse tijd het kasteel achter zich lieten, waren de koningen meestal notabelen van het dorp. In de archieven van de gilde vinden we de namen van 23 koningen terug. Van de nu nog actieve leden zijn dat Wim Druyts als koning en Jan Laurijssen als keizer. Als Catherine Sterkens zich op pinkstermaandag een derde maal tot koning schiet, is ze de eerste vrouwelijke keizer van Sint-Joris Wortel en bij uitbreiding van alle kruisbooggilden in het land. Programma: Koningsschieten op maandag 25 mei 13.00 uur Samenkomst in De Guld 13.30 uur Optocht door het dorp en naar KVNA Wortel 14.15 uur Ereschoten door alle aanwezigen 14.45 uur Koningschieten door de leden van de gilde 16.00 uur Huldiging van de koning of keizer 16.30 uur Receptie in De Guld.

De vierde keizer De gilde van Castelré is de meest recent opgerichte gilde. Begonnen in 1888 als buksgilde, stelde Aloïs Bruurs van Hoogstraten voor om er in 1929 een kruisbooggilde van te maken. De gilde van Hoogstraten was in die dagen inactief en er waren voldoende inwoners / jagers uit Hoogstraten die lid wilden worden.

Catherine Sterkens kan de eerste vrouw keizer worden van Sint-Joris Wortel en meteen van alle kruisbooggilden.

Nog eenmaal de vogel naar beneden halen. Dan wordt Marcel Wouters keizer van Sint-Joris Castelré. gers als koning noteren we Frans Lambrechts (Sus Fik voor de vrienden) van 1960 tot 1978 als keizer. Hij werd opgevolgd door Neel Strijbos die ook driemaal koning was. Jan Hoet neemt vrede met één termijn als koning en wordt opgevolgd door de huidige keizer Eddy Geerts, koning van 1996 tot 2014. Nu kan Marcel Wouters hem als keizer vergezellen. Programma: Koningsschieten op donderdag 14 mei. 13.00 Samenkomst in het lokaal 13.30 Welkomwoord aan de genodigden 14.00 Alle aanwezigen mogen een ereschot uitbrengen 14.30 Koningsschieting door de leden van de gilde 17.00 Viering van de nieuwe koning of de kersverse keizer Overigens zijn zowel Catherine als Marcel al 14 jaar koning. Een eerste termijn van zes jaar en een tweede van acht jaar omwille van de corona epidemie. Nu proberen ze alle twee de nog vier ontbrekende jaren als koning vol te maken en keizer te worden voor het leven. (fh)

Het verhaal van de gilde is dus veel korter en daardoor nog eenvoudig te reconstrueren. Kort na de oprichting werd Sus Vriens in 1930 koning / keizer en bleef dat tot 1946. Blijkbaar houden de schutters van over de grens van een keizer, want na een periode van zes jaar Adriaan HerijMEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 69

WORTEL

Indrukwekkende Paasvieringen

Honderden gelovigen stappen in processie rond de kerk.

PAROCHIE De Roemeens Orthodoxe gemeenschap vierde dit jaar een week na ons paasfeest hun Heilige week van Pasen. In tegenstelling tot de uitbundige vieringen doorheen het jaar is de sfeer in de kerk dan eerder sober en ingetogen, een teken van bezinning, verdriet en diepe eerbied. Op Goede Vrijdag verzamelden een paar honderd gelovigen zich om stil te staan bij het offer van Christus aan het kruis. Centraal in de viering staat een rijk versierde draagbaar, die het lichaam van

Christus symboliseert. Indrukwekkend is het moment van de processie rond de kerk. De gelovigen trekken gezamenlijk naar buiten en lopen in stilte of onder het zingen van klaagliederen een ronde rond het kerkgebouw. Vaak dragen zij kaarsen of lantaarns, die het licht symboliseren dat zelfs in de duisternis van de dood blijft schijnen. Deze tocht verwijst naar de begrafenis van Christus en drukt tegelijk het geloof uit dat de dood niet het einde is. Ondanks het verdriet van Goede Vrijdag

Een tweede pastoor PAROCHIE Van een priestertekort is er in de Roemeens Orthodoxe zusterkerk blijkbaar nog geen sprake. Sinds 1 maart kan de parochie rekenen op Tăranu Pavel Daniel als tweede pastoor. Hij woont al vier jaar in België en sinds februari vorig jaar in Wortel. Hij is getrouwd en heeft een dochtertje van drie maanden oud. Voor zijn wijding was hij tien maanden diaken geweest. Tijdens de week werkt hij in de schoonmaak. In de orthodoxe traditie is het gebrui-

70 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

kelijk dat er twee priesters in dezelfde parochie dienen, gezien het aanzienlijke aantal gelovigen. In Roemenië zijn er zelfs parochies waar drie of vier priesters actief zijn, omdat het voor één of twee priesters te belastend zou zijn. “Pastoor Gheorghiță Macovei (George) is de parochiepriester en draagt de eindverantwoordelijkheid voor alles wat er in onze parochie gebeurt. Ik ben medepriester en heb eveneens verantwoordelijkheden, maar deze zijn op bepaalde vlakken beperkter”, zegt Tăranu. (fh)

kijken orthodoxe gelovigen al vooruit naar Pasen, wanneer de verrijzenis van Christus wordt gevierd. Dan verzamelen een paar duizend gelovigen, Roemenen die hier in de regio werken in de woningen de land- en tuinbouw, zich in en rond de kerk om de verrijzenis van Christus te vieren. Het is voor hen een krachtig moment van stilte, geloof en gemeenschap. Een afvaardiging van de dorpsraad en het schepencollege volgden de viering. Ze hadden alle lof voor de perfecte organisatie. (fh)

MEI 1976

jc MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 71

SPORT

Sportnieuws: Rob Brosens - Alfred Oststraat 3, 2320 Hoogstraten, 0478 59 58 18 - sport@demaand.be

HVV strijdt nog voor een derde plaats VOETBAL Na een gelijkspel tegen Roeselare en 2 knappe overwinningen nestelt Hoogstraten VV zich momenteel op de 4de plaats, in het zog van de 3 grote titelkandidaten. Een opmerkelijke prestatie van de club die vooraf nog werd getipt als degradatiekandidaat. Met nog slechts 2 wedstrijden op de kalender strijden ’de Rooikens’ zelfs nog mee voor de 3de plek. In het jaar dat de club haar 90-jarig bestaan viert, zou een eindnotering in de top 5 met 50 punten de ultieme bekroning zijn op een schitterend seizoen. DHM: Hoewel HVV zijn doelstellingen al bereikt heeft, behaalde het toch opnieuw bijzonder mooie resultaten. Tegen Merelbeke werd thuis vlot gewonnen met 2 - 0. Hoogstraten blijft het thuispubliek verwennen. Frank Belmans: Dat Merelbeke al heel vroeg in de wedstrijd met 10 verder moest na een domme rode kaart van een bezoekende speler maakte het voor ons een beetje makkelijker, maar we hebben toch moeten wachten op een stilstaande fase waarop we de openingsgoal scoorden en toen kort nadien een tweede doelpunt viel, konden we redelijk rustig de wedstrijd uitspelen en een nieuwe thuiszege vieren. DHM: In Lyra werd dan weer met 2 0 verloren. Werd het een verdiende

72 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

overwinning voor de Lierenaars? We begonnen niet scherp genoeg, gaven domweg een doelpunt weg en moesten achtervolgen. Het laatste kwart van de eerste helft en het eerste kwart van de tweede helft waren we volledig baas en creëerden we genoeg mogelijkheden om op en zelfs over Lyra Lierse te gaan, maar we kregen de bal er niet in. Op een zeldzame tegenaanval scoorden zij dan met een frommelgoal de 2 - 0 en toen was het boeken dicht. DHM: Roeselare moest winnen in Hoogstraten om zijn titelambities nog kansen te geven. Maar dat lukte niet. Het werd een gelijkspel. We kregen in deze wedstrijd hetzelfde scenario als in de vorige thuismatch tegen Merelbeke, maar waren wij het die na een half uur met 10 verder moesten na een domme rode kaart. We hebben met zijn allen keihard gewerkt om dat 1 - 1

gelijkspel over de meet te trekken en zijn daar uiteindelijk ook in gelukt. Chapeau voor de mentaliteit en overgave van de hele spelersgroep. DHM: En opnieuw winst in Zelzate. Was het een verdiende zege? We kwamen al redelijk snel op achterstand maar namen nadien de wedstrijd in handen en hadden pech (bal onderkant lat) dat we slechts met een 1 - 1 de rust ingingen. De 2de helft was gelijk opgaand met de beste kans voor de thuisploeg (bal op de paal). Wie scoorde, zou winnen en gelukkig voor ons viel het dubbeltje onze kant op. Een mooie doorsteekbal en dito afwerking 5 minuten voor tijd zorgde voor de zege en een plezante terugrit richting Hoogstraten. DHM: De laatste wedstrijden, thuis tegen Ninove en uit naar Tienen, zijn voor de statistieken, of denken jullie

SPORT daar anders over? Uiteraard hangt er niet direct nog iets aan vast, maar als je voor aanvang van het seizoen door alle ‘kenners’ (trainers) van de reeks bij de zekere degradatiekandidaten wordt gerekend, kan je einde april wel je gram halen als je in de top 5 zou eindigen. Daarbovenop zou 50 punten halen in deze loodzware competitie voer zijn voor de geschiedenisboeken, ik denk daarom dat we met zijn allen nog vol zullen gaan voor die top 5 plaats en de daarvoor benodigde 50 punten. Het zou toch fantastisch zijn in het seizoen dat de club zijn 90-jarig bestaan viert, niet? Komaan Rooikens!

Uitslagen Hoogstraten VV - KFC Merelbeke 2 - 0 De 1ste helft bleef doelpuntloos, maar was zeker niet saai. De scheidsrechter deelde maar liefst 6 gele kaarten uit, waardoor Merelbeke met 10 man verder moest. Afgezien van een bal op de lat viel er voor de rust weinig te beleven. Na een uur spelen werd de ban gebroken:

minder dan de tegenstrever. Na 20 minuten floot de scheidsrechter en wees naar de penaltystip. Geen VAR aanwezig, maar plots bedacht hij zich. Onbegrip alom. Net nadien knalde Timo Rigouin een vrije trap in de verste hoek. Maar enkele minuten later keek Ruben Verheyen aan tegen een 2de gele kaart. Met 10 spelers moest HVV 1 doelpunt incasseren, maar behaalde tegen een sterke tegenstrever toch een verdiend punt.

vrijschopspecialist Voca schotelde de bal mooi voor doel en Jeroen Meeuwis kopte binnen tussen 5 verdedigers. Diezelfde Meeuwis kroonde zich uiteindelijk tot matchwinnaar door ook de 2 - 0 met het hoofd tegen de touwen te werken. K Lyra-Lierse - Hoogstraten VV 2-0 Spektakel troef op de nieuwe accommodatie van Lierse, waar de nummers 4 en 6 elkaar bekampten in een duel op hoog tempo. Ondanks grote kansen voor Brandt (paal), Cassaert en Voca bleven doelpunten aanvankelijk uit, mede dankzij uitstekend keeperswerk aan beide kanten. Vooral De Schutter blonk uit met een knappe save, maar op een schot van Symons had hij geen verweer. Het was uiteindelijk ex-HVV’er Jiri Struyf die met een tikkeltje meeval de 2 - 0 eindstand vast legde.

KVV Zelzate - Hoogstraten VV 1-2 De start was moeizaam voor Hoogstraten, dat al in de 7de minuut tegen een achterstand aankeek. De reactie liet echter niet lang op zich wachten: Timo Regouin hing de bordjes al snel weer gelijk. Het publiek kreeg een open wedstrijd te zien. Vlak voor de rust trof Hoogstraten de onderkant van de lat, terwijl aan de overkant een thuisspeler de paal raakte. Uiteindelijk viel de beslissing via een schitterende actie: een splijtende doorsteekpas van Regouin bracht Voca in stelling, die geen fout maakte en de eindcijfers op het bord zette. (rob)

Hoogstraten VV - SK Roeselare 1-1 Roeselare, de 3de in de stand is een ploeg met stevige titelambities en telde slechts 3 punten minder dan Hasselt en Knokke. Maar ook HVV telde maar 3punten

HVV Clubdag werd een rood-wit volksfeest VOETBAL Op zondag 15 maart kleurde de omgeving van Hoogstraten VV rood en wit voor de jaarlijkse clubdag. Het werd een editie om in te lijsten: met meer dan 400 deelnemers aan het buffet en een vlekkeloze organisatie, mocht de club opnieuw spreken van een overweldigend succes. Van bestuursleden en sponsors tot spelers, ouders en sup-

porters, iedereen was aanwezig om de clubliefde te vieren.

Jeugdplezier en eerbetoon De poorten openden al vroeg voor een dag vol gratis voetbalplezier. Vanaf 10.30 uur kwamen de verschillende jeugdploegen op de velden voor hun wedstrijden.

Een van de sportieve hoogtepunten was de Penaltycup ’Memorial Hans Van Loon’, waar spelers van alle leeftijden hun zenuwen in bedwang probeerden te houden vanaf de stip. Tussendoor zorgden twee grote springkastelen en sfeervolle muziek voor de nodige ambiance naast het veld. De

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 73

Jules Schrickx, erkend vastgoedmakelaar BIV nr. 207427 Reeds 30 jaar uw vastgoedmakelaar voor Hoogstraten en omgeving!

Huis verkopen? Bel ons: 03 314 16 99 www.vanhuffelvastgoed.com info@vanhuffelvastgoed.com Vrijheid 72- Hoogstraten Antiek - Brocante - Verzamelobjecten - Snuisterijen

“ Kris Voeten”

Koekhoven 5 2310 Rijkevorsel www.krisvoeten.be

Gsm. 0495 57 48 52 Tel. 03 314 09 04 info@krisvoeten.be

ook inkoop antiek - meubelen - kleingoed - lusters - zilver, enz... Open: donderdag, vrijdag, zaterdag: 10 - 12u en 14 - 17u zondag t/m woensdag en op feestdagen gesloten

Gelmelstraat 30 - 7/7 open - 7u tot 23u 03 314 02 20 - 0471 62 44 79 www.ipatinga.be - ipatinga1@skynet.be

+32 3 314 52 99 bvba

Kruisblok 12, 2320 Hoogstraten - +032 476 66 68 51

www.martens-tuinen.be

Alle info op onze sociale media

www.het-slot.be

74 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Vrijheid 119, 2320 Hoogstraten

SPORT groepsfoto was opnieuw een prachtig bewijs van de bloeiende jeugdwerking van de club. Daarna was het tijd voor frietjes, stoofvlees en… volle kantines. In twee goedgevulde shiften werden de hongerige magen gespijsd. De sfeer zat er goed in, de kantines waren tot de laatste stoel bezet, de kantines waren ”dubbel uitverkocht”.

Kers op de taart Dan was er nog de wedstrijd van het eerste elftal tegen Merelbeke. De jongste talenten uit de onderbouw vormden een indrukwekkende erehaag en mochten trots aan de hand van hun idolen het veld oplopen. De steun van de 400 extra supporters wierp zijn vruchten af, want de 3 punten bleven in Hoogstraten.

Speciaal voor het 90-jarig bestaan van de club trakteerde HVV de jeugdspelers tijdens de rust op een spectaculair optreden van freestyler Martijn Debbaut. Zijn fenomenale balcontrole was de perfecte metafoor voor deze dag: alles was precies in balans en tot in de puntjes verzorgd. Op naar de volgende 90 jaar! (rob)

Meerle wankelt, Wortel hoopt en KFC Meer neemt afscheid VOETBAL K. Meerle FC verloor de controle over de titelstrijd. Het blijft spannend en er is nog altijd de eindronde. MVV A heeft zich nog eens herpakt terwijl KFC Meer zeker is van degradatie. Na een overwinning mag Wortel opnieuw hopen, maar wil het zich redden, dan moet er nog heel wat gebeuren. De B-ploeg van Minderhout doet het uitstekend.

Minderhout VV herpakt zich met 2 zeges en 8 op 12 VOETBAL Na 4 nederlagen op rij behaalde MVV A 2 broodnodige overwinningen. Dit was nodig om niet opnieuw in de degradatiezone te komen. Afscheidnemende trainer Jo Donckers kan zo het seizoen rustig en hopelijk op een hele mooie manier afsluiten. DHM: Na 4 nederlagen speelde MVV A nu 4 wedstrijden zonder nederlaag te beginnen met overwinningen tegen Pulle en Noordstar. Jo Donckers: Klopt. Tegen Pulle was voor ons een 6 punten match om in eerste instantie degradatiezorgen naar het einde van het seizoen te vermijden. We startten eigenlijk niet geweldig goed en komen vrij snel 1 - 0 achter. Hoewel we de betere ploeg waren, moesten we wachten tot een half uur om de gelijkmaker te scoren via Willem Vermeiren. Bij 1 - 1 gingen we rusten en na de rust namen we het spel in handen. Dit resulteerde in enkele goede kansen die omgezet werden door Jolan Goossens en wederom Willem. Robbe Aerts besliste uiteindelijk de match met een mooie deviatie op een schot van Daan Snoeijs. Pulle haalde nog alles uit de kast en speelde tot over het randje. Gelukkig konden we het hoofd koel houden en was de enige domper nog de onterechte rode kaart van Dries Janssens in de laatste 10 minuten. Tegen Noordstar kenden we geen simpele partij, mede bemoeilijkt door het hobbelige veld. Belangrijk was om de eerste

goal te maken en met enig geluk was het Jolan die ons op voorsprong bracht. Daarna wisten onze invallers mee het resultaat over de streep te trekken en wist Kamil Janssen met één van zijn eerste baltoetsen de wedstrijd in een definitieve plooi te leggen met een geweldige knal in de bovenhoek. Een zeer belangrijke overwinning die ons ook in het klassement bracht waar we voor het seizoen wilden eindigen. DHM: Nadien werd het tweemaal een gelijkspel. Was je tevreden met deze resultaten? Tegen Vosselaar speelden we een ideale wedstrijd. Het wedstrijdplan werd uitstekend uitgevoerd en de eerste helft waren we heer en meester. Dit resulteerde in het eerste kwartier in een 3-tal kansen waarbij enkel de harde voorzet van Daan Snoeijs via de thuisverdediger werd binnengewerkt. De tweede helft kwam er meer druk van Vosselaar, weliswaar zonder grote kansen en kregen we in de omschakeling via Yentel Brants de uitgelezen kans om de 0 - 2 te maken. Maar deze lieten we liggen, waardoor Vosselaar zijn laatste strohalm greep en met lange ballen ging spelen naar de lange verdediger die in de spits werd gedropt. 1 bal, wederom in minuut 90, kregen we niet weggewerkt en deze viel goed. Vooraf zou een punt goed zijn geweest tegen toch de ploeg in vorm op dat moment, maar dit voelde toch eerder aan als een verloren 3 punter. Na een weekje rust kwam Balen bij ons op bezoek. De eerste helft waren we we-

derom sterk en drukten Balen op eigen helft. Via een mooie aanval kon Milan Donckers Willem Vermeiren bereiken die de 1 - 0 wist te scoren. De tweede helft gingen we op hetzelfde elan verder, maar wederom konden we de 2 - 0 niet maken. Balen drukte door en 5 minuten voor tijd viel de gelijkmaker en in minuut 90 werd het via een hoekschop zelfs 1-2. De jongens rechtten de rug zoals ze al heel het seizoen hebben gedaan en Jolan werd met een laatste actie in de 16 meter bereikt waar hij omver getrapt werd. Gevolg, een terechte strafschop, die Dries Janssens niet liet liggen. Weer een zuur gelijkspel waardoor we geen grote sprong maakten in het klassement, maar toch ook weer niet verloren. DHM: Met nog 2 wedstrijden voor de boeg staat Minderhout A op een veilige 10de plaats. Wat verwacht je nog? De laatste 4 wedstrijden hebben we niet verloren en hadden we eigenlijk 4 keer moeten winnen. Zo blijf je dan ook wat hangen in de buik van het klassement. De laatste 2 matchen zijn voor ons zeker nog mooie affiches: we trekken op zaterdagavond naar Zoersel, een ploeg die nog voor de titel speelt. En de laatste match is zondagnamiddag thuis tegen Ezaart, een ploeg waar we ginds met 4 - 1 van verloren en waartegen we dus nog iets recht te zetten hebben. Die laatste match zal zowel voor mezelf, als voor Stef Wuyts speciaal zijn aangezien wij komend seizoen niet meer bij MVV zullen zijn. De club heeft al geregeld dat er veel animo en volk naast het veld zal zijn en ik hoop ook in die laatste wedstrijd mijn ploeg op MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 75

SPORT een positieve en aangename manier te zien strijden voor de overwinning. Daarna gaan we nog de nodige huldigingen doen en er met z’n allen nog een leuke derde helft van maken. DHM: Hoe kijk je terug op het voorbije seizoen en hoe zie je de toekomst? We hebben diepe dalen en hoge pieken gekend. Dat had voor mij iets meer afgevlakt mogen worden. Feit is ook dat we te vaak punten hebben laten liggen in minuut 90. Dit zegt iets, maar ander-

zijds betekent dit ook dat we voor minuut 90 telkens verzuimen om de wedstrijd in een definitieve plooi te leggen. Hierdoor haal je telkens niet wat je had verdiend en kun je ook geen stap vooruit zetten in het klassement. Moesten we de helft van die punten toch hebben behaald, dan sta je in de top 5 dus dat maakt het extra zuur. Die punten zijn verloren en je krijgt ze niet terug. Toch zegt dit ook wel iets over de groep: er zit potentieel om nog een stap hoger te

zetten, de toekomst lacht MVV zeker toe en ik zal ze met heel veel nieuwsgierigheid blijven volgen in de toekomst. Aangezien recent onze zoon Robin geboren is, heb ik gekozen om het trainersvak even opzij te zetten en mijn tijd vol te spenderen aan mijn gezin. Mijn 4,5 seizoenen bij MVV zullen mij altijd bijblijven als een zeer aangename tijd. Hierbij wil ik reeds iedereen bedanken voor de aangename samenwerking en de steun om er gezamenlijk een succes van te maken. (rob)

Het doek is gevallen voor KFC Meer VOETBAL Met nog 2 wedstrijden te spelen is KFC Meer zeker van degradatie. Coach Roy Muesen blikt terug op het voorbije seizoen, neemt afscheid van de club waar hij veel plezier beleefd heeft met een geweldige spelersgroep en collega - trainers. DHM: In de laatste 4 matchen kon KFC Meer geen punten sprokkelen. Het verloor telkens met duidelijke cijfers. Roy Muesen: We behaalden inderdaad 0 op 12 in de laatste wedstrijden. Tegen Herselt kenden we een lastig begin maar kwamen we na een kwartier goed in de wedstrijd en klommen verdiend op voorsprong. Helaas misten we een ultieme kans op 0 - 2 en bleef de marge met de rust klein. Herselt kwam heel scherp uit de kleedkamer en drong ons achteruit. We konden de voorsprong niet vasthouden en gingen uiteindelijk met 3 - 1 onderuit. Thuis tegen Arendonk speelden we opnieuw een degelijke eerste helft en kwamen we 2 keer alleen voor doel. Het bleef echter 0 - 0 en op het half uur kregen we een vermijdbaar doelpunt tegen. Na de rust hadden we de bal maar werden we koud gepakt op de counter om dan finaal nog met zware 0 - 4 cijfers te verliezen. Ondanks de stevige opdoffer begonnen we in Ezaart ook weer goed en speelden we misschien wel één van onze beste helften van dit jaar. We kregen een snel doelpunt tegen maar konden gelijkmaken na een geweldige collectieve aanval. Toch gingen we rusten met een achterstand nadat we een directe vrije trap incasseerden. De tweede helft heeft dan helaas amper 10 minuten geduurd of we stonden na individuele fouten 4 - 1 achter, match gespeeld. In onze laatste zaterdagwedstrijd van het

76 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

seizoen kregen we titelkandidaat Zoersel over de vloer. Een heel goed geheel met veel kwaliteit waar we gedurende een half uur lang niets tegenover zetten. We waren dramatisch zwak en kregen niks voor elkaar, zowel op aanvallend als verdedigend vlak. Na een half uur stonden we 0 - 2 in het krijt. De tweede helft was amper gestart of we pakten een ongelooflijk domme rode kaart. Ondanks de man minder werd er wel opnieuw voor elkaar geknokt maar konden we geen vuist meer maken om aanspraak te maken op een puntje. DHM: De 2 laatste wedstrijden van het seizoen, tegen de 11de en de voorlaatste in de rangschikking, doen er niet meer toe. Wat verwacht je hier nog van. Ik verwacht na de enorm zwakke eerste helft tegen Zoersel een reactie van de groep. Heel veel jongens zijn aan hun laatste wedstrijden bij Meer bezig. Het zijn heel mooie tijden geweest, we zijn het nu aan elkaar verplicht om in schoonheid af te ronden. En dan gaat het om wedstrijden domineren en resultaten boeken. Ondanks het feit dat degradatie een zekerheid is, gaan we nog 2 weken hard trainen en beide wedstrijden aanvatten om deze ook te winnen. DHM: Hoe kijk je terug op het voorbije seizoen? Het is een seizoen geweest waarbij we vanaf de start achter de feiten zijn beginnen aanlopen. We werden zelden weggespeeld en waren voetballend vaak de evenknie en soms ook beter dan de tegenstander. Doorheen het seizoen ontvingen we dan ook regelmatig complimenten voor het spel dat we leverden en kregen we de vraag ’hoe het mogelijk is dat wij onderaan bleven hangen’. Ik kan zo heel wat wedstrijden en situaties aanhalen waarbij we meer verdienden. Het was te dikwijls ’wat als...’. Maar daar koop je helemaal niets mee, de punten bleven

uit. Conclusie is dat we zowel in verdedigend als aanvallend opzicht vaak wat efficiëntie misten. We maakten achterin te vaak een foutje, dat in 2de provinciale genadeloos afgestraft wordt. En aan de overkant hadden we teveel kansen nodig om tot scoren te komen. Het is die opstelsom dat ervoor gezorgd heeft dat we heel het seizoen onderaan zijn blijven hangen. DHM: Wat brengt de toekomst? Oorspronkelijk zou ik nog een jaartje bij Meer blijven. De voorbije periode hebben we een aantal gesprekken gehad waaruit gebleken is dat we toch niet altijd op dezelfde lijn zaten qua aanpak en visie. En dat is natuurlijk wel belangrijk als basis om een goede samenwerking uit te kunnen bouwen. In dat opzicht denk ik dat het goed is dat er ook een nieuwe wind komt binnen de trainersstaf die op lange termijn kan gaan werken. Met Nick (Van Huffel) hebben ze in elk geval een jonge trainer uit de regio aangesteld die daar met heel veel enthousiasme mee aan de slag zal gaan. Zelf ga ik even aankijken wat de toekomst brengt. De kans bestaat dat ik werk ga maken van mijn UEFA A diploma, dat ondertussen al een tijdje is blijven liggen. Het zijn voor mij de laatste wedstrijden bij de KFC, waar ik zelf heel veel plezier beleefd heb met een geweldige spelersgroep en collega trainers. Het is een clubje met heel veel mooie mensen die zich dagelijks inzetten om alles geregeld te krijgen. Ik ben hen dankbaar en wens iedereen oprecht het allerbeste toe in de toekomst. (rob)

SPORT

Laatste 2 matchen beslissen over het lot van KVNA Wortel VOETBAL Het was de match van de hoop in Wechelderzande en die werd gewonnen. De 2 laatste wedstrijden moeten er ook nog heel wat punten worden behaald om het rechtstreekse behoud in 3de provinciale te verzekeren. DHM: Na 3 opeenvolgende weliswaar nipte nederlagen zag het er opnieuw slecht uit voor Wortel. Zat er meer in of waren het verdiende nederlagen? Christian Vissers: Na een schitterende inhaalrace met 3 overwinningen tegen top 5 ploegen moesten we het eigenlijk afmaken tegen rechtstreekse concurrenten te beginnen met Turk Sport. De Turken namen vanuit het niets een 0 - 1 voorsprong en met kunsten vliegwerk bleven ze overeind. Op Berendrecht speelden we een draak van een wedstrijd die eigenlijk geen winnaar verdiende. 2 verdedigende fouten zorgden voor een 2 - 0 nederlaag. Thuis tegen Vlimmeren konden we na alweer een cadeautje wel gelijkmaken en creëerden we 4 zeer goeie kansen. We raakten paal en lat maar verzuimden het om het af te maken. In blessuretijd slikten we opnieuw een doelpunt dat zorgde voor een onverdiende nederlaag.

Al bij al brachten we in deze 3 wedstrijden te weinig, maar 0 punten was wel een hele magere afspiegeling, waardoor we weer op achtervolgen aangewezen waren door puntengewin van enkele concurrenten en met nog slechts enkele wedstrijden te spelen. DHM: Tegen Wechelderzande lukte het dan wel. Het was de overwinning van de hoop? In Wechel namen we een droomstart met de openingsgoal van Van de Kar na 2 minuten. We controleerden de wedstrijd goed, maar vlak voor de rust vielen er nog 2 doelpunten. Na de gelijkmaker kon Morelli opnieuw voor een voorsprong zorgen met een mooi doelpunt. Na de rust lukte het Pieter de Bie om een afvallende bal in de kruising te jagen, een wereldgoal. Nadien gaven we niets meer weg en werd het een verdiende en broodnodige zege waardoor we opnieuw hoop op behoud hebben. DHM: In de laatste 2 matchen tegen haalbare tegenstanders kan Wortel nog zorgen voor het behoud in 3de provinciale. Gaat dit lukken? Haalbare tegenstanders? We wonnen van 3 top 5 ploegen, zogezegd minder haalbare ploegen en we verloren van enkele ’haalbare’ concurrenten. De wedstrijden die volgen zijn gewoon 2 wedstrijden waarin

we alles op alles moeten zetten. We moeten voor Ekeren Donk eindigen om rechtstreekse degradatie te vermijden. Ook een eventuele eindronde kan nog redding brengen. Rechtstreeks behoud kan volgens mij enkel bij een finish met 9 op 9 waarvan de eerste 3 punten dus reeds behaald zijn in Wechelderzande. DHM: is er nog nieuws vanuit Wortel? Hoe ziet jouw toekomst eruit? Momenteel is er weinig nieuws, behoudens een jammerlijke kruisbandblessure van Warre Van den Heuvel na een ongelukkige botsing in Vlimmeren. Hopelijk volgt er een voorspoedig herstel voor deze talentvolle speler. Mijn toekomst ligt al vast vanaf het moment dat ik bij Wortel tekende. Ik heb begin december voor anderhalf seizoen getekend, ongeacht het resultaat. In januari waren er enkele clubs uit 2de en 3de provinciale die interesse toonden, maar voor mij was blijven sowieso de enige optie. Ik ben een man van mijn woord en kies niet voor blinde ambitie, maar voor een stabiele club waar ik me gewaardeerd en geapprecieerd voel als mens en voor wat ik doe als trainer. Volgend seizoen is er in Wortel nog voldoende uitdaging, in derde opnieuw spelen voor het behoud en een stap zetten richting middenmoot of in het slechtste geval proberen vanuit 4de meteen weer de stap naar boven te zetten. (rob)

K. Meerle FC liet een steekje vallen op Antonia VOETBAL Na 11 gewonnen matchen op rij werd verloren in Antonia en moet Meerle de leidersplaats afstaan aan Pulderbos. Hoewel de frisheid van zijn spelers wat geminderd is, willen ze zich nog wel opladen voor de laatste wedstrijden. DHM: 3 overwinningen oprij en dit zonder tegendoelpunt. De matchen tegen Zoersel, Westmalle en Antonia werden vlot gewonnen? Piet van Bavel: We winnen 11 wedstrijden achter elkaar. Er is een periode geweest dat dit met heel mooi voetbal was. Maar ik voel al een tijdje dat de frisheid aan het wegebben is, wat heel menselijk is, zeker met onze kleine kern. Alles heeft zijn limieten. DHM: In Antonia, de 6de in de rangschikking ging het van 0 - 2 naar 3 - 2. Hoe kwam het?

Op Antonia moesten we 5 spelers missen maar dat mag, ondanks onze kleine kern, geen uitvlucht zijn. Bij de rust hadden we 0 - 5 moeten voorstaan, maar we misten scherpte voor doel. De 2de helft was niet om aan te zien maar toch kwamen we 0 - 2 voor. Direct daarna kwam de aansluiting en toen stortte ons spel als een kaartenhuis in elkaar. Uiteraard frustrerend maar het hoort er nu eenmaal bij. Als je 11 wedstrijden achter elkaar wint, maar niet los geraakt, is dat toch een mes op je keel. Antonia A speelde op zaterdagavond waardoor er weer vlot kon worden geschoven met spelers. Het format van de B ploegen blijft een doorn in mijn oog en is op alle vlakken competitievervalsing. Ik heb hier al eens mijn beklag over gedaan binnen dit forum. Dat is mij toen niet in dank afgenomen. Het is echt mijn overtuiging dat ik binnen het provinciaal voetbal niet alleen sta met deze mening. Beter zou zijn deze apart in te delen in een aparte reeks.

DHM: Meerle zat mooi op schema om de titel binnen te halen en heeft het nu niet meer in eigen handen. Maar Pulderbos moet in de laatste wedstrijd ook nog naar Antonia. Meerle heeft in die laatste match Sint Jozef als tegenstrever. Het zal dus op de laatste speeldag worden beslist. Wat verwacht je ervan? We gaan proberen de brokken te lijmen en ons nog op te laden voor de laatste 2 wedstrijden. Ik vrees echter dat de rek er uit is. Verschillende belangrijke spelers vechten al weken tegen kleine kwaaltjes. Dat maakt dat de trainingen herleid worden tot bezigheidstherapie. Na 26 wedstrijden hebben wij 62 punten, scoorden wij 83 doelpunten en kregen er slechts 19 tegen. Meer mag ik niet verwachtten van mijn mannen. Ik ben een fiere trainer. (rob)

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 77

SPORT

Opnieuw knappe resultaten voor Minderhout VV B VOETBAL Met 2 overwinningen en 2 gelijkspelen blijft de B-ploeg van MVV het uitstekend doen. Coach Aerts moet elke week puzzelen en een ‘nieuw’ elftal opstellen, afhankelijk van wie er met de A-ploeg mee mag. Nog 2 matchen en in het eindklassement wordt het de 7de of de 8ste plaats en dat is prima. DHM: Alweer 4 matchen zonder nederlaag. 2 zeges en 2 gelijkspelen. Daar ben je vast heel tevreden mee. Rik Aerts: Los van het resultaat proberen we telkens ook wel te evalueren hoe de ploeg en spelers presteren met het oog op progressie. Met vaak wisselende samenstellingen en spelers die bij de A-ploeg mee mogen, ligt er elke week een andere puzzel. De sterkte van de tegenstander is soms ook moeilijk in te schatten. De zege op Ranst was logisch en naar mijn mening was het één van onze betere prestaties. We bouwden vaak erg goed op en vonden de vrije man. De 4 - 1 zege was verdiend en we toonden dat we tegen ploegen onderaan het klassement het spel kunnen maken. Op verplaatsing bij Oelegem speelden we een heel dominante 1ste helft. We kregen 5 uitstekende mogelijkheden, die we niet wisten te benutten, anderzijds gaven we niks weg. De 2de helft kwam

Oelegem vooral naar het einde toe ook tot enkele kansen, maar de 0 - 0 eindstand gaf toch een wat wrang gevoel. Thuis tegen Antonia zagen we een redelijk gelijkopgaande match. De eerste helft waren we dominant en kregen we enkele uitstekende kansen, maar vlak voor de rust moest keeper Van Looy ons wel behoeden voor een achterstand met een prachtsave. De tweede helft was Antonia beter, maar we toonden veel wilskracht, duelkracht en verdedigende kwaliteiten. Een gelijkspel was logisch en ook bevredigend tegen een ploeg boven ons in het klassement. Uit bij Zandhoven kenden we een vervelende 1ste helft. De jonge, enthousiaste thuisploeg startte iets gretiger dan wij en wist voor de rust, licht gevleid, te scoren. De 2de helft startten we furieus en drukten Zandhoven weg. Aan de bal was er meer kwaliteit en dit resulteerde in goals van kersverse papa Vermeiren en Bastiaensen. Na de 1 - 2 zakte ons niveau en was het tot de laatste minuut toch nog bibberen. DHM: Er volgen nog 2 matchen tegen moeilijke tegenstrevers. Hoe gaat de B-ploeg het seizoen afsluiten? Ik verwacht zoals elke coach dat de spelers zich nog 2 keer helemaal kunnen opladen. Met Sint-Jozef en Halle treffen we 2 sterke ploegen, waarvan we wel denken dat we er op een goeie dag punten tegen

Uitslagen 14 en 15 maart KFC Pulle - Minderhout VV KFC Herselt - KFC Meer KVNA Wortel - FC Turk Sport K Meerle FC - Alberta FC Schilde Minderhout VV B - KFC Ranst B

2-4 3-1 0-1 2-0 4-1

21 en 22 maart Minderhout VV - K Noordstar VV KFC Meer - KFC Arendonk Sport FC Berendrecht - KVNA Wortel KFCE Zoersel B - K Meerle FC KSK Oelegem - Minderhout VV B

2-0 0-4 2-0 0-2 0-0

28 en 29 maart K Vosselaar VV - Minderhout VV B 1 - 1 KFC Ezaart Sport - KFC Meer 5-1 KVNA Wortel - K Vlimmeren sport 1 - 2 K Meerle FC - KVK Westmalle 3-0 Minderhout VV B - KFC Antonia B 0 - 0 11 en 12 april Minderhout VV - Verbr. Balen 2-2 KFC Meer - KFCE Zoersel 0-3 KFC Wechelderz. - KVNA Wortel 1 - 3 KFC Antonia B - K Meerle FC 3-2 K Zandhoven B - Minderhout VV B 1 - 2 kunnen pakken. Uit bij Sint-Jozef verloren we en speelden we ondermaats en thuis tegen Halle wonnen we miraculeus. Als alles meezit kunnen we zelfs nog op plaats 7 eindigen. (rob)

Boegbeeld Dorien Beyens neemt afscheid als speler VOLLEYBAL Het zit Dames A momenteel niet mee. Door een hardnekkige golf van blessures en andere oorzaken kan coach Cornelis al even niet meer rekenen op zijn sterkste opstelling, wat de weg naar de overwinning bemoeilijkt. Te midden van deze sportieve dip kondigt een clubicoon haar afscheid aan: de 44-jarige libero Dorien Beyens zet na meer dan 30 jaar een punt achter haar carrière. Wij spraken met haar over haar laatste seizoen en haar liefde voor de sport. Dorien Beyens is 44, gehuwd met Joeri Nagels en moeder van Niemke (16 j) en Freek (10 j). Ze is afkomstig van Wortel, woont in Hoogstraten waar ze als leerkracht LO en wiskunde ook werkt in ASO Spijker. “Ik denk dat ik in het 5de leerjaar ben beginnen volleyballen (1992) bij de

78 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

Gelmers in Hoogstraten. Dat werd dan even Hovoc en later kwamen beide clubs weer samen wat Gelvoc werd. Ik heb op 1 seizoen na (2006-2007 bij VC Beerse) altijd bij Hoogstraten gespeeld. Vanaf mijn 16 jaar ben ik ook training beginnen geven aan (ondertussen) veel jeugdspeelsters,” kijkt ze terug op haar sportloopbaan.

Stoppen “Het seizoen 2021-2022 was eigenlijk al mijn laatste seizoen: Ik speelde dat seizoen bij dames B in 2e gewest. We speelden kampioen én speelden ook de finale van de beker van Turnhout. Het was goed geweest: mijn lichaam protesteerde. Ik had schouderpijn en kon niet meer pijnloos volleyballen. Daarnaast wilde ik meer tijd hebben voor ons gezin. Ik on-

derging toen in september 2023 een schouderoperatie. In de zomer van 2024 konden we Werner Cornelis terug naar onze club halen, de trainer die 20 jaar eerder bij Hoogstraten ook de eerste damesploeg trainde. Toen hij na de voorbereiding dames A en B verdeelde, botste hij op het gebrek van een libero bij dames A en vroeg hij mij of ik dat zag zitten. Zo heb ik dus nog 2 seizoenen als libero mee mogen spelen op het niveau van 2de promo. Maar nu voel ik dat het écht goed geweest is: na een training of wedstrijd heb ik verschillende pijntjes. Daarnaast heb ik meer dan 30 jaar alles laten staan voor deze mooie ploegsport. Meerdere feestjes heb ik gemist of ik kwam er later toe - sorry, familie en vrienden. Ik kijk er

SPORT naar uit om niet langer 3 maal per week die verplichtingen te moeten vervullen, ook al heb ik dat altijd met veel plezier gedaan.”

Libero “Als libero sta je enkel achteraan op het veld en moet je dus niet opslaan of aanvallen. De laatste 2 seizoenen speelde ik op deze positie. Het laatste seizoen was ik niet de enige libero van de ploeg. Samen met Hannah Groenendijk vervulde ik deze taak. Hannah als verdedigende libero, wanneer we zelf aan de opslag staan en ik als receptionele libero, wanneer onze tegenstander aan de opslag is. Het is de bedoeling dat Hannah deze taak voortaan op zich zal nemen, al is zij jammer genoeg enkele wedstrijden terug gekwetst uitgevallen en zal zij nog niet speelklaar zijn tegen september... Het wordt dus nog even afwachten wie deze taak begin volgend seizoen op zich zal nemen. Ik geef, zoals ik eerder al zei, ook al heel lang training aan jeugdspeelsters. Ik wil mijn volleybalkennis en vooral mijn passie voor deze sport blijven doorgeven aan de jeugd. Op dit moment geef ik training aan U13 (meisjes van de leeftijd van het zesde leerjaar en eerste middelbaar), wat trouwens een andere leeftijd is dan waaraan ik lesgeef. Zij spelen 4 tegen 4 en vooral het aanleren van de volleybaltechnieken komen het meest aan bod. Ik vind het heerlijk om de speelsters te zien groeien. Daarnaast ben ik lid van de sportieve cel, waarmee we proberen een visie voor Gelvoc uit te werken, de indeling van onze speelsters volgens mogelijkheden én ambities te maken, een leerlijn uit te werken, een aanspreekpunt voor ouders te zijn, kortom de sportieve kant van de club verzorgen. Zo boden we op het einde van dit seizoen ook 3 trainingen aan voor de allerkleinsten, we merkten dat hier vraag naar is. Ik zou het heel fijn vinden als we het klaar krijgen om een vast moment te vinden om al vanaf de laatste kleuterklas de volleybalkriebels mee te geven.”

Uitslagen De Gelmers A - Arvoc A

2-3

Huyz. Olv. Olen - De Gelmers A

3-0

NRG VC Geel - De Gelmers A

3-0

(25/21, 25/10, 23/25, 22/25, 9/15 ) (25/21, 25/13, 25/22)

(25/16, 25/20, 25/18)

De Gelmers A - Volley Westerlo A 2 - 3 (25/20, 25/15, 24/26, 19/25, 9/15)

Dorien Beyens zet na meer dan 30 jaar een punt achter haar carrière.

Seizoen “Dames A staat in Promo 2A momenteel op de 6de plaats. We hebben pech gehad met eerst het uitvallen van Sara Van Aperen die op dat moment een basisspeelster was. Daarna is Hanne Van Opstal, die toch ook een belangrijke taak binnen de ploeg had, naar het buitenland vertrokken voor haar studies. Dan is ook Evelyne Laurijssen aan de kant gebleven omwille van een blessure aan de schouder en uiteindelijk is Hannah Groenendijk, die ondertussen als aanvalster haar plan begon te trekken, ook nog gekwetst uitgevallen. Tja, dan moet ik er geen tekening bij maken dat er van de 11 speelsters niet veel meer overblijft. En ja, dan mogen we blij zijn met onze 6e plaats. We mogen dus trots zijn op ons seizoen. We hebben zeker en vast heel mooie wedstrijden gespeeld tegen ploegen die aan de top eindigen. Van de andere kant

speelden we niet altijd op ons best tegen ploegen die lager geklasseerd waren. Ik hoop echt dat we de 2 laatste wedstrijden tegen de 2 laatste ploegen uit de rangschikking nog gaan winnen. Het zou een mooie afsluiter zijn van mijn volleybalcarrière en het zou ook gewoon fijn zijn voor de groep om het seizoen met 2 overwinningen te mogen afsluiten!” (rob)

Adverteren in De Hoogstraatse Maand https://www.demaand.be/adverteren/

MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND 79

Verantwoordelijke uitgever & retouradres F. BROSENS, BEGIJNHOF 27, 2320 HOOGSTRATEN

PB-PP

BELGIE(N) - BELGIQUE

Tijdschrift: HOOGSTRAATSE MAAND Periodiciteit: maandelijks - MEI Erkenningsnummer: P 004183 Afgiftekantoor: Hyper Masspost Antwerpen JAARGANG 42 - Uitgeverij De Hoogstraatse Pers BV, Begijnhof 27, 2320 Hoogstraten - www.demaand.be

NOODNUMMER

112

Ongeval / Brand / Ziekenwagen

Administratie Brandweer 03 314 32 11

THUISVERPLEGING

Wachtdiensten Wit-Gele Kruis (24/24) partner van CM 014 61 48 02 I-mens (24/24) partner van Solidaris . . . 078 15 25 35 Wachtdienst thuisverpleging (24/24) . 014 40 50 13 1 en al zorg . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 03 808 14 97 Adams Lieve . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0497 43 53 89 Aernouts Anke . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0479 34 68 03 Bartholomeusen Liesbeth . . . . . . . . . . . 0474 38 25 23 Christianen Anke . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0472 57 07 81 Koyen Els . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0476 43 07 55 Roefs Bianca . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0493 02 04 19 Segers Nele . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0494 92 32 27 Van Otten Heidi . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0486 37 45 27 Bolckmans Lindsey (vroedvrouw) . . . . 0497 77 31 12 Een hart voor elkaar . . . . . . . . . . . . . . .0469 11 22 66 Bevers Lena . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0493 15 16 65 Geerts Inge . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0478 64 81 61 Jansen Ilse . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0479 71 31 11 Jansen Laura . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0474 60 89 06 Machielsen Kim . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0477 81 27 61 Szekely Kinga . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0475 81 56 53 Mijn thuisverpleegsters . . . . . . . . . .0467 05 40 74 Horemans Jori . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0472 55 78 97 Krols Anja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0495 23 04 43 Spannenburg Anke . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0478 38 96 94 Van Dyck Silke . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0492 06 60 69 Van Loon Hanne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0476 24 98 66 Nos Curare . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .0477 17 58 06 Adams Ilse . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0474 45 60 35 De Busser Edith . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0477 17 58 06 Dirks Els . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0474 36 08 84 Van Gastel Katrien . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0468 12 64 26 Verpleegvr. Groot Hoogstraten .0499 29 77 86 Adriaensen Lies . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0477 59 51 25 Braspenning Wendy . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0485 81 52 45 Leys Nele . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0499 29 77 86 Van Dun Nick . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0477 66 76 58 Zorgzaam thuis . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .0488 35 93 34 Bastijns Tine . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0472 73 16 05 Rombouts Kristel . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0474 26 14 41 Van Engelen Kelly . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0492 57 84 96 Van Leuven Leen . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0479 50 98 05 Zelfstandig verpleegkundige Lambregts Linda . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0476 94 43 15

Zelfstandig vroedvrouwen

Christiaensen Nathalie . . . . . . . . . . . 0494 86 93 84 Lambrechts Katrien . . . . . . . . . . . . . . . 0476 72 50 62 Peeters Chris . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 0494 35 80 49

80 MEI 2026 - DE HOOGSTRAATSE MAAND

POLITIE

101

Noorderkempen 03 340 88 00 Wijkpost MEER 03 315 71 66

www.demaand.be _ ADVERTENTIES _ +32 (0)477 66 11 60 advertenties@demaand.be _ ABONNEMENTEN _ +32 (0)476 54 88 54 abonnementen@demaand.be _ REDACTIE _ Begijnhof 27, 2320 Hoogstraten +32 (0)472 97 12 87 redactie@demaand.be _ DORPSNIEUWS _ Zie blz. 51 _ SPORTNIEUWS _ +32(0)478 59 58 18 sport@demaand.be

De volgende uitgave van de DE HOOGSTRAATSE MAAND verschijnt vanaf

donderdag 28 mei Voor volgende editie alle KOPIJ ten laatste op

DINSDAG 12 MEI

redactie@demaand.be De redactie behoudt zich het recht voor om ingezonden teksten in te korten. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende.

HUISARTSEN-

wachtpost Turnhout Enkel op afspraak:

1733

voor buitenlandse telecomoperatoren:

+32 2 524 98 89

TANDARTSEN zaterdagen, zondagen en feestdagen

090 33 99 69

WACHTDIENST APOTHEKERS 090 39 90 00 (€ 1,50 per minuut)

www.apotheek.be

INHOUD MEI Column & Harm tekent . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2 Omslagverhaal: Verdwijnen onze slagers? . . . 3 Maarten Aerts . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3 Koen Brughmans . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6 Rudi Snels en Ingrid Leuse . . . . . . . . . . . . . 7 Bernard Peeters . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Chris Tilburgs en Debby De Vries . . . . . . . 11 De wereld van Sjah . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 Vanuit het stadhuis . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 14 Erfgoedwerking in het Klein Seminarie . . . . 19 Een brief aan Cees Nooteboom . . . . . . . . . . 24 Woord van de maand . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25 Chris Verbist kijkt terug . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Vorst van Salm Salm bezoekt Hoogstraten . 29 Snoezelen in Hoogmark . . . . . . . . . . . . . . . . 32 Skype met Jan Opdekamp . . . . . . . . . . . . . . 35 Hoogstraatse scholengemeenschap in beweging . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 38 DEZE MAAND . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 43 Dorpsnieuws HOOGSTRATEN . . . . . . . . . . . . 51 Dorpsnieuws MEER . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 57 Dorpsnieuws MEERLE . . . . . . . . . . . . . . . . . . 61 Dorpsnieuws MEERSEL-DREEF . . . . . . . . . . . 63 Dorpsnieuws MINDERHOUT . . . . . . . . . . . . . 66 Dorpsnieuws WORTEL . . . . . . . . . . . . . . . . . . 68 Halve Eeuw . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 71 Sport . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72 Wachtdiensten . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80