Tweeduizend euro per maand, dat is het bedrag dat de overheid wil betalen om bij het Ministerie van Landsverdediging te gaan, tot meerdere eer en glorie van onze nationale en internationale veiligheid. Is dat veel of is dat weinig? Daar kan je eindeloos over praten, want voor de één is dat (te) weinig en voor de ander is dat (te) veel. Dit is natuurlijk niet alleen afhankelijk van je consumptiegedrag, ook van je noden en behoeften, en die liggen bij iedereen weer anders. Zo ook voor een 17-jarig achterneefje van mij, die van deze ongevraagde uitnodiging toch een beetje begon te watertanden nadat hij de brief van onze minister van defensie T.F. mocht ontvangen voor een vrijwillig militair dienstjaar. Maar hij past ervoor.
Werk in eigen streek is het in elk geval niet, want de dichtstbijzijnde legerkazerne is niet meer Kazerne Majoor Blairon in Turnhout, dus dat wordt verderop landinwaarts soldaatje spelen. En zo avontuurlijk was het indertijd niet voor de gewone milicien, de reis was niet altijd eenvoudig, je mocht dan wel gratis op trein-tram-bus, maar in mijn geval was het ’s morgens om 9.00 uur vertrekken
2000 euro/maand
om ’s avonds om 21.00 uur in Lüdenscheid (D.) aan te komen, en dat was nog in je eigenste vrije tijd.
We waren onderdeel van de Belgische Strijdkrachten in Duitsland (BSD), een restant van WO II. Om je goedkeuring werd niet gevraagd. Een vergoeding van 70 frank per dag en de laatste twee maanden 100 frank per dag, vrolijk werd je er niet van. Wel een gratis leger identificatieketting bij overlijden op het slagveld. Maar aan de toog kon je later honderduit meepraten over de grollen en de fratsen in je diensttijd. Je onthoudt immers alleen de leuke en dronken momenten, het overige werd verdrongen en vergeten. Het menselijk brein werkt nog altijd gelukkig zo, daar hoeft geen psychiater aan te pas te komen.
Je leerde er niet alleen luisteren, maar ook gedwongen gehoorzamen. En soms ook insubordinatie tegen een hogere in rang. Nu is dit op de dag van vandaag een mogelijk reden voor ontslag, C4 en recht naar huis, maar in de eerste wereldoorlog elf maal een exit via executie, jawel je leest dit goed, voor desertie. Weigeren
Wegé tekent
om te doden, dood omwille van diezelfde weigering.
Tweeduizend euro is en blijft natuurlijk tweeduizend euro. Voor een jonge ongeschoolde werkzoekende kan dit mooi en verantwoord lijken. Een springplank naar een betere toekomst. En wij moeten er niet moeilijk over doen, we hebben - met dank aan sommige moedwillige buurlanden in Europa en andere gesels buiten Europa - ook gewoon nood aan militairen en een leger. De wereld van uw en mijn gezin liggen alhier verankerd in de Kempische grond en dat willen de meesten onder ons ook zo houden. We moeten onze grond best vrijwaren van klaprozen, want die bloeien alleen onder houten kruisen van de dood…
Eendracht maakt macht. Maar wanneer en wiens kinderen sturen we naar de loopgraven? Voor tweeduizend euro? Uit egoïsme toch maar liever die van iemand anders, zeker? (JJ)
Louis van Bavel jarenlang ten dienste van de mensen, het dorp en de parochie
“Nu moet ge bijna op uw knieën gaan zitten om in een bank binnen te mogen…”
Louis van Bavel gaat richting de 90. Door zijn vele jarenlange engagementen in Meer is hij een bekend man in en buiten het dorp. Hij is nog iemand van voor de oorlog. Het oorlogsbegin maakte hij als 4-jarig kind mee, hij heeft er maar weinig herinneringen aan. Maar des te meer herinnert hij zich levendig de vele jaren in het dorps-, parochie- en verenigingsleven. Van oorsprong Meerlenaar, door zijn huwelijk met Astrid Rommens naar Meer getrokken, waar hij onder meer actief was in de melkerij, de spaarkas, de parochie en ziekenzorg. Wij schoven mee aan de gesprekstafel met Louis, die een lans breekt voor het behoud van het sociale weefsel dat mensen bij elkaar brengt en niet langer digitaal laat vervreemden van elkaar…
DHM: Je komt eigenlijk uit Meerle? Ja, afkomstig van Meerle, zoon van Adriaan van Bavel en Emma Hendrickx. Ik kom uit een familie met 9 kinderen, eerst 6 zonen, dan een dochter, en nog 2 zonen. Ik vormde met mijn identieke tweelingbroer Jos de 5e en 6e in rij. Toen, na ons zus Jeanne geboren werd, was dit een verrassing. De buren hadden eigenlijk alles al in gereedheid gebracht om Leopold te vieren - 7 kinderen op rij van hetzelfde geslacht, dan wordt de 7e naar de koning of koningin genoemd. Niet dus (lacht). Maar onze zus Jeanne was er niet minder welkom om. En ons moeder dolgelukkig met een meisje. Onze enige zus.
Mijn vader werkte op de Heimolen en is onder de oorlog moeten gaan boeren om niet weggevoerd te worden naar Duitsland. Mijn ouders zijn van de generatie die 2 wereldoorlogen meegemaakt hebben, dat kan tellen…. Zelf heb ik aan de oorlog alleen maar vage herinneringen. Bijvoorbeeld dat we maar een halve dag naar school moesten. Eerst de Duitsers daarna de Engelsen verzorgden een veldkeuken. Sommige kinderen die er mager uitzagen kregen corned beef van de soldaten. Niet iedereen kon dat krijgen, er was honger.
DHM: Waren dat ook voor jouw ouders moeilijke omstandigheden?
Op een keer moesten we tegen de bommen in een schuilkelder onder de grond. Een brandbom, bestemd voor de Gauwberg, kwam bij ons op de schuur en die
brandde volledig uit
met alle voedervoorraden en de dorsmachine. Daar stonden vader en moeder dan als jonge mensen met hun groot gezin…
Grote gezinnen, dat was toen nog de regel. Ik weet nog altijd niet hoe die moeders het toen allemaal klaar gespeeld hebben. Heel hun jong leven in verwachting. Ik zie in de kerk nergens een sokkel met daarop een heilige moeder - er is alleen OLV, Moeder Maria. Maar ik denk dat er voor alle moeders eigenlijk
een sokkel mocht gereserveerd worden. Geen comfort, geen aangepaste geneeskunde, een heel leven lang zich alles ontzeggen voor de kinderen. Geen tijd voor een burn-out.
Linkerarm
DHM: Hoe was je schooltijd? Wat ik me van de school nog goed herinner, is dat we in het eerste leerjaar met een griffel op een lei moesten leren schrijven. Omdat ik een linkse was,
Louis en Astrid, een foto genomen voor een artikel over de herinrichting van het kantoor in de Rommensstraat, dat later verhuisde naar Meerdorp op de plaats waar de ouderlijke hoeve van Astrid stond.
“Ge hebt uw ouders nooit ervaren als jonge mensen. Maar zij zijn wel degelijk jong geweest…” Staande vlnr: Rie, Jan, vader met Albert (de jongste) op de arm en Frans de oudste. Op de tweede rij moeder, Louis, Neel en Jos. Vooraan: Marcel en Jeanne.
bond de meester mijn linkerarm met een koord aan de bank zodat ik wel rechts moest schrijven. Altijd een heel lelijk geschrift gehad dus, en daarom ben ik in mijn later leven misschien al zo snel met de computer begonnen.
Twee broers van mij waren misdienaar geweest. Misschien heeft dat er mee te maken dat iemand in 1948 beslist heeft om mij naar het college te sturen. Was dit de pastoor of een onderwijzer die dat besliste? Ouders bespraken dat toen niet met de kinderen, zoiets werd simpelweg voor hen beslist… Wij werden immers allemaal zo opgevoed. Vragen moest je niet stellen. Alles werd met de paplepel ingegeven en je moest maar slikken. Pastoors en onderwijzers hadden het altijd juist voor. Thuis kregen die ook altijd gelijk. Ik denk vaak dat mijn kleinkinderen na de kleuterklas nu beter kunnen nadenken dan ik na de oude humaniora. Zij hebben leren denken.
DHM: Waar ging je naar school?
Mijn broer Jos zei altijd dat ik slimmer was dan hem. Ik ging dus naar het college, op internaat in het St. Jozef college in Overijse. Ik heb goede herinneringen aan de 7 jaar in Overijse. Het was daar heel familiaal. We mochten altijd maar een korte periode naar huis. Toch heb ik nooit vort gehad. Meer comfort dan thuis op bepaalde vlakken.
Daar geraken was altijd een hele opgave. De bus in Meerle nemen, naar Polygoon in Brasschaat, naar Antwerpen, Brussel
Noord, kazerne Etterbeek, en ten slotte de bus naar Overijse. Ik heb veel later nog een petitie gehouden om een extra bus naar Meerle te krijgen. Want drie bussen per dag is toch een beetje weinig. En met succes (lachend) want er is toen een vierde bus bijgekomen.
DHM: Was het de bedoeling dat je priester zou worden?
Geen priester, wel gaan werken. Het was geen evidentie om na de humaniora verder te studeren. In een dorp dachten ze dan inderdaad dat je dan priester ging worden. Maar na het college was het ge -
daan met studeren. Wat nu? Mijn vader zat toen in heel wat besturen. Ik kon op den Inza beginnen. (Intercoöperatieve zuivelfabrieken Antwerpen, nvdr)
Maar op zijn 56 stierf mijn pa na een ongeval met de brommer. We hebben hem heel hard gemist…
DHM: Bleef je in Antwerpen werken? Ik werkte in Antwerpen bij de Inza, in de buurt van de Roma. Ook dat was een hele bedoening om er te geraken. Van Meerle met de fiets naar Oostmalle. Dan de tram naar de Roma. Later was ik in de kost bij de jongste broer van pa, bij nonkel Jef en tante Celinneke op de Klapdorp in Antwerpen. Je moest beginnen met alles wat de gewone werkmens deed - camions lossen, bakken sjouwen. Het is in die tijd dat ik op mijn eigen boekhouding ben gaan studeren. Na verloop van tijd verhuisde mijn werk naar Schoten. Dat was al weer wat dichterbij.
Bang hartje
DHM: Wanneer kwam Astrid in beeld? Het moet einde jaren ‘50 geweest zijn. Ik moest spreken op een gewestelijke cultuurdag, en om die speech voor te bereiden, vroeg ik aan een collega op Inza ‘wat heb ik aan de BJB (de voorloper van de KLJ nvdr) ’? Dat zou immers mijn titel van de spreekbeurt zijn. ‘Niets’ zei die man, ‘Daar heb je niets aan...’ Ik zie tegen mijn vader: dààr begin ik mijn speech mee. ‘Niet doen’, zei hij, maar ik heb dat wel gedaan. Om van in het begin de aandacht te krijgen. Want dan ging ik verder met wat ik wel aan de BJB had. Je kreeg er godsdienstvorming, culturele vorming,
Fons Rommens als weduwnaar met zijn zeven dochters: Veronica, Jose, Karlin, Julia, Francisca, Marie en Astrid.
sociale vorming, beroepsvorming. Het leverde mij de eerste prijs van de spreekbeurt op, het bordje hangt nog altijd bij mijn bureel.
Wat dat met Astrid te maken heeft? In Meerle heb ik jong BJB uit de grond gestampt. Ik vond dat het jonge volk niet samen met de ouderen les moest krijgen. Later werd ik gewestleider en zo kwam ik af en toe Astrid tegen. Zij was de hoofdleidster van BJB meisjes in Meer. Het is dus via de BJB dat we elkaar hebben leren kennen. Dan waren deze vormingsactiviteiten dus toch in ieder geval al zeker goed voor iets!
DHM: Zodat je bij de familie Rommens belandde…
De familie Rommens had 7 dochters. Inderdaad, wat bij mijn ouders net niet gelukt was, lukte bij de familie Rommens wel, 7 kinderen van hetzelfde geslacht op rij. De 7e dochter heette Astrid, genoemd naar de toenmalige koningin.
Astrid verduidelijkt : Toen ik geboren werd, was Koningin Astrid al overleden en is haar moeder, koningin Elisabeth dus mijn meter. (Koningin Astrid verongelukte 29 augustus 1935 in het Zwitserse Küssnacht.)
Louis vervolgt : De eerste keer dat ik bij Rommens kwam kennismaken, was dat met een bang hartje. Bang om een slechte indruk te maken, natuurlijk. En zegt vader Fons dan nog zo tussen neus en lippen: uit Meerle komt meestal niet veel goeds. Zelfs de wind die van daar komt,
De familie Rommens- Laurijssen woonde in een dorpsboerderij in het midden van Meerdorp, op de hoek van het huidige Meerdorp en de Rommensstraat. Nadien kwam hier het bankkantoor. In het deurgat staat moeder Rommens-Laurijssen.
deugt niet. Ik moest me dus bewijzen. Hij bleef als een bewaker bij zijn dochter en liet ons niet gaarne alleen.
Maar na 3 jaren werd er aan trouwen gedacht. Maar volgens Fons, had Astrid het nergens beter dan thuis. Hij kon niet ‘ja’ zeggen. En op onze trouw zelf, klonk het: ‘Rommens Alfons stemt ge toe…’ Twee keer. ‘Als ’t dan moet, vooruit dan maar’, luidde het. Ik weet niet of hij ooit duidelijk ja gezegd heeft, maar hij heeft wel getekend. En toen hij, buiten ons om, voor een huis was gaan zoeken was het wel duidelijk dat hij instemde. Maar on -
Louis en Astrid zijn 65 jaar getrouwd (hier met het rouwkaartje van Koningin Astrid).
dertussen zijn we al meer dan 65 jaar bij elkaar. Fons Rommens zal toch wel content zijn, denk ik.
Een keukentafel groot
DHM: In al die jaren heb je ongetwijfeld heel veel dingen zien veranderen… Na de oorlog kwam de wederopbouw. Met de wereldtentoonstelling van 1958 werd de kijk op de wereld open getrokken. Toen ik daar als leider van de jong BJB van Meerle was, zei een van die mannen: ‘ge moet eens in het Amerikaans theater zien. Daar staat een witte kast en als ge er een fles melk inzet blijft die goed!’ IJskasten, diepvriezers, gasvuren, centrale verwarming, stromend water, daar was in die tijd geen sprake van bij boeren en arbeiders. Dat is nu gelukkig wel anders.
DHM: Je bleef niet in Schoten werken, maar kwam naar Meer.
Astrid wist mij op 14 december 1960 te zeggen dat ze hier iemand op de melkerij zochten. En zo deed ik examen de dag voor koning Boudewijn trouwde. En…? Ik had het! Terug naar Meer, een job in eigen dorp. In de melkerij de Toekomst zat ik heel goed. Die werd geleid door Jef Snijers en die had de zaken goed voor elkaar op een net bureau. Ook al was hij niet de favoriet van een aantal boeren, hij dronk wel eens een pint in café de Welkom bij Jan Faes. Ik zat daar altijd alleen in de namiddag. Een Duitse non kwam eens een keer vragen voor een kilo boter. Dat had de directeur toegestaan, zei ze. Ik gaf de boter. Noteerde die in de boekhouding. Maar achteraf bleek dat de directeur van niks wist.
Het bestuur van Melkerij de Toekomst op bezoek bij de INZA in Schoten, samen met pastoor Prowke Aerts en Jef Snijers. “Daar hadden ze lavabo’s. Nog nooit gezien toen. Er piste er ene in de lavabo, hij zei dat dit toch wel iets onhandigs was…!”
Op Inza in Schoten had ik op facturatie en verkoop gezeten. Zij hadden De Merel in Meerle, de Strobloem in Loenhout, de Toekomst in Meer. Het was de tijd dat in de industrie de automatisatie op gang kwam. Boekhoudingen gebeurden in grote registers. Hier in de melkerij De Toekomst gebruikten wij al een doorschrijfboekhouding. Na de fusie van de melkerijen De Toekomst van Meer, De Merel van Meerle en De Phoenix van Rijkevorsel tot zuivelfabrieken De Marck, werd een boekhoudmachine gekocht, een keukentafel groot. Als ik later in mijn eigen zaak een telmachine met 2 geheugens kocht, was die bijna een augurkenbak groot. Nu kunt ge alles doen met dat klein ding in uw broekzak of saccoche…
Ik heb toen met een Olivettimachine in Meer de facturatie geautomatiseerd. Ik deed de centrale boekhouding volgens de doorschrijfmethode. Jef Snijers had dan misschien niet voor iedereen de beste naam, maar was het meest vooruitstrevende. Zijn vader Jul heeft samen met Jaan Kustermans Maxburg nog gekocht. Jules had nog een spaarkas Antwerpse spaar en hypotheekkas, die is later in 1966 naar mij gekomen. Dat werd dus een bijbaan.
Meer, Meerle, Rijkevorsel en meerdere melkerijen uit de Kempen fusioneerden einde jaren ‘60. Een tijdje daarna nam Jef ontslag. Ik kon in Loenhout beginnen, waar ik dat ook geautomatiseerd heb. Tot vandaag heb ik nog altijd goeie contacten met Jozef Meeuwsen die daar zijn vader was opgevolgd. Toen Loenhout een BZU (Belgische Zuivel Unie, nvdr) werd, ben ik daar ook gestopt. Toch een beetje spij -
tig dat in het huidige melkerijgebouw het geveltje niet beter tot zijn recht komt. De schuine trap is niet het mooiste. De mooie inkom van vroeger is er nog, maar eindigt op een blinde muur…
Spaarkas
DHM: In plaats van de melkerij was je ondertussen actief in de Spaarkas, niet?
In ‘71 is de BTW gekomen. Ik zeg: ik blijf thuis. De verzekering begon als bijbaan goed te draaien. Ik heb wel nog 10 jaar thuis de facturatie gedaan, tot ze in Loenhout een BZU geworden zijn. Onze Jan heeft toen met computers met weinig
geheugen de boel geautomatiseerd. In een factuur voor melk moet rekening gehouden worden met van alles - vet, eiwit, klasse, EEG heffingen. Onze Jan is niet verder gegaan in computers maar zou daarin een goeie geweest zijn… Ze brachten dus de gegevens van Loenhout naar hier en die werden hier verwerkt. In ‘75 zijn we hier een open kantoor geworden.
Ik had toen in bijberoep mijn spaarkas al - de Antwerpse Hypothekers werden Anhyp, later Crelan. Elke schoolmeester of boekhouder begon toen met verzekeringen. Ik had wel een makelaarsattest. Dat kwam goed van pas.
Louis, Astrid, Suzanne en Jef (die de zaak later zouden overnemen) voor het kantoor in de Rommensstraat. “Onze Jef met plastron. Dat zag je niet vaak.”
Met trots toont Louis het contract dat hij de Antwerpse hypotheekkas overnam, samen met zijn ontslagbrief bij De Toekomst. De hele geschiedenis van het zakenkantoor heeft Louis in een map bewaard. Hij toont ook een spaarboekje van toen, nog met zegeltjes.
Een van onze successen was het doelspaarboekje. Wij waren Nixdorf agent en konden een dik boekje omzetten naar een dun. Alles was op een veel menselijker schaal. Wij gingen naar de mensen toe, we deden alles om klanten te winnen. Reuzetombola. Een brommer verloten. Een auto. Een pot geld voor het raam.
Vrouwenkant mannenkant
DHM: Je zou ook lang actief zijn in de parochie?
De kerk zat in die tijd nog stampvol. Devotie, overtuiging of traditie? Het was wel een gemeenschappelijk gebeuren en op die manier kende iedereen iedereen. Je zat geknield of hing op de bidstoel en voor de preek kwam de priester naar zijn preekstoel omdat er geen micro was. Iedereen draaide zijn stoel om te gaan zitten, en had ondertussen gezien als er een nieuwe bijgekomen was.
Na de mis ging het buiten verder. ‘Wie is de schrale daar?’ Dat is Louis Van Bavel, getrouwd met die mestes (kleuterleidster) Astrid Rommens, dochter van Fons Rommens.’ Want in de kerk zat je niet naast elkaar. Getrouwd, maar aan de kerkdeur scheiden de wegen. Links de vrouwen aan de vrouwvolkskant, rechts de mannen aan de mannenkant. Zo snel mogelijk veel kindjes kopen maar in de kerk goed gescheiden. Dat was geen geloofsgebod, maar iets verzonnen door mensen ver van de werkelijkheid. Niet door Jezus, die sprak over de liefde voor elkaar…
DHM: De vrouwen kregen een tweederangsrol?
Dat was niet alleen in de kerk zo. In heel de gemeenschap was er gescheiden onderwijs, gescheiden jeugdbeweging. Zelfs de verloofdencursus voor wie ging trouwen werd gescheiden gegeven. Wat een onzin en wij slikten dat. Voor hetzelfde werk kreeg de vrouw minder loon. Zonder medeweten van de man mocht ze zelfs geen spaarboekje openen. Er waren weinig of geen vrouwen in de politiek, een schande. Jammer genoeg is dat in bepaalde landen nog zo, waar de meisjes geen middelbaar onderwijs of zo mogen volgen.
Meisjes die aan de universiteit verder studeerden waren grote uitzonderingen. En in de jongensschool stond er geen enkele juffrouw. Als de onderwijzeressen huwden en kindjes kochten moesten ze zelfs stoppen met les geven. Mijn vrouw, Astrid, kocht onze eerste zoon in juni 1962 en moest stoppen als kleuterleidster. Maar in augustus verlieten de zusters hun klooster en de school in Meer, er was geen enkele Meerse juffrouw en ze mocht terug komen.
Carte blanche
DHM: Dat heeft er jou niet van weerhouden om zelf verantwoordelijkheid op te pakken in de parochie…
Na het Vaticaans Concilie in 1966 kwamen er grote veranderingen in de kerk. De pastoor moest niet meer met zijn rug naar het volk de mis in ’t Latijn opdragen. Leken mochten de teksten mee helpen voorlezen. In Meer zochten ze dus een lector. Prowke Aerts, de onderpastoor kwam mij vragen of ik dat wou doen. En zo ben ik er toen er ingekomen.
Ik ben ook met het parochieblad aan de slag gegaan. Indirect is dat begonnen
Een klok inhuldigen met pater Frans en vicaris De Voght. “Wij hadden die klok mee gesponsord ter ere van de zevende dochter van Rommens.”
toen Pastoor van Dyck in Dijon gevallen is. De pastoor vroeg of ik het parochieblad kon doen. Pater Frans bracht regelmatig teksten, die we toen al verwerkten met de computer. Toen Fons Soontjes benoemd werd, vroeg hij of ik de boekhouding wou doen. ‘Als ik dat niet op de pastoors-en-nonnekes-manier moet doen, maar tot op de cent juist, dan ja’, was mijn antwoord. ‘Ik ben geen pastoor geworden om met geld om te gaan’, zei Fons. ‘Je krijgt carte blanche!’
DHM: En dat heb je lange tijd gedaan, niet?
Ik ben onder 5 pastoors lector geweest, begonnen bij pastoor Aerts. Het was al nieuw dat de priester met zijn gezicht naar de mensen stond, voordien moesten we alles in het Latijn kennen. De men -
Louis gaat voor in de 11 novemberviering in 2006. (foto Marcel Onincx)
Louis naast pastoor Fons Soontjens bij een viering in de Rosaliakapel in 2016. (foto Marcel Onincx)
sen verstonden er niks van, wij dus ook niet. Kritische vragen stellen mocht niet. Alleen de preek was in ’t Nederlands, van op de preekstoel, want versterking was er niet.
Bij Fons Soontjens heb ik een mandaat gekregen om ook parochieverantwoordelijke te zijn, doopregister invullen, preken, 5 jaar, toen 2 jaar, toen 3. Met Fons werken vond ik heel aangenaam.
En toen was ik 80. Ondertussen mochten leken voorgaan in woorddienst. In ons middelbaar waren we opgevoed met liturgie, op een moment dat in de missies de leken meer mochten bijdragen dan bij ons. Nu er ondertussen bij ons geen priesteroverschotten meer zijn, zijn de rollen nu omgekeerd.
DHM: Je hebt dus van dichtbij gezien hoe hard het parochieleven veranderde, ook hier in Meer.
Vroeger kende de pastoor bijna al zijn mensen. Fons Soontjens vond niet dat je pastoors meer en meer parochies moet geven. Er moeten in elke parochie 1 of 2 mensen die de taak op zich kunnen nemen zonder dat er over de schouders gekeken wordt door een pastoor, meende hij. Twaalf parochies is gewoonweg niet werkbaar voor één pastoor, dan word je gewoon overspannen…
Maar de tijden zijn hoe dan ook heel anders nu. De toekomst van kerkgebouwen en parochies ziet er op de dag van vandaag helemaal anders uit. Sinds Napoleon betaalt het Ministerie van Justitie de pastoorswedde. Als ze nu alleen nog de priesters moeten betalen dan zijn ze
er heel goedkoop van af, want die zijn er steeds minder.
Maar er is meer. De kerk is eigendom van de gemeente, als daar een hap steen uitvalt, zoals onlangs gebeurde hier in Meer, dan is het aan hen om actie te ondernemen. Ook al is het goed dat de kerkfabriek daarmee achter blijft zitten, want zij beheren immers de eigendommen. Alle kerkfabrieken hebben een plan met toekomstvisie moeten indienen. De plannen voor de toekomst zijn ondertussen dus bekend. Nu is het kijken hoe die ten uitvoer gebracht zullen worden.
Wat mijn eigen betrokkenheid betreft, ik heb Fons Lenaerts gevraagd om niet meer te moeten lezen en preken.
Ziekenzorg
DHM: Je was erbij toen ook in Meer met Ziekenzorg begonnen werd, het huidige Samana.
Dat klopt. Daarbij hebben we altijd voor ogen gehouden: Ziekenzorg is voor de zieken en is niet persé een bond van zoveel mogelijk leden. Wij zijn geen tweede gepensioneerdenbond. De thuisgebonden zieke, dat moet ons stokpaardje zijn. Een bezoekje brengen aan wie dag in dag uit thuis zit. Daar gaat het om.
Raf Janssen was voorzitter van de eerste Ziekenzorg en ik de schrijver, zeg maar secretaris. We richtten een Rosaliadag in het Boerenzaaltje in, met een mis in de kerk. Voor ouderen die niet meer zo goed uit de voeten kunnen. We droegen toen stoelen van overal naar de kerk opdat de mensen zouden kunnen gaan zitten. We volgden een week les om zieken te leren verzorgen.
Na mijn pensionering volgde ik ook nog lessen om mensen te verzorgen. Ik ben dan verschillende jaren met Ziekenzorg als vrijwilliger mee naar Lourdes geweest. Als Meerse groep mensen de kans geven om te genieten van de erediensten en het samenzijn in Lourdes. Jammer genoeg moesten wij toen op ons zeventigste als vrijwilliger stoppen. De regel is ondertussen overigens afgeschaft bij gebreke aan medewerkers.
In 2006 ging het met deze groep naar Lourdes: vlnr Mil Adams en Anna Snoeys, Jan Swaenen en Mit Sprangers, Jaan Swaenen, Julia Rommens, Martens Louisa, Marie Kustermans, Jef Roelen, Fons Stoffels, (?) en Anna Gijsbrechts.
Louis (op de rug gezien) in gesprek met Bisschop Bonny en koster Fons van Dijck (links) in de kerk van Loenhout bij de jubileumviering van het plaatselijke zangkoor.
Onder impuls van pater Jan Geerts ben ik tot mijn tachtigste ieder jaar nog mee geweest om zieken te verzorgen tijdens een Ziekentriduum in Banneux. Nooit zoveel gelachen. Zieken zijn het dankbaarste publiek, die zagen niet of de koek langwerpig is of rond, die zeuren niet over futiliteiten maar zijn content met het kleine.
De werking van Ziekenzorg groeide uit tot een aantal vaste activiteiten doorheen het jaar. In februari de jaarlijkse bingo, de lente uitstap, bedrijfsbezoek, een tocht naar Scherpenheuvel of Meersel Dreef. De vroegere Rosaliadag werd later de nationale ziekendag, en dan zijn er nog het paas- en kerstfeest. Gezonde en zieke mensen van hier samen iets laten beleven. We hebben mooie tijden beleefd op die manier.
Aan de bushalte
DHM: Niet alles wat je hebt zien veranderen, is ook een echte verbetering gebleken…
Toen we in 1966 met de spaarkas begonnen, moesten we nog zegeltjes kleven in spaarboekjes. Stilaan is dat op vele ma -
DE WERELD VAN
nieren gemoderniseerd. Is het menselijke contact nu niet weg? Wij deden alles om mensen in ons kantoor te krijgen. Mijn vrouw Astrid en schoondochter Suzanne waren soms meer sociale werksters waar de bezoeker eens een babbeltje mee kon doen. Nu moet ge bijna op uw knieën gaan zitten om in een bank binnen te mogen. Ze verdwijnen uit onze dorpsgemeenschap.
Onlangs stond ik aan de bushalte in Hoogstraten en zei een man: ‘Nu is het ver gekomen, ik heb geen auto en moet de bus nemen naar Merksplas naar mijn bank omdat ze niet meer in Hoogstraten is’. Ik heb gezegd: ‘Innige deelneming. Ik heb in Meer zelf een filiaal van een bank uit de grond gestampt en nu moet ik de bus naar Hoogstraten nemen omdat deze in Meer weg is. Geen vriendelijke dame meer aan het loket, maar neem uw geld of steek uw geld in het kastje in de muur…
Niet alleen bij banken is dat zo. Denk maar aan de ziekenkassen, de water- en elektriekmaatschappijen, de gazet niet te vergeten, als die al in uw bus valt. Of de stadsdiensten: informatie nodig? Tik www. Er
wordt overal vergeten dat velen, vooral de oudere generatie, nog niet mee zijn met www. Velen hebben zelfs geen pc. Graag begrip daarvoor. Wat meer persoonlijke contacten met allerlei instanties zou onze leefgemeenschap weer een stuk vriendelijker maken. Maar komt dat ooit terug?
Let wel, er zijn ook heel veel zaken ten goede gekeerd. Denk vooral aan ons comfort, onze geneeskunde, aan zieken- en ouderenzorg, aan de vele vrijwilligers die op alle mogelijke terreinen bijspringen. Jongeren, laat dat vrijwilligerswerk niet verloren gaan. Als we niet meer op de inzet van vrijwilligers, gelijk waar, kunnen rekenen, stort heel onze leefgemeenschap in elkaar!
Louis spreekt en schrijft hier met passie over. Maar we begrijpen zijn oprechte bekommernis wel: want meer dan alle mogelijke digitale dienstverlening is het vrijwilligerswerk op zovele plekken een onmisbare schakel geworden in het alsmaar dunner wordende weefsel dat onze dorpen, parochies, gemeente en verenigingen bij elkaar houdt. (ma)
De toekomst is om zeep…en de koe is van haar melk
Geniet binnen twee weken van jouw droombadkamer
Als maatwerk, kwaliteit en professionaliteit elkaar ontmoeten, creëer je prachtige totaalprojecten.
“Alles werd volgens planning geleverd en zeer goed afgewerkt door ervaren medewerkers. We zijn zeer tevreden ” - Arno
Dat is waar we bij installatiebedrijf van den Berg voor gaan.
Na de start van de werken geniet jij binnen twee weken al van je nieuwe badkamer. Daarnaast zorgen wij ook voor verwarming, airco en zonne-energie volledig op maat van jouw woning.
Installatiebedrijf VAN DEN BERG
Bovenlokaal
VANUIT HET STADHUIS
samenwerken rond cultuur en noodplanning
Ongerustheid bij de parochiezalen van Meerle en Wortel
GEMEENTEBELEID Afnemende Vlaamse subsidies mogen dan misschien wel een streep door de rekening betekend hebben bij de opmaak van het Hoogstraatse meerjarenplan 2026-2031, zoals de schepen van financiën onlangs nog vertelde, helemaal opgedroogd is de subsidiestroom duidelijk nog niet. Tijdens de gemeenteraad van februari bleek er immers nog geld te komen voor een nieuwe intergemeentelijke samenwerking op vlak van cultuur, voor oefenkansen Nederlands voor anderstaligen, voor de renovatie van sociale woningen in de Venhoef, en natuurlijk ook voor de laatste fase van de restauratie van de Sint-Katharinakerk. En verder: ongerustheid over de parochiezalen van Wortel en Meerle, samenwerking voor de noodplanning, en een prijsverhoging voor het woonzorgcentrum.
Cultuur
Hoogstraten dient bij Vlaanderen een voorstel in om op vlak van cultuur de krachten te bundelen met de 12 gemeenten die de Erfgoedcel Noorderkempen vormen. De Vlaamse overheid ondersteunt zo’n samenwerking financieel en voorziet op termijn ook enkel nog bovenlokale cultuursubsies voor gemeenten die een dergelijke samenwerking hebben afgesproken.
De bedoeling is om de bestaande structuur van de erfgoedcel uit te breiden en met dezelfde gemeenten dus ook structureel samen te werken op vlak van bibliotheken, cultuur in bredere zin, en cultuurparticipatie van kansengroepen. Dat levert niet enkel kansen op voor extra subsidie. Bestaande en nieuwe initiatieven kunnen samen ondersteund worden en expertise wordt gedeeld. Het intergemeentelijk samenwerkingsverband wil in de regio “cultuuractoren, verenigingen, bibliotheken, makers en lokale besturen bovenlokaal ondersteunen, verbinden en versterken”.
Hoogstraten ziet die troeven ook, maar het bestuur heeft toch enkele bezorgdheden, met name “over de hoge ambities, de omvang van het budget en de vraag naar voldoende lokaal rendement.” Toch wordt de gemeenteraad gevraagd om de intergemeentelijke samenwerking en de uitgebreide cultuurnota die daarvoor werd opgemaakt goed te keuren, al “zal de stad de werking wel kritisch blijven opvolgen”.
Wapenen
Schepen van cultuur Arnold Wittenberg (Hoogstraten LEEFT) benadrukt dat Vlaanderen een duidelijke richting heeft bepaald door regionale samenwerking als voorwaarde te stellen om nog subsidies te krijgen voor bovenlokaal cultuurbeleid en vrijetijdsparticipatie. “We hebben dan met een aantal gemeenten bekeken hoe we dat het beste vormgeven. Vanuit Hoogstraten wilden we vooral niet nóg weer een nieuwe structuur opstarten. Vandaar de keuze om te starten van wat er al is, namelijk de erfgoedcel. Natuurlijk zijn er ook inhoudelijke linken: voldoende vrijwilligers vinden of activiteiten promoten zijn bijvoorbeeld niet enkel uitdagingen voor erfgoedverenigingen.”
“Hoewel Hoogstraten al een sterke cultuur- en bibliotheekwerking heeft, zien we hiermee zeker kansen om ons te wapenen voor de toekomst of om bijvoorbeeld economisch efficiënter samen te werken. Het samenwerkingsverband kan ook een extra ondersteuning betekenen voor inwoners of verenigingen die iets willen organiseren en die dat nu op hun eentje doen, of het kan informatie van Vlaanderen naar onze regio vertalen en kijken of er koppelkansen zijn om extra middelen naar Hoogstraten te halen.”
Als Vlaanderen het voorstel dit najaar goedkeurt, beschikt het intergemeentelijk samenwerkingsverband cultuur over een totaal werkingsbudget van 290.000 euro, dat bestaat uit een jaarlijkse werkingssubsidie van Vlaanderen van 0,8
euro per inwoner en een gemeentelijke cofinanciering van 0,6 euro per inwoner. Daarmee worden onder meer een coördinator en een halftijdse projectmedewerker voorzien die voor de 12 aangesloten gemeenten werken.
Oefenkansen
En er was nog subsidienieuws: het stadsbestuur haalde onlangs 30.000 euro binnen voor de promotie van oefenkansen Nederlands voor anderstalige nieuwkomers. Het Agentschap Integratie en Inburgering wil daarmee “initiatieven ondersteunen om Nederlands te oefenen in een realistische, toegankelijke en betekenisvolle context”.
Raadslid Corina Furdui (N-VA+) is blij dat de stad inzet op oefenkansen Nederlands. “Ik kom zelf uit Roemenië en ik weet hoe belangrijk taal is om je weg te vinden in de samenleving. Ik ben wel benieuwd hoe de stad wil inzetten op werkende anderstaligen: voor wie lange werkdagen heeft, is het vaak moeilijk om deel te nemen. Dat lijkt me een belangrijke sleutel voor het welslagen van dit project.”
Ook raadslid Dimitri Van Pelt (anders) is tevreden met het initiatief, maar het is hem niet helemaal duidelijk hoe de stad de oefenkansen wil invullen. “De ‘koffiebabbels’ - de vroegere praatcafé’s - zouden blijven wat ze nu zijn, en hoewel de stad een tijd geleden de overeenkomst met vzw Kreatief heeft opgezegd, blijven vrijwilligers op eigen initiatief nog weke -
VANUIT HET STADHUIS
Hoogstraten haalt extra Vlaamse middelen binnen voor oefenkansen Nederlands voor anderstaligen. Binnenkort wordt duidelijk of dat zorgt voor een extra aanbod naast het bestaande praatpunt en de koffiebabbels.
lijks een praatpunt organiseren in het Klein Seminarie. Gaat de stad dan in overleg met de vrijwilligers van de bestaande initiatieven, worden die geïntegreerd of komt er nog iets nieuws bij? En er is ook sprake van een halftijdse coördinator, is de subsidie daarmee dan nog niet opgesoupeerd?”
Volgens schepen van samenleving Ann Fockaert (Hoogstraten LEEFT) is dat allemaal nog niet bepaald. “De subsidie is toegezegd, en de eerste stap is een samenwerkingsovereenkomst met het Agentschap Integratie en Inburgering. We richten ons met dit project op drie speerpunten: kinderen en jongeren, werkende anderstaligen en informele oefenkansen in de vrije tijd. De concrete uitwerking daarvan gebeurt de komende tijd nog door onze diensten.”
Venhoef
De gemeenteraad stemde in februari over een aanpassing van het toewijzingsreglement voor sociale huurwoningen van woonmaatschappij De Noorderkempen. Dat was voor raadslid Jef Bluekens (N-VA+) de aanleiding om de toestand van de sociale woningen in de wijk Venhoef in Minderhout en Hoogstraten aan te kaarten. “Ik hoor dat de Vlaamse minister een potje van 6 miljard heeft gevonden om deze legislatuur aan sociale woningen te besteden. Ik vraag me dan ook af wanneer er iets gedaan wordt aan de woningen in de Venhoef?”
Schepen van samenleving Ann Fockaert (Hoogstraten LEEFT) heeft alvast goed nieuws: “Die woningen zijn in de hele reorganisatie van de woonmaatschappijen de voorbije jaren overgenomen door woonmaatschappij De Noorderkempen. En die plant inderdaad om de woningen van de Venhoef te renoveren. Omdat die huizen natuurlijk bewoond zijn, zal de hele renovatie stapsgewijs verlopen.” Een precieze timing kan de schepen daarvoor nog niet geven.
Sint-Katharinakerk
Ook op de agenda van de raad: de lastenboeken goedkeuren voor de laatste fases in de volledige restauratie van de Sint-Katharinakerk. Nu de toren, de beiaard en de buitenkant van de kerk weer in volle glorie stralen, komt het interieur aan de beurt. Behalve structurele werken betekent dat ook een restauratie en betere ontsluiting van verschillende kunstobjecten.
“Een belangrijk kruispunt in de geschiedenis van onze stad,” volgens raadslid Natasja Snels (Hoogstraten LEEFT). “De Sint- Katharinakerk, al eeuwenlang het kloppend hart van Hoogstraten, krijgt de zorg en aandacht die ze verdient. Maar laat ons verder kijken dan de noodzakelijke herstelling. Onze kerk is meer dan een plaats van eredienst. Ze is een ontmoetingsplek, een culturele trekpleister, een podium voor concerten, lezingen en evenementen die onze stad doen bruisen. Daarom investeren we ook in de toekomst: de uitbreiding van de altaartrede en de ontwikkeling van een museale opstelling voor onze kunstschatten. Wanneer die straks op een waardige manier worden gepresenteerd, zal dat niet alleen onze trots versterken. Het zal toerisme aantrekken, onze lokale economie stimuleren en onze horeca nieuwe kansen bieden. Wie investeert in erfgoed, investeert in identiteit, in gemeenschap, in de generaties die na ons komen.”
Ook burgemeester Tinne Rombouts (samen!) wijst op het belang van deze laatste stap en neemt daarbij zelfs het woord ‘historisch’ in de mond. “Eindelijk gaan we de volgende en laatste fase van de restauratie in. Iedereen herinnert zich nog de korf die we jaren geleden moesten plaatsen om vallende stenen van de kerktoren op te vangen. Het was een complex dossier, dat ons in 2017 eindelijk toeliet om te starten met de renovatie van de toren en de beiaard. We mogen inderdaad terecht trots zijn op hét herkenningspunt van Hoogstraten, dat hier al 500 jaar staat te schitteren. En omdat het belangrijk is dat het een huis en thuis kan blijven voor de Hoogstratenaar, investeren we in deze restauratiefase ook extra in de openstelling van het gebouw en de kansen voor medegebruik.”
Noodplanning
Als er in de gemeente een ernstig incident plaatsvindt, dan staat de burgemeester in voor de coördinatie van de verschillende hulpdiensten. Daarin wordt hij of zij bijgestaan door de noodplanningscoördinator, die gelukkig op voorhand al heeft gezorgd voor noodplannen, overleg en oefeningen met diverse diensten. Behalve bij rampen wordt deze ook betrokken bij het inschatten van risico’s, bijvoorbeeld voor grote evenementen.
Hoogstraten deelt samen met nog zeven andere gemeenten twee intergemeentelijke noodplancoördinatoren. Om ervoor te zorgen dat er altijd voldoende permanentie is, keurde de ge -
Woonmaatschappij De Noorderkempen plant op termijn een gefaseerde renovatie van de sociale woningen in de Venhoef. Een timing is nog niet bekend.
VANUIT HET STADHUIS
De restauratie van de Sint-Katharinakerk gaat de laatste fase in. Na de toren, beiaard en buitenkant komen het interieur en de kunstschatten aan bod.
meenteraad nu een nog ruimere samenwerking goed, waarbij de noodplancoördinatoren van de 12 gemeenten van hulpverleningszone Taxandria samen een wachtdienst organiseren. In 2024 waren er in de hele zone immers 70 incidenten waarbij een coördinator ter plaatse kwam; 64 daarvan vereisten acties buiten de reguliere werktijd.
Voor raadslid Caroline Martens (Hoogstraten LEEFT) is dat een belangrijke stap, en ze weet daarbij zelfs de vergelijking te maken met schepen Arnold Wittenbergs passie voor de betere koffiekoek. “Zoals Arnold zou zeggen, een goede noodplanning is een beetje zoals een éclair: aan de buitenkant ziet het er onschuldig uit, maar vanbinnen zit er een kern die onder druk snel naar buiten kan komen. En als die kern doorbreekt - of in ons geval als er een noodsituatie uitbreekt - moet je zeker zijn dat er iemand klaar staat die onmiddellijk en met kennis van zaken kan reageren.”
Ook de burgemeester is blij met de nieuwe samenwerking. “Ik was altijd al pleitbezorger om noodplanning op het niveau van de hulpverleningszone te organiseren, maar dat bleek niet eenvoudig. Ik ben dus blij dat we nu de permanentie wel op die manier kunnen regelen. Als burgemeester ben je bij een incident meestal snel ter plaatse om de diensten te coördineren, maar het is toch fijn als je daarin ook begeleid wordt. Bepalen of de noodplanningscoördinator opgeroepen moet worden is altijd een evenwichtsoefening. Je maakt een inschatting, maar de situatie kan ook snel anders lopen dan verwacht. We heb -
ben samen met politie en brandweer intussen wel parameters vastgelegd over het inschakelen van de coördinator en na afloop van een incident volgt ook altijd een uitgebreide evaluatie.”
Parochiezalen
Tijdens de mondelinge vragenronde bindt raadslid Jef Bluekens (N-VA+) de kat de bel aan over onze parochiezalen. “Een eerste verhaal dat we horen rondgaan, is dat het bisdom, dat eigenaar is van de zalen van Wortel en Meerle, zou willen stoppen met die ter beschikking te stellen. Een ander verhaal is dat het probleem in Wortel opgelost zou kunnen worden door meer activiteiten aan te trekken, maar dat de zaal in Meerle niet meer in orde zou zijn voor uitbating. Voor onze partij moeten zalen te allen tijde beschikbaar zijn voor de inwoners, en we lezen ook in het bestuursakkoord en het meerjarenplan dat dit bestuur decentrale cultuurbeleving belangrijk vindt. Is de stad van plan om die zalen te verwerven, erin te investeren en die ten dienste te stellen van de inwoners?”
Burgemeester Tinne Rombouts: “Dat klopt, ook wij kregen enkele weken geleden bericht van de vrijwilligers die de zalen van Wortel en Meerle uitbaten, over een verontrustend gesprek dat zij hadden met de eigenaar van de zalen. We hebben intussen met die uitbaters gesproken en hebben vervolgens Stivic (Stichting Vicariaat, red.) gevraagd om ook met ons in overleg te gaan. Ik kan bevestigen dat die gesprekken intussen lopen, maar ik ga hier niet in op de inhoud daarvan. Wat ik wel kan zeggen is dat wij de bezorgdheden zeker delen en dat wij ervoor zullen ijveren om de zalen ter beschikking te houden voor de mensen van het dorp. Dat wordt dus zeker vervolgd.”
Hogere dagprijs
Het was nog maar geleden van vorige zomer, maar de dagprijzen in het woonzorgcentrum en de assistentiewoningen stijgen binnenkort weer met 2%. Wat een logisch gevolg is van algemene prijsstijgingen en dus ook van de kosten om de zorgvoorzieningen uit te baten, is voor raadslid Fons Jacobs van oppositiepartij anders toch ook een moment om nog eens aandacht te vragen voor de betaalbaarheid van de zorg.
“Voor het woonzorgcentrum zal na indexatie de maandelijkse kost zo’n 2.200 euro bedragen, terwijl een gemiddeld rustpensioen in ons land ongeveer 1.800 euro bruto bedraagt. Dat be -
De prijzen voor woonzorgcentrum en assistentiewoningen worden in juni geïndexeerd. Anders stelt nogmaals voor om die af te stemmen op het inkomen van de bewoners.
Komen de parochiezalen van Meerle en Wortel in gevaar na een beslissing van het bisdom? Het stadsbestuur gaat in gesprek met de eigenaar en de uitbaters.
VANUIT HET STADHUIS
tekent dus dat de meeste bewoners niet toekomen met hun maandelijks pensioen en ruim 400 euro per maand uit eigen zak moeten bijbetalen,” rekende hij uit. “Een verblijf in ‘t Gastenhuys kost tussen de 1.300 en 1.400 euro per maand. We blijven het erg jammer vinden dat de huurprijs van assistentiewoningen zo hoog moet zijn, en voor elke bewoner gelijkgesteld wordt. Als OCMW lijkt het ons eerder aangewezen om huur te vragen op basis van het inkomen.”
Schepen van zorg en welzijn Mariëlle Schalk (samen!) is ook niet blij met de prijsstijging, maar ziet geen andere mogelijkheid. “Ik vind ook dat bewoners veel moeten betalen, maar de kosten voor de uitbating zijn nu eenmaal hoog. De bijdragen zijn zelfs niet eens kostendekkend. Alle prijzen zijn inmiddels weer zodanig gestegen dat de spilindex overschreden is, en bovendien bespaart Vlaanderen op de basistegemoetkoming die we per dag en per bewoner van het woonzorgcentrum ontvangen. Het gat wordt voor het lokaal bestuur dus alleen maar groter. Ik wil vooral dat we de uitbating van ons woonzorgcentrum kunnen blijven dragen en dat het dus niet geprivatiseerd zou moeten worden.”
Voor iedereen
“Zowel Vlaanderen als Hoogstraten zetten trouwens sterk in op zo lang mogelijk thuis wonen,” gaat Schalk verder. “Wij doen dat ook door onze lokale dienstencentra en door begeleiding
Minister belooft
aan te bieden. Wie zwaar zorg nodig heeft, kan in ons woonzorgcentrum terecht, en dat is nog steeds goedkoper dan veel private spelers.”
“Wij hebben in elk geval het idee dat wie de middelen heeft om deze prijzen voor assistentiewoningen te betalen, ook op de privémarkt terecht zou kunnen voor een appartement,” vat Fons Jacobs zijn standpunt nog eens samen. “En dat we de mensen die onderaan de sociale ladder staan ook de kans moeten bieden om naar een assistentiewoning van het OCMW te komen. Je kan huur best afhankelijk maken van het inkomen, dat gebeurt bijvoorbeeld ook bij sociale woningen.”
“Ik wil toch even de sfeerschepping tegenspreken dat zij niet zouden kunnen deelnemen aan de dienstverlening van het OCMW,” reageert burgemeester Tinne Rombouts (samen!). “We bekijken wel degelijk voor welke mensen dat moeilijk is, en hoe zij toch kunnen participeren. Iedereen kan zich aanmelden en er is een vangnet voor wie het financieel niet aankan. Elk systeem heeft natuurlijk zijn voor- en nadelen. Maar het is een bewuste beleidskeuze om een volledig woonzorgaanbod vanuit het OCMW te organiseren, net om het toegankelijk te maken voor iedereen. Er zijn best wel wat gemeenten die ervoor kiezen om dat niet te doen.”
Ondanks de discussie stemmen alle raadsleden voor de prijsaanpassing. De nieuwe tarieven gelden vanaf 1 juni. (twi)
beterschap voor de spoorverbinding met Antwerpen
OPENBAAR VERVOER In de vorige Maand kon u lezen hoe de volledige gemeenteraad het initiatief van oppositiepartij anders steunde om de slechte situatie op de spoorlijn van station Noorderkempen naar Antwerpen aan te kaarten. Alle raadsleden ondertekenden een brief voor de spoorwegmaatschappijen en de bevoegde federale minister van mobiliteit, Jean-Luc Crucke (Les Engagés). De burgemeester vertelde tijdens die gemeenteraad ook nog dat er al een overleg met de minister was gepland.
En op 4 maart was het zover: Minister Crucke bracht toen een bezoek aan station Noorderkempen, samen met vertegenwoordigers van de NMBS, Infrabel, de reizigersvereniging TreinTramBus en de gemeenten in de regio.
De NMBS en Infrabel verduidelijkten dat meer dan 60 % van de storingen te maken heeft met het rollend materieel, met name het veiligheidssysteem waarvoor een technische update nodig is. In afwachting van structurele oplossingen
staat sinds 4 februari een reservetrein klaar in Antwerpen-Schijnpoort, die een geannuleerde trein snel kan vervangen.
Ook de informatievoorziening aan reizigers kwam aan bod. De deelnemers benadrukten het belang van duidelijke en snelle communicatie in geval van verstoringen, met name via apps en schermen in de stations. De NMBS gaf aan op dit gebied verdere verbeteringen te willen doorvoeren.
“Onze boodschap was duidelijk,” zegt Frans Van Looveren (nu2960), burgemeester van Brecht, na afloop van het gesprek. “We willen opnieuw betaalbare en betrouwbare dienstverlening die ervoor zorgt dat het station weer de voordeur wordt van de Noorderkempen, in plaats van een wachtkamer vol frustratie.”
Minister Crucke heeft alvast een nieuw overleg gepland in september, om de verdere ontwikkelingen en de effecten van de maatregelen te evalueren. ”Wan-
neer zich een probleem voordoet, vind ik het belangrijk om ter plaatse te komen kijken en te luisteren naar de bezorgdheden van de reizigers,” aldus de minister. “Zo kunnen alle betrokken partijen snel rond de tafel worden gebracht om concrete oplossingen te vinden. Het spoor speelt een essentiële rol in onze mobiliteit en in de klimaattransitie: het verbeteren van de betrouwbaarheid van de dienstverlening is dan ook een prioriteit.” (twi)
Tangled Horns met Tijs Vanneste in ‘Tattoorist’
“Het komt uit het hart, uit de buik, niet uit een soort concept”
MUZIEK Wie sinds enkele weken naar ‘Tattoorist’ op Canvas of VRT Max kijkt, krijgt er naast het enthousiasme en de authenticiteit van Tijs Vanneste nog een extra Kempense, muzikale troef bovenop: Tangled Horns. Vanneste blijkt een grote fan van deze groep met Meerse roots, en klopte bij zijn soulmates aan om mee de muzikale lijnen van de reeks uit te tekenen. De band moest niet lang nadenken over die vraag. De samenwerking resulteerde ook in een gloednieuwe plaat.
De samenwerking met Vanneste en de nieuwe plaat zijn voor ons de perfecte aanleiding om nog eens het oor te luisteren te leggen bij deze Kempense rockzonen, die ondertussen al zestien jaar vastberaden werken aan hun eigen ‘road to fame’. In onze streek is Tangled Horns allang geen onbekende meer. Ook binnen het alternatieve circuit hebben ze hun strepen ruimschoots verdiend.
Zolderstek
We spreken de groep net voor een repetitie op hun zolderstek in de Gestelsestraat in Meer. Afspraak om 19 uur, maar bij aankomst is er (typisch?) nog geen muzikant te bespeuren. Geen probleem: de ouders van Stef Kustermans nodigen me vriendelijk uit om de wachttijd binnen te overbruggen. Zij stellen hun achterbouw al jaren ter beschikking van de band. “Tot voor kort konden we, samen met de buren, gewoon meegenieten van de repetities,” lachen ze. “Al viel dat best mee hoor. Maar sinds een paar weken repeteren ze met hoofdtelefoons. Nu horen we dus helemaal niets meer.”
Even later duiken Kris Martens, Stef Kustermans en Raf Vorsselmans op. Dennis Van Der Auwera sluit kort nadien aan. Alleen Tim Van de Plas laat nog even op zich wachten. Raf : “Hij moet helemaal uit Mol komen. Dat hij wat later is, zijn we ondertussen wel gewend.”
Het gaat er gemoedelijk aan toe. De alcoholvrije pintjes worden ontkurkt en iedereen zoekt zich een comfortabel plekje. Dennis zit helemaal achteraan. “Maar dat is niet erg. Hij is van Rijkevorsel hè!” Voilà, de toon is gezet.
Microbe
We vragen ons af hoe de muzikale microbe zich meester maakte van de leden
van de band. Het verhaal blijkt bij Kris en Raf te starten. Raf Vorsselmans hing destijds wat rond bij de Pleeboys in Turnhout. Dat was een punkbandje waar ook Kris bij speelde.
Kris Martens: “Ik wilde al heel lang drummen. Vanaf mijn veertiende of zo. Ik volgde daarom muziekles en in mijn middelbare loopbaan kwam ik in het Heilig Graf in Turnhout terecht. Het was de tijd van de punkbandjes. Ik heb er in verschillende gespeeld en leerde zo de “juiste” mensen kennen. Zo kwam ik uiteindelijk bij de Pleeboys terecht. De Playboys, wat een naam, was echt de max. Raf behoorde toen al tot de entourage van die band en toen het eindigde voor de Pleeboys hadden wij zoiets van... dat was het dan of wat? Het duurde niet lang voor we het besluit namen om toch iets samen te gaan doen. Dan zijn we met The Stitch gestart. We kwamen bij Bert Dufraing terecht en haalden ook “den Tuk” (Tim Van de Plas) binnen als zanger.”
“In die periode broeide er van alles, vooral
vanuit de Mussenakker in Meer waagden verschillende bands zich op het glibberig pad van de muzieksien. Tot op heden zijn nog heel wat muzikanten uit die periode bij verschillende groepen actief. Bert Dufraing was zeker een aanwinst en “den Tuk” was een gast met enorm veel ervaring.”, legt Raf uit.
Tim relativeert dat wel, maar uit de verhalen blijkt dat hij heel Europa doorreisde met OneXMore, de band van de gebroeders Matthé uit Wortel. “We speelden toen old school hardcore. Met OneXmore heb ik inderdaad heel Europa rondgetoerd. In deze periode (19962000) brachten we ook twee seven inch plaatjes uit met het Nederlandse label ‘Commitment Records’.”
Oerversie
The Stitch wordt omschreven als de oerversie van de Tangled Horns. “We speelden van 2001 tot 2008 stevige rock met hardcore invloeden. De eerste drie jaar traden we veel op. De laatste periode za -
Tangled Horns in hun repetitielokaal in de Gestelsestraat
MUZIEK
ten we meer in het repetitiehok en de studio. We waren volop op zoek naar de richting die we uit wilden met de band, op muzikaal vlak. Maar we zaten wat vast. In 2009 is Tangled Horns dan ontstaan uit de assen van The Stitch.”
Tangled Horns bestond van in het begin uit Bert Dufraing, Tim Van de Plas, Stef Kustermans, Raf Vorsselmans en Kris Martens, die in die periode ook drumde bij Diablo BLVD. Raf Vorsselmans speelde daarnaast basgitaar bij You Raskal You, de groep van Maarten en Rienk Michielsen. “Dat was een prachtige ervaring en dat heb ik ook best lang gedaan. En wat zo zalig was, dat was een heel andere kant van muziek. Dat was veel rustiger en ingetogen. Hou het klein en dicht bij jezelf, die dingen zo.”, vertelt Raf daarover.
Kris: “We hebben ook allemaal veel ingesprongen bij andere groepen en tijdelijke vervangingen op ons genomen. Links en rechts speelden we ook al eens mee in een coverbandje. Ja, eigenlijk zijn we bezige bijen geweest, dikwijls ook samen.“
Gesmijt
Kris: “Er zijn nog wel wat wisselingen geweest binnen Stitch. Toen Tim, na er even uit geweest te zijn, de groep terug vervoegde kwamen we er snel achter dat we eigenlijk nog een gitarist misten. Stef (Kustermans) was al jaren fan van ons. Wij kenden hem ook van New Industry, The Greens en van The Splendids. Die gast was jong, tien jaar jonger dan den Tuk, en was enthousiast. Ik zie hem nog staan vooraan bij een optreden. Hij was mega hevig met een nadarhek aan het trekken en sleuren. Die gast ging sowieso keigoed bij ons passen... Stef kwam erbij en toen was Tangled Horns geboren.”
Stef: “Ik was vrij snel grote fan van de groep en blijkbaar had het gesmijt met het nadarhek indruk gemaakt. Ik begon hand en spandiensten te verlenen als roadie en trok zo eigenlijk elk optreden mee op met de band. Zo leerde ik ook de nummers kennen, ik speelde die thuis op mijn gitaar na. De zoektocht naar een bijkomende gitarist duurde dus niet lang. Mijn reputatie en het feit dat ik alle nummers kon meespelen gaven de doorslag.”
Raf: “Op een gegeven moment stopte Bert Dufraing ermee, in onderling overleg. We hebben Dennis gevraagd om Bert te vervangen. Enerzijds omdat hij al een paar keer was ingevallen en vooral omdat het meteen klikte.” Dennis: “We kwamen elkaar regelmatig tegen omdat ik gitarist was bij Gipsy on the Rocks, la -
ter Redding. Met die groep zaten wij ook bij Ruffstuff, bij het agency van Jan De Bie. Daardoor speelden we dikwijls op de zelfde festivals. En zo hebben we elkaar wel leren kennen eigenlijk.”
Kris en Raf lieten er toen geen gras over groeien. Raf herinnert zich nog heel goed het telefoontje met Dennis. “We zaten in Oud-Hoogstraeten te overleggen. Dennis was een logische keuze. Hij kende al onze nummers, had onze hele set al gerepeteerd omdat hij Bert al op een festival moest vervangen. Ik wilde er toen geen gras over laten groeien.” Dennis: “Voor mij was die vraag een enorme opluchting. Ik had zo genoten van die invalbeurten, van de sfeer en de vriendschap dat ik het enorm zou missen. En ik weet nog, na het optreden had ik het gevoel van ... Ah shit, dat was het dan. Dus voor mij kon die vraag niet rap genoeg komen.”
Het plan
Tangled Horns heeft zonet haar zesde plaat gereleased. Dat is toch een indrukwekkend aantal. Is het maken van platen de belangrijkste drijfveer van de groep? Dennis geeft aan dat voor iedereen de optredens wel als het leukst worden ervaren. Maar hij maakt meteen een kanttekening. “De live-optredens zijn intens en worden ook door ons publiek zo ervaren. Maar in de productie van een plaat zit ook veel positieve energie. Dan gaat het vooral over het gevoel van samen iets creëren, op weg zijn naar iets moois. Dat doet wel iets met een mens.”
Raf: “Zoals heel dat jaar dat we nu achter de rug hebben met Tijs Vanneste. Dat was een volledig jaar dat we gewijd hebben aan het schrijven van muziek, aan
repeteren, aan productie... . En hoe intens ook, dat hadden we keihard nodig op dat moment. Na een fikse reeks van optredens en onze vorige plaat was dit wel een logische volgende stap.”
Stef: “Langs de andere kant hangt het allemaal ook een beetje van het moment af. Want als je de hele tijd in je kelder hebt gezeten en met die nummers bezig bent geweest, kijk je al uit naar het vervolg. Op een gegeven moment hunker je dan naar het podium. En als je dan heel veel live gespeeld hebt, kijk je er weer naar uit om met nieuwe dingen bezig te zijn. Ik denk dat wij altijd wel gewaar worden wanneer we een nieuwe wending moeten geven aan ons traject. Dan zetten we ons aan een tafeltje in een café en dan zeggen we: “Wat is het plan eigenlijk?”
Dennis: “Ergens is het ook wel zo’n beetje die romantiek van een nummer dat hier ontstaat in dat rommelkot. Je repeteert dat helemaal kapot en dan ineens sta je daarmee op grote podia. Dat is het coole van heel dat proces. Zonder dat kleine zou dat grote niet bestaan.”
Door de molen
Stef geeft aan dat de muziek die uiteindelijk uit de boxen schalt echt wel iets van de hele groep is. “Dikwijls zet één persoon de lijn uit, maar bij ons is dat eigenlijk altijd een groepsproces. Iemand kan komen met een idee dat voor tachtig of negentig procent rond is, maar dat gaat nog altijd door de molen van de band voor het helemaal op punt staat. De ene is goed in het gitaarwerk, de andere laat zich meer gelden in de productie, het ritme, de teksten, ... Er komt veel meer peper en zout bij, doordat het door de hele band wordt
De band met Tijs Vanneste bij de opnames voor ‘Tattoorist’ in Toots Studio VRT. (foto: Jef Verschueren)
vastgepakt. Het is nooit een nummertje van iemand, het is van ons allemaal.”
“Dat wil niet zeggen dat onze neuzen altijd in dezelfde richting staan.”, verzekert Raf ons. “Maar na 16 jaar weet je perfect hoe iedereen gaat reageren en daar hou je gewoon rekening mee. We voelen elkaar goed aan. We hebben allemaal wel heel vaak een andere invalshoek en zeker niet allemaal dezelfde smaak. Maar wij hebben genoeg gemene deler, waar we ons allemaal goed in kunnen vinden.”
Kris: “Die verscheidenheid in smaken zorgt ervoor dat het resultaat iets is dat niet heel makkelijk in een vakje kan steken. Er zijn verschillende invloeden. Doordat we dat appreciëren van elkaar is er niet echt een dominantie. Het hangt gewoon af van aan welk deel van het hele proces je aan het werken bent. Want als het gaat over de preproductie bijvoorbeeld, kijken we veelal in de richting van Raf. Hij kent heel veel van de opnametechnieken en zal er dan op dat moment wel meer staan, gewoon puur om het te vertalen.”
Ego’s
“Bij de lp’s Immovable Object en Unstoppable Force, had Kris het idee om twee spiegelende platen te maken. Hij nam daarom op dat moment in het conceptueel denken meer een trekkende rol op zich. Hij gaf aan hoe hij het zag. Niemand had daar een probleem mee.”, verduidelijkt Stef.
Dennis: “Er zijn wel heel weinig ego’s in de band op dat vlak. Of misschien zijn we allemaal ego’s, maar wel verstandig genoeg om mekaar niet voor de voeten te lopen. We nemen heel veel aan van elkaar. We maken niet gemakkelijk echt ambras over iets. We noemen het eerder geanimeerde discussies.”
Raf maakt de vergelijking met zijn periode bij You Raskal You. “Ik speelde toen al een aantal jaren bij The Stitch. Ook in die band konden we eigenlijk altijd zeggen wat we wilden. Wij moesten niet voorzichtig zijn voor elkaar. Wij konden echt zo... ja, dat kon soms bruut zijn. Maar we aanvaardden dat van elkaar. Bij You Raskal You was dat helemaal anders. Daar luisterde iedereen altijd naar Rienk. Dat vond ik heel raar in het begin. Daar moesten zij wel aan wennen.”
Toernee
Eén keer trok Tangled Horns op toernee. Dennis:”We wilden het als band toch ook
eens een keer gedaan hebben. We hadden wel een paar keer in Duitsland en in Nederland gespeeld, maar een echte toer met een paar shows in Duitsland en een paar shows in Engeland, hebben we maar een keer gedaan. We hebben er wel mooie herinneringen aan.”
“In het begin waren we daar helemaal niet mee bezig.”, geeft Stef nog mee. “We speelden gewoon overal waar we konden. Ik weet nog dat we na de lp “Klang” in één jaar tijd bijna veertig keer hebben gespeeld. In die periode waren er gewoon ontzettend veel mogelijkheden. Jeugdhuizen vormden het belangrijkste podium, zowel kleine als grote. Wij deden eigenlijk alles en zeiden bijna altijd ja. Daardoor speelden we ook vaak op allerlei plekken in Nederland. Maar we merkten dat het aantal optredens eigenlijk begon te dalen. Op een bepaald moment moet je dan ook anders gaan denken: waarom gaan we niet gerichter op tour? We besloten er meer werk van te maken. Het was niet zozeer dat we minder gevraagd werden, er waren steeds minder plekken waar je kon spelen.”
Tim: “Dat we zoveel konden spelen en die tournee konden maken, hebben we volledig te danken aan “Den DeBie”. Jan De Bie verzorgde ons management op een sublieme manier en verzette bergen werk. Zonder hem hadden wij al lang niet meer bestaan, of in ieder geval niet op deze manier.”
Strot
Kris: “Vorig jaar speelden we in Bremen, in een club met de naam Karo. Ze vonden ons zo goed en het was zo plezant
dat ze vroegen of we dit jaar terug wilden komen. Op één of andere manier grijpt onze muziek mensen naar hun strot. We staan bekend als een luide band met stevig gitaarwerk. Maar dat is niet in alle nummers zo. We hinken dicht tegen de alternatieve muziek van de jaren negentig aan, vrij eclectisch met melodieuze zanglijnen en stevige riffs. Live is er vooral veel interactie met het publiek. Wij zijn eigenlijk een band die ook erg gewaardeerd wordt door andere muzikanten, heb ik de indruk. We hebben wel een harde live-act. Ja, mensen zien ons graag live bezig en zo hebben we ook een brede fanbase kunnen uitbouwen.”
Tim:” Het hoogtepunt, vinden wij, was vorig jaar op het Sjockfestival. Dat optreden was voor ons een beetje het schoolvoorbeeld van hoe we het willen. Alles liep goed en alles zat mee. Er kwam enorm veel volk opdagen voor het podium, de sfeer zat erin, we hebben heel goed gespeeld, het zag er goed uit en ook de weergoden waren ons goed gezind. We konden een zalig feestje bouwen, samen met de fans.”
Stef beaamt: “Ik had toen heel sterk het gevoel dat al die jaren spelen in Vlaanderen en Nederland op dat moment samenkwamen. Alsof al die mensen van al die verschillende plekken ineens op dezelfde plaats waren. Natuurlijk herken je niet iedereen op zo’n festivalwei, maar je ziet toch een paar gezichten. Mensen uit Limburg, uit West-Vlaanderen… het kwam allemaal even samen. Het voelde een beetje als een moment van waardering van het publiek voor al die jaren inzet en al die optredens.”
Het optreden op het Sjockfestival vorig jaar was voor de leden en de fans van de band een hoogtepunt. (foto: Jef Verschueren)
Naturel
Raf: “Ik denk dat wat Tangled Horns nog altijd zo aantrekkelijk maakt, iets is wat we na shows heel vaak van mensen horen: je ziet gewoon dat wij maten zijn. Dat we geen samengestelde band zijn van muzikanten uit half Vlaanderen, maar dat we nog altijd uit datzelfde repetitiekot in Meer komen. Wij doen niet alsof. In het segment waar wij zitten, metal en hardrock, zijn er veel bands die heel hard bezig zijn met hun imago, met een bepaalde look of een rol die ze moeten spelen. Wat op zich oké is. Maar wij doen dat eigenlijk net niet. Wij trekken geen speciale kleren aan op het podium. We lachen met elkaar, ook als er iets misgaat. Het voelt allemaal heel naturel. Het komt uit het hart, uit de buik, niet uit een soort bedacht concept. Ik denk dat mensen dat ook appreciëren: die eerlijkheid, iets wat je soms mist. Bij Tangled Horns weet je gewoon wat je krijgt.”
“Onze zanger Tim speelt daar een belangrijke rol in.”, voegt Dennis toe. “Hij is een vat vol energie op het podium, maar kan ook heel ontwapenend zijn. Plots begint hij te vertellen wat er op zijn lever ligt. Dat kan iets heel kleins, iets heel groots zijn. We denken dan: “Tuk, zou je dat nu wel zeggen?” Maar hij gooit dat in het publiek en hij komt er mee weg.”
Zoiets gebeurt wel eens vaker. “We speelden op een Death Metal-festival en we kwamen op met een kerstliedje. Dat doe je natuurlijk niet, maar niemand nam daar aanstoot aan. Alhoewel dat helemaal anders had kunnen uitdraaien, was
op het einde van dat nummer zowat iedereen met elkaar aan het dansen.”
Tijs Vanneste
En nu komt er een zesde lp aan, niet zo maar een plaat. Raf: “Eigenlijk is deze plaat een beetje in onze schoot geworpen. Wat je altijd hebt na het opnemen van een plaat, is dat die op een bepaald moment gewoon uitgewerkt raakt. Je merkt dat de interesse van programmatoren stilaan afneemt. Dan komt het moment waarop je aan een nieuwe plaat wil beginnen. Maar dit keer liep het anders. Tijs Vanneste kwam naar ons toe en zei: “Mannen, ik heb een plan. Ik wil een nieuw programma maken en ik zou graag hebben dat jullie daar de muziek voor doen.” Dat kwam echt op het perfecte moment. We waren eigenlijk nog niet klaar om zelf alweer nieuwe nummers te beginnen schrijven, maar plots kregen we een compleet nieuw project voorgeschoteld - iets wat we nog nooit eerder hadden gedaan. Dat was precies wat we nodig hadden. Tijs vertelde dat het programma Tattoorist ging heten, en dat de plaat de zelfde naam zou krijgen: Tattoorist - Tijs Vanneste & Tangled Horns. Het programma loopt momenteel op televisie.”
Kris: “Het bijzondere aan die plaat is dat we geen volledig nieuwe muziek hebben geschreven. Tijs heeft bestaande nummers gekozen en die gekoppeld aan de plekken die hij in het programma bezoekt. Hij zei ook heel duidelijk: “Alles mag. Doe er gewoon jullie eigen goesting mee.” Daar zijn we dan mee aan de slag
gegaan, telkens per nummer. Eerst wat jammen, zoeken naar een sfeer. Daarna zijn we in onze thuisstudio’s beginnen werken aan preproducties. Zo is elk nummer stap voor stap gegroeid.”
Dennis:”In totaal zijn het zes nummers geworden. Daarnaast heeft Tijs zelf voor elke stad die hij bezoekt een soort soundscape gemaakt, met street recordings. Hij heeft overal opnames gemaakt in de stad en daar instrumentale stukken uit opgebouwd. Er zit soms wel zang of drums in, maar minder uitgesproken teksten. Het zijn meer sfeerstukken die door de plaat verweven zitten.”
Truitje ruilen
Tim: “We kennen Tijs eigenlijk al heel lang. Hij was in het begin gewoon een fan. De eerste link tussen ons was dat hij na een show een trui van ons kocht. Die bleek te klein, hij stuurde ons een bericht om te vragen of hij die kon omruilen. En hij zei ook zoiets als: “Als ik ooit ergens mee kan helpen, laat het weten. Misschien moeten we eens iets samen doen.” Later, toen onze vorige plaat uitkwam, hebben we hem gevraagd om een nummer mee te zingen op onze releaseshow in Trix. Uiteindelijk zong hij toen twee nummers mee. Dat ging heel natuurlijk, alsof we dat al jaren samen deden. De eerstvolgende keer dat we hem zagen, kwam hij met het idee af dat hij samen met ons een plaat wilde maken.”
Stef: “Tijs kwam ook hier om te komen repeteren voor de release. In zo’n repetitiekot repeteren is hij duidelijk niet meer gewoon, dat was veel te hard voor hem. Dit heeft bij ons toch ook wat losgeweekt, het was de aanleiding geweest om voortaan met hoofdtelefoons te repeteren. De muizen vinden het ook OK, want nu vluchten ze niet meer weg als we de boxen inpluggen…”
Raf: “We hebben al een paar toffe reacties gekregen, vooral van mensen die Tijs persoonlijk kent. Thomas de Soete en Jan Eelen zijn in ieder geval al vol lof over de plaat. Ik heb nog niks slecht gehoord. Maar ja, dat gaat meestal zo. Ik denk dat de meesten het wel gaan appreciëren, omdat het iets anders is dan anders. Er zitten een paar herkenbare covers bij. En niet alle nummers zijn even bekend, maar sommige zitten wel in het collectieve geheugen al doen we er nu echt wel iets heel anders mee.”
Matchen
De samenwerking liep vlot. Stef: “De lat
Een optreden van Tangled Horns (hier op de Gentse Feesten) is altijd een energiek gebeuren. (foto: JJPP)
werd hoog gelegd. We moesten ons aan een bepaald tijdskader houden, het moest snel gaan, er diende kwaliteit geleverd te worden. We hielden er rekening mee dat Tijs ons regelmatig terug naar de tekentafel zou sturen. Maar eigenlijk bleek hij iedere keer enthousiast over het geleverde werk. Iedere keer legden we een stuk van de puzzel en keerden we met een goed gevoel terug naar huis.”
Kris: De stemmen van den Tuk en van Tijs matchen ook heel schoon met elkaar, ze voelen elkaar heel goed aan. Er gebeuren dus zoveel toffe dingen op de plaat, dat ik denk dat die wel geapprecieerd zal worden. We willen er ook live mee gaan spelen. Via Tijs hebben we een agency dat optredens regelt voor ons. Er staan er nu al zes vast op verschillende plaatsen. 30 april openen we die concertreeks met Tijs in De Singer in Rijkevorsel. We spelen daar de plaat integraal. We zijn dus volle bak aan het repeteren.”
Amsterdam
“Een leuke anekdote is verbonden aan Amsterdam, één van de zes steden die Tijs bezoekt. Hij stelde voor om het nummer gekende nummer van Kris De Bruyne te gebruiken. Een logische keuze natuurlijk. Toevallig ken ik de dochter van Kris De Bruyne, Hanna van in Antwerpen en wist dat ze ook zingt. Zouden we haar niet eens vragen? Tijs zag dat meteen zitten. Uiteindelijk heeft zij een stuk van het nummer mee ingezongen, je hoort je eigenlijk de drie stemmenvan Hanna, Tuk en, Tijs die ieder een deel zingen. Het moment waarop Hanna invalt… dat geeft echt kippenvel. De stemmen blenden heel mooi samen. En natuurlijk weet je ook dat zij effectief de dochter is van Kris De Bruyne. Dat geeft toch iets extra’s, iets bijna magisch aan dat nummer.”
Tim:”Voor mij is het ook mijn favoriete nummer van de plaat. Het is bovendien de eerste keer dat we met Tangled Horns iets Nederlandstaligs doen. Het lijkt niet zo moeilijk omdat het je moedertaal is. Maar ik kan niet praten zoals ik zing.”
“Het was in ieder geval heel emotioneel ook. De opnames gebeurden in de Toots-studio van de VRT. De opname van de zang van Hanna vond plaats in de thuisstudio van Tijs. Na de mix stuurden we de opname naar Hanna door. Ze appte dat ze samen met haar broer en mama naar het nummer luisterden en dat ze alledrie weenden bij het horen van de versie van het
lied van haar vader. Voor hen kwam dit uit een onverwachte hoek, en dat maakte het heel bijzonder…“
Triggeren
Als we vragen naar de toekomst van Tangled Horns probeert er eerst ene met een grap van af te komen. “Nog een plaat of twee en dan is het gedaan, denk ik!” Stef: “Na onze vorige plaat en het project waar we nu mee bezig zijn, is het voor mij heel duidelijk. We doen gewoon verder waar we mee bezig zijn. Dit is gewoon veel te plezant, we doen dit heel graag en zien wel wat er nog op ons pad komt. Ik denk dat we vrede hebben met de positie waarin wij als groep zitten.”
“Maar wij triggeren onszelf wel, we zullen niet in slaap vallen. En anders komt “Den Tuk” wel met een nieuw idee op de proppen. Tijdens zijn lange autoritten naar huis komt hij op de gekste ideeën. Dan zet hij zijn auto aan de kant en dan hoor je: “Gasten, moet je nu eens weten...” Zo zijn we ooit begonnen met een podcast, of hij is gaan kijken naar een dansvoorstelling en komt dan ineens met een idee af om samen met die dansclub een clip in mekaar te steken. En dat lukt dan hè! Nee, wij zullen ons niet vervelen.”, zegt Raf.
Tim: “En we mogen niet klagen, we doen alles zelf tegenwoordig. Als je er dan in slaagt om Trix in Antwerpen uit te verkopen, Rock Olmen plat te spelen en een massa volk op de been te krijgen op het Sjockfestival, dan ben je niet slecht bezig, denk ik. Ook dit project met Tijs komt niet zo maar uit de lucht vallen. Hier hebben we jaren voor gewerkt.”
Ei leggen
“En natuurlijk zijn er onze partners en families. Als die niet achter dit verhaal zouden staan, is er van Tangled Horns geen sprake. Gelukkig begrijpen zij heel goed wat dit voor ons betekent,” zegt Tim. “Toen mijn kinderen jonger waren, was dat niet altijd gemakkelijk. Dan was er een verjaardagsfeestje en tegen dat het feestje nog niet goed op gang was moest ‘bibi’ de baan op voor een optreden in één of andere donkere kroeg in een verlaten gat.”
Voor de leden van Tangled Horns, tussen 36 en 46 jaar jong, is dat een evenwichtsoefening. “We hebben onze partners, onze gezinnen en kinderen. Natuurlijk zijn we heel dankbaar dat we van hen de ruimte krijgen om ons muzikaal ei te leggen.”, legt Stef uit. “Dat is geen evidentie en het zorgt ervoor dat we allemaal af en toe een denkoefening moeten maken. Die oefening heeft me ook verplicht stil te staan bij de dingen die mijn leven bepalen. Wat geeft en wat kost mij energie? Wat de band betreft, is dat heel duidelijk. Tangled Horns is een heel belangrijke voedingsbron in mijn leven. Maar dat heeft me ook aangezet om andere zaken onder de lamp te houden. Hoe kunnen mijn gezin en ik gelukkig zijn? Wat moet ik doen om daar te geraken? Voor mij persoonlijk is dat bijvoorbeeld de keuze geweest om 4/5de te gaan werken zodat ik de spreekwoordelijke balletjes in de lucht kan blijven houden.”
Een dikke merci voor de tijd en de babbel, heren… Het is duidelijk: Tangled Horns staat voor muziek, stevige en eerlijke muziek. Maar bovenal staat Tangled Horns voor vriendschap. Geef er gerust nog een lap op, je hoeft echt niet te stoppen na die volgende twee lp’s! (ao)
‘Tattoorist’, Tijs Vanneste en Tangled Horns staan op 30 april in De Singer in Rijkevorsel
Jan De Bie (Merksplas) zorgde jarenlang voor de boekingen en de praktische organisatie. (foto: Jef Verschueren)
Salm-Salmstraat
WONEN De Salm-Salmstraat draagt de naam van een van de invloedrijke adellijke families uit de geschiedenis van Hoogstraten. Achter dit naambordje schuilt een verhaal dat zich uitstrekt van de Ardense bossen tot diep in Duitsland. Maar de Salm-Salmstraat reikt net iets minder ver: de straat is welgeteld 858 meter lang en telt een 60-tal huizen…
De Salm
Het geslacht Salm is een eeuwenoude dynastie die haar oorsprong vond in de 11de eeuw in Vielsalm (provincie Luxemburg). De naam is niet zomaar gekozen; hij verwijst direct naar het kabbelende riviertje de Salm. Door de eeuwen heen groeide de invloed van de adellijke familie over een enorm gebied dat vandaag de dag verspreid ligt over Duitsland, België en Frankrijk. De tak Salm-Salm resideert tegenwoordig nog steeds in de indrukwekkende waterburcht Kasteel Anholt in Noordrijn-Westfalen.
De geschiedenis van Hoogstraten begon als het ’Land van Hoogstraten’, een verzameling heerlijkheden zoals Wortel, Meer en Meersel onder 1 heer, en groeide onder invloedrijke figuren uit tot iets veel groters. Jan III van Cuijk legde de basis voor het Land van Hoogstraten. Jan IV van Hoogstraten zorgde voor de grote uitbreiding van het gebied. Antoon van Lalaing verhief de regio in 1518 tot een graafschap en Nikolaas Leopold van Salm-Salm zorgde voor de ultieme bekroning door er in 1740 een hertogdom van te maken.
Aan alle mooie liedjes komt een eind, en dat gold ook voor de hertogelijke status van Hoogstraten. Met de komst van de Fransen in 1794 waaide er een nieuwe wind door Europa. In 1796 moest Hoogstraten officieel afstand doen van haar titels en privileges. Hoewel de macht verdween, bleef de naam Salm-Salm stevig verankerd in het straatbeeld en het collectieve geheugen van de stad.
Aan de zuidkant van het hoogkoor in onze Sint-Katharinakerk vind je het praal -
Een straat met twee delen en ook twee gezichten…
graf zien van Karel Florentijn van Salm (1638-1676), die gouverneur was van Breda en in 1659 huwde met Maria Gabriëlla, de laatste afstammelinge van het grafelijk geslacht de Lalaing.
De inwoners
Maarten Sabbe en Marie-Anne Sanders
Een voltreffer, dankzij Oscar…
Het was al donker en de straten waren nagenoeg uitgestorven. De weinige auto’s die voorbijreden, sloegen direct af richting de Jan Van Cuyckstraat of de Pastoor Lambertzstraat. Geen voorbijganger te bekennen, dus waagde ik mijn kans en belde aan bij huisnummer 1. Dankzij ‘Oscar’ bleek ik een voltreffer te hebben. Maarten Sabbe (33) en Marie-Anne Sanders (29) waren die avond veel vroeger thuis dan normaal, en met een heel goede reden: Oscar, een baby
van amper twee weken oud. Een dikke proficiat aan de kersverse ouders!
Beiden zijn afkomstig uit Schoten. Hij is arts, zij is verpleegkundige; ze leerden elkaar dan ook kennen in het ziekenhuis. Na hun studies in Leuven, waar ze een jaar samenwoonden, verhuisden ze voor twee jaar naar Rotterdam. Marie-Anne volgde daar een opleiding intensieve zorg voor kinderen.
“We zijn eigenlijk een beetje bij toeval in Hoogstraten beland,” vertelt het koppel. Maarten wilde de opleiding arbeidsgeneeskunde in België volgen, omdat die opleiding in Nederland totaal anders is. De kaart werd erbij gepakt om te kijken wat praktisch gezien een goede uitvalsbasis was, en de keuze viel op Hoogstraten.
Razendsnel
Na een jaar in een huurappartement aan de Postweg waren ze eruit: Hoogstraten
was de plek waar ze wilden blijven. De zoektocht naar een eigen woning verliep razendsnel. Terwijl Marie-Anne ’s ochtends naar haar werk vertrok, hadden ze tegen de avond al een huis gekocht. “Ik wist meteen dat het goed zat, zowel de woning als de prijs,” aldus Maarten.
Inmiddels wonen ze er al 4 jaar met veel plezier. Hoewel ze in het centrum wonen, genieten ze aan de achterzijde van alle rust en het groen. “We wonen overal dichtbij, echt zalig.”
Maarten begon als psychiater, maakte een uitstap naar de arbeidsgeneeskunde, maar keerde uiteindelijk toch terug naar zijn eerste passie. Momenteel werkt hij als psychiater in Tilburg.
Hoewel ze allebei in Nederland werken, denken ze er niet over om de grens over te steken. “Het zou logischer zijn om in Breda te gaan wonen, maar er is geen haar op ons hoofd dat daaraan denkt. Zeker niet nu met de baby. In Breda woon je veel kleiner voor hetzelfde geld. We merken ook dat de mentaliteit hier in de Kempen ons enorm ligt. Het is hier gemoedelijker dan in Schoten. Je hebt hier alles wat je nodig hebt, midden in het groen. Een ideale plek voor ons kind om op te groeien.”
En de straatnaam? “We zijn in 2024 getrouwd, hier op het stadhuis was er een schilderij - en stond daarop geen barones van Salm-Salm?”
Hans Casteleyn en Anke Seeuws
Een leven in het teken van muziek
Nog in het begin van de straat, aan de overkant wonen Hans Casteleyn en Anke Seeuws met hun 3 kinderen. Hans (52) en Anke (50) zijn verbonden door de muziek. Beiden studeerden aan het Lemmensinstituut in Leuven en vandaag geven ze hun passie door als leraar aan de Academie voor Muziek en Woord de Noorderkempen. Waar Anke zich toelegt op het ‘muziekatelier’ voor zowel kinderen als volwassenen, bewandelt Hans een veelzijdig pad als dirigent.
Na zijn master piano besloot Hans zich verder te bekwamen in orkestdirectie. “Het blijft altijd afwachten of je daar professioneel mee aan de slag kunt,” vertelt hij, “maar inmiddels beweeg ik me volop in de wereld van de symfonieorkesten.” Hans leidt momenteel twee vaste orkesten: een ensemble in Leuven en het gerenommeerde Euregio Jeugdorkest (EJO).
Zijn repertoire is breed. Hoewel hij in hart en nieren een klassiek muzikant is die graag grote symfonieën brengt, schuwt hij de crossovers niet. Zo werkte hij onlangs samen met Jef Neve en staat er dit najaar een project met Ozark Henry op de planning. “Het is de mix tussen het zware klassieke werk en moderne samenwerkingen die het boeiend houdt.”
In de regio zijn Hans en Anke geen onbekenden, mede door hun inzet voor de grote producties van la:ch vzw. Bij musi -
cals als Gelmel, 1814, De Vergeten Veldslag en Het Groot Circus van het Klein Verdriet was Anke altijd actief en stond al op de planken, terwijl Hans de muzikale leiding nam als dirigent.
Ook met het Euregio Jeugdorkest - waar twee van hun eigen kinderen in meespelen - gooien ze hoge ogen. Dit orkest brengt jong talent tussen de 14 en 25 jaar samen. “Met ons jaarlijkse nieuwjaarsconcert in de Rabboenizaal van het Spijker hebben we al hoge toppen gescheerd,” zegt Hans trots. “Afgelopen zomer speelden we zelfs in de prestigieuze Gouden Zaal in Wenen, de plek van het wereldberoemde nieuwjaarsconcert. Op het niveau van jeugdsymfonieorkesten horen we echt bij de wereldtop.”
Supergraag
Het muzikale bloed kruipt waar het niet gaan kan. Hans en Anke hebben drie kinderen: Janne (24), Nathan (22) en Lieke (20). Terwijl Lieke actief is bij gymnastiekvereniging ’t Spagaatje, treden Janne en Nathan in de muzikale voetsporen van hun ouders. Alle 3 studeren ze momenteel in Leuven, de stad waar het voor Hans en Anke ook allemaal begon.
Hoe we in deze straat terecht zijn gekomen? “Fons Pans had hier een stuk grond en Hans Van Loon vertelde mijn vader, Leo Seeuws, dat het perceel naast hem te koop stond. In 2001 zijn we begonnen met bouwen, waarbij vader Leo ontzettend veel heeft meegeholpen. 2 jaar later, in 2003, zijn we er ingetrokken.
We wonen hier supergraag, het is sim -
Vanuit de tuin op het feest voor hun 25 jaar huwelijk: Nathan, Hans, Lieke, Anke en Janne
Marie-Anne met de twee maanden oude Oscar
STRAAT IN DE MAAND
pelweg perfect. We zitten aan de rand van het centrum met alles binnen handbereik, maar toch vlak bij het groen en het Seminarie. De ruime tuin is vooral in de zomer heerlijk. We kennen veel buren en het is een fijne, rustige straat zonder appartementen.
Wanneer we ons adres moeten geve,n kijken de mensen raar op. Buiten Hoogstraten moeten we de naam dikwijls spellen. Twee keer Salm geloven ze niet, we krijgen trouwens ook dikwijls post aan op Salmstraat.
En nog wat speciaals: Hans van Loon hiernaast en onze grond waren vroeger schijnbaar 3 bouwgronden en nu staan er 2 woningen. Huisnummer 4 bestaat niet.”
Jaak Van Loon en Terry Jacobs
In een van de eerste huizen hier in de buurt…
Een beetje verder komen we terecht bij, waarschijnlijk de langst wonende mensen van deze straat. Jaak Van Loon, inmiddels bijna 83, was rijkswachter en is afkomstig van Mariaveld in Meerle. Hij woonde vroeger op het kasteel van Pierre Voortman, een rijke industrieel uit Gent; zijn vader was daar hovenier en zijn moeder conciërge. Daarna verhuisden ze naar de Achtelsestraat in Hoogstraten.
“Mijn eerste job was bij Louis Nees. Tijdens mijn ronde met de limonade kwam ik vaak in de Unic (bij Oomen, zoals ze zeggen) en daar heb ik Terry leren kennen. Zij was ook afkomstig van Meerle. Op 3 augustus zijn we 60 jaar getrouwd. We gaan dat zeker vieren, al zal het zonder onze Hans niet meer hetzelfde zijn…” (Hans overleed onverwacht op 53-jarige leeftijd in de zomer van 2024, nvdr)
“Als rijkswachter werkte ik later in Antwerpen, Kapellen, Wuustwezel, aan de kust en uiteindelijk weer in de Kempen. In 1973 kochten we hier een bouwgrond en zetten we een van de eerste huizen in de straat. Het is hier een heel fijne buurt; dat hebben we vooral gemerkt na het overlijden van Hans. We konden toen echt op iedereen een beroep doen.
Stilaan kwamen er meer en meer huizen in de straat, die sindsdien enorm is veranderd. Er werd gebouwd tot aan de woning van Jos Vissers en verderop lag enkel het voetbalveld van ’t Groenewoud. Onze
kinderen konden in die tijd nog gewoon op straat voetballen; verkeer was er amper. Nu zijn we zowat omsingeld door huizen, maar we wonen hier nog altijd geire. We zitten hier goed: ons Chris woont vlakbij, we zijn gelukkig nog samen en alles is hier gelijkvloers.”
Kennen ze de Hoogstraatse Maand? “Ons Chris is erop geabonneerd en wij mogen ze altijd eerst lezen en dan neemt ze het blad mee naar huis. We lezen zowat alles dat erin staat…”
Guy Rigouts en Rita Dingenen
We wonen aan de groene rand bij het centrum
Dan komen we aan in het tweede gedeelte van de straat, het nieuwe stuk dat door
het plaatsen van paaltjes lang werd afgesloten voor auto’s. Guy Rigouts (1955) is een rasechte Hoogstratenaar. Na een carrière bij Procter & Gamble, Mattel Toys en de Bank van Breda, maakte hij in 2009 de sprong naar het ondernemerschap als zelfstandig adviseur voor familiebedrijven. Rita Dingenen (1954) werd geboren in Congo, waar ze haar eerste 6 levensjaren doorbracht. Via Antwerpen en Ekeren kwam ze uiteindelijk in de Kempen terecht. Zij werkte jarenlang op het secretariaat van het Sint-Pietersinstituut in Turnhout. Het koppel heeft twee dochters Sarah (44) en Eveline (40), inmiddels uitgevlogen naar Eeklo en Brussel.
Zij bouwden hun woning in 1994 en namen er in de zomer van ’95 hun intrek. “We wonen hier heel graag,” vertellen ze. “Het is hier rustig en het unieke aan onze straat is dat we wonen op de rand van groen en toch vlakbij Hoogstraten
De familie Rigouts: schoonzoon Bart, dochter Sarah, schoonzoon Jerry, dochter Eveline, Rita en Guy, kleinkinderen Alexander, Matthias en Celine.
Terry en Jaak met de kleinkinderen Kobe, Lennert en Wout (zonen van Hans)
centrum. De natuur is dus altijd dichtbij, ideaal voor een wandeling of fietstocht.” Hoewel ze altijd hebben kunnen rekenen op fijne buren, is de buurt de laatste jaren sterk veranderd: “In 2 jaar tijd verwelkomen we maar liefst 64 nieuwe bewoners vlakbij ons. Wat gelukkig wél blijft, is ons uitzicht. In de verkavelingsvergunning staan de graslanden achter ons vermeld als ‘landschappelijk waardevol agrarisch gebied’ en dat merken we telkens we naar buiten kijken.”
De straat heeft twee gezichten. “Het oudste deel van onze straat dateert van de jaren ’70. Daar wonen veel mensen die van Hoogstraten afkomstig zijn en die zijn daar grotendeels blijven wonen. In het nieuwere deel is dat heel anders. Er zijn nog maar heel weinig van de eerste eigenaars. Hier bouwden veel meer inwijkelingen, voor de helft Nederlanders. Daarvan blijft er nu nog nauwelijks iemand over. Veel die huizen zijn intussen ook verbouwd. Er zijn zelfs vier huizen van minder dan 30 jaar oud volledig afgebroken door de nieuwe eigenaars, jonge ondernemers. Vroeger kwamen we met nieuwjaar ook met alle buren tezamen. Dat is spijtig genoeg verwaterd. Er is nu minder contact dan vroeger.”
Verkaveling
“Het nieuwe deel van de Salm-Salmstraat vormde samen met de Kattenhofstraat, de Pottenbakkersstraat en de Kasteelbeekstraat de allereerste commerciële verkaveling in Hoogstraten. Het project werd gerealiseerd door Matexi - de afkorting voor ‘Maatschappij Tot Exploitatie van Immobiliën’ - van de familie Vande Vyvere,” vertelt Guy. “Met 98 kavels was het destijds een enorm project. Tot dan kende Hoogstraten eigenlijk alleen ofwel sociale verkavelingen (zoals de Meterkensstraat in Hoogstraten, Dalwijk in Meerle of Torenakker in Minderhout) ofwel vrije verkavelingen waarbij de oorspronkelijke eigenaars de grond perceel per perceel verkochten. Bij die laatste vorm zie je vaak dat kavels nog vijftig jaar onbebouwd blijven liggen, zoals opnde Thijsakker. Hier in de wijk was er echter een duidelijke bouwverplichting.”
“Het is inderdaad een bijzondere naam,” ondervond Rita al meermaals. “Wanneer we vertellen dat we in de Salm-Salmstraat wonen, kijken mensen vaak raar op. Wist je dat er in Antwerpen ook een Salm-Salmstraat is? De straat daar is vernoemd naar het ‘Hof van Hoogstraten’, het statige herenhuis van de familie Salm-Salm in het Sint Andrieskwartier. Een vriend wees ons onlangs nog op een
leuk feitje: in zijn boek en podcast ‘Het verhaal van Antwerpen’ vertelt Bart De Wever over Willem-Florentijn, de vorst van Salm-Salm. In 1831 werd hij door Antwerpse notabelen zelfs voorgedragen als kandidaat om de eerste koning van het onafhankelijke België te worden.
Hier ten huize blijkt ons blad veel gelezen. “Zeker. De straat is een interessant item, maar we lezen quasi alles. Ons Sarah neemt het blad altijd mee nadat wij het hebben gelezen. Je mag zeker vermelden dat we de Hoogstraatse Maand cruciaal vinden voor het gemeenschapsleven in Hoogstraten en dat we heel veel respect en waardering hebben voor de mensen die er elke maand aan bijdragen.”
Nico De Rademaeker en Tinne Bax
Van Weelde naar het hart
van Hoogstraten
Ondertussen zijn we heel wat zijstraten gepasseerd. Aan de rechterkant Elsbroeken en aan de linkerkant Jan Van Cuyckstraat, Kattenhofstraat en Kasteelbeekstraat, en belanden in het doodlopende stuk. Tinne Bax (50), interieurarchitecte bij FRAKO, is afkomstig uit Weelde. Haar man Nico De Rademaeker (52) komt uit Halle-Zoersel en is een bekend gezicht in het Seminarie. Vroeger was hij ’meester Nico’ in de lagere school, tegenwoordig is hij ’meneer De Rademaeker’ in de eerste graad van het middelbaar.
“We hebben effectief ook op deze plek gezocht om te bouwen. We botsten hier op het project van Matexi, Zij werkten met ’sleutel-op-de-deur’, maar wij wilden
absoluut zelf bouwen. Hoewel we dus uiteindelijk in Weelde bouwden, bleef Hoogstraten trekken. Nico wilde hier altijd al wonen, en door zijn werk leerden wij het dorpse karakter ook waarderen. In 2001 zijn we getrouwd in Hof ter Smissen en daarna gaan samenwonen - nog netjes in de volgorde die men toen verwachtte.”
Uiteindelijk vonden ze hier hun ideale plek. “Het is hier perfect: een doodlopende straat, geen inkijk en veel rust. Officieel horen we bij de Lindendreef, maar sociaal gezien sluiten we aan bij de Buizelhoek. We zijn verhuisd tijdens de pandemie, waardoor we de buren helaas niet konden uitnodigen, maar we voelen ons hier enorm welkom. En het is geweldig dat ondernemers zoals Maarten van ‘De Jachthoorn’ en Pieter van ‘De Rijkswacht’ initiatieven nemen zoals het kerstdorp en de HOHO-winterwandeling. Dat vinden we echt superplezant! Wat ons betreft, mogen zulke activiteiten in Hoogstraten nog veel vaker georganiseerd worden…”
Ook voor de kinderen was de verhuizing een zegen. Vroeger moesten Jasmijn (19) en Daan (22) bijna dagelijks vanuit Weelde naar Hoogstraten worden gevoerd voor hockey (REDZ) en voetbal (HVV). Inmiddels studeren ze in Leuven - Jasmijn voor tandheelkunde en Daan voor bio-ingenieur - maar voor hun vrienden in Hoogstraten komen ze elk weekend met plezier terug naar huis.
En ten slotte klinkt het: “Salm-Salm? Was het geen graaf of burggraaf? Er bestaat in elk geval een wapenschild met 2 zalmen op. Misschien heeft het er wel iets mee te maken…”
Nico en Tinne met Jasmijn en Daan
STRAAT IN DE MAAND
Sebastian Huijbrechts en An Aertsen
Sebastian, An, Lily en Martha, dat is SALM
Iets verderop in het doodlopende gedeelte van de straat zie ik enkele kinderen ongestoord midden op de weg rolschaatsen. Het is de perfecte plek voor het gezin van Sebastian Huijbrechts en An Aertsen.
Hoewel Sebastian oorspronkelijk uit Sint-Lenaarts komt, liggen zijn wortels in Hoogstraten via zijn ouders. Vandaag geeft hij godsdienst aan de leerlingen van het 4de, 5de en 6de middelbaar op het Seminarie. Zijn partner An, afkomstig uit Wuustwezel, werkt als coördinator van de binnendienst bij EBEMA (prefab beton) in Rijkevorsel.
Hun dochters, de 10-jarige Martha en de 9-jarige Lily, zijn echte rolschaatskampioenen. Voor hen is de straat hun speelveld: “Wij kunnen hier gewoon op straat spelen,” vertellen ze enthousiast.
“Daarnet hebben we de shorttrack van de Olympische Spelen nagedaan. We hebben wel 500 meter gerolschaatst, we hebben het zelf geteld.”
“Ze kunnen hier echt zonder gevaar buiten spelen, waar kan dat tegenwoordig nog?” leggen de ouders uit. “De kinderen tekenen er met stoepkrijt en schrijven bemoedigende boodschappen op het wegdek wanneer een buurman of buurvrouw ziek is of terugkeert uit het ziekenhuis.”
Beproeving
Voor Sebastian blijkt elke fietstocht een kleine mentale beproeving. Wanneer hij de straat uitrijdt, bekruipt hem immers steevast het gevoel dat hij ’slechte benen’ heeft. Om bij thuiskomst te beseffen dat het niet aan zijn conditie ligt, maar aan het wegdek. Want net als de Lindendreef en de Gelmelstraat loopt de Salm-Salmstraat ongemerkt een beetje op.
Als leraar godsdienst op het Seminarie staat hij dagelijks tussen de jongeren. Hij ziet een interessante verschuiving: zijn
Sebastian, An, Lily en Martha. Toeval bestaat niet… of toch?
jongeren vandaag vromer dan vroeger? “Het lijkt er alleszins op dat gelovige jongeren hun overtuiging weer vaker naar buiten brengen en actiever beleven dan de generaties vlak voor hen.”
Zijn partner An zit ook niet stil. Eén keer per week trekt ze haar sportschoenen aan voor trimhockey bij REDZ, een gemengde hockeyvorm waarbij sportiviteit en gezelligheid belangrijker zijn dan de competitie. Al vraagt ze zich soms af waar ze de tijd vandaan haalt. An is namelijk secretaris van hockeyclub REDZ, lid van de werkgroep voor de Eerste Communicanten en ze vergadert met ‘Veilig in Hoogstraten Vertoeven’.
De naam van hun straat is ook hier een gespreksonderwerp. “We moeten het bijna altijd spellen,” lacht het gezin. “Sommige mensen zien dan ook een link met Antwerpen. Maar juist die naam zorgde ook wel voor een bijzonder moment,” zegt An. “Kort na de geboorte van Lily, tijdens een nachtelijke borstvoeding, viel mij te binnen dat de initialen van ons gezin (Sebastian, An, Lily en Martha) samen de naam van onze straat vormen: SALM. We hebben het toen maar bij twee kinderen gehouden,” klinkt het lachend, “want nog eens aan een nieuwe SALM beginnen...”
Loterij
Het huis in de doodlopende straat voelt als een lot uit de loterij. Sebastian, die als kind al veel in Hoogstraten speelde, wilde er dolgraag wonen. Toen het huis van de vorige eigenaars Jos Christianen en Rita Van Dijck plots opnieuw te koop kwam, twijfelden ze geen seconde.
“Het is een geweldig voordeel dat het hier doodloopt, het maakt er een oase van rust van. De meeste fietsers weten wel dat hier een fietspaadje is waarlangs je naar het Groenewoud kan. Toch zie je geregeld mensen voorbijrijden en die dan draaien rechts het bos in naar het grote niets en een beetje later komen ze dan terug. Lang geleden moet er wel een zandweggetje geweest zijn.”
Hoewel hun stukje straat officieel bij het gebuurte ‘Lindendreef’ hoort en het eerste deel bij ‘Buizelhoek’, voelen ze zich overal thuis. “En als we willen weten wat er leeft in de rest van de gemeente, halen we De Hoogstraatse Maand in huis. Het hangt een beetje van de cover af of van de onderwerpen, maar als we hem kopen, gaat het exemplaar de hele familie rond.” (rob)
Marcel Herrijgers voorzitter van de Hoogstraatse Hondenclub
Paardensport was nochtans de eerste passie van Marcel. Twintig jaar lang reed hij paard, samen met zijn dochter. “Maar op mijn achtenveertigste werden die hindernissen toch wat hoog,” zegt hij met een glimlach. “Gevaarlijk is misschien een groot woord, maar ik voelde dat het tijd was om te stoppen.”
Het werd geen leven zonder dieren, maar een leven mét honden. Hij volgde een tweejarige opleiding tot gedragstherapeut - een intensief traject met veel praktijkervaring. “Alles wordt er grondig aangeleerd en aan de praktijk getoetst: gedrag van de hond herkennen en hoe erop reageren, communicatie met de hond, leerprincipes, enz.”
Daarna gaf hij les in verschillende hondenscholen waaronder Baarle, Wuustwezel en Burcht. “In Hoogstraten was toen nog geen hondenschool. En toch heeft hier één op zes mensen een hond. Ik voelde dit aan als een echt gemis, zeker voor mensen met jonge puppy’s.” In 2018 richtte hij daarom zijn eigen hondenschool op in Minderhout, vlakbij steenfabriek ‘Desta’.
Vliegende start
De eerste jaren groeide de club gestaag, mede dankzij corona. Want waar veel verenigingen het moeilijk kregen en hun activiteiten zelfs moesten stopzetten, mocht hondensport - als buitensportblijven doorgaan. “Er was toen weinig
“Consequent
zijn is de boodschap, zonder agressie…”
VERENIGING Marcel Herrijgers (72) was vroeger in Minderhout actief als tuinbouwer, gespecialiseerd in komkommers en tomaten. Vandaag cultiveert hij iets helemaal anders: vertrouwen, samenwerking en wederzijds begrip tussen mens en hond. Want toen hij in 2018 met pensioen ging, begon hij aan een nieuw avontuur. Onder zijn voorzitterschap groeide de Hoogstraatse Hondenclub uit tot een bloeiende vereniging met zo’n 100-tal leden.
anders te doen. Mensen waren thuis, hadden tijd en namen vaker een hond. En zo kwamen er plots veel mensen opdagen in onze club, ze hadden pas een viervoeter in huis gehaald en zochten hiervoor een gepaste opleiding. De club bleef groeien, vandaag schommelt ons ledenaantal tussen de honderd en honderdtwintig.”
Toch merkt Marcel dat de maatschappij veranderd is. “Mensen hebben het druk. Kinderen hebben vele hobby’s, het sociaal leven wordt belangrijker. Soms valt
de opleiding van de hond dan wat weg na enkele maanden. Dat is jammer, want het duurt zeker een jaar vooraleer een hond voldoende opgeleid is.”
Dat is immers heel wat meer dan ‘zit’ en ‘kom’… Veel baasjes zijn tevreden als hun hond komt wanneer ze roepen. Maar volgens Marcel zit er veel meer potentieel in een hond. “Als je ziet wat honden kunnen in wedstrijden, dan sta je versteld. Wij beginnen met gehoorzaamheid, maar bouwen dat systematisch uit.”
“Het is een aangename taak om de geleiders van een pupje te mogen ondersteunen bij de opvoeding.”
Voorzitter Marcel Herrijgers
DE VOORZITTER
Belonen
De club werkt met commando’s op afstand: een hond die twintig of dertig meter verder staat, moet nog altijd reageren op “zit”, “lig” of “sta”. “Dat vraagt concentratie, vertrouwen en een goede communicatie tussen baasje en hond. Sommige honden leren tot vijftig verschillende commando’s. Dat hangt af van de sport die ze beoefenen. Binnen de Hoogstraatse Hondenclub ligt de focus op gehoorzaamheid en agility, het Engelse woord voor behendigheid, niet op pakwerk of politiehondentraining. “We leiden bewust geen honden op om aan te vallen. Dat vraagt een heel andere aanpak en manier van opleiden. Daarom hebben wij ervoor gekozen om enkel gezinshonden onder onze hoede te nemen.”
De club is aangesloten bij de Honden Federatie VOE of “Vrienden Onder Eén”, een overkoepelende organisatie voor hondenscholen in België. Via die aansluiting zijn alle leden verzekerd, ook voor het traject van en naar de hondenschool. Wat de club echt typeert, is haar opvoedingsvisie. “Wij gebruiken nooit slipkettingen.
We rukken niet aan de lijn. We roepen niet. Alles is gebaseerd op belonen.”
Voor Marcel ligt de verantwoordelijkheid bij het baasje. Begrijpt een hond iets niet? Dan moet de boodschap anders overgebracht worden. “We leggen het probleem
“Een hond opleiden is heel wat meer dan ‘zit’ en ‘kom’…”
niet bij de hond, maar bij onszelf. Dat is een heel ander denksysteem.”
Jong begonnen…
De eerste levensweken van een pup zijn cruciaal. Tussen drie en zestien weken zit een hond in de zogenaamde imprentingsfase. “Wat hij dan leert, wordt diep in het geheugen opgeslagen en is bijna onomkeerbaar. Daarom start de club al vanaf acht à negen weken, na de twee inentingen. Nieuwe leden krijgen vier privélessen om de basisoefeningen goed aan te leren en bij eventuele problemen kan dat uitgebreid worden tot acht. De groepslessen worden vier dagen per week gegeven.”
De aanpak slaat aan. “In acht jaar tijd hebben we ongeveer achthonderd pups begeleid, dus gemiddeld honderd pups per jaar. Dat is toch iets om trots op te zijn, niet? Het is overigens een aangename taak om de geleiders van een pupje te mogen ondersteunen bij de opvoeding. Mensen zijn altijd blij met hun nieuwe vriend, maar soms ook wat overbezorgd.”
Voor en na de lessen krijgen honden de kans om samen te spelen. Nieuwe pups kijken eerst toe hoe andere honden iets doen en sluiten nadien aan. “Door te kijken leren ze ook. Dat heet latent of observationeel leren. En door samen te spelen valt de stress weg.”
De lessen duren een uur en gaan meerdere keren per week door: maandag, woensdag, donderdag en zaterdag groepslessen, zondag agility. Om de twee weken is er een speelweide waarop de honden een uur vrij mogen spelen
“Voor en na de lessen krijgen honden de kans om samen te spelen. En de gezellige babbel van hun baasjes gaat uiteraard over….”
Regelmatig komt er een dierenarts langs.
met elkaar, terwijl hun baasjes genieten van een drankje met de anderen clubleden. “En de gezellige babbel gaat uiteraard over….”
Daarnaast organiseert de club wandelingen, vaak net over de grens in Nederland - in Chaam of Galder - omdat daar veel meer losloopgebieden zijn dan in België.
Sport voor hond en baas
Wie meer uitdaging wil, kan terecht bij ‘agility’. Dat is een parcours met tunnels, sprongen, brug, dak en andere toestellen. “Je kunt het vergelijken met paardensport. Het baasje moet zo weinig mogelijk meelopen maar veel sturen. Honden zijn immers veel sneller dan mensen en wie het snelst het parcours heeft afgelegd is de winnaar. Het spreekt vanzelf dat je daar enkel mee kan starten als je hond al goed luistert.”
De hindernissen worden aangepast aan de grootte en leeftijd van de hond. Kleine rassen - zoals toy poedels - kunnen vaak tot op hoge leeftijd actief blijven. Grotere honden springen hoger, maar hun sportcarrière is ook korter, want kleinere honden worden gewoonlijk ouder dan grote honden.
Daarnaast organiseert de club een jaarlijks clubkampioenschap. “Honden worden ingedeeld per leeftijd en klasse: recreanten, beginners, gevorderden en klasse 2 - het hoogste niveau. Er zijn bekers per categorie en een trofee voor de clubkampioen.” Het is een sportieve maar vooral een gezellige dag. “We starten ’s morgens met de wedstrijden en
sluiten af met een gezamenlijke maaltijd.”
Gedragsproblemen?
Marcel is binnen de club de enige gediplomeerde gedragstherapeut. Hij begeleidt onder meer angstige of agressieve honden. “Wij zijn de enige hondenschool in de regio waar een gedragsdeskundige de lessen mee geeft. Meestal gaan gedragsdeskundigen na hun opleiding privélessen geven tegen een aanzienlijk uurloon.”
Hij vertelt over een pup die zes maanden geïsoleerd bij een fokker zat en doodsbang was van mensen. “Tien dagen lang kwamen ze elke dag een half uur met hun hond naar de club en stap voor stap maakten we progressie. Eerst snoepjes aannemen, dan voorzichtig aanraken, dan spelen. Nu komt hij spontaan naar ons toe en volgt de groepslessen samen met de andere puppy’s.”
Bij probleemgedrag ligt de oorzaak vaak bij de leefomgeving. “Een hond die de hele dag alleen zit, zonder wandeling of sociale contacten, gaat problemen vertonen. Een windhond of herder heeft beweging nodig. Koop je zo’n ras, dan moet je daar rekening mee houden. Een gelukkige hond kent de routine van zijn baasje: dan krijg ik eten, om dat uur word ik uitgelaten, dan komt het baasje terug van het werk, enz.”
Te lief, te streng
Marcel ziet telkens dezelfde fouten terugkeren bij mensen die voor het eerst een hond hebben: ofwel zijn ze er te lief en overbezorgd tegen ofwel te streng. “Te lief betekent alles toelaten, geen grenzen stellen. Te streng betekent werken met harde middelen zoals slipkettingen of voortdurend corrigeren. Een hond te streng opvoeden geeft hem alleen maar veel stress waardoor het leerproces verstoord wordt. Een hond heeft duidelijkheid en regels nodig. Consequent zijn is daarom de boodschap, maar zonder agressie.”
Opspringen wordt genegeerd, terwijl zitten wordt beloond. Bij bijten leert men een alternatief aan: niet in handen of voeten, maar in een speeltje bijten. “Als je iets afleert, moet je ook tonen wat wél mag.”
Clubwerking
Het bestuur bestaat uit vier lesgevers en Marcels dochter. Officiële vergade -
ringen zijn er maar enkele per jaar, maar elke zaterdag is er informeel overleg en feedback na de lessen, waarbij o.a. het gedrag van de honden wordt besproken en eventueel bijgestuurd.
De club beschikt over een binnenruimte achter Marcels woning, waar in de winter les wordt gegeven en waar tot vijftig mensen samen kunnen eten.
Ook de lesgevers worden niet vergeten. Jaarlijks organiseert het bestuur voor hen en hun partner een activiteit zoals minigolf, barbecue, enz. om hen te bedanken voor hun inzet. Dat versterkt ook de samenhorigheid. “Vrijwilligerswerk is niet vanzelfsprekend. Mensen hebben het druk en dan moet je inzet toch belonen en zorgen voor een goede sfeer in de club!”
Een totaalpakket
Het lidgeld bedraagt momenteel 130 euro voor beginners en 100 euro het tweede jaar voor gevorderden, inclusief inschrijfgeld van het VOE, verzekering, privélessen, agility en alle activiteiten. “Je kan hier vier of vijf keer per week komen. Zo is het echt een totaalpakket en zeker niet duur.”
Wat hem het meeste voldoening geeft? “Als een gezin binnenkomt met een pup, dan zie je allemaal blije gezichten. En na enkele maanden zie je die hond luisteren, vertrouwen hebben, samenwerken. Dan weet je: hier doen we het voor!” (jl)
Meer info: http://www.hondenvereniginghoogstraten.be/start.html
BLOEDAFNAMES 2026
_____ HOOGSTRATEN
Rode Kruislokaal, Slommershof 18 17.30 - 20.30 uur vr 8/5 en wo 13/5 vr 31/7 en wo 5/8 vr 6/11 - 13/11
Afspraak maken via donorportaal.rodekruis.be of gratis telefoonnummer 0800 777 00
De molens van Hoogstraten (slot)
De Heimolen en molenaarsfamilie Mertens in Meerle
ERFGOED MOLENS Voor de bouw van de Heimolen, die nog altijd prominent aanwezig is in de Meerlese dorpskom, gaan we terug naar de tijd van de grootgrondbezitters, de ontwikkelende landbouw en de eerste tramverbindingen in de streek. Midden de 19de eeuw bouwde Corneel Mertens-De Bruyn een windmolen in de dorpskom. Hij gebruikte daarvoor onderdelen van een oudere molen, die op het gehucht Groot Eyssel stond, nabij de ‘Heihoef’.
Het is de tijd waarin de families Voortman en Jacquemyns uit Gent hun landbouwen bosproject in de streek uitbouwen, waarbij heel wat mensen uit Meerle en omstreken actief betrokken waren. Corneel Mertens was gemeentesecretaris toen hij zijn bouwplannen koesterde. Het kwam meer dan goed van pas dat hij bovendien steenbakker op den Elsakker was. Hij liet de stenen voor de romp dan ook ter plaatse bakken en werd hier de eerste molenaar.
Bloeitijd
In 1885 was er een deling in de familie, Henricus Mertens-Boeren werd de volgende molenaar te Meerle. In die periode (1885) werd de tramverbinding Antwerpen-Hoogstraten ingehuldigd, in 1899 werd de verbinding Hoogstraten-Meerle gerealiseerd. Op die manier werd Meerle ontsloten en was er een nieuwe aansluiting over de grens.
Een briefkaart met het zicht op de ‘Heimeulen’ en het dorp
In 1910 kwam er met Jules Mertens (18851969) een derde molenaar uit deze familie. Hij huwde met Joanna Havermans. In de eerste jaren stond hij tot 44 zondagen per jaar klaar voor zijn klanten. De molen had een dubbele functie. Het graan werd boven gemalen terwijl tussendoor de boeren beneden in de oliemolen het lijnzaad konden pletten (oliemolen).
Op deze foto staat uiterst rechts molenaar Jules Mertens met zijn schoonfamilie Havermans die in de Kerkstraat in Meerle vroeger herberg “De Zwaan” openhielden. Vooraan zien we zittend Net Havermans naast haar moeder Joanna en twee van haar kinderen namelijk Maria en Julia Mertens.
Op de familiefoto staat uiterst rechts molenaar Jules Mertens, met zijn schoonfamilie Havermans die in de Kerkstraat in Meerle herberg “De Zwaan” openhielden. Vooraan zien we zittend Net Havermans, naast haar moeder Joanna en twee van haar kinderen, namelijk Maria en Julia Mertens.
Dramatisch
Henri Mertens (1919-1982) volgde zijn vader op als molenaar. Hij huwde tijdens de oorlogsjaren met Catharina Jacobs (1914-1986). Tijdens die oorlogsjaren was de robuuste stenen molen een veilige schuilplaats voor de familie en heel wat dorpelingen.
Feestelijke indraaiing na de herstelling in 1972 met één van de gebroeders Caers, eigenaar Freddy Van Gorp en Henri Mertens.
1942 werd de eerste zoon Jules geboren, op 28 oktober 1944 - de bevrijdingsdag van Meerle - volgde een tweede zoon, Karel. De bevrijdingsfeesten in 1945 verliepen echter dramatisch voor het jonge gezin. Op die dag verongelukte immers de oudste van de twee zonen, Jules, door een slag van een molenwiek.
Het gezin Henri Mertens-Catharina Jacobs zou in totaal 7 kinderen krijgen. Jules (1942) die verongelukte in 1945, Karel (1944), Jules (1946) die na enkele dagen overleed, Julia (1947), Jules (1948), Willy (1950) en Maria (1952).
Doordat de oudste zoon zo vroeg was overleden, werd met Karel de vijfde generatie molenaars geboren. Hij zou samen met zijn broer Willy de maalderij verder zetten. Tot 1952 draaide de molen op windkracht, vanaf toen werd ze stilgelegd. Naast de windmolen kwam een gebouw waar het malen voortaan via een dieselmotor gebeurde.
De twee broers hadden een uitgebreide mulderzaak. Heintje Hendrickx was er meer dan 30 jaar een trouwe knecht, Adriaan Van Bavel en Louis Boxel telden ook heel wat dienstjaren, terwijl Kees Van Bavel en Suske Jansen er de laatste werknemers zouden worden.
Beschermd
In 1959 nam de Commissie van Landschappen en Monumenten de molen op in de lijst van beschermde monumenten. Tien jaar later in 1969 koopt Freddy Van Gorp-Van Rillaar uit Borgerhout de molen voor 425.000 frank.
Hij start een restauratiedossier op. In de krant van 8 juli 1971 vinden we een artikel met de titel “Naar de windmolen van Meerle mag je alleen maar kijken”. De gemeente Meerle diende immers gedeeltelijk mee te betalen voor de restauratie, zonder dat ze medezeggenschap hadden.
In 1972 werd de molen hersteld door de gebroeders Caers uit Retie en op 23 september 1972 feestelijk ingedraaid. De molen werd evenwel niet meer in bedrijf gebracht, maar diende als vakantieverblijf voor het gezin Van Gorp.
De daaropvolgende jaren werd de molen wel regelmatig opengesteld voor het publiek, zodat ook de Meerlenaren konden genieten van de restauratie. De eigenaar liet de molen ook nog regelmatig draaien.
In 1988 wordt een nieuw dossier van instandhoudingswerken ingediend. Die restauratie had vooral betrekking op voegwerken, versteviging en dichting van gebarsten stenen en vochtwering en zou 600.000 frank kosten.
Intussen was de mulderszaak al een tijdje verkocht en was er een andere eigenaar. Er werden veevoeders gemaakt, ook de mineralen voor deze voeders werden er verwerkt. Na 1981 gingen Karel en Willy Mertens voor een ander bedrijf werken. Aan het tijdperk van plaatselijke mulders in onze streek kwam dus toen een einde.
In 2001 werd de molen verkocht aan de nieuwe eigenaars Johan Pals en Sonja Vrijenhoek. Zij begonnen in 2006 met een grondige renovatie. Intussen woont het gezin al een heel aantal jaren op de Heimolen. (ws)
Lokaal en biologisch eten zichtbaarder en eenvoudiger maken
LAND- EN TUINBOUW In en rond Turnhout bundelen Kempense bio-boeren de krachten onder de naam ‘Grondgenoten’. Zij kiezen voor bio van eigen bodem: voeding die groeit uit zorg voor de grond, de boer en de streek. Dit nieuwe collectief maakt het voor inwoners van de Kempen eenvoudiger om lokaal en biologisch te eten, rechtstreeks bij boeren van hier. Wij legden ons oor te luisteren bij de twee Hoogstraatse deelnemers: Leen Peeters van de Kempische Hoeve in Meer en Remke Cappaert van Het Troetelhof in Meerle.
De lancering van grondgenoten vond plaats op de Stadsboerderij Turnhout, samen met de voorstelling van een nieuwe website en een overtuigend gedeeld verhaal. Steeds meer mensen willen weten waar hun eten vandaan komt, maar de weg vinden naar lokale bio is niet altijd vanzelfsprekend. Grondgenoten wil die drempel verlagen. Met boerderijen waar je zelf kan oogsten, boerderijwinkels, groentepakketten en rechtstreekse verkoop, wordt lokaal en biologisch eten een pak concreter voor inwoners van de Kempen.
Wat is CSA?
Community Supported Agriculture (CSA), of gemeenschapslandbouw, is een samenwerking tussen consumenten en een lokale boer of boerin. In ruil voor een bijdrage, bijvoorbeeld via een abonnement, ontvangen deelnemers een deel van de oogst. Dit bevordert duurzame landbouw, biedt de boer of boerin een stabiel inkomen en geeft de consument toegang tot verse lokale producten. Het CSA-model draait om delen: bij een rijke oogst geniet je van verse en overvloedige producten, terwijl je bij tegenslagen, zoals slechte weersomstandigheden, samen met de boer of boerin de gevolgen draagt. Zo ontstaat een eerlijk en duurzaam systeem. Dit is dus niet alleen een manier om lokaal en duurzaam te consumeren, maar ook om de boer of boerin te steunen, ongeacht de uitdagingen die zich voordoen.
Zelfoogst of pakketten
Biologische en gezonde landbouw vormen de basis. Alle bedrijven die bij het netwerk aangesloten zijn, zijn biologisch gecertificeerd. Dit betekent dat ze geen kunstmatige stoffen gebruiken, zoals chemische bestrijdingsmiddelen of
kunstmest, maar werken met natuurlijke en duurzame methoden om gewassen te verbouwen.
In Vlaanderen werd er vanaf het begin veel informatie gedeeld tussen boeren en boerinnen, aangezien het concept nog relatief nieuw was. In 2011 werd deze samenwerking formeel vastgelegd in een vzw: het CSA-netwerk. Elke CSA-boerderij is uniek, met een eigen aanbod en werkwijze. Het kan gaan om zelfoogst: je gaat zelf naar de boerderij om je groen -
ten, fruit en/of bloemen te oogsten. Het brengt je in contact met de natuur, geeft voldoening én garandeert ultieme versheid. Het kan ook gaan om pakketten: je ontvangt regelmatig een samengesteld pakket met verse producten zoals groenten, bloemen en soms zuivel, eieren of vlees. Klaargezet voor afhaling op de boerderij of een afhaalpunt.
En hoe zit dat met onze Hoogstraatse bedrijven?
Meer dan 50 verschillende soorten groenten en kruiden in de Kempische Hoeve
Kempische Hoeve is een biologische zelfoogstboerderij in de Bergenstraat in Meer, gerund door Leen Peeters. Leen: “Eigenlijk zijn er best wat bio-boeren in de Kempen, maar omdat we in de Noordhoek mekaar niet echt kenden, hebben drie jaar terug een aantal onder ons het initiatief genomen om eens samen te komen. Sindsdien werken we regelmatig samen, o.a. bij de aankoop van zaden. En dat is eigenlijk de eerste stap geweest naar Grondgenoten.”
DHM: Hoe ben je er er zelf aan begonnen?
Ik ben hier opgegroeid, op de boerderij van mijn grootouders en heb altijd al kriebels voor de landbouw gehad. Het leek een droom die vrij veraf stond van de realiteit. Daarom ben ik eerst gaan studeren voor opvoeder-begeleider en ging daarna aan de slag met personen met een diepe mentale beperking op het Zwart Goor in Merksplas.
Maar na enkele jaren gaf me dat niet meer voldoening genoeg. Ik zag in andere afdelingen en in andere instellingen, zoals Widar, dat een link tussen zorg en landbouw heel heilzaam kon zijn. Ook in de landbouw is ‘zorgen voor’ belangrijk.
Vandaag horen we echter vooral verhalen van boeren die het moeilijk hebben, producten en bodem die erop achteruitgaan.
Familiegrond
DHM: Heb je dan meteen de overstap gemaakt?
Natuurlijk kun je niet zomaar boer worden, dus ben ik eerst bij Landwijzer een driejarige opleiding biodynamische landbouw gaan volgen. Na een bedrijfsplan uit te schrijven wist ik dat ik kon starten. Ik kon ongeveer een hectare in gebruik nemen van het bedrijf waar mijn grootouders altijd melkvee hebben gehouden. Mijn vader woont hier nog steeds naast
Leen: “Wij werken volledig biologisch en zoveel mogelijk met zaadvaste rassen.”
dit veld. Wij hebben daarna het huis van mijn grootouders hier schuin tegenover gekocht. Ondertussen werk ik ook nog halftijds op het Zwart Goor.
Op mijn bedrijf wil ik mét de natuur te werken, niet ertegen. Na een omschakelingsperiode van twee jaar, werken we nu volledig biologisch. Met onze manier van werken bevorderen we biodiversiteit, zorgen we voor een gezonde bodem en creëren we een omgeving waar bloemen bloeien en bijenhotels stralen. Het is meer dan alleen voedsel verbouwen; het is een manier van leven die respectvol en duurzaam is, met aandacht voor de generaties die na ons komen.
Wij werken volledig biologisch en zoveel mogelijk met zaadvaste rassen. Het hoofddoel is een rendabele en duurzame onderneming met zorg voor mens, natuur, product en het geheel. Probleem ondertussen is niet de wisseling van de
seizoenen, maar eerder de wisselvalligheid ervan: je kan er niet meer op rekenen. Vroeger kon het de wisselingen enkele weken schelen, nu kan je er geen pijl meer op trekken. Zoals nu, 19 graden op 4 maart. Een droge lente, een natte zomer, een warme herfst… Heel moeilijk om daarmee rekening te houden bij je teelten.
Niet alleen
DHM: Jij hebt gekozen voor een zelfoogstboederderij. Hoe werkt dat? We werken met een oogstabonnement omdat er jaarrond schommelingen kunnen zitten in de hoeveelheid en diversiteit van de groenten en kruiden. Door te werken met meer dan 50 verschillende soorten groenten en kruiden, streven we er steeds naar om een divers aanbod te kunnen aanbieden. We bieden zowel populaire groenten als vergeten en nieuwe groenten aan.
Als deelnemer mag je jaarrond lokaal geteelde groenten zelf komen oogsten voor je gezin. De groenten worden op een biologische manier met zorg geteeld. Je komt wanneer het voor jou past en neemt mee wat je nodig hebt. Geen haast, geen vast parcours. Kijken wat rijp is en kiezen met aandacht.
DHH: En hoe bolwerk je dat?
Alles alleen verzorgen is natuurlijk niet haalbaar. Bij mij zijn er meewerkdagen van mensen die zich ingeschreven hebben om te oogsten en vooral de vele vrijwillligers. We proberen om iedereen zoveel mogelijk te betrekken bij het reilen en zeilen van de boerderij en de oogst.
Mijn man en mijn vader komen regelmatig helpen. Anders dan Remke van het Troetelhof gebruik ik wel nog machines. Mijn vader is altijd bereid op mijn veld met de tractor te komen helpen.
Verbinding
DHM: Wat vind je daarbij heel erg belangrijk?
Als mens ben ik iemand die idealistisch is en anderen wil inspireren. Ik ben ook iemand die verbinding met anderen zeer belangrijk vindt. Vele mensen willen een verschil maken in de wereld maar vaak heb ik het gevoel dat ze dit doen door zich af te zetten tegen de maatschappij. Ik denk dat het net belangrijk is om verbinding te maken en te blijven maken. Hier komen voeding, zorg en ontmoeting samen. Samen op het veld werken, samen oogsten, samen beleven.
DHM: Ondertussen is er toch ook in de supermarkten een ruim aanbod aan biologisch geteelde groeten?
Jawel, maar niet altijd uit eigen land. Ik denk dat het bij ons ten eerste veel verser is en dat we veel meer variatie hebben. Want sommige dingen vind je gewoon niet in de winkel. Wij en ook Het Troetelhof zijn een korte ketenbedrijf. Daardoor kunnen we meer aanbieden. En mensen leren ook veel meer te eten met de seizoenen.
Ik haal echt veel voldoening uit de verhalen die leden vertellen: over wat ze klaarmaakten en hoe anders groenten smaken wanneer ze net geoogst zijn. Welnu, via voeding wil Kempische Hoeve opnieuw verbinding maken. Met elkaar. Met de aarde.
Aanbod: groenten en aardappelen. Zelfoogst via jaarabonnement (CSA). Als lid oogst je zelf, wanneer het jou past, wat op dat moment rijp is. Bedrijfsbezoek is mogelijk na afspraak.
“Het Troetelhof is meer dan een boerderij, hier ontstaat verbinding…”
Bij Het Troetelhof aan Groot Eyssel in Meerle stap je een biologische groenteboerderij binnen waar rust en creativiteit voelbaar zijn. Je oogst bloemen of haalt er groenten af. Drijvende kracht is Remke Cappaert, geboren in Brasschaat en opgegroeid in Ekeren. “Maar tijdens het opgroeien heb ik altijd het idee gehad dat ik mij niet honderd procent goed voelde in de maatschappij, hoe die zich aan het vormen was. Vooral het individualisme, ieder voor zich, altijd meer technologie die er bijkwam, dat is gewoon mijn ding niet.”
Geen stadsmens
DHM: Brasschaat en Ekeren associëren we niet meteen met de land- en tuinbouwsector…
Op kot in Antwerpen heb ik al ten volle beseft dat ik echt geen stadsmens was. Het was dus zoeken naar wat anders. Ik heb eerst anderhalf jaar theaterkostuum gestudeerd aan de Academie van Scho -
ne Kunsten, maar dat bleek niets voor mij. Dan heb een opleiding toegepaste psychologie aan Thomas More afgerond. Ik heb twee jaar gewerkt in een crèche, de wetgeving was toen zo dat in de kin -
Remke: “Er wordt bewust niet gewerkt met zware machines, we doen dus zoveel mogelijk met de hand.”
deropvang iemand nodig was met een diploma in de zorg. In die crèche was ik dat. Maar voor het eigenlijke doel, kijken hoe de baby’s en peuters evolueerden met het oog op de doorstroming naar de school, was er helaas geen tijd en ruimte. Dus stond ik mee in voor het verzorgen van de kinderen.
DHM: Dat klinkt nog altijd niet alsof je daar helemaal op je plek zat?
Neen, daar ben ik dan ook gestopt. Ondertussen zat de droom “ik wil naar buiten, ik wil een boerderij” al goed in mijn kop. Vanaf dan is er de zoektocht geweest naar hoe ik dat kon verwezenlijken. Een boerderij kopen is geen evidentie. Hoe kunnen we het financieel bijeenkrijgen? Wij hebben dat opgelost door het kapitaal van drie generaties samen te leggen om dit hier te kunnen kopen. En nu wonen we hier samen: mijn man en ik wonen met mijn ouders in een kangoeroe-situatie. De bomma woont hier vanaf vorig jaar november ook, nadat we de vroegere paardenstal in een tijdelijke zorgwoning verbouwd hadden. Drie generaties, dat is wel tof. We voelen ons hier allen heel hard thuis en op ons gemak. Geen van ons wil hier nog weg. De ruimte, de natuur…
Fijne samenwerking
DHM: Je bent hier dan toevallig op deze boerderij terechtgekomen omdat die te koop stond?
Jawel. We zijn een aantal boerderijen gaan bezichtigen. Hier hadden we snel een goed contact met de verkopers, die hier hun leven lang een melkveebedrijf hebben uitgebaat. Zij zijn nu onze directe buren, wat heel fijn is. En heel belangrijk, we hadden ook een klik met de gemeente: wat mag hier? Een landbouwbedrijf starten is niet gemakkelijk. Zeker als je totaal geen landbouwachtergrond hebt, is het niet simpel om dan in de regelgeving te gaan duiken van wat daarvoor allemaal nodig is. Vandaag de dag wordt er ook veel meer op toegekeken dat er geen zonevreemde toestanden gecreëerd worden. We zijn met de stad Hoogstraten aan gaan praten om te vragen wat kan wel, wat kan niet. En die hebben heel constructief meegewerkt en ons zelf op de piste van CSA gezet. (Community Supported Agriculture of gemeenschapslandbouw, nvdr)
CSA heeft ons geholpen met de opzet van de bio-boerderij en zo zijn we er ingerold. De boerderij was nog in vrij goede staat. Er is wel een deel dat wij hebben moeten verbouwen omdat de vorige eigenaars maar een stuk bewoonden. Wij kwamen met twee huishoudens. Mijn ouders wonen in het woonhuis, wij in de verbouwde koeienstal. De grond die hierbij hoort is 4,5 hectare groot.
DHM: Hoe werken jullie?
De groententeelt, waar ook kruiden en bloemen een plaats krijgen, beneemt ongeveer één hectare, vergelijkbaar met veel andere CSA-boerderijen. Landbouw in harmonie met de natuur is hier dagelijkse praktijk. Daarnaast hebben we nog
een vrij groot deel grasland. Dat gebruiken we voor hooi voor onze dieren en om als mulch tussen de groenten te strooien. We hebben gewoon wat gezelschapsdieren, drie geitjes, vijftien kippen en een pony. Ze werken mee aan een gesloten kringloop. Wat ze eten is hier gegroeid, wat ze nalaten wordt hier gebruikt, verwerkt in de compost.
Er wordt bewust niet gewerkt met zware machines, we doen dus zoveel mogelijk met de hand. Kringlopen worden gesloten waar het kan. De bodem krijgt tijd. Een deel van het land blijft bewust ‘wild’,
Leen Peeters en Remke Cappaert
LAND- EN TUINBOUW
wat zorgt voor leven en biodiversiteit op het veld.
DHM: Jij hebt hier een fulltime job aan? Jawel, ik ben zelfstandige. Maar helemaal alleen kan ik het natuurlijk niet, ik heb heel veel steun aan mijn gezin, en aan de meewerkdagen en vrijwilligers natuurlijk. Het Troetelhof is namelijk meer dan een boerderij. Het is een plek waar verbinding ontstaat: tussen mensen, met de natuur en met wat groeit. Meewerkdagen, zorggasten via Groene Zorg en open momenten maken van deze plek een levende community. Dat is net het fijne aan een CSA-boerderij. Maar net zoals bij Leen, ben ik de eindverantwoordelijke. Troetelhof staat op mijn naam en ik wordt dus behandeld zoals elke zelfstandige.
Afhaalpakketten
DHM: Is er ruimte voor zelfoogst?
We werken volgens het CSA-principe: mensen kopen dus op voorhand een oogstaandeel. Leen doet dat op de Kempische Hoeve via zelfoogst. Wij niet, het grote verschil met haar systeem is dat ik zelf de oogst doe. Bij mij zijn het afhaalpakketten, die worden gemaakt met wat op dat ogenblik klaar is en geoogst wordt. De kopers komen dus niet zelf tot hier op het veld. De mensen die inschrijven op die pakketten, zijn wel gehouden om die af te nemen. Het blijkt voor de leden een heel creatieve manier van koken, je verwerkt wat je krijgt, dus eet je helemaal volgens de seizoenen.
DHM: Het is niet dat je kunt aanlopen en kiezen wat je wil? Nee, dat kan wel in het hoevewinkeltje tijdens de zomer. Dat is ontstaan omdat de zomermaanden zo’n piek geven in de
oogst. Zo vermijden we dat er overschotten zijn, dat er oogst verloren gaat.
Momenteel zijn er vier afhaalpunten. Ik heb een afhaalpunt op de boerderij, eentje in Wortel, ook eentje in Brasschaat en één in Ekeren. Op de afhaalpunten ontstaan gesprekken, dan zie ik dat anderen zich hier even goed bij voelen als wij zelf. Zo krijgt de verbinding die we willen maken, echt vorm. En precies dat is waar Het Troetelhof voor staat. Ik merk wel, des te dichter naar de stad je gaat, des te enthousiaster mensen worden. Omdat het daar minder verkrijgbaar is. En ik denk net dat idee van die verbinding, dat is ook iets wat ze in de stad weer meer zoeken dan hier op de boerenbuiten.
DHM: Heb je veel mensen uit de omgeving hier die met je kennis komen maken en met wat je doet?
Ik merk dat er interesse is, ook dat er heel veel goodwill is. De mensen hier staan er allemaal heel erg voor open voor. En Ik heb gewoon veel geluk met de buurt waar ik in terecht ben gekomen. We komen goed overeen, ik voel me helemaal ingeburgerd, we zijn geen buitenstaanders. De buurtbarbecue gaat trouwens hier in de polyvalente zaal door. Mooi toch, niet? (jaf)
Praktisch: Het Troetelhof, Groot Eyssel 37, 2328 Meerle (Hoogstraten) +32 (0) 474 22 19 87 - troetelhof.be - info@troetelhof.be
Aanbod: groenten, fruit, aardappelen en bloemen. Je koopt hier groentepakketten, verder is er zelfoogst (bloemen), een boerderijwinkel (seizoensgebonden), vier afhaalpunten, bestellen via website, mail of telefoon.
Het
warme hart van Hoogstraten
Solidariteit met Oekraïense vluchtelingen
Op 24 februari 2022 viel Rusland brutaal Oekraïne binnen. In een mum van tijd sloegen inwoners massaal op de vlucht. Naar schatting verlieten meer dan 4 miljoen mensen het land en vonden bescherming in andere Europese landen. Ook België zette haar grenzen open en vorderde steden en gemeenten op om hun bijdrage te leveren in de opvang van deze vluchtelingen. Hoogstraten deed een oproep naar haar inwoners om als gastgezin steun te bieden en een warm hart te tonen. En met succes. Momenteel zijn er in Hoogstraten 106 inwoners met het statuut “tijdelijke bescherming” of hoe solidariteit ook in Hoogstraten geen ijdel begrip is.
Warm Hoogstraten
De oproep van de stad voor opvang en gastgezinnen kreeg al snel heel wat positieve reacties. Naast opvang bij de brandweerkazerne, in huizen van het OCMW, bij vrienden en familie zetten heel wat Hoogstraatse gezinnen hun deuren open om Oekraïense vluchtelingen tijdelijk onderdak te verlenen. De afspraak met de stad was immers dat dit slechts een tijdelijke opvang zou betekenen en de stad zo snel mogelijk voor een duurzame oplossing zou zorgen.
In de eerste maanden vroegen 88 Oekraïners in Hoogstraten tijdelijke bescherming aan. Einde oktober 2022 verbleven er nog 74 in Hoogstraten met dit statuut en daarnaast nog 15 die als seizoenarbeider aan de slag waren o.a. in verschillende land- en tuinbouwbedrijven.
In de loop van de jaren zullen nog andere vluchtelingen toekomen zodanig dat er momenteel nog 106 inwoners met het statuut “tijdelijke bescherming” uit Oekraïne in Hoogstraten verblijven. Volgens de recente gegevens uit het stadhuis zijn de meesten niet meer in begeleiding of ondersteuning van de stad Hoogstraten. Wat een goed teken is, omdat dit betekent dat zij in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien.
Dankbaarheid
De Hoogstraatse Maand sprak met heel wat Oekraïense mensen en ook met inwoners die hen in deze moeilijkste fase van hun leven onderdak boden en een warme thuis aanreikten, ver weg van het oorlogsgeweld en de trauma’s in hun land. Uit al deze gesprekken konden wij vooral heel veel dankbaarheid voelen, dankbaarheid voor het gastgezin, de
stadsdiensten, de steunorganisaties en vooral ook de hoop dat de oorlog snel mag eindigen.
De huidige cijfers die ons bereiken drukken ons eens te meer op de waanzin van deze oorlog. Meer dan 100.000 doden, alleen al aan Oekraïense zijde, met ontelbare gekwetsten waarvan 120.000 slachtoffers met amputaties. Gedurende deze vier jaar trachten deze nieuwe Hoogstratenaren contact te houden met hun families en worden zij geconfronteerd met het leed en het verlies. Vorig jaar vertrok ook een van hen terug even naar ginder om haar zoon die gesneuveld was aan het front te kunnen begraven.
Gastgezin
Heel wat inwoners reageerden spontaan op de oproep vanuit de stad om tijdelijk als gastgezin hun deur open te zetten.
Nieuwsgierig naar hun ervaring spraken wij met Mia Schellekens, Deborah Hurks, Jac Broers en Tim Clement.
Mia heeft niet lang getwijfeld om die stap te zetten. “Ik had, vóór ik de oproep van de gemeente gezien had, al aan een Oekraïense collega aangeboden om eventueel opvang te bieden indien dat nodig zou zijn voor familieleden, maar er verder niets meer van gehoord. Mijn kinderen zijn intussen groot en hebben het huis verlaten. Ik kon dus twee slaapkamers en een badkamer aanbieden. We kregen de vraag vanuit de sociale dienst van de gemeente om een ouder koppel uit Nikolaev aan de Zwarte Zee op te vangen. Zij zijn met ons kennis komen maken en waren heel blij maar ook verbaasd over de gastvrijheid. De communicatie verliep in het begin wel wat moeilijk omdat ik wij geen Russisch of Oekraïens spreken en zij ook geen Nederlands, Engels of Duits.
Mia en Peter (rechts) houden heel mooie herinneringen over aan de opvang van het Oekraïense koppel Sasha en Louba.
SOLIDARITEIT
Alles gebeurde via een vertaalapp. Eén van de eerste dagen, tijdens een gesprek na het avondeten, begon Louba te zingen, de eerste keer sinds hun vlucht. Dat was een heel speciaal moment.”
Mooie ervaring
Voor Mia en Peter waren het vaak ontroerende momenten die getuigden van een wederzijdse genegenheid. “Sasha en Louba zijn ons heel dankbaar en hebben heel bewust geprobeerd zo zelfstandig mogelijk te leven zonder al te veel beslag op ons te leggen. Wij van onze kant hebben er ook op toegezien om geen al te grote verwachtingen te koesteren. Wij zorgden voor opvang, onze keuken was gemeenschappelijk, en verder gebruikten zij maar één kamer en een badkamer. We deden ook wel eens samen uitstappen maar uiteindelijk waren zij zelf heel ondernemend en gaan zij regelmatig naar optredens met een vriend muzikant. Zij genieten heel erg van culturele evenementen. Sasha is sieraadontwerper en is hiermee ooit op de nationale Oekraïense televisie geweest.
Zij zijn een kleine drie maanden bij ons gebleven en nadien verbleven ze een tijdje in de Mouterijstraat maar daar voelden ze zich niet goed thuis. Nadien hebben ze een huisje van de kerkfabriek van het Begijnhof in de Gelmelstraat toegewezen gekregen. Wij zien elkaar soms nog eens en we hebben hen ook nog eens uitgenodigd vlak voor kerstmis om samen te eten. Dat was een heel fijne avond, waar Louba weer heeft gezongen met haar mooie zangstem. Dit zijn telkens ontroerende momenten voor ons en voor hen. Dit was de eerste keer sinds hun vlucht dat zij terug zong. Dat was zo’n mooi mo -
Het Nederlands is voor Sasha en Louba geen sinecure. Het gebruik van een vertaalapp blijft onmisbaar. Toch zijn ze wekelijkse deelnemers aan Praatpunt en zijn heel ondernemend met het volgen van optredens en meehelpen bij ’t Verzetje
ment. Het is nog altijd fijn om hen te ontmoeten en wij houden heel mooie herinneringen aan hen over. Ik voel ook wel dat wij heel veel voor hen betekend hebben. Toen zij hier bij ons aankwamen hadden zij elk een plastiek zakje bij en dat was alles dat zij hadden. Toen het iets rustiger was, zijn ze even teruggekeerd naar hun huis om wat spullen op te halen. Wat de toekomst geeft, is heel onduidelijk maar intussen willen ze zich ook nuttig maken en engageren ze zich om te helpen bij andere mensen en bij ’t Verzetje. Mooie mensen en een mooie ervaring voor ieder van ons.”
Thuis in Wortel
Ook Deborah Hurks en Ton Jansens uit Wortel waren direct bereid om mensen
Net zoals voor Sasha en Louba blijft voor de meeste Oekraïners in Hoogstraten de situatie een moeilijke spreidstand…
op te vangen in hun huis. Net als bij Mia en Peter waren de kinderen het huis uit en stond er boven een woonruimte volledig vrij. “Wij waren in shock toen we het nieuws zagen van de inval van Rusland in Oekraïne en vanuit ons christelijke gevoel waren wij direct bereid om opvang te bieden. Voor ons is het een hele mooie ervaring geworden. Inna met haar twee dochters hebben hier een drietal maanden verbleven en zijn dan verhuisd naar het Klein Seminarie in Hoogstraten. Deze opvang is voor ieder van ons een succes geweest. We hebben in het begin vooral gecommuniceerd met google translate en heel goed ons best te doen, en dat lukte vrij goed.”
“Het grote voordeel was dat zij zelfstandig konden wonen en wij niet samen alles moesten delen” vertelt ons Deborah. “De keuken gebruikten we gemeenschappelijk, maar door het feit dat wij nog werkten, liepen we elkaar ook niet voor de voeten. En dit vonden we wel een voorwaarde. Als je te dicht op elkaar zit, ga je op de duur kritisch worden tegenover elkaar, zeker als je met verschillende culturen en gebruiken te maken hebt. Stel je voor dat je altijd dezelfde kamer zou delen, samen naar hetzelfde tv-programma zou moeten kijken, dat zou toch niet lukken, vrees ik. We hadden het geluk dat het lente was en dat ze ook konden genieten van de rust in de tuin. Wij hebben ook onze fietsen uitgeleend zodanig dat zij zich gemakkelijk konden verplaatsen.
Ik zou het zeker direct opnieuw doen, maar dan onder dezelfde omstandigheden met voldoende privacy voor iedereen. Het is prima om onderdak te
verlenen maar er mogen geen andere verwachtingen of verplichtingen aan vast hangen zoals inburgering of traumabehandeling. Je moet immers goed voor ogen houden dat je steeds met getraumatiseerde mensen te maken hebt die veel hebben meegemaakt en veel hebben moeten achterlaten. Ik vond het wel spijtig dat er vanuit de stad geen pogingen gedaan zijn om de gastgezinnen bijeen te brengen en hun ervaringen uit te wisselen of om te horen of het allemaal naar wens verliep. Het verbaast me ook dat er vanuit de vluchtelingenproblematiek geen hernieuwde vraag voor tijdelijk onderdak is gekomen. Anderzijds heeft de stad zich wel heel goed aan de afspraak gehouden om binnen een tijd van maximum zes maanden duurzame huisvesting te zoeken. Het was in ieder geval voor mij een hele fijne ervaring en ik zou het zo weer opnieuw doen.”
Zelfde golflengte
Wanneer wij Inna naar haar ervaring vragen, beaamt zij volledig het gevoelen bij Deborah. Inna (37) is afkomstig uit Kalush, een kleine stad in het westen van Oekraïne, dicht bij Lviv. Zij vluchtte toen de oorlog drie dagen bezig was. “Samen met mijn twee dochters Dariia en Anastasiia zijn we met de trein naar België gekomen. Ik heb universitaire studies gedaan en werkte op een bank. De Russen zijn niet direct tot bij ons gekomen, maar de situatie was heel onzeker
en gevaarlijk zodanig dat wij toch verkozen om te vertrekken. Wij vreesden dat de Russen verder zouden doortrekken naar onze streek. Na mijn registratie in Brussel ben ik naar Hoogstraten gekomen. Het OCMW heeft voor ons een gastgezin gezocht en zo ben ik bij Ton en Deborah in Wortel terecht gekomen. Daar ben ik drie maanden gebleven. Dat zijn geweldige mensen die mij ontzettend goed geholpen hebben. In de beginperiode kreeg ik onderhoudsgeld of leefloon van het OCMW tot ik in september op het Seminarie kon beginnen werken. De gemeente heeft daarna voor mij een vaste woonst gezocht. Nu woon ik op het Seminarie waar ik ook werk in de poetsdienst.” “Mijn oudste dochter (17,5 jaar) gaat naar het Heilig Graf in Turnhout” vervolgt Inna. “Zij zit in het vijfde jaar en moet nog twee jaar en half hier studeren. De jongste van 12 zit op het Seminarie. Ik heb in Hoogstraten in één jaar tijd twee cursussen Nederlands gevolgd gedurende twee avonden per week terwijl ik in de dag werkte. Ik kan nu goed mijn plan trekken en spreek al goed Nederlands. Maar mijn kinderen spreken beter Nederlands dan ik. Zij hebben eerst één jaar in de OKAN klas in Turnhout gezeten.”
Win-win
“Ik weet niet wat de toekomst zal geven,” luidt het. “Het wordt elk jaar moeilijker en moeilijker. Eerst dachten wij slechts korte tijd hier te zijn en dan terug te gaan.
Oorlogskind
Wieg in je elleboog, m’n kind Laat je hoofdje rusten als de vriend de wind die zachtjes waait en over wol u aait,
Wieg, m’n kinderen zoals de wind uit oost of west of noord en sluit uw oortjes bij bomgeluid, als hoort uw lijfje in de kelder,
En dan, je weet wel helder: uw schapen dicht bij pa en ma. En beertje toe. O, oogjes toe. Toe. Denk liefst niet, niet aan erna.
Rosette Servaes
Intussen zijn we al vier jaar hier en de kinderen worden groter en groter. Voor hen zal het ook moeilijk zijn om terug te gaan. Ik heb wel heel veel contacten met Hoogstraatse mensen en met de Oekraïners die hier wonen. Maar ik mis ook mijn familie ginder. Ik probeer regelmatig met whatsapp te bellen met mijn familie en mijn papa die in een gevaarlijke streek vlakbij de grens met Wit-Rusland wonen. Maar er is vaak geen elektriciteit en dus ook geen internet.
Ik kijk met heel veel dankbaarheid terug op mijn gastgezin. Dat zijn fantastische mensen. Zij hebben ons geweldig geholpen en ik kan hen nog steeds bellen of bij hen langsgaan. Ik ben heel blij dat ik hen heb mogen leren kennen. Ook het wonen en werken op het Seminarie is perfect. Het is een hele lieve directie en ik zie er heel veel goede mensen.”
Voor Tim Clement van de Seminarie-directie was het een vanzelfsprekendheid dat het Seminarie zou ingaan op de vraag voor opvang. ”Het Seminarie heeft in de oorlogsjaren hier ook een belangrijke functie gehad bij de opvang van burgers tijdens de bombardementen door de Duitsers. Wij zijn heel tevreden dat we Inna en haar kinderen hebben kunnen opvangen. Zij is ook een goede werkkracht. Dus voor iedereen een win-winsituatie.”
Naar België
Yana Ponomarenko (41) ontvluchtte begin maart 2022 haar land samen met haar dochter van 13 en een kennis en haar dochter. Op 24 februari 2022 na
Een Oekraïens verjaardagfeestje ten huize Ton en Deborah voor één van de dochters van Inna.
SOLIDARITEIT
de massale Russische inval. Yana woonde met haar man en dochter in de buurt van de hoofdstad Kiev maar is zelf afkomstig uit de Donbas. Na haar studies aan de universiteit in Kiev is ze daar blijven wonen. Haar moeder, wiens man al langer geleden overleden was, bleef nog een tijdje in de Donbas, maar zou negen maanden later ook het oorlogsgeweld ontvluchten.
De keuze voor België was voor Yana een logische keuze. Zij kende immers België en zelfs de streek van Hoogstraten omdat zij er vroeger al op bezoek kwam bij familie van haar man in Meer. Zodra ze in België aankwam, meldde ze zich in Brussel en kreeg zij het statuut van ‘tijdelijke bescherming’. Van hieruit werd zij doorverwezen naar het OCMW van Hoogstraten dat verder voor alle noodzakelijke papieren zorgde.
Nieuwe start
Het eerste jaar verbleven Yana en Lize, samen met haar kennis en dochter in het gastgezin bij Fons Desmedt in de Beemden in Minderhout. Zij kijkt met heel veel dankbaarheid terug op alle steun en hulp die zij van haar opvanggezin gekregen heeft. Later voegde ook haar moeder zich bij hen. Yana’s man bleef alleen achter in Kiev. Hij werd wel niet opgeroepen om te vechten aan het front. Het land heeft nu eenmaal ook arbeidskrachten nodig om de economie draaiende te hou -
den. Mannen krijgen sowieso geen toelating om het land te verlaten.
Yana heeft een universitair diploma en werkte als financieel analist. Al in april 2022 startte zij met een intensieve cursus Nederlands in Turnhout en legde zij ook een integratietest af, beide met succes. “De uitspraak is voor ons niet zo gemakkelijk, maar Nederlands is ook geen Chinees” voegt zij er al lachend aan toe. De taallessen, het oefenen en deelnemen aan de praatgroepen van Praatpunt hebben haar langzaam geholpen de taal beter te leren. De cursus Nederlands werd ook een rijke ervaring omdat zij hier veel interessante mensen leerde kennen en veel internationale contacten had.
“Wij hoopten allen dat de oorlog snel voorbij zou zijn en dachten oorspronkelijk maar tijdelijk hier in België een onderkomen te vinden. Intussen duurt de oorlog al vier jaar en in die periode was het voor mij ook duidelijk dat ik verder moest met mijn leven en proberen een goede job te vinden hier. Liefst zou ik werken met mijn profiel, maar mijn universitair diploma werd aanvankelijk hier niet erkend. Ik heb intussen anderhalf jaar in de Kringwinkel in Turnhout gewerkt als administratief medewerker. “Voor ze echt aan het werk kon, hielp Yana een korte periode mee als vrijwilliger in de refter op het Spijker en in het rusthuis. Hierna volgde ze een beroepsopleiding van 4 maanden tot einde februari, en kreeg
een vast contract aangeboden. Intussen is haar Oekraïens universitair diploma door het NARIC officieel erkend op bachelor niveau en staat de toekomst voor haar open.
Onzeker
Wat er daarna zal gebeuren blijft voorlopig onzeker. De situatie in Oekraïne wordt met de dag slechter. Aanhoudende Russische aanvallen met drones en raketten op Kiev maken het leven ook daar ontzettend zwaar. Bij temperaturen in de wintermaanden tot min 20, vaak zonder elektriciteit, water en verwarming was en is de situatie er zeer moeilijk. Kinderen kunnen niet meer normaal naar school en volgen vaak online les, tenminste als er elektriciteit is.
Yana blijft in contact met haar man, die nog in het appartement woont. “Ons appartement is gelukkig nog intact, maar het blijft een loterij met al die bombardementen. Verscheidene vrienden van ons hebben al familieleden verloren. Anderen zijn zwaar gekwetst. Intussen zijn we hier al goed geïntegreerd, hoe het nu verder zal gaan is moeilijk te zeggen. Mijn dochter Lize is intussen 17 jaar en zit in het voorlaatste jaar op het Spijker. Zij droomt ervan om naar de universiteit te kunnen gaan. Mijn moeder die naast ons woont, heeft veel heimwee. Zij klaagt niet, maar wil zo graag terug naar haar land.”
“Wij hopen allen dat de oorlog snel stopt maar het blijft heel onzeker. Ik hoop vooral dat diplomatie op de eerste plaats komt en dat het geweld stopt. Pas dan kunnen we zien hoe de toekomst er voor ons terug kan uitzien. Wij blijven ontzettend dankbaar voor alle steun en hulp die we hier gekregen hebben, zowel van de overheid als van het gezin van Fons Desmedt, waar we zo gastvrij zijn ontvangen en hebben mogen wonen.”
Niet vanzelfsprekend
Ook de familie Broers uit Minderhout stelde haar deur open voor Oekraïense vluchtelingen. Voor Jac en Lief was het een boeiende maar ook een vermoeiende periode. Vooral de andere gewoonten van de gasten maakten het vaak wel eens moeilijk. Andere eetgewoonten en tijden, de opvoeding van de kinderen en de schoolkeuze maakten het samenleven niet zo gemakkelijk. De keuze voor de basisschool van Minderhout of Meerle viel niet in de smaak bij Anastasiia en dus bleven de kinderen lange tijd thuis tot het OCMW tussenbeide kwam en de
Yulia en Yana genieten als Oekraïense vluchtelingen het statuut van tijdelijke bescherming. Intussen duurt de oorlog al meer dan vier jaar en zijn beiden al goed geïntegreerd. Maar de toekomst blijft onzeker.
gemeentelijke basisschool in Meer de kinderen bij haar inschreef. Een aantal problemen ontstonden toen de vader en de schoonmoeder naar België overkwamen.
Dank zij het OCMW en vele vrienden en bekenden werd er snel een huis gevonden en ingericht met de noodzakelijke huisraad. De contacten met het OCMW waren fantastisch, aldus Jac, maar de aanwezigheid van de ouders had geen positieve invloed op Anastasia en de kinderen, waarna de ouders terug naar Oekraïne vertrokken. Er werd nog enkele keren verhuisd, en na een verblijf op een appartement in Turnhout trokken Anastasiia en de kinderen tijdelijk terug bij de familie Broes in. Tot slotte vonden zij terug een definitieve oplossing in het appartement.
Jac en Lief zijn de medewerkers en de verantwoordelijken van ’t Verzetje heel dankbaar voor de vele hulp in de vorm van kleding en voedsel die zij in heel die crisisperiode hebben mogen genieten. “Ik doe mijn pet af voor de mensen van ’t Verzetje. Wat een fantastische organisatie. Ook het OCMW heeft mooi werk geleverd, met haar persoonlijke begeleiding, de inschakeling van tolken en de mogelijkheid om de directie 24 uur per dag te kunnen bellen.
Soms waren er ook leuke verrassingen zoals volgende mooie anekdote. Wij waren op zoek naar een vervoermiddel tot we op het internet een zo goed als nieu -
’t Verzetje is een onmisbare schakel gebleken bij de opvang van de vele Oekraïense vluchtelingen die vanaf maart 2022 in Hoogstraten toekwamen.
Broers in actie met de twee Oekraïense jongetjes Timothe en Timoer uit het gastgezin.
we elektrische bakfiets vonden. Maar hij was wel nog heel prijzig. Toen ik de verkoper vertelde dat het voor een Oekraïense moeder met drie kinderen was, was hij direct bereid tot onderhandelen. Dus vertrokken wij met de auto en aanhangwagen naar midden Nederland. Wij werden er hartelijk ontvangen en keerden even later terug met de bakfiets voor een heel zacht prijsje en heel wat speelgoed voor de kinderen. Bleek dat de man als driejarig kind met zijn ouders de Balkanoorlog ontvlucht was naar Nederland en dus had hij alle begrip voor het lot van Anastasiia en haar kinderen. Dat begrip was even later heel wat minder in de school toen Anastasiia haar kinderen met deze fiets hier afzette. We hebben al bij al heel wat ervaringen opgedaan met zijn goede en zijn mindere kanten, maar we zijn blij dat we het gedaan hebben en we zouden het zeker terug opnieuw doen.”
Petje af
Niet enkel Jac Broers spreekt vol lof over de inzet van ’t Verzetje voor de Oekraïners, niet alleen in de beginperiode maar tot op de dag van vandaag. Jan Leemans kan er zich helemaal in vinden.
“Toen Rusland Oekraïne in februari 2014
binnenviel, zijn Frederik Pollet en ikzelf vrij snel met de burgemeester en enkele medewerkers van de stad in overleg gegaan. Eén van de eerste acties die we toen genomen hebben, is het openstellen van de ontmoetingsruimte van ’t Ver-Zet-je om de Oekraïense families een plaats te geven waar ze mekaar konden ontmoeten en om hen wegwijs te maken door bijvoorbeeld te tonen hoe ze een lokaal GSM-abonnement konden afsluiten of uit te leggen hoe het openbaar vervoer hier werkte.
Sommige families hebben we meteen onthaald in de kledingshop om hen gratis te voorzien van noodzakelijke kleding. Alle families kregen ook toegang tot de foodshop zodat ze op woensdagnamiddag en zaterdagvoormiddag voedingswaren mochten ophalen.
Tot op vandaag verwelkomen we enkele gezinnen in onze ontmoetingsruimte, kledingshop en foodshop. Het is voor hen ook een plek geworden waar ze graag naar toe komen en fijne contacten hebben met de vrijwilligers van ’t Ver-Zet-je. Fijn om te zien is dat enkelen van hen zich geëngageerd hebben om vrijwilligerswerk in de Welzijnsschakel te doen.” (jh)
Jac
Een Erfgoeddag
vol humor
ERFGOED Op erfgoedzondag 26 april organiseert het Stedelijk Museum onder het thema ‘Wa is da?’ een quiz waarin een jurypanel moet raden waarvoor bepaalde voorwerpen dienden. De antwoorden zullen bij het publiek beslist op de lachspieren werken… Twee jurypanels treden aan, je hebt dus twee kansen om deze ludieke quiz bij te wonen. De eerste start om 14.30 uur, de tweede om 15.30 uur.
De collectie van het Stedelijk Museum zit boordevol vreemde objecten. Sommige zijn meteen herkenbaar, maar bij andere komt spontaan de vraag op: wa is da!? Geïnspireerd door het format watdefa -
Opening van het toeristisch seizoen
MARKT FIETSTOCHT De opening van het toeristisch seizoen valt op 26 april samen met de erfgoeddag. Op het pleintje aan de Sint-Elisabethlaan is er ook dit jaar een markt met streekproducten. Verder puzzelde Visit Hoogstraten een fietstocht in elkaar waarbij het de bedoeling is om onderweg een aantal foto’s te herkennen. Je kan deze fietstocht een zomerseizoen lang, tot eind september, meedoen. En er zijn ook nog de vaste waarden zoals de torenbeklimming die elk jaar op veel belangstelling kan rekenen. (fh)
kisdees van Henk Rijckaert duikt een jury van jonge snaken onder vakkundige begeleiding van de presentator in ons Hoogstraats erfgoed. In drie rondes krijgt de jury objecten uit de collectie voorgeschoteld, typische dialectwoorden en Hoogstraatse spelletjes uit de jaren ’30.
Wat is het? Waarvoor dient het wel of net niet? Wat betekent het? Of hoe moet je het spelen? Het generatieverschil in kennis en ervaring tussen jury en publiek zal ongetwijfeld zorgen voor de nodige gniffels en lachsalvo’s. Maar belangrijker: samen leren we bij over de objecten en delen we kennis en verhalen.
Dit evenement kadert in de Erfgoeddag, een initiatief van FARO met activiteiten in heel Vlaanderen en Brussel op zondag 26 april. In Hoogstraten kan je terecht voor ‘Wa is da?’ in het Stedelijk Museum Hoogstraten, ook Iep Deszign organiseert een activiteit. Meer info op VisitHoogstraten. (fh)
Rotary zomert weer in Merksplas Kolonie
EVENEMENT Na de succesvolle edities van 2024 en 2025 (6.000 bezoekers) gaat Rotary Hoogstraten-Kempen op 25 en 26 april weer ‘Zomeren’ in en rond de Open Schuren van Merksplas-Kolonie. Het betreft een gezellige tweedaagse beurs voor tuin- en buitenleven waarop 75 exposanten hun waar aan de man/ vrouw zullen brengen. De opbrengst is bestemd voor het goede doel.
Met exposanten worden bedoeld professionals, maar evenzeer hobbyisten, die bedrijvig zijn in de wereld van tuindecoratie, plantgoed, tuinmeubilair, bomen, planten, onderhoud, werktuigen, antiek, decoratie, ambacht, kunst… Kortom in alles wat uw onmiddellijke buitenomgeving nodig heeft om van de tuinseizoenen te genieten. En hoe kan het anders in een land waar de buiken omvangrijk zijn, ook voor een hap en tap kun je hier terecht, evenals animatie met voor elk wat wils.
‘Zomeren’ is de opvolger van de eertijdse 4x4-Treffens met aansluitend mosselfeest, aanvankelijk rond de kleiputten Druyts in Beerse (1996), later in de Minderhoutse Blauwbossen (2001) totdat na 23 edities corona in 2020 elke samenscholing verbood. In april 2024 werd dit als totaal nieuw initiatief in het leven geroepen.
De organiserende Rotary besteedt de
opbrengst van het initiatief aan een goed doel. De gelden worden onder meer gesprokkeld bij sponsors en de opbrengsten van evenementen als deze. In het geval van ‘Zomeren’ betalen de verkopers standgeld en de bezoekers een inkomgeld van 8 euro. De -18-jarigen mogen gratis naar binnen. De voorbije edities brachten zo’n € 25000 op.
Dus, wie een goed doel wil steunen, op zoek is naar attributen voor tuin en buitenleven, of gewoon op zoek is naar een namiddagje amusement, vindt beslist z’n gading op 25 of 26 april in Merksplas-Kolonie. Neem voor meer info gerust eens een kijkje op www.zomeren.be. (nad)
Tinello speelt ‘Wie betaalt de veerman?’
TONEEL ‘Wie betaalt de Veerman?’ (Who pays the Ferryman) is een achtdelige BBC-serie, geschreven door Michaël J. Bird die werd opgenomen in het vissersdorpje Elounda op het Griekse eiland Kreta. In 1978 werd de reeks ook op de Nederlandse televisie een heuse kijkcijferhit. Peter van Bokhorst bewerkte dit spannende en romantische verhaal tot een beklijvend toneelstuk. Tinello brengt het in april en mei in zaal Cecilia op het podium in een tegie van Mark Accou en Chris Aerts.
Alan Haldane keert eind jaren zeventig terug naar Kreta waar hij tijdens de twee -
de wereldoorlog vocht aan de zijde van de partizanen. Na 38 jaar gaat hij op zoek naar zijn jeugdliefde Melina. Wanneer zijn oude vriend Babis hem vertelt dat zij al gestorven is en dat hij een dochter heeft, besluit Alan om op Kreta te gaan wonen. Zijn aanwezigheid zal er niet onopgemerkt blijven…
Praktisch: ‘Wie betaalt de veerman?’ met Dirk Lambrechts, Erik Sterck, Mieke Vervloet, Ine Aerts, Els Franken en Cis Verboven. Regie: Mark Accou en Chris Aerts. Er zijn voorstellingen op 16-17-1823-24-25-30 april (20 uur), 1-7-8-9 mei (20 uur) en 3 mei (15 uur). Reserveren:
Pas Geverfd en ‘De Bende Nauwelaerts’
TONEEL Zjosfinks brengt met Pas Geverfd zijn nieuwe voorstelling: ‘De bende Nauwelaerts’. Die wordt gespeeld in vier scènes; twee hiervan binnen in het Bezoekerscentrum Vallei van het Merkske en de andere twee buiten bij een korte wandeling, als het weer het toelaat. Er zijn vijf speeldata in mei.
Een en ander speelt zich af in 1915, de Eerste Wereldoorlog woedt in alle hevigheid. Vele burgers proberen te vluchten naar Nederland, maar den dodendraad staat danig in de weg. Het liep er bovendien vol Duitse soldaten. Gelukkig zijn er ‘grensgeleiders’, moedige mannen die met risico voor eigen lijf en leden, vluchtende burgers proberen te smokkelen naar het noorden.
In 1918 teisteren roversbendes heel Vlaanderen. De bende van Jan de Lichte, de bende van Zoersel, de bende van Bae -
kelandt,… De Bende Nauwelaerts teistert een groot gebied rond Antwerpen. Ze gedragen zich hier meedogenloos en zonder scrupules - plunderingen, overvallen, verkrachtingen, roofmoord,… Wie waagt zich nog buiten in het donker?
Maar er is meer: want wat heeft het 13de eeuwse verhaal van De vos Reynaert hiermee te maken? Zjosfinks spit het contrast en verband tussen roversbendes en smokkelaars uit en plaatst het verhaal van Reynaert hier tegenover. Satire en humor gaan hand in hand. En misschien kan dit verhaal zelfs in het licht geplaatst worden van wat zich de laatste jaren allemaal afspeelt op het wereldtoneel.
Praktisch: ‘De bende Nauwelaerts’ op vrijdag 8, vrijdag 15, zaterdag 16, vrijdag 22 en zaterdag 23 mei. Telkens in de Klapekster, Kolonie 41 in Wortel. De kostprijs bedraagt 15 euro. Onthaal van 19 tot
check de nog beschikbare plaatsen op de website www.tinello-toneelgezelschap. be. en stuur een mailtje naar info@tinello-toneelgezelschap.be. (pm)
19.30 uur. Meer info: www.pasgeverfd. be Inschrijven: zjosfinks@gmail.com. (fh)
Kleurrijke post van Alfred Ost
TENTOONSTELLING
Waaraan denk je bij de naam Alfred Ost (1884 - 1945)? Allicht kunstschilder, misschien ook paarden, Heilig Bloed of een volksmuseum? Ost produceerde duizenden schilderijen op canvas of papier, hij bracht voortdurend de wereld rondom hem in beeld. Wat minder mensen weten, is dat hij ook heel wat postkaarten ontwierp. In de expo (P) OST brengt het Stedelijk Museum van 15 maart tot en met 21 juni hiervan voor het eerst een overzichtstentoonstelling van deze kleurrijke postkaarten die ook nu nog gegeerde verzamelobjecten zijn.
De expo (P)OST in het Stedelijk Museum
laat je kennis maken met dit bijzondere stukje van zijn oeuvre. Doorgaans krijgen zijn schilderijen ruim aandacht, maar Ost legde zich ook toe op de productie van prentbriefkaarten. De onderwerpen ervan laten zich lezen als een biografie van zijn leven. Van zijn verblijf in Mechelen, het oorlogsverdriet van Wereldoorlog I of de impact van religie en de Vlaamse strijd, de postkaarten verbeelden de hoofdstukken van zijn levenswandel.
Praktisch: ‘(P)Ost’ in het Stedelijk Museum van 15 maart tot en met 21 juni, telkens van woensdag tot en met zondag van 14 tot 17 uur. Meer info op VisitHoogstraten. (fh)
Dorpsraden en stadsbestuur organiseren opnieuw Dorpscafés
PARTICIPATIE De klad zat er wat in toen de pauzeknop voor de dorpscafés werd ingedrukt. Deelnemers hadden te vaak het gevoel dat het veelal bij eenrichtingsverkeer bleef, dat er van echte participatie geen sprake meer was, of dat er van ‘dat nemen we mee’ nog maar weinig nadien in huis kwam. Hopelijk verloopt de doorstart dit jaar dan toch onder een beter gesternte. Er wordt immers in elke deelgemeente opnieuw een ‘dorpscafé’ georganiseerd.
Na een toelichting bij het meerjarenplan en de zaken die voorzien zijn voor het betreffende dorp, krijgen de aanwezigen de kans om vragen te stellen. Het is dan wel nodig om die, langs de eigen dorpsraad, tijdig aan het college te bezorgen.
Minderhout
Op woensdag 22 april om 20 uur in zaal ’t Markenhof, Koestraat 6. Vragen bezorgen voor 1 april.
Meerle
Op donderdag 23 april om 20 uur in parochiezaal Ons Thuis, Gemeenteplein 1. Vragen bezorgen voor 1 april.
Meersel-Dreef
Op woensdag 29 april om 20 uur in Taverne De Zevenster, Dreef 42. Vragen bezorgen voor 8 april.
Meer
Donderdag 30 april om 20 uur in de zaal op de Kloostersite, Mussenakker 13. Vragen bezorgen voor 8 april.
Wortel
Op maandag 4 mei om 20 uur in Zaal ’t Trefpunt, Poeleinde. Vragen bezorgen voor 11 april.
Hoogstraten
Op donderdag 7 mei om 20 uur. De locatie volgt. (fh)
Vogels
bekijken van op de fiets of op het scherm?
NATUURBEHOUD Op het activiteitenprogramma van Natuurpunt dit keer o.m. een vogelfietstocht, een lezing over gezonde voeding, een foto-café en het resultaat van het digitaliseringswerk van de collectie Jan Spannenburg. Voor meer info: info@natuurpuntmarkvallei.be.
Vogelfietstocht
Op 15 maart kan je tijdens een rustige fietstocht door de vallei van de Mark vogels observeren. Op enkele stopplaatsen geven natuurgidsen Niels en Annick uitleg over de soorten die te zien zijn. De focus ligt op de vogeltrek, maar er ook tijd om te genieten van de stilte en het landschap. Iedereen is welkom, de uitleg is voornamelijk afgestemd op een volwassen publiek. Vertrekken om 9 uur aan het Bezoekerscentrum Vallei van het Merkske.
Cursus volzet
In vijf theorielessen en vijf excursies rond natuur en erfgoed in het Land van Mark en Merkske nemen de lesgevers de cursisten mee op een ontdekkingstocht door de ontstaansgeschiedenis van de streek. De vorming van het landschap, de rol van het water, de invloed van de mens op het landschap komen aan bod. Tegelijk wordt stilgestaan bij de vraag hoe we vandaag met dat landschap omgaan en welke beheersmaatregelen nodig zijn
om waardevolle habitats te behouden. Er is ook aandacht voor de planten- en dierenwereld, en wat nodig is om de biodiversiteit veilig te stellen. Ook de geschiedenis wordt verkend - hoe leefden onze voorouders in de grensstreek, wat was hun band met kerk en landadel, welke sporen lieten de vele oorlogen na. Tot slot wordt vooruitgekeken naar natuurprojecten, de meanderende Mark, de uitdagingen door de klimaatverandering. De belangstelling voor de cursus bleek erg groot, de reeks is volledig volzet. Wie er niet bij kon zijn, krijgt ongetwijfeld nog nieuwe kansen bij toekomstige cursussen en activiteiten.
Patronen in de natuur
Het foto-café van vrijdag 20 maart om 20 uur heeft als thema “patronen in de natuur”. Herhalende structuren in planten, landschappen, schorsen of dieren… vormen patronen. Deelnemers brengen vijf foto’s rond dit thema en vijf andere zelfgemaakte natuurfoto’s mee, die worden in groep bekeken en besproken zodat je je technische bagage kan bijspijkeren. Je kan ze vooraf doormailen naar verschraegen.wim@telenet.be of meebrengen op een USB-stick.
Ultrabewerkte voeding
In de lezing “Hoe ons natuurlijke voedingspatroon steeds meer verdween”
Gidsen Annick en Niels nemen de geïnteresseerden opnieuw mee op een fietstocht met als thema ’vogels’.
op zaterdag 4 april gaat huisarts Staf Henderickx in op ultrabewerkte voeding. In zijn lezing schetst hij de geschiedenis van hoe ons natuurlijke voedingspatroon steeds meer verdween, welke psychologische en sociale invloeden ons aansporen tot het consumeren van ultrabewerkte voeding, de impact die dit heeft op onze hersenen en emoties. Ook de schimmige praktijken van een handjevol grote ‘voedseldealers’ komen aan bod, met het arsenaal aan artificiële ingrediënten, valse labels en onleesbare etiketten. Tegelijk biedt hij praktische tools om je eetgewoonten aan te passen, zonder dat je je volledige levensstijl hoeft om te gooien. De lezing heeft plaats op 4 april van 10 tot 12 uur in de bibliotheek in Hoogstraten. Inkom: 8 euro, leden van Velt en Natuurpunt betalen 5 euro. (Uitpas: 1 euro) Dit is een organisatie samen met Velt en Avansa Kempen.
Jan Spannenburg
De werkgroep Landschappelijk Erfgoed heeft de waardevolle collectie van Jan Spannenburg gedigitaliseerd. Alle opgezette dieren en items werden gefotografeerd, beschreven, geregistreerd en vervolgens opgeladen in een erfgoeddatabank. De collectie is nu online raadpleegbaar. Erfgoed Noorderkempen bood hierbij ondersteuning en stelt het digitale platform ter beschikking. Jan Spannenburg bestaat was een van de pioniers van natuurvereniging De Wielewaal in Hoogstraten. Met zijn grote kennis van de fauna bouwde hij een indrukwekkende
Atelier in Beeld
TENTOONSTELLING Op zaterdag 2 en zondag 3 mei kan je tussen 11 en 18 uur een bezoek brengen aan zestien ateliers waar 61 kunstenaars individueel of in groep hun werk tentoonstellen.
Hoogstraten
# Studio de/Ruimte, Moerstraat 6C: Amy Petitto - grafisch ontwerper; Ann Van Aperen - schilderkunst; Dieter Darquennes - schilderkunst; Guus Michielsen - schilderkunst
# Moerstraat 6F: Tine Brouw - schilderkunst
# Leemstraat 27: Staf Van Hullebuschbetonsculpturen
# Begijnhof 38: Ludo Knaepkens - schilderkunst
# Katelijnestraat 19 d: Dominique Van Huffel - schetsen, diverse technieken
Meer
# Meerdorp 42 : Staf Ghysebrechtsaquarel, acryl; Riet Mouws - gouache; Coby Eestermans - schilderkunst; Luce Van Nueten - gouache; Maria Geenenschilderkunst; Rita Jansen - gemengde technieken; Rita Sprangers - schilderkunst; Nelly Faes - schilderkunst; Gerda Rens - schilderkunst; Diane Mees -
Het vastleggen op beeld van alle items uit de collectie Spannenburg startte al in 2023.
verzameling op van opgezette dieren en vogels. Na zijn overlijden in 1990 kwam die collectie in handen van het stadsbestuur dat het beheer toevertrouwde aan Natuurpunt Markvallei. De collectie is nu te bekijken op www.kempenserfgoed.be/collectie-jan-spannenburg. (ao)
schilderkunst; Lief Huet - schilderkunst; Kees Van Boxel - schilderkunst; Rikkie Agemans - schilderkunst; Mai Vermeire - schilderkunst; Nele Verheyden - schilderkunst; Thea Van Kempen - schilderkunst
# Burg. Van Nuetenstraat 21: Brenda Van Eekelen - keramiek
# Heerle 86: Liesbeth Luisterburg - beweging; Lionel Van Den Bogaerde - schilderkunst
Meersel-Dreef
# Dreef 94: Anja Bastiaansen - schilderkunst
# Oude Tramweg 17: Simon Disler - schilderkunst
Minderhout
# Bredaseweg 54B: Wendy Van BeersBlok - schilderkunst
# Venhoefstraat 3: Els Jacobs - keramiek
Wortel
# Worteldorp 10 : Carie Van Der Kloot - tekeningen en schilderijen; Ingrid Gijzen - keramiek
# Kolonie 14: Eric Verhelst - sculpturen (fh)
DEZE MAAND
‘Sta bij’ is een authentieke vintage Pleysier
BOEK In zijn nieuwste novelle neemt de Rijkevorselse auteur Leo Pleysier ons mee aan tafel in een bovenzaaltje van “De Zwarte Ruiter”, een Hoogstraats restaurant waar de familie Brems een etentje organiseert. De jongste dochter, Anna, registreert alles wat er gebeurt en gezegd wordt tijdens de familiebijeenkomst. Ook “onzen Dirk” zit tot haar verbazing mee aan tafel, haar broer die al op jonge leeftijd was omgekomen. Een onverwachte tafelgast: “Beducht en op zijn qui-vive, als was hij een inbreker, kwam hij binnengeslopen”, zo luidt het, waarmee hij weer als vanouds inbreekt in haar leven.
Dirk was onwel geworden tijdens een fietstocht, opgenomen in het Hasseltse Virga Jesse ziekenhuis en stierf er aan de gevolgen van een infectie die hij zou hebben opgelopen tijdens een zwempartij. Hoezeer Anna en de anderen toen Maria hadden gevraagd en gesmeekt om bijstand, de bede was niet verhoord. Zoals ook Dirks roep om zijn moeder in het ziekenhuis vergeefs was geweest: “Hoe wij Dirk toen hoorden roepen en bidden en smeken om degene die niet meegekomen was.” De gebiedende wijs van ‘Sta bij’ bleef zonder gevolg.
Spiegel
Of toch niet, want zovele jaren later staat Dirk nog altijd dicht bij haar. Terwijl de tafelgesprekken verder meanderen van het menu en de favoriete thee naar Bouchez, beheerst haar broer steeds meer de gedachten van zijn jongste zus (die aanvankelijk met verstomming is geslagen door zijn aanwezigheid om een tijd later haar spraak te hervinden om hem tevergeefs aan te spreken). Ze denkt terug aan hoe dicht ze tegen Dirk aankroop bij de kachel om de winterkou te verdrijven of aan de spelletjes die ze samen speelden.
Ze herinnert zich zijn schooljaren (hij was meermaals van school gestuurd en vond pas rust toen hij zelf voor een landbouwopleiding in Stabroek koos), zijn vriendschappen (met boezemvriend Stefaan die hem vergezelde tijdens de fietstocht richting Duitsland) en vult haar eigen herinneringen aan met giswerk over de notities in zijn “geschenkzakagenda van het veterinair laboratorium kela uit Hoogstraten” die ze had teruggevonden. Titels van liedjes, meisjesnamen, uitgaven voor zijn brommer… vormen stukjes waarmee ze de puzzel van zijn herinnerde leven invult. Zoals zij dat ook onbewust al had willen doen toen ze letterlijk voor de spiegel zijn kleren had (in)gevuld enkele weken na zijn begrafenis.
Tegelijk vormt de lezer zich steeds meer een beeld van wie en hoe Anna is - haar relatie met haar ouders, met haar levenspartner, met nonkel Achiel en tante Jeanne waar ze vaak had verbleven. En doorheen het gebabbel en de herinneringen, krijgen we ook even een inkijk hoe er in haar eigen leven een stuk onzekerheid en angst geslopen zijn. ‘Sta bij’ is misschien ook voor haar wel de verzoekende wijs.
Vintage
Zoals dat gaat met een gestorven geliefde, is de afwezige Dirk uiteindelijk de meest aanwezige in het gezelschap. Hij is de lege plek die voor altijd achter blijft in de levens van moeder en vader (die “doodsbleek” de tafel een tijdje verruilen voor een rotan stoel aan het raam met uitzicht), en van Anna (die “onzen Dirk” uiteindelijk helemaal alleen en in het donker zal moeten achterlaten). Maar niet het gemis overheerst: “En zo plezant
dat het was om onzen Dirk na al die tijd weer terug te zien. Zo fijn om in Hoogstraten nog eens samen met hem aan tafel te kunnen zitten. Zo’n deugd dat het deed om hem daar in zijn eigen kleren weer dicht bij mij te hebben.”
Alweer een vintage Pleysier, deze ‘Sta bij’. De materie is ondertussen gekend, het familieweefsel is herkenbaar, de taal en de setting zijn Kempens vertrouwd, de beelden en motieven schuilen in wat op het eerste gezicht weinig meer lijkt dan alledaagse gesprekken. Vertrouwde ingrediënten in het proza van Pleysier dus, toch wordt dit alles op geen enkel moment een simpele herhaling. Zijn thematiek en zijn schrijftechniek zijn een meanderende rivier, traag stromend en doelgericht, met taal die de tijd neemt om rustig in de zandbodem te infiltreren. Nooit spectaculair, maar o zo authentiek. En zo blijft Leo Pleysier een unieke stem in ons literaire landschap.
‘Sta bij’ van Leo Pleysier telt 96 pagina’s en is uitgegeven bij de Bezige Bij. Prijs: € 22,99 (e-boek € 12,99). (mdl)
‘Mettertijd’ vindt zijn weg…
BOEK In ons vorige nummer stelden we onze huisdichter Marleen Franssen voor. Zij publiceerde recent haar eerste bundel ‘Mettertijd’. We mogen een exemplaar hiervan schenken aan een van onze lezers. Dat werd Marleen de Vrij, op onze vraag waarom zij dit bundeltje graag wil luidde het antwoord “omdat ik elke dag op fb dagelijkse gedachten zet en hiermee vele mensen help” - iets waar ook teksten van Marleen kunnen toe bijdragen.
Wij contacteren de winnaar een dezer dagen. Wie het fraai uitgegeven bundeltje ‘Mettertijd’ wil kopen, vindt het overigens in de Wereldwinkel of bij Marleen zelf (niet bij Standaard Boekhandel). (mdl)
BRASSBAND 2026 belooft een historisch jaar te worden voor de Brassband BorderBrass. Dit jaar viert de formatie haar 25-jarig jubileum en dat laten ze niet ongemerkt voorbijgaan. Met een topconcert, een buitenlandse tournee en een optreden tijdens een sportevenement op wereldniveau is de feestkalender meer dan gevuld.
Programma
Jubileumconcert
Het startschot van de festiviteiten vindt plaats op zaterdag 25 april. De band strijkt dan neer in de vertrouwde Rabboenizaal voor een uniek jubileumconcert. Voor deze gelegenheid is er achter de schermen maandenlang gesleuteld aan een speciaal programma. Bezoekers kunnen een muzikale tijdreis verwachten die de afgelopen 25 jaar samenvat: van de prille begindagen tot de allerleukste nummers van nu, aangevuld met verrassende nieuwe arrangementen. Het belooft een avond vol nostalgie en muzikaal vakmanschap te worden.
Concertreis
Het feest blijft niet beperkt tot de eigen regio. In de maand mei pakt de band de koffers voor een vierdaagse concertreis. De muzikanten trekken de grens over om hun passie te delen met een internatio -
Kris Voeten”
naal publiek. Dagelijks wordt, op een ander podium, een concert gebracht. Deze tournee dient niet alleen als viering van het zilveren jubileum, maar ook als ultieme voorbereiding op wat er later dat jaar nog te wachten staat.
WK hockey 2026
Als kers op de taart heeft de band, op basis van hun YouTube-kanaal, een uitnodiging ontvangen die nog lang in het geheugen zal blijven hangen. In augustus 2026 zal de band de prestigieuze openingsceremonie van het WK Hockey, dat in Nederland en België plaats vindt, opluisteren. Het feit dat de band is gevraagd voor dit mondiale sportevenement onderstreept hun reputatie en kwaliteit.
Groenten en Bloemen
In het kader van dit jubileum organiseert Brassband BorderBrass, in samenwerking met VVV en Horeca Hoogstraten op zondag 20 september een jubileumfestival tijdens de autovrije zondag van groenten en Bloemen. Meerdere orkesten maken hun opwachting om het publiek te trakteren op vrolijke muziek uit alle genres en stijlen.
Najaarsconcert
De afsluiting van het jubileumjaar vindt plaats op 21 november in de Rabboenizaal. Voor dit feestelijk concert werd de internationale solist Lode Violet aangetrokken. Hij brengt naast eigen composities ook bekend en minder bekend solowerk op wereldniveau. Beslist een optreden om naar uit te kijken.
In vogelvlucht
In 2001 wilden enkele enthousiaste fanfaremuzikanten een grotere uitdaging om hun technische kwaliteiten te botvieren. Ze besloten om een brassband op te richten, toen nog een quasi nieuwe orkestvorm in onze regio. Doordat er enkel koperinstrumenten en percussie aanwezig is, vereist dit van de muzikant een grotere dosis speeltechniek en uithoudingsvermogen. Met attributen zoals dempers en percussie wordt een brede klankkleur bereikt.
Brassband BorderBrass wil muziek brengen uit het grote arsenaal van originele werken en arrangementen uit het lichte en klassieke genre, variërend van “klassiek” tot “easy-listening”. Door toedoen van verschillende deskundige dirigenten ging het muziekpeil flink omhoog. Maar het was aanvankelijk moeilijk om financieel rond te komen. De vele kosten leken zelfs op een faillissement uit te draaien. Ook de verplichte (wettelijke) administratie dreigde roet in het eten te gooien.
Uiteindelijk werd besloten om de werking kritisch te herbekijken en met enkele innovaties het roer drastisch om te gooien. Het orkest klom stilaan uit de put en men kon zich voor 100 % focussen op de muziek. Met een nieuwe dirigent kwam er een nieuwe muzikale wind, en werd besloten om deel te namen aan muziekwedstrijden.
In 2012 kon de band zich bij de eerste deelname aan provinciewedstrijden plaatsen in de afdeling “uitmuntendheid”. In 2016 klom de band een categorie hoger in “ere-afdeling”. Dat was de op een na hoogste muziekafdeling in België. Naast de wedstrijden was het de bedoeling om concerten te brengen op hoger niveau, al dan niet in samenwerking met (lokale, nationale als internationale) solisten.
Zo waren er concerten met Jan de Maeseneer, Nick Ost, Tim de Maeseneer, Sam Vloemans, Anne en Michiel Van Opstal, en Florejan Verschueren. Ook met “The Ballerino”, een komisch multi-instrumentalist werd het publiek aangenaam verrast. Ook in de toekomst worden nog leuke concerten gepland.
Praktisch: Voor meer info over Brassband BorderBrass neem je contact op via de website of een lid. Kaarten voor het jubileumconcert op 25 april in de Rabboenizaal zijn verkrijgbaar via de muzikanten of de dienst toerisme (VisitHoogstraten) of via de website van BorderBrass. Het aantal plaatsen is beperkt. (red)
Autobanden René Van Hasselt an Hassel
Langenberg 15 2323 Wortel
Tel. 03 314 57 32
GSM 0477 30 71 22 www.autobandenvanhasselt.be
-
Centrale verwarming Vloerverwarming Sanitaire installaties
VERENIGING In september 2025 schreven 6 scholen uit groot Hoogstraten zich in voor de grote journalistenwedstrijd van het Davidsfonds: ‘t Dreefke, de Klimtoren, Scharrel, de Meerpaal, GBH Torenhoog en het Spijker. De leerlingen van het vijfde leerjaar zetten hun journalistieke pet op en gingen aan de slag met de titel ‘Is dat echt?’ In totaal namen 180 leerlingen aan de wedstrijd deel. Uiteindelijk selecteerde de jury de 18 beste verhalen.
Voor dat knappe journalistieke werk zette het Davidsfonds Hoogstraten de schrijvers in de bloemetjes. Zij ontvingen een diploma en een boekenprijs. Zondag 1 maart werden zij, met hun ouders en grootouders, broertjes en zusjes uitgenodigd in de gemeenteschool van Hoogstraten. Zij waren met een 80-tal op de afspraak.
De hoofdprijs ging naar Martha Huybrechts met haar opstel ‘Het grote geheim‘. Maar alle 18 kinderen waren winnaars en ze mochten hun diploma in ontvangst nemen uit de handen van An Fockaert, schepen van onderwijs, en Arnold Wittenberg, schepen van cultuur.
Blije gezichten dus, voor de ze journalisten-in-spe een absolute hoogdag!
Deze schrijfwedstrijd motiveert leerlin -
Lentelezen en fundelen…
BIB Geen paasvakantie en lentebloemen zonder… lentelezen. Elke woensdag vertellen voorlezers leuke verhalen op een pleintje in Hoogstraten. Hun verteltheater is niet alleen plezant, het sti -
muleert ook de taalontwikkeling en de fantasie van de kinderen. Je kan gratis terecht op woensdag 8 april van 14 tot 15 uur op de Donkakker in Meer en op woensdag 15 april van 14 tot 15 uur op het
gen zeker om nog meer te lezen en te schrijven. Taal is immers zo belangrijk en aan die taalontwikkeling wil het Davidsfonds graag bijdragen. (jaf)
speelplein van de Wereldakker in Hoogstraten. Inschrijven is niet nodig.
Wie op zoek is naar een zinvolle invulling van de schermtijd, vindt misschien wel z’n gading in een digitaal prentenboek of fundel. Bij een wordt het verhaal voorgelezen, ondersteund door bewegende beelden. Vervolgens zijn er puzzels, kleurplaten en andere spelletjes bij het digitale prentenboek. Hoe fundelen? Installeer de app ”Fundels” op je smartphone, tablet of computer; open die en klik op het rode biblogo; meld je aan met je Mijn-Bibliotheekaccount; kies een fundel uit de catalogus en klik op ”Lenen” De uitleentermijn bedraagt twee weken, jaarlijks kan je maximaal 52 fundels lenen.
Ten slotte ook nog vermelden dat de eerstkomende spelavond plaats heeft op dinsdag 14 april van 18.30 tot 22 uur in de hoofdbib Lindendreef. Deelname is gratis.
Meer info over deze activiteiten vind je aan de balie in de bib of via mail aan bibliotheek@hoogstraten.be. (mdl)
REDACTIE
Jan Fret
+32 (0)472 97 12 87 redactie@demaand.be
DORPSNIEUWS
� HOOGSTRATEN
Patrick Melis
+32 (0)497 41 40 29 hoogstraten@demaand.be
� MEER
Marcel Adriaensen
tel. 03 315 90 40 meer@demaand.be
� MEERLE
Jan Fret
+32 (0)472 97 12 87 meerle@demaand.be
� MEERSEL-DREEF
Jef Jacobs
tel. 03 315 73 64 meersel-dreef@demaand.be
� MINDERHOUT minderhout@demaand.be
� WORTEL wortel@demaand.be
SPORTNIEUWS
Rob Brosens
+32 (0)478 59 58 18 sport@demaand.be
Niet alle beeldmateriaal wordt ons met auteursgegevens overgemaakt. Neem contact op met de redactie voor eventuele rechten.
ADVERTENTIES
Jan Croes
+32 (0)477 66 11 60 advertenties@demaand be
ABONNEMENTEN
Nico Robbemont
+32 (0)476 54 88 54 abonnementen@demaand.be
ADMINISTRATIE
administratie@demaand.be
Verantwoordelijke uitgever: F. Brosens, Begijnhof 27 2320 Hoogstraten
3000 deelnemers gezocht voor Beweeg je Brein!
ZORG EVENEMENT Op zaterdag 25 april vormt de stad het decor voor een unieke wereldrecordpoging: 3000 mensen bouwen samen één gigantisch, bewegend menselijk brein. Een uur lang bewegen ze synchroon op muziek. Dat doen ze niet zomaar voor het spektakel, maar als statement in de strijd tegen dementie en alzheimer. Het thema raakt immers steeds meer gezinnen en buurten - ook hier, dicht bij huis. In Hoogstraten stijgt het aantal mensen met dementie tussen 2018 en 2035 met maar liefst 82,4%. Daarmee behoort de stad tot de sterkste stijgers in Vlaanderen.
Het initiatief kreeg de passende naam ‘Beweeg je Brein!’. Het betreft een samenwerking tussen BeweegCoach Hoogstraten, Alzheimer Liga Vlaanderen, Stad Hoogstraten en studenten van Thomas More. De organisatoren willen niet alleen bewustwording creëren, maar ook €100.000 inzamelen voor een nieuw dementieproject dat later dit jaar van start gaat.
“We willen tonen dat mensen met dementie niet vergeten worden,” zegt initiatiefneemster Miriam Koers. “Door letterlijk samen te bewegen in de vorm van een brein maken we dit zichtbaar, voelbaar en onvergetelijk. Het resultaat is een perfect levend brein vanuit de lucht waar 3000 mensen 60 minuten lang een zichtbaar, bewegend brein vormen.” Dro -
nes leggen het bewegende brein vast als een symbool voor verbondenheid, zorg en solidariteit..
Met de slogan “We zien jullie. We vergeten jullie niet.” geven de organisatoren een hartverwarmend signaal aan iedereen die leeft met dementie en aan hun naasten. Iedereen is welkom om deel te nemen: individuen, clubs, verenigingen en bedrijven. De nschrijvingsprijs bedraagt €25 per deelnemer. Donaties vanaf €40 zijn fiscaal aftrekbaar. Wie niet kan deelnemen, kan het initiatief steunen via een bijdrage of promotie binnen zijn netwerk.
Miriam: “De opbrengst van deze actie wordt besteed aan het inleggen van een wandelroute in Hoogstraten voor mensen met dementie. Op bepaalde plaatsen langs de route zullen bordjes worden geplaatst met een actie die de wandelaars moeten doen. Zo willen we de mensen er aan laten herinneren dat het belangrijk is om goed te ademen, goed te bewegen, zodat de hersenen voldoende zuurstof krijgen.”
Praktisch: ‘Beweeg je Brein’ op zaterdag 25 april in het Klein Seminarie. Deelnemers verzamelen om 12 uur, waarna instructies volgen. De recordpoging heeft plaats van 15 tot 16 uur. Inschrijven en info via www.alzheimerliga of via www. beweegcoach.net. (pm)
je Brein’.
BeweegCoach Miriam Koers is een van de drijvende krachten achter ‘Beweeg
Vertrouwde namen bundelen hun expertise in Vesta Advies
BANK VERZEKERING IMMO In augustus 2023 verdween een vertrouwd stukje Hoogstraatse geschiedenis uit het straatbeeld. Op de hoek van de Vrijheid en de Gravin Elisabethlaan gingen de muren van het iconische Hotel De Tram tegen de vlakte. Vandaag krijgt deze locatie echter een nieuwe invulling met Vesta Advies. Het kantoor is zowel bankagent van Crelan als onafhankelijk verzekeringsmakelaar,klanten kunnen er dus terecht voor hun bankzaken én verzekeringen. Daarnaast vindt ook Immopoint Verhoeven onderdak op dezelfde site. Jonas Verhoeven, Philip Kerremans, Tinne Van Looveren en Bart De Ryck zijn de vertrouwde namen achter dit initiatief.
Vertrouwd viertal
Achter Vesta Advies staan vier vertrouwde gezichten uit de regio: Philip Kerremans en Bart De Ryck van Versmissen, Janssens & Partners; Jonas Verhoeven en Tinne Van Looveren van de kantoren Verheyen-Quirynen & Verhoeven. Wat jarenlang naast elkaar bestond als sterke lokale kantoren, groeide nu dus uit tot één gezamenlijke organisatie. Door de krachten te bundelen willen de vier bestuurders hun klanten nog beter begeleiden bij belangrijke financiële keuzes, van dagelijkse bankzaken tot verzekeringsoplossingen en investeringen.
De naam Vesta werd daarbij bewust gekozen. In de Romeinse mythologie was Vesta de godin van het huis en de haard, symbool voor bescherming, vertrouwen en continuïteit. Dat sluit aan bij de rol die het kantoor wil opnemen: een betrouwbare partner die mensen begeleidt bij
het beschermen en opbouwen van hun toekomst.
Complementair
De vier bestuurders brengen elk hun eigen ervaring en specialisatie mee. Zo ontstaat een complementair team waarin bankieren, verzekeringen en vastgoedadvies elkaar versterken.
Jonas Verhoeven ontwikkelde zijn activiteiten in Merksplas en Meer, waar hij zowel bank- als verzekeringsactiviteiten uitbouwde en daarnaast ook actief werd in vastgoed via Immopoint Verhoeven. Tinne Van Looveren groeide uit tot een vaste spil binnen het kantoor Verheyen-Quirynen en bouwde een sterke expertise op in verzekeringen.
Philip Kerremans en Bart De Ryck bouwden de voorbije jaren verder aan Versmissen, Janssens & Partners, samen met medezaakvoerder Guido Van Herck, die lange tijd mee aan het roer stond van het kantoor. Het kantoor groeide in Hoogstraten uit tot een gevestigde naam voor bank- en verzekeringsadvies.
Samen sterker
De evoluties binnen de financiële sector versnelden de samenwerking. Door de integratie van AXA Bank in Crelan kwamen verschillende kantoren uit dezelfde regio onder dezelfde bankgroep terecht. In plaats van elk afzonderlijk verder te werken, kozen de vier ondernemers voor een gezamenlijke toekomst. Door hun kantoren samen te brengen konden ze hun expertise bundelen, investeren in
een groter team en hun dienstverlening verder versterken. Lokale verankering en een brede dienstverlening moeten hand in hand gaan.
Vandaag wordt Vesta Advies geleid door Jonas Verhoeven, Philip Kerremans, Tinne Van Looveren en Bart De Ryck. Vanuit de kantoren in Hoogstraten en Merksplas sturen zij samen een team van bijna dertig medewerkers aan. Klanten kunnen er terecht voor bankdiensten via Crelan én verzekeringen via het onafhankelijke makelaarskantoor, met één team dat beide domeinen combineert. Daarnaast is het kantoor sterk gespecialiseerd in voor onze regio belangrijke land- en tuinbouwsector waarvoor specifieke financiële en verzekeringsoplossingen worden uitgewerkt.
Aan het kantoor in Hoogstraten bevindt zich bovendien een bankautomaat die vrij toegankelijk is voor iedereen. Zo blijft ook de toegang tot contant geld in het centrum van de stad gegarandeerd.
Lokaal
Ondanks de schaalvergroting blijft de lokale verankering centraal staan. Vesta Advies richt zich op particulieren, zelfstandigen, kmo’s en land- en tuinbouwbedrijven uit de regio. De vier bestuurders delen dezelfde visie om klanten te begeleiden met persoonlijk advies en zo duurzame relaties op te bouwen. Dit is een volwaardig alternatief voor de grootbanken: met dezelfde professionele dienstverlening, maar ook met de nabijheid, flexibiliteit en betrokkenheid van een lokaal kantoor waar klanten terechtkunnen voor advies op maat. (rob)
Het Vesta viertal maakt zich sterk een valabel en lokaal verankerd alternatief voor de grootbanken te bieden.
Het nieuwe pand pal in het Hoogstraatse centrum waar de Tram zo lang beeldbepalend is geweest.
HOOGSTRATEN
Café De Wachtzaal weer open aan de Statie
HORECA Na een ingrijpende renovatie gingen op dinsdag 11 maart de deuren van café De Wachtzaal opnieuw open. De broers Diederik en Siebe Sterkens ontvingen vanaf de middag hun eerste gasten, en het werd meteen een drukke dag om niet snel te vergeten.
“Tot ’s avonds bij sluitingstijd is het lekker druk geweest,” vertelt Siebe met een brede glimlach. De heropening lokte niet alleen nieuwsgierigen uit de buurt, maar ook vaste waarden en toevallige passanten die het café in een nieuw jasje wilden zien.
Dat Hoogstraten duidelijk snakte naar een echte volkscafé, bleek uit de reacties van de aanwezigen. “Eindelijk nog eens een café waar de tap belangrijker is dan de menukaart,” klonk het tevreden. En ook: “Hier durf ik nog alleen naartoe komen, want aan de toog kom je altijd wel iemand tegen die je kent.”
Met het vernieuwde interieur, een ruime
toog en de vertrouwde sfeer van weleer, lijkt De Wachtzaal weer helemaal klaar om zijn plek in het stadsleven in te nemen. En zodra de lentezon de kop op -
steekt, lonkt bovendien het grote terrasde ideale plaats om in goed gezelschap te genieten van een frisse pint en een babbel, precies zoals het hoort. (pm)
Carrefour Meer neemt vestiging in Hoogstraten over
WARENHUIS Uitgerekend op 25 februari, de 23ste verjaardag van de nieuwe uitbater Cedric Nooyens, organiseerde Carrefour Hoogstraten een openingsweekend. Die nam na de vestiging in Meer ook deze in Hoogstraten over.
Cedric weet waar hij aan begint. Vijf jaar geleden nam zijn moeder Linda Joosen de Carrefour in Meer over. Beide zaken, Meer en Hoogstraten, waren samen met nog vijf anderen in handen van dezelfde uitbater, een man uit Heist-op-den-Berg. Al die zaken, ook die in Hoogstraten, werden uitgebaat door een garant, toch een verschil met een eigen zaakvoerder. “Dat was
hier eind vorig jaar duidelijk zichtbaar”, zegt Cedric daarover.
Kleuren
De laatste jaren kwam Carrefour België meer dan eens in het nieuws. Carrefour heeft in België een 700-tal winkels waarvan er een aantal zouden sluiten. Van die 700 vestigingen zijn er een 40-tal hypermarkten. Die herken je aan het blauwe logo. Het zijn zeer grote zaken, waar naast voeding ook non-food, zoals elektro, kledij, speelgoed en noem maar op verkocht worden. De Carrefour langs de ringlaan in Turnhout is zo’n hypermarkt. De hypermarkten zijn allemaal in beheer van Carrefour zelf. Daarnaast zijn er ongeveer 400 Carrefour Market winkels, met een rood logo. In die winkels, zoals Hoogstraten en Meer worden naast voeding de normale huishoudproducten verkocht. En dan zijn er nog Carrefour Expres winkels met een groen logo. Dat zijn kleinere buurtwinkels, vaak voor snelle boodschappen. In Merksplas bij de kerk is zo’n Carrefour
Zelfstandig
Alhoewel er weinig gecommuniceerd wordt, zijn de zelfstandige winkels niet bedreigd, ook niet nu onlangs een mogelijke wijziging in de strategie van Carrefour werd aangekondigd. Deze winkels nemen uiteraard nogal wat producten van Carrefour af, maar zijn vrij om die aan te vullen met andere zaken.
“We mikken ook op verse producten. Niet enkel vers fruit, maar ook wat de bakkerij betreft, die wordt aangeleverd door bakkerij Wouters uit Kalmthout, of charcuterie en vlees dat we zelf verwerken en geleverd wordt door Charles en Bleijenberg.” En - niet onbelangrijk - uiteraard vind je hier ook De Hoogstraatse Maand… (fh)
Tom Huybs en Linda Joosen, uitbaters van Carrefour Meer en haar zoon Cedric die de winkel in Hoogstraten overnam.
SCHOOL Voor de tweede keer organiseerde VITO Hoogstraten vlak voor de kerstvakantie een kersthappening. De opbrengst bedroeg maar liefst 3.000 euro, te verdelen over twee lokale goede doelen: ’t Verzetje en De Kleine Strijders. Leerlingen, leerkrachten en sympathisanten boden eigenhandig gemaakte werkstukken aan, vaak vervaardigd uit gerecupereerde materialen. De verschillende studierichtingen legden daarbij al hun creativiteit aan de dag. Naast deze verkoopstandjes was ook de winterbar een hit.
Reden genoeg om al aan een volgende editie te denken! (pm)
TWEEDEHANDS Je zolder, garage of tuinhuis zit misschien nog wel vol met spullen die je waarschijnlijk nooit meer gebruikt. Hety ideale moment om op te ruimen en er anderen mee blij te maken. Daartoe organiseren Raak en de Gezinsbond Hoogstraten op zondag 3 mei een
gezellige garageverkoop in alle straten van 2320 Hoogstraten. Je kan er terecht van 8 tot 15 uur.
Inschrijven is verplicht, dat kan tot en met donderdag 23 april via www.gezinsbondhoogstraten.be. Deelname is gratis
voor leden van Raak en de Gezinsbond. Niet-leden betalen 6 euro. De organisatoren zorgen voor de promotie. Op de dag zelf vind je de deelnemerslijst bij de Dienst Toerisme, Vrijheid 149 ( tussen 8 en 14 uur) of online op www.gezinsbondhoogstraten.be. (pm)
‘Dansen Geblazen’ voor Sint-Catharina en ‘t Spagaatje
FANFARE Op zaterdag 2 mei concerteert de Koninklijke Fanfare Sint-Catharina in de Rabboenizaal in Hoogstraten. Met op de affiche ”Dansen Geblazen” is het geen verrassing dat de dansmuziek centraal staat. Dat mag je breed interpreteren: van een Middeleeuwse dans, naar de typische Griekse Zorba over populaire dansmuziek zoals o.a. The Hum en Esspresso Macciato, maar ook filmmuziek uit Dances With Wolves staat op het programma.
Voor dit concert werken ze samen met dansgroepen van ’t Spagaatje die op enkele nummers een choreografie brengen. Een uitdaging voor beide partijen om op live muziek het juiste tempo en
timing aan te houden. Vooraf treedt het jeugdorkest op als voorprogramma.
Praktisch: concert van KF Sint Catharina Hoogstraten op 2 mei in GC Rabboeni -
zaal, deuren om 19 uur, aanvang concert om 19.30 uur. Inkom 12 euro (gratis onder 18 jaar); in VVK 10 euro bij Visit Hoogstraten of te bestellen via fanfarehoogstraten@hotmail.com. (jaf)
Op de foto vlnr : Hilde Laurijssen, Leen Koyen, Floor Janssens, Tinne Brokken, Toon Verheyen (de kleine Strijders), Fredrik Pollet (‘t Verzetje), Karin Van Sande, Nisa Royens , Ann Aerts en Chris Aerts.
Dorpsraadcafé op 30 april
PARTICIPATIE Na een sabbatjaar voor het dorpsraadscafé is er dit jaar weer een overleg tussen de Meerse bevolking en het nieuwe schepencollege. De dorpsraad heeft hiervoor, samen met het stadsbestuur, 30 april uitgekozen. Als alles goed verlopen is heeft u een uitnodiging hiervoor in de brievenbus ontvangen.
Je kan vooraf (tot 8 april) vragen stellen of opmerkingen maken over zaken waarover het stadsbestuur bevoegdheid heeft en wat anders en beter zou kunnen. Dit kan per mail of per briefje aan de dorpsraad. Kleine mankementen worden niet op de avond zelf behandeld, ze kunnen best rechtstreeks als melding aan de diensten doorgegeven worden via de website van Hoogstraten.be/meldingen.
De ingediende vragen worden op dit overlegmoment behandeld. Daarnaast zal de dorpsraad zelf ook haar punten van de afgelopen jaren naar voren schuiven om hierop hopelijk antwoord te krij -
Ter hoogte van de stuw aan de Mosten steekt het fietspad de Mark over. Nogal wat mensen vinden het fietsbruggetje daar te smal. Voor hen valt er wellicht goed nieuws te rapen op het dorpsraadcafé. En hopelijk nog veel meer...
gen. Over de aangehaalde zaken kan ook nog met het schepencollege in overleg gegaan worden. Verder zal het stadsbestuur haar eigen beleidsplan voor de komende jaren toelichten. Stof genoeg voor hopelijk een boeiende en vruchtbare overlegavond. Welkom dus op 30 april om 20 uur in de zaal op de kloostersite. (ma)
O O R D V A N D E M A A N D (56)
OK, jij alleen beslist!
1. Een voltreffer dankzij deze kleine
2. Baas van een kapucijnenklooster
3. Klein levend wezentje dat de Weytsen heeft besmet
4. Bundel gewonnen door Marleen de Vrij
5. Volgens Louis heb je ze nodig om een bank binnen te geraken
6. Zowel Leen als Remke zijn het
7. Het is roze en HVV zit erop
8. Terug open aan de statie in Hoogstraten
9. Het zou de allereerste zijn in Minderhout
10. Duikt ineens terug op in alle deelgemeenten
11. Deze erfgoeddag zit er vol van
12. Wie moet er betaald worden volgens Tinello? (jc)
IJ’ is één vakje.
Mail het woord uiterlijk dinsdag 14 april door naar woord@demaand.be en maak kans op een cadeaubon van Hoogstraten voor de waarde van 20 euro. Of stuur naar: DE HOOGSTRAATSE MAAND, Begijnhof 27, 2320 Hoogstraten. Vergeet niet uw naam en adres te vermelden.
Oplossing maart
cadeaubon van € 20 gaat naar: Marc Van Aelst, Bredaseweg 19, 2322 Minderhout
W
Antiek- en Vlooienmarkt van De Eendracht
TWEEDEHANDS Fanfare ’De Eendracht’ - Meer organiseert in de kleuterschool, Terbeeksestraat 6 in Meer de jaarlijkse antiek- en vlooienmarkt. Op zaterdag 11 april van 14 tot 18 uur en op zondag 12 april van 9 tot 12 uur kan je de aangeboden materialen bezichtigen en in voorverkoop de al geprijsde voorwerpen kopen. Op zondag 12 april om 13.30 uur volgt de verkoop per opbod van de genummerde spullen.
Wie nog materiaal heeft dat voor de vlooienmarkt in aanmerking komt, kan dit melden aan René Van Bladel, Gestelsestraat 4, tel. 0473.13.96.18 of Peter Stes, Terbeeksestraat 58a, tel. 0496/18.03.72. Ook in de loop van het jaar is alles hier welkom.
De markt is altijd de moeite om langs te komen en misschien wel het gebruiksvoorwerp, sieraad, juweel of meubelstukop de kop te tikken waar je al zo lang naar op zoek was… Er is ook een uitgebreide boekenstand. (ma)
Het is ieder jaar weer best plezant om de biedingen en de verkopen te zien verlopen.
Chiroweekend vol van activiteiten
Een momentopname van de spektakelnamiddag vorig jaar…
JEUGDBEWEGING In april is er traditiegetrouw het Chiroweekend. Het programma gaat op vrijdagavond 10 april van start met een sfeervolle quiz (aanvang om 20 uur, deuren 19.30 uur) met zware bieren en een heleboel leuke prijzen te winnen. Zaterdag 11 april kunnen alle Meerse kinderen zich komen uitleven op de kindernamiddag (14 uur) die wordt afgesloten met een misviering (17.45 uur) en een te gekke kinderfuif (19 uur). Daarna volgt de vertrouwde Frisco in den Disco fuif (met zoals de traditie dat voorschrijft ook echte frisco’s!). Op zondag is er nog een eetfestijn (11.30 uur) en de indrukwekkende spektakelnamiddag (14 uur). Goed weer is alvast besteld, nu nog uw goesting en goed humeur. Al zal de chiro daar misschien ook wel mee voor zorgen… (ma)
In de file voor benzine, dat kan anders!
VERKEER Staat u graag in de file? Vast niet. Kom je van Antwerpen via de E19 dan heb je wellicht je portie al gehad. En eenmaal in Meer verwacht je geen file meer. Maar tijden veranderen. Vandaag riskeer je weliswaar niet meteen een gewone file, wel een tankfile. Onze noorderburen (en dus noodgedwongen ook wijzelf) die aanschuiven bij de eerste beste pomp over de grens. Een binnenwegje zoeken om deze file te vermijden dan maar... Maar wat als je zelf wil tanken, aanschuiven dan maar?
Gelukkig hebben de tankstations een oplossing gevonden voor de lokale inwoners. Aan de file zelf is niks te doen, het fenomeen zorgt voor de betrokken tankstations trouwens ook voor een hogere omzet. Maar de lokale inwoner hoeft niet meer aan te schuiven, laat je favoriete tankstation met een berichtje weten wat en waar je wil tanken en er komt een heuse tankservice bij jouw thuis. Je hoeft je voor een keer dus zelfs niet te verplaatsen. Dit idee wordt vanaf volgende maand in praktijk gebracht.
Geïnteresseerd? Laat dan snel iets weten: je krijgt vervolgens de eerste van de maand een tijdslot toegewezen dat je mee zelf kunt bepalen. De plaatsen zijn beperkt, de vraag wellicht
hoog. Wie er zeker bij wil zijn, stuurt een berichtje sturen naar meer@demaand.be met de vermelding ‘Tank0401’ en je adresgegevens. Wordt ongetwijfeld vervolgd! (ma)
Boerenbuitentocht brengt meer dan 660 deelnemers op de been
WANDELEN Raak Meer is bijzonder tevreden over de door hen georganiseerde Boerenbuitentocht van 8 maart. Deze kende met 655 wandelaars een grote opkomst. Het goede weer zat daar waarschijnlijk ook wel voor iets tussen. Achteraf niks dan
Bij aardbeienteler Adriaensen konden de wandelaars even bekomen van de inspanning.
Geslaagde bingo van Samana
VERENIGING Samana Meer organiseerde op donderdag 26 februari een goed bijgewoonde bingonamiddag. Jos Sterkens leidde samen met Agnes en Marcel het bingospel. Na drie spelrondes met leuke prijsjes was het tijd voor sandwiches en een koffiekoek met koffie of thee. De namiddag eindigde dan ook met een heel stel blije en gelukkige mensen. Ook wie geen bingo had, kreeg toch nog wat lekkers mee naar huis. Een volgende activiteit staat op 17 april op stapel. (ma)
Garageverkoop van Raak
TWEEDEHANDS Daar is de garageverkoop weer: doorheen je dorp allerlei verkoopsstandjes bekijken en, zo mogelijk, je slag slaan. Zondag 26 april is het weer zover in Meer. De lijsten met exposanten-deelnemers vind je op die dag gratis bij Miriam Gommers Meerleseweg 25a te Meer 03-315.94.79. Op de foto een momentopname van de editie 2010. (ma)
positieve reacties over het trject, ook de pannenkoeken, verse soep en sterke bieren vonden vlot een bestemming. Het is nu dus alweer uitkijken naar een volgende editie! (ma)
De organisatoren hadden enkele mooie plekjes gevonden waar je anders nooit komt, zoals dit mooie wandelpad dat een eigenaar open stelde.
Gezelligheid troef en vollebak bij de bingonamiddag van Samana in zaal Victoria.
PARTICIPATIE
Het is ondertussen 3 jaar geleden dat het nog eens dorpsraad of dorpraadscafé, hoe je het ook noemen wil, heeft plaatsgevonden. Op donderdag 23 april vanaf 19.30 uur is het terug zover, dan zijn alle Meerlenaars van harte uitgenodigd op de openbare dorpsraad in Parochiezaal ”ons Thuis”. De dorpsraad zal van start gaan om 20 uur. Onze nieuwe voorzitter Katrijn Baets zal u met plezier verwelkomen. Ons stadsbestuur zal er informatie komen geven over het nieuwe meerjarenplan en misschien zit wat wel wat voor Meerle in.
De laatste dorpsraad mocht rekenen op de aandacht van een volle prochiezaal. Even veel volk op 23 april? Dorpsraadcafé
In de loop van de maand maart krijgt elke bewoner van Meerle een brief met de vraag om problemen aan te kaarten waarover de dorpsraad Meerle zich zou moeten buigen. Je noteert op het strookje de eventuele vraag en/of opmerking en bezorgt die voor 1 april in de brievenbus bij Burgemeester van Nuetenstraat 28 of mailt naar dorpsraadmeerle@hoogstraten.be.
Ter inspiratie keken we nog eens terug naar het verslag van 2023 en wat er toen zoal nog open stond aan onbeantwoorde vragen en oudere prioriteiten. Onvermijdelijk en al het langst op de prioriteitenlijst: een fietspad langs de Ulicotenseweg. De Kerkstraat en Chaamseweg zijn ondertussen gemeentewegen, wat zijn de plannen nu? Wat met het historische schoolgebouw en de woning van het schoolhoofd, later bibliotheek (werden na te lage biedingen voor een erfpacht via Biddit niet toegekend)? Een klassieke ergernis: het zwerfvuil en overvolle openbare vuilnisbakken, iets dat we ook vandaag nog zien.
FC Roemenië op het speelplein
SPORT Wat doe je op zondag als je van een ver land komt, de taal van hier niet of niet goed spreekt en je graag even de verveling wil verdrijven? Een potje voetbal onder vrienden lotgenoten is één van de mogelijkheden. Zo vinden we elke week op zondagnamiddag op het speelpleintje van de Dalwijk aan de Heimeulenstraat een wisselende groep jonge kerels terug, die het tegen mekaar opnemen. Het gaat er serieus en soms hard aan toe. Deelnemen is belangrijk, maar winnen ook. Maar na het sporten verbroederen ze onder mekaar en drinken samen een biertje. (jaf)
Misschien komen we aan de weet of er plannen zijn voor sociale woningbouw op de site van de Melkerij, nu de herstructurering en de fusies van de socialewoningbouwmaatschappijen afgerond zijn. Onvermijdelijk zal m.i. ook de toekomst van parochiezaal ter sprake komen, na afronding van het “Onderzoek Onroerend Goed” van in opdracht van STIVIC (Stichting Vicariaat Antwerpen). Die stichting van het bisdom Antwerpen heeft o.m. tot doel voor onroerende goederen de instandhouding of rentabiliseren te bestuderen en te beslissen over de toekomst. Die beslissing zou er zijn, maar over de gevolgen voor onze zaal ‘Ons Thuis’ tasten we nog in het duister.
Enfin, er valt voor de geïnteresseerde Meerlenaars hopelijk wel wat nieuws te rapen. Zorg dat je erbij bent. Ook wij hopen op een boeiende en gezellige avond vol interessante informatie. (jaf)
baasje
ze zegt het één keer kom! en houdt de deur open hij krommenaast mopst een rondje monstert een molshoop lang
ze wacht kou komt binnenwaaien
hij
draait nog een rondje staart even en springt met een wipje binnen
flink hoor! zegt ze
marleen
DIC H TERL IJKE VRIJ HEID
Tanktoerisme in Meerledorp
VERKEER Al een tijdje is zowel benzine als diesel over de grens eens pak duurder dan bij ons. Met de oliecrisis ten gevolge van de oorlog in het Midden-Oosten is dat nog een stuk erger geworden. Diesel is in Nederland ondertussen het duurste van heel Europa. Geen wonder dus dat onze Noorderburen zich in groten getale komen bevoorraden in de tankstations in de grensgemeenten. En ze komen soms van ver! Dat is te begrijpen als je er op een tankbeurt 10-tallen euro’s mee bespaart.
Zo ook in het tankstation in Meerledorp. En zoals op vele plaatsen (Meer, Minderhout, Hoogstraten) is de infrastructuur van die stations niet uitgerust op zo’n massa tankers. Dat leidt dan tot lange rijen aanschuivende wagens op de rijbaan, waar over een hele afstand maar één rijstrook beschikbaar is voor twee rijrichtingen. Dat dit zonder signalisatie tot gevaarlijke toestanden leidt, is niet moeilijk voor te stellen.
Nog hachelijker is het voor de fietsers. Net voor het tankstation houdt het fietspad op en moeten ze dus op de rijbaan. De fietsstrook is op vele uren van de dag echter geheel bezet door auto’s, zodat de fietsers hun weg maar moeten zoeken: op het voetpad, laveren tussen de auto’s naar de andere kant van de rijbaan, waar misschien tegenliggers aankomen. Simpel is het niet.
Wat gebeurt er wanneer een fietser op dat moment wordt aangereden? Want eigenlijk is er op dat moment geen plaats voor hem, zelfs niet op het voetpad. Misschien toch iets om op de komende dorpsraad eens te bekijken met stadbestuur en politie? (jaf)
TOPAANBIEDINGEN
+75 jaar GARAGE GEUDENS nieuwe en 2e handswagens ERKENDE CARROSSERIE alle merken Erkend hersteller I Verhuur I eigen takeldienst
BEDANKT voor uw vertrouwen!
Lange rijen tanktoeristen
Waar blijf je als fietser?
Garageverkoop Raak Meerle
TWEEDEHANDS Spullen een tweede leven geven is in. Kringwinkel, tweedehandsmarkten en -websites floreren als nooit tevoren. Maar het kan ook lokaal, in eigen dorp. Namelijk via de 18de Garageverkoop van Raak op zondag 19 april. Herbruikbare dingen in een behoorlijke staat vinden er allicht de weg naar geïnteresseerde bezoekers. Zet je spullen te koop in je garage of tuin tussen 8 en 14 uur.
Vooraf inschrijven is verplicht, ten laatste op 1 april. Geef snel een bericht aan Stan Verschueren, Chaamseweg 43, tel. 03/315.01.54 of Edwin Schapendonk, Kerkstraat 29, tel. 03/315.44.59 - E-mail: raakmeerle@gmail.com. Deelnemen kost 3 euro voor Raak-leden, 7 euro voor niet leden. Hopelijk schijnt de zon die dag, dat is altijd goed voor de commerce! (jaf)
Carnaval
in ’t Dreefke
SCHOOL Dit jaar werd op vrijdag 13 februari carnaval gevierd in ’t Dreefke. Inmiddels is het een traditie dat de kinderen pannenkoeken eten met de lunch. Een groep enthousiaste (groot)ouders hebben de hele ochtend staan bakken. De hele school rook dus al heerlijk naar de pannenkoeken - en ze smaakten ook heerlijk... De namiddag begon met een modeshow op de catwalk, waarbij alle kinderen hun outfit konden showen: van mooie prinsesjes tot stoere FBI-agenten, van spiderman tot een dinosaurus. Er was duidelijk heel veel tijd gestoken in de pakken en schmink. Een dikke proficiat aan alle ouders!
Daarna was het tijd voor de vossenjacht. De leerkrachten waren verstopt in de school. In groepjes moesten de kinderen hen zoeken. Bij elke leerkracht werd er een spel gespeeld, onder meer een estafette, een Carnavalsbingo, Jenga, ‘So you can dance’ en een hoedjesdans. Eindigen deden zij natuurlijk met de polonaise. En daarna ….. vakantie! (MJ/JJ)
Ferm maakte heel de winter verse soep voor leerlingen
SCHOOL Na een geslaagd proefproject vorig jaar, maakten vrijwilligers van Ferm van november vorig jaar tot eind februari dit jaar elke week verse soep voor de leerlingen van De Klimtoren, telkens met verse groeten en alles vers gesneden. Ook de kindjes hielpen soms mee met snijden. Ze vonden het ook steeds lekker en kwamen een tweede of derde keer terug om nog van de lekkere soep te vragen. En als je al een portie soep binnen hebt, heb je die dag alvast heel wat vitamientjes opgedaan. Lekker én gezond dus.
De kinderen waren zo dankbaar dat ze net voor het carnavalsverlof gezongen hebben voor de helpers, zowel in de Kleuterschool als in de Lagere school. De laatste keer soep maken hebben de vrijwilligers gezellig afgesloten bij Café de Posthoorn. Een Ferme pluim lijkt ons in ieder geval meer dan op z’n plaats! (jaf)
Benoit neemt de gardiaansfakkel over
KLOOSTER Half februari was het de wisseling van de wacht in het Kapucijnenklooster. De geloofsgemeenschap van MeerselDreef heeft voortaan een nieuwe gardiaan. De kerngroep van de parochie zorgde voor een mooi bloemetje voor afscheidnemende broeder Kenny die in Meersel-Dreef zeven jaar gardiaan was geweest en daarvoor ook al zes jaar in Antwerpen. Rechts op de foto het nieuwe gezicht in ons dorp: broeder Benoit kwam van Antwerpen naar Meersel-Dreef om de gardiaansfakkel over te nemen. (JJ)
Kledinginzameling
Bag2school
FANFARE De dorpsschool ’t Dreefke organiseert weer een kledinginzameling via Bag2school, een leuke en duurzame manier om geld in te zamelen. Het gaat wel om herbruikbare kleding en schoenen van behoorlijke kwaliteit, zo bevorderen we de circulaire economie en bouwen we mee aan een duurzame toekomst.
Wat mag er dus ingeleverd worden in een gesloten plastic zak? Dames-, heren- en kinderkleding, schoenen per paar gestrikt, handtassen, riemen, en pluche knuffels. En wat mag er niet in mag: kapotte, vieze, natte kleding, bedrijfskleding, uniformen, kussens en dekbedden.
De inzamelingsactie loopt van maandag 20 april tot en met maandag 4 mei van 8.15 uur tot 16 uur via de zijkant links van de school, ingang Kapelweg. (JJ)
Jaarlijks lenteconcert
FANFARE De fanfare Voor Eer en Deugd van Meersel-Dreef, Galder en Strijbeek geeft weer haar jaarlijks lenteconcert, die dit jaar zal doorgaan op zondagnamiddag 26 april in het dorpshuis De Leeuwerik in Galder. De deuren gaan open om 13.30 uur, en het concert zelf start om 14.00 uur, met het opleidingsconcert als opener.
CV De Maerkratten vloog er weer uit!
CARNAVAL De jaarlijkse carnavalsoptocht, georganiseerd door CV De Maerkratten, van de Dreef richting gemeenschapshuis De Leeuwerik op Galder (NL) kent opvallend veel deelnemers die jaarlijks terugkeren - soms alleen, soms met twee, soms met velen, maar zij zijn elk jaar weer op post. Zo ook Joeri Janssen en Frits Verheijen, die als trekvogels dit keer het thema ‘We vliegen d’r uit” op hun manier aan de toeschouwers ten tonele brachten. Ook de sneeuwbui van dit jaar kon hen niet deren. “Volgend jaar opnieuw, hé mannen!” (JJ)
Bestel uw kaarten via onze website www. vooreerendeugd.be of door 7,50 euro per persoon over te maken naar rekeningnummer BE20 7333 2604 8756 van de Fanfare, met vermelding van uw naam, email en aantal kaarten ’Lenteconcert 2026’. Aan de deur een kaartje kopen kan natuurlijk ook nog voor 10 euro.
Kies voor een gezellige muzikale zondagmiddag met een mooie mix van klassieke muziek en swingende hits uit vroeger jaren. De fanfareleden heten u alvast van harte welkom.
Praktisch: lenteconcert fanfare in De Leeuwerik, Galder, St. Jacobsstraat 1B op zondag 26 april. (JJ)
Bedevaart met kaarsjesprocessie op 25 april
BEDEVAART Op zaterdag 25 april om 19.30 uur is er de 41ste jaarlijkse bedevaart in het Mariapark in Meersel-Dreef. De eucharistieviering wordt voorgegaan door Pater Kenny, gevolgd door de kaarsjesprocessie doorheen het park om te eindigen bij de Mariagrot. Iedereen is hierbij van harte uitgenodigd. Alle deelnemende verenigingen van KLJ, Ferm en Landelijke Gilden brengen hun vlag mee. (JJ)
Openbare
vergadering dorpsraad
PARTICIPATIE De openbare vergadering van de dorpsraad, in aanwezigheid van het college van burgermeester en schepenen, zal dit jaar plaats vinden op woensdag 29 april om 20 uur in taverne De Zevenster, Dreef 42. Het meerjarenplan 2026-2031 zal worden voorgesteld, met o.m. concrete plannen voor het dorp, en verder de prioriteiten die dorpsraad en stadsbestuur gezamenlijk hebben afgesproken.
Minderhout heeft
Mocht je nog vragen hebben voor het stadsbestuur over een onderwerp dat de dorpsgemeenschap aanbelangt, dan mag je deze voor 8 april bezorgen via email aan dorpsraadmeerseldreef@ hoogstraten.be. (JJ)
MINDERHOUT
de allereerste vrouwelijke deken…
GILDE Op een frisse, maar zonovergoten dinsdagmiddag 13 januari verzamelden de leden van de schuttersgilde van Minderhout voor de benoeming van een eerste deken, een traditie die al decennia meegaat maar nu anders was dan al de voorgaande: voor het eerst in de geschiedenis van de gilde mochten de gildebroeders en -zusters een vrouwelijke eerste deken verwelkomen.Met de benoeming van Stephanie Bartholomeeusen schreef de Sint-Jorisgilde geschiedenis.
Een gezelschap van zo’n 40 gildeleden nam zoals de traditie dat wil plaats in een huifkar, wat direct zorgde voor de nodige sfeer en gezelligheid onderweg. De bestemming was ten huize Noyens-Bartholomeeusen, waar het gezelschap met open armen werd ontvangen. Eveneens naar goede gildetraditie werd er niet op een druppel of een hap gekeken: de aanwezigen werden getrakteerd op een hartverwarmende jeneverborrel, boterhammen met kop en/of kaas en, zeer verstandig tussen het feesten door: veel water.
Wissel van de wacht
Het officiële moment vond plaats onder toeziend oog van hoofdman Michel Stoffels. Met de nodige egards werd Stephanie aangesteld als de eerste vrouwelijke eerste deken van de gilde. De aftredende eerste deken Kurt Hendrickx kreeg de eer om het erelint bij zijn opvolgster om te hangen. Een symbolisch gebaar dat de overgang van de macht markeert. Kurt, die de fakkel doorgaf, bleef niet met lege handen achter; hij kreeg het erelint van tweede deken omgehangen.
Daarna was het tijd voor het informele gedeelte. Uit volle borst werden diverse traditionele liederen gezongen, een teken van de sterke onderlinge band binnen de gilde. In de vroege avond keerde het gezelschap met de huifkar weer naar het gildelokaal. Het was een gevulde, sfeervolle en bovenal warme namiddag geweest, die door zijn bijzondere karakter de boeken in gaat als een mijlpaal voor de Sint-Jorisgilde. (fh)
Marckezonen toonden ‘De Kracht van Vinyl’
FANFARE Op 6 en 7 maart vond het jaarlijkse lenteconcert van fanfare De Marckezonen plaats in zaal ’t Markenhof. Het werd een erg geslaagde editie met een zaal die beide avonden mooi gevuld was. Het publiek genoot zichtbaar van het thema ‘De kracht van vinyl’. De sfeer zat er vanaf de eerste noot in, de muziek kreeg een warm onthaal.
De jonge leerlingen van Ann Leemans zetten de avond in en bewezen meteen
hoeveel muzikaal talent er in de fanfare schuilt. Daarna nam het instaporkest (het jeugdorkest) het podium over. Ook de slagwerkers mochten hun kunsten laten horen, telkens met veel enthousiasme uit de zaal. Onder leiding van dirigent Kevin Absillis zorgden de muzikanten van de fanfare vervolgens voor een avond vol afwisseling, met muziek die elke generatie in de zaal wist te raken.
De fanfare dankt via deze weg alle hel -
pers en bezoekers. Zonder hen zou dit weekend nooit kunnen slagen. Meteen is het al prozaïsch vooruitkijken naar zaterdag 25 april. Dan trekken de muzikanten door de straten van Minderhout voor de jaarlijkse verkoop van WC- papier. Deze actie brengt geld in het laatje, en zo ondersteun je de werking van de fanfare. En komt wat extra WC- papier niet altijd van pas? (jaf)
Dorpsraadcafé Minderhout
Ook in Wortel een Dorpscafé
PARTICIPATIE Op woensdag 22 april nodigt de dorpsraad van Minderhout alle inwoners uit in ’t Markenhof voor het jaarlijkse dorpsraadcafé. De deuren openen om 19.30 uur, de vergadering start om 20 uur. De burgemeester en verschillende schepenen zullen aanwezig zijn om mee te luisteren en in gesprek te gaan.
Tijdens de avond krijg je een overzicht van het meerjarenplan voor Groot Hoogstraten. Voor Minderhout worden de lokale prioriteiten toegelicht, zo komt ook veiligheid in het dorpscentrum aan bod. Daarnaast worden ingestuurde vragen van inwoners besproken — een mooie kans om je stem te laten horen.
Heb je zelf een vraag of aandachtspunt dat je wil delen? Mail het dan voor 31 maart naar dorpsraadminderhout@hoogstraten.be. (jaf)
PARTICIPATIE
Op maandag 4 mei organiseert het stadsbestuur een Dorpscafé om 20 uur in zaal t’ Trefpunt. Je mag er zeker van zijn dat die zaal zelf het vaakst aan bod zal komen in de vragen die je vooraf, uiterlijk op 13 april via dorpsraadwortel@hoogstraten moet bezorgen zodat het schepencollege zich kan voorbereiden.
Eerst geeft het college uitleg bij het meerjarenplan van het bestuur voor de volgende jaren, met uiteraard speciale aandacht voor wat men in Wortel wil realiseren. Het verdere verloop wordt bepaald aan de hand van de vooraf bezorgde vragen. Naast de toekomst van de zaal, zullen wellicht ook het natuurkerkhof in Wortel-Kolonie, de verkeerssituatie op de splitsing Sint-Janstraat - Grote Plaats, de verkeersremmers in de Beukendreef aan bod komen. (fh)
Wortels zestal met eerste zege na 32 jaar competitie!
GILDE De Sint-Jorisgilde van Wortel won voor het eerst een wedstrijd per zestal, sinds die competitie met de kolfboog op 6 meter bestaat. Dat gebeurde op zaterdag 7 maart in Sprundel.
Aanvankelijk was er de voetboog, een moordend wapen waarmee de gilde vanuit Wortel het kasteel van Hoogstraten verdedigde. Toen het militaire aspect wegviel, werd kruisboog ontspanning en sport en schakelde men over op schieten met de balansboog op een afstand van 61 meter. Aanvankelijk enkel in het eigen dorp, maar in de eerste helft van vorige eeuw ontstond er een competitie tussen negen gilden die zich verenigden in het Verbond van Sint-Jorisgilden. En tenslotte volgde in 1990 de kolfboog, een kleine kruisboog waarmee men een wintercompetitie op 6 meter organiseert.
In de winter 1991-1992 werd de eerste zestalschieting georganiseerd. Sindsdien volgden er nog 32 (corona zorgde voor een onderbreking). Voor de meeste gilden bleek deelnemen belangrijker dan winnen, Meerle en Meer wonnen immers elk 13 keer het zestal wonnen. De 3 zeges van Sprundel en 2 van Minderhout verbraken de reeks van de veelwinnaars.
En nu was het dus eindelijk aan Sint-Joris Wortel. Al na drie schutters beloof-
Het winnend zestal van Wortel met v.l.n.r. Jef Braspenning (98), Gunter Schrijvers (94), Michiel Rombouts (97), Tamara Aerts (95) en Jan Laurijssen (95). Tom Pinxteren (96) maakt het zestal vol, maar staat niet op de foto.
de het een spannende strijd te worden tussen Wortel (287), Loenhout (286) en Sprundel en Meer (elk 285). Met nog één schutter te gaan was de winnaar nog lang niet gekend: Loenhout stond toen als eerste met 480 punten, voor Wortel 478 en Sprundel met 477 punten. En toen deed hoofdman Michiel Rombouts wat hij moest doen: hij schoot 77 op 100 en liet Loenhout en Sprundel met een punt
Regen kan de carnavalspret niet bederven
CARNAVAL Elk nadeel heeft zijn voordeel. Omdat het weer dit jaar niet echt meezat waren er duidelijk minder kijklustigen langs het parkoers van de stoet opgedaagd. Maar net om die
achter. Meer was vierde met 573, gevolgd door Minderhout met 568 en Hoogstraten en Castelré met 588 punten elk.
Opmerkelijk was verder dat Loenhout zes vrouwen had opgesteld. En misschien nog opmerkelijker was dat Meerle, de gilde die al zo vaak het zestal won, niet deelnam bij gebrek aan schutters. (fh)
reden was het drukker in de zaal en in de tent. De organisatoren waren er best tevreden mee! (fh)
De wagens van ’t Slot (Papboeren) en de KLJ (wanted by the police)zijn vaste waarden in de carnavalsstoet.
Wortelse 60-jarigen halen herinneringen op in Castelré
REÜNIE
10 jaar na hun reünie als 50-jarigen was het op 15 november 2025 eindelijk weer tijd voor een weerzien: de Wortelaars uit het geboortejaar 1965 verzamelden in ’Café In Holland’ in Castelré om hun 60ste verjaardag te vieren.
Het ontbrak de feestvierders aan niets: Jos en Carine zorgden voor de nodige drankjes, Rudi Snels toverde smakelijke sandwiches op tafel en Guy Schrauwen sloot af met een heerlijk dessert. Tussen de gangen door was het gezelligheid troef met talloze straffe verhalen van vroeger. De toon is gezet: in 2030
zien ze elkaar weer terug voor hun 65ste verjaardag! Op de foto herkennen we (staande): Gerda Oomen, Paul Janssens, Filip Sysmans, Paul Sneijders, Lu Adriaensen, Paul Geens, Paul De Meester en Marc Donckers. Zittend: Henk Strijbos, Frie Snoeys, Marina Aerts, Tine Vermeiren, Linda Lenaerts, Rudi Snels, Marc Fransen en Guy Schrauwen.
Niet aanwezig: Kristel Bruynen, Kristel Snoeys, Rit Van Gestel, Inge Vanhaute, Veerle Verboven en Luc Martens. Helaas al overleden: Guy Van Den Bogaert, Andries Snels en Ria Elst. (fh)
Pannenkoeken à volonté
VERENIGING Op dinsdag 17 februari maakten 44 leden van Samana en enkele begeleidende vrijwilligers de verplaatsing naar de Bouwhoeve. Het hoeft dus echt niet ver te zijn om te genieten van vriendschap en pannenkoeken à volonté. Een gezellige namiddag om nostalgische herinneringen te delen. (fh)
VOETBAL Met 40 punten en een knappe vijfde plaats in het klassement is zes wedstrijden voor het einde de hoofddoelstelling, het behoud verzekeren, al bereikt. De recente resultaten spreken boekdelen: van een ijzersterk gelijkspel tegen titelkandidaat Knokke tot een waanzinnig doelpuntenfestijn tegen Bilzen. Tel daar de vlotte zege in Diegem bij op en het is duidelijk: HVV zweeft momenteel op een wolk.
DHM: Spectaculaire wedstrijden, te beginnen met een 3 - 3 uitslag in Leuven. Frank Belmans: Heel spectaculair, zeker in de tweede helft op een veld dat eigenlijk onbespeelbaar werd door de hevige sneeuwval. Het werd tegen het einde een echte glijpartij en de score ging van 2 - 0 naar 2 - 2 en de laatste 5 minuten van 3 - 2 naar 3 - 3. Uiteindelijk was iedereen blij met het gewonnen punt en het feit dat de scheidsrechter de partij liet uitspelen zodat we niet nog eens met Pasen terug moesten om de wedstrijd te herspelen.
DHM: Ook in Knokke werd het een gelijkspel. Tegen de 2de in de stand was dit een goed resultaat. Inderdaad een heel goed resultaat, maar als je weet dat hun doelpunt 10 seconden voor tijd viel, stapten we met zijn allen heel ontgoocheld de bus op, want een zege zat er absoluut in en zou niet gestolen geweest zijn. Jammer genoeg lieten we 10 minuten voor tijd de 0 - 2 liggen anders hadden we na Hasselt ook de nummer 2 over onze knie gelegd. Maar uiteraard zeer tevreden met het geleverde spel en de gebrachte mentaliteit om het deze topploeg heel lastig te maken.
DHM: Je had gehoopt op spektakel in de thuiswedstrijden. Met een 5 - 3 overwinning was het feest op én naast het veld.
Na drie verplaatsingen op rij stond er nog eens een thuiswedstrijd op het programma, en wat voor één. 8 goals waaronder
HVV op een roze wolk: behoud nu al een feit!
enkele pareltjes en wederom de 3 punten kunnen thuishouden tegen een zeer sterk Belisia. Een hoogdag voor de club, vooraf een gala-diner met 260 eters, veel volk op de tribunes en prachtgoals waaronder de 1 - 1 van Endrit Voca, die waarschijnlijk zal meedingen naar ‘het doelpunt van het jaar’.
DHM: En in Diegem werd het opnieuw een overtuigende overwinning. We kenden een droomstart, de 0 - 1 viel al na 3 minuten. Daarna hebben we de wedstrijd op een zeer volwassen manier uitgespeeld en op de juiste momenten onze score vergroot. De 0 - 3 eindstand was dan ook niet overdreven. Tof was dat we nog eens achteraan de nul konden houden en na de 5 goals van de week ervoor opnieuw drie keer de netten lieten trillen.
DHM: Nog 6 wedstrijden. Waar hoop je nog op in die laatste wedstrijden? We hadden voor aanvang van het seizoen maar één doelstelling en dat was het behoud realiseren. Dat we dit op 6 wedstrijden voor het einde bereikt hebben, is een ongelooflijk straffe prestatie van de spelersgroep. 40 punten en een 5de plaats in de rangschikking, waanzinnig mooi. En wat nu? Er moet uiteraard niets meer, hopelijk kunnen we, en zeker in de 3 thuiswedstrijden, nog iets moois laten zien. Maar de druk is van de ketel, de jongens kunnen ontspannen trainen en spelen en dan kan het beide richtingen uitgaan. De spelersgroep zal bepalen welke richting dit is, maar sowieso de handen op elkaar voor hetgeen ze dit seizoen al gebracht hebben. Komaan Rooikens!
Uitslagen
OH Leuven B - HVV 3 - 3 Leuven speelde een sterke 1ste helft en kwam op een 2-0-voorsprong. In de tweede helft begon het te sneeuwen, kort spel was moeilijker en Hoogstraten kon via lange ballen gelijkmaken. Augustynen scoorde 2 keer. Op een haast onbespeelbaar veld werd het 3 - 2, maar in de voorlaatste minuut scoorde Regouin
toch nog de gelijkmaker.
R Knokke FC - HVV 1 - 1 Tegen de 2de in de stand begonnen de Rooikens het sterkst aan de wedstrijd en kregen ook de eerste kans. Een halve volley van de Hoogstraatse spits werd nog verlengd en ging naast de paal buiten. Hoogstraten bleef gevaarlijk en kwam halverwege de eerste helft op voorsprong. Na een knappe actie kwam hun spits vrij voor doel en vanuit een schuine hoek werkte hij beheerst af: 0-1. In de 2de helft was Knokke gretiger, maar HVV counterde vlot. Het vergat zichzelf te belonen, want verschillende kansen werden onbegrijpelijk onbenut gelaten. Zoals het zo dikwijls gaat in voetbal ging de bal er aan de andere kant wel in op het einde van de match.
HVV - Belisia Bilzen SV 5 - 3 Belisia was baas in het spel in de beginfase en kwam ook verdiend op voorsprong. Met een sublieme actie maakte Voca gelijk door vanop de eigen helft de bezoekende doelman te verschalken. Net voor rusten kwam HVV zelfs op voorsprong met een mooie kopbal van Cassaert na corner. Met doelpunten van Regouin, die een knappe voorzet van Voca afrondde en Verheyen na een soloactie werd het zelfs 4 - 1. Bilzen zette alles of niets en scoorde een 2de keer, maar Mfumu zorgde toch voor zekerheid hoewel het helemaal op het einde toch nog een beetje spannend werd.
K Diegem Sport - HVV 0 - 3 Hoogstraten VV kende een droomstart in Diegem. De wedstrijd was amper onderweg toen Cassaert de score opende, nadat hij optimaal profiteerde van slecht uitverdedigen bij de thuisploeg. HVV hield de touwtjes stevig in handen en gaf nauwelijks kansen weg. Meteen na de rust verdubbelde ’man in vorm’ Voca de voorsprong, waardoor de bezoekers op rozen zaten. Dankzij een ijzersterke defensie kwam de overwinning nooit in gevaar. Tien minuten voor tijd zette diezelfde Voca met zijn tweede van de middag de kers op de taart. Opnieuw een zeer overtuigende zege,
Sportnieuws: Rob Brosens - Alfred Oststraat 3, 2320 Hoogstraten, 0478 59 58 18 - sport@demaand.be
Hoogstraten viert VV 90 jaar. Bij de viering werd een ‘wall of fame’ onthuld met foto’s van alle spelers die 250 wedstrijden in het eerste elftal speelden. Deze spelers werden allemaal uitgenodigd en mochten bij de start van de wedstrijd tegen Belisia Bilzen mee het veld op voor de aftrap. De jeugdspelers die samen mee waren opgelopen gingen graag mee op de foto.
Kalender HVV
Zaterdag 28 maart - 20 uur
Hoogstraten VV - SK Roeselare
Zaterdag 11 april - 20 uur
KVV Zelzate - Hoogstraten VV
Zaterdag 18 april - 20 uur
Hoogstraten VV - VK Ninove
Zondag 26 april - 15 uur
KVK Tienen - Hoogstraten VV
Minderhout
K Meerle FC aan de leiding in 4de provinciale E
VOETBAL In 4de provinciale E staat er momenteel geen maat op K. Meerle FC. Na een indrukwekkende reeks van 10 opeenvolgende overwinningen prijkt de ploeg bovenaan de rangschikking, een plek die ze niet meer van plan zijn af te staan. Waar Minderhout B comfortabel op de 8ste plek kampeert, zit de klad er bij Minderhout A even in; na 3 nederlagen op rij moet de ploeg zich herpakken. Onderaan het klassement is de spanning te snijden en breekt een cruciale fase aan voor Meer en Wortel, waarin elke punt telt om het behoud te verzekeren.
Na een sterke periode liet MVV het afweten en incasseerde 3 nederlagen op rij. Coach Jo Donckers verwacht van zijn spelers dat ze opnieuw met de juiste mentaliteit het veld opstappen in de laatste wedstrijden. De kwaliteit om resultaten neer te zetten is zeker aanwezig.
DHM: Deze periode begon met een gelijkspel thuis tegen Wezel Sport. Was het een juiste puntendeling?
Jo Donckers : De wedstrijd tegen Wezel was eigenlijk de bekroning van onze sterke 2de periode.
Toeval of niet, maar deze match zou beslissen wie de 2de periodetitel zou winnen. We startten goed, het 1ste kwartier waren we heer en meester met kansen waarbij we enkel een strafschop via Dries Janssens wisten om te zetten in een doelpunt. Daarna volgde er een foutje achterin waarbij Wezel terug kwam tot 1-1 en terug goede moed kreeg. Dit moesten we ondergaan tot de rust. Na de rust waren we terug de evenknie, maar kwamen niet meer tot het winnende doelpunt. Al bij al een juiste uitslag met een goede prestatie van onze jongens tegen toch een titelkandidaat.
DHM: Daarna volgden 3 nederlagen na
elkaar, en dat met hoge cijfers. Hoe kwam het?
Klopt, hoe dit kwam blijft voor mij alsnog een raadsel, Is het wat decompressie, denken we dat we er al zijn, het zal allemaal wel goed komen ook als ik wat minder doe. Allemaal mogelijke redenen, maar vooral de uitslagen, het geleverde spel en de mentaliteit en dan vooral tegen Loenhout en de 2de helft tegen Herselt zijn ver onder het niveau van eender welk 1ste elftal.
Tegen Arendonk was het een ander verhaal. In die wedstrijd waren we terug competitief en maakten we het de tegenstander bijzonder lastig. We verzuimden
echter de 2-0 en later ook de 2-2 te maken. Telkens strafte Arendonk dit wat later af met hun bijzonder efficiënte voorlinie. In deze wedstrijd hebben we laten zien wat er kan wanneer we goed samenwerken met mekaar en kwaliteit laten zien. Dat was zeker nodig na de prestaties van de 2 matchen voordien.
DHM: Minderhout A komt nog niet terug in de gevarenzone, maar tegen Pulle kan best gewonnen worden. Wat verwacht je nog van de laatste 6 wedstrijden?
Inderdaad, de belangrijke wedstrijden komen er nu aan. Pulle is er daar zeker 1 van. Ik verwacht dat in de laatste 6 wedstrijden mentaliteit en voetballend vermogen gekoppeld worden aan resultaten. We moeten terug meer kansen omzetten in doelpunten en terug beter verdedigen met zijn allen. We moeten de ‘over mijn lijk mentaliteit’ tonen om zo opnieuw resultaten te pakken. De jongens hebben na een moeilijke 1ste periode ook laten zien dat ze dit kunnen, de groep hangt nog steeds goed aan elkaar en we hebben het betere ploegen geweldig moeilijk gemaakt en er ook resultaten tegen gepakt. Dit kan niet volledig weg zijn. Zaak zal zijn om nu even terug naar de basis te gaan, geen cadeaus meer uitdelen, maar zelf resultaten over de streep trekken. Hier zullen we iedereen voor nodig hebben en dan kan het alsnog een goed seizoenseinde worden.
KFC Meer blijft strijdvaardig
Het zit KFC Meer dit seizoen niet mee. De troepen van Roy Muesen laten zien dat ze uit het juiste hout gesneden zijn, maar krijgen op het veld zelden de punten die ze op basis van hun inzet verdienen. Met een recente balans van één overwinning, één gelijkspel en twee nederlagen blijft de ploeg onderin de rangschikking bengelen. De redding is nog steeds mogelijk, maar dan moet de bal eindelijk eens de goede kant op rollen.
DHM: Tegen Noordstar werd het een gelijkspel. Zat er meer in?
Roy Muesen: Door uiteenlopende omstandigheden moesten we flink puzzelen tegen Noordstar. Ik vond ons goed starten met een prima doelpunt als gevolg. Helaas pakten we op hoekschop kort voor rust de gelijkmaker. De 2de helft was het pompen om dat punt vast te houden en kregen we zelf nog enkele kleine mogelijkheden om misschien toch de 3 punten te pakken. Het bleef echter bij 1 punt en ik denk dat dit het maximale was gezien het wedstrijdbeeld. Ik had vooral een groep gezien die keihard gewerkt heeft voor elkaar. Al bij al een deugddoend puntje.
DHM: Daarna volgden opnieuw 2 nederlagen met het kleinste verschil. Tegen Vosselaar en Lille werd verloren. Tegen Vosselaar spelen we opnieuw een geweldige wedstrijd naar mijn gevoel. We waren dominant, creëerden heel wat kansen maar zoals zo vaak zat het wat tegen en gingen we toch weer onderuit. Na de wedstrijd krijg je verontschuldigingen van de trainer van de tegenstander, dat zij zwaar onverdiend 6 op 6 pakten tegen ons. Tja, dat verhaaltje kennen we onderhand wel en is geweldig frustrerend. Helaas voor de groep, want ook in deze wedstrijd verdienden we op basis van het spel en de inzet gewoon de 3 punten.
Op Lille beloofde het een lastige en zware match te worden. Het veld lag er bijzonder drassig bij wat goed voetbal amper mogelijk maakte. Veel strijd en duels, dat was de rode draad. We kregen 2 goeie mogelijkheden maar helaas bleef de bal op de lijn liggen en werd de andere poging voor de lijn weggehaald. Op het halfuur kregen we het deksel op de neus en moesten we weer achtervolgen. Direct na rust pakten we een vermijdbare tegengoal op counter. Maar de groep bundelde de krachten en lukte ook weer de aansluitingstreffer. We bleven in de wedstrijd tot het einde maar konden jammer genoeg geen puntje mee naar Meer pakken.
DHM: De overwinning tegen en op Broechem is er eentje om in te kaderen?
SPORT
Met Broechem wachtte ons een tegenstander die in een goede flow zat en vooral op hun kleine en mindere veld punten pakken. Na 5 minuten was het alweer achtervolgen nadat Tom de bal via de lat en zijn hoofd achter hem in het net zag belanden. We reageerden sterk, eisten de bal op, waren dominant en konden op het middenveld telkens de vrije man vinden. We creëerden enkele goeie kansen maar raakten jammer genoeg de paal en botsten op een goeie doelman. De tweede helft was moeizamer tegen een heel laag en compact blok, waardoor we de laatste 10 minuten alles of niets zijn gaan spelen met de lange bal. Net voor tijd lukten we de gelijkmaker. Dat gaf een boost en enkele minuten later konden we (na een terechte strafschop) de 1 - 2 maken. Het was ongelooflijk leuk dat de mannen de box nog eens konden opzetten in de kleedkamer!
DHM: Maar ook tegen Loenhout werd opnieuw nipt verloren. Natuurlijk wilden we een vervolg breien aan het goede resultaat tegen Broechem. Loenhout speelt sinds nieuwjaar in een heel laag blok op de omschakeling en pakte zo heel wat punten. Ook tegen ons was het niet anders, we kregen de bal en probeerden hen uit verband te spelen. Maar dat was moeilijk, we konden in de laatste 30 meter niet echt gevaar creëren. Loenhout kwam er wel een keer goed uit en het was meteen prijs, 0 - 1. Na de rust probeerden we iets meer diepgang te brengen maar Loenhout bleef ons op hun eigen 16 meter opvangen. Bij een nieuwe uitbraak stond het 0 - 2 en werd het een lastige opdracht. Opnieuw schakelden we over op opportunisme en pompten we ballen voor doel. We konden de aansluiter maken maar helaas ging de finale schietkans over en bleven we dus opnieuw met lege handen achter.
DHM: Het tij zal snel moeten keren om de degradatie te vermijden. Komt het nog goed?
Er zijn nog 6 matchen om de kloof van 11 punten te overbruggen. Het klinkt misschien wat naïef, maar we gaan er week na week alles aan doen om punten te pakken. En dan nog zijn we afhankelijk van de andere teams boven ons. We hebben met de groep afgesproken dat we, ongeacht wat er nog zal gebeuren, met heel veel drive en inzet gaan blijven spelen. Deze generatie moet op een mooie manier hun carrière kunnen afronden bij de KFC, dat is het minste wat zij verdienen. En dat gaan we dus voor elkaar doen.
Het zal een spannend competitieslot worden voor KVNA Wortel
Eén deugddoende overwinning in deze periode voor de mannen van coach Vissers. Maar ook drie nederlagen. Wortel zal nog verschillende overwinningen moeten bijschrijven om zich te verzekeren van het behoud in 3de provinciale.
DHM: Tegen Gooreind en Zandvliet werd niet gescoord en werd nipt verloren. Zat er meer in?
Christian Vissers : Eerlijk gezegd verloren we beide wedstrijden verdiend, dit was een tegenvaller na een hele sterke reeks.
Op Gooreind was het misschien niet helemaal onlogisch met enkele geblesseerden en 3 geschorsten, en op de koop toe het uitvallen van Verdult na 25 minuten. De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat de grinta gewoon te weinig was en we de wet van de sterkste moesten ondergaan. Er was slechts 1 speler op niveau, onze doelman, die ons behoedde voor een hogere score dan 2 - 0.
Op Zandvliet kregen we de kans om bij winst naast hen te komen in de rangschikking, maar na de 1 - 0 achterstand rond het half uur, konden we te weinig een vuist maken, niet dat Zandvliet zoveel beter was maar er zat niet meer in.
DHM: De thuisoverwinning tegen Zwijndrecht was er weer een om in te kaderen?
We herpakten ons heel sterk na die 0 op 6. De beginfase was voor Zwijndrecht maar we kwamen steeds beter in de wedstrijd en Zwijndrecht ging zich steeds meer ergeren aan alles wat niets met het spel te maken had. Hun doelman bleef maar zagen en kreeg uiteindelijk na 10 maal zagen zijn 2de gele en dus een rode kaart. In de slotfase kregen we een terechte penalty en die werd verzilverd door Thomas Wellens. De concurrentie bleek ook te winnen, dus het waren broodnodige 3 punten.
DHM: In Achterbroek werd wel gescoord, maar de punten bleven daar. Wederom een match tegen een topploeg waarin we een goeie prestatie neerzetten. 4 verdedigers afwezig maar de vervangers gaven weinig weg en we gingen rusten met 0 - 0. Uit vrije trap van Van
den Heuvel scoorde Van de Kar de 0 - 1. Binnen de 5 minuten stonden we 2 - 1 achter, dit keer wel na 2 keer slap verdedigen in luchtduels. Toch werd het 2 - 2 opnieuw gescoord door Van de Kar, maar wederom lieten we ons vrijwel meteen ringeloren in een luchtduel. Het was een goeie prestatie maar we kopen er niks voor. Volgende week volgt een cruciale wedstrijd thuis tegen Turk Sport, hopelijk is iedereen fit want momenteel liggen er 5 spelers inclusief ikzelf met griep in bed.
DHM: Het zal nog spannend worden in de laatste wedstrijden. Wat verwacht je ervan?
Ik verwacht dat het sowieso tot de laatste speeldag spannend wordt. Het blijft een stunt dat we nog leven dankzij overwinningen tegen Oostmalle, Zwijndrecht en Wijnegem. Nog 6 finales waarvan we er nog minstens 3 en waarschijnlijk nog 4 moeten winnen, niet zo evident dus. Wat ik verwacht is dat mijn ploeg zich 6 keer dubbel zal plooien. Wat dan het eindresultaat is, zullen we daarna zien. Ondanks de resultaten moeten we zorgen dat we onszelf niks kunnen verwijten. En uiteraard geloof ik in een goeie afloop.
K. Meerle FC aan de leiding van de rangschikking
Na 10 gewonnen matchen op rij met overtuigende cijfers spreekt coach Van Bavel over totaalvoetbal. De eigen discipline en focus vermeldt hij als hun grootste tegenstander. Over de titel, die nochtans in het verschiet ligt, wil hij zeker (nog) niet spreken.
DHM: Meerle draait op volle toeren. Weeral 4 overtuigende overwinningen. Zandhoven, Zwarte Leeuw, Oelegem en Halle werden over de knie gelegd. Was het telkens zo overtuigend als de cijfers laten uitschijnen?
Piet van Bavel: In alle bescheidenheid mag ik zeggen dat we momenteel een soort van totaalvoetbal spelen. Enerzijds verdedigen we met 11 man, maar anderzijds komt het gevaar van alle posities. Dat we dit konden, hebben we al heel het seizoen meermaals bewezen. Het grote verschil is dat we erin geslaagd zijn om nu een heel hoge vorm van regelmaat in onze prestatie te krijgen. Eerlijkheid gebied mij ook om te zeggen dat onze kern momenteel zo goed als volledig fit is. Hier
hebben we tijdens de winterstop naartoe gewerkt. Maar hoe goed je ook werkt, op dat vlak spelen er ook altijd factoren mee die je niet in de hand hebt. Dus we kruisen onze vingers dat dit nog even blijft duren.
DHM: In 2026 won Meerle al zijn matchen en dit met overtuigende cijfers. Er werd 74 keer gescoord en de doelman werd slechts 16 keer gepasseerd. Daarbij werd 2 keer gewonnen van de grootste concurrent. Jullie dromen nu toch van de titel?
Meerle is de laatste seizoenen een erg productieve ploeg maar was tegelijk bijzonder kwetsbaar en pakte altijd veel tegendoelpunten. “Beter aanvallen door goed te verdedigen” was vanaf dag 1 in de voorbereiding het hoofdthema. En mijn spelers hebben dit onwaarschijnlijk goed opgepikt. De opdrachten worden zeer gedisciplineerd uitgevoerd over heel de lijn. Extra meters om druk te zetten worden gemaakt. Meer kan je als coach niet wensen.
We pakken nu 30 op 30 in de laatste 10 wedstrijden. Een unicum in het bestaan van de club, maar ook in mijn eigen loopbaan. Over de titel spreek ik liever niet. We moeten week na week dezelfde discipline en focus aan de dag leggen. Als we dat niet doen, worden we zelf onze grootste tegenstander. En dat is een tegenstander die we maar moeilijk verslagen krijgen. We hebben dat al verschillende keren meegemaakt dit seizoen en gelukkig hebben we daar onze lessen uitgetrokken.
Mooie resultaten voor Minderhout VV B
Na een nederlaag bij de leider in de competitie werden 2 overwinningen opgetekend en een gelijkspel. Mooie resultaten voor de B-ploeg van Minderhout dat zich stevig op de 8ste plaats nestelt.
DHM: Bij leider Pulderbos werd verloren. Waren ze te sterk?
Rik Aerts : Ja, Pulderbos lijkt samen met Meerle te gaan strijden voor de titel. Ze gaven tegen ons heel weinig kansen weg, en waren ook heel efficient.
Zelf boden we wel wat weerwerk, combineerden goed, maar tot groot doelgevaar kwamen we zelden. In de 50e minuut kwamen we met 10 te staan en dan weet je dat het tegen zo’n ploeg zeer moeilijk
wordt. Ze scoorden daarna nog 2 maal.
DHM: Daarna werden mooie resultaten behaald, overwinningen tegen Sint Lenaarts en Zoersel.
Na het drieluik Meerle, Zwarte Leeuw en Pulderbos waren dit de ploegen die zich rond ons bevinden in het klassement. Dan hoop je de voet naast hen te kunnen zetten en eventueel punten te pakken. Op Sint-Lenaarts was het al snel bikkelen geblazen. Het veld was zwaar en St-Lenaarts wachtte niet af. Wij kwamen wel op voorsprong in de 1ste minuut en wisten deze voorsprong tot de rust te handhaven. We gingen na rust met minder risico spelen en zij speelden elke bal meteen richting ons doel. Er werd echter heel sterk verdedigd en zowel wij als Sint-Lenaarts scoorden nog.
Tegen Zoersel botsten we op een tegenstander van gelijkwaardig niveau. De felle wind had ook redelijk wat invloed op het wedstrijdverloop. Wij startten met windvoordeel en hadden het 1ste half uur het betere van het spel. Nadien paste Zoersel zich wat aan en kwamen ze beter in de match. Uiteindelijk trokken we het laken toch naar ons toe na een knappe actie van Fernandes en het torinstinct van invaller Renders.
Deze beide partijen hadden net zo goed op een gelijkspel kunnen eindigen. De mentaliteit en strijdlust bepalen natuurlijk ook mee of je deze partijen naar je toe kan trekken. Deze 6 op 6 deed de spelersgroep veel deugd na die zware eerste weken na de winterstop.
DHM: In Westmalle werd verrassend niet gescoord. Hoe kwam het?
We kregen meer 100 procent kansen dan de vorige 2 matchen samen, maar faalden in de afwerking. Na rust startten we eerder moeizaam, nadien pakten we stevig de overhand. Ook met 10 man, na een rode kaart in 70ste minuut kozen we voor de aanval en creëerden nog heel wat. Qua gevoel leek dit wel op een nederlaag. Hopelijk kunnen we de komende weken tegen andere ploegen onder ons vlotter de weg naar doel vinden en even weinig kansen weggeven…
DHM: Ranst en Oelegem zijn de volgende tegenstrevers. Dat moet opnieuw punten opleveren, niet?
Op Ranst gingen we moeizaam winnen in de heenronde, maar het was er zeer moeilijk voetballen. Thuis tegen Oelegem kenden we een enorm zwakke start en kregen we dit niet meer rechtgezet. We hebben wel het doel tegen deze ploegen beter te presteren dan we in
de heenronde deden. Dit is waarschijnlijk wel makkelijker gezegd dan gedaan. Het seizoen begint bij sommigen wel wat zijn tol te eisen qua blessures en er dient gepuzzeld te worden. Ook de sterkte van elk team kan van week tot week verschillen. De spelers kunnen maar hun uiterste best doen. (rob)
Uitslagen
14 en 15 februari
Minderh. VV - FC Wezel Sport 1 - 1
KFC Meer - K Noordstar VV 1 - 1
K Gooreind VV - KVNA Wortel 2 - 0
K Zandhoven SK B - K Meerle FC 0 - 4
KFCH Pulderbos - Minderh. VV B 4 - 0
21 en 22 februari
Minderhout VV - KFC Herselt 0 - 6
KVC Lille United - KFC Meer 2 - 1
Zandvliet Sport - KVNA Wortel 1 - 0
K Meerle FC - KFC Zw. Leeuw B 5 - 2 KFC St Lenaarts B - Minderh. VV B 1 - 2
28 februari en 1 maart
7 en 8 maart
Minderhout VV - KFC Arendonk 1 - 3 KFC Meer - K Loenhout SK 1 - 2 K Achterbroek VV - KVNA Wortel 3 - 2
KFC St Mart Halle - K Meerle FC 0 - 4 KVK Westmalle - Minderh. VV B 1 - 1
Kalender
Zondag 29 maart - 15 uur
KVNA Wortel - K Vlimmeren Sport
K Meerle FC - KVK Westmalle
K Minderhout VV B - KFC Antonia
K Vosselaar VV - Minderhout VV A
KFC Ezaart Sport - KFC Meer
Zaterdag 11 april - 19.30u
K Minderhout VV A - Verbr. Balen
KFC Meer - KFCE Zoersel
KFC Wechelderzande - KVNA Wortel 18 uur:
K Zandhoven SK B - Minderhout VV B
Zondag 12 april - 15 uur
KFC Antonia - K Meerle FC
Zaterdag 18 april 18.30u
KFCE Zoersel - Minderhout VV A
Zondag 19 april - 15 uur
KVNA Wortel - FC Merksem
K Meerle FC - KFC Sint Lenaarts B
K Minderhout VV B - FC Sint Jozef
KSK Weelde - KFC Meer
Zondag 26 april - 15 uur
Minderhout VV A - KFC Ezaart Sport
KFC Meer - KFC Pulle
K Brecht SK - KVNA Wortel
FC Sint Jozef - K Meerle FC
KFC St. Mart. Halle - K Minderh. VV B
Sporters in 5 verschillende disciplines bekroond
SPORTLAUREATEN De sportlaureatenviering van Hoogstraten was dit jaar een ode aan verschillende sporten. De sportraad koos winnaars uit verschillende hoeken van de sportwereld. Zo mocht een BMX’er de titel van sporttiener in ontvangst nemen en kreeg de ruitersport een nieuwe sportvrouw. Met ook een wielrenner (Sportman), een tennisteam (Sportploeg) en een voetbalclub (Sportvereniging) in de prijzen, was het podium een prachtig eerbetoon aan de veelzijdigheid van de Hoogstraatse sporter. De sportraad koos ten slotte voor petanque als de sporttak in de kijker.
Sporttiener:
Kaat Silkens (BMX)
Kaat Silkens van The Flying Finches werd geselecteerd voor het EK, werd er 6de en verdiende zo haar selectie voor het WK. Op het WK BMX in Kopenhagen geraakte ze tot in de 1/8ste finales. Ze reed internationale wedstrijden in Tsjechië en in Angelholm, Zweden waar ze de 7de plaats behaalde. Ze nam deel aan de 3-Nations Cup België-Duitsland-Nederland waar ze halve finales haalde en in Belgische wedstrijden behaalde ze steeds top 10 plaatsen.
Concurrenten in het lijstje van kandidaat sporttiener waren Kato Christianen en Bram Godrie, beiden lid van ponyclub Marckeruiters Meerle Meersel-Dreef.
Sportvrouw:
Hanne Cools (ruitersport)
Hanne Cools van LRV Hoogstraten draaide de rollen om en won van haar concur-
Karin Donckers nam het sportief op en ging samen met Hanne Cools op de foto.
rente Karin Donckers, aan wie ze vorig jaar nog de titel moest laten. Ze reed met haar paard Lady Ly voor het eerst een seizoen in de ZZ-dressuurklasse, de ko -
ningsklasse van de LRV. Het werd meteen een bijzonder sterk jaar. Na een knappe 4de plaats op het Provinciale Kampioenschap veroverde deze combinatie op het Nationale Kampioenschap zelfs brons. Met haar podiumplaats behoort Hanne dus tot de LRV-top.
Sportman: Eddy Vermeiren (wielrennen)
Eddy Vermeiren, aangesloten bij de Belgische bonden wielrennen, werd in 2025 Belgisch kampioen in Lint. Het was niet de enige titel, hij werd ook kampioen van BeNeLux in Lichtaart en provinciaal kampioen van Antwerpen in Lichtaart. In tien andere wedstrijden reed hij als eerste over de meet in zijn leeftijdscategorie.
Raf Oprins van Atletiekvereniging Noorderkempen was zijn concurrent. Als atleet met een visuele beperking behaalde hij de Belgische titel op de 5000m in de categorie AMH V13.
Een podium vol sportlaureaten
Sportploeg: Dubbel Heren 18-3 (padel)
Mathias Spelters, Lucas Pauwels, Cedric Van Den Bogerd, Mats Pauwels, Lense Swaenen, David Cloots, Jess Daas, Rick Mertens, Sven Pauwels, Bart De Roover en Raymond Van Lier maken deel uit van de tennisploeg dubbel heren van Noord Tennis Padel. Zij werden Vlaams kampioen tennis in de reeks dubbel heren 18-3. Al bijna 15 jaar lang vormen de leden van deze dubbelformatie een hecht team. In de traditionele competitievorm (met 4 enkelspelen en 2 dubbels) strandde het team de afgelopen jaren vaak in de provinciale halve finales of finales, maar dit jaar zorgde een tactische switch voor de ultieme bekroning en de Vlaamse titel.
Er waren niet minder dan 15 ploegen die in aanmerking kwamen voor de titel van sportploeg 2025, zoals de meisjes van Gelvoc U13A, de U20 Dames van Minderhout VV, het 4-tal ponyclub van St Clemens en tal van andere ploegen.
Sportvereniging: Minderhout VV (voetbal)
K. Minderhout VV brengt wekelijks een heel dorp in beweging. Vandaag de dag telt de club maar liefst 419 actieve spelers, verdeeld over 33 verschillende teams. Het voetbalseizoen 20242025 was historisch: 5 ploegen werden kampioen in hun reeks: A-reserven, Meisjes U16, Meisjes U21, U17 A en U17B). Er werd een tweede ploeg in 4de provinciale opgericht om het groeiend aantal jonge talentvolle spelers te laten doorgroeien. Deze ploeg bestaat voor 80% uit eigen jeugdspelers. Het eerste elftal verzekerde ook het behoud in 2de provinciale. Naast een volwaardig 1ste elftal in het vrouwenvoetbal speelden er nog 4 andere meisjesploegen.
De afgelopen jaren werd fors geïnvesteerd in een professioneel kader. De dagelijkse leiding is in handen van 7 bestuursleden, ondersteund door een jeugdbestuur van 6 leden. Met 3 jeugdcoördinatoren en een sportief technisch verantwoordelijke (TVJO) wordt de sportieve kwaliteit gewaarborgd. Bovendien is er aandacht voor sociaal minder bedeelde groepen die nauw opgevolgd worden door 2 aangewezen API’s (aanspreekpunten voor integratie). De infrastructuur werd uitgebreid met een fietsenstalling, camera-bewaking, een kunstgrasveld en verlichting.
Sportieve dank aan Karel Martens
Karel Martens besteedt al sinds 2010 achter de schermen heel wat tijd aan de opname en montage van de filmpjes bij de sportlaureatenviering. Hij had aangegeven dat het dit jaar de laatste keer was dat hij zou instaan voor deze bijzonder tijdrovende bezigheid.
Voor die gewaardeerde filmpjes werd hem in de loop van de jaren wel moeilijker en moeilijker gemaakt, van de sportraad mocht een filmpje maar 3 en nadien nog maar 2 minuten duren. Elk jaar gingen Jan, Chris en Rob met Karel op pad voor de opnames, nadien begon telkens het grote werk om tot een eindproduct te komen.
Daar blijft het niet bij. Voor ‘Studio Hoogstraten’ maakte hij videoreportages over de Urban Run, de kinderkerstparade in Meer, de tractorkersrun, de winterbar in Meer. Deze opnames vind je bij studio H op YouTube. Ook voor toneelverenigingen het Heidebloempje en Plan B is hij overigens actief.
Karel werd dan ook terecht in de bloemetjes gezet voor de vele jaren samenwerking. (rob)
Dames A maakte het de leider bijzonder lastig
VOLLEYBAL De ploeg van Werner Cornelis speelt constanter dan vorige jaren. Tegen elk team maken ze kans om punten te scoren. Ondanks het gemis van 2 sterkhouders hoopt de coach dat ze zullen eindigen bij de eerste 6 in de rangschikking en dat zou een zeer mooi resultaat zijn.
DHM: Slechts 1 wedstrijd in deze periode en dan nog wel tegen de leider. Dessel verloor nog geen punt dit seizoen en verloor in 16 wedstrijden nog maar 3 sets. Jullie hebben het hen wel bijzonder moeilijk gemaakt en zelfs een set gewonnen.
Werner Cornelis : We moeten spijtig genoeg de rest van de competitie met een verzwakte ploeg afwerken. Zoals al in de vorige editie gemeld werd, blesseerde Sara Van Aperen zich tijdens de eerste wedstrijd uit de terugronde en we kunnen niet meer op haar rekenen gedurende de rest van het seizoen. Ook Hanne Van Opstal die via een Erasmus-project naar het buitenland vertrekt, zal bijna
niet meer beschikbaar zijn voor de rest van de competitie. Door de afwezigheid van deze twee basisspelers zal één van onze beide libero’s als hoekaanvaller moeten aantreden.
We vertrokken dus niet met al te hoge
verwachtingen naar Dessel. Toch verraste de ploeg ons erg positief. Het verliep vooral in de eerste drie sets enorm goed. In set 1 konden we de setbal niet verzilveren, maar in set twee lukte dat dan weer wel. Ook in set 3 waren beide ploegen
2 Marthe Vervoort, 3 Renée Groenendijk, 6 Hanne Van Opstal, 7 Julie Weyns, 8 Liesl Govaerts, 9 Gitte Verschueren, 10 Evelyne Laurijssen, 11 Sara Van Aperen, 12 Sarah Clijmans, 13 Hannah Groenendijk, 15 Dorien Beyens
echt wel aan elkaar gewaagd en was een extra setwinst toch wel in het vizier. In set 4 moest het Hoogstraatse team duidelijk de duimen leggen voor de verdiende leider uit onze reeks. Maar de prestatie tegen de ongeslagen tegenstander doet ons hopen dat de noodploeg toch nog mooie resultaten kan neerzetten in het vervolg van de competitie.
DHM: Volgend weekend zijn er dan 2 matchen op 1 weekend en ook nog eens tegen 2 ploegen die boven Gelvoc geklasseerd staan. Waar hoop je op? Zaterdag moeten we aantreden tegen Arvoc uit Arendonk. Ginder wonnen we met 2-3, maar waren we wel voltallig. Met de huidige afwezigen ligt het misschien allemaal wat moeilijker. Hetzelfde verhaal is er eigenlijk voor de verplaatste wedstrijd tegen Olen. Thuis wonnen we onverwacht tegen hen met 3-2. Hopelijk kunnen onze Hoogstraatse dames hun vechtlust en concentratie van tegen Des -
sel herhalen en kunnen we in deze wedstrijden toch een drietal punten sprokkelen.
DHM: De Dames A van Gelvoc zijn goed op weg om in de top 6 van de rangschikking te eindigen. Gaat het lukken? Veel zal afhangen van hoe onze noodploeg zich kan handhaven gedurende de laatste 4 wedstrijden. Tegen Geel, de tweede gerangschikte, maken we misschien niet heel veel kans, maar de andere 3 wedstrijden zijn toevallig nog tegen de 3 staartploegen. Uiteraard mogen we gezien de omstandigheden deze tegenstanders niet onderschatten, maar met de nodige inzet en concentratie moeten wij deze wedstrijden tot een goed einde kunnen brengen. Als we dat kunnen realiseren, eindigen we inderdaad meer dan waarschijnlijk in de bovenste helft van de rangschikking en dat is zeker geen slecht resultaat. Al bij al speelde het Hoogstraatse team een veel constanter sei -
zoen dan vorig jaar: er waren weinig of zelfs geen uitschieters in negatieve zin en in een aantal wedstrijden hebben we de kopploegen uit de rangschikking het behoorlijk lastig kunnen maken of er zelfs van kunnen winnen. De toekomst voor deze damesploeg ziet er, indien iedereen aan boord blijft, ongetwijfeld rooskleurig uit. (rob)
Uitslagen
Noust Sp. Dessel - De Gelmers A 3 - 1 (26/24, 24/26, 25/21, 25/17 )
Kalender
Zaterdag 28 maart - 20.30
De Gelmers A - Volley Westerlo A
Zaterdag 18 april - 20.30
De Gelmers A - HVW Lille B
Zaterdag 25 april - 18 uur
BVC Balen A - De Gelmers A
’t Spagaatje viert 40-jarig bestaan met gala en
GYMNASTIEK DANS Met een feestelijk Robijnen Gala vierde ’t Spagaatje vzw op zaterdag 7 en zondag 8 maart haar jaarlijkse gymnastiek- en dansspektakel. Het thema verwees naar het 40-jarig bestaan van de vereniging in 2025, een mijlpaal die uitgebreid werd gevierd tijdens twee goedgevulde voorstellingen.
Gymnasten en dansers brachten een gevarieerd programma met choreografieën die zorgvuldig werden uitgewerkt door hun leerkrachten. In een sfeervol
decor en met veel enthousiasme op het podium wisten de verschillende groepen het publiek te verrassen met twee sterke shows.
Tijdens het gala was er ook aandacht voor de bijzondere verdiensten van May Van Aert. De voorzitster en mede-oprichter van ’t Spagaatje werd in de bloemetjes gezet voor haar 40 jaar inzet voor de club. Als drijvende kracht achter de vereniging speelde zij een belangrijke rol in de uitbouw van de werking.
sterke resultaten
Sterk wedstrijdseizoen
Intussen zijn de gymnasten en dansers sinds januari opnieuw actief in het wedstrijdcircuit, waar al verschillende mooie resultaten werden behaald.
Bij de gymnastiek behaalde Annaëlle Heyvaert een 4de plaats op het provinciaal kampioenschap op 25 januari in Hoogstraten in de categorie C17. Mette Boudewijns eindigde op haar beurt 2de tijdens het provinciaal kampioenschap
Amber Luquili en Jelena Sap
Mette Boudewijns
Dansgroep Genesis
op 15 februari in Mortsel. Ook andere gymnasten van de club lieten sterke prestaties optekenen.
De dansafdeling neemt deel aan verschillende wedstrijdcircuits, waaronder Dance Stars, Dance Waves en Beats & Ballads. Daar konden al enkele selecties voor belangrijke wedstrijden worden behaald.
Zo plaatste Lagona zich bij Dance Stars in de categorie Teams Modern/Contemporary U18 (beginner) voor zowel het Belgisch kampioenschap op 26 april als het Europees kampioenschap dat van 14 tot en met 17 mei plaatsvindt. Ook het duo Amber
Dansgroep Lagona
Luquili en Jelena Sap wist zich bij Dance Stars te selecteren voor het Belgisch kampioenschap in de categorie Duo Modern/Contemporary O18 (Intermediate).
Daarnaast werd Genesis geselecteerd voor de finale van Beats & Ballads op 28 juni in de categorie Urban Teams recreatief, voor groepen die minder dan 3 uur per week trainen.
In de andere wedstrijdcircuits zijn de selecties voor het Belgisch kampioenschap nog niet bekend. Ook Amata, de kids dance company van ’t Spagaatje, maakt nog kans op een finaleplaats. (rob)
Een sportieve microbe besmet de Weytsen
TRIATLON Claudie Van Opstal is apetrots op haar vriend Stef en zijn vader Nic Weyts. Hun sportieve passie werkt zo aanstekelijk dat ze inmiddels ook zelf, samen met haar moeder, in training is voor de Ten Miles. Stefs liefde voor sport is door de jaren heen alleen maar gegroeid, zo getuigt ze. “De doelen werden groter en ambitieuzer, en in zijn enthousiasme trok hij zijn vader mee in het avontuur. Samen beleefden ze persoonlijke successen en legden ze de lat telkens een stukje hoger voor zichzelf. Van de eerste 5 kilometer naar een halve marathon, en van de flanken van de Mont Ventoux naar een halve triatlon ten voordele van Ferm’Eline…”
Wie?
Nic Weyts (1971) is geboren en getogen in Hoogstraten en verhuisde in 2000 naar Rijkevorsel. Hij is expert-belegger bij KBC Private Banking in Hoogstraten.
Stef Weyts (2000) is opgegroeid in Rijke -
vorsel en voetbalde bij Zwarte Leeuw. Na de lagere school kwam hij voor zijn middelbare studies naar Vito in Hoogstraten. Daarna ging hij naar de Hogere Zeevaartschool in Antwerpen. Hij is nu scheepswerktuigkundige op een baggerschip van DEME (6 weken aan boord en dan 6 weken thuis).
De bron voor dit verhaal is Claudie Van Opstal (2001). Haar ouders, Rob Van Opstal en Erika Bogers, zijn afkomstig van Meersel-Dreef. Maar ze groeide op in Meer en is nu samen met haar vriend Stef op zoek naar een woonst in Hoogstraten.
Tegenwoordig is een marathon lopen of een triatlon finishen geen uitzondering meer, de sportprestaties van Stef en Nic zijn dus niet wereldschokkend of uniek, maar fier als ze is, wil ze het verhaal van dit sportieve duo vertellen.
Stoplichten
“Al van kleins af aan speelt sport en bewe -
ging een rode draad in de familie Weyts. Het begon met Stef als klein voetballertje en zijn vader Nic als trainer van Stef zijn voetbalploeg. Naast voetbal waren er ook nog de fietsvakanties met “de nonkel”, de broer van Nic waar met veel plezier over gesproken wordt.
Toen duidelijk werd dat Stef niet de nieuwe Messi of Ronaldo ging worden en hij wat ouder werd, stopte hij met voetballen. Nic bleef echter voetbaltrainer van de andere voetbalzonen.
Na een bewogen studentenperiode en enkele ongezonde keuzes besloot Stef in 2021 zijn leven over een andere boeg te gooien. Samen met zijn kotgenoot begon hij aan zijn loopcarrière. Een paar kilometer lopen was toen al een hele prestatie. De dankbaarheid voor de vele stoplichten in de Antwerpse studentenstad was dan ook groot. Het begin was pittig, maar de loopprestaties evolueerden snel naar grotere afstanden en betere tempo’s en Stef kreeg de smaak van het lopen te pak-
SPORT
ken. Een rustige 5 kilometer in de ochtend werd 10 kilometer en werd, met nauwelijks training, een snelle Ten Miles. Begin 2022, op een doorsnee donderdag, werd een halve marathon door het bos afgewerkt. Steeds werden grenzen verlegd en kwam de volgende uitdaging in het vizier.”
De Senior
“Naast zijn hobby als voetbaltrainer sloot Nic zich aan bij de wielerclub ‘De Gangmakers’ in Rijkevorsel. Ook bij hem verliep het begin van zijn wielercarrière niet van een leien dakje. De eerste keren dat hij met De Gangmakers meereed, moest hij halverwege opgeven en huiswaarts keren. Maar als er iets is wat de Weytsen niet doen, dan is het opgeven. Ondertussen is Nic, beter gekend als ‘De Senior’ een vaste waarde van de fietsploeg. Sporadisch haalde ook Stef zijn koersfiets nog uit de garage. Een toerke met de pa, eens met de Gangmakers mee of op stap met wat kameraden.
Dat vader en zoon Weyts geen stilzittend gat hebben, is ondertussen wel duidelijk. Onder het motto ‘zot zijn doet geen zeer’ en de drang naar nieuwe uitdagingen ontstond bij Stef het idee om in de zomer van 2024 naar Bédoin te trekken, aan de voet van de Mont Ventoux. Het was vanzelfsprekend dat een beklimming op en over de kale berg niet kon ontbreken tijdens deze vakantie. Maar in plaats van te beginnen met 1 beklimming langs 1 van de 3 kanten van de berg, kwam al snel het idee op om alle 3 de kanten onmiddellijk na elkaar te beklimmen en zo een zogenaamde ‘Cinglé du Mont Ventoux’ te worden, ofwel ‘Malloot van de Mont Ventoux’. Aangezien Nic in de fleur van zijn fietscarrière zat, was hij, met de belofte van goede catering en iemand die alles regelt, al snel overtuigd om
Stef en Nic na de finish van de Open Lakes met de cheque voor Ferm’Eline. Door flyers te verspreiden, vrienden, familie en collega’s aan te spreken en wat mond-tot-mondreclame, hadden ze een opbrengst van 3.500 euro voor de vzw.
mee te gaan. En zo geschiedde: van Bédoin naar de top van de Mont Ventoux, via Malaucène naar beneden en opnieuw naar boven om te eindigen langs de kant van Sault. Toen Nic voor de derde keer de top bereikte op 15 augustus 2024, was het eerste wat hij zei: ‘Ik doe dit nooit meer…’ Toch waren die woorden snel weer vergeten.”
Ferm’Eline
“Met deze uitdaging achter de rug was het tijd voor iets nieuws. Iets nog gekker, want grenzen zijn er om verlegd te worden. Hoewel Stef wat van zijn overtuigingskracht moest gebruiken, kreeg hij Nic zover om mee te doen aan de Open Lakes halve triatlon aan het Lac de l’Eau d’Heure (tussen Charleroi en Namen): 1,9 km zwemmen, 92 km fietsen met 1.040 hoogte meters en 21 km lopen. Geen eenvoudige uitdaging in combinatie met een fysieke job aan boord van een schip wat Stef betreft en de (niet meer zo jonge) leeftijd wat Nic betreft. Stef finishte na 5u46 en Nic na 6u22.
De Weytsen gingen niet alleen een nieuwe sportieve uitdaging aan, ze koppelden er eveneens een financieel doel aan. Ze zamelden geld in voor “Ferm’Eline”, een vzw die ernaar streeft om het mentaal welzijn en de bescherming van kwetsbare jongeren en jongvolwassenen onder de aandacht te brengen. Een initiatief dat de familie Weyts nauw aan het hart ligt, aangezien de broer van Nic zichzelf in 1997 van het leven beroofde op 27-jarige leeftijd.
En wat nu? Deze zomer staan Stef en Nic opnieuw aan de start van een halve triatlon. Ditmaal wordt het de Ironman 70.3 in Duisburg (DE). Maar ook de woorden marathon en volledige ironman zijn al ter sprake gekomen…”
Wat dit verhaal nog wat mooier maakt, is dat het enthousiasme van de Weytsen aanstekelijk werkt. Zo werden al enkele Gangmakers aangestoken met het triatlonvirus. En ook Claudie is haar sportieve grenzen gaan verleggen. Sinds ze 5 jaar geleden een relatie kreeg met Stef is ze van met moeite en tegenzin 1 kilometer lopen nu zelf aan het trainen voor de Ten Miles en een 8ste triatlon die ze ook samen met haar mama wil doen. Sport mensen kan mensen samenbrengen en inspireren, zo blijkt eens te meer! (rob)
Aan de top van de Mont Ventoux na de derde beklimming
ATLETIEK Iedereen is welkom om op zondag 26 april te komen sporten in het unieke kader van Wortel Kolonie. De AVN-Vagebondloop biedt trajecten van 5, 10 of 15 km naast een trailrun van 25 km. Inschrijving en vrije start vanaf 8.30 uur tot 10.30 uur in ‘t Vagebontje (Kolonie 35 Wortel). Ook geschikt voor wandelaars die willen genieten van de sfeervolle omgeving.
De Vagebondloop kadert in het criterium van de Noordloper. Meer info op www. avn-atletiek.be. (rob)
Vagebondloop in Wortel Kolonie Duivenkampioenen in beeld
Hoogstraten Golft op woensdag 17 juni w
GOLF Op woensdag 17 juni opent golfpark De Turfvaert zijn greens voor een sportieve en gezellige editie van ‘Hoogstraten Golft’. Dit jaarlijks evenement brengt Hoogstratenaren, golfliefhebbers en bedrijven samen voor een uitdagende middag op de golfbaan. Iedereen is welkom om deel te nemen. Laagdrempeligheid en plezier staan centraal.
Deelnemers krijgen de kans om hun golfwaardigheden te testen, nieuwe mensen te ontmoeten en te genieten van de groene omgeving in Rijsbergen. Zoals ieder jaar zijn er ook dit keer weer enkele verrassingen. De deelnameprijs is zeer democratisch. Inschrijven kan op info@restobegijnhof.be (rob)
DUIVENSPORT In de winter zijn er geen wedstrijden, dus maken de duivenver-
enigingen er gebruik van om hun kampioenen te vieren en hen van hun verdien -
de trofeeën te voorzien.
Kampioenen van de Noordhoek (v.l.n.r): Cis Jansen, Luc Van Ceulen, Harry Govaerts, Gust Schrijvers, Theo Maenhout en Freddy Aerts
Kampioenen de Arkduif Minderhout (v.l.n.r): Cis Jansen, Luc Van Ceulen, Gust Schrijvers, Harry Govaerts, Jan De Beuckelaer - Rombouts, Gino Verheyen en Freddy Aerts
Tijdschrift: HOOGSTRAATSE MAAND
Periodiciteit: maandelijks - APRIL
Erkenningsnummer: P 004183
Afgiftekantoor: Hyper Masspost Antwerpen
JAARGANG
NOODNUMMER 112
Ongeval / Brand / Ziekenwagen
Administratie Brandweer 03 314 32 11
THUISVERPLEGING
WIT-GELE KRUIS, 24 op 24 uur. Voor Hoogstraten en deelgemeenten: 014 61 48 02
De volgende uitgave van de DE HOOGSTRAATSE MAAND verschijnt vanaf donderdag 30 april
Voor volgende editie alle KOPIJ ten laatste op DINSDAG 14 APRIL
redactie@demaand.be
De redactie behoudt zich het recht voor om ingezonden teksten in te korten.
Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende.
HUISARTSENwachtpost Turnhout
Enkel op afspraak: 1733 voor buitenlandse telecomoperatoren: +32 2 524 98 89
