Wat je wilt weten over kinderen met autisme
Trainingen tegen terugval
Therapie en AI
“Het
leven is zo mooi, dat wil ik niet laten gaan door leugens in mijn hoofd”
H“Als zij zich zo kwetsbaar durven op te stellen, waarom zou ik dat dan niet doen?”
Johan Slot | Pagina 16
Axel Pothof Directeur Vrienden van De Hoop
“Ik vertrouw op U mijn God en weet dat ook mijn redding zal komen. Een leven dicht bij U, is waar ik van kan dromen.”
Dit zijn twee regels uit het ontroerende gedicht van oud-cliënte Kailey, die haar verhaal doet op pagina 8-12 van dit magazine. Net als veel andere cliënten van De Hoop leefde ze met een leugen. Zoals ze zelf zegt: met gedachten als ‘ik ben niet goed genoeg en alle nare dingen zijn mijn schuld’. In haar situatie leidt de leugen tot een ernstige eetstoornis en tot ‘hard werken en doorzetten’ in haar intensieve therapie bij De Hoop.
Ook in het dubbelinterview op pagina 22-25 gaat het over leven met een leugen: pornoverslaving. Vrijmoedig en kwetsbaar vertellen Harko en Anneke over de aard en impact daarvan. Harko zegt: “Als je zo’n geheim koestert blijft het in jezelf, je leeft in een gevangenis.” Voor Anneke is het nog steeds een confronterend onderwerp. Maar ze zegt ook met overtuiging: ”God is mijn Houvast. Hij kan verandering brengen in elke situatie.”
Vanuit de Bijbel weten we wie de diepere oorzaak is van leven in een leugen: de ’duivel’, de ‘vader van de leugen’, zoals Jezus hem beschrijft in Johannes 8:44. Gelukkig weten we dat de ‘vader van de leugen’ niet het laatste woord heeft. Bij De Hoop mogen we de hoopvolle boodschap brengen dat van God redding zal komen, zoals Kailey in haar gedicht verwoordt.
Kailey leerde God kennen tijdens haar tijd bij De Hoop, onder meer tijdens lofprijsavonden (een activiteit die mogelijk wordt gemaakt door jouw donatie!). Elke derde zondagavond van de maand getuigen we ook daar, dat God redding biedt. Dat een leven dicht bij Hem geen droom hoeft te blijven. Dat Jezus Christus daartoe de Weg is. Dat Hij kan bevrijden van welke leugen ook.
Hij is immers zelf DE WAARHEID.
Scan de QR-code voor meer informatie over de lofprijsavonden.
Gedragen
HOOP Magazine is het magazine van Vrienden van De Hoop, met bijzondere verhalen van cliënten en alles wat er gebeurt in en om De Hoop Groep.
“God kan verandering brengen in elke situatie.”
De HOOP Magazine
is een uitgave van Stichting Vrienden van De Hoop. Vrienden van De Hoop is in het bezit van het CBF-keurmerk en door de Belastingdienst erkend als ANBI. Giften kunnen worden overgemaakt op rekeningnummer
NL06.INGB.00.00.38.38.38.
Telefoon: 078 611 1355
E-mail: info@vriendenvandehoop.nl
Redactie
Mariëlle Blom (eindredactie), Eline de Bruin, Elize den Bleker, Hilleen Droogendijk, Evelien Fokkema (eindredactie), Pieter de Jong (gastauteur), Fennegien Wietses, Mariska van der Zwaal (beeldredactie).
Fotografie
Ineke Linssen, Span fotografie en Zeeuws lief fotografie
Drukwerk
De Hoop Drukkerij, Dordrecht
Concept, ontwerp & realisatie
BladenMakers, Ermelo
Aansprakelijkheid
Redactie en uitgever zijn niet aansprakelijk voor uitspraken van (ex-)cliënten.
Aanmelden magazine
Scan de QR-code of ga naar: vriendenvandehoop.nl/blijfopdehoogte
Familie verlegt grenzen voor De Hoop
Grenzen verleggen samen met familie en vrienden en ondertussen geld ophalen voor De Hoop; dat is het doel van de familie Heemsbergen.
Op 28 maart lopen ze voor het tweede jaar op rij een mars van maar liefst honderd kilometer in de omgeving van Ede! En de jongste kinderen? Die gaan voor een flinke dertig kilometer. Organisator en oom Peter: “We zullen momenten tegenkomen dat we willen opgeven, dat we denken: waar doen we het voor? Gedachten waar ook de cliënten van De Hoop regelmatig mee worstelen in hun herstelproces. Met deze mars willen we hen beter begrijpen en hen een warm hart toedragen.”
Ook een actie organiseren? Ga naar inactievoordehoop.nl. Of steun de marslopers met een gift via: inactievoordehoop.nl/mars
Bedankt dat je harten helpt helen!
Dankzij de steun van donateurs kan De Hoop klaarstaan voor mensen in nood. Tijdens de bedankdag in januari werden zij persoonlijk bedankt via een telefoontje, mail of kaartje.
De steun van vele donateurs helpt harten helen van cliënten. Psycholoog Johan Slot schreef er het lied ‘Herstel’ over. Dit schreef hij naar aanleiding van een groep cliënten die openhartig deelde over welke impact verslaving op hun leven had. Het lied beschrijft hoe het hart geschonden kan raken maar gaandeweg weer mag herstellen. Je leest meer over de aanleiding op pagina 16 en 17.
Bekijk en beluister hier het lied ‘Herstel’: vriendenvandehoop.nl/bedankdag
Nieuwe directeur bij Werkvisie De Hoop
Per 1 maart is Han van den Boogaart met pensioen gegaan. Onder zijn leiding is Werkvisie De Hoop uitgegroeid tot een bloeiend en stabiel onderdeel van De Hoop Groep.
Met projecten als een meubelmakerij, een kringloop, fietsenmakerij, boerderij, brood en banket en De Hoop Bricks biedt Werkvisie een veelzijdig aanbod in leerwerkbedrijven voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Zijn opvolger, Maurice Bosschaart, wil voortbouwen op die basis en het aanbod van Werkvisie verder ontwikkelen, in de regio Drechtsteden en daarbuiten. Maurice: “Het motto ‘passend werk voor iedereen’ heeft altijd centraal gestaan en dat blijft. Dagbesteding en het hebben van een zinvolle dagbesteding is cruciaal bij het herstel van mensen en ook bij het vasthouden van nieuw verworven competenties.”
TWEEDUIZEND-ZES-EN-TWINTIG
09/4
9 APRIL
Zin in een heerlijke avond vol inspiratie, bemoediging en gezelligheid? Dan wil je deze Vrouwenavond van Vrouwen van Hoop in Dordrecht niet missen!
Auteur en spreekster Nieske Selles neemt je mee in het thema: Als Jezus roept, houdt niemand je tegen – aan de hand van het indrukwekkende verhaal van de bloedvloeiende vrouw. Laat je raken en ontdek hoe je Gods stem kunt verstaan, óók tijdens moeilijke periodes in je leven. Verwacht een afwisselend programma vol muziek, bezinning, ontspanning én een verhaal van hoop. Daarnaast is er volop ruimte om te genieten: voor en na het programma kun je heerlijk rondstruinen langs kraampjes met mooie hebbedingen, terwijl je geniet van een lekker hapje en drankje.
Zien we je daar? Bestel jouw ticket via: vriendenvandehoop.nl/vrouwenavond
19 APRIL
Laat je raken door muziek, hoopvolle woorden en een bijzonder levensverhaal tijdens de lofprijsavond. Iedere derde zondag van de maand creëren we een open sfeer waar verbinding, kwetsbaarheid en hoop centraal staan. Van harte welkom! De volgende lofprijsavonden in 2026 zijn op: 19-04 | 17-05 | 21-06 | 19-07 | 16-08 | 20-09 | 18-10 | 15-11 | 20-12
vriendenvandehoop.nl/lofprijsavonden
22/5
22 – 25 MEI
Ook dit jaar zijn we er weer bij op Opwekking met De Hoop en Vrienden van De Hoop! Samen zijn we te vinden op de Mission Boulevard. Kom gezellig een praatje maken over het werken bij De Hoop, over je ervaringen in de ggz, over vragen die je hebt en over het steunen van ons werk. En voor de sportievelingen kan een ritje op de vertical bike niet ontbreken. We ontmoeten je graag!
18/6
18 – 20 JUNI
Stel je voor: in 48 uur samen met jouw wielerteam in estafettevorm 1.200 kilometer afleggen dwars door Nederland. De Zeeuwse wind, Limburgse heuvels, het Groningse platteland: alles komt voorbij. Het is gegarandeerd afzien, maar je weet waar je het voor doet: cliënten van De Hoop. Ga jij de uitdaging aan?
cycleforhope.nl/rondje-nederland
“Het was
“IK WAS ALLEEN NOG MAAR MET MIJN EETSTOORNIS BEZIG. ALS IK WAKKER WERD, DACHT IK: ‘OH, IK MOET WEER.’ IK HAD TOTAAL GEEN LEVENSVREUGDE EN WAS DE HELE DAG MET ETEN EN AFVALLEN BEZIG.”
TRIGGER WAARSCHUWING
Dit artikel gaat over gevoelige onderwerpen, zoals een eetstoornis en suïcidale gedachten.
Droevig, alleen en een verloren gevoel
Ik zie het niet meer voor me, geen enkel doel.
Het enige wat mij nog kan bereiken bent U, mijn God. Maar zelfs hierin raak ik steeds verder verdwaald, steeds meer op slot.
Ik blijf dankbaar voor het leven dat U mij heeft gegeven.
En blijf genieten van de kleine momentjes, ook al zijn die maar even.
Ik geef mij over Heer, ik geef me aan Uw handen. Door U kan ik ze afweren Heer, de vurige pijlen van het kwade die in mij branden.
Ik vertrouw op U, mijn God, en weet dat ook mijn redding zal komen. Een leven dicht bij U, is waar ik van kan dromen.
Zo dankbaar Heer, om U naast mij te hebben in deze strijd. U houdt mij vast, ook al raak ik mezelf soms helemaal kwijt.
In haar slaapkamer vertelt Kailey (20) over haar innerlijke gevecht met haar eetstoornis. “Het was als een strijd zonder einde”, vertelt ze. “Ik voelde me constant verloren en dacht dat dat gevoel nooit zou verdwijnen. Het leek alsof het pas zou stoppen als ik opgaf, door niet meer te eten.”
Toch kreeg ze in die periode ook een sprankje hoop. Tijdens haar behandeling bij De Hoop vond ze haar weg naar God. Kailey: “Bij de intake gaf ik nog aan dat ik het christelijk geloof niet wilde betrekken bij mijn behandeling, want ik was niet gelovig. Langzaam veranderde dat. Na een aantal maanden merkte ik dat ik er wél voor openstond. Ik ging mee naar een lofprijsavond op Dorp De Hoop en behandelaren bemoedigden mij, bijvoorbeeld door het sturen van lofliederen. Ik vond mijn weg naar God en weet dat ik altijd bij Hem mag komen om te schuilen.” Ondanks deze nieuwe hoop bleef haar leven donker. Kailey: “Ik leefde voor het in stand houden van mijn eetstoornis. Tegelijkertijd wilde ik niet meer leven. Twee keer per week volgde ik behandelingen bij De Hoop. Ik wilde beter worden, maar mijn eetstoornis niet. Ik kreeg steeds meer suïcidale gedachten.”
LEUGEN
Kailey
Voordat Kailey in therapie ging, mocht niemand iets weten van haar eetstoornis. “Ik zei tegen mezelf: ‘zolang ik niet weet dat ik een eetstoornis heb, is het er niet.’” Twee jaar lang sprak Kailey er met niemand over, terwijl ze het gevoel had dat ze in zichzelf verdronk. Uiteindelijk vertelde ze het tegen haar ouders. “Dat vond ik ontzettend moeilijk, omdat ik zelf niet wilde accepteren dat ik anorexia had. Tegen andere familieleden zei ik dat het goed ging. Ik reageerde boos toen mijn moeder zei: ‘Iedereen ziet het toch aan je? Je kunt het niet verbergen.’ Nu zie ik dat ze gelijk had. Toen ik een paniekaanval kreeg op de camping met familie erbij, kon ik het niet meer verbergen. Iedereen reageerde heel warmhartig, ze wilden er allemaal voor mij zijn, terwijl mijn eetstoornis me altijd had verteld dat niemand mij wilde helpen. Dat bleek een leugen.” Kaileys familie verwijt haar niets. “Dat zou ik ook als advies geven als je iemand met een eetstoornis wilt helpen. Kijk naar wat diegene écht nodig heeft en ga zeker niet in de aanval. Dwingen helpt sowieso niet. Sinds ik zo ziek ben geweest, is mijn band met mijn ouders enorm sterk geworden. Ze bleven naast mij staan. Ik ben nu open over mijn gevoelens en over hoe ik in het leven sta.”
“Sinds ik zo ziek ben geweest, is mijn band met mijn ouders enorm sterk geworden.”
VERPLEEGKUNDIGE
“Als kind was ik minder open en streefde ik er altijd al naar om alles goed te doen”, vertelt Kailey. “Ik haalde veel vreugde uit het leven en mijn thuis was fijn. Ik kreeg veel voldoening van het helpen van anderen, maar tegelijkertijd was dat soms zwaar. Mijn ouders zijn beiden ernstig ziek geweest. Voor hen én mijn broers wilde ik zorgen, omdat ik zag dat ze het allemaal moeilijk hadden. Ondanks die heftige periodes kreeg ik veel liefde en steun en had ik een fijne jeugd. Mijn middelbare schooltijd verliep zó goed dat ik de tweede klas mocht overslaan.” Docenten adviseerden zelfs een niveau hoger, maar Kailey bleef bij haar eigen plan. “Ik wilde verpleegkundige worden en zo snel mogelijk aan het werk gaan.” Toch bleef het niet zo voorspoedig gaan. De coronatijd brak aan. “Doordat er zoveel leuke dingen wegvielen, voelde ik me vaak rot. Ook kreeg ik op mijn veertiende een ongezonde relatie die vier jaar duurde. Gedachten als: ‘ik ben niet goed genoeg en alle nare dingen zijn mijn schuld’ kreeg ik steeds vaker. Ik zat niet goed in mijn vel en kreeg een ongezonde obsessie voor afvallen en sporten.”
HULP
“In het examenjaar van mijn mbo-studie verpleegkundige ging het steeds slechter. Ik werkte vier dagen in de week en volgde op twee andere dagen therapie bij De Hoop. Die behandelingen duurden langer dan verwacht. Ik haalde mijn diploma, maar het ging heel slecht met mij. Ik was alleen nog maar met mijn eetstoornis bezig. Als ik wakker werd, dacht ik: ‘oh, ik moet weer.’ Ik had totaal geen levensvreugde en was de hele dag met eten en afvallen bezig. Ik moest van mezelf bijvoorbeeld tien kilometer lopen en telde de hele dag calorieën bij alles wat ik at. Op een gegeven moment moest ik me ziekmelden. Dat vond ik heel moeilijk. Ik had namelijk vaak gedachten als: ‘Ik ben niet ziek genoeg, ik heb niks. Ik verdien geen hulp.’ Hulp ontvangen vind ik nog altijd lastig omdat ik altijd alles zelf wil oplossen. Door wat ik heb geleerd, kan ik wel sneller dingen loslaten. Als ik mezelf namelijk geen liefde geef, kan ik anderen ook geen liefde geven.”
GEDICHTEN
Die hulp moest ze ook accepteren toen ze steeds verder weggleed in een donker dal. Kailey werd opgenomen in een kliniek voor eetstoornissen in Zeeland. “Dat was een moeilijke tijd. Ik was ver weg van mijn familie en mijn bekende leefomgeving en wilde zó graag terug naar huis, maar niemand vond dat een goed idee. Ik voelde
me heel eenzaam. Achteraf gezien had iedereen het beste met mij voor. Een lichtpuntje was dat ik de meiden daar kon bemoedigen met mijn gedichten, waarin ik deelde dat God mijn houvast is. Uiteindelijk kwam ik weer in contact met De Hoop en samen met behandelaren maakte ik een plan. Ik kon terug naar huis én volgde therapie. Ik dacht altijd dat mijn eetstoornis voortkwam uit een laag zelfbeeld, maar ik ontdekte dat het kwam door trauma’s uit het verleden. Daar moest ik aan werken.”
HARD WERKEN
Naast haar behandeling voor haar eetstoornis krijgt Kailey ook traumatherapie en EMDR-behandelingen. “Sindsdien spoken alle gebeurtenissen uit het verleden niet meer continu door mijn hoofd”, vertelt Kailey. “Dingen die vroeger tegen mij werden gezegd en die ik geloofde, zie ik nu niet meer als waarheden.” Het bleef hard werken en doorzetten voor Kailey. “Na iedere therapiesessie was ik gesloopt. Dat voelde als falen. Alsof ik het niet aankon. Ik zei veel afspraken af door de vermoeidheid en ik lag veel op bed. Maar ik wílde door. Ik heb geleerd dat ik niet alleen moet willen, maar het ook moet doen. Met alleen beter willen worden, kwam ik er niet.”
Tussen de intensieve therapiesessies door ontmoet Kailey haar vriend. “Ik kende hem via de middelbare school. Hij was op dat moment de enige persoon met wie ik kon praten, zonder dat ik me veroordeeld voelde. Hij gaf me het gevoel dat ik mocht leven. Hij liet me dingen eten die ik wilde proberen, maar niet durfde, zoals Maoam snoepjes. Ik was bang voor paniek en een schuldgevoel na het eten, maar dat kreeg ik niet.” Ook haar hond speelde een grote rol tijdens haar herstelproces. “Hij is mijn beste maatje en ik kon hem niet alleen laten.” Langzaam begon alles in beweging te komen. Alle kleine overwinningen samen zorgden ervoor dat haar herstel zichtbaar vooruitging. “Ik betrok God in iedere stap van mijn proces. In oktober vorig jaar had ik mijn eindgesprek bij De Hoop, het ging toen al enkele maanden heel goed met mij.”
Kailey werkt nu weer fulltime als verpleegkundige in het ziekenhuis. “Laatst verzorgde ik een meisje met anorexia. Ik heb tegen haar gezegd dat ze moet volhouden en dat ze alle hulp moet accepteren die aangeboden wordt. Ze voelde zich door mij begrepen en ik ben dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van haar proces. Ik vond het
“Mijn hond is mijn beste maatje en ik kon hem niet alleen laten.”
“Nu kan ik gemakkelijk tegen die gedachten zeggen: ‘ik weet wel beter.’”
lastig om haar niet die switch te zien maken die ik heb gemaakt. Uit ervaring weet ik dat er op een gegeven moment een knop om kan gaan waarbij je beseft dat gedachten als ‘ik ben niet goed genoeg, alles is mijn schuld’ leugens zijn. Vaak denkt iemand met anorexia dat het bij hem of haar anders afloopt dan bij anderen. Maar dat is niet zo; het enige doel van een eetstoornis is om je dood te krijgen. Echt niet om je mooi en slank te maken. En een succesvol leven leiden met een eetstoornis? Dat is niet mogelijk.” Toch kunnen negatieve gedachten na herstel nog opkomen. Kailey: “Maar nu kan ik gemakkelijk tegen die gedachten zeggen: ‘ik weet wel beter. Het zijn leugens.’ En als het misgaat? Dan trek ik op tijd aan de bel. Dat voorkomt veel. Herken jij je in mijn verhaal? Praat dan met een vriend, vriendin of iemand die je vertrouwt, want het hebben van een eetstoornis is heel eenzaam.”
GEDICHTENBUNDEL
Nu haar eetstoornis achter haar ligt, kan Kailey zich focussen op haar toekomstplannen. “Ik wil een bundel maken van alle gedichten die ik heb opgeschreven, zodat anderen met een eetstoornis zich begrepen en minder alleen voelen. Ook wil ik ze bemoedigen.” Tegelijkertijd werkt ze stap voor stap aan haar toekomst.
“Ik wil mijn werk uitbreiden, doorstuderen en een gezonde relatie met mijn lichaam en voeding behouden. En ik wil steeds dichter naar God toegroeien. Ik dank Hem dat het zo goed gaat, want het leven is zo mooi, dat wil ik niet laten gaan door leugens in mijn hoofd.”
Vandaag de dag dat mijn herstel in het licht werd gebracht. Iets wat ik precies een jaar geleden nooit had verwacht.
Wat is het mooi om deze woorden uit te kunnen spreken en te weten dat mijn doel is behaald.
Wetende dat ik dit niet zonder U had gekund, en U dit allang met Uw bloed heeft afbetaald.
Heer, ik ben U zo dankbaar voor Uw goedheid en liefde die U mij heeft gegeven.
De goedheid en liefde, die ik nu mag uitstralen naar ieder mooi mensenleven.
Heer, wat is het leven toch mooi en bijzonder.
Ik blijf het vertellen, de weg naar mijn herstel, blijft zo bijzonder!
Een donkere strijd waar nooit een einde aan leek te komen. Maar toen was het daar, die waterval aan kracht, liefde en sterkte, die maar bleef stromen.
Volhouden, hopen en geloven is wat ik altijd ben blijven doen. Wat mij heeft gebracht naar wie ik ben nu, en ervoor zorgt dat ik nooit meer terug wil naar toen.
Mijn dankbaarheid is zo groot en zal ik altijd blijven benoemen met smacht.
Mijn verhalen te delen met anderen, om ook hun te vertellen dat U ook op hen wacht.
Kailey
Heb je zelf suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 113 of www.113.nl.
Laatst kwam Carola Schouten op bezoek bij onze polikliniek in Rotterdam. Zij is één jaar burgemeester en onze organisatie bestaat 50 jaar. Dat was een taartje waard. Een cliënte van de poli was erbij, en zij vertelde over haar hersteltraject. Zij liet tekeningen zien die zij had gemaakt in de loop van haar hoopvolle én taaie proces. ‘Tranen spoelen de ziel schoon’, heet de tekening die ze ons meegaf.
Later kreeg ik een foto toegestuurd van deze ontmoeting. ‘Burgermoeder, kunstenaar en bestuurder’, stond als beschrijving bij de foto. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Ja, zo was het. Een groep vrouwen bij elkaar. En je kunt ze op allerlei manieren bekijken. Een beschrijving als “kwetsbare cliënt” had zomaar gekund. Maar nee, deze vrouw was daar een kunstenaar. Een kunstenaar met een boodschap. Dat blijft een verrassend Godsgeschenk. Als mensen zijn we zoveel meer dan de eerste typering die je als mens aan elkaar (of jezelf!) geeft.
Ik heb genoten van dit bezoek. De kunstenaar gaf ons deze boodschap mee: “Tranen spoelen de ziel schoon. Of je nu burgermoeder bent, bestuurder, of iets heel anders; ik moedig je aan tijd, aandacht en uiting te geven aan wat ertoe doet voor jou. En om dit te delen.”
“Ik moedig je aan tijd, aandacht en uiting te geven aan wat ertoe doet voor jou.”
Zelf kan ik niet tekenen. Daar heb ik geen talent voor. Maar wat maakt dat uit? Gods scheppingskracht geeft ons allemaal een eigen vorm van expressie mee. We zijn meer (geliefd) dan we weten.
Het was een leerzaam taartmomentje.
PIETER FIETSTE RONDJE NEDERLAND
“ER WAREN MOMENTEN VAN TEGENWIND, VERMOEIDHEID EN PIJN. MAAR JUIST DAARIN ERVOER IK GEDRAGENHEID.”
“Wat begon als een sportieve uitdaging, werd een weg die God gebruikte om mij geestelijk te herstellen”, vertelt Pieter de Jong. Hij deed in 2025 mee aan Cycle for Hope - Rondje Nederland. “De periode vóór Rondje Nederland was er één waarin ik zelf vastliep. Na de coronatijd raakte ik steeds verder uit balans. Thuis, op mijn werk en in mijn geloof voelde ik me leeg en uitgeput. Ik begreep lange tijd niet waar dat vandaan kwam, tot ik ontdekte dat ik diep vanbinnen leefde vanuit het idee dat liefde verdiend moest worden. Wat onvoorwaardelijke (vader)liefde betekende, kon ik lange tijd niet plaatsen.”
Pieter: “Door open gesprekken in de kerk en tijdens mannenavonden durfde ik mijn hart te openen. Ik werd ontvangen zonder oordeel, met broederlijke liefde. In die veilige ruimte begon God iets nieuws in mij te doen. Vanuit die verbondenheid werd ik gevraagd mee te doen aan Cycle for Hope. We maakten samen ontelbare trainingskilometers en kamden de hele regio rondom Leerdam uit. Niet om te presteren, maar om samen te groeien, fysiek én geestelijk. Wat begon als fietsen voor een goed doel, werd een weg van herstel, geloof en hoop.”
ALLES GEVEN
“Tijdens Rondje Nederland fietsten we als team 1.200 kilometer in 48 uur. Zelf fietste ik 8 van de 12 etappes en reed ik in totaal 850 kilometer. Er waren momenten van tegenwind, vermoeidheid en pijn. Maar juist daarin ervoer ik gedragenheid. De broederschap binnen het team voelde als een tastbare weerspiegeling van Gods liefde. In elke bemoediging, elk gebed en elke gezamenlijke kilometer zag ik iets van Zijn genade terug. Ik wilde alles geven wat ik had. Niet om mezelf te bewijzen, maar om hoop door te geven aan de cliënten van De Hoop. Zij strijden dagelijks voor herstel. Die strijd nam ik mee op de fiets, in het besef dat echte kracht niet uit onszelf komt, maar van God.”
“De finish was een moment van diepe dankbaarheid. Op de terugweg vanuit Dordrecht hoorde ik dat mijn vader ernstig ziek was. Ze hadden mij bewust niet eerder verteld over zijn ziekte, zodat ik me volledig op de tocht kon concentreren. Op 22 oktober overleed hij uiteindelijk. In die periode van afscheid merkte ik hoe alles wat God mij tijdens Cycle for Hope had laten ervaren, mij droeg. Ik leerde dat liefde geen beloning is, maar genade dat je niets hoeft te verdienen,
“Wat begon als fietsen voor een goed doel, werd een weg van herstel, geloof en hoop.”
omdat God Zichzelf geeft. Rondje Nederland werd voor mij meer dan een evenement. Het werd een getuigenis: God laat niet los wat Zijn hand begon. Hoop wordt doorgegeven, door mensen, door verbondenheid en door geloof.”
18/6-20/6
Enthousiast geworden over Rondje Nederland?
Van 18 t/m 20 juni stappen we op de pedalen. Doe jij mee?
SCHRIJF JE IN VIA CYCLEFORHOPE.NL/ RONDJE-NEDERLAND
In ‘Uiting van Hoop’ vertelt een medewerker of cliënt hoe zijn of haar creatieve uiting bijdraagt aan rust, welzijn en geloof.
JOHAN SLOT, PSYCHOLOOG POLIKLINIEK ROTTERDAM
“De verhalen van cliënten gaven me inspiratie”
“Bij de polikliniek in Rotterdam bieden we verschillende behandelvormen aan”, vertelt Johan. “Vorig jaar zijn we gestart met een vrij intensieve groepsbehandeling voor mensen die worstelen met verslaving. Dit gaat om mensen die op dinsdagen vrijdagochtend, twaalf weken lang, intensief met elkaar optrekken om hardnekkige patronen te doorbreken.
In juni van 2025 hadden we een bijzondere groep, die vanaf het begin ontzettend kwetsbaar en open was over wat hen destijds had geraakt en gekwetst. Ze deelden openhartig over welke impact verslaving op hun leven heeft gehad.
Door Johan Slot
Een ongeschonden hart
’T zou gangbaar moeten zijn
Maar de realiteit is dat het vaak lijdt
Onder oude pijn en zijn eigen onzekerheid
’T had zo anders kunnen zijn
Als de warmte er was
Als de waarde gezien werd en het aandacht had gehad
Als het woorden van vrede en vreugde had bevat
Dat ding daarbinnen klopt
Maar het is zo doof geschopt
Dat het niet meer voelt waar het voor was bedoeld
Het verlangen is er wel
Maar de angst is vaak te snel
Om de verwonding te tonen in de hoop op herstel
Een te geschonden hart
Van zichzelf of weer verdooft
Verkiest niet te voelen wat er in geschreven staat
En probeert steeds te vluchten tot het echt niet
meer gaat
’T vraagt overgrote moed
Om open te zijn
En dat hart te tonen in alle kwetsbaarheid
Zodat het van schaamte en wonden wordt bevrijd
Het was bijzonder om die verhalen te horen en het gaf me inspiratie om een lied te schrijven. In eerste instantie twijfelde ik of ik het de groep wilde laten horen, vanwege mijn rol als behandelaar en omdat het kwetsbaar voelde. En tegelijkertijd bedacht ik me: als zij zich zo kwetsbaar durven op te stellen, waarom zou ik dat dan niet doen?
Ik ben dankbaar dat ik het lied mocht laten horen en dat het goed ontvangen werd. Het heet Herstel en gaat over het hart dat geschonden kan raken, maar gaandeweg weer mag herstellen.”
Dat ding daarbinnen klopt
Had het heel lang weggestopt
Om niet meer te voelen wat het ooit had gevoeld
Het verlangen is er wel
Er staat zoveel op het spel
Om het open te stellen in een stap naar herstel
Een warm verbonden hart
Gezien, geliefd, gehoord
Kan leren verdragen wat het ooit heeft meegemaakt
En weet weer te voelen wat er diep vanbinnen raakt
Het hart daarbinnen klopt
Heeft het toch zover geschopt
Om te durven voelen wat het ten diepste voelt
Het gaat nog niet zo snel
Maar de hoop die is er wel
Om steeds verder te komen op de weg van herstel
Scan de QR-code en beluister het lied.
Hoe gaat het eraan toe in de zorg bij De Hoop? Ton Vink is bestuurder en komt al een decennium op Het Dorp. Anton woont bij BW en vertelt je over zijn leven op Het Dorp.
Ton Vink
Lid van de Raad van Bestuur
“Het Dorp heet niet voor niets zo. Het is een plek waar alles samenkomt als het gaat om de zorg van De Hoop. Met klinieken voor kinderen en jongeren, voor mensen met persoonlijkheidsproblemen, voor mensen die gaan afkicken en een kliniek voor mensen met psychiatrische problemen en een dubbele diagnose. De afdeling Beschermd Wonen biedt een plek waar je voor langere tijd kunt wonen, met intensieve begeleiding en bescherming. Maar ook als je thuis woont en therapie volgt in de vorm van gesprekken kun je op Het Dorp terecht, want er is een polikliniek voor kinderen en jongeren en een polikliniek voor volwassenen. Daarnaast is er nog een cliëntenraad, een huisartsenpost, een drukkerij, een kinderdagverblijf en een sportschool. Ook los van hulpvragen is Het Dorp een plek waar je elkaar mag ontmoeten. Zo zijn er maandelijks lofprijsavonden waar iedereen van harte welkom is. Er worden conferenties georganiseerd en evenementen zoals de Cycle for Hope, Run for Hope, vrouwenavonden van Vrouwen van Hoop en evenementen voor Zakenvrienden. Er worden regelmatig cursussen aangeboden, zoals de cursus Pastoraat waar cursisten onderwijs en praktische tips ontvangen over allerlei thema’s waar je in het pastoraat mee te maken kunt
krijgen. Kortom, het is een plek waar wordt gebeden, gestreden, gehuild, gelachen, geloofd en gejuicht.”
WAT IS DE AANLEIDING GEWEEST OM HET DORP TE BOUWEN?
“Het Dorp is aangekocht in 1993. We wilden graag een soort community creëren waarin er niet per se cliënten waren, maar waar er mensen waren. Waar mensen konden helpen en waar mensen een hulpvraag hadden. Dat wilden we bij elkaar brengen. In die tijd kon je hier ook echt veel langer verblijven. Mensen woonden hier voor langere tijd om goed voorbereid te zijn voor de terugkeer in de maatschappij. Dat is door de jaren heen wel veranderd in de zorg.”
JE LOOPT HIER ZELF OOK AL RUIM TIEN JAAR ROND. WAT VIND JE VAN HET DORP?
“Ik ben altijd trots als ik hier ben. Het leuke aan een dorps karakter is dat je elkaar vaak tegenkomt. Ik heb regelmatig even een praatje met cliënten of collega’s. Onlangs hebben we een verbouwingsperiode afgerond. De plekken die we daarmee gecreëerd hebben zijn echt mooi en goed. Of het nu gaat om een polikliniek of een kliniek; ik vind het belangrijk dat het een
fijne plek is, omdat ik het goed wil hebben voor de mensen die er komen. Zowel voor cliënten als medewerkers. Het is de plek waar je je welkom mag voelen, een plek die warmte uitstraalt. En je komt er onze christelijke identiteit in tegen. Of het nu de hartelijkheid is van de mensen, of de muziek die je hoort in de wachtkamers, of de posters die je ziet door de gebouwen heen; het zegt iets over wie we zijn als De Hoop.”
HOE ZIET JOUW LEVEN OP HET
DORP ERUIT?
“Ik werk hier inmiddels ruim tien jaar. Ik heb veel gesprekken met collega’s en mensen van buiten. Een veelgehoorde reactie van mensen die hier voor het eerst komen is vaak: ‘Wauw, is het hier zo groot?’ Mensen realiseren zich niet dat Het Dorp ook wel echt een soort dorp is.”
“Ik verwelkom mensen hier graag. Of het nu een sollicitant is, een verzekeraar, een school, een leverancier of een Zakenvriend; ik vind het gaaf om ze hier te ontvangen en een rondleiding te geven. Ik laat graag onze mooie missie zien en hoe we dat vormgegeven hebben in ‘stenen’. Zelfs als ik in de buurt ben in mijn vrije tijd, rij ik weleens langs Het Dorp met mijn gezin.”
Anton, bewoner bij BW
HOE LANG VERBLIJF JE NU
OP HET DORP?
“Ik woon nu net een jaar bij BW (Beschermd Wonen). Ik ben heel blij dat ik mijn eigen plekje heb, dat ik mijn dagritme weer terug heb, mijn structuur. Ik kan mezelf weer redden. Mijn huisje is schoon. Dat voelt heel fijn.”
HOE ZIET JOUW LEVEN OP HET DORP ERUIT?
“Ik ben nu ongeveer twee jaar clean. Ik kom uit een lange periode van zware verslaving. Ik ben heel diep gegaan. Ruim vijftien jaar was ik verslaafd. In die tijd was het middelengebruik er altijd, of het nu op de voorgrond was of op de achtergrond. Ik ben gelovig opgevoed, maar in de tijd van mijn verslaving heb ik het geloof losgelaten. Toen ik hier kwam ben ik weer meegegaan naar de kerk, ik ga naar de lofprijsavonden van De Hoop, naar de conferenties en ik bezoek de gastenbidstonden op Het Dorp. Ik haal veel kracht uit het Woord en de gebeden. Waar ik persoonlijk veel aan heb, zijn de getuigenissen van ervaringsdeskundigen. Het zijn vaak hele herkenbare verhalen. Het biedt me hoop. Waar ik eerst dacht: dit gaat me nooit lukken, zie ik: het kan! Als je hier komt en je hoort de getuigenissen van mensen die twintig jaar clean zijn, dan geeft dat me kracht. Ik zie deze mensen echt als mijn voorbeelden. Soms denk ik ook weleens: ik heb het wel heel bont gemaakt tijdens mijn verslaving. Maar dan hoor je in de verhalen van anderen dat je echt niet de enige bent. Dat is helpend.”
“Bij BW woon je samen met meerdere mensen, al heb je allemaal je eigen woning. ’s Ochtends kun je met elkaar ontbijten. Dat doe ik, want dat biedt me structuur. En ik vind het leuk, je bent even samen. Overdag kun je aanschuiven bij gezamenlijke koffiemomenten en ’s avonds kun je ook samen eten. Ik werk ook bij de Facilitaire Dienst. Dat is mijn dagbestedingsplek vanaf het moment dat ik hier ging wonen. Ik maak bijvoorbeeld koffiemachines schoon in de gebouwen, maar ook keukens en toiletten. Ik ben blij dat ik dit kan doen, want thuiszitten is niet goed voor mij. Zeker in het begin, toen ik net in herstel was. Dan ga ik in mijn hoofd zitten.”
“De tijd die ik hier krijg, helpt me te herstellen. Die moet me weer een stevig fundament geven voor de toekomst. Op sociaal gebied, maar ook qua structuur. Ik ben er nog niet. Dat realiseer ik me ook zeker. Het is nog broos. Maar goed, het valt of staat met de keuzes die je maakt. Gedachten zijn er, die kan ik niet sturen. Maar wat ik met die gedachten doe, daar heb ik regie over. Soms denk ik terug aan waar ik vandaan kom. En daar wil ik nooit meer naar terug. Er is nu een basis. Als ik straks naar buiten ga, heb ik juiste tools om weer verder te kunnen. Ik ben heel voorzichtig om vooruit te kijken. Ik doe alles met kleine stapjes en stel haalbare doelen. Maar ik maak de stapjes wel. En het gaat nu goed.”
“Ik wil bezoekers het gevoel geven dat ze gezien worden”
Mireille: “3,5 jaar geleden stuurde ik een open sollicitatie om vrijwilligerswerk te doen bij De Hoop. Ik mocht aan de slag in het Inloophuis in Dordrecht. Daar sta ik in de keuken, dat is helemaal mijn plekje. Ik doe dit naast mijn fulltime baan. Dit vrijwilligerswerk wil ik niet zomaar laten schieten, omdat ik besef wat voor verschil het maakt.
Op een drukke dag zitten hier zo’n tachtig mensen: dak en thuislozen, mensen met psychische problematiek en mensen zonder netwerk. Ze komen hier voor een warme maaltijd en een luisterend oor. Voor het eten lezen we een stukje uit de Bijbel. Dat wordt echt gewaardeerd. Als iedereen eten heeft, maak ik een rondje. Ik wil bezoekers het gevoel geven dat ze gezien worden en dat we net dat extra stapje voor hen willen zetten. Veel gasten zien dit als een grote familie. Ik voel veel affiniteit met deze doelgroep en doe dit echt vanuit mijn hart”, vertelt Mireille met een glimlach. “Ik voel me gezegend met de liefde van Jezus en daarvan wil ik graag uitdelen, zodat mensen met een glimlach de deur uitgaan. Het mooiste vind ik wanneer mensen zeggen: ‘Ik zie door jou heen de liefde van Christus voor mij.’ Daar kan ik echt verwonderd van raken.”
Het hele verhaal van Mireille lezen? dehoop.org/mireille
Hoe herken je het?
Waar worstelen zij mee?
Wat heeft het kind nodig?
Wat heeft het gezin nodig?
Psychologen Elisa Middel en Jolien Jagersma vertellen over autisme bij kinderen. Hoe herken je het en wat is nodig?
HOE HERKEN JE HET?
“Bij de intake noemen ouders vaak dat sociaal contact lastig is. Kinderen vinden vriendjes maken moeilijk, doen dit onhandig of op een manier die niet past bij hun leeftijd. Daarnaast hechten ze sterk aan vaste routines rond slapen, eten en overgangsmomenten. Veranderingen leiden dan tot extreme boosheid of bevriezen. Bij jongens valt dit gedrag op de basisschool vaak al op. Meisjes passen zich meer aan en lopen vaker vast als de middelbare school begint. Die verandering is groot, erbij horen wordt belangrijk en sociale vaardigheden zijn meer nodig. Iedereen zal iets herkennen in de eigenschappen. Cruciaal voor een diagnose is dat een kind écht vastloopt en niets anders het gedrag verklaart, zoals een schoolwisseling of onrust thuis.”
WAAR WORSTELEN ZIJ MEE?
“Kinderen met autisme voelen zich niet altijd begrepen en horen er niet altijd bij. Soms ontstaat somberheid door het aanpassen. Ook overprikkeling kost veel: voor een ander is moeilijk te bevatten hoeveel impact het heeft als licht altijd pijn doet en geluiden overweldigen. Dagelijkse situaties zijn echt anders.”
WAT HEEFT HET KIND NODIG?
“Structuur en voorspelbaarheid zijn belangrijk. Het helpt om situaties vooraf uit te leggen. Vertel aan het kind en de omgeving hoe het in het hoofdje werkt, met de boodschap dat het oké is wie je bent. Het heeft ook mooie kanten: eerlijkheid, punctueel zijn en vastbijten in een onderwerp.” Duidelijke filmpjes vind je hier: youtube.com/@Geefmede5officieel.
WAT HEEFT HET GEZIN NODIG?
“Het is echt harder werken met een kind met een diagnose. Tijd voor jezelf als ouder, voor elkaar en één op één met de andere kinderen is belangrijk. Vaardigheden aanleren kost meer tijd en zelfstandig worden duurt langer, soms tot op de middelbare school. Ouders mogen leren hun verwachtingen bij te stellen. Ambulante begeleiding kan helpen bij het aanleren van praktische of sociale vaardigheden. Ook is er professionele hulp om met ouders, school of het kind mee te kijken. Soms is hulp nodig om te accepteren dat een kind zich tot een bepaald niveau ontwikkelt. Een lotgenotengroep kan veel (h)erkenning bieden. Soms helpt het om het hele gezin te ontzorgen door hulp te vragen. Het kind met de diagnose kan dan één dagdeel per week naar een ander gezin of een zorgboerderij. Zo komt het hele gezin op adem.”
“Eén van de moeilijkste
het
“HOE LANGER JE IN DE HULPVERLENING ZIT, HOE MEER JE ONTDEKT HOE GROOT PORNO EEN PROBLEEM IS. DAT IS NIET ANDERS ONDER CHRISTENEN. WAT JE AAN DE BUITENKANT LAAT ZIEN, KAN STERK VERSCHILLEN VAN WAT ER IN JE LEEFT.”
Pornoverslaving binnen het huwelijk: het is één van de tegenslagen die man en vrouw beiden op hun eigen manier doorstaan. Waar Harko terugkijkt op gedrag dat ver achter hem ligt en nu andere mannen begeleidt, maakt het bij Anneke nog steeds veel los. Toch delen ze nu samen hun verhaal, om anderen te helpen.
Harko was twaalf toen hij een voetbal op een gebouw schopte en daar een pornomagazine aantrof. “Het was overweldigend en schokkend. Maar het maakte me ook nieuwsgierig. Het was in de jaren ’70, nog vóór de komst van internet.” Harko begon zijn zoektocht op tv. “Het is de leeftijd waarop je je seksualiteit ontwikkelt. Seksualiteit is een normaal onderdeel van het leven, het verlangen ernaar is ook heel natuurlijk. Maar je kan wel uit verkeerde bronnen putten. Het kijken van porno werd een gewoonte die erin sloop. Het kenmerkende van deze verslaving is dat het in het geheim gebeurt. Je weet intuïtief dat het licht het niet verdragen kan. Ik wist dat het schadelijk was, maar gaf het verlangen de overhand. Het bleef tientallen jaren verborgen voor de buitenwereld.”
Harko wisselde in die tijd van carrière. Hij volgde de opleiding maatschappelijk werk en deed vrijwilligerswerk bij het Leger des Heils. “Notabene op de wallen. Ik werd omringd door erotiek, maar was daar om te helpen. Die worsteling in mezelf werd steeds heftiger. Hoe houd ik dit nog bij elkaar?” In die tijd ontmoette Harko Anneke. “Ik hield het voor haar verborgen. Maar ik besefte steeds meer wat het deed in het contact. Ik kon niet open zijn in onze relatie. En dat
gold ook in mijn relatie met God. Hij weet het natuurlijk, maar het beïnvloedde mijn geestelijk leven. Je komt niet in je kracht te staan als je zo’n geheim koestert. Het blijft in jezelf, je leeft in een gevangenis.”
In het begin van hun relatie nam Harko Anneke mee naar een kerstlunch met verslaafden en dak- en thuislozen. Anneke lacht: “Hij was benieuwd hoe ik op hen zou reageren.” Harko: “Als dat moeilijk was voor haar, dan werd het ‘m niet.” Maar Harko en Anneke deelden hun liefde en betrokkenheid voor de ander en trouwden in 1988.
Rond de geboorte van hun eerste dochter las Harko een boek over verantwoordelijkheden als man en vader. Hij hield het niet meer uit met zijn dubbelleven en vertelde alles aan zijn vrouw. Anneke: “Ik herinner me nog dat het naar binnen denderde. Ik ging ermee naar God. Door gebed hield
“Ik wist dat het schadelijk was, maar gaf het verlangen de overhand.”
- Harko
ik dat hele proces vol. Ik bleef steeds opnieuw vergeven. Achteraf denk ik juist dat ik veel heb weggestopt.” Zo’n twintig jaar later ging Anneke groepen leiden bij Kostbaar
Vaatwerk, een lotgenotennetwerk voor vrouwen met een pornoverslaafde man. “Daar werd ik geraakt door wat andere vrouwen deelden. De pijn die ik had onderdrukt, kwam naar boven. Ik kon overleven door alles weg te stoppen, maar door hun verhalen kwam alles eruit. Ik heb zóveel gehuild. Het was een stuk verdriet dat thuis geen ruimte kreeg, ik kon dat natuurlijk niet bij Harko uiten.” Harko knikt. “Die vrouwen waren een spiegel voor Anneke. Zij had nooit stilgestaan bij wat dit voor haar betekende.” Anneke: “Bij de partnergroepen ging het over de waarde van de vrouw en toen realiseerde ik pas wat het met mij had gedaan.” Harko: “Sommige vrouwen waren woedend op hun man. Anneke had dat niet zo. Ze is niet fel, meer zachtmoedig.” Anneke kijkt weg. “Innerlijk had ik wel die boosheid. Ik had de tv en later de computer in mijn hoofd al tien keer in de tuin gesmeten. Ook probeerde ik mijn man te beschermen door afbeeldingen uit folders te scheuren.” Haar vertrouwen in mannen raakte beschadigd. “Je denkt toch: als mijn eigen man dit al kan doen…”
AANDACHT VOOR HET GOEDE Door radicale keuzes kwam Harko van zijn verslaving af. Harko: “We maakten samen afspraken: nooit meer alleen tv kijken, films nooit ‘live’ kijken en de afstandsbediening wegdoen. Als het toch fout ging, zou ik dat binnen 24 uur aan Anneke vertellen. Het vertrouwen kon daardoor voorzichtig groeien.” Harko richtte zijn aandacht daarnaast op dingen die wél goed zijn, voor zichzelf en zijn relatie. “Ik zocht tijd om me te richten op de dingen van God. Door je relatie en geestelijk leven serieus te nemen, ontstaat gezond gedrag.” Dat betekende niet dat het vanzelf ging. “Alsnog struikelde
“Vrouwen moeten hun verhaal ergens kwijt kunnen en gehoord worden, want er ligt zo’n taboe op.”
- Anneke
Harko
Oud-behandelaar bij Polikliniek Dordrecht
Anneke
Vrijwilliger bij Vrienden van De Hoop
ik weleens in dat proces. Hoe langer het goedging, hoe moeilijker het was om open te zijn. Het doet veel als je na een half jaar moet erkennen dat het toch fout ging. Je rouwt dan, omdat de verslaving toch niet achter je ligt én je moet je vrouw opnieuw pijn doen en het vertellen. Je beseft dan dat je toch een kwetsbaarheid houdt. Daar is mee te leven, als je het in het licht houdt. Maar je moet blijven beseffen waar je vandaan komt.”
Harko vervulde vanaf 1999 veel verschillende functies bij De Hoop, de laatste vier jaar als behandelaar. Anneke begon als avondvrijwilliger op de maatschappelijke opvang, hielp ontmoetingen voor vrouwen van medewerkers organiseren, deed gebedswerk en werkt nu bij Vrienden van De Hoop. Harko publiceerde in 2011 een boek: ‘Strijdlust, als lust een strijd is’. “Onze kinderen weten dat dit een onderwerp in ons leven is. Ze vinden dat niet naar, maar zijn juist trots dat ik anderen help.” Ook ontwikkelde Harko een uniek behandelprogramma rondom seks- en pornoverslaving. Dit gebruikte hij bij De Hoop tot zijn pensioen in 2025 en nu nog steeds in zijn eigen praktijk, ‘Praktijk Strijdlust’. Harko: “Ik richt me juist op deze problematiek, omdat ik weet hoe het je gevangen kan houden. Een belangrijke sleutel voor herstel is dat de man zelf het initiatief neemt om open te zijn. Het is heel ingewikkeld voor herstel van vertrouwen als vrouwen hun man
betrappen. Ze vragen zich dan af: ‘Als ik het niet had gezien, had je me dan nog steeds voorgelogen?’” Anneke knikt: “Voor mij was Harko’s openheid een teken dat hij er zelf ook onder leed.”
Harko en Anneke werden benaderd om te helpen bij de echtparendagen van Kostbaar Vaatwerk en besloten dit te doen. Anneke: “Daar begeleiden wij een gespreksgroep. We willen vooral meegeven dat het mogelijk is om eruit te komen. Op het moment zelf geloof je dat namelijk niet.” Het is niet makkelijk voor Anneke om erover te praten. Ook nu staat de pijn op haar gezicht. Anneke: “Elke keer druk je weer even op de wond. Ook al zijn we nu gelukkig met elkaar, deze werkelijkheid is er ook.” Tot voor kort bood Anneke ook op de lotgenotengroep een luisterend oor. “Vrouwen moeten hun verhaal ergens kwijt kunnen en gehoord worden, want er ligt zo’n taboe op. Ook was er ruimte om samen te bidden. Zo kon ik er voor hen zijn.”
HERSTEL VAN VERTROUWEN
Harko vertelt: “Eén van de moeilijkste dingen is het herstel van vertrouwen.” Anneke beaamt dit: “De man denkt: ik heb het nu gezegd, het geheim is doorbroken, laten we vooruitkijken en verdergaan. Bij de vrouw begint juist het proces. Ze voelt zich bedrogen en minderwaardig. Er komt van alles naar boven.” Harko: “Er ontstaat scheiding in hoe je dit probleem wilt verwerken.
De man wil vooruit en de vrouw kijkt achteruit: ‘Hoe waren de afgelopen jaren eigenlijk en waarom heb ik het niet gemerkt?
Waren we wel echt gelukkig?’ Een belangrijke vraag in mijn behandeling is dan ook altijd: ‘waar krijgt jouw vrouw hulp?’ Vrouwen reageren verschillend. De ene vrouw doet alsof het er niet is. Dat kan, maar dan betaal je later de prijs. Een ander zoekt juist steun in de omgeving. Elke vrouw gaat een eigen proces, daar moet je tijd en ruimte aan geven. Maar je kunt elkaar daarin als partners niet helpen.” Anneke: “Het wordt vergeleken met een tuin. Je hebt je eigen tuin waar je zorg voor moet dragen. Ga niet in de tuin van je man wroeten. Werk allebei aan je eigen stuk en ontwikkel als vrouw de dingen die voor jou belangrijk zijn.”
Harko: “Hoe langer je in de hulpverlening zit, hoe meer je ontdekt hoe groot dit probleem is. Dat is niet anders onder christenen. Wat je aan de buitenkant laat zien, kan sterk verschillen van wat er in je leeft. Misschien is goede hulp daarom zo lastig te realiseren. Hulpverleners moeten zichzelf afvragen: ‘Hoe zit dit bij mij, wat is mijn verborgen leven? Kan ik met oprechtheid deze hulp bieden?’ Er wordt moeilijk over gepraat. Ik zou daar meer openheid over willen: ‘Hoe ga jij nu met de verleidingen in je leven om?’ Zo’n vraag vinden mensen vaak heel persoonlijk. Maar Jezus is daar helder in: ‘De verleidingen zúllen komen, maar wee hen door wie de verleiding komt.’
Hoe creëer je nu een sfeer waarin zo’n gesprek kan? Ik denk door transparant te zijn over je eigen leven. Voor mij is het nu geschiedenis. Het is goed om erover te vertellen en door te geven dat er hoop is.”
GEBED
Op de vraag hoe dit voor Anneke is, wordt ze emotioneel. Anneke: “Mijn proces is anders. Voor vrouwen was in die tijd weinig aandacht. Dat is juist belangrijk voor mij: gezien en gehoord worden. Het is soms nog best moeilijk als Harko met dit thema bezig is. Ik deel het ook met mensen ” Ze staart even voor zich uit en geeft toe: “Maar soms praat ik er juist het liefst niet over. Dan wil ik gewoon even tijd en ruimte voor ons. Het
“Er is mee te leven, als je het in het licht houdt.”
- Harko
blijft namelijk áltijd confronterend.” Het zegt veel over Anneke dat ze er toch over praat, om anderen verder te helpen. Anneke vindt daarbij veel steun in het gebed. “In gebed spreek ik vrijer.” Ze zwijgt even. “God is mijn Houvast. Hij weet alles al, Hij is altijd bereikbaar. Bij God kan ik helemaal mezelf
“Wat is er mooier dan samen in het werk staan? We kunnen heel verschillend zijn, maar dit verbindt ons.”
zijn. God kan verandering brengen in elke situatie.” Harko waardeert dat aan Anneke. “Anneke is een vrouw met veel geduld. Ze symboliseert hoe je liefdevol en trouw uitdrukking geeft aan je leven met God. Toen ik bij De Hoop ging werken, sloot Anneke zich meteen aan bij de gebedsgroep van De Hoop.” Anneke: “Ik houd ervan om dingen samen met mijn man te doen. En wat is er mooier dan samen in het werk staan? We kunnen heel verschillend zijn, maar dit verbindt ons.” Harko: “Mensgericht, dat zijn we samen. We bidden al een tijd wat we samen kunnen doen na mijn pensioen. We zijn benieuwd wat er op ons pad komt!”
EERLIJKHEID
Beiden hebben een wens voor de lezer. Harko: “Ik hoop dat mensen het gesprek met elkaar aangaan. Durven wij eerlijke vragen aan elkaar te stellen? Het is veelzeggend dat het vaak de vrouw is die het gesprek aangaat. Laat het de man zijn, daar roep ik ze toe op.” Anneke: “Dat kan veel losmaken. Verwijs hen alsjeblieft naar passende hulpverlening.”
HULP NODIG?
Je kan voor behandeling terecht bij De Hoop of bij Harko in 'Praktijk Strijdlust'. Heb je als partner steun nodig, kijk dan op: kostbaarvaatwerk.nl
*Ook bij vrouwen komt pornoverslaving voor. Omdat Harko alleen mannen behandelt, richt het artikel zich daarop.
PORNOVERSLAVING
Bid voor mensen met een pornoverslaving, dat zij herstel vinden en dit aan het licht durven brengen. Bid ook voor de partner voor wie het heel impactvol is.
EETSTOORNIS
Bid voor mensen met een eetstoornis, zoals Kailey die haar verhaal deelt in dit magazine. Bid dat zij zich gedragen weten en stap voor stap mogen groeien richting herstel.
OPEN HARTEN
Bid voor open harten bij cliënten voor het Evangelie.
VERLEIDINGEN
WEERSTAAN
Bid voor de trainingen tegen terugval, dat het cliënten helpt om verleidingen te weerstaan en steun geeft in moeilijke momenten.
SUÏCIDALE GEDACHTEN
Bid mee voor cliënten die het leven niet meer zien zitten en suïcidale gedachten hebben. Bid dat zij moed ontvangen om hulp en steun toe te laten.
STANDVASTIG
Dank mee voor mensen die bij De Hoop voor het eerst in aanraking komen met God. Bid dat God ook Zijn weg met hen verder gaat, ze standvastig in het geloof blijven en een fijn netwerk om hen heen verzamelen.
VACATURES
Bid mee voor de invulling van verschillende vacatures. Op sommige afdelingen kunnen daardoor nu minder cliënten terecht.
Wil je vaker bidden voor onze cliënten en het werk van De Hoop? Schrijf je in voor onze maandelijkse gebedsbrief: vriendenvandehoop.nl/gebedsbrief
Hoe voorkom je dat iemand na een periode van herstel weer terugvalt in verslaving? Voor Jos is het antwoord duidelijk: door mensen te helpen hun diepste pijn onder ogen te zien. Wekelijks geeft hij trainingen tegen terugval in de verblijfklinieken van De Hoop.
Als ervaringsdeskundige weet Jos hoe het is om af te kicken en om te gaan met diepe pijn. “Toen ik verslaafd was dacht ik altijd: ik ben niet goed genoeg. Ik deed mezelf te kort en verdoofde mijn pijn met drugs. Bij De Hoop zocht ik herstel voor mijn verslaving, maar ik had niet door hoe gebroken mijn hart was. Tot mijn grote vreugde leerde ik Jezus kennen. Dankzij Hem kon ik echt helen. Deze boodschap verwerk ik vol passie in mijn verhaal aan cliënten die ik train.”
“Als ik iets persoonlijks deel, durven zij ook sneller de diepte in te gaan.”
eerlijk te zijn over hun verleden, pijn en emoties. Hij begint altijd met zijn eigen verhaal. “Als ik iets persoonlijks deel, durven zij ook sneller de diepte in te gaan”, legt hij uit. Samen bespreken ze pijnpunten, ongeschreven regels en emoties die vaak jarenlang zijn weggestopt. Want, zoals Jos zegt: ‘Reken af met het verleden, anders rekent het verleden af met jou.’ Hij vertelt: “Ik wil alles gemakkelijk uitleggen, zodat het voor iedereen te begrijpen is. Ook bespreken we ongeschreven regels waar cliënten regelmatig tegenaan lopen bij hun herstel. Zoals: mannen mogen niet huilen of over misbruik wordt niet gepraat. Als kind durfde ik bijvoorbeeld nooit vragen te stellen, want dan was ik dom.”
DOORBRAAK
“Sommige cliënten zitten in een overlevings mechanisme tijdens hun periode bij De Hoop om de drie maanden in de kliniek goed door te komen. Maar wat daarna? Tijdens de trainingen oefenen we met de emoties en situaties die naar boven komen. En het belangrijkst; ik kan het niet laten om over de Heer te praten, want alleen Hij maakt echt vrij! Ik wil met mijn trainingen een doorbraak bereiken.” Dat dit daadwerkelijk gebeurt blijkt uit reacties: ‘Jos, jij weet niet half wat er nabesproken wordt. Je hebt iets losgemaakt wat ik nooit durfde uitspreken.’
De trainingen tegen terugval gegeven door Jos worden helaas niet vergoed vanuit de overheid of de zorgverzekering. Met een gift van € 25,- geef je één sessie. Voor € 300,- geef je een cliënt een complete training.
ONGESCHREVEN REGELS
De training bestaat uit twaalf sessies waarin Jos cliënten uitdaagt om
Help mee en maak levensveranderende trainingen mogelijk! Doneer via de QR-code of: vriendenvandehoop.nl/doneren
Jeroen Kruit Psychiater
AI (Artificial Intellegence) ontwikkelt zich in razendsnel tempo. Waar mensen momenteel ChatGPT gebruiken om teksten te generen, sportschema’s te maken of om een restaurant in de buurt te vinden, zijn er ook steeds meer mensen die de AI-chatbot als therapeut raadplegen. Wat voor gevolgen heeft dit? Psychiater Jeroen Kruit deelt welke kansen en uitdagingen het met zich meebrengt.
“AI is continu in ontwikkeling”, vertelt Jeroen. “Veel van wat ik pas over vijf of tien jaar verwachtte, gebeurt nu al. Zo zijn er apparaatjes die gesprekken met cliënten uitwerken en zijn er pilots met AI-therapeuten. Bij De Hoop maken we daar geen gebruik van en is het beleid dat het menselijke contact voorop blijft staan. Wel worden administratieve taken geautomatiseerd,
wat tijd bespaart. Ik spreek ook cliënten die AI-chatbots gebruiken bij hun psychische problemen. Aan de ene kant maak ik me zorgen over wat er gebeurt en gaat komen, aan de andere kant zie ik mogelijkheden (zeker gezien de lange wachtlijsten). De vraag is welke van de twee kanten wint.”
CHATGPT ALS THERAPEUT
Steeds meer mensen gebruiken ChatGPT als een soort psycholoog of coach. Het lijkt misschien aantrekkelijk, de chatbot is namelijk 24/7 bereikbaar. Toch schuilt er ook gevaar. “Ik kan ondersteuning bieden, maar ik ben geen psycholoog en geen vervanging voor professionele therapie”, luidt het antwoord van ChatGPT op de vraag of het handig is om de AI-chatbot als therapeut in te zetten. Ook Jeroen beaamt dit: “ChatGPT is een taalmodel. Het genereert woorden op basis van een voorspelling uit
verzamelde data. Het is geen mens; het heeft geen emotie of gevoel. Al lijkt een antwoord van ChatGPT empathisch, het is er vaak op gericht jou het antwoord te geven dat je wilt horen.”
“Gebruik AI-chatbots verstandig, bijvoorbeeld als ondersteuning en niet om je meest persoonlijke verhalen te delen”, adviseert Jeroen. “Voor algemene vragen zoals ontspanningsoefeningen, tips bij eenzaamheid, oefeningen om stress te verminderen of bemoediging bij het
“ChatGPT is er vaak op gericht jou het antwoord te geven dat je wilt horen.”
stoppen met roken zou je het kunnen overwegen. Maar volledig je hart uitstorten en persoonlijk gevoelige informatie delen, daar zou ik heel voorzichtig mee zijn. Je privacy is niet gegarandeerd, je gegevens kunnen worden opgeslagen en je weet niet wat er in de toekomst mee gebeurt. Er kan in theorie eenvoudig een profiel van je worden gevormd.”
KEERZIJDE
Helaas zijn er al een aantal schrijnende situaties bekend. Jeroen: “Er zijn verhalen van mensen die psychotisch waren en door een chatbot in hun psychose werden bekrachtigd. Er zijn zelfs gevallen bekend
TIPS OM VERSTANDIG OM TE GAAN MET AI
1 2 3 4 5
6
Blijf je bewust van je privacy. Besef dat de informatie die je deelt, opgeslagen of gebruikt kan worden om een profiel van je te vormen. Vergelijkbaar met hoe social media-apps na een tijdje scrollen al een persoonlijk algoritme kunnen genereren.
Gebruik het slechts voor niet-gevoelige informatie. Zoals tips om te stoppen met roken, vragen om ontspanningsoefeningen of vragen om een bemoediging.
Wees ervan bewust dat ChatGPT een taalmodel is, geen mens. Het heeft geen bewustzijn, gevoelens of begrip zoals een echt persoon.
Niet alles wat ChatGPT vertelt is waar. Het kan onjuiste informatie met de grootste overtuiging vertellen of antwoorden geven die jij wilt horen, inclusief een bronvermelding. Controleer daarom altijd de bronnen zelf: kun je het echt terugvinden?
Houd de lange termijn in gedachte. Je weet niet wat de toekomst brengt en wat er gebeurt met de gegevens die je hebt gedeeld.
Maak gebruik van chats met echte personen of een therapeut. Voor emotionele steun of serieuze zorgen is contact met een mens belangrijk. Denk daarom ook aan De Luisterlijn, In je Bol (16–27 jaar) of Chat met Chris (voor kinderen/jongeren). Neem bij suïcidale gedachten contact op met 113. Daarnaast is het belangrijk om met je eigen therapeut te praten als je hulp nodig hebt.
van mensen die suïcide hebben gepleegd na hun contact met AI. Bij suïcidaliteit gaat het vaak niet alleen om wat iemand zegt, maar om subtiele signalen: zoals toon, gevoel, een bepaalde blik in iemands ogen. Iets wat AI nog lang niet goed kan waarnemen in vergelijking met een mens.
Een groot risico is ook dat ChatGPT onjuiste informatie op een heel overtuigende manier kan brengen. Controleer daarom altijd de bronnen. Bedenk bovendien wat het contact met AI met jou doet en welk effect het op jou heeft.”
IN GESPREK MET ZAKENVRIEND ARJAN DEKKER –
SCHOONMAAKBEDRIJF ZEELAND
Schoonmaakbedrijf Zeeland is een vertrouwde naam in het Zeeuwse als het gaat om de schoonmaak van kantoren, woningen en bedrijfspanden. Het bedrijf verzorgt onder andere binnenschoonmaak, glasbewassing, gevelreiniging en ventilatiekanaalreiniging.
Oprichter Arjan Dekker vertelt: “Wij doen onder andere de binnenschoonmaak bij Polikliniek Zeeland, het Inloophuis en Proef&Geniet. Daardoor kende ik De Hoop al. Op een gegeven moment waren we een mannenzangavond aan het organiseren in Zeeland, breed interkerkelijk. We zochten daarbij een christelijke instelling als collectedoel.”
Tijdens die zangavond deelde een oud cliënt zijn getuigenis. Hij liep naar voren in de kerk en ging op zijn knieën. “Veel aanwezigen hadden een behoudende achtergrond”, vertelt Arjan. “Je kon een speld horen vallen. Iedereen was geraakt door zijn verhaal. Het was zo’n open en eerlijk getuigenis, dat liet zien dat er zoveel meer is
buiten de kerkmuren. Veel cliënten hebben het geloof van huis uit niet meegekregen. Dan is het bijzonder om te horen hoe het hen tot steun is en hoe het bijdraagt aan hun herstel.”
Afgelopen jaar bezocht Arjan samen met andere Zakenvrienden het Inloophuis in Vlissingen, waar op dat moment een expositie te zien was. “Toen ik de verhalen hoorde van gasten in het Inloophuis, werd ik daar echt stil van. Het schilderij met de leeuw (zie achterzijde magazine) was prachtig geschilderd. Toen de diepere betekenis werd uitgelegd, maakte dat echt indruk op mij.”
Wil jij met jouw bedrijf ook een verschil maken in levens van mensen bij De Hoop? Kijk op vriendenvandehoop.nl/zakenvriend.
Sinds haar stage in 2019 voelt Anna zich thuis bij De Hoop. Wat begon als een leerplek tijdens haar studie Social Work, groeide uit tot een reis van persoonlijke ontwikkeling én betrokkenheid bij cliënten die door diepe dalen gaan. Ze ontdekte hoe krachtig hoop kan zijn wanneer iemand vastloopt. Haar hoop? “Dat je weet dat er altijd Iemand met je meegaat.”
De eerste paar jaar werkte Anna in een van de klinieken van De Hoop. Daar ontmoette ze mensen die het niet meer alleen redden en vastlopen in het leven. Dit kan gaan om verslaving, maar ook allerlei andere kwesties. Deze cliënten zijn vaak op hun diepste punt. Anna zag dat juist de kleine dingen dan verschil kunnen maken: “Een wandeling, een luisterend oor, of een lied dat onverwacht rust brengt. Dan zie je iemand langzaam weer perspectief vinden.”
DE MENS ACHTER HET PROBLEEM
Wat Anna raakt, is dat een verslaving of psychische worsteling iedereen kan overkomen. Ze heeft geleerd dat respectvol naast iemand staan en luisteren zonder oordeel deuren opent. “In mijn werk zie ik steeds weer hoe vertrouwen groeit als cliënten ervaren dat ze als mens gezien worden, niet als probleem.”
HOOP IS OOK LIEFDE EN RUST
Naast behandelingen en begeleiding is er iets anders dat onmisbaar is: warmte
en aandacht. “Ik zie hoe cliënten opbloeien wanneer ze ervaren dat ze gezien worden en geliefd zijn.” Voor haar is hoop niet alleen vooruitgang of herstel, maar ook Hoop met een hoofdletter H: het vertrouwen dat God nieuwe moed en rust kan geven. “Als je het zelf niet meer weet, dan mag je weten dat er Iemand met je meegaat”, vertelt ze. Dat geeft nieuwe moed. Voor Anna gaat hoop daarom altijd verder dan een behandelplan. “Het is een diepere zekerheid die mensen draagt, juist als hun situatie zwaar is.”
HOOP VOOR DE TOEKOMST
Inmiddels is Anna gestopt bij de kliniek in Dordrecht en begonnen als manager bij een Huis van Hoop in Dordrecht. Hier worden cliënten gedurende een langere periode geholpen. “Je gunt mensen meer dan alleen de korte termijn. In deze woonvorm kunnen we meelopen in het leven dat iemand leidt en samen bouwen aan een nieuwe toekomst.”
Dat verlangen om mensen perspectief te bieden, typeert Anna. “Ik geloof dat hoop zichtbaar wordt wanneer je iemand helpt om opnieuw richting te vinden, hoe klein de stap ook lijkt.” Haar missie blijft daarom hetzelfde: laten zien dat er altijd hoop is, in ieder leven en in iedere situatie.
Ook werken bij De Hoop? Ga naar dehoop.org/vacatures
“Op aanraden van mijn therapeut ben ik begonnen met schilderen. Dit schilderij was één van mijn eerste schilderijen. In de tijd dat ik dit schilderij maakte, was ik bezig met het verwerken van trauma’s en nog niet in staat om vooruit te kijken. Het diepste dal lag achter mij, maar het was nog wel nacht.
In de Bijbel (Openbaring 5:5) wordt Jezus de Leeuw van Judah genoemd. Jezus kan voorbij mijn onvermogen en pijn kijken en mij met compassie verder leiden. Inmiddels ben ik zo ver dat ik weer vooruit kan kijken en wandel ik samen met Hem verder. Schilderen is een blijvende hobby geworden,
ook nu ik geen therapie meer volg. Het heeft mij geholpen om bepaalde beelden en gevoelens die ik had te uiten en om deze te verwerken.
Ik denk dat het de Heilige Geest was, die door mijn therapeut mij heeft aangezet om te gaan schilderen. Ik vind het mooi dat ik nu, samen met de Heilige Geest, creaties kan scheppen, om vervolgens weg te geven aan mensen. Schilderijen die van betekenis kunnen zijn voor de ander.”
- Carmen volgde behandeling bij De Hoop in Vlissingen