Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 290

6 μ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

22 Μάη 2013 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

2

15

12

11

Απεργία καθηγητών: Συμπεράσματα και προοπτική

Αλήθειες και ψέματα για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο

Γαλλία: Βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση

45 χρόνια από το Μάη του ‘68

Συριζα Για ένα δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης

Η ΟΛΜΕ ήταν η πρώτη απόπειρα. Οι καθηγητές θα ξανάρθουν, μαζί με τα νοσοκομεία, τους ΟΤΑ, τη ΔΕΗ και τις ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ.

Τον Σαμαρά θα ρίξουν οι αγώνες

Προς το ιδρυτικό του Συνέδριο (10-14/7) βαδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνεδρίαση της Κεντρικής του Επιτροπής, το Σαββατοκύριακο 18-19/5, κυριάρχησε η συζήτηση για τα οργανωτικά ζητήματα (ρόλος συνιστωσών, ξεχωριστή λίστα εκλογής στα όργανα, τρόπος εκλογής προέδρου), μετά και τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του Α. Τσίπρα που προκάλεσαν «διατασικές» αντιδράσεις (σελ. 6). Παρ’ όλα αυτά τέθηκαν και τα θέματα πολιτικής κατεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ (υπό το βάρος των εξελίξεων της απεργίας των καθηγητών και των γεγονότων στην Κύπρο), τα οποία παραμένουν ανοιχτά και θα τεθούν υπό συζήτηση στον προσυνεδριακό διάλογο (σελ. 7). Η Αριστερή Πλατφόρμα κατέθεσε κείμενο συμβολής για τις Θέσεις (σελ. 8-9).

Νοσοκομεια

Απεργία στις 7 Ιούνη

Η δύναμη είναι από τα κάτω Εικοσιτετράωρη πανελλαδική πανυγειονομική απεργία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 7 Ιουνίου. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) και η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) καλούν όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία να απεργήσουν με σύνθημα: «θέτουμε φραγμό στη διάλυση της δημόσιας υγείαςΉ εμείς ή αυτοί» (σελ. 10).

Παρά την τεχνητή αισιοδοξία των ΜΜΕ από τα ταξίδια αναζήτησης «επενδυτών» στην Κίνα, το μόνο που επιφυλάσσει η συγκυβέρνηση για τους εργαζόμενους και τη νεολαία είναι περαιτέρω «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων, μισθούς-φιλοδωρήματα, νέο «ψαλίδι» στις συντάξεις, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ένταση του αυταρχισμού. Η απεργία της ΟΛΜΕ, με τις μαζικές γενικές συνελεύσεις και τις μεγάλες συγκεντρώσεις συμπαράστασης, υπενθύμισε στο Σαμαρά και τα ακροδεξιά επιτελεία της κυβέρνησης ότι δεν έχουν ξεμπερδέψει με τους εργατικούς αγώ-

νες. Η προληπτική επιστράτευση και η καταφυγή –για άλλη μια φορά– στον «κοινωνικό αυτοματισμό», εξηγεί τους κυβερνητικούς φόβους μπροστά στην αντίδραση του κινήματος. Η προδοτική στάση της ηγεσίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και η ανεπαρκής στήριξη της Αριστεράς στον αγώνα των καθηγητών δεν πρέπει να υποτιμήσει και μια άλλη πραγματικότητα που αναδείχθηκε με αυτό τον αγώνα. Το υλικό για την ανατροπή των αντεργατικών πολιτικών και της τρικομματικής κυβέρνησης υπάρχει. Ο κόσμος που εκφράστηκε στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ και που σύντομα θα

συνεχίσει τη μάχη ενάντια στις απολύσεις και τη διάλυση του δημόσιου σχολείου, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και στις υπό ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ, η νεολαία που ασφυκτιά από την ανεργία, είναι το δυναμικό που μπορεί να γίνει το κύμα που θα σαρώσει το Σαμαρά και όλο το μνημονιακό καθεστώς. Και σε τέτοιου είδους διεργασίες «από τα κάτω», που θα ενοποιούν τα αιτήματα, θα κλιμακώνουν αποφασιστικά την αντιπαράθεση και θα μετατρέπουν κάθε επί μέρους μάχη σε πτυχή του γενικευμένου πολιτικού αγώνα, είναι ιδιαίτερα κρίσιμος και αναγκαίος ο ρόλος της Αριστεράς.


2

• πολιτική

óôá óýíôïìá... Πανηγύρι κάνει στη Β. Ελλάδα ο Άκτορας. Με συνοπτικές διαδικασίες έχει συγκεντρώσει στα χέρια του τα έργα γύρω από την Εγνατία, το Μετρό και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το αεροδρόμιο Μακεδονία, την επεξεργασία σκουπιδιών του νότιου τομέα της περιφέρειας και ασφαλώς τις Σκουριές στη Χαλκιδική. Να μια υλική βάση για να ερμηνευτεί η απίστευτα φιλοκυβερνητική γραμμή κάποιων ΜΜΕ, που παλιότερα πόζαραν ως εκ πεποιθήσεως «ναυαρχίδες» της κεντροαριστεράς… NNN Για… σταλινισμό κατηγόρησε η Ομάδα Αλήθειας της ΝΔ τον ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή το αστείο του Ζίζεκ για τα γκούλαγκ. Ψάχνοντας και διαβάζοντας Ζίζεκ, ο Μουρούτης ανακάλυψε και προτροπή προς… αντάρτικο κίνημα στην Ελλάδα, κατηγορώντας τον Αλ. Τσίπρα ότι προετοιμάζει κρυφίως ομάδες μαυροσκούφηδων. Αν πέρναγαν κάνα μισάωρο από τη σύνοδο της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ στον Κεραμεικό, οι σύγχρονοι Γεωργαλάδες θα μάθαιναν να βγάζουν με περισσότερη αξιοπρέπεια το (παχυλό) μεροκαματάκι τους. NNN Παρεμπιπτόντως, ο Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωσε την «πλήρη ταύτιση» του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής, στα «άκρα» του πολιτικού συστήματος. Η θεωρία της ταύτισης του ερυθρού και μαύρου φασισμού δεν είναι καινούργια: σε αυτήν εκπαιδεύτηκαν και με αυτήν έβγαζαν περιουσίες εκατοντάδες πρακτοράκια της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Ο Σίμος Κεδίκογλου δεν προέρχεται από αυτή την παράδοση. Έχτισε την καριέρα του στις μεσημεριανάδικες εκπομπές, με τα ημίγυμνα μπαλέτα που πίεζαν τον κόσμο προς άλλα διλλήματα: στήθος ή μπούτι; Όμως το αποτέλεσμα αποδεικνύεται απελπιστικά ίδιο. Ίσως μια καλή ιδέα είναι να επαναφέρει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στην ΕΡΤ τις εκπομπές τύπου «στα δίχτυα της αράχνης», για να δώσει ένα κάποιο ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο στις απόψεις του… NNN Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, με αναφορά στο χώρο της ΝΔ, προτίθεται λέει να ιδρύσει ο Ν. Νικολόπουλος, ο (καραμανλικός) πρώην υπαρχηγός της «ομάδας των λοχαγών» της ΝΔ. Με έμβλημα τον Πυρσό, του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού», που κατάργησε ο Αντ. Σαμαράς αμέσως μετά την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ… NNN Και ο Αλ. Αλαβάνος παρουσίασε επισήμως την πρόθεσή του να μετατρέψει σε κόμμα την κίνηση «Σχέδιο Β». Η ΔΕΑ παραβρέθηκε στην εκδήλωση, χαιρετίζοντας κάποιους ανθρώπους με τους οποίους, κάποτε, συνεργάστηκε. Πρόκειται για τμήμα του αναγκαίου –κατά τη γνώμη μας– εξανθρωπισμού των σχέσεων μέσα στην Αριστερά. Ο χαιρετισμός μας περιείχε την κριτική μας για το Σχέδιο Β και κυρίως την εκτίμησή μας ότι το «παιχνίδι» της κυβέρνησης της Αριστεράς παίζεται με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε όσους έκαναν «πονηρές» δεύτερες σκέψεις, επαναλαμβάνουμε ότι ο Αλ. Αλαβάνος υπήρξε πρόεδρος του ΣΥΝ και της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, ότι παραμένει στην Αριστερά και πολιτικά απέχει έτη φωτός τόσο από τον ιδρυτή της ΝΔ, Κ. Καραμανλή, όσο και από τους (κάποτε κεϊνσιανούς) κυβερνητικούς σοσιαλδημοκράτες… NNN Είδαμε στην «Αυγή» έναν κάποιο «δωδεκάλογο» θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ για το ασφαλιστικό. Μόνο που δεν περιλάμβανε δημόσια εκφρασμένες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ περιλάμβανε πολλές και διάφορες Νέες Ιδέες. Έτσι τίθεται πλέον το ζήτημα της «ενοποίησης»; Έλεος, βρε σύντροφοι, έλεος…

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Η στάση των συνδικάτων και της Αριστεράς ήταν καθοριστική

Απεργία καθηγητών: Συμπεράσματα και προοπτική γίνει, για να δημιουργηθούν οι όροι για το σπάσιμο της επιστράτευσης.

Της Σάσα Χασάπη, εκπαιδευτικού

Η 

αναστολή της απεργίας της ΟΛΜΕ πάτησε στην εκτίμηση ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να γίνει άρση της πολιτικής επιστράτευσης των καθηγητών. Η απόφαση αυτή, που αποτυπώθηκε με στρεβλό τρόπο στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, πυροδότησε έντονη αντιπαράθεση και συζήτηση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις, τις οποίες οφείλουμε να συζητήσουμε, αλλά θεωρούμε ότι αυτό που κυρίως επείγει είναι τα πολιτικά συμπεράσματα από αυτή τη μάχη, που προσδιορίζουν τα άμεσα και κρίσιμα καθήκοντα της επόμενης περιόδου. Η μαζική παρουσία χιλιάδων καθηγητών στις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ και η συντριπτική ψήφος υπέρ του αγώνα διαρκείας στις εξετάσεις είναι σημαντικό στοιχείο και οφείλεται: α) Στα μέτρα που πέρασε η κυβέρνηση λίγο πριν τις εξετάσεις για τις απολύσεις, τις συγχωνεύσεις σχολείων, τις αναγκαστικές μεταθέσεις και το ωράριο των καθηγητών. β) Στην πρόταση για απεργία διάρκειας μέσα στις πανελλαδικές, που έβαζε το περίγραμμα της σύγκρουσης με την κυβέρνηση. γ) Στην επιστράτευση που καταργεί το δικαίωμα στην απεργία και στο συνδικαλισμό. Το μήνυμα που έστειλαν οι εκπαιδευτικοί είναι ότι καταδικάζουν μαζικά την κυβερνητική πολιτική και την επιστράτευση. Αυτή είναι η δύναμη που το πολιτικό επιτελείο ακόμα τρέμει. Οι ελπίδες και οι προσδοκίες που δημιούργησαν οι συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων για μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση δεν επιβεβαιώθηκαν στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ. Απέναντι στην εκτίμηση ότι το ξεπούλημα της απεργίας έγινε σε αυτή τη συνέλευση, η πραγματικότητα είναι ότι έγινε πολύ νωρίτερα, από την αρχή σχεδόν της μάχης και αφορά τη στάση της Αριστεράς και των συνδικάτων. Η στάση των συνδικάτων απέναντι στην απεργία μόνο ως προδοτική μπορεί να χαρακτηριστεί. Η επιστράτευση έδωσε στην κινητοποίηση των εκπαιδευτικών άλλο χαρακτήρα. Έγινε ζήτημα καταπάτησης δημοκρατικών δικαιωμάτων και συνδικαλιστικών ελευθεριών και υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος.

Οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝΕΚ) μπορούσαν και έπρεπε να διαχωριστούν από τις συμβιβασμένες ηγεσίες ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στην πρόταση του ΔΣ κατά τη διάρκεια της συνέλευσης των προέδρων. Δεν το έκαναν, απογοητεύοντας κόσμο που προσδοκούσε διαφορετική στάση από τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Τα συνδικάτα (ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ-ομοσπονδίες) όφειλαν ουσιαστικά να αγωνιστούν μαζί με τους καθηγητές ενάντια στην επιστράτευση, υπερασπιζόμενα τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ιδιαίτερα τους επόμενους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στις επιστρατεύσεις. Δεν το έκαναν αφήνοντας μόνους τους εκπαιδευτικούς, με τον ίδιο τρόπο που άφησαν μόνους τους χαλυβουργούς και τους απεργούς του μετρό.

κινητοποίηση των καθηγητών. Προσπάθησε να στηρίξει μεν τον αγώνα, όμως με πολλά «αλλά». Έτσι, ενώ υποστήριξε ως δίκαια τα αιτήματα των καθηγητών, δεν προχώρησε σε μία πολιτική ρήξης με συνολική υποστήριξη του αγώνα, φοβούμενος το κόστος της στήριξης απεργιακού αγώνα μέσα στις πανελλαδικές. Δεν το έκανε, δίνοντας εξετάσεις «υπεύθυνης αντιπολίτευσης» στο αστικό μπλοκ ακόμα μια φορά.

Η συζήτηση για το τι είδους συνδικάτα θέλουμε μπαίνει με τον πιο τραγικό τρόπο ξανά στην ημερήσια διάταξη (βλ. σελ. 4). Γιατί τα παραπάνω (σκλήρυνση της καταστολής, αυταρχισμός, απουσία εργατικής αλληλεγγύης από τις ομοσπονδίες) είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα διαμορφώνονται οι εργατικοί αγώνες από δω και στο εξής.

Στη συνάντηση με την ΟΛΜΕ τις κρίσιμες ώρες των γενικών συνελεύσεων και με δεδομένη την επιστράτευση, δεν υπήρξε από μεριάς ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ καμιά πολιτική κάλυψη που να ενθαρρύνει την απόφαση για σπάσιμο της επιστράτευσης. Οι διαβεβαιώσεις (εκ των υστέρων) του προέδρου στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, που ακολούθησε, ότι μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς θα καταργήσει το μέτρο της επιστράτευσης και ότι σε επόμενη επιστράτευση θα καλέσει σε πολιτική απεργία, κινούνται σε θετική κατεύθυνση… αλλά κατόπιν εορτής!

Η στάση της Αριστεράς ήταν καθοριστική για την έκβαση της μάχης. Το ΚΚΕ από την πρώτη μέρα είχε την εκτίμηση ότι τα όπλα της κυβέρνησης είναι πιο ισχυρά («έχει τον απεργοσπαστικό μηχανισμό να κάνει την απεργία», το κόστος της απεργίας μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις κλπ), την εκτίμηση δηλαδή ότι η μάχη είναι χαμένη πριν δοθεί. Σε αυτό λογοδοτεί η αρχική πρότασή του στο ΔΣ της ΟΛΜΕ για απεργία πριν τις πανελλαδικές, η πρόταση για απεργία της ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 14/5 αντί την Παρασκευή πρώτη μέρα των εξετάσεων, καθώς και η απόφασή του να μη συμπορευτεί σε κοινό πλαίσιο με τις δυνάμεις των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε καμία απολύτως φάση του αγώνα. Σε αυτό λογοδοτεί η ανακοίνωση της ΚΝΕ προς τους μαθητές των πανελλαδικών να προσηλωθούν στις εξετάσεις και να μην τους αποσπά την προσοχή η απεργία των καθηγητών! Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την κύρια ευθύνη να καλύψει πολιτικά την

Στη γενική συνέλευση των προέδρων των 84 ΕΛΜΕ το ερώτημα, αν μπορεί να προχωρήσει η ΟΛΜΕ στην άρση της επιστράτευσης, απαντήθηκε με στρεβλό τρόπο: α) Με νέα εκτίμηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ για αναστολή της απεργίας και επιπλέον ψηφοφορία. β) Με 57 ΕΛΜΕ να απαντούν λευκό, 18 ναι και 9 όχι. Εδώ οι συνδικαλιστικοί χειρισμοί από μεριάς της Αριστεράς αποδείχτηκε ότι είχαν δύο λάθη. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις των ΣΥΝΕΚ (Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις) και των παρεμβάσεων σε πάρα πολλές συνελεύσεις ΕΛΜΕ κινήθηκαν μαζικά (μαζί με ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ), διεκδικώντας να παρθεί απόφαση ως διαμαρτυρία ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και την επιστράτευση, χωρίς να επιμείνουν στο τι θα

Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Παρεμβάσεις) συνεχίζουν να συμπεριφέρονται ανθρωποφαγικά και να βάλλουν κατά της υπόλοιπης Αριστεράς, χωρίς να είναι ειλικρινείς. Η πρότασή τους για μια χούφτα συνδικαλιστέςαπεργούς συμμερίζεται απόλυτα την εκτίμηση ότι δεν θα μπορούσε να γίνει άρση της επιστράτευσης χωρίς τη στήριξη των σωματείων και της Αριστεράς. Η επιμονή στην καταγγελία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ με συνεχείς ανακοινώσεις (προδότες- «εφιάλτες») είναι αποπροσανατολιστική και το μόνο αποτέλεσμα που έχει είναι να κυριαρχεί η ηττοπάθεια για τα πάρα πέρα βήματα και η διασπαστική λογική. Το δε ΠΑΜΕ συνεχίζει την καταγγελία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που «έσυραν τους εκπαιδευτικούς σε μια απεργία που έμμεσα οι ίδιοι δρομολογούσαν να μη γίνει» . Η απεργία των καθηγητών έβαλε τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης στην ημερήσια διάταξη και κατάφερε να φοβίσει την κυβέρνηση. Δεν κατάφερε όμως να τη ρίξει. Τα μέτρα που θα προσπαθήσει να επιβάλει η κυβέρνηση, πρέπει να βρουν μπροστά τους ένα αποφασισμένο μέτωπο εργαζομένων ενάντια στην επιστράτευση, ενάντια στις απολύσεις και τις συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων. Ο νέος γύρος γενικών συνελεύσεων των ΕΛΜΕ πρέπει να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα και να βάλει πρόγραμμα δράσης για τη συνέχεια. Πρώτο βήμα αποτελεί η ακύρωση της επιστράτευσης. Είναι απαραίτητη η συντονισμένη δράση των επιστρατευμένων κλάδων και όχι μόνο, που θα κορυφωθεί με απεργία και συγκέντρωση έξω από το ΣτΕ τη μέρα που θα εκδικάσει την επιστράτευση των εκπαιδευτικών στις 7 του Ιούνη. Ο πόλεμος ενάντια στις απολύσεις, για τη διάσωση της δημόσιας παιδείας, συνεχίζεται!


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

η άποψή μας

πολιτική •

3

Μετά τη δοκιμασία της ΟΛΜΕ

Οι κοινωνικοί αγώνες και ο πολιτικός στόχος της κυβέρνησης της Αριστεράς

Η 

κυβέρνηση Σαμαρά ακολουθεί γραμμή κοινωνικά «αστραπιαίου πολέμου»: στη βάση των μνημονιακών δεσμεύσεων των ελλήνων καπιταλιστών προς τους διεθνείς δανειστές, απειλεί σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να ξεθεμελιώσει το δημόσιο σχολείο, το δημόσιο νοσοκομείο, να καταστήσει πεδία ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας κρίσιμα αγαθά και υπηρεσίες όπως η ενέργεια και το νερό. Μετά τη λαίλαπα των προηγούμενων μνημονιακών χρόνων –με τις μεγάλες εργατικές-λαϊκές απώλειες στους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις– η σημερινή πολιτική της τρικομματικής δεν μπορεί να επιβληθεί με ειρηνικό-κοινοβουλευτικό τρόπο. Όχι τυχαία, ο Σαμαράς χρειάστηκε τέσσερεις επιστρατεύσεις απεργών (ΟΤΑ, λιμενικοί, μετρό, καθηγητές) μέσα σε ελάχιστους μήνες (όταν στα 30 χρόνια της μεταπολίτευσης έχουν γίνει συνολικά 11).

Αυταρχισμός

Η μέθοδος της επιστράτευσης των απεργών είναι τμήμα της γενικότερης αυταρχικής στροφής, του περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων που ενέχει η τεράστια επίθεση στα κοινωνικά δικαιώματα. Οι κυβερνήσεις της μνημονιακής εποχής είναι υποχρεωμένες να καταφεύγουν στο «μαστίγιο», γιατί οι καπιταλιστές δεν έχουν περιθώρια και δεν προτίθενται να καταφύγουν στο «καρότο», στις τακτικές κοινωνικού διαλόγου, που χαρακτήριζαν κυρίως την προηγούμενη περίοδο, με στόχο την οργάνωση συναινέσεων. Το συμπέρασμα της παραπάνω διαπίστωσης είναι ότι οι εργατικές-λαϊκές νίκες, η επίτευξη ακόμα και μεταρρυθμιστικών-

αμυντικών στόχων μεγάλων τμημάτων των μαζών, είναι στόχοι άμεσα συνδεδεμένοι με το καθήκον της ανατροπής της κυβέρνησης Σαμαρά και, στην πραγματικότητα, της ανατροπής των μνημονίων. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει. Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι καταδικασμένη από την πολιτική της να έρχεται διαδοχικά αντιμέτωπη με μεγάλους κοινωνικούς χώρους, που θα μπαίνουν σε κίνηση, αναμετρώντας τις δυνάμεις και τις συμμαχίες τους σε σύγκριση με το καθήκον να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Αυτό έγινε χθες με την ΟΛΜΕ, αυτό θα γίνει πιθανότατα αύριο με τα νοσοκομεία ή με τη ΔΕΗ… Δεν είναι πρώτη φορά στην ιστορία. Όλες οι κυβερνήσεις του «μαστίγιου» ενάντια στην κοινωνία έπεσαν στην πρόσφατη ελληνική ιστορία με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Η μοίρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη κρίθηκε στα αμαξοστάσια της ΕΑΣ, η μοίρα του Σημίτη κρίθηκε στους δρόμους των τεράστιων διαδηλώσεων για το ασφαλιστικό της εποχής Γιαννίτση.

Πολιτικός αγώνας

Η αίσθηση ότι ο αγώνας στις μέρες μας δεν περιορίζεται σε συνδικαλιστικά όρια, αλλά είναι πλατύς πολιτικός αγώνας, είναι απολύτως δικαιολογημένη. Ο ίδιος ο κόσμος εκτιμά ότι πρέπει να ανατρέψει την τρικομματική, να ανατρέψει τα μνημόνια και αυτό συνδέεται άμεσα με την προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Αυτός ο παράγοντας ερμηνεύει την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το Μάη-Ιούνη του 2012, αυτός ο παράγοντας διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ ψηλά και τον αναδεικνύει ως βασικό πολιτικό

αντίπαλο του μεγάλου στρατοπέδου που συσπειρώνεται πίσω από την τρικομματική. Όμως η πολιτική, αλλά και εκλογική, νίκη της Αριστεράς δεν είναι δυνατόν να επέλθει μέσω κυρίως του κοινοβουλευτικού δρόμου. Η ψηφοθηρική διεύρυνση, αυτό που στα αστικά κόμματα διακυβέρνησης αποκαλούν πολιτική «μεσαίου χώρου», είναι ακατάλληλο εργαλείο για τη νίκη της Αριστεράς και ειδικά σε συνθήκες κρίσης όπως η σημερινή. Γιατί, αφενός, είναι πολύ αμφίβολο αν μπορεί να αποτελέσει όπλο νίκης επί του «ενιαίου μετώπου» των αστικών πολιτικών δυνάμεων και, αφετέρου, γιατί ακόμα και αν υλοποιηθεί, οδηγεί σε μια πολύ αδύναμη κυβέρνηση της Αριστεράς. Κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά τα παραδείγματα της Κύπρου ή της Ιταλίας, όπου πρόσκαιρες και χωρίς κοινωνική δυναμική κυβερνήσεις της Αριστεράς αποδείχθηκαν πολιτικά καταστροφικές για την ίδια την Αριστερά.

Κλιμάκωση της αντίστασης Αντίθετα, ο πιο αποτελεσματικός –και ίσως ο μοναδικός– δρόμος για την κυβέρνηση της Αριστεράς είναι η πάλη εδώ και τώρα για την κλιμάκωση του αγώνα και για τη νίκη ενός, δύο, τριών μεγάλων κοινωνικών χώρων. Που θα σπάνε το μνημονιακό «πρόγραμμα» και θα στέλνουν γενικό μήνυμα ελπίδας ότι η τρικομματική μπορεί να ανατραπεί. Μόνο τέτοιες μεγάλες εργατικές-λαϊκές «πρωτοβουλίες» μπορούν να διαρρήξουν τα όρια της σημερινής πολιτικής συγκυρίας, να μετατρέψουν τη σήψη του Σαμαρά σε άτακτη πολιτική κατάρρευση, να μετατρέψουν

τη δημοσκοπική «αντοχή» του ΣΥΡΙΖΑ σε καλπασμό ελπιδοφόρου πολιτικού ρεύματος που έρχεται με εντολή από τα κάτω για να τα αλλάξει όλα.

ΟΛΜΕ Με την έννοια αυτή η απεργία της ΟΛΜΕ ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για την Αριστερά, για το λαϊκό αντιμνημονιακό ρεύμα, μια ευκαιρία που χάθηκε (βλ. σελ. 2). Η στάση των άλλων μεγάλων συνδικάτων δεν ήταν μόνο εγκατάλειψη των συναδέλφων τους στην εκπαίδευση, ήταν χείρα βοηθείας στον Σαμαρά (βλ. σελ. 4). Το κύριο βάρος της ευθύνης για την υποχώρηση στην ΟΛΜΕ ανήκει στις πολιτικές ηγεσίες της Αριστεράς. Που υποτίμησαν τη δυναμική που αναπτύχθηκε στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ. Που υπερτίμησαν την πίεση του «κοινωνικού αυτοματισμού», ακόμα και όταν τα ΜΜΕ τροποποιούσαν τη στάση τους, διαισθανόμενα μια ευρύτερη κοινωνική ευαισθησία σχετικά με το μέλλον του δημόσιου σχολείου. Το ΚΚΕ βγήκε εξαρχής και βιαίως έξω απ’ όλα τα καθήκοντα αντιμετώπισης της επίθεσης στην εκπαίδευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε αυτά που έπρεπε να κάνει, ακόμα και όταν οι δυνάμεις του στους καθηγητές πρωτοστατούσαν στο να εκφραστεί η δυναμική των συνελεύσεων. Η εμπειρία αυτή είναι οδηγός προς αποφυγή λαθών στις μάχες που έρχονται. Γιατί δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι στην εκπαίδευση, στην υγεία, στις ιδιωτικοποιούμενες μεγάλες επιχειρήσεις κλπ, ο πόλεμος θα συνεχιστεί.

Πρωτοβουλίες Η Αριστερά, και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει από τώρα να

πάρει πρωτοβουλία για τη διαμόρφωση κοινωνικού μετώπου αντίστασης και ανατροπής, με προτεραιότητα την υπεράσπιση των δημόσιων σχολείων και των δημόσιων νοσοκομείων. Θα πρέπει από τώρα να προετοιμαστεί για μεγάλες πολιτικές μάχες, με συγκρουσιακό χαρακτήρα, γιατί μόνον έτσι θα επιβληθούν τα αιτήματα του κόσμου μας. Του κόσμου που, ενώ κατηγορείται ότι «δεν τραβάει», έδωσε και θα δώσει ξανά τις ευκαιρίες για μεγάλες αναμετρήσεις. Μια τέτοια παρέμβαση είναι η καλύτερη «προγραμματική» προετοιμασία «κυβερνησιμότητας» της Αριστεράς. Γιατί πρόγραμμα δεν είναι τα σχέδια επί χάρτου, αλλά οι καθαρές απαντήσεις για το τι, πώς, με ποιους και ενάντια σε ποιους, σκέφτεται να αλλάξει κανείς. Και ταυτόχρονα οι δεσμεύσεις μαζί με τον κόσμο, που δημιουργούν οι μάχες αυτές, είναι η πιο στέρεα βάση, ώστε μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αν προκύψει, να μην αποδειχθεί «φούσκα» και εργαλείο μιας πρόσκαιρης χρήσης στα χέρια του συστήματος. Μαζί με τα ζητήματα αυτά δημιουργείται πλέον ολοκάθαρα η ανάγκη για ένα μέτωπο υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η δέσμευση του Αλ. Τσίπρα ότι η επόμενη επιστράτευση θα αντιμετωπιστεί με πρόταση γενικής πολιτικής απεργίας, θα ήταν καλύτερα αν είχε διατυπωθεί μια βδομάδα νωρίτερα, πάνω στα γεγονότα της ΟΛΜΕ. Όμως διατηρεί την αξία της. Και βάζει όλους τους αγωνιστές της βάσης του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς μπροστά στα καθήκοντα και τις προϋποθέσεις που θα έχουμε να καλύψουμε, πιθανότατα, πολύ σύντομα.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Απέναντι στις επιστρατεύσεις, όπλο μας η αλληλεγγύη των εργατών

Ο 

συμμετέχει σε αυτό τον αγώνα. Αλλά και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, κάτω από την ανυπαρξία πολιτικής βούλησης της ηγεσίας τους, δεν επιχείρησαν να πάρει απόφαση απεργίας το Εργατικό Κέντρο Αθήνας όπου, μαζί με το ΕΜΕΙΣ, μπορούσαν να την περάσουν.

Του Θοδωρή Πατσατζή

δραματικός τρόπος με τον οποίο έκλεισε η προγραμματισμένη απεργία των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση μέσα στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Η ίδια συζήτηση είχε γίνει σε μικρότερο βαθμό και στις επιστρατευμένες απεργίες των ναυτεργατών και των εργαζομένων στο μετρό.

Όσο για τις δυνάμεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά τις ελάχιστες ευθύνες τους, είναι βέβαιο ότι θα μπορούσαν να προωθήσουν απεργία αλληλεγγύης για τους εκπαιδευτικούς σε μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία.

Στο να μην πραγματοποιηθεί τελικά η απεργία των εκπαιδευτικών πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε η εξευτελιστική στάση των ηγεσιών των δύο εργατικών συνομοσπονδιών, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Απάντηση

Γραφειοκρατία Οι ηγεσίες των δύο συνομοσπονδιών, που πρόσκεινται στην ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) και ΔΑΚΕ (ΝΔ), με το να μη στηρίξουν τους επιστρατευμένους καθηγητές έδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι ο στόχος και ο ρόλος τους μέσα στο εργατικό κίνημα είναι η υποστήριξη των μνημονιακών πολιτικών και η απόλυτη υποταγή στις προσταγές των ηγεσιών των κυβερνώντων κομμάτων τους. Απέδειξαν ότι οι δύο αυτές παρατάξεις είναι εργαλεία του συστήματος που τσακίζει τους εργάτες και τα δικαιώματά τους και προστατεύει τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους. Η κυβέρνηση, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και η τρόικα απέδειξαν ξανά πόσο συσπειρωμένοι είναι για να τσακίσουν κάθε προσπάθεια αντίστασης στα σχέδιά τους. Πόσο αποφασισμένοι είναι να επιβάλουν το βάρβαρο πρόγραμμά τους, ώστε να βγουν νικητές από την κρίση πετώντας χιλιά-

δες εργαζόμενους στην ανεργία, πετσοκόβοντας μισθούς, διαλύοντας τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τελικά χτυπώντας το ίδιο το εργατικό κίνημα με τη διάλυση των συνδικάτων οργανικά, αλλά και πολιτικά.

Αριστερά Απέναντι σε όλες αυτές τις ενέργειες, η μόνη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει πλήρως τα σχέδιά τους είναι η Αριστερά. Με πολιτικές πρωτοβουλίες, που αναπτύσσονται σε άλλο άρθρο της εφημερίδας, αλλά και με πρωτοβουλίες στους εργατικούς χώρους. Όταν η επίθεση από τους «από πάνω» είναι συνολική και στοχευμένη, άλλο τόσο σοβαρά οργανωμένη, ενωτική και στοχευμένη

πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς, ώστε να σώσει τα συνδικάτα, ως κύτταρα που υπερασπίζονται τα συνδικαλιστικά και κλαδικά δικαιώματα των εργαζομένων. Αλλά και συμβάλλοντας στη γενίκευση των επιμέρους αιτημάτων, με πολιτικό στόχο την ανατροπή των μνημονίων και των κυβερνήσεων που τα εφαρμόζουν. Η δυναμική που είχε αναπτύξει η επιμονή των καθηγητών για απεργία διαρκείας μέσα στις πανελλαδικές, παρά τη λυσσασμένη επίθεση των «από πάνω», ήταν καταλυτική για πολλούς εργαζόμενους και άλλων κλάδων, που βλέπανε σε αυτή τη μάχη τη μεγάλη ευκαιρία να πυροδοτηθεί το φυτίλι των αγώνων που θα ανέτρεπε την κυβέρνηση και τα μνημόνια.

Γι’ αυτό όμως χρειάζονταν καλά οργανωμένες περιοδείες στους χώρους δουλειάς και οργάνωση συνελεύσεων σε σωματεία που θα παίρνανε αποφάσεις κινητοποίησης σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των καθηγητών και θα συμμετείχαν σε αυτή με καθορισμένες απεργιακές κινητοποιήσεις. Ακόμη και με απλές συνεδριάσεις ΔΣ στις έστω λίγες Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και συνδικάτα που ελέγχει η Αριστερά. Τελικά μόνο η ΔΟΕ (ομοσπονδία δασκάλων) αποφάσισε αντίστοιχη κινητοποίηση και το ΣΕΦΚ (Σωματείο Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών) που όμως οι δυνάμεις του είναι μικρές. Καθοριστική εδώ ήταν και η εκ των προτέρων άρνηση του ΚΚΕ να

Από αυτή τη σκληρή εμπειρία με τους καθηγητές, η Αριστερά και οι αγωνιστικές μειοψηφίες, που υπάρχουν σε πολλούς κλάδους, πρέπει να προχωρήσουν ένα βήμα μπροστά. Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να επιστρατεύσει ακόμη και όποιον σκεφτεί να απεργήσει. Δεν μπορούμε να τη σταματήσουμε με προτάσεις νόμου για κατάργηση των επιστρατεύσεων, που δεν πρόκειται άλλωστε να έχουν και την απαιτούμενη πλειοψηφία. Μπορούμε όμως όλοι μαζί να τη σταματήσουμε στο δρόμο, με τους ενωτικούς και αποφασισμένους αγώνες μας. Μπροστά λοιπόν στις μεγάλες μάχες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις κ.ά., χρειάζεται να οργανώσουμε συσκέψεις και συναντήσεις μεταξύ σωματείων και ομοσπονδιών, με στόχο να αποφασιστεί εκ των προτέρων ότι με την ανακοίνωση της επόμενης επιστράτευσης δεν θα μείνουν μόνοι τους οι επιστρατευμένοι απεργοί, αλλά θα έχουν στο πλάι τους με απεργίες πολλούς ακόμη εργαζόμενους.

Σύμβαση επικύρωσης των κυβερνητικών τερατουργημάτων Του Σπύρου Αντωνίου

όπως προβλέπει ο νέος μηχανισμός ορισμού του.

πλειοψηφία της ΓΣΕΕ επικύρωσε τη σφαγή των μισθών, που επέβαλαν οι απανωτοί αντεργατικοί νόμοι των μνημονιακών κυβερνήσεων, μέσω της νέας «Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας» (ΕΓΣΣΕ) που υπέγραψε με τη ΓΣΕΒΕΕ (βιοτέχνες και ελεύθεροι επαγγελματίες), την ΕΣΕΕ (έμποροι) και τους καινούργιους στην ομάδα των «κοινωνικών εταίρων» ΣΕΤΕ (ξενοδόχοι και ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι).

Άλλωστε η πρόσφατη τροπολογία για τους «ωφελούμενους» στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας (490 και 427 ευρώ αντίστοιχα) αποτελεί πιλότο για τους μισθούς πείνας, που σχεδιάζουν συγκυβέρνηση και τρόικα.

Η 

Οι προκλητικές δηλώσεις του Παναγόπουλου ότι «κράτησε ζωντανό το θεσμό των συλλογικών συμβάσεων» θα προκαλούσαν γέλιο, αν πίσω από αυτές δεν κρυβόταν ακόμα ένα χτύπημα στα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Η σύμβαση δεν προβλέπει τίποτα για τον κατώτατο μισθό, που θα παραμείνει καθηλωμένος στα 586 ευρώ μεικτά και 511 για τους νέους κάτω των 25 ετών, με σχεδόν βέβαιη την περαιτέρω μείωσή του με μια μόνο υπουργική απόφαση,

Ο ρόλος της ΕΓΣΣΕ και το δίκαιο των συλλογικών συμβάσεων ουσιαστικά έχουν καταργηθεί, ενώ η ηγεσία της ΓΣΕΕ, με τη χυδαία στάση της, τάσσεται και φανερά πλέον με το στρατόπεδο των εργοδοτών και του Βρούτση. Τα μόνα που διατηρούνται (και αυτά μέχρι το τέλος του χρόνου) είναι το επίδομα γάμου, το επίδομα λοχείας και διάφορα θεσμικά δικαιώματα που προέβλεπε η προηγούμενη ΕΓΣΣΕ, η μετενέργεια της οποίας, καθώς και 45 ακόμα κλαδικών συμβάσεων, έληξαν στις 14/5.

Διατάξεις Ακόμα και αυτά όμως που υπογράφηκαν δεν είναι δεσμευτικά για τα αφεντικά. Με μια σειρά μνημονι-

ακές διατάξεις, οι ευνοϊκότερες ρυθμίσεις ισχύουν μόνο για επιχειρήσεις μέλη των συμβαλλόμενων εργοδοτικών οργανώσεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι εργοδότες θα σταματήσουν να καταβάλλουν μια σειρά από επιδόματα –μόλις οι ίδιοι πάψουν να είναι μέλη των εργοδοτικών οργανώσεων του κλάδου τους –και θα αρκούνται στο φιλοδώρημα του κατώτατου μισθού. Συγχρόνως, ο πολλαπλασιασμός των πιέσεων για υπογραφή ατομικών και επιχειρησιακών συμβάσεων, με το «τρικ» των ενώσεων προσώπων που υπερισχύουν των κλαδικών συμβάσεων, συμπληρώνει το καθεστώς κατεδάφισης των εργατικών κατακτήσεων και υπεράσπισης της κερδοφορίας των καπιταλιστών, που χτίζεται μεθοδικά από τον Σαμαρά με απανωτά νομοθετικά πραξικοπήματα και την καταστολή των εργατικών αγώνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μη υπογραφή της σχετικής σύμβασης από τους εκπροσώπους του βιομηχανικού κεφαλαίου (ΣΕΒ). Μάλιστα, οι ντόπιοι βιομήχανοι κα-

τέθεσαν ως αντιπρόταση ένα «Πρωτόκολλο συμφωνίας των κοινωνικών εταίρων», με νέες απαλλαγές ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες και την αντικατάσταση του επιδόματος γάμου με προγράμματα στήριξης (ειδικά για όσους αμείβονται με τον κατώτατο μισθό) που θα επιδοτεί το κράτος! Οι προδοσίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και η αμηχανία του οργανωμένου εργατικού κινήματος μπροστά στην ολομέτωπη επίθεση της άρχουσας τάξης και της συγκυβέρνησης, που την εκπροσωπεί, σε βάρος των εργαζόμενων και της νεολαίας, είναι επείγουσα ανάγκη να σταματήσουν εδώ.

Αποκατάσταση Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί ότι, μετά την κατάργηση του μνημονίου, ο πρώτος νόμος που θα ψηφίσει, ώστε να δώσει το στίγμα της διακυβέρνησής του, θα είναι η πρόταση νόμου που έχει ήδη καταθέσει στη βουλή για την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και

την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων και σωστά. Ένα τέτοιο μέτρο όμως, που θα στρέφεται ενάντια στο «διευθυντικό δικαίωμα» και θα το αμφισβητεί ευθέως, θα χρειαστεί την αποφασιστική συμμετοχή των εργαζομένων για την υλοποίησή του. Και σε μια τέτοια διαδικασία ο ρόλος του σωματείου ως εργαλείο αγώνα και συλλογικής διεκδίκησης είναι αναντικατάστατος. Πάνω στα αιτήματα για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και εξασφάλιση μισθών και συνθηκών εργασίας που θα αποτρέπουν τις συνθήκες σύγχρονης δουλείας, οι αγωνιστές της βάσης των σωματείων και οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν και οφείλουν να ανασυντάξουν τα συνδικάτα και να δημιουργήσουν ακόμα και νέα σε χώρους χωρίς ανάλογη παράδοση, με ενωτικό-ταξικό προσανατολισμό, κερδίζοντας πραγματικές συμβάσεις και συμβάλλοντας καθοριστικά με τους αγώνες τους στην ανατροπή των πολιτικών ακραίας λιτότητας και της κυβέρνησης που τις εφαρμόζει.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Και η ΜΟΔ στο στόχαστρο τραπεζιτών και ΣΕΒ

Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται Των Κωνσταντίνας Κυριάζογλου και Νίκου Βλαχόπουλου

Η 

Μονάδα Οργάνωσης και Διαχείρισης Αναπτυξιακών Προγραμμάτων είναι μια εταιρεία δημοσίου συμφέροντος την οποία έχουν βάλει στο στόχαστρο ΣΕΒ και Τράπεζες (βλέπε Σάλλας κλπ) και όλοι όσοι ορκίζονται στο όνομα της «ανάπτυξης» που έρχεται, όπως φαίνεται, με ανύπαρκτες ταχύτητες. Η ΜΟΔ διαχειρίζεται το ΕΣΠΑ, το Πρόγραμμα Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου (ΠΑΑ) και το Πρόγραμμα Ανάπτυξης Αλιείας (ΠΑΑΛ). Δηλαδή όλα τα συγχρηματοδοτούμενα έργα από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους για όλη τη χώρα, που αθροίζουν 20 δισ. ευρώ.

ΕΣΠΑ Στα πλαίσια του στόχου της κυβέρνησης «όλα για τα κεφάλαιο», τα χρήματα του ΕΣΠΑ κατευθύνονται αποκλειστικά πλέον προς τους μεγάλους επιχειρηματίες, αφού θεωρείται «χάσιμο κονδυλίων» η απόδοση κάποιων ποσών, έστω, σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μέσα από ένα δαιδαλώδες γραφειοκρατικό σύστημα που εμπνεύστηκαν οι κατά καιρούς πολιτικές ηγεσίες, καλούνται οι εργαζόμενοι στη ΜΟΔ (εν συντομία Μοδίτες) να υλοποιήσουν έργα που συχνά παραμένουν «κολλημένα» για μήνες σε γραφεία Γενικών και Ειδικών Γραμματέων Υπουργείων (γιατί άραγε;), να εργαστούν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, να διασχίσουν όλη τη χώρα για να προσφέρουν τεχνική βοήθεια σε όλους τους δικαιούχους και συχνά να βρεθούν ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά πολύ μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, καθώς αυτοί οι εργαζόμενοι προσπαθούν να διασφαλίσουν διαφάνεια, ταχύτητα, επιλεξιμότητα και το μέγιστο δυνατό δημόσιο συμφέρον. Από καιρό και εν μέσω μνημονίων, μια εταιρεία που προσομοιάζει σε ΔΕΚΟ ως προς τη σύνθεση και το Νομικό Πρόσωπο, αλλά δουλεύει με σύστημα που έχει προδιαγραφές ιδιωτικού τομέα ως προς την οργάνωση, τη λειτουργία, τους στόχους, οι εργαζόμενοι –1.150 σε όλη την Ελλάδα– έχουν υποστεί πάνω από 40% μείωση μισθών και εσχάτως εντάχθηκαν στο ενιαίο μισθολόγιο, εισπράττοντας… μια μείωση άλλα 25% και καταγράφοντας πανελλήνιο ρεκόρ μείωσης μισθού ….

άμεσων απολύσεων που υπέγραψε η κυβέρνηση με την τρόικα για ως το τέλος του Ιούνη και οι οποίες αναζητούνται… Η βασική επιδίωξη είναι να περάσει σε χέρια ιδιωτικών εταιριών συμβούλων η διαχείριση όλων των πόρων του ΕΣΠΑ. Έτσι, αφενός θα ελέγχεται καλύτερα όλο το αλισβερίσι από μεγάλους παίκτες (ΣΕΒ κλπ), χωρίς «ενοχλήσεις» από δημόσιους υπάλληλους, αφετέρου, οι πρώην υπηρεσίες του δημοσίου θα πληρώνονται τώρα σε τραπεζίτες και ιδιώτες-φίλους της εκάστοτε κυβέρνησης. Τα χτυπήματα είναι απανωτά από βουλευτές της τρικομματικής κυβέρνησης: Η μελέτη του τραγικού Πάγκαλου που περιλαμβάνει τη ΜΟΔ στους καταργούμενους φορείς, τα οργανογράμματα των υπουργείων που «αδειάζουν» τις υπηρεσίες και μεταφέρουν τις αρμοδιότητες στις Διευθύνσεις Υπουργείων, η κατασυκοφάντηση των εργαζομένων στη ΜΟΔ (βλ. δηλώσεις Βούλτεψη στο Mega 15/4/2013 που χαρακτήρισε τους Μοδίτες «...τεμπέληδες, που ευθύνονται για την καθυστέρηση της ανάπτυξης και της υλοποίησης του ΕΣΠΑ, που παίρνουν 3.000 € μισθό...!), η λίστα με τα κτίρια του Δημοσίου που θα «αξιοποιηθούν» και με το κτίριο της ΜΟΔ να φιγουράρει στις αρχές της λίστας, οι εφημερίδες με δημοσιεύματά τους («Έθνος» και «Ημερησία») και εσχάτως ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος στις 13/5/2013 που ζήτησε την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του ΕΣΠΑ για τα επόμενα δύο χρόνια …

Κινητοποιήσεις Οι εργαζόμενοι στη ΜΟΔ –αν και αργά– αντιλήφθησαν τη διαμορφούμενη κατάσταση και είναι από καιρό σε διαρκείς κινητοποιήσεις με στάσεις, απεργίες και περιφρούρηση των κτιρίων όπου εργάζονται. Εκεί προσφάτως η κυβέρνηση, που δεν θέλει να σηκώνουν οι εργαζόμενοι κεφάλι και να διεκδικούν, απείλησε στις 15/5/2013 με εισαγγελέα, με ΜΑΤ και με απολύσεις τους «καταληψίες» που τόλμησαν να αντισταθούν.

Διάλυση

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν τη διατήρηση της ΜΟΔ ΑΕ και των θέσεων εργασίας όλων των εργαζομένων, για την εύρυθμη λειτουργία του ΕΣΠΑ και τον σχεδιασμό των νέων αναπτυξιακών προγραμμάτων για την περίοδο 2014-2020, αλλά και αξιοπρεπείς εργασιακές και μισθολογικές συνθήκες, χωρίς καμία απόλυση συναδέλφου και χωρίς άλλες περικοπές μισθών.

Παρ’ όλα αυτά η ΜΟΔ τα δύο τελευταία χρόνια είναι στο στόχο της κυβέρνησης. Εμφανίζονται κατά καιρούς σε δημοσιεύματα μεγάλων ημερησίων εφημερίδων οι προθέσεις της κυβέρνησης για κλείσιμο, συγχώνευση, ιδιωτικοποίηση και απολύσεις, αφού οι εργαζόμενοι με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου μπορούν να αποτελέσουν τα εύκολα θύματα στην αριθμητική των 2.000

Η μόνη απάντηση των εργαζομένων της ΜΟΔ είναι η επιμονή στους διαρκείς αγώνες (απεργία στις 22/5/2013 και στάση εργασίας στις 23/5/2013, ενώ Τρίτη και Πέμπτη θα γίνουν παραστάσεις διαμαρτυρίας στα αναπτυξιακά συνέδρια των υπουργείων Περιβάλλοντος και Εργασίας), έως ότου επιτευχθεί το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπή μισθό.

νέα από τους εργατικούς χώρους ΜΕΒΓΑΛ Συνεχίζουν τον αγώνα διαρκείας οι εργαζόμενοι του υποκαταστήματος της γαλακτοβιομηχανίας ΜΕΒΓΑΛ στην Αθήνα. Ο αγώνας των εργατών συμπλήρωσε 26 μέρες απεργίας και συνεχίζεται, παρά την προσπάθεια της εργοδοσίας να θεωρηθούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που απεργούν υπεύθυνοι για τη μη πληρωμή των δεδουλευμένων. Οι εργαζόμενοι απάντησαν σύσσωμοι στη γενική συνέλευση της Παρασκευής, 17 Μάη, αποφασίζοντας τη συνέχιση της κινητοποίησης, ώσπου να καταβληθούν άμεσα τα δεδουλευμένα τεσσάρων μηνών που τους οφείλει η εταιρεία και απαιτώντας να μη γίνει μείωση των μισθών και να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας στον όμιλο.

Ναυπηγεία Ελευσίνας

Χιονοστιβάδα απολύσεων ξέσπασε στα Ναυπηγεία Ελευσίνας το τελευταίο δεκαήμερο. Συνολικά από την Παρασκευή 10 Μάη έχουν γίνει 27 απολύσεις. Η εργοδοσία, εκτός από τις δεκαπέντε απευθείας απολύσεις, έχει πραγματοποιήσει άλλες δώδεκα με το γνωστό εύρημα των οικειοθελών αποχωρήσεων. Οι απολύσεις δεν είναι τυχαίες, άλλα πραγματοποιούνται με γνώμονα την κίνηση

εργαζομένων να πραγματοποιήσουν επίσχεση εργασίας. Μάλιστα σε πολλούς από αυτούς η εργοδοσία απέστειλλε εξώδικα με τα οποία τους γνωστοποιεί ότι η επίσχεση είναι παράνομη, παρότι δεν υπάρχει αντίστοιχη δικαστική απόφαση. Έχει προγραμματιστεί συνάντηση εργαζομένων με την εργοδοσία με κέντρο τις απολύσεις και την καταβολή των οφειλομένων.

Σούπερ μάρκετ

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

μού Αττικής πραγματοποιεί 24ωρη απεργία για τους εργαζόμενους στα τεχνικά γραφεία ανελκυστήρων, οι οποίοι κινδυνεύουν να έχουν απώλειες στο μισθό και τα δικαιώματά τους, αν επικρατήσουν οι προτάσεις των εργοδοτών τους. Η πρόταση της εργοδοσίας στις συναντήσεις για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης ήταν μειώσεις 20%. Η Ένωση Ηλεκτροτεχνιτών έχει απευθύνει κάλεσμα και για συγκέντρωση κατά τη διάρκεια της απεργίας, έξω από τα γραφεία της εργοδοτικής ένωσης.

Χαλυβουργοί Θεσσαλονίκης Κινητοποιήσεις πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι στο σούπερ μάρκετ Έξτρα στο Λαύριο, αλλά και στο σούπερ μάρκετ Αρβανιτίδης στη Θεσσαλονίκη. Στο Έξτρα η κινητοποίηση αφορά την απόλυση εργαζόμενης και έχουν πραγματοποιηθεί ήδη δύο 24ωρες απεργίες. Στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε 4ωρη στάση εργασίας με την οποία οι εργαζόμενοι διεκδικούν την εξόφληση δεδουλευμένων, αλλά και την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων τους που συνολικά φτάνουν περίπου τους 40 σε διάφορες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.

Οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία Θεσσαλονίκης πραγματοποιούν 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, αντιδρώντας στα σχέδια της εταιρείας να προχωρήσει σε περικοπές των μισθών τους και διεκδικώντας την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης. Στα πλαίσια των κινητοποιήσεών τους πραγματοποίησαν μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας, τη Δευτέρα 20 Μάη, αποκλείοντας την είσοδο του εργοστασίου «Ο Χάλυψ» και επιτρέποντας μόνο τη λειτουργία του λογιστηρίου.

Ένωση Ηλεκτροτεχνιτών Την Παρασκευή, 24 Μαΐου, η Ένωση Ηλεκτροτεχνιτών Νο-

Και οι συνδικαλιστές του ΙΓΜΕ στα δικαστήρια

Συμπαράσταση από δεκάδες σωματεία και εργαζόμενους Της Κατερίνας Γιαννούλια

Με δικαστικές διώξεις συνδικαλιστών, επιστρατεύσεις… πιθανών απεργών και έντονη καταστολή αντιμετωπίζει η τρικομματική αυταρχική κυβέρνηση την απονομιμοποίησή της από το σύνολο του κόσμου της εργασίας. Η κυβέρνηση θέλει το ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών Μελετών) ιδιωτικοποιημένο για τους φίλους της επιχειρηματίες, προκειμένου να βγάζουν λεφτά και να αυθαιρετούν άνετα οι «επενδυτές» που θα ρυπαίνουν νερά κλπ. Γι’ αυτό κατασκευάζει «εφέδρους», «επίορκους» και ό,τι άλλο εφευρίσκει, ώστε να διαλύσει τις χρήσιμες και αξιόπιστες δημόσιες υπηρεσίες του ΙΓΜΕ. Αλλά το ισχυρό σωματείο αντιστέκεται σθεναρά κι έτσι η κυβέρνηση άσκησε μια ακόμα δίωξη κατά του προεδρείου του Συνδικάτου ΙΓΜΕ, με κατηγορίες που αφορούν τη λειτουργική κατάληψη των εγκαταστάσεων του ΙΓΜΕ στο

Ολυμπιακό Χωριό και αφορούσε την τότε Διοίκηση του ΙΓΜΕ, που το 2008 καθυστερούσε μισθοδοσία και δώρα, ενώ υπέσκαπτε τη λειτουργία και το κύρος του Ινστιτούτου. Την ίδια στιγμή παραμένουν στο δικαστικό απυρόβλητο οι τότε διοικούντες, εναντίον των οποίων είχε ζητήσει εισαγγελική παραγγελία το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ). Η δίκη, που είχε οριστεί για τις 16 Μαΐου, αναβλήθηκε επ’ αόριστον και προστίθεται στις άλλες 12 που περιμένουν το ΙΓΜΕ! Η συμπαράσταση με ψηφίσματα δεκάδων σωματείων και ομοσπονδιών, όπως και το πλήθος κόσμου που βρέθηκε στα δικαστήρια, δείχνουν ότι με συσπείρωση και οργανωμένες δυνάμεις των εργαζομένων, η ανίσχυρη, αλλά επιθετική κυβέρνηση μπορεί να ηττηθεί. Η ποινικοποίηση οποιουδήποτε αγώνα και οι συνδικαλιστικές διώξεις φανερώνουν τον τρόμο της κυβέρνησης, καθώς αντιλαμβάνεται ότι

οποιοσδήποτε αγώνας μπορεί να συγκεντρώσει τις δυνάμεις και το μίσος του συνόλου των εργαζομένων απέναντι στην ταξική επίθεση που δέχονται κι έτσι ν’ αρχίσουν να ξηλώνονται τα μνημόνια με τον ίδιο ρυθμό που επιβλήθηκαν. Γι’ αυτό και η συνειδητή και έμπρακτη καλλιέργεια ταξικής αλληλεγγύης οφείλει να απασχολήσει την Αριστερά, σε συνδικαλιστικό και κεντρικά πολιτικό επίπεδο, άμεσα Στις 29 Μαΐου υπάρχει και η δίκη από την πλευρά του σωματείου, για τις εφεδρείες 100 εργαζομένων. Το «συντονιστικό ενάντια στην κατάργηση-συρρίκνωση δημοσίων κοινωφελών φορέων, στις απολύσεις-εφεδρεία-διαθεσιμότητα και το μισθολόγιο-φτωχολόγιο», όπου συμμετέχουν δεκάδες φορείς που δέχονται επίθεση τα τελευταία χρόνια, έχει αυξήσει τις δυνάμεις του και καλεί σε συνέντευξη Τύπου και σύσκεψη την Τετάρτη, 22/5, 1μμ, στα γραφεία του ΟΣΚ (Φαβιέρου 30).


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Αποσπάσματα από τις ομιλίες στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Οι κρίσιμες αποφάσεις στο συνέδριο κόμματος, ζήτησε να γίνει πιο προσεκτικά και με περισσότερο χρόνο η δημιουργία του. Επίσης, σημείωσε ότι δεν βρίσκει κανένα στοιχείο δημοκρατικότητας σε μια απευθείας εκλογή του όποιου προέδρου από το συνέδριο.

Του Σπύρου Αντωνίου

Μ 

ε την παραπομπή όλων των κρίσιμων ζητημάτων και αποφάσεων για τη φυσιογνωμία του νέου φορέα, το ρόλο των συνιστωσών και του τρόπου εκλογής του προέδρου στο επερχόμενο συνέδριο (10-14 Ιουλίου), έληξε το βράδυ της Κυριακής 19/5 η διήμερη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τις αντιδράσεις για την εισήγηση του Α. Τσίπρα (και τις θέσεις που ανακοίνωσε από ραδιοφώνου), ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, με παρέμβασή του λίγο πριν τις ψηφοφορίες, υποστήριξε ότι δεν θέτει τελεσίγραφα ούτε δείχνει την πόρτα σε κανέναν και σημείωσε ότι οι συνιστώσες, αν θέλουν, μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν ως το συνέδριο, καθώς και ότι όποιες τοπικές ή κλαδικές οργανώνεις το επιθυμούν, μπορούν να εκλέξουν αντιπροσώπους με ξεχωριστές λίστες. Το συνέδριο εξάλλου θα είναι το σώμα που θα λάβει τις τελικές αποφάσεις και για τα δύο αυτά ζητήματα. Στις θέσεις της πλειοψηφίας, που επιχείρησε να δημιουργήσει τετελεσμένα, υπήρξε έντονη πολιτική αντιπαράθεση με την Αριστερή Πλατφόρμα (Αριστερό Ρεύμα, Κόκκινο Δίκτυο, ανένταχτοι) και άλλες πέντε συνιστώσες (ΚΕΔΑ, Ενεργοί Πολίτες, ΕΔΗΚ, ΔΗΚΚΙ, Ριζοσπαστική Οικολογική Αριστερά) που κατέθεσαν και σχετική πρόταση (βλ. δίπλα). Το ξεχωριστό κείμενο απέναντι στις θέσεις της ΚΕ, που κατέθεσε η Αριστερή Πλατφόρμα, παρουσίασε η Σόφη Παπαδόγιαννη. Στην ομιλία της υπογράμμισε την ανάγκη ενός δεύτερου κύματος ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στηλίτευσε τα «φάλτσα» κεντρικών στελεχών και τις αποστάσεις που καμιά φορά παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ από τους αγώνες, μη βοηθώντας έτσι την ανάπτυξη του φορέα και τη διαδικασία ανατροπής της συγκυβέρνησης. Για το θέμα του κόμματος υπενθύμισε: «Μέχρι πρόσφατα λέγαμε ότι η πολυχρωμία είναι πλούτος και δύναμή μας. Θέλουμε κόμμα αριστερό, ριζοσπαστικό, δημο-

Στην ίδια κατεύθυνση και η Αγγέλικα Σαπουνά θύμισε ότι το δικαίωμα για κατάθεση λίστας είναι κατάκτηση της πανελλαδικής συνδιάσκεψης, που δεν μπορεί να ανατρέψει καμία ΚΕ, αλλά μόνο ανάλογο σώμα με αυτό που το ενέκρινε. Η Τασία Χριστοδουλοπούλου εντόπισε τη στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ στη μη πειστική εναλλακτική πρόταση. «Φταίνε οι συνιστώσες για τη μη γραμμή και την όποια επαφή με την κοινωνία;» αναρωτήθηκε.

κρατικά δομημένο. Δεν θέλουμε να γυρίσουμε 20 χρόνια πίσω – πίσω και από τον ΣΥΝ– όπου θα υπάρχει ένας πρόεδρος και έλλειψη συζήτησης. Πρέπει να πάμε σε ένα κόμμα με ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα, δημοκρατική λειτουργία και σεβασμό στις αποφάσεις της πλειοψηφίας». Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έκανε λόγο για την ανάγκη «να προχωρήσουμε σε ένα συνέδριο της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, που θα δώσει απάντηση στο πολιτικό πρόβλημα. Ένα συνέδριο που θα ξαναδώσει το συγκρουσιακό περιεχόμενο στην πολιτική μας». Κατηγορώντας εμμέσως την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για διάθεση επιβολής σιωπητηρίου, υποστήριξε για το ζήτημα της ξεχωριστής λίστας και των συνιστωσών πως «δεν πρέπει να μετατρέψουμε τα προβλήματα της απάντησης στις μεγάλες πολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, για ένα νέο άλμα στην επιρροή του και τη συμβολή του στην ανάπτυξη των εργατικών-λαϊκών αγώνων, σε εσωκομματικά προβλήματα, αναζητώντας τον υποτιθέμενο εσωκομματικό αντίπαλο στις συνιστώσες, τις λίστες ή τις τάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να γίνει ένα

κόμμα σαν όλα τα άλλα, ούτε αρχηγικό, ούτε μονολιθικό». Ο Αλέκος Καλύβης υποστήριξε ότι κακώς η κουβέντα, εξαιτίας της εισήγησης, μετατέθηκε από τα πολιτικά επίδικα στα οργανωτικά, λέγοντας ότι δεν μπορεί να θεωρείται ληγμένο το πρόγραμμα και οι πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά όταν ο Σαμαράς εξωραΐζει την πραγματικότητα και διατηρεί δυνάμεις. Επίσης, υπενθύμισε ότι «αποφασίσαμε ενιαίο φορέα και όχι απαραίτητα ενιαίο κόμμα, το οποίο χρειάζεται μεταβατικά στάδια και θα αποφασίσει το συνέδριο». Ο Δημήτρης Στρατούλης, διαφωνώντας με τον τρόπο που άνοιξε το οργανωτικό, υπογράμμισε ότι σχεδόν ποτέ οι βουλευτές και τα υπόλοιπα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν τοποθετούνται δημόσια έξω από την επίσημη γραμμή του κόμματος. Η Μαρία Μπόλαρη υποστήριξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απομακρυνθεί από το δρόμο της οργάνωσης της αντίστασης, «υποκλινόμενος σε μια ιδιότυπη κυβερνησιμότητα, με ανοίγματα στο μεσαίο χώρο» και ζήτησε να επανέλθει στο επιτυχημένο σύνθημα της προεκλο-

«Πλήγμα στην πλουραλιστική έκφραση» Με ανακοίνωσή τους οι Μανώλης Γλέζος (Ενεργοί Πολίτες), Γιάννης Θεωνάς (ΚΕΔΑ), Στ. Καράμπελας (ΕΔΗΚ), Π. Μαντάς (ΔΗΚΚΙ), Α. Μαρκόπουλος (Ριζοσπάστες) και Π. Σχίζας (Ριζοσπαστική Οικολογική Αριστερά) εκφράζουν έντονες διαφωνίες για τις επιλογές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στα ζητήματα των συνιστωσών και της λίστας. «Η ενέργεια αυτή του σ. Αλέξη Τσίπρα είναι άτοπη και από άποψη Τύπου και από άποψη Ου-

σίας. Ως προς τον Τύπο, γιατί, χωρίς καμιά έγκριση από τα Συλλογικά Όργανα και ενώ εκκρεμεί η συνεδρίασή τους, δημοσιοποιούνται θέσεις που απειλούν να δημιουργήσουν επικίνδυνες εντάσεις και προβλήματα στο εσωτερικό του Ενωτικού μας Εγχειρήματος, αλλά και να προκαταλάβουν εξελίξεις. Ως προς την ουσία, γιατί ο Πρόεδρος της Κ.Ο., επικαλούμενος εντολές των 1.600.000 ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, προωθεί ιδέες και

θέσεις που πλήττουν ανεπανόρθωτα τη συνοχή του Ενωτικού Εγχειρήματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και πλήττουν καίρια την ίδια τη δημοκρατία και την πλουραλιστική έκφραση στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ», σημειώνουν χαρακτηριστικά στη σχετική ανακοίνωση. Οι υπογράφοντες προτείνουν επίσης να ισχύσει η απλή αναλογική στην εκλογή των οργάνων και κάθε συνιστώσα να μετέχει σε αυτά με εκπροσώπους της.

γικής περιόδου: «Ή εμείς ή αυτοί – Ανατροπή στην Ελλάδα, αλλαγή στην Ευρώπη». Ο Γιώργος Σαπουνάς, ορμώμενος από τα γεγονότα της Κύπρου και την απεργία της ΟΛΜΕ, εκτίμησε ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Μία που αναζητά το πρόβλημα στην ύπαρξη των συνιστωσών και μία στο κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει πειστικές απαντήσεις, πολιτικές επιλογές στο κίνημα και παίζει ηγετικό ρόλο σε αυτό. Ο Θοδωρής Αζούδης κατέδειξε την ανάγκη ενός ΣΥΡΙΖΑ ικανού να αναλάβει το πολιτικό καθήκον της ανατροπής, που «θα φέρει σε πέρας μάχες όπως αυτή των καθηγητών». Από τη μεριά του ο Δημήτρης Μπελαντής μίλησε για την απαραίτητη πολυφωνία και πολυτασικότητα, ως εξασφάλιση απέναντι στη «μονολιθικότητα σταλινικών και σοσιαλδημοκρατικών μορφωμάτων», ενώ ζήτησε επανεξέταση των θέσεων για τα θέματα της ΕΕ και της ευρωζώνης, στη σκιά των αλλαγών και των πρόσφατων τοποθετήσεων από κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Στη διάρκεια της Συνεδρίασης της ΚΕ, πέραν της Αριστερής Πλατφόρμας, ένας μεγάλος αριθμός μελών της ΚΕ (στελέχη της ΑΝΑΣΑ κ.ά.) τάχθηκαν κατά της κατάργησης της λίστας στις εκλογές των αντιπροσώπων και οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, εναντίον της άμεσης διάλυσης των συνιστωσών και υπέρ της εκλογής του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ από την ΚΕ και όχι από το συνέδριο. Ο Πάνος Λάμπρου εξέφρασε φόβους ότι μια προσυνεδριακή συζήτηση, με διχασμένες τοπικές οργανώσεις, δεν θα βοηθήσει την απαραίτητη πολιτική κουβέντα. Παρόλο που, όπως δήλωσε, από παλιά είναι οπαδός του ενιαίου

Η Σοφία Σακοράφα εξέφρασε την άποψη ότι η πορεία προς το συνέδριο δεν μπορεί να είναι πορεία εσωστρέφειας, ενώ παράλληλα πρέπει να εξασφαλίζει τον πλουραλισμό, τη δυνατότητα ύπαρξης ξεχωριστών πολιτικών εκτιμήσεων και να τους δίνει χώρο. «Να γίνει το συνέδριο απαρχή ανατροπής», είπε χαρακτηριστικά. Η μεγάλη πλειοψηφία, όσων πήραν το λόγο, διαφώνησε έντονα με τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόσφατη απεργία των καθηγητών. Κοινός τόπος ήταν η απουσία ενός πολιτικού-συνδικαλιστικού κέντρου που θα βρισκόταν σε συνεχή σύσκεψη και επικοινωνία με τους εκπροσώπους του στο ΔΣ της ΟΛΜΕ, το κρίσιμο βράδυ της συνεδρίασης των προέδρων των ΕΛΜΕ. Κυρίως όμως τονίστηκε η απουσία του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη γραμμή της μάχης (που εξελίχθηκε σε αμιγώς πολιτική), εφόσον δεν πήρε τις αναγκαίες πρωτοβουλίες και δεν στήριξε επαρκώς τον αγώνα των καθηγητών. Στις αποφάσεις, μεταξύ άλλων, πλειοψήφησε η θέση για μέτρο 1/10 στην εκλογή αντιπροσώπων στο προσεχές συνέδριο (ευρύ σώμα περίπου 3.500 συνέδρων), με τη δυνατότητα να κατατίθενται –στη βάση διακριτών θέσεων– ξεχωριστές λίστες με δικαίωμα διαπίδυσης στη σταυροδοσία. Συγχρόνως, στο κείμενο των θέσεων για το ιδρυτικό συνέδριο τέθηκαν ως ισότιμες τέσσερις εναλλακτικές εκδοχές της Αριστερής Πλατφόρμας, που θα συζητηθούν στην προσυνεδριακή περίοδο και οι οποίες αφορούν την ανάγκη για ένα δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, προγραμματικές θέσεις για το χρέος, την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων και κλάδων της οικονομίας, τα ζητήματα της ευρωζώνης και της ΕΕ και τέλος την κυβέρνησης της Αριστεράς και τις πολιτικές συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

7

Από την τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΔΕΑ, Αντ. Νταβανέλλου

ΣΥΡΙΖΑ της ανατροπής, ΣΥΡΙΖΑ των μελών του

Σ 

υντρόφισσες και σύντροφοι, συμφωνούμε απολύτως με όσους ισχυρίζονται ότι στο κέντρο της συνεδριακής συζήτησης πρέπει να τεθούν τα πολιτικά και όχι τα –λεγόμενα– οργανωτικά ζητήματα. Γιατί σήμερα οι δυνάμεις μας βρίσκονται μπροστά σε κρίσιμα ερωτήματα, όπως το αν και πώς θα ανατρέψουμε την κυβέρνηση Σαμαρά, όπως το αν και πώς θα φτάσουμε σε μια κυβέρνηση Αριστεράς. Από τις απαντήσεις μας θα κριθεί επίσης το αν μια πιθανή κυβέρνηση της Αριστεράς θα έχει δυναμική και βιωσιμότητα. Γιατί κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ότι υπήρξαν στο παρελθόν κυβερνήσεις της Αριστεράς που κατέληξαν σε πολιτική καταστροφή για την Αριστερά. Στο ζήτημα των προγραμματικών θέσεων –πέρα από τη συνέχεια της συζήτησης για τα κείμενα– χρειαζόμαστε 4-5 μεγάλες κοινωνικο-πολιτικές πρωτοβουλίες. Μόνο έτσι ξεκαθαρίζονται πλατιά μέσα στον κόσμο οι ιεραρχήσεις και οι προτεραιότητες ενός «προγράμματος», το κρίσιμο ζήτημα της τακτικής και των μέσων διεκδίκησης, που δείχνει καθαρά μαζί με ποιους και ενάντια σε ποιους σκοπεύουμε να κινηθούμε. Δυστυχώς, μια τέτοια «πρωτοβουλία» πέρασε δίπλα μας και δεν ανταποκριθήκαμε. Αναφέρομαι, προφανώς, στην απεργία της ΟΛΜΕ. Η σημερινή πρόταση του Αλ. Τσίπρα για σκληρή απάντηση στην επόμενη επιστράτευση απεργών (με απειλή γενικής πολιτικής απεργίας) είναι σωστή, όφειλε όμως να διατυπωθεί μια βδομάδα νωρίτερα, όταν κρινόταν η απεργία των καθηγητών. Θεωρώ υποκριτική την κριτική στους συνδικαλιστές μας, όσα λάθη κι αν έκαναν. Αυτή η μεγάλη απεργία κρίθηκε από τη στάση των ηγεσιών της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ αποχώρησε ξεδιάντροπα από τη μάχη. Στον ΣΥΡΙΖΑ: α) Υποτιμήσαμε τη δυναμική των καθηγητών, όπως εκφράστηκε με τη μεγάλη μαζικότητα των ΓΣ των ΕΛΜΕ. β) Υπερτιμήσαμε την πίεση των «νοικοκυραίων» για τις εξετάσεις, υπερτιμήσαμε τη δυνατότητα ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης αυτού του παράγοντα από τη ΝΔ. Όμως σ., η σωτηρία του δημόσιου σχολείου, του δημόσιου νοσοκομείου, η απόκρουση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ και του νερού, είναι κρίσιμα «προγραμματικά» ζητήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά. Μόνο αν υπερασπίσουμε αποφασιστικά, εδώ και τώρα, αυτά τα ζητήματα, μόνο τότε θα είμαστε ικανοί να συγκροτήσουμε ένα πλατύ πολιτικό-κοινωνικό ρεύμα από τα κάτω, που θα δίνει «εντολή» στην Αριστερά να κυβερνήσει, φέρνοντας τα πάνω-κάτω.

Συμμαχίες Ανάλογο πρόβλημα υπάρχει και στην τακτική των συμμαχιών. Ακούγεται η πρόταση για ένα φάσμα «από την αριστερά της Αριστεράς, μέχρι την αριστερή σοσιαλδημοκρατία». Δυστυχώς είναι μια αλγεβρική φόρμουλα που δεν λέει τίποτα συγκεκριμένο. Διότι επιτρέπει, στην καθημερινή πολιτική πρακτική, να μην αναλαμβάνει κανείς ούτε μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση της Αριστεράς, ενώ –ταυτόχρονα!– να στρώνει «κόκκινο χαλί» προς τους άστεγους σοσιαλδημοκράτες. Επίσης, είναι μια φόρμουλα που δεν μας εξηγεί τι εννοεί ως «αριστερή σοσιαλδημοκρατία». Υπάρχει περίπτωση να εντάσσουμε σε αυτόν τον ομιχλώδη όρο ομάδες και πρόσωπα που κάποτε άσκησαν μια κάποια κεϊνσιανή πολιτική (μεταξύ 1981-85) και στη συνέχεια εντάχθηκαν στα τανκς

του «εκσυγχρονισμού» ή ακόμα και της μνημονιακής πολιτικής και επετέθησαν ξεδιάντροπα σε μεγάλα τμήματα του εργατικού κινήματος;

Ενιαίος Φορέας Στη συζήτησή μας σήμερα κάποιοι ζωγραφίζουν έναν «εσωτερικό εχθρό» (τάχα, τις «συνιστώσες») που (επίσης τάχα) εμποδίζει τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικά ενιαίο φορέα, σε αυτό που ο σ. Αλ. Τσίπρας περιέγραψε ως μεγάλη παράταξη της Αριστεράς. Τις πραγματικά αναγκαίες αποφάσεις για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικά ενιαίο φορέα –όσο μας αφορά– τις έχουμε πάρει. Συμφωνήσαμε (μεταξύ ΜάηΙούνη του 2012) να ξεπεραστεί το καθεστώς «ΣΥΡΙΖΑ συνιστωσών» και να βαδίσουμε προς τον «ΣΥΡΙΖΑ των μελών του». Συμφωνήσαμε στην κατάργηση του veto, στην κατάργηση των «προνομίων» προστασίας των συνιστωσών («αριστίνδην», εκπροσώπηση σε όργανα), στην αρχή «1 μέλος–1 ψήφος», στη λήψη αποφάσεων δια πλειοψηφίας (και σε κεντρικά θέματα ενισχυμένης πλειοψηφίας), δεχθήκαμε την κατάργηση κάθε «προνομιακής» (και εγγυημένης…) συμφωνίας για την κατανομή της κρατικής επιχορήγησης. Τα μέλη μας είναι –όλα– ταυτοχρόνως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και συμμετέχουν στις οργανώσεις του. Οι αποδοχές αυτές δεν ήταν πράξεις καλής θέλησης. Ήταν αποτελέσματα της πολιτικής εκτίμησης ότι στις συνθήκες της σημερινής κρίσης ο κόσμος μας χρειάζεται τον ΣΥΡΙΖΑ, ως μάχιμο πολιτικό φορέα των αντιστάσεων, των κινημάτων, των μελών του. Με την έννοια αυτή θεωρούμε ότι οι «συνιστώσες» –και ειδικότερα η ΔΕΑ– έχουμε ολοκληρώσει τα καθήκοντά μας απέναντι στην αναγκαία και εφικτή σήμερα «ενιαιοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι έγινε από τότε; Θα δώσω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: Στον ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκαν μετεκλογικά 65 νομαρχιακοί γραμματείς. Δεν είναι μόνον όλοι μέλη του ΣΥΝ, είναι οι ίδιοι που ήταν προεκλογικά! Στον ΣΥΡΙΖΑ έχει υψωθεί ένα ψιλό δίχτυ και από τα βρόχια του δεν περνά ούτε μαρίδα, αν δεν έχει την «εμπιστοσύνη» της ηγεσίας. Συντρόφισσες και σύντροφοι, αυτή η διαπίστωση αναδεικνύει άλλα καθήκοντα αλλαγών και όχι την πίεση για «αυτοδιάλυση» των συνιστωσών. Σε ό,τι μας αφορά, δεν πρόκειται να «αυτοδιαλύσουμε» τη ΔΕΑ. Οι ταυτότητες των οργανώσεων της επαναστατικής Αριστεράς (και όχι μόνο) που βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ, προέκυψαν μέσα από παλαιότερα του ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικοπολιτικά διλήμματα. Καμιά σοβαρή ανάλυση δεν έχει κατατεθεί που να πείθει ότι αυτά τα ζητήματα δεν θα έχουν σημασία στο μέλλον. Η στάση μας αυτή έρχεται σε αντίθεση με τα καθήκοντα μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε μάχιμο, ανοιχτό, μαζικό, δημοκρατικό και πολυτασικό «κόμμα»; Κάθε άλλο. Επικαλούμαστε την ευρωπαϊκή εμπειρία: Στο πορτογαλικό Μπλόκο, το καθεστώς «διπλής ένταξης» των τροτσκιστών, των μαοϊκών και των προερχόμενων από το ΚΚΠ αγωνιστών-στριών, είναι απολύτως αποδεκτό. Το γερμανικό Linke χρειάστηκε πάνω από 10 χρόνια μετά την ίδρυσή του, για να μετατρέψει ανεξάρτητες οργανώσεις ή ρεύματα σε εσωκομματικές «τάσεις». Όμως, ακόμα και εκεί, η μετατροπή ήταν επιφανειακή και όλοι γνωρίζουν ότι οι διαφορές εξακολουθούν (με εγγυήσεις ελευθερίας) να υπάρχουν στη βάση. Επικαλούμαι όμως, κυρίως, την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, όπου οργανώσεις όπως η ΑΚΟΑ, η ΔΕΑ,

η ΚΟΕ (και όχι μόνο) σε κρίσιμες στιγμές απέδειξαν ότι αποτελούν πολύτιμα συστατικά της λύσης και όχι του προβλήματος, που συχνά μπορεί να προέκυπτε από το εσωτερικό του ΣΥΝ. Σήμερα τα αυστηρά μηνύματα περί «ενοποίησης» και «ωρίμανσης» δεν πρέπει να απευθυνθούν στις συνιστώσες, αλλά σε κάποιους από τους «βαρόνους» του ΣΥΡΙΖΑ, που συχνά παραβιάζουν τις πολιτικές συμφωνίες και προκαλούν τον ίδιο τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Και ο νοών, νοείτω…

Τάσεις Πολλή συζήτηση γίνεται επίσης για το ζήτημα των τάσεων, με στόχο, τάχα, να «τσακιστούν οι μηχανισμοί» και οι αναμφισβήτητα αναγκαίες τάσεις να περιοριστούν στον ιδεολογικοπολιτικό ρόλο τους. Αυτό επιχειρείται με την πρόταση για αλλαγή του εκλογικού συστήματος σε όλα τα επίπεδα και όργανα του ΣΥΡΙΖΑ. Συντρόφισσες και σύντροφοι, το «ενιαίο ψηφοδέλτιο» απ’ όπου γίνεται επιλογή «προσώπων», η απαγόρευση της ψήφου σε τάση και κατά συνέπεια η κατάργηση της αναλογικής εκπροσώπησης των τάσεων, δεν αποτελούν «πανηγύρι δημοκρατίας», αλλά αντιδημοκρατικό-πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. Οι προτάσεις αυτές δεν οδηγούν σε τσάκισμα των μηχανισμών, αλλά σε αποθέωση ενός μηχανισμού: του ηγετικού, πλειοψηφικού «στρατοπέδου». Το είδαμε, άλλωστε, στην πρόσφατη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, όπου στο «ενιαίο ψηφοδέλτιο», που επέλεξαν πολλοί σ., τακτοποιήθηκαν με το σύστημα της «λίστας μέσα στη λίστα» αυτοί οι μηχανισμοί, οι συμμαχίες και οι υποσχέσεις τους. Οι προτάσεις αυτές πρέπει να απορριφθούν τόσο στην πορεία προς το συνέδριο όσο και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ.


8

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Οι θέσεις της Αριστερής Πλατφόρμας για τ

Για ένα δεύτερο κύμα Αποσπάσματα από το κείμενο συμβολής της Αριστερής Πλατφόρμας, που κατατέθηκε στη Συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Μ 

όνο ένα δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης μπορεί να δώσει την απαραίτητη ορμή στο ΣΥΡΙΖΑ για ένα νέο μεγάλο άλμα στην επιρροή του και στη συμβολή του στην αναζωογόνηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Σίγουρα χρειαζόμασταν μεγαλύτερη προετοιμασία για το ιδρυτικό Συνέδριο. Παρόλα αυτά και παρά τις όποιες αντιξοότητες, η Αριστερή Πλατφόρμα θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για ένα Συνέδριο ιστορικής τομής για την Αριστερά και τον τόπο. Δεν θέλουμε ένα Συνέδριο εσωτερικών σκοπιμοτήτων. Θέλουμε ένα Συνέδριο των πλατιών εργατικώνλαϊκών στρωμάτων και της προοδευτικής ανατροπής. Το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να καταστεί μια κορυφαία στιγμή στην αλληλένδετη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλλει από τη μία στην αναζωογόνηση του κοινωνικού πεδίου, στην αντεπίθεση της κοινωνίας και στην ανάπτυξη μεγάλων ενωτικών κοινωνικών ταξικών αγώνων και από την άλλη στην προσπάθεια του να προωθήσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα, που θα αλλάξει τη μοίρα αυτού του τόπου με γενικότερες επιδράσεις στην περιοχή και την Ευρώπη. Οι θέσεις για το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως οι τελικές αποφάσεις του μπορούν να σφραγίσουν το μέλλον όλης της Αριστεράς και κυρίως το μέλλον του τόπου και να θέσουν τις βάσεις για τη συγκρότηση ενός πρωτότυπου αριστερού κομματικού εγχειρήματος, στο οποίο η δημοκρατικότητα, η πολυτασικότητα, η γνήσια συλλογικότητα, η ουσιαστική συμμετοχή των μελών στις αποφάσεις και εις βάθος συζήτηση πάνω σε διαφορετικές απόψεις, θα μπορούν να συνυπάρχουν με την ενιαία εικόνα, τη συνοχή, τον πλήρη σεβασμό στις συλλογικές πλειοψηφικές αποφάσεις και την αποτελεσματικότητα στη δράση του Κόμματος. Όλο και περισσότερο δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχουν δύο ειδών θέσεις του κόμματος, εκείνες που χρησιμοποιούνται για «εσωτερική κομματική χρήση» και εκείνες που επιλεκτικά και κατά θέμα είναι «κατάλληλες» για να εκφωνούνται δημόσια, ανάλογα με την περίσταση και τα ακροατήρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο πρέπει να αποφύγει αλλά και να καταπολεμήσει, με όλες του τις δυνάμεις και σε όλα τα επίπεδα, τυπικά φαινόμενα που έχουν εμφανισθεί σε αντιπολιτευτικά κόμματα, ιδίως του σοσιαλδημοκρατικού κλίματος, τα οποία όσο προσέγγιζαν την κυβέρνηση τόσο υποβαθμιζόταν το κόμμα και μεγάλωνε η απόσταση ανάμεσα στο τελευταίο, τα συλλογικά του όργανα, τις συλλογικές του αποφάσεις, και τη δημόσια διαχείριση της πολιτικής του κόμματος. Το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναδείξει και να χαράξει εκείνες τις νέες

πολιτικές κατευθύνσεις που θα ανοίξουν τα «φτερά» του Κόμματος να επιτύχει ένα ταυτόχρονο διπλό άλμα.

Διπλό άλμα Ένα άλμα στη συμβολή του για την εκ νέου αφύπνιση του κοινωνικού πεδίου, στην αναζωογόνηση των κοινωνικών αγώνων και στην ανάπτυξη ενός μεγάλου ενωτικού εργατικούλαϊκού κινήματος, στο ύψος της ανάγκης μιας προοδευτικής ανατροπής στην πορεία της χώρας με σοσιαλιστικό ορίζοντα. Ένα νέο άλμα στη δυναμική και επιρροή του κόμματος, που θα του προσδώσει ένα άνετο πολιτικό προβάδισμα και μια καινούργια πολιτική πρωτοκαθεδρία, η οποία θα δώσει και τη χαριστική βολή στο παλιό αστικό πολιτικό σκηνικό και στις «αριστερές» εφεδρείες του. Για να πραγματοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το αναγκαίο διπλό άλμα στην πορεία του, στην κατεύθυνση της προοδευτικής ανατροπής και της κυβέρνησης της Αριστεράς, χρειάζεται ο ίδιος μια νέα ριζοσπαστικοποίηση, η οποία με τη σειρά της θα δώσει ώθηση σε μια νέα πολιτική και ιδεολογική ριζοσπαστική μετατόπιση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που πρέπει να «χαθεί» μέσα στις συγχύσεις, τις αντιφάσεις και την απροσδιοριστία σημαντικών κοινωνικών τμημάτων που προβληματίζονται και δυσφορούν με τη μνημονιακή λεηλασία, αλλά αντιθέτως οφείλει να ηγηθεί πρωτοποριακά μιας προσπάθειας για να υπάρξουν κοινωνικές αντιδράσεις και κινητοποιήσεις και συνεκτικές πολιτικές και ιδεολογικές ανακατατάξεις, στη βάση μιας εναλλακτικής, προοδευτικής και σοσιαλιστικής προοπτικής της κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενισχύσει την αξιοπιστία του μέσα στα πλατιά λαϊκά στρώματα, να κερδίσει την εμπιστοσύνη της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και να κατακτήσει την ηγεμονία στη συγκρότηση ενός πλατιού αριστερού μετώπου και σε μια πλατιά κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων στις πόλεις και την ύπαιθρο, και του κόσμου της διανόησης και του πολιτισμού, μόνο αν επιδείξει αξιοπιστία στο ριζοσπαστισμό του και την ανατρεπτική του κατεύθυνση και εμπνεύσει εμπιστοσύνη για τη συνέπειά του, τη σταθερότητά του, την ικανότητά του να δίνει δύσκολες μάχες, την αντοχή του στις πιέσεις του κατεστημένου και την αποφασιστικότητά του. Σε πολιτικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σε κάθε περίπτωση να εγκαταλείψει ένα πνεύμα άμυνας και απολογίας, που συχνά εμφανίζει, και να περάσει σε μια μεγάλη δημιουργική πολιτική αντεπίθεση, με τεκμηρίωση, επιχειρήματα, αυτοπεποίθηση και μαχητικό πνεύμα, η οποία πέραν των άλλων προϋποθέτει μαζί με ένα νέο πολιτικό προσανατολισμό, έναν κατάλληλο σχεδιασμό και μια ουσιαστι-

κότερη συλλογική προσπάθεια και μελέτη. Σε κινηματικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κάνει μια μεγάλη στροφή για να ανακαλύψει εκ νέου και σε μεγαλύτερο βάθος το ταξικό, εργασιακό και κοινωνικό πεδίο. Χρειαζόμαστε μια μεγάλη στροφή του Κόμματος σε όλα τα επίπεδα, από τα κεντρικά του στελέχη μέχρι και την τελευταία οργάνωση και όλα τα μέλη τού φορέα στην κοινωνία, τα κοινωνικά προβλήματα και πρώτα απ’ όλα τους εργασιακούς χώρους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δυνατόν σε περιόδους λεηλασίας και εκτροπής σαν αυτές που διανύουμε να εμφανίζεται σε ορισμένες καίριες στιγμές «ταλαντευόμενος» ή ακόμα χειρότερα ως «κυανόκρανος» απέναντι σε κοινωνικούς αγώνες που έχουν δίκαια αιτήματα. Αντίθετα, ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ρόλος «παρατηρητή» ή έξωθεν «σχολιαστή» των κοινωνικών αντιδράσεων και κοινωνικών αγώνων, κάτω από την πίεση των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, αλλά ρόλος ουσιαστικής παρέμβασης για τη στήριξη των αγώνων και για να αποκτούν ουσιαστικό περιεχόμενο, εναλλακτικό προσανατολισμό και να κατακτούν την ευρύτερη δυνατή κοινωνική αλληλεγγύη και αποτελεσματικότητα. Αμετάθετος, άμεσος στόχος του ΣΥΡΙΖΑ -σε αυτή ιδιαίτερα τη φάση- είναι η αναζωογόνηση σε ταξική κατεύθυνση του συνδικαλιστικού κινήματος. Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να καταστήσει πιο συνεκτική και πιο τεκμηριωμένη την κεντρική εναλλακτική του πρόταση, θέτοντας σε ένα ενιαίο σχέδιο, χωρίς τεμαχισμούς και διακοπές, ένα πειστικό δρόμο απαλλαγής από τρόικα και μνημόνια, ο οποίος θα ακολουθηθεί μέχρι τέλους, χωρίς αναστολές και εκβιασμούς για την παραμονή στο ευρώ. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει αμέσως μετά το Συνέδριο να συνδέσει αυτή την κεντρική, συνεκτική, χωρίς αντιφάσεις και εξαρτήσεις από τρίτους, πρόταση, με εξειδικευμένη και συγκεκριμένη ριζοσπαστική

προγραμματική επεξεργασία σε όλους τους τομείς και σε ανοιχτό διάλογο με τους ενδιαφερόμενους. Σε κομματικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ριζική και ριζοσπαστική ανασυγκρότηση και επαναπροσανατολισμό. Θεμελιώδεις κατευθύνσεις είναι να κατακτήσει όλο το Κόμμα μια πραγματικά νέα συλλογική λειτουργία σε όλα τα επίπεδα, μια αληθινή και στην πράξη συμμετοχή στις αποφάσεις, και μια ικανότητα εξωστρεφούς κοινωνικής παρουσίας και κινηματικής δράσης σε όλα τα επίπεδα. Δεν μπορούμε να μιλάμε για νέα ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και προοδευτική ανατροπή χωρίς ένα κόμμα ριζοσπαστικό, χωρίς ένα κόμμα εμπροσθοφυλακή, ένα κόμμα αφοσιωμένων αγωνιστών, ένα κόμμα πρωτοπόρων και όχι ένα κόμμα που καμιά φορά κινδυνεύουν λειτουργίες του, να περιορίζονται στην ανάδειξη εσωτερικών συσχετισμών, στην επιβεβαίωση και αναπαραγωγή της όποιας ηγεσίας, κόμμα γραφειοκρατικό και μικροεξουσίας.

Προγραμματικές κατευθύνσεις 1. Ακύρωση-κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων. 2. Διαγραφή του ελληνικού κρατικού χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτές τις σκέψεις θεωρεί άμεση προτεραιότητα του την πλήρη, χωρίς όρους και μνημονιακές υποχρεώσεις, διαγραφή του χρέους, η οποία συνιστά πρώτη προϋπόθεση για να μπορέσει η χώρα να ανακόψει την κρίση και να χαράξει δρόμους ανάκαμψης.

3. Διαγραφή χρεών για τις πιο αδύνατες χώρες στην ευρωζώνη και σε παγκόσμιο επίπεδο. 4. Ακύρωση-κατάργηση των δανειακών συμβάσεων. 5. Γενναία ρύθμιση έως διαγραφή χρεών στα ασθενέστερα στρώματα. 6. Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση των τραπεζών


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

9

το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

ριζοσπαστικοποίησης ξάρτητα από απειλές, εκβιασμούς, πιέσεις και τρομοκρατικά διλήμματα. Η κυβέρνηση της Αριστεράς, έχοντας ως στόχο να υλοποιήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής, πρέπει να προετοιμαστεί από κάθε άποψη για όλες τις συνέπειες και τα ενδεχόμενα της αναπόφευκτης σύγκρουσης με την Ευρωζώνη του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, περιλαμβανομένης, αν χρειαστεί, και της εξόδου από την Ευρωζώνη. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η θέση «καμιά θυσία για το ευρώ» δεν είναι επαρκής και πρέπει να συμπληρωθεί, ύστερα και από την καταλυτική εμπειρία της Κύπρου, με τις παραπάνω θέσεις, που εκφράζουν την ετοιμότητα και αποφασιστικότητα να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας και τους στόχους μας μέχρι το τέλος.

12. Ένα μεγάλο αριστερό πολιτικοκοινωνικό μέτωπο για κυβέρνηση Αριστεράς και την προοδευτική ανατροπή.

7. Τέλος στις ιδιωτικοποιήσεις. Ένας νέος δημόσιος, εργατικά ελεγχόμενος, κοινωνικοποιημένος τομέας, κινητήριος δύναμη ενός νέου αναπτυξιακού προτύπου σοσιαλιστικής προοπτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζει ότι, στο πλαίσιο μιας πολιτικής προοδευτικής διεξόδου από την κρίση και ενός μεταβατικού προγράμματος σοσιαλιστικής προοπτικής, θα προχωρήσει στην εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση όλων των στρατηγικών τομέων και κλάδων της ελληνικής οικονομίας και όσων κλάδων και επιχειρήσεων κριθεί αναγκαίο, προκειμένου να υπηρετηθεί με άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο η ανάπτυξη, η απασχόληση και η παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.

8. Φορολογική μεταρρύθμιση, για να πληρώσουν τα κέρδη και ο πλούτος. 9. Στήριξη μισθών και συντάξεων. Εκδημοκρατισμός εργασιακών σχέσεων και συγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος. Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος στην παραγωγή και στο κράτος. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας δέσμης μέτρων, η κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, σε διάλογο, συνεργασία και κοινή δράση με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και το εργατικό κίνημα, θα θεσμοθετήσει να επεκταθεί σταδιακά, σε όλη την έκταση της παραγωγής και της κοινωνίας, ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος. Να απελευθερωθούν οι αγωνιστικοί πόροι και πρωτοβουλία της εργατικής τάξης, ώστε να ανυψωθεί σε ηγέτιδα κοινωνική δύναμη, που θα καθορίσει τις μεγάλες αλλαγές σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Χωρίς τη δημιουργική πρωτοβουλία της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, χωρίς τη γενική ανάταση της πρωτοβουλίας και του αγώνα των μαζών, χωρίς οι ίδιοι οι άνθρωποι να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, η κοινωνία θα παραμένει δέσμια των συμφερόντων του κεφαλαίου και η οικονομία θα λειτουργεί με υπέρτατο κριτήριο το

κέρδος, και κανένα σχέδιο για μεγάλες ανατροπές με κατεύθυνση το σοσιαλισμό δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Γι’ αυτό, βασική μας κατεύθυνση είναι η πάλη για την επέκταση του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου σε όλη την έκταση της παραγωγής και του κράτους. Η κυβέρνηση της Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξουν με κάθε μέσο και θα παλέψουν για την εμφάνιση και επέκταση τέτοιων μορφών εργατικού και κοινωνικού ελέγχου. Θεωρούμε όλα αυτά τα μέτρα, τις πρωτοβουλίες και τους αγώνες, σαν τα πρώτα βήματα σε μια διαδικασία που πρέπει γρήγορα να προσανατολιστεί και να κλιμακωθεί στην κατεύθυνση της πλήρους κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της συγκρότησης από τους ίδιους τους εργαζόμενους των δικών τους μορφών εξουσίας, για την κοινωνία της εργατικής και κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης.

10. Δημόσιος-κοινωνικός έλεγχος στα ΜΜΕ. Ισχυρά και δημοκρατικά, δημόσια -υπό κοινωνικό έλεγχο- ΜΜΕ. 11. Για ένα «Όχι» μέχρι το τέλος στην τρόικα, τα μνημόνια και τους εκβιασμούς. Οι τελευταίες εξελίξεις υπογραμμίζουν ακόμη πιο έντονα ότι τόσο η Ευρωζώνη όσο και η Ε.Ε. δεν μεταρρυθμίζονται, ούτε επαναθεμελιώνονται, αλλά μόνο ανατρέπονται, αν το αίτημα παραμένει -και παραμένει- μια Ευρώπη των λαών, της σύγκλισης προς τα πάνω, της προόδου και του σοσιαλισμού. Και αυτή η διαδικασία ανατροπής μπορεί να γίνει ρεαλιστική και να μην παραμείνει κενό γράμμα ή ουτοπία, αν ξεκινήσει από μια χώρα ή ομάδα χωρών, πράγμα που μπορεί να προκαλέσει, ίσως και πολύ σύντομα, ένα ντόμινο ανάλογων ανατρεπτικών εξελίξεων σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να είναι αποφασισμένη και προετοιμασμένη να ακολουθήσει με σταθερότητα, συνέπεια και ενιαία κατεύθυνση αυτό το προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής, ανε-

Θεωρούμε ότι σήμερα μια συνεργασία και συμπόρευση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, κατά πρώτο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θα έδινε ισχυρό αριστερό προβάδισμα στο πολιτικό σκηνικό, όχι μόνο καθίσταται όσο ποτέ αναγκαία, αλλά και ότι οι τραγικές εξελίξεις που σημειώνονται στην Ελλάδα και την Κύπρο, μαζί με τα διδάγματα που τις ακολουθούν, φέρνουν αντικειμενικά πιο κοντά αυτή τη συμπόρευση και την καθιστούν πιο δυνατή μέσα από αμοιβαίες μετατοπίσεις και την εκδήλωση ισχυρής ενωτικής βούλησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις δυσκολίες, δεσμεύεται ότι θα σχεδιάσει και θα αναλάβει συγκεκριμένες, εποικοδομητικές και ρεαλιστικές πολιτικές και προγραμματικές πρωτοβουλίες για τη συνεργασία και τη συμπαράταξη της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει και ενθαρρύνει ενδεχόμενες συνεργασίες με στελέχη και συλλογικότητες από το σοσιαλιστικό και σοσιαλδημοκρατικό χώρο, οι οποίες απεγκλωβίζονται από τις λογικές της σοσιαλδημοκρατίας και της διαχείρισης του συστήματος και ακολουθούν μια αγωνιστική πορεία προς τ’ αριστερά, και με τις οποίες έχουν αναπτυχθεί και δοκιμασθεί σχέσεις εμπιστοσύνης, με κοινές θέσεις, κοινές πρωτοβουλίες και κυρίως κοινούς αγώνες. Τέτοιου είδους συνεργασίες, που μπορεί να γίνονται δυνατές με όρους μετατοπίσεων προς τ’ αριστερά και όχι αναδίπλωσης του ΣΥΡΙΖΑ προς την κεντροαριστερά και τις σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες, δεν αφορούν σε καμία περίπτωση πρόσωπα ή φορείς που είχαν ρόλους σημαντικής ευθύνης στη δεξιόστροφη πορεία του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα στις μνημονιακές επιλογές του -και πολύ περισσότερο τέτοιου είδους ευρύτερες συνεργασίες δεν αφορούν δυνάμεις κεντροδεξιού προσανατολισμού.

13. Ορισμένες θέσεις για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στην ανασυγκρότηση, ανάπτυξη και αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο ιστορικό μπλοκ κοινωνικής ανατροπής και αλλαγής, που θα στηρίζεται σε μια σταθερή συμμαχία της εργατικής τάξης με μικρομεσαία στρώ-

ματα, υπό την ηγεμονία της πρώτης, με αιχμές την κατάργηση των μνημονίων, τη ριζοσπαστική αντιμετώπιση του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους και τη ρήξη με τον οικονομικό και κοινωνικό κανιβαλισμό της Ευρωζώνης, αλλά και την σύγκρουση με Ε.Ε.

Σε αυτό το πλαίσιο: Αγωνιζόμαστε για την ανασύνταξη των συνδικάτων και την επαναθεμελίωση του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος σε αγωνιστική-ταξική κατεύθυνση. Συμβάλλουμε στην ανασυγκρότηση και τη διεύρυνση των συντονισμών πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων, που δεν πρέπει να είναι συντονισμός παραγόντων της Αριστεράς αλλά σωματείων και συλλογικοτήτων. Αναζωογονούμε και διευρύνουμε το συντονισμό των Ομοσπονδιών, όχι για να εγκαταλείψουμε τα συνδικάτα στη διασπαστική λογική του ΠΑΜΕ, αλλά για να δημιουργήσουμε ακόμα ένα βήμα αγωνιστικών πρωτοβουλιών και δράσεων, που θα μας αποδεσμεύει από τον ασφυκτικό σχεδιασμό των τριτοβάθμιων οργανώσεων όταν αυτές αδρανούν. Στόχος των δυνάμεών μας που δρουν στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι μέσα από την ανάπτυξη των εργατικών αγώνων να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός διακριτού αγωνιστικού συνδικαλιστικού ρεύματος, που θα διεκδικήσει την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης σε όλα τα επίπεδα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και θα αγωνιστεί για την ανασυγκρότησή του, σε διεκδικητική, ριζοσπαστική, ανατρεπτική, ταξική κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει να συμβάλλουμε στην οργάνωση των ανέργων, με τους ίδιους να γίνονται πρωταγωνιστές στον αγώνα για δουλειά. Να επιμείνουμε (με ευθύνη των κομματικών οργανώσεων) στην καταγραφή των μελών μας που είναι άνεργοι και να συγκροτήσουμε σε επίπεδο πόλης (εργατικού κέντρου) τη δικτύωσή τους σε περιφερειακό και πανελλαδικό επίπεδο. Να εξετάσουμε τη δυνατότητα συμμετοχής των ανέργων στα συνδικάτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προχωρήσει άμεσα σε «εσωκομματική καμπάνια» για εγγραφή όλων των μελών του στα συνδικάτα και για την ενεργοποίηση τους για τη στήριξη των αγωνιστικών ταξικών συνδικαλιστικών παρατάξεων του χώρου τους ή για τη συγκρότηση τέτοιων όπου δεν υπάρχουν. Η ουσιαστική παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στις πραγματικές διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία απαιτεί καλύτερη ανάπτυξη του κόμματος στους εργατικούς χώρους και στις λαϊκές γειτονιές, στενότερη σχέση του με τα κινήματα που αναπτύσσονται ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και κυρίως με το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Στο αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να ανασυγκροτήσουμε και να στηρίξουμε τις οργανώσεις του κόμματος στους εργασιακούς χώρους και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα όπου πρέπει να ρίξουμε ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

22 Μάη 2013

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/480017-65 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894

● Αγρίνιο 6974473540 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Πανυγειονομική Απεργία στις 7 Ιούνη

Να σώσουμε τη δημόσια Υγεία νοσηλευτών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Να αντιμετωπίσει δηλαδή την έλλειψη προσωπικού με τον τρόπο που το αντιμετώπισε στους καθηγητές.

Του Θοδωρή Πατσατζή

Εικοσιτετράωρη πανελλαδική πανυγειονομική απεργία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 7 Ιουνίου. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) και η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) καλούν όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία να απεργήσουν με σύνθημα: «θέτουμε φραγμό στη διάλυση της δημόσιας υγείας- Ή εμείς ή αυτοί».

Απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης που αναμένεται να επέλθει σε κάθε εργασιακό δικαίωμα των γιατρών και του λοιπού προσωπικού των νοσοκομείων, μόνος δρόμος είναι η οργάνωση της απεργίας με τρόπο που να συμπεριλαμβάνει κοινή δράση με άλλους κλάδους εργαζομένων και με αυτούς που κατά κόρον χρησιμοποιούν τα δημόσια νοσοκομεία: τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους ανασφάλιστους.

Η κατάσταση στο χώρο της υγείας επιδεινώνεται συνεχώς. Η υποχρηματοδότηση έχει οδηγήσει σε μεγάλες ελλείψεις προσωπικού αλλά και υλικών. Ταυτόχρονα φαίνεται ότι σε πολλά νοσοκομεία, ακριβώς λόγω της υποχρηματοδότησης, οι εφημερίες των γιατρών δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ. Η κατάσταση αυτή ολοκληρώνεται από τα κλεισίματα και τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων.

δυνεύουν απλά να πεθάνουν αν αρρωστήσουν ή έχουν κάποιο ατύχημα, αφού χωρίς νοσοκομεία μεγάλο τμήμα του πληθυσμού θα αποκλειστεί από κάθε υπηρεσία υγείας. Εκτός από τα νοσοκομεία, κλείνουν ή συγχωνεύονται, επίσης, υποκαταστήματα ΙΚΑ και Κέντρα Υγείας.

Η ανθρωπιστική κρίση, από την οποία είχαμε γράψει πολλές φορές ότι κινδυνεύουμε λόγω της μνημονιακής πολιτικής, είναι εδώ. Εκτός από την υποβάθμιση που θα έχουν να αντιμετωπίσουν οι χρήστες των υπηρεσιών υγείας, κυριολεκτικά θα κιν-

Για την οργάνωση της απεργίας, η ΟΕΝΓΕ καλεί τους νοσοκομειακούς γιατρούς και τους νοσηλευτές να λάβουν υπόψη τους την πιθανή προσπάθεια της κυβέρνησης να θεσμοθετήσει και στο χώρο της υγείας, τις σποραδικές μετακινήσεις γιατρών και

Η ΟΕΝΓΕ καλεί η απεργία στις 7 Ιούνη να καταλήξει σε διαδηλώσεις σε κάθε πόλη της Ελλάδας. Αυτή χρειάζεται να οργανωθεί μαζί με τις επιτροπές αγώνα που ήδη έχουν δημιουργηθεί σε πολλές γειτονιές και πόλεις για τη σωτηρία της δημόσιας υγείας ή για τοπικά ζητήματα. Γι’ αυτό το σκοπό θα υπάρξει και ανακοίνωση της ΟΕΝΓΕ, με την οποία θα ενημερώνεται ο κόσμος για την κινητοποίηση και θα ζητείται η στήριξή του και η οποία θα έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε τοπικής επιτροπής. Αυτό που πέφτει σαν ευθύνη στις πλάτες των παρατάξεων της Αριστεράς στον κλά-

δο των υγειονομικών είναι η έγκαιρη οργάνωση περιοδειών σε κάθε νοσοκομείο και -όπου είναι δυνατόν- μαζί με τις τοπικές επιτροπές αγώνα εξορμήσεις και περιοδείες στις γειτονιές και χάπενινγκς με μικροφωνικές για να πάρει σάρκα και οστά η προσπάθεια που ξεκινάνε τα σωματεία των γιατρών. Η απεργία αυτή είναι η πρώτη ενός μεγάλου κλάδου μετά την ήττα του αγώνα των εκπαιδευτικών της μέσης εκπαίδευσης και έχει μεγάλη σημασία να είναι πετυχημένη, ώστε να δώσει ώθηση και στον ίδιο τον κλάδο, αλλά και συνολικότερα στους εργαζόμενους, για την αντιμετώπιση του κρίσιμου πολέμου που έχουν να δώσουν ενάντια στο μνημόνιο. Η Αριστερά πρέπει να δώσει σύσσωμες τις δυνάμεις της για την επιτυχία της. Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, στις τελευταίες εκλογικές τους διαδικασίες έχουν δώσει τη στήριξή τους στην Αριστερά και δείχνουν να εναποθέτουν σε αυτήν τις ελπίδες τους για ανατροπή του μνημονίου, για να σωθεί η δημόσια υγεία. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να ενεργοποιήσει πλήρως τις δυνάμεις του σε αυτόν τον αγώνα: από τις τοπικές και κλαδικές του οργανώσεις ως την ηγεσία του.


ιστορία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

45 χρόνια από το Μάη του ’68:

«Δεν ήταν παρά η αρχή, συνεχίζουμε τον αγώνα» κή νίκη της Δεξιάς είχε ανοίξει...

Της Κατερίνας Παρδάλη

Τ 

Για μια φορά ακόμη μέσα σε 30 χρόνια το ΚΚ Γαλλίας έριξε σωσίβιο στην κυρίαρχη τάξη που βυθιζόταν. Οι προηγούμενες ήταν η Γενική Απεργία του 1936 και η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το 1944-1945.

ο 1968 ήταν μια σκληρή χρονιά για τους καπιταλιστές. Σε όλες τις ηπείρους, σε δεκάδες χώρες, ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας και απελευθέρωσης απλώθηκε ανεξέλεγκτα: Λονδίνο, Βερολίνο, Μεξικό, «Άνοιξη της Πράγας», Ιαπωνία, Αργεντινή, Μαδρίτη και Βραζιλία, Άμστερνταμ και Ουρουγουάη, πόλεις των ΗΠΑ και Κωνσταντινούπολη…

Συμπεράσματα Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, ώστε να έχουμε έτοιμες «οδηγίες χρήσης» για τους σημερινούς αγώνες ενάντια στην εξαθλίωση, τη φτώχεια, την ανεργία, την πείνα, την ανασφάλεια, την έλλειψη δημοκρατίας –τα οποία είναι μερικά από τα σημερινά προβλήματα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Η ιστορία όμως ΔΙΔΑΣΚΕΙ. Μπορούμε να μάθουμε από την προηγούμενη δράση των ανθρώπων.

Το κίνημα ξεκίνησε με την αντίσταση κατά του πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αλλά προχώρησε μέχρι τη συνολική αμφισβήτηση του καπιταλισμού. Ο σπινθήρας της γενικευμένης εξέγερσης ήταν ο «Γαλλικός Μάης», γιατί μετά από πολλά χρόνια έβαλε ξανά στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της συνολικής ανατροπής. Το ζήτημα της επανάστασης, που ακόμα και η κυρίαρχη Αριστερά (Κομουνιστικά Κόμματα) της εποχής είχε μεταθέσει… σε ένα απώτερο μέλλον. Το ξεκάθαρο στο Μάη του ’68 στη Γαλλία ήταν ότι οι εργάτες/ τριες και η νεολαία έδειξαν ότι δεν πάλευαν απλά για κάποιες αυξήσεις, για κάποια επιδόματα και για μερικές αίθουσες διδασκαλίας στα πανεπιστήμια, αλλά για μιαν άλλη ζωή και μιαν άλλη κοινωνία. Κατάφεραν και παρέλυσαν μέσα σε λίγες μέρες την οικονομία, τον κρατικό μηχανισμό και το πανίσχυρο καθεστώς του Ντε Γκολ. Έδειξαν πως δεν υπάρχει τίποτε αδύνατο. Έδειξαν πού βρίσκεται η δύναμη… Το παράδειγμά τους, που ακολουθήθηκε από τον «Ιταλικό Μάη» (γνωστό σαν Ιταλικό Φθινόπωρο, που κράτησε κάποια χρόνια), συγκλόνισε τότε την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, από τη Βόρεια και τη Λατινική Αμερική μέχρι την Ιαπωνία. Ενέπνευσε τη νεολαία, τους εργάτες/τριες, μεγάλα κομμάτια του λαού. Προκάλεσε εκρηκτικά φοιτητικά και απεργιακά κινήματα, λαϊκές εξεγέρσεις, απελευθερωτικά κινήματα που έδιωξαν τους ιμπεριαλιστές, που ανέτρεψαν δικτατορίες, που σάρωσαν δεξιές κυβερνήσεις, που ταρακούνησαν την αστική τάξη. Ταυτόχρονα, μέσα σ’ αυτό το εξεγερσιακό πανηγύρι κατέρρευσαν προκαταλήψεις δεκαετιών, έσπασε ο συντηρητισμός που είχε επιβάλει η άρχουσα τάξη, έσπασε η κυριαρχία των σταλινικών ΚΚ. Έτσι το γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα, τα αντιπολεμικά κινήματα, τα κινήματα των μαύρων, το κίνημα για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων, τα πρώτα οικολογικά κινήματα, τα αντιρατσιστικά κινήματα, οι οργανώσεις

της Επαναστατικής Αριστεράς, «γεννήθηκαν» ή «ξαναγεννήθηκαν» το 1968. Τα ευρηματικά συνθήματα, οι καταπληκτικές αφίσες, η τέχνη, το σινεμά του Μάη του ’68 ακόμα και σήμερα εμπνέουν και χρησιμοποιούνται σε αγώνες. Ξαναθύμισαν ότι η Επανάσταση εμπνέει και δημιουργεί σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και σήμερα, 45 χρόνια μετά, αυτά που συνέβησαν τότε (και σε όλη τη δεκαετία του ’70) στοιχειώνουν τους εφιάλτες της κυρίαρχης τάξης και εμπνέουν τις ελπίδες των «από κάτω».

Το κίνημα Στην έκρηξη του Μάη του 1968 προφανώς καταλυτική ήταν η επίδραση του φοιτητικού κινήματος. Η αστυνομική βιαιότητα κατά των φοιτητών τη νύχτα της 10ης Μάη προκάλεσε τη γενικότερη κοινωνική αγανάκτηση και τα συνδικάτα (υπό την πίεση των εργατών) κάλεσαν σε γενική απεργία μιας μόνο μέρας, για τις 13 Μάη. Η κυβέρνηση υποχώρησε, διατάσσοντας την απελευθέρωση όσων είχαν συλληφθεί. Όμως ήταν πλέον αργά. Η διαδήλωση στις 13 Μάη ήταν η μεγαλύτερη που έγινε στο Παρίσι μετά την απελευθέρωση από τους ναζί το 1944. Εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, κρατώντας πανό των εργοστασιακών και κλαδικών τους σωματίων, ενώθηκαν με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και μαθητές, που ανέμιζαν κόκκινες και μαύρες σημαίες. Γύρω στο 1.000.000 κόσμος ήταν στους δρόμους. Αρχικά το ΚΚ Γαλλίας περίμενε ότι τα πράγματα θα σταματούσαν στη μονοήμερη απεργία της 13ης Μάη. Αλλά οι εργάτες της Sud Aviation (εργοστάσιο κατασκευής αεροπλάνων) αποφάσισαν κα-

τάληψη του εργοστασίου στις 14 Μάη και σήκωσαν οδοφράγματα στις εισόδους του. Για ένα δεκαπενθήμερο, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του συνδικάτου, 20 διευθυντές φυλακίστηκαν στο κατειλημμένο εργοστάσιο. Οι εργάτες της Ρενό στο Κλεόν προχώρησαν και αυτοί σε κατάληψη. Μέχρι τις 16 Μάη οι καταλήψεις είχαν απλωθεί σ’ ολόκληρη τη Γαλλία. Στις 18 η απεργία ήταν Γενική! Τα πάντα νέκρωσαν στη Γαλλία, καθώς οι σιδηροδρομικοί καταλάμβαναν τους σταθμούς και τα αμαξοστάσια. Οι ασφαλιστικές εταιρίες, τα πολυκαταστήματα, τα τυπογραφεία βρίσκονταν στα χέρια των απεργών. Στις 25 Μάη το κρατικό ραδιόφωνο και η τηλεόραση ξεκίνησαν τη δική τους απεργία. Τα τηλεοπτικά νέα των 8 διακόπηκαν. Οι αστικές εφημερίδες αναγκάστηκαν να δεχθούν έλεγχο της ύλης τους και να τυπώσουν τις διακηρύξεις της Επιτροπής των Εργατών. Όσο για τις τράπεζες, ο «Economist» έγραφε: «Κανείς δεν είναι πια σίγουρος για το ποιος απαντά στο τηλέφωνο στην Τράπεζα της Γαλλίας». Η Γενική Απεργία κράτησε δεκαπέντε μέρες και ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια γενική απεργία στην ιστορία του καπιταλισμού. Στην πιο κρίσιμη στιγμή απεργούσαν 10 εκατ. εργάτες. Όλα τα στρώματα της κοινωνίας συγκλονίστηκαν. Το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, συλλογικής, απελευθερωτικής, όπου θα άνθιζαν ανεμπόδιστα όλα τα ανθρώπινα ταλέντα, ήταν χειροπιαστό μπροστά τους. Ζούσαν γεγονότα και συναισθήματα που δεν είχαν φανταστεί…

Ρεφορμισμός Η ηγεσία του ΚΚΓ και τα στελέχη της CGT (μεγαλύτερη εργατική ομοσπονδία) δεν είδαν καθόλου

με καλό μάτι αυτή την εξέγερση. Η θέση του ΚΚ ήταν ότι δεν είναι δυνατή η επανάσταση στη Γαλλία και ότι «οι εργαζόμενοι δεν είναι έτοιμοι» για ανατροπές… Στη διάρκεια της γενικής απεργίας, έψαχναν να βρουν μια «διέξοδο από την κρίση» . Έτσι, την ώρα που χιλιάδες εργάτες και φοιτητές φώναζαν στους δρόμους: «Αντίο Ντε Γκολ», «Η εξουσία βρίσκεται στους δρόμους», «Η εξουσία στους εργάτες», οι ηγέτες των συνδικάτων, σε συμφωνία με το ΚΚΓ, δέχτηκαν την πρόσκληση του Πομπιντού για διαπραγματεύσεις. Η συνάντηση με τους εργοδότες και τον Πομπιντού διαιτητή έγινε στην οδό Γκρενέλ (25-27 Μάη). Οι εργοδότες και η κυβέρνηση καταλάβαιναν πολύ καλά ότι, για να μπορέσουν τα συνδικάτα να πείσουν τους εργάτες να σταματήσουν την απεργία και τις καταλήψεις, έπρεπε εκείνοι να κάνουν σημαντικές παραχωρήσεις. Και τις έκαναν. Αυξήσεις 10% για όλους τους εργάτες, 35% αύξηση του βασικού μεροκάματου στα εργοστάσια, 56% στα αγροκτήματα και μέχρι 73% στα μαγαζιά. Αύξηση στα οικογενειακά επιδόματα και τα επιδόματα γήρατος και παραχωρήσεις στα ωράρια εργασίας, τα όρια συνταξιοδότησης και στα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Η Συμφωνία της Γκρενέλ ήταν η πιο σημαντική επιτυχία των συνδικάτων από την απελευθέρωση. Ήταν όμως και η αρχή για την υποχώρηση της εξέγερσης του Μάη. Στις 13 Ιούνη ο Ντε Γκολ κήρυξε στρατιωτικό νόμο, απαγόρευσε τις διαδηλώσεις και έθεσε εκτός νόμου 11 οργανώσεις της άκρας Αριστεράς. Η CGT δεν αντέδρασε, γιατί ήταν «απασχολημένη» με το να κλείσει τις απεργίες. Το ΚΚ Γαλλίας δεν είπε τίποτα. Ο δρόμος για την εκλογι-

Ο Γαλλικός και Παγκόσμιος Μάης του 1968 έδειξε πολλά πράγματα. Θα σταθώ σε τρία από αυτά, που νομίζω έχουν άμεση σχέση με το σήμερα. 1. Μέσα σε εβδομάδες, μέρες, ακόμα και ώρες, ιδέες που φαίνονταν ακλόνητες είναι δυνατό να γκρεμιστούν συθέμελα. Κι από την άλλη μεριά, ιδέες που θεωρούνταν κτήμα μιας οικτρής μειοψηφίας επαναστατών, ξαφνικά απλώνονται και αγκαλιάζουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Άρα, δεν χρειάζεται να «στρογγυλεύουμε» τις απόψεις μας και τα οράματά μας για να μην «τρομάξει ο κόσμος». Δεν είναι ο κόσμος που «δεν τραβάει»… Είναι η Αριστερά που δεν τολμάει. Η επίκληση της «λογικής» και του εφικτού από τα ρεφορμιστικά κόμματα τότε, όχι μόνο έθαψε τα κινήματα, αλλά άνοιξε και το δρόμο σε κυβερνήσεις της Δεξιάς. 2. Έγινε φανερό σε εκατομμύρια ανθρώπους –μέσα από την εμπειρία τους– ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει «από τα κάτω». Ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι η κοινωνία αλλάζει, απόδειξη για το πώς κερδίζονται οι μάχες, αφού, παρότι δεν πήραν την εξουσία από τους αστούς, κερδήθηκαν πάρα πολλά πράγματα σε Δύση και Ανατολή. 3. «Η εξουσία στους εργάτες» δεν έγινε πράξη. Παρά τα τρομακτικά προχωρήματα που προσπάθησα να περιγράψω παραπάνω, η εξουσία έμεινε τελικά στους αστούς. Γιατί; Επειδή κανένας από τη δική μας μεριά δεν ήταν έτοιμος ή πρόθυμος να την πάρει. Σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην είμαστε έτοιμες/οι. Στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές, παντού, πρέπει να προετοιμάζουμε την οργάνωση, τις ιδέες και την εμπιστοσύνη του κόσμου μας. Που θα μας κάνει ικανούς/ες να νικήσουμε, όταν έρθει ο «δικός μας Μάης».


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Γαλλία: Βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση το Διαβάστε η εκδοχή. ν έ μ υ ε r μ Συντο oject.g θρο στο rp πλήρες άρ

Βαστίλη, 5 Μάη.

Του Πάνου Πέτρου

«Η 

ευρωπαϊκή κρίση για την οποία δεν μιλά κανείς: Η Γαλλία είναι σε ελεύθερη πτώση». Με αυτόν τον τίτλο δημοσίευσε το περιοδικό «Fortune» το άρθρο του για την κατάσταση στη Γαλλία, μετά την επίσημη ανακοίνωση στις 15 Μάη ότι η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση. Οι διαπιστώσεις και οι εκφράσεις στο ίδιο άρθρο είναι σκληρές: «υποφέρει περισσότερο από κάθε άλλο μέλος της ευρωζώνης από ένα σοκαριστικό κατρακύλισμα της ανταγωνιστικότητας». Το οικονομικό μέγεθος και ο γεωπολιτικός ρόλος της Γαλλίας αρκούν για να καταλάβει κανείς ότι μια τόσο βαθιά κρίση της γαλλικής οικονομίας έχει πολύ σοβαρότερες προεκτάσεις παγκόσμια. […] Το «Fortune» είναι το ίδιο κατηγορηματικό: «Η ουσιαστική κατάρρευση της γαλλικής βιομηχανίας αγνοείται από εκείνους τους αναλυτές που ισχυρίζονται ότι η ευρωζώνη γλίτωσε την καταστροφή και μπήκε σε μια νέα, διαρκή περίοδο σταθερότητας. Στην πραγματικότητα, είναι η Γαλλία –όχι η Ελλάδα, ούτε η Ισπανία– που αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση του ευρώ». Πράγματι οι εκτιμήσεις των αισιόδοξων γίνονται φύλλο και φτερό. Μαζί με τη Γαλλία, όλη η ευρωζώνη βρίσκεται σε ύφεση. Η «Wall Street Journal» παρατηρεί πως η Ευρώπη ζει την πιο παρατεταμένη οικονομική πτώση από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, «χωρίς ίχνος ανάκαμψης στον ορίζοντα, για μεγάλο μέρος της ηπείρου». Ο Willem Buiter, επικεφαλής οικονομολόγος της Citigroup, σχολιάζει σκληρά τις εκτιμήσεις των ευρωηγεσιών: «Οι τρέχουσες προβλέψεις της ΕΚΤ για άμεση ανάκαμψη είναι ο θρίαμβος της ελπίδας ενάντια στη σοφία… Οι χώρες της ευρωζώνης θα αντιμετωπίζουν ένα μίγμα ύφεσης και ανεμικής ανάκαμψης για 2 ή 3 χρόνια ακόμη». […]

Η κρίση του Ολάντ Σε αυτό το φόντο προέκυψε η εντυπωσιακή χρεοκοπία του Ολάντ. Ο Σοσιαλιστής πρόεδρος εξελέγη ένα χρόνο πριν σε πανηγυρικό κλίμα, ως νεκροθάφτης του «σαρκοζισμού». Ένα χρόνο μετά, η δημοτικότητά του έχει βυθιστεί από το 61% στο 27% (έσπασε το αρνητικό ρεκόρ του Σαρκοζί στην ιστορία των Γάλλων προέδρων) και η φιλελεύθερη εβδομαδιαία εφημερίδα «Le Nouvel Observateur» αναρωτιέται στο πρωτοσέλιδό της «Ξόφλησε ο Ολάντ;». […]

Η κρίση του Ολάντ είναι η παταγώδης αποτυχία του «νεο-κεϊνσιανισμού», της προσπάθειας να ξεπεράσει η εθνική (καπιταλιστική) οικονομία την κρίση, δείχνοντας ταυτόχρονα «κοινωνική ευαισθησία». Ο Ολάντ επανέφερε κάποιους φόρους για τους πλούσιους στα επίπεδα που ήταν προ Σαρκοζί. Έχει εξασφαλίσει καλύτερους όρους ασφάλισης για τους πλέον φτωχότερους. Προσέλαβε εκπαιδευτικούς και άνοιξε νηπιαγωγεία. Προχωρά στο χτίσιμο κοινωνικών κατοικιών και έβαλε πλαφόν σε κάποιες αυξήσεις ενοικίων. Το κράτος ανέλαβε το σύνολο των εξόδων για εκτρώσεις. Μείωσε τους φόρους για τις μικρές επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή περικόπτει κοινωνικές δαπάνες από άλλους τομείς και προχωρά σε μερικές ιδιωτικοποιήσεις. Όλη η Γαλλία «βουίζει» για μια μεγάλη επικείμενη επίθεση στο συνταξιοδοτικό σύστημα, που έχει ήδη δεχτεί ένα σοβαρό πλήγμα από τον Σαρκοζί. Αυτό το μίγμα δίνει «ασπιρίνες» στους φτωχούς και δεν πείθει τις «αγορές», με αποτέλεσμα ο Ολάντ να δέχεται πυρά από δεξιά κι από αριστερά, από τα πάνω κι από τα κάτω, ως αποτυχημένος. Για τους καπιταλιστές το ζήτημα είναι η «απροθυμία» του Ολάντ να προχωρήσει σε «σαρωτικές μεταρρυθμίσεις», σε μια χώρα όπου οι μεταπολεμικές κατακτήσεις έχουν θιγεί λιγότερο από κάθε άλλη χώρα στην Ευρώπη (εργατική νομοθεσία, 35ωρο, σταθερή απασχόληση, σχετικά ψηλή φορολόγηση του πλούτου κλπ) και αποτελούν το βασικότερο αγκάθι στην κερδοφορία του γαλλικού καπιταλισμού. Επιτίθενται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα ως το λιγότερο «εκσυγχρονισμένο» στην Ευρώπη και ζητάνε «αίμα». Αλλά η αλήθεια είναι ότι το ΣΚ προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των επιχειρηματιών. […]. Απέναντι στο κύμα κλεισιμάτων εργοστασίων σε όλη τη Γαλλία, προέκυψε το συνδικαλιστικό αίτημα για εθνικοποιήσεις, ώστε να σωθούν οι θέσεις εργασίας. Το δέος απένα-

ντι στην «αγορά» και την «ιδιωτική πρωτοβουλία» οδήγησε σε μια άλλη κατεύθυνση: Το νομοσχέδιο που ψήφισε το ΣΚ για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, διευκολύνει απεριόριστα τα αφεντικά να απολύουν. Το εν λόγω νομοσχέδιο είχε γραφτεί κατευθείαν από το MEDEF (Σύνδεσμος Γάλλων Βιομηχάνων). […]

Σκάνδαλα Το «κερασάκι στην τούρτα» ήταν το σκάνδαλο που οδήγησε σε παραίτηση τον Jerome Cahuzac το Μάρτη. Ο Cahuzac, υπουργός Προϋπολογισμού και υπεύθυνος για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, κατείχε 600.000 ευρώ αδήλωτα και αφορολόγητα σε ελβετική τράπεζα. Όμως η σκανδαλολογία ξεπερνά το κυβερνητικό κόμμα. Όλη η πολιτική ελίτ της Γαλλίας συγκλονίζεται από αποκαλύψεις. Είναι σε εξέλιξη έρευνες για το αν ο Σαρκοζί έλαβε παράνομη προεκλογική χρηματοδότηση από τη ζάμπλουτη Μπετανκούρ, αλλά και από τον Μουαμάρ Καντάφι. Παράλληλα, ο Claude Gueant, υπουργός Εσωτερικών επί Σαρκοζί, βρέθηκε με (ατεκμηρίωτα) 500.000 ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό και με φήμες να μιλούν πάλι για χρήματα από τον Καντάφι. […] Το αρρωστημένο κλίμα συνοψίζει ο Edwy Plenel, εκδότης του σάιτ Mediapart. Υπό το φως των αποκαλύψεων και στα δύο κόμματα, οι ελίτ «ξέρουν πως τα χειρότερα έρχονται, τόσο πολυάριθμοι είναι οι φάκελοι στα χέρια των δικαστών και της αστυνομίας, οι οποίοι περιλαμβάνουν ακόμα πιο σοκαριστικές και συγκλονιστικές αποκαλύψεις από αυτές που έχουν προκύψει ως τώρα». Αυτή η εικόνα, δεκάδων φακέλων στα χέρια των (κάθε άλλο παρά ανεξάρτητων) αρχών, δείχνει ένα πολιτικό προσωπικό απολύτως «αιχμάλωτο» των αστών, αλλά και προειδοποιεί για ενδεχόμενες κινήσεις σαρωτικής «ανασύνθεσης» της πολιτικής σκηνής. Το σίγουρο είναι πως αυτή η κρίση των «από πάνω» λειτουρ-

γεί ως χαραμάδα για τους «από κάτω». Σε μια χώρα όπου η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα ήδη αυξανόταν, πλέον οι λαϊκές τάξεις απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τη σάπια «5η Δημοκρατία». Σε αυτό το τοπίο, δύο αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα διεκδικούν την έκφραση της λαϊκής οργής: η άκρα Δεξιά και η Αριστερά. Το σκηνικό που βίωσε η Γαλλία στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών (με τη Μαρίν Λε Πεν και τον Μελανσόν να κλέβουν τις εντυπώσεις από τον Σαρκοζί και τον Ολάντ) μπορεί να «συγκαλύφτηκε» προσωρινά, αλλά επανέρχεται, όσο συνεχίζεται η κοινωνική και πολιτική πόλωση που το τροφοδοτεί. Η Μαρίν Λε Πεν κατόρθωσε να εκσυγχρονίσει την εικόνα του Εθνικού Μετώπου. Στη συγκυρία που περιγράφηκε, έχει κάνει σημαία την «κάθαρση» και τον οικονομικό προστατευτισμό, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει δημοσκοπικά. […] Οι τοπικές εκλογές του 2014 και η καμπάνια γι’ αυτές θα είναι μια μεγάλη ευκαιρία να ανασυγκροτήσει το αποδυναμωμένο δίκτυο «ακτιβιστών» του. Πολύ περισσότερο, όταν το σύνολο της Δεξιάς ριζοσπαστικοποιείται. Στο εσωτερικό του UMP (το μεγάλο συντηρητικό κόμμα της Γαλλίας) πληθαίνουν οι φωνές για συνεργασία με το Εθνικό Μέτωπο, σπάζοντας ένα ταμπού της «ρεπουμπλικάνικης» παράδοσης της Γαλλίας που είχε πάντοτε ως κεντρική αντίληψη την επιβολή «υγειονομικής ζώνης» γύρω από τους φασίστες. Η συμπόρευση Δεξιάς και ακροδεξιάς στις διαδηλώσεις ενάντια στο γάμο ομοφυλοφίλων δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Αριστερά Η γαλλική Αριστερά έχει αναλάβει την ευθύνη του δικού της «άκρου». Από τις προεδρικές εκλογές ακόμη, ο Μελανσόν ανακήρυξε με διάφορους τρόπους τον εαυτό του «αντίπαλο δέος» στη Λε Πεν και έριξε το σύνθημα: «Εχθρός ο τραπεζίτης, όχι ο μετανάστης!».

Με αφορμή τα σκάνδαλα και την προσπάθεια της ακροδεξιάς να επωφεληθεί, το Αριστερό Μέτωπο οργάνωσε μια διαδήλωση «για την 6η Δημοκρατία», αναδεικνύοντας την ανάγκη καθεστωτικής αλλαγής. Στις 5 Μάη, 180.000 διαδηλωτές, με επικεφαλής τα μπλοκ συνδικάτων που έδωσαν πρόσφατα αγώνες ή είναι σήμερα σε απεργία, πλημμύρισαν την πλατεία Βαστίλης και τους γύρω δρόμους. Οι επιθέσεις του Μελανσόν στο πολιτικό σύστημα και η ανάδειξη του συνθήματος «να καθαρίσουμε όσους είναι στην εξουσία» προκάλεσαν πανικό στα αστικά ΜΜΕ που τον κατηγόρησαν για υποκίνηση ανατροπής του πολιτεύματος. Ο Μελανσόν απάντησε εμφανίζοντας αφίσα των Σοσιαλιστών της δεκαετίας του ’30 με το ίδιο σύνθημα, ενώ οι διαδηλωτές της Βαστίλλης λίγο ενοχλήθηκαν από την «υποκίνηση», κατεβαίνοντας στους δρόμους με… σκούπες στα χέρια και συνθήματα «Είναι η ώρα να καταλάβει ο λαός την εξουσία». […] Το Αριστερό Μέτωπο έχει κατορθώσει να αναδειχθεί στο επίκεντρο της αριστερής πολιτικής στη Γαλλία, κυρίως αλλάζοντας τον εαυτό του. Εκτός από το ΚΚΓ, με τις υπαρκτές δυνάμεις στα συνδικάτα, αλλά και τη μακρά παράδοση γραφειοκρατισμού, συνδιοίκησης με τους Σοσιαλιστές και κεντροαριστερών πολιτικών, στο Αριστερό Μέτωπο παίζουν ρόλο και άλλες δυνάμεις. Το Αριστερό Κόμμα του Μελανσόν, ξεκινώντας από διάσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος το 2009, έχει εξελιχθεί σε μια πιο δυναμική ακτιβιστική οργάνωση, με 12.000 μέλη και αξιόλογη παρουσία στη νεολαία, εκεί όπου όλη η γαλλική Αριστερά υστερούσε τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, έξι μικρότερες συνιστώσες του Αριστερού Μετώπου έχουν μπει σε μια διαδικασία στενότερης συνεργασίας, με στόχο την οικοδόμηση μιας ορατής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας μέσα στο Μέτωπο. Βέβαια, τα προβλήματα (όσον αφορά τις σχέσεις με τους Σοσιαλιστές) του Αριστερού Μετώπου παραμένουν. […] Το ζήτημα για την κατεύθυνση που θα πάρει η γαλλική Αριστερά είναι ανοιχτό. Το NPA, αν και πολύ σοβαρά αποδυναμωμένο, εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο με τις δυνάμεις έμπειρων και μαχητικών αγωνιστών που έχει στις γραμμές του. Σε μια θετική εξέλιξη, το NPA συμμετείχε (με δικό του πλαίσιο) στην 5η Μάη, ενώ ήδη υλοποιεί την απόφασή του για διάλογο με «τη μη κυβερνητική Αριστερά», συζητώντας με συνιστώσες του Αριστερού Μετώπου, με την Εργατική Πάλη και άλλες συλλογικότητες, αλλά και με την υπόσχεση ο διάλογος και η κοινή δράση να συνεχιστούν. […]


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Προς τις εκλογές στο Ιράν

Συνάντηση Ερντογάν-Ομπάμα: Συγκλίσεις και διαφωνίες σε κοινά προβλήματα

Μ 

ε ελάχιστες πλέον εξαιρέσεις (που και αυτές έχουν πίσω τους σοβαρή πολιτική σκοπιμότητα), οι «εθιμοτυπικές» επισκέψεις ηγετών στην Ουάσινγκτον έχουν τελειώσει. Έχουμε μπει σε μια εποχή που οι –εκτός «προγράμματος» (G8, Γιούρογκρουπ κλπ)– συναντήσεις κορυφής μεταξύ ηγετών χωρών γίνονται για πολύ σοβαρούς λόγους. Συνήθως υπογραμμίζουν πολύ σοβαρή σύγκλιση ή πολύ σοβαρή απόκλιση συμφερόντων. Με αυτή την έννοια, το ταξίδι του Ερντογάν είχε ιδιαίτερο βάρος. Πόσο μάλλον όταν κουβάλησε μαζί του το μισό υπουργικό συμβούλιο και συναντά το μισό αμερικανικό υπουργικό συμβούλιο. Η έκταση της ατζέντας, που τέθηκε στη συνάντηση, δείχνει πολλά κοινά προβλήματα και αρκετά διαφορετικές στρατηγικές. Ένα πρώτο συμπέρασμα, που προκύπτει, είναι πως η Τουρκία του Ερντογάν δεν είναι «πιόνι» των ΗΠΑ, όπως επίσης ότι τα συμφέροντα των δύο δυνάμεων δεν ταυτίζονται απόλυτα.

Συμφωνία Εμπορίου Παρόλο που μπροστά στο βάρος των γεωπολιτικών ζητημάτων (Συρία, Ισραήλ, Παλαιστίνη), αυτή η πτυχή της συνάντησης δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τον Τύπο, ξεχωριστή σημασία είχε η συζήτηση για τη Συμφωνία Εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ (το λεγόμενο και «οικονομικό ΝΑΤΟ»). Οι συζητήσεις για την επίτευξη μιας τέτοιας συμφωνίας είναι προφανές ότι δείχνουν πως συντελούνται μεγάλες αλλαγές μέσα στην κρίση. Κι αυτό υπογραμμίζεται από την επιμονή του Ερντογάν να ανοίξει το ζήτημα. Με βάση τις υπαρκτές συμφωνίες ΕΕ-Τουρκίας, το τουρκικό κράτος, χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ (και άρα χωρίς να μπορεί να συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις), δεσμεύεται από τις εμπορικές συμφωνίες που αποφασίζει η ΕΕ. Βασικός στόχος της συνάντησης (κατά τη «Χουριέτ») ήταν να πείσει ο Ερντογάν τον Ομπάμα να συμπεριληφθεί η τουρκική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις. Η απεύθυνση στον Ομπάμα αντί για τις Βρυξέλλες, αλλά και τα καυστικά σχόλια της «Χουριέτ» («Ο Ομπάμα θα αποφασίσει τι θα κάνει η ΕΕ; Και τελικά ποιος ευθύνεται που μπήκαμε σε μια τέτοια συμφωνία με την ΕΕ;») δείχνουν ότι ενισχύεται ο «ευρωσκεπτικισμός» και στην τουρκική άρχουσα τάξη. Πέρα από την έκβαση των διαπραγματεύσεων, η ανακίνηση του ζητήμα-

τος σε επίπεδο συνάντησης αρχηγών στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, από έναν από τους πιο δυναμικούς καπιταλισμούς της Ανατολικής Μεσογείου, δείχνει πως η συζητούμενη συμφωνία είναι μεγάλη οικονομική ανατροπή.

Συρία Το άλλο μεγάλο ζήτημα ήταν προφανώς η Συρία. Είναι γνωστό από καιρό ότι η Τουρκία για μια σειρά λόγους (αστάθεια στα σύνορα, κουρδικό ζήτημα) είναι μια δύναμη που «καίγεται» περισσότερο από τις άλλες να τελειώσει η κρίση. Γι’ αυτό και «φλερτάρει» πιο έντονα από όλες με τη στρατιωτική λύση ή έστω με μια αποφασιστικού τύπου παρέμβαση προς όφελος της αντιπολίτευσης. Σε αυτό το ζήτημα ο Ερντογάν συνάντησε «τοίχο». Η Ουάσινγκτον παραμένει στη «γραμμή» της διακριτικής παρακολούθησης και της εξάντλησης όλων των δυνατοτήτων για την πολυσυζητημένη «πολιτική λύση» (συμβιβασμός καθεστωτικών και αντιπολίτευσης, που θα εγγυάται τη «συνέχεια του κράτους»). Η συνάντηση –για την οποία εργαζόταν εδώ και μήνες η τουρκική διπλωματία– τελικά έγινε σε μια περίοδο που αυτή η προοπτική ξαναζωντανεύει: Η κοινή ανακοίνωση των υπουργών Εξωτερικών Αμερικής και Ρωσίας για την ανάγκη Διεθνούς Συνδιάσκεψης για τη Συρία δείχνει ότι προχωράει η πολιτική λύση, με τη συζήτηση να επικεντρώνεται πλέον στο πόσο γρήγορα μπορεί να οργανωθεί και ποιοι θα συμμετέχουν. Όταν ανοίγεται η προοπτική για μια κοινά αποδεκτή λύση που θα εγγυάται τη «σταθερότητα» (η νέα εμμονή της Ουάσινγκτον όσον αφορά τη Μέση Ανατολή), ο Ομπάμα δεν έχει κανένα λόγο να ρισκάρει να την τινάξει στον αέρα. Η διάσταση απόψεων κρύφτηκε πίσω από τις «δημόσιες κοινές δεσμεύσεις» των δύο κυβερνήσεων, που είναι μια σκέτη επανάληψη της μέχρι σήμερα γραμμής: Υποστήριξη στην αντιπολίτευση, πολιτική πίεση στον Άσαντ να παραιτηθεί, συντονισμός για την «επόμενη μέρα» κλπ. Ωστόσο υπάρχει μια λεπτομέρεια που μπορεί να έχει τη σημασία της, όσον αφορά τις αποφάσεις για τη Συρία: Παρών στο κλειστό «γεύμα εργασίας», σε αντίθεση με το «εθιμοτυπικό», ήταν ο επικεφαλής της ΜΙΤ (η τουρκική ΕΥΠ). Οι εξελίξεις στη Συρία έχουν πάρει μια τέτοια τροπή, που αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά: η παρουσία του

σκληρού ισλαμικού Αλ Νούσρα στο αντικαθεστωτικό αντάρτικο, η ανοιχτή πλέον είσοδος της Χεζμπολά στον πόλεμο στο πλευρό του Άσαντ, ο (σχετικός με τα παραπάνω) φόβος του Ισραήλ για το πού θα καταλήξουν τα βαριά όπλα, αν ανατραπεί ο Άσαντ, η συζήτηση στους διεθνείς διπλωματικούς κύκλους για το «ποιοι είναι οι αντάρτες, ποιους εμπιστευόμαστε και πώς τους ξεχωρίζουμε», τα σενάρια διαμελισμού της χώρας (με συνεργασία όλων των μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων, «φιλο-ασαντικών» και «αντιασαντικών»), όλα αυτά θα βαρύνουν στην επερχόμενη Διεθνή Συνδιάσκεψη και τις αποφάσεις που θα πάρει ή τις αποφάσεις που θα πάρει η κάθε πλευρά χωριστά στη συνέχεια, αν η προσπάθεια κοινής λύσης ναυαγήσει.

Παλαιστίνη-Ισραήλ Σε ένα τρίτο καυτό ζήτημα που συζητήθηκε, ήταν ο Ομπάμα αυτός που συνάντησε «τοίχο». Μετά το τέλος όλων των συναντήσεων, στην κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως δεν αναιρεί την απόφασή του να επισκεφτεί τη Λωρίδα της Γάζας. Η «συγνώμη» του Νετανιάχου αποδεικνύεται ένα δειλό πρώτο βήμα, που απέχει πολύ από τον αμερικανικό στόχο του «back on track», δηλαδή την επιστροφή των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων «στις ράγες». Η επιμονή του Ερντογάν να συντηρεί το φιλοπαλαιστινιακό-αντισιωνιστικό προφίλ του δείχνει και ένα μεγάλο σοβαρό πρόβλημα των ΗΠΑ στην περιοχή, που έχει να κάνει με την αναποφασιστικότητά τους απέναντι στη Συρία, αλλά και εν γένει με τα διαφορετικά συμφέροντα των τοπικών υπο-ιμπεριαλισμών: Η στρατηγική του «σουνιτικού τόξου», που ακολουθούν για δικούς τους λόγους Τουρκία-Σαουδική Αραβία-Κατάρ, λειτουργεί αντικειμενικά ως σύμμαχος των ΗΠΑ ενάντια στο σιιτικό Ιράν, αλλά παράλληλα απαιτεί, για την υλοποίησή του, την εχθρότητα προς το Ισραήλ. Αυτός ο εγκλωβισμός ανάμεσα στα συμφέροντα υπερ-πολύτιμων συμμάχων καθηλώνει τον Ομπάμα. Στις διμερείς συναντήσεις, είναι δεδομένο πως «έπαιξαν» και άλλα ζητήματα, όπως το κυπριακό και το κουρδικό. Η σιωπή του Λευκού Οίκου και επίσημα, αλλά και σε επίπεδο «διαρροών», δείχνει πως, παρά τις βιαστικές εκτιμήσεις όσων βλέπουν «αμερικανοτουρκική συμπαιγνία» σε όλα τα μέτωπα, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα και πως οι προτεραιότητες της Ουάσινγκτον στην παρούσα φάση είναι άλλες…

Με την εμπειρία των εκλογών του 2009, όταν μια ενδοκαθεστωτική διαμάχη δημιούργησε «ρήγμα» για να ξεσπάσει η λαϊκή, δημοκρατική εξέγερση στο Ιράν, ο Ανώτατος Κλήρος επεδίωξε οι φετινές προεδρικές εκλογές να γίνουν με τις λιγότερες δυνατές εντάσεις. Ο Αλί Χαμενεΐ, ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης και εγγυητής της σταθερότητας του καθεστώτος, κατάφερε να εξασφαλίσει την παρουσία μιας σειράς υποψηφίων πιστών στον ίδιο και χωρίς ισχυρή προσωπική επιρροή. Την τελευταία μέρα κατάθεσης υποψηφιοτήτων ωστόσο, ήρθε η ανατροπή. Ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του ο Ραφσατζανί, πρόεδρος από το 1989 ως το 1997, πανίσχυρος δισεκατομμυριούχος (έπαιξε καθοριστικό ρόλο παρασκηνιακά στην ανέλιξη του Χαμενεΐ, μετά τον θάνατο του ιστορικού Ανώτατου Ηγέτη Χομεϊνί) και εκφραστής της πολιτικά και οικονομικά φιλελεύθερης πτέρυγας. Την ίδια μέρα, κατέθεσε υποψηφιότητα και ο εθνικιστής Ραχίμ Μασαεΐ, απόλυτος έμπιστος του απερχόμενου προέδρου Αχμαντινετζάντ. Ο Αχμαντινετζάντ είναι σε ρήξη με τον Ανώτατο Κλήρο, που κατηγορεί τη φράξια του ως «αιρετική» και «αμαρτωλή». Οι εκλογές του Ιούνη αποκτούν πλέον μεγάλο ενδιαφέρον.

Διώξεις και αντίσταση στη Ρωσία

Στις 6 Μάη, πάνω από 30.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε αντικυβερνητική διαδήλωση στη Μόσχα. Ήταν η επέτειος μιας τεράστιας διαδήλωσης πέρυσι ενάντια στην τρίτη θητεία του Πούτιν, που χτυπήθηκε από την αστυνομία και εγκαινίασε την περίοδο τρόμου που εξαπέλυσε το καθεστώς ενάντια στη ριζοσπαστική πτέρυγα της αντιπολίτευσης. Με αφορμή τα γεγονότα της 6ης Μάη, όλο το χρόνο που μεσολάβησε, το ρωσικό καθεστώς εξαπέλυσε ένα όργιο συλλήψεων, δικών και βασανιστηρίων ενάντια (κυρίως) σε αριστερούς και αναρχικούς αγωνιστές. Πρόσφατο θύμα ήταν ο Αλεξέι Γκασκάροφ, ένας από τους πιο γνωστούς ηγέτες της ριζοσπαστικής Αριστεράς και ντε φάκτο «εκπρόσωπος» του αντιφασιστικού κινήματος, που συνελήφθη στις 28 Απρίλη. Σε αυτό το σκηνικό, η παρουσία 30.000 ανθρώπων στην αντικαθεστωτική συγκέντρωση, αν και πολύ κατώτερη από τη δυναμική που είχε αναπτύξει το δημοκρατικό κίνημα πέρυσι, ήταν πολύ σημαντική. Οι πολιτικές αδυναμίες των φιλελεύθερων φάνηκαν και πάλι ωστόσο, με τις ομιλίες να επικεντρώνονται στις τοπικές εκλογές και στη συνέχεια των ακτιβισμών. Οι εκπρόσωποι του Αριστερού Μετώπου και του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Κινήματος ήταν οι μόνοι που κάλεσαν σε σύνδεση των κοινωνικών με τους δημοκρατικούς αγώνες.

Μαρικάνα: Τα εγκλήματα συνεχίζονται

Ο Νοτιοαφρικανός Steve Khululekile ήταν ηγετικό στέλεχος του συνδικάτου ανθρακωρύχων NUM, που το κατήγγειλε για διαφθορά και πρωτοστάτησε στη δημιουργία του ανεξάρτητου συνδικάτου AMCU, το οποίο είχε πρωτοστατήσει στην απεργία στο ορυχείο της Λόμνιν στη Μαρικάνα, η οποία πνίγηκε στο αίμα, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ. Δολοφονήθηκε, ενώ παρακολουθούσε ποδοσφαιρικό αγώνα. Χιλιάδες συμμετείχαν στην κηδεία-διαδήλωση, ενώ οι ανθρακωρύχοι στο ορυχείο της Λόμνιν κατέβηκαν σε αυθόρμητη απεργία. Μετά την αιματηρή απεργία στη Μαρικάνα, μια σειρά συνδικαλιστές έχουν σκοτωθεί «μυστηριωδώς». Πρόκειται για μάρτυρες των όσων έγιναν στην απεργία, αλλά και για τη φυσική ηγεσία του ρωμαλέου εργατικού κινήματος που αναπτύσσεται στα αριστερά των επίσημων συνδικάτων. Κάπως έτσι οι «ανερχόμενες οικονομίες», όπως η Νότια Αφρική, εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη οικονομική τους ανάπτυξη…

ΗΠΑ: Αγώνες στα «κάτεργα»

Τα κάτεργα του ιδιωτικού τομέα στις ΗΠΑ, την καρδιά του αχαλίνωτου καπιταλισμού, αντιμετωπίζουν ένα πρωτοφανές κύμα εργατικής μαχητικότητας, με βασικό αίτημα την αύξηση του κατώτατου μισθού σε 15 δολάρια την ώρα (τώρα είναι 8 δολάρια). Ξεκίνησε από τους εργαζόμενους στα φαστ-φουντ της Νέας Υόρκης. Πέρασε στο Σικάγο, όπου εκτός από τα φαστ-φουντ απέργησαν και εμπορικά μεγαλοκαταστήματα. Ακολούθησε το Ντιτρόιτ, το Σεντ Λούις, το Μιλγουόκι. Απεργιακές φρουρές στήνονται έξω από McDonalds, Burger King, Victoria’s Secret, ενώ είναι σε εξέλιξη μια πανεθνική καμπάνια των εργαζομένων του κολοσσού στο χώρο των πολυκαταστημάτων Wal-Mart. Είναι από τις πιο ελπιδοφόρες εικόνες που έχει να δείξει το εργατικό κίνημα διεθνώς…


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

Αλήθειες και ψέματα για

Νέοι-ες ΣΥΡΙΖΑ: Να συνδέσουμε τη δράση μας με τις τοπικές οργανώσεις Της Κατερίνας Σεργίδου

Σ 

τα πλαίσια της προσυνεδριακής συζήτησης, με έμμεσο τρόπο ανοίγει ξανά και το θέμα της νεολαίας. Διαβάσαμε στην εισήγηση καταστατικού μεταξύ άλλων: «Τα μέλη της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγουν αντιπροσώπους από τις συνελεύσεις των νέων ΣΥΡΙΖΑ... Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί με βάση το δικό της καταστατικό και διατηρεί πλήρη οργανωτική αυτονομία από το κόμμα. Τα μέλη της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα και μέλη του κόμματος». Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι η συζήτηση για τη νεολαία πρέπει να πάψει να γίνεται μέσω ανακοινώσεων και κειμένων της τελευταίας στιγμής και να γίνει ουσιαστικός διάλογος μεταξύ όλων των δυνάμεων, αλλά και σε επίπεδο βάσης. Δεν είναι δυνατόν την ίδια στιγμή που έχει να γίνει μήνες συντονιστικό νεολαίας, που υπάρχει διατυπωμένη διάσταση απόψεων από πολλούς, να επιλέγεται μια τέτοια διατύπωση από τους συγγραφείς της εισήγησης. Είναι άξιο απορίας πώς, ενώ δεν υπάρχει οποιαδήποτε δράση και παρουσία στους χώρους της νεολαίας, υπάρχει όμως τέτοιος ζήλος στο να πάρουμε εδώ και τώρα απόφαση για ίδρυση ξεχωριστών συνελεύσεων. Αυτή είναι μια διαδικασία που πρέπει να προκύψει μέσα από τη δράση μας και τις ανάγκες που θα προκύψουν από αυτή και όχι το ανάποδο. Επί της ουσίας και επαναλαμβάνοντας όσα έχουμε γράψει κατά καιρούς για το θέμα, χρειάζεται να ξεπεράσουμε το παραδοσιακό μοντέλο ξεχωριστής συγκρότησης νεολαίας. Θεωρούμε αυτονόητο ότι η νεολαία χρειάζεται να έχει και τις δικές της διαδικασίες, από την άλλη όμως θεωρούμε επίσης αυτονόητο ότι η νεολαία πρέπει να συμμετέχει στις διαδικασίες του κόμματος, να μεταφέρει τα αιτήματά της στις συνελεύσεις, να ζωντανεύει τις διαδικασίες, να κάνει υπόθεσή της τις διεκδικήσεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Δεν μας λείπει άλλη μια νεολαία στη γυάλα, που θα επικεντρώνεται σε συμβολικά χάπενινγκ και τίποτα άλλο. Χρειαζόμαστε μια νεολαία που τις «πιο αριστερές της θέσεις» θα τις παλεύει μέσα στο κόμμα. Για παράδειγμα, πρόσφατα οι νέοι-νέες ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφόρησαν μια αφίσα με αφορμή τα όσα συνέβησαν στην Μανωλάδα, που μεταξύ άλλων σωστά περιλάμβανε και το σύνθημα: «Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών». Η ΝΔ φυσικά άρπαξε την ευκαιρία για να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για ακραίο λόγο κλπ. Δεν θα είχε περισσότερη άξια, αν οι νέοι-ες ΣΥΡΙΖΑ έδιναν τη μάχη μέσα στις τοπικές έτσι, ώστε το αίτημα αυτό να ξαναγίνει διεκδίκηση του ΣΥΡΙΖΑ; Αν έδιναν τη μάχη, για να φτιαχτούν επιτέλους αντιφασιστικές επιτροπές στις γειτονιές; Όσον αφορά τις συνελεύσεις νέων, αυτές μπορούν να εκλέξουν αντιπροσώπους αν και εφόσον υπάρχουν πραγματικά. Το να ιδρύουμε συνελεύσεις νέων μόνο και μόνο για να εκλέγουμε αντιπροσώπους δεν έχει κανένα νόημα και οπωσδήποτε δεν είναι προωθητικό για την ίδια τη νεολαία. Αντίθετα οι νέοι και οι νέες θα πρέπει να εκλεγούν μέσα από τις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπου λιγότερο ή περισσότερο συμμετέχουν. Στο μεταξύ θα πρέπει να βρούμε τρόπους για το πώς θα συμμετέχουν και στη ζωή των συνελεύσεων και μετά το συνέδριο. Μια καλή λύση είναι η νεολαία να συμμετέχει με καθεστώς διπλής ένταξης. Δηλαδή ένας νέος/α να είναι μέλος μια συνέλευσης νέων και ταυτόχρονα μέλος και μιας τοπικής οργάνωσης και να επιλέγει σε ποια από τις δύο τοπικές θα ψηφίζει. Πέρα από τα διαδικαστικά ζητήματα, η νεολαία θα πρέπει γρήγορα να επιλέξει με ποιους τρόπους θα επικοινωνήσει και θα κινητοποιήσει το νέο κόσμο. Με έμφαση τους εργασιακούς χώρους όπου δουλεύουν νέοι άνθρωποι, τα ζητήματα της παιδείας, την πάλη ενάντια στο φασισμό. Στο βαθμό που θα ασχοληθούμε με τα πραγματικά προβλήματα της νεολαίας, θα μπορέσουμε να βελτιωθούμε και να προχωρήσουμε σαν ΣΥΡΙΖΑ, αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος.

Του Θανάση Κούρκουλα

Η 

κατάθεση του «αντιρατσιστικού νομοσχεδίου» στη βουλή έχει καταντήσει γεφύρι της Άρτας. Από τη μια ο υπουργός Δικαιοσύνης Α. Ρουπακιώτης το έχει ανάγει σε μητέρα όλων των μαχών, που τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» οφείλουν να δώσουν με το ρατσισμό και τη Χρυσή Αυγή. Από την άλλη η ΝΔ έχει μπλοκάρει δύο φορές την κατάθεση του νομοσχεδίου, επικαλούμενη τεχνικά προβλήματα (π.χ. ότι δεν έχει περάσει από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και τη Γενική Γραμματεία της κυβέρνησης) ή διαρρέοντας πως αντιδρούν κύκλοι της εκκλησίας και του στρατού. Κι ενώ η ομόθυμη πρόθεση της τρικομματικής κυβέρνησης υποτίθεται πως είναι να απομονωθούν οι ρατσιστές θεσμικά μέσω του νόμου, στην πραγματικότητα, με τις παλινωδίες της κυβέρνησης, οι φασίστες εμφανίζονται στο ρόλο του ρυθμιστή, καθώς πιέζουν την κυβέρνηση, αντιδρώντας στην «άδικη δίωξη» που τους στοχεύει. Με δυο λόγια, οι μέχρι σήμερα χειρισμοί στο όνομα του αντιρατσιστικού νόμου προσφέρουν εξαιρετικές υπηρεσίες στους ρατσιστές και τους φασίστες. Ας δούμε όμως την ουσία του προβλήματος.

Οι νόμοι και η εφαρμογή τους Μια γενική αρχή για τη νομοθεσία του αστικού κράτους λέει πως υπάρχουν κάθε είδους διατάξεις. Όμως εφαρμόζονται κατά περίπτωση, με τρόπο που κάθε φορά βολεύει την οικονομική εξουσία και τους μηχανισμούς που την υπηρετούν. Η μόνη περίπτωση αυτή η γενική αρχή να ανατραπεί είναι το κίνημα να αναγκάσει τους «από πάνω» για το αντίθετο. Τυπικά παραδείγματα προσαρμογής των νόμων στις ανάγκες των «από πάνω» είναι η εφαρμογή τεσσάρων επιστρατεύσεων σε απεργούς το τελευταίο διάστημα, με βάση νομοθεσία που επικαλείται έκτακτες συνθήκες (πόλεμο, φυσικές καταστροφές ή κίνδυνο για τη δημόσια υγεία). Στην πρόσφατη περίπτωση των καθηγητών έφτασαν στο γελοίο σημείο να επικαλούνται ως πρόβλημα δημόσιας υγείας την πιθανότητα «κλονισμού της ψυχικής υγείας των μαθητών». Παρ’ όλα αυτά για το Συμβούλιο της Επικρατείας η προφανής αβασιμότητα αυτού του επιχειρήματος δεν ήταν αρκετή για να αναστείλει την επιστράτευση, αποδεχόμενο τα ασφαλιστικά μέτρα της ΟΛΜΕ. Από την άλλη μεριά, την ώρα που η μνημονιακή ανεργία και η φτώχεια οδηγεί κόσμο να ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει ή να αυτοκτονεί, αυτά δεν αποτελούν πρόβλημα δημόσιας υγείας, ώστε να χαριστούν δάνεια στους φτωχούς ή να επιταχθούν αποθήκες εταιριών τροφίμων και να μοιραστούν δωρεάν τρόφιμα στους άπορους.

Αντιρατσιστική νομοθεσία Οι αντιρατσιστικοί νόμοι δεν ξεφεύγουν από αυτόν το γενικό κανόνα. Μέχρι σήμερα το ελληνικό κράτος δεν στερούνταν αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Ο νόμος 927/1979 και το άρθρο 39 παρ. 4 του νόμου 2910/2001 δεν περιείχαν τόσο βαριές ποινές, ούτε συμπεριλάμβαναν όλες τις εκδοχές του σχεδίου νόμου Ρουπακιώτη. Μπορούσαν όμως κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν σε χιλιάδες καταγεγραμμένες ρατσιστικές επιθέσεις και ιδιαίτερα σε μερικές δεκάδες γνωστούς δράστες (οι περισσότεροι χρυσαυγίτες) που παραπέμπονται στα δικαστήρια. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτών όμως, οι ρατσιστές δράστες δεν κατηγορήθηκαν με βάση το ρατσιστικό τους κίνητρο. Έτσι αφήνεται ορθάνοιχτο το παράθυρο να τη σκαπουλάρουν, επικαλούμενοι μονίμως παραμύθια πως δέχτηκαν πρώτοι επίθεση από τα θύματά τους, πως σκότωσαν άνθρωπο γιατί τους έκλεισαν το δρόμο μετανάστες και αυτοί εκνευρίστηκαν, συνεπλάκησαν κλπ. Ακόμα και οι εγκληματίες μπράβοι της Μανωλάδας επικαλέστηκαν την αυτοάμυνα. Κατά διαβολική «σύμπτωση», τις μόνες περιπτώσεις εφαρμογής των υπαρχόντων αντιρατσιστικών διατάξεων, που ισχύουν για δεκαετίες, τις είχαμε μεσούσης της συζήτησης για το νέο αντιρατσιστικό νόμο μόλις πριν λίγες εβδομάδες σε δύο περιπτώσεις φασιστών. Πρόκειται για τραγικές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα της συγκάλυψης του χαρακτήρα των φασιστικών εγκλημάτων από αστυνομία και δικαστικές αρχές. Ούτε καν στην οφθαλμοφανή περίπτωση των ρατσιστών φονιάδων του Σαχζάντ Λουκμάν στα Πετράλωνα, που ομολόγησαν τη δολοφονία και

είχαν στο σπίτι τους πάκα με φυλλάδια της Χρυσής Αυγής, η δίωξη δεν συμπεριέλαβε ρατσιστικό κίνητρο. Στην πραγματικότητα, η ανοχή και κάλυψη των επιθέσεων των Χρυσαυγιτών από «Προστάτες του Πολίτη», σε αντίθεση π.χ. με το ανελέητο κυνηγητό των μεταναστών στα πλαίσια του «Ξένιου Δία», αποτελεί συστατικό στοιχείο της δράσης των υπαλλήλων του κ. Δένδια, που σε μεγάλα ποσοστά ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με την ψήφιση κάποιου αυστηρότερου αντιρατσιστικού νόμου. Το ίδιο ισχύει και για τα δικαστήρια που ως τώρα έχουν εκδώσει χιλιάδες αποφάσεις απέλασης μεταναστών. Στους μετανάστες κατηγορούμενους για ποινικές υποθέσεις εξαντλούν την αυστηρότητά τους, γεμίζοντας τις φυλακές από ανθρώπους με πολυετείς καθείρξεις. Όμως στην περίπτωση π.χ. του μαχαιρώματος πρόσφυγα, στην οποία εμπλέκεται η Χρυσαυγίτισσα Σκορδέλη, της έχουν ήδη δοθεί εφτά αναβολές και κυκλοφορεί ελεύθερη. Ο Κασιδιάρης αθωώθηκε για το μαχαίρωμα μεταπτυχιακού φοιτητή, καθώς αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία αυτοπτών μαρτύρων, ενώ Χρυσαυγίτης στη Βέροια, που έκανε γυαλιά καρφιά καφενείο, καταδικάστηκε σε ελαφρύτερη ποινή από τον αμυνόμενο καφετζή. Ο κατάλογος δυστυχώς είναι μακρύς...

Υποκρισία Το έδαφος στο οποίο κινούνται η εκτελεστική και δικαστική εξουσία το καθορίζουν οι ρατσιστικές πολιτικές κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, που γεμίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης με χιλιάδες αθώους μετανάστες και ο απροκάλυπτος ρατσισμός των ΜΜΕ, που βρίζουν νυχθημερόν τους εγκληματίες «λαθρο»μετανάστες.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 22 Μάη 2013

το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο Αν εφαρμοζόταν η διάταξη του νόμου Ρουπακιώτη περί ποινικής ευθύνης για «πρόκληση μίσους με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία» κλπ, πολλά στελέχη της ΝΔ θα έπρεπε να βρίσκονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου, με προεξάρχοντες τους Κρανιδιώτη, Ψωμιάδη και σία. Το ίδιο θα ίσχυε για πολλούς ταγούς της ορθοδοξίας, που εξαπολύουν κηρύγματα μίσους κατά των μουσουλμάνων και άλλων «αιρετικών», όπως π.χ. οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Αξιωματικοί του στρατού θα έπρεπε να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη για ρατσιστικά τραγούδια του τύπου «το αίμα σου θα χύσω γουρούνι αλβανέ», που χρησιμοποιούν στην εκπαίδευση των φαντάρων ή όπως εκείνα που τραγουδούσαν οι ΟΥΚάδες σε παρέλαση στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια. Στην πραγματικότητα το ρατσιστικό μίσος αποτελεί τμήμα του αναγκαίου πολυεπίπεδου εθνικιστικού ντοπαρίσματος του νεοελληνικού έθνους-κράτους και αυτή είναι η πραγματική αιτία που οι αντιδράσεις της Χρυσής Αυγής και των ακροδεξιών της ΝΔ πιάνουν τόπο στο επιτελείο Σαμαρά. Γι’ αυτό άλλωστε 84 βουλευτές της ΝΔ κατέθεσαν πρόσφατα ρατσιστικό σχέδιο ρύθμισης περί αποκλεισμού των «αλλογενών Ελλήνων» από τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, ακολουθώντας κατά πόδας τη Χρυσή Αυγή. Επιπρόσθετα, οι σχέσεις αγάπης της ΝΔ με το εκλογικό ακροατήριο των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής δεν πρέπει να διαταραχθούν. Γι’ αυτό οι τρεις βουλευτές της ΝΔ που ψήφισαν –τάχα εκτός γραμμής– ενάντια στην άρση ασυλίας του Κασιδιάρη, αυξήθηκαν πρόσφατα σε καμιά 50ριά που ψήφισαν υπέρ της άρσης ασυλίας του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τατσόπου-

λου, μετά από μήνυση και αγωγή εναντίον του από Χρυσαυγίτες. Η θεωρία των δύο άκρων επιχειρεί να καλύψει πολιτικά την καραμπινάτη ακροδεξιά στροφή της ΝΔ. Γι’ αυτό ο Κεδίκογλου έφτασε να κατηγορεί τις προηγούμενες μέρες τον ΣΥΡΙΖΑ για «πρακτικές Χρυσής Αυγής», με αφορμή την αποβολή του νεοναζί βουλευτή Ηλιόπουλου από τον αντιπρόεδρο της βουλής Δραγασάκη. Γι’ αυτό ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ Τραγάκης, σε πρόσφατες δηλώσεις του, «υπερασπίστηκε» τον αντιρατσιστικό νόμο, λέγοντας ψέματα πως «με βάση το νόμο αυτό θα μπορούσαν να διωχθούν οι αναρχικοί που κατέλαβαν το πανεπιστήμιο και κατέβασαν την ελληνική σημαία, ανεβάζοντας την αναρχική». Βλέποντας όλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ως αβάσιμους τους φόβους του ΚΚΕ πως ο νόμος Ρουπακιώτη μπορεί να ανοίξει την πόρτα για ποινικοποίηση των ιδεών και της Αριστεράς στο άμεσο μέλλον.

Κίνημα Το μαζικό κίνημα είναι η μόνη πραγματική δύναμη που μπορεί να σταματήσει τις ρατσιστικές επιθέσεις, να απομονώσει όσους «διεγείρουν σε βιαιοπραγίες ή μίσος» και να αναγκάσει τους φασίστες της Χρυσής Αυγής να κρυφτούν προς το παρόν στα γραφεία τους και στο μέλλον στα σπίτια τους. Αυτό ήδη έχει γίνει σε εκατοντάδες περιπτώσεις ανά τη χώρα, όπου οι Χρυσαυγίτες εμποδίστηκαν να χρησιμοποιήσουν τα νοσοκομεία, τους δρόμους και τις πλατείες μας, για να σπείρουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο από μαζικές κινητοποιήσεις κατοίκων, εργαζομένων και νέων.

Παρά το γεγονός, βέβαια, πως η αστυνομία όχι μόνο δεν χρησιμοποίησε τις υπάρχουσες αντιρατσιστικές διατάξεις για να σταματήσει τους Χρυσαυγίτες, αλλά αντιθέτως πολλές φορές συντάχθηκε μαζί τους ενάντια στους αντιφασίστες, όπως στην περίπτωση των βασανισμών των 15 στη ΓΑΔΑ. Το κίνημα χρειάζεται να ενισχυθεί και να διευρυνθεί και αποτελεί τη μόνη εγγύηση πως και η αστυνομία και οι δικαστές θα αναγκάζονται να μην καλύπτουν ρατσιστικά εγκλήματα. Η Αριστερά οφείλει να δώσει πολύ μεγαλύτερη σημασία σε αυτόν τον παράγοντα, παρά στη θεσμική κατοχύρωση του «αντιρατσισμού». Απέναντι στους Κασιδιάρηδες, αλλά και σε κάθε είδους Κρανιδιώτες, Σταμάτηδες και Μπαλτάκους μέσα στη βουλή, η Αριστερά θα μπορούσε ακόμα και να ψηφίσει επί της αρχής έναν αντιρατσιστικό νόμο (αν πρόκειται πραγματικά για τέτοιον) για να δώσει το πολιτικό στίγμα της αντιπαράθεσης με την ακροδεξιά πολυκατοικία. Όμως την ίδια ώρα θα χρειαστεί να καταγγέλλει την τρικομματική κυβέρνηση για κάλυψη-απόκρυψη των φασιστών, για ρατσισμό και γενοκτονία κατά των φτωχών και των εργαζομένων. Απαιτείται από την Αριστερά άμεσα να καταπολεμήσει τις εγγενείς αυταπάτες τμημάτων της σε σχέση με τη δυνατότητα απάντησης στο φασισμό από ένα υποτιθέμενο δημοκρατικό τόξο που θα αναπτυχθεί τάχα μαζί με μνημονιακούς σοσιαλφιλελεύθερους (ΠΑΣΟΚ–ΔΗΜΑΡ) και ανύπαρκτους «φιλελεύθερους» της ακροδεξιάς ΝΔ. Το θρίλερ του αντιρατσιστικού νόμου αποδεικνύει χωρίς καμία αμφισβήτηση πόσο μακριά νυχτωμένες είναι αυτές οι θεωρίες.

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Στην πολύπαθη περιοχή της Αχαρνών συνελήφθησαν δυο ακροδεξιοί, οι οποίοι κατηγορούνται ότι τα ξημερώματα της Τρίτης, 14 Μαΐου 2013, πυρπόλησαν μαζί με συνεργούς τους το μπαρ αλλοδαπού στην οδό Λεμεσού 14, σπάζοντας τη τζαμαρία του και περιλούζοντάς το με εύφλεκτο υλικό. Οι δύο συλληφθέντες των ρατσιστικών ταγμάτων εφόδου είναι οι «αθώοι κάτοικοι» που είχαν ξυλοφορτωθεί από αντιφασίστες κατά την αντιφασιστική μοτοπορεία στις 30/9/2012. Τα μπουμπούκια της περιοχής πέριξ της Αχαρνών αφέθηκαν τελικώς ελεύθερα μετά τον ορισμό τακτικής δικάσιμου, με τον εισαγγελέα να τους ασκεί δίωξη σε βαθμό πλημμελήματος, παρότι σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για τα αδικήματα του εμπρησμού από πρόθεση και φθορά ξένης περιουσίας. Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν μας έκανε εντύπωση! NNN Μεγάλη έκπληξη περίμενε τους χρυσαυγίτες στο Αγρίνιο στις 19 Μάη. Έκαναν το λάθος να θελήσουν να καταθέσουν στεφάνι, αλλά τους περίμενε σύσσωμη η Αριστερά και οι αντιφασιστικές κινήσεις της περιοχής, για να τους εμποδίσουν. Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» ήταν η οργάνωση που είχε κάνει δημόσια έκκληση για αντιφασιστική συγκέντρωση στην Πλατεία Αγίου Κωνσταντίνου. NNN Η πορεία, την Κυριακή 19/5, στην Πάτρα ενάντια στο φασισμό, την καταστολή και τις συγκεντρώσεις μίσους της Νεοναζιστικής Συμμορίας Χρυσής Αυγής ήταν μαζικότατη, με παρουσία 700 ατόμων. Ήταν μια πολιτική κινητοποίηση που κύλησε ομαλά και με ιδιαίτερο παλμό. Η ενωμένη δράση της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου έδωσε μια πολύ καλή απάντηση, διαψεύδοντας τις φήμες που πρόβαλαν την σύγκρουση σαν αυτοσκοπό. NNN

«Θα πεθάνουμε εδώ μέσα» Της Έλενας Παπαγεωργίου

Αυτή είναι η κραυγή απελπισίας των μεταναστών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας. Το Σάββατο, 18 Μάη, βρεθήκαμε δίπλα τους. Ήταν 2.000 άνθρωποι γαντζωμένοι στα σύρματα. Μόλις μας είδαν ήρθαν προς το μέρος μας για να μας μιλήσουν, να μας πουν το παράπονο τους. Ο ένας ήταν 10 χρόνια στην Ελλάδα, δούλευε 10 χρόνια στη Μύκονο. Ξαφνικά τον έπιασαν και δεν ξέρει πόσο ακόμη θα μείνει εκεί μέσα. Άλλος ήταν 7 χρόνια και άλλος 5. Άνθρωποι που δεν ήρθαν χτες, που έχουν ζήσει, έχουν δουλέψει, είχαν ένσημα, ξαφνικά βρίσκονται πίσω από τα σίδερα, γιατί δεν μπορούν να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους. Οι συνθήκες κράτησης είναι άθλιες. Σε κάθε κοντέινερ μένουν 8 άτομα με δύο τουαλέτες. Πλυντήρια έφεραν πριν από μία εβδομάδα. Τώρα πλένουν τις κουβέρτες, τις μολυσμένες από ψώρα. Τα ρούχα τους δεν έχουν πού να τα πλύνουν. Το φαγητό είναι λιγοστό. Ακόμη και το ψωμί είναι λίγο. Μας έδειξαν το χθεσινό φαγητό: φακές με τρεις στάλες λάδι μέσα κι ένα πορτοκάλι πολύ μικρό. Πώς να χορτάσουν;

Είπαμε στους αστυνομικούς ότι τα δικαιώματά τους πρέπει να είναι αναρτημένα έτσι, ώστε να μπορούν οι κρατούμενοι να τα βλέπουν. Ρωτήσαμε αν υπάρχουν γιατροί. Μας είπαν ότι έρχεται η «Ιατρική Παρέμβαση» και τους φροντίζει. Ρωτήσαμε πώς επικοινωνούν με τον έξω κόσμο. Μας είπαν ότι υπάρχουν δύο(!) καρτοτηλέφωνα και μια φορά το μήνα τους δίνουν ένα-δύο κινητά για να μπορέσουν να μιλήσουν με τις οικογένειές τους. Κάποιος μας είπε ότι έχει να μιλήσει με τους δικούς του 5 μήνες… Κάποιοι μας είπαν ότι έδωσαν σε αστυνομικούς 400 ευρώ για να τους αγοράσουν εισιτήρια για Νορβηγία και Ιταλία,

γιατί δικαιούνται να πάνε εκεί, δεν πήραν ποτέ απόδειξη και παραμένουν εκεί μέσα… Άλλοι, μετά από πολύμηνη κράτηση, απελάθηκαν, ενώ άλλοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Τρεις ήταν από την Ερυθραία. Μα αφού εκεί η κατάσταση είναι εμπόλεμη, γιατί τους κρατάνε, αφού δεν μπορούν να τους απελάσουν; Είδαμε τρεις ανήλικους. Γιατί τους κρατούν εκεί μαζί με τους άλλους; Κι όλοι μας είπαν: «Ευτυχώς εδώ δεν μας δέρνουν οι αστυνομικοί»… Δεν ξέρω αν κατάφερα να περιγράψω αυτό που έζησα, όμως πραγματικά ντράπηκα… και πείσμωσα. Τα κολαστήρια αυτά πρέπει να κλείσουν!

Το Σάββατο, 18 Μάη, η ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής πραγματοποίησε εξόρμηση στους δρόμους της Νίκαιας και του Κορυδαλλού, με περίπου 30 μέλη της. Στη φασιστοπαρέλασή τους συνάντησαν στην πλατεία Αγ. Γεωργίου Κορυδαλλού σύντροφο του ΣΥΡΙΖΑ Κορυδαλλού και της ΚΑΡ, τον αναγνώρισε ο επικεφαλής τους, ο οποίος συμμετείχε στο φασιστικό χτύπημα εναντίον συντρόφων μας πριν από 3 εβδομάδες. Τον έδειξε στην ομάδα τους, λέγοντας, «ήταν κι αυτός μαζί με τους άλλους που τους την είχαμε πέσει». Οι τραμπούκοι επιχείρησαν να κινηθούν εναντίον του με τις παλουκοσημαίες τους, αλλά μιας και ήταν μέρα μεσημέρι σε κατάμεστη πλατεία και κόσμο γύρω, τους σταμάτησε ο επικεφαλής τους, μετρώντας προφανώς τις συνέπειες. Η απόπειρα εκφοβισμού δεν περνάει, όμως είναι ηλίου φαεινότερο πως η αντιφασιστική δράση στη Νίκαια απαιτεί συνέχεια, συντονισμό και διεύρυνση. NNN Το Σάββατο, 25 Μάη, στις 6 μμ στην ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 1ος όροφος) το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα: «Μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα της κρίσης: μέτωπα, προβλήματα και αγώνες», με ομιλητές τους Χαλίντ Ν. (Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών), Αγγελική Σεραφείμ (Ομάδα δικηγόρων για τα δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών) και Γιάννη Μουζάλα (Γιατροί του Κόσμου). Η εκδήλωση γίνεται στη μνήμη του εθελοντή του Κυριακάτικου και της Ομάδας Δικηγόρων, Σαράντη Θεοδοσίου.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

22 Μάη 2013

www.dea.org.gr

Μαζικός αγώνας για να τους σταματήσουμε

Όχι στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ Του Θοδωρή Πατσατζή

Μ 

ε πρόσχημα για πολλοστή φορά την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας η συγκυβέρνηση προχωράει την ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού, όπως αυτό της ηλεκτρικής ενέργειας, στο οποίο πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι. Στη,ν πραγματικότητα η συγκυβέρνηση προχωράει στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ εφαρμόζοντας τις προσταγές της μνημονιακής πολιτικής και προσπαθώντας να ικανοποιήσει τα αιμοβόρα κοράκια της αγοράς που ετοιμάζονται να ξεσκίσουν τις σάρκες της κερδοφόρας επιχείρησης, όπως ο Μυτιληναίος, ο Κοπελούζος, η Gazprom (Ρωσία), αλλά και γερμανικές εταιρείες. Το εργατικό κίνημα και οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ χρειάζεται έγκαιρα να οργανώσουμε την απάντησή μας. Δεν θα τους περάσει!

Το σχέδιο ιδιωτικοποίησης Το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ θα ολοκληρωθεί σε τρία στάδια, ως στις αρχές του 2016 το αργότερο. Το υπουργείο Περιβάλλοντος ως τα τέλη Μάη θα προχωρήσει τις διαδικασίες του πλήρους ιδιοκτησιακού διαχωρισμού του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) από τη ΔΕΗ, προκειμένου τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο να δημοσιευτεί η διεθνής πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τον επενδυτή που θα αποκτήσει, μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου, μερίδιο ως το 49% και το μάνατζμεντ της εταιρείας. Στόχος είναι η διαδικασία να τελειώσει φέτος το Δεκέμβριο, ώστε αμέσως μετά να προχωρήσουν και οι άλλες δύο φάσεις που θα παραδώσουν ολοκληρωτικά την ηλεκτρική ενέργεια στα αρπακτικά της αγοράς. Η πρώτη κρίσιμη μάχη είναι αυτή της πλήρους ιδιωτικοποίησης του δικτύου μεταφοράς της ΔΕΗ (ΑΔΜΗΕ) που προβλέπεται να ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2013. Αν δεν περάσει, τότε η ιδιωτικοποίηση δεν θα γίνει ποτέ. Η συγκυβέρνηση, για να αιτιολογήσει την ιδιωτικοποίηση, μιλάει για την υποχρέωσή της να ανοίξει την αγορά ενέργειας. Λέει απροκάλυπτα ψέματα. Η αγορά της ενέργειας έχει ήδη ανοίξει στην Ελλάδα, όπου ήδη λειτουργούν με ιδιωτική κατοχή 7 μονάδες παραγωγής φυσικού αερίου, με εγκατεστημένη ισχύ 2635 MW, και οι οποίες το 2012 πούλησαν το 32,3% της ζητούμενης ενέργειας. Επίσης σε ιδιώτες ανήκει το 95% της εγκατεστημένης ισχύος από τα αιολικά πάρκα αλλά και το

100% της εγκατεστημένης ισχύος στα φωτοβολταϊκά πάρκα. Όσο για την ηλεκτρική ενέργεια υπήρχε απελευθέρωση της εμπορίας με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, με τις ENERGA και HELLAS POWER να παίρνουν 201.000 πελάτες και τελικά να αρπάζουν τα χρήματα και να φεσώνουν τη ΔΕΗ. Η κυβέρνηση επιχαίρει ότι τα έσοδα από την πώληση της ΔΕΗ θα φτάσουν τα 3 δισ. ευρώ. Πρώτον, τα λεφτά αυτά προδιαγράφουν ένα σκανδαλώδες ξεπούλημα της ΔΕΗ, όταν το Βέλγιο που είναι χώρα μικρότερη της Ελλάδας κοστολογεί τη δική του δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού στα 70 δισ. ευρώ. Δεύτερον, η ΔΕΗ δεν πρέπει να πουληθεί, όσο μεγάλη και αν είναι η τιμή. Ο πιο βασικός λόγος που δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί η ηλεκτρική ενέργεια είναι ότι ο ηλεκτρισμός είναι ένα δημόσιο αγαθό στο οποίο πρέπει όλοι να έχουν πρόσβαση. Και αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί ούτε το μνημόνιο, ούτε η κυβέρνηση, ούτε κανένας ιδιώτης που θα επιχειρήσει να αγοράσει τη ΔΕΗ. Πρώτο γιατί ο ιδιώτης θα προχωράει άμεσα σε διακοπές ρεύματος, γιατί το μόνο που θα τον νοιάζει θα είναι το κέρδος του. Και αυτό θα συμβαίνει σε μια χώρα που ήδη οι μισθοί έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο στο 30%, ποσοστό αντίστοιχο της καλπάζουσας ανεργίας. Δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στα νοικοκυριά θα εκτοξευθεί στα ύψη. Άρα πρόσβαση στο δικαίωμα της ηλεκτρικής ενέργειας δεν θα έχουμε όλοι, παρά μόνο αυτοί που και τώρα έχουν προνόμια: οι

Η Αριστερά οφείλει να οργανώσει έγκαιρα τη συμπαράσταση, δίνοντας ξεκάθαρη πολιτική στήριξη μεγαλοβιομήχανοι που πληρώνουν για τα κάτεργά τους μειωμένα τιμολόγια. Για όσους έχουν διαφορετική άποψη ας ρίξουν μια μάτια στο τι έγινε σε διάφορες άλλες χώρες. Πιο διδακτικό είναι το παράδειγμα της Βρετανίας.

Το παράδειγμα Το 1990 η Βρετανία προχώρησε στην αναδιάρθρωση και ιδιωτικοποίηση της CEGB, της βρετανικής Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Η αναδιάρθρωση περιελάμβανε το σπάσιμο της CEGB σε τέσσερις εταιρείες (εκ των οποίων οι τρεις πρώτες ιδιωτικοποιήθηκαν άμεσα): τη National Power και την PowerGen, που ανέλαβαν τα γεωθερμικά εργοστάσια, τη National Grid, που ανέλαβε το δίκτυο υψηλής τάσης, και τη Nuclear Electric, που ανέλαβε τους πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής. Μέσα σε 6 χρόνια τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας εκσυγχρονίστηκαν και η παραγωγικότητα της εργασίας υπερδιπλασιάστηκε. Η εγκατεστημένη ισχύς αυξήθηκε κατά 9,5 MW που αντιστοιχούσε στο 20% της ζήτησης σε περιόδους αιχμής. Παράλληλα με τις ανωτέρω επενδύσεις, η χρήση του άνθρακα,

που αποτελούσε τη βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αντικαταστάθηκε σε σημαντικό βαθμό από το πολύ οικονομικότερο φυσικό αέριο. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το κόστος παραγωγής ηλεκτρισμού στη Βρετανία να μειωθεί κατά 50%. Και οι καταναλωτές; Σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας (http://rru. worldbank.org/documents/ publicpolicyjournal/124newbe.pdf), οι εταιρείες ηλεκτρισμού κέρδισαν από όλη αυτή την ιστορία 9–11 δισ. ευρώ, σε σημερινές ισοτιμίες, ενώ οι τιμές παρέμειναν αδικαιολόγητα υψηλές και τα «ενεργειακώς φτωχά» νοικοκυριά (αυτά που αναγκάζονται να δαπανούν πάνω από το 10% των εισοδημάτων τους σε λογαριασμούς ενέργειας) αυξήθηκαν από 2 σε 3,5 εκατ. νοικοκυριά. Οι καταναλωτές έχασαν κάπου 1,4–5 δισ. ευρώ μέσα σε μία εξαετία!

Αντίσταση Η κυβέρνηση πρέπει να μας βρει απέναντί της, όπως αυτή του Μπορίσοφ στη Βουλγαρία, όπου οι διαδηλωτές την έριξαν ζητώντας την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας και την εκδίωξη των ξένων εταιρειών, μετά από αυξήσεις τιμολογίων, που έφτανα και το 13%. Εδώ είμαστε ένα βήμα πιο μπροστά γιατί η ιδιωτικοποίηση δεν έχει γίνει. Η εμπειρία από τις παλιότερες μάχες των εργαζομένων στη ΔΕΗ, αλλά και από την πρόσφατη μάχη των καθηγητών, αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση, η τρόικα και οι καπιταλιστές θα κάνουν τα πάντα για να ιδιωτικοποιήσουν τη ΔΕΗ: θα ρίξουν τόνους

λάσπης από τα μεγαλοκάναλα ή θα ξεθάψουν από το συρτάρι πραγματικά αμαρτωλές ιστορίες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, που σε μεγάλο βαθμό είχε επιβάλλει η ΠΑΣΚΕ και στη ΔΕΗ. Όμως, αν το κόστος είναι να μην μπορούμε μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία που μας επιβάλλει το μνημόνιο να έχουμε και ρεύμα, αυτό είναι αρκετός λόγος για να ξεσηκωθούμε. Να δημιουργήσουμε έγκαιρα κοινές επιτροπές αγώνα με τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ, που στην πλειοψηφία τους είναι χτυπημένοι εξίσου με όλους μας από το μνημόνιο και τις περικοπές σε μισθούς και δικαιώματα. Να μην τους αφήσουμε μόνους τους στη μάχη. Η Αριστερά οφείλει να οργανώσει έγκαιρα τη συμπαράσταση στους εργαζόμενους της ΔΕΗ, παίρνοντας ψηφίσματα από συλλόγους και φορείς, από άλλα εργατικά σωματεία, από όλο τον κόσμο, δίνοντας ξεκάθαρη πολιτική στήριξη στους αγώνες τους και δηλώνοντας χωρίς ενδοιασμούς ότι σε περίπτωση δικής της κυβέρνησης θα επανακρατικοποιήσει τη ΔΕΗ χωρίς να αποζημιώσει τους ιδιώτες, θα επαναπροσλάβει όσους εργαζόμενούς της έχουν απολυθεί, θα μειώσει την τιμή του ρεύματος για τους εργαζόμενους και θα διαθέτει δωρεάν ρεύμα σε ανέργους και ευπαθείς ομάδες. Ότι θα κόψει τα προνόμια των μεγαλοβιομηχάνων, επιβάλλοντας αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος που πληρώνουν τα εργοστάσια, και θα προχωρήσει στην αναβάθμιση των μονάδων και του δικτύου της ΔΕΗ με στόχο την πλήρη ενεργειακή επάρκεια για τον πληθυσμό της χώρας.

ΕΑ 290  

Εργατική Αριστερά τ.290 (22 Μάη 2013)

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you