Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 287

6 μ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

3 Απρίλη 2013 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

7

15

12

13

ΚΚΕ: Η υπόγεια φωτιά σιγοκαίει

Χρυσαυγίτες: Οι καλύτεροι φίλοι των αφεντικών

Αλλαγή τοπίου στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η κρίση στην Κορέα

Ευρωζωνη Όχι στα μνημόνια Καμιά θυσία για χρέος και ευρώ

Σε πολύ δυσμενέστερο τοπίο, μετά την Κύπρο μαζί με την τρόικα ξανάρχεται η κρίση

Νέα μέτρα ή ανατροπή; Οι εξελίξεις στην Κύπρο ανοίγουν μια νέα σελίδα σχετικά με τους χειρισμούς της κρίσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οι οικονομικές –και κατά συνέπεια οι πολιτικές– εξελίξεις παίρνουν ταχύτερο ρυθμό. Κανείς δεν μπορεί πλέον να προβλέψει με ασφάλεια ποιες θα είναι οι επόμενες απαιτήσεις της τρόικας και των δανειστών. Αυτό που μπορεί με σιγουριά να προβλεφθεί είναι ότι η απόκρουση των σχεδίων τους ταυτίζεται με πολιτικές και οικονομικές ανατροπές μεγάλης κλίμακας, όπως η ακύρωση των μνημονίων, η παύση πληρωμής στους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους για το χρέος, η αντιστροφή της λιτότητας με άμεσα μέτρα υπεράσπισης των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών (σελ. 7,8,9).

Νοσοκομεια Να σώσουμε τη δημόσια Υγεία

Μπροστά στην κατάρρευση των νοσοκομείων και με το 40% του πληθυσμού αποκλεισμένο από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λόγω της κρίσης και των μνημονιακών περικοπών, πυκνώνουν οι κοινές δράσεις αντίστασης των σωματείων των υγειονομικών, μαζί με συλλογικότητες κατοίκων. Στο ΓΝ Πατησίων, στον Ευαγγελισμό, στο Αττικό κ.α. οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων και οι τοπικές κοινωνίες, με δυναμικές κινητοποιήσεις, χτίζουν «ασπίδα προστασίας» για την υπεράσπιση της δημόσιας Υγείας. Ο πολλαπλασιασμός τέτοιων παραδειγμάτων και η ενίσχυση ανάλογων δράσεων από την Αριστερά είναι βασική προϋπόθεση για να σταματήσουμε τη διάλυση των δημόσιων δομών Υγείας και για να διεκδικήσουμε δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους-ες (σελ. 4).

Να τους ρίξουμε, πριν την καταστροφή Την επομένη της κυπριακής καταστροφής, η τρόικα έρχεται ξανά στην Αθήνα.

ιδέες για άλλα φορομπηχτικά μέτρα ή για νέες μειώσεις στις συντάξεις.

της άγριας λιτότητας και της υποταγής στους δανειστές.

Από τους «λογαριασμούς» της συμφωνίας των δανειστών με την κυβέρνηση Σαμαρά λείπουν από 2,4 δισ. ως 4 δισ. ευρώ. Η λογική του Μνημονίου 3 είναι αμείλικτη: το «κενό» αυτό πρέπει να καλυφθεί με νέα μέτρα, έστω και αν η κοινωνία έχει ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής.

Η κυβέρνηση ετοιμάζει την παραδοσιακή υποδοχή των απαιτήσεων των δανειστών. Αρχικά έκφραση δυσφορίας, μετά εκδήλωση τάσεων διαπραγμάτευσης και –τελικά– υποταγή. Είναι η άθλια επικοινωνιακή τακτική που μόνο στόχο έχει τη διαφύλαξη της ψηφοθηρικής ικανότητας των κυβερνητικών κομμάτων.

Η υπόθεση αυτή γίνεται εξαιρετικά επείγουσα για χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους που έχουν φτάσει στα όρια της επιβίωσης. Γίνεται εξαιρετικά επιτακτική, γιατί έχει πλέον αποδειχθεί ότι η υποταγή στα μνημόνια οδηγεί σε ένα καταστροφικό σπιράλ νέων και νεότερων μέτρων, που με μηνιαίο ρυθμό καταστρέφουν τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά μας.

Η καμπάνα χτυπά για τις απολύσεις στο δημόσιο (30.000 είναι, λέει, το κατώτερο όριο της τρόικας), για την ανανέωση του «χαρατσιού» που θα έληγε, τάχα, το 2012, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστούν

Δεν πρέπει να τους αφήσουμε. Με τους αγώνες μας οφείλουμε να δώσουμε στο Σαμαρά την απάντηση που του αρμόζει: Να φύγουν τώρα! Να πέσει η κυβέρνηση

Ολοφάνερα, η μόνη εναλλακτική λύση είναι οι αγώνες και το πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς για την ανατροπή.


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

óôá óýíôïìá... Σε 2,4-4 δισ. ευρώ υπολογίζεται το «χρηματοδοτικό κενό» μεταξύ των συμφωνηθέντων με την τρόικα και των πεπραγμένων της τρικομματικής. Με βάση το Μνημόνιο 3 η συνέπεια είναι, σχεδόν, αυτόματη: Νέα μέτρα. Εκτός αν ο κόσμος βρει τη δύναμη να τους ανατρέψει. Σε κάθε περίπτωση βαδίζουμε προς νέα κρίση, με την «εκταμίευση» της δόσης Μαρτίου-Απριλίου καθόλου –μα καθόλου– διασφαλισμένη… NNN Σε αυτό το ήδη περίπλοκο τοπίο –με τις επιπτώσεις από την Κύπρο να μην έχουν ακόμα συνυπολογιστεί– να σου και το πρόβλημα με το γάμο μεταξύ Εθνικής και Γιούρομπανκ. Η τρόικα, λέει, έχει πρόβλημα και με τον τρόπο ανακεφαλαιοποίησης της νέας τράπεζας και με το μέγεθος του (σχετικά πάντα) κολοσσού που δημιουργείται. Το ζήτημα είναι «όχημα» για να τεθεί θέμα «κουρέματος» των καταθέσεων και στην Ελλάδα; Μήπως είναι η οδός για εύκολη «πώληση» της (νέας) Εθνικής στο μέλλον; NNN Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν. Και στα δύο, πάντως, ενδεχόμενα προκαλείται κρύος ιδρώτας στους κυβερνητικούς. Αν μάλιστα πρόκειται για το δεύτερο σενάριο, η παγωμάρα αφορά και μεγάλο τμήμα των ελλήνων καπιταλιστών, αφού οι επιχειρήσεις τους είναι υπερχρεωμένες στην Εθνική. NNN Το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο είναι κυριολεκτικά όμηρος στα χέρια της ολιγαρχίας του χρήματος, των τραπεζιτών και των δανειστών. Οι λίστες, που υποδεικνύουν διακομματική «εξυπηρέτηση» όλων από τις καταρρέουσες κυπριακές τράπεζες, είναι ένα πυρηνικό όπλο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης, αν και όταν αποφασίσει μια μεγάλη πολιτική «αναδιάρθρωση». Δυστυχώς το πρόβλημα αφορά –και μάλιστα πολύ– και το ΑΚΕΛ… NNN Όμως, ταυτόχρονα, η «διαπλοκή» εκθέτει σοβαρά και την ολιγαρχία, κυπριακή και ελληνική. Για παράδειγμα, ο αξιοσέβαστος κ. Βγενόπουλος της, κάποτε, ισχυρής Marfin. Σύμφωνα με τον Τύπο, η Βουλή, η Τράπεζα της Ελλάδος και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς γνώριζαν από το 2010 ότι «η συνέχεια της λειτουργίας του Ομίλου θέτει σε κίνδυνο το τραπεζικό σύστημα σε Ελλάδα και Κύπρο»! Πώς αντέδρασαν οι «θεσμοί» και οι θεματοφύλακες των αξιών του νεοφιλελευθερισμού; Ο Διοικητής της ΤτΕ, Γ. Προβόπουλος, απαντώντας στις προειδοποιήσεις, δήλωσε: «(οι ισχυρισμοί αυτοί) θα μπορούσαν, αν λάμβαναν δημοσιότητα, να είναι πολύ επικίνδυνοι». Με απλά λόγια, έκρυψε το πρόβλημα κάτω από το χαλί… NNN Την ώρα που η τρικομματική τρίζει επικινδύνως, ενώ ο Σαμαράς δεν φαίνεται –ακόμα;– αποφασισμένος για ανασχηματισμό, ο Βενιζέλος επείγεται να αναβαθμίσει την κυβερνητική εμπλοκή του ΠΑΣΟΚ μέσω «κορυφαίων» στελεχών. Μωραίνει Κύριος, ον βούλεται… NNN Μετά την επίσκεψη Ομπάμα, η κυβέρνηση του Ισραήλ αναγνώρισε ότι –ίσως– έγιναν κάποια επιχειρησιακά λάθη κατά την πολύνεκρη επίθεση στο Μαβί Μαρμαρά. Στην Αθήνα αυτό ερμηνεύτηκε ως ευρύτερη γεωπολιτική ανατροπή, ως κλείσιμο του χάσματος μεταξύ Ισραήλ-Τουρκίας. Και άρχισαν οι διαγκωνισμοί για το ποιος θα προσελκύσει ταχύτερα τους χασάπηδες του Νετανιάχου. Να δείτε που συντόμως θα δούμε και μέσα στην Αριστερά «αναλύσεις» που θα συνιστούν ως αντιιμπεριαλιστική καθαρότητα τη συμμαχία με το κράτος του Ισραήλ, δηλαδή τον παραδοσιακό «χωροφύλακα» του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή…

Προσυνεδριακή συζήτηση στο ΚΚΕ

Η υπόγεια φωτιά καίει… Του Αντώνη Νταβανέλλου

Γ 

ια «χιονοστιβάδα αμφισβήτησης» των θέσεων της ΚΕ κάνουν λόγο ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, φτάνοντας να παραδέχονται σε δημοσιογράφους τον «αιφνιδιασμό» της ηγεσίας μπροστά στην έκταση του φαινομένου. Η πολιτική ήττα του ΚΚΕ στις εκλογές του περασμένου Μάη-Ιούνη (όπου το κόμμα έχασε σχεδόν το 50% της επιρροής του) λειτούργησε σαν τη θρυαλλίδα στην έκρηξη της αμφισβήτησης, αλλά δεν αποτελεί την κύρια αιτία της. Γι’ αυτό και οι δικαιολογίες της ΚΕ (που, για άλλη μια φορά, ρίχνει τις ευθύνες στον κόσμο, κάνοντας λόγο για «εκλογικές αυταπάτες», γενικώς…) δεν πιάνουν τόπο. Οι διαφωνούντες έχουν ήδη αναδείξει βαθύτερα αίτια: την οργανωτική συρρίκνωση, την πτώση της κυκλοφορίας του «Ριζοσπάστη», το αδιέξοδο της τακτικής στο εργατικό κίνημα, τις απώλειες στη νεολαία… Κατά τη γνώμη μας, το πρόβλημα είναι ακόμα βαθύτερο: η ΚΕ του ΚΚΕ έχει συσσωρεύσει λάθη και αντιφάσεις που διαβρώνουν τη σταθερότητα του κόμματος, με αποτέλεσμα μια βαριά εκλογική ήττα που, με τη σειρά της, θέτει δικαιολογημένα το ζήτημα ανατροπής της ηγεσίας και της πολιτικής της.

Στάδια Η ΚΕ προσπαθεί να παρουσιάσει το 19ο ως το συνέδριο οριστικής εγκατάλειψης της ρεφορμιστικής στρατηγικής των «σταδίων», ως το συνέδριο που ολοκληρώνει την επιστροφή του ΚΚΕ στη στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης. Όμως, πόσο πειστική μπορεί να είναι αυτή η «στροφή», όταν η ίδια ηγεσία επαναφέρει την εμπιστοσύνη της στον Ν. Ζαχαριάδη, τον αρχιτέκτονα της στρατηγικής των «σταδίων» και Γραμματέα του ΚΚΕ, όταν αυτή η στρατηγική επιβλήθηκε βίαια στο κόμμα στη δεκαετία του ’30; Ακόμα χειρότερα, πώς συνδυάζεται αυτή η «στροφή» στη στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης με τη γενικότερη αποκατάσταση του σταλινισμού, όταν είναι γνωστό ότι η στρατηγική των σταδίων επιβλήθηκε στο παγκόσμιο κομουνιστικό κίνημα από το σταλινικό «κέντρο» του ΚΚΣΕ και της Κομιντέρν, μετά το 4ο Συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς, και τηρήθηκε ως το

θάνατο του Στάλιν, το 1953 (για να συνεχιστεί απαρέγκλιτα και από τους χρουτσοφικούς επιγόνους);

Γραμματέας του ΚΚΕ έσπευσε να παγώσει τον κόσμο, δηλώνοντας ότι «δεν πέφτουν έτσι οι κυβερνήσεις…».

Η θεωρητική παράδοση του Λένιν, του μπολσεβικισμού και της Γ΄ Διεθνούς στην επαναστατική της περίοδο, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για σύγχυση ανάμεσα στην προσήλωση στην επαναστατική στρατηγική και στην αναγκαία συγκεκριμενοποίησή της σε επαναστατική τακτική, με βάση τη συγκεκριμένη ανάλυση των συγκεκριμένων συνθηκών, σε κάθε περίοδο.

Πίσω από τους βερμπαλισμούς των Θέσεων, αυτές οι συγκεκριμένες πολιτικές τοποθετήσεις φανερώνουν ότι στην ηγεσία του Περισσού συνεχίζει να επιβιώνει η παράδοση π.χ. του εδαΐτικου συντηρητισμού που κατηγορούσε ως «ανυπόμονους» τους διαδηλωτές των Ιουλιανών του 1965, ή του πανικού που είχε προκαλέσει στις ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΚΚΕεσ. η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ –οι πραγματικοί εχθροί της Αριστεράς και του κόσμου της– επαναλαμβάνουν συχνά: «διαφωνούμε απόλυτα με το ΚΚΕ, αλλά το σεβόμαστε».

Μεταβατικό πρόγραμμα Τα μεταβατικά προγράμματα και οι μεταβατικοί πολιτικοί στόχοι –που σήμερα περιγελά ο κάθε Μεντρέκας– ήταν για τον Λένιν αναπόσπαστο τμήμα της φυσιογνωμίας των ΚΚ. Το μπολσεβίκικο κόμμα –για να παραμείνει πιστό στη στρατηγική της επανάστασης– έφτασε να υπερασπιστεί την κυβέρνηση Κερένσκι απέναντι στην απειλή του πραξικοπήματος του Κορνίλοφ. Αντίθετα η Αλ. Παπαρήγα, παρασυρόμενη από την τάση να συγκρουστεί μονομερώς με τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει φτάσει να προκαλεί τα βροντώδη χειροκροτήματα στη Βουλή από την πλευρά του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Την καλύτερη απόδειξη του ισχυρισμού ότι η τακτική του ΚΚΕ αποτελεί καρικατούρα συγκεκριμενοποίησης της επαναστατικής στρατηγικής έδωσε η στάση του κόμματος σε στιγμές μεγάλης κρίσης. Τον Δεκέμβρη του 2008, η Αλ. Παπαρήγα διάλεξε να δηλώσει ότι «στη δική μας επανάσταση, δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι». Την περίοδο της πολιορκίας της Βουλής από τους απεργούς και τους «αγανακτισμένους» (και την ώρα που έπεφτε νεκρός διαδηλωτής του ΠΑΜΕ από τα χημικά…), η

Η ηγεσία του ΚΚΕ, για να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση, έφτασε να κάνει λόγο για «αγράμματα στελέχη» του κόμματος. Όμως τη μεγαλύτερη ζημιά στο κόμμα έχουν κάνει οι θέσεις των «γραμματιζούμενων» οπαδών της σημερινής ηγεσίας. Όταν ο Μεντρέκας ή ο Μαΐλης χτυπιούνται στην ΤV, κραυγάζοντας ότι δεν έχουν καμία σχέση με την… Αριστερά, προκαλούν τη συνείδηση χιλιάδων και χιλιάδων ανθρώπων, που –ευτυχώς– αισθάνονται ότι αποτελούν τμήμα της «κόκκινης» πλευράς. Όταν στον «Ριζοσπάστη» φτάνει να περνά «διήγημα» που αντιμετωπίζει με συμπάθεια (τάχα από… ταξική σκοπιά) τον εργαζόμενο-αστυνομικό που, παρεμπιπτόντως, δολοφόνησε το 15χρόνο «αστόπαιδο», τότε δημιουργείται μια ανεξίτηλη κηλίδα που δεν ξεπλένεται με χιλιάδες «σεντόνια» μαρξιστικής ανάλυσης… Όταν η οικονομική κρίση αντιμετωπίζεται στον «Ριζοσπάστη», στον 902 και στην Τυποεκδοτική με μεθόδους

ανάλογες με εκείνες του Μπόμπολα και του Ψυχάρη, τότε τα τραύματα που προκαλούνται είναι δύσκολο να ξεχαστούν. Όλα αυτά μαζί προκαλούν τη χιονοστιβάδα της «αμφισβήτησης» στο ΚΚΕ. Και οι πολιτικές προοπτικές θα τα ενισχύσουν: γιατί στη βάση –και πολύ περισσότερο στον περίγυρο– του κόμματος, το αίτημα για κοινή δράση της Αριστεράς με στόχο την ανατροπή των μνημονίων και της βάρβαρης λιτότητας, εξακολουθεί να κατανοείται ως μια πολιτική πρόταση επιθυμητή και αναγκαία. Γι’ αυτό και η ηγεσία του ΚΚΕ θα εξακολουθεί να υποχωρεί και να αυτοπεριορίζεται.

Αντισεχταρισμός Δεν είναι τυχαίο ότι η απόρριψη του «σεχταρισμού» εμφανίζεται ως το ενοποιητικό στοιχείο όλων των φωνών της αντιπολίτευσης. Και σωστά. Γιατί αποτελεί προϋπόθεση για την ανασύνταξη τόσο του ΚΚΕ, όσο και όλης της Αριστεράς. Η ρήξη των δυνάμεων του ΚΚΕ με την πολιτική της «μοναχικής πορείας» θα άλλαζε τα δεδομένα στο κίνημα αντίστασης, αλλά και στην πολιτική Αριστερά (είτε στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Θα έδινε τις δυνατότητες να επιδιώξουμε νίκες εδώ και τώρα, θα έδινε στέρεα απάντηση στο ζήτημα των πολιτικών συμμαχιών, θα δημιουργούσε τα θεμέλια για ευρύτερη εργατική-λαϊκή συσπείρωση. Στις σημερινές συνθήκες, αυτό το βήμα θα ισοδυναμούσε με πλήρη αλλαγή των συσχετισμών, με τη δυνατότητα να υποστηριχτεί πραγματικά η «κόκκινη» εναλλακτική απέναντι στη βαρβαρότητα των μνημονίων και της νεοναζιστικής απειλής. Γι’ αυτό και οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΚΚΕ μας αφορούν όλους.


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

πολιτική •

3

Η τρόικα έρχεται, η τρικομματική φοβάται

Ένας ο στόχος: Ανατροπή της λιτότητας Ο 

ι δημοσκοπήσεις, παρότι έλειψαν κραυγαλέα τις προηγούμενες εβδομάδες (όταν προφανώς τα αποτελέσματα δεν θα ήταν τα «σωστά»), «έσκασαν» η μία μετά την άλλη τις τελευταίες ημέρες -ειδικά μετά το ξέσπασμα της κυπριακής κρίσης- σε μια προσπάθεια αναστύλωσης του κύρους του τρικομματικού θιάσου στην Ελλάδα. Ωστόσο ο στόχος δεν επετεύχθη: Η ΝΔ δεν μπόρεσε να ξεφύγει κάποιες μονάδες μπροστά –αντίθετα παρέμεινε σε στήθος με στήθος αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός συνεχίζει να εμπιστεύεται τον τελευταίο, παρά τις παλινωδίες του, θεωρώντας τον ως το βασικό εργαλείο πολιτικής αντίστασης στο μνημόνιο. Παρ’ όλες τις προσπάθειες των κυρίαρχων ΜΜΕ να εμφανίσουν σημαντική κάμψη της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ, η προσεκτική ανάγνωση των στοιχείων δείχνει το αντίθετο: Στη δημοσκόπηση της MRB η αξιωματική αντιπολίτευση μείωσε κατά 1% τη διαφορά της από τη ΝΔ, σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη δημοσκόπηση. Στη δημοσκόπηση της ΑLCO μείωσε τη διαφορά κατά 0,7% και στη δημοσκόπηση της MARC («Έθνος») ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος έχοντας χάσει μόλις 0,3%. Στη δημοσκόπηση της GPO (MEGA) ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μεν 0,5% ωστόσο έφτασε στα ίσα τη ΝΔ (20,3%-20,3%), καθώς η τελευταία υποχώρησε σχεδόν κατά μία ποσοστιαία μονάδα. Τέλος, στη δημοσκόπηση του Τμήματος Στατιστικής του Πανεπιστημίου Πατρών, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται κατά 3,5%.

Χαράτσι Η ακροδεξιά κυβέρνηση ήθελε αβάντα κάποιων μονάδων από την αντιπολίτευση ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί κάπως την επίσκεψη της τρόικας και τα μέτρα που θα πάρει (ή που ήδη παίρνει) προκειμένου να καλυφθούν οι αποτυχίες των προηγούμενων μηνών. Η σημαντικότερη αποτυχία αφορά την τεράστια υστέρηση των εσόδων για το πρώτο τρίμηνο του έτους –πολλοί μιλούν ακόμη και για 2 δισ. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι άνθρωποι δεν πληρώνουν, ανταποδίδοντας τη στάση πληρωμών που έχει επιβάλει το κράτος και οι μεγάλοι εργοδότες εναντίον τους. Επίσης δεν έχουν προχωρήσει, από το φόβο των αντιδράσεων, οι διαθεσιμότητες στο Δημόσιο, αλλά και οι ιδιωτικοποιήσεις, καθώς δεν υπάρχουν αγο-

θόδους της «εθελούσιας», της πρόωρης συνταξιοδότησης, της μη ανανέωσης συμβάσεων για «ενοικιαζόμενο» προσωπικό κ.λπ.) ενώ μπορεί να κλείσει το 40% των υποκαταστημάτων!

Αριστερά Η δημοσκοπική επιβίωση του τρικομματικού θιάσου στην Ελλάδα έχει να κάνει με τις ίδιες τις ερωτήσεις των δημοσκοπήσεων που προκαταλαμβάνουν τις απαντήσεις, αλλά βεβαίως έχει να κάνει και με τις κυπριακές εξελίξεις, καθώς και με τον τρόπο που αντιμετώπισαν την έφοδο της τρόικας όλες οι πολιτικές δυνάμεις. ραστές των φιλέτων -ακόμη κι όταν αυτά χαρίζονται. Έτσι τώρα η τρικομματική αναγκάζεται να αθετήσει για άλλη μια φορά τη μοναδική φιλολαϊκή υπόσχεση που είχαν δώσει και τα τρία κόμματα προεκλογικά, δηλ. την κατάργηση του χαρατσιού στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Στην πρώτη περίοδο δεν είχαν υλοποιήσει την υπόσχεση για «τεχνικούς» λόγους. Τώρα, η ίδια η αυθόρμητη στάση πληρωμών του λαού αναγκάζει την κυβέρνηση και την τρόικα να παρατείνουν (προφανώς επ’ αόριστον) το μέτρο, καθώς είναι σίγουρες πλέον ότι μέσω των εφοριών δεν υπάρχει περίπτωση να εισπράξουν ούτε ποσοστό του τέλους που τώρα αρπάζουν από πολλούς εκβιαστικά. Το ότι ο ίδιος ο νόμος τους όριζε ότι το χαράτσι θα ίσχυε μόνο για τα έτη 2011 και 2012, λίγο τους απασχολεί: επί τα χείρω μπορεί να αλλάξει ο νόμος και μάλιστα με πράξη νομοθετικού περιεχομένου που δεν χρειάζεται ουσιαστικά την έγκριση της Βουλής. Όμως το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι προφανώς οι νόμοι. Το κίνημα των «τριών ΔΕΝ» αλλά και τα άλλα κινήματα πολιτικής και οικονομικής ανυπακοής είναι μόνον η κορυφή ενός τεράστιου κοινωνικού παγόβουνου στο οποίο κατευθύνεται με ταχύτητα η κυβέρνηση. Γι’ αυτό προέκυψαν και οι τριγμοί, οι «ανταρσίες» του κυβερνητικού πληρώματος. Η διαφωνία της ΔΗΜΑΡ για το χαράτσι δεν θα ρίξει την κυβέρνηση (ο αριστερός μαϊντανός δεν έχει καταφέρει να αποτρέψει ούτε καν πολιτικές που δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος όπως φάνηκε με τα ζητήματα των Συλλογικών Συμβάσεων, της ιθαγένειας, της συνεργασίας της αστυνομίας με τους ναζί

κ.λπ.). Όμως δημιουργεί πολύ σημαντικά προβλήματα στην κλυδωνιζόμενη ηγεσία Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν θέλει να χρεωθεί άλλο ένα σκληρό μνημονιακό μέτρο παρέα με τη ΝΔ μόνον (άμα το στηρίζει το μέτρο και ο Κουβέλης, τότε αυτό είναι σωστό, αν δεν το στηρίζει, τότε είναι λάθος!). Έτσι είναι πιθανό να προκύψει και κάποια κοινοβουλευτική αποτυχία της κυβέρνησης, αν η τελευταία τολμήσει να φέρει το μέτρο στη Βουλή.

Εργασιακά Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα για τον Σαμαρά, καθώς με την έλευση της τρόικας θα τεθούν νέα ζητήματα: 30.000 απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων (αντί 25.000 που είχαν συμφωνηθεί) και κατάργηση του αφορολόγητου των 200.000 στο Φόρο Ακίνητης Περιουσίας –θα υπολογίζεται δηλ. ΦΑΠ από το πρώτο ευρώ της αξίας του ακινήτου. Αυτά τα μέτρα θα προστεθούν σε αυτά που ήδη «τρέχουν» από τις αρχές Απρίλη: Ήδη ισχύει (ή το αργότερο από τα μέσα Μάη), η κατάργηση του επιδόματος γάμου. Η μείωση κατά 10% στο μηνιάτικο εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, θα πιέσει προς τα κάτω τις αποδοχές και των υπόλοιπων εργαζομένων, υποβιβάζοντας ακόμη περισσότερο το επίπεδο ζωής του λαού και συρρικνώνοντας την κατανάλωση –με ακόμη μεγαλύτερες υφεσιακές συνέπειες. Επίσης από τις αρχές Απριλίου ουσιαστικά καταργήθηκε η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και πλέον ο κατώτατος μισθός θα καθορίζεται με φιρμάνι της αυτού μεγαλειότητος, του υπουργού Εργασίας. Και φυσικά ο τελευταίος δεν πρόκειται να αυξάνει το μισθό: το Μνημόνιο 2 προβλέπει

ότι στόχος είναι ο κατώτερος μισθός να φτάσει στα επίπεδα γειτονικών βαλκανικών χωρών, δηλ. στα 150 ευρώ το μήνα. Η κυβέρνηση ήδη ετοιμάζεται να εξαγγείλει προγράμματα απασχόλησης με μισθό 430 ευρώ το μήνα, δηλαδή κατά 30% μειωμένο από τον ήδη μειωμένο (κατά 22%) κατώτερο μισθό.

Το κυπριακό τσουνάμι Όλα τα παραπάνω χτυπήματα δεν θα γίνουν εν κενώ. Θα γίνουν σε ένα όλο και πιο δυσμενές οικονομικό περιβάλλον. Το εύρος, το βάθος και οι εξαιρετικά δυσοίωνες προοπτικές της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης οδήγησαν τους εκπροσώπους του κεφαλαίου στην Ευρώπη σε μια απίστευτα τυχοδιωκτική περιπέτεια, δηλ. στην άγρια υποβάθμιση του κυπριακού καπιταλισμού, μέσω της καταστροφής του τραπεζικού του συστήματος, αλλά και στις απειλές (άμεσες και έμμεσες) για επανάληψη αυτού του χτυπήματος και σε άλλες χώρες. Πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι το ύψος των άμεσων και έμμεσων οικονομικών συνεπειών στην Ελλάδα από την κυπριακή κατάρρευση θα αγγίξει τα 20 δισ. (η Ελλάδα είναι η κύρια προέλευση των κυπριακών εισαγωγών). Επίσης η γενική γραμμή της ΕΕ για συρρίκνωση των τραπεζών στο νότο, αλλά και οι σχετικές απαιτήσεις για μείωση του λειτουργικού κόστους ώστε έως το 2015 οι ελληνικές τράπεζες να έχουν καταστεί εκ νέου κερδοφόρες, θα ταιριάξουν γάντι ως δικαιολογία στους Έλληνες τραπεζίτες που έτσι κι αλλιώς είχαν στην ατζέντα τους απολύσεις: Περίπου 20.000 εργαζόμενοι στις τράπεζες φαίνεται πως θα «αποχωρήσουν» έως το 2015 (με τις γνωστές με-

Στην περίπτωση της Κύπρου, ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς εξέπεμψε μήνυμα ημιτελούς ρήξης («λύση εκτός τρόικας, αλλά εντός ευρώ και ΕΕ») ή, ακόμη χειρότερα, υπονόμευσης του ίδιου του προγράμματός του για κατάργηση του μνημονίου και για εθνικοποίηση των τραπεζών. Το αίτημα για στάση πληρωμών προς τους επιδρομείς της τρόικας δεν ακούστηκε καν. Μάλιστα την ίδια ώρα που αστικές πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο φλέρταραν σοβαρά με την ιδέα της εξόδου από το ευρώ, ηγετικά τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονταν ως υποστηρικτές του ενιαίου νομίσματος. Είναι άλλο πράγμα να λες ότι το ζήτημα είναι η λιτότητα και ότι η απλή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν λύνει το πρόβλημα και άλλο πράγμα να γίνεσαι υποστηρικτής του ευρώ και της ΕΕ. Γιατί αν δεν είσαι διατεθειμένος να πετάξεις και το ευρώ και την ΕΕ, ο κόσμος καταλαβαίνει ότι δεν είσαι έτοιμος να πας μέχρι τέλους τη ρήξη με τη λιτότητα. Και αυτό φαίνεται σε όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα (όπου βεβαίως εμφανίζονται και τεράστια ποσοστά των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν έξοδο από το ευρώ). Ο τρόπος για να σπάσει η ελληνική Αριστερά την προπαγάνδα περί τεμπέληδων και διεφθαρμένων Νότιων, στην οποία υπόκεινται οι βορειοευρωπαϊκοί λαοί, αλλά και για να αποκτήσει δεσμούς αλληλεγγύης με τους χειμαζόμενους λαούς του νότου, δεν είναι η υπεράσπιση της ΕΕ και του ευρώ, αλλά η αποτίναξη του ζυγού της λιτότητας, έστω και σε μία μόνο χώρα. Κάτι τέτοιο θα αποτινάξει την προπαγάνδα, θα εμπνεύσει και θα πυροδοτήσει την κινητοποίηση εκατομμυρίων Ευρωπαίων εργαζομένων –όρος απαραίτητος για να σπάσει η λιτότητα παντού.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Κοινή δράση εργαζομένων και κοινωνίας

Να σώσουμε τη δημόσια Υγεία Η κατάσταση στο χώρο της υγείας χειροτερεύει συνέχεια. Πάνω από 40% του πληθυσμού της χώρας δεν έχει πια δικαίωμα πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, καθώς οι άνεργοι ξεπερνούν το 30%, πολλοί δουλεύουν ανασφάλιστοι και πολλοί μικρέμποροι και αυτοαπασχολούμενοι είναι ανασφάλιστοι. Αλλά και όσοι έχουν πρόσβαση, πληρώνουν χαράτσια στα νοσοκομεία, αυξημένη συμμετοχή στα φάρμακα, ενώ τα νοσοκομεία συρρικνώνονται ή ακόμη και κλείνουν. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση ήδη φαίνεται να γεννιέται, έστω με αργούς ρυθμούς, ένα μέτωπο για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας. Μια συμμαχία εργαζομένων και κοινωνίας που δείχνει ότι όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει αποφασίσει να συμβάλλει με τις δυνάμεις του στην κατεύθυνση αυτή, πρέπει να κινητοποιήσει άμεσα τις τοπικές του επιτροπές, όπου αυτό δεν έχει γίνει ακόμη κατορθωτό. Να συμβάλλουν στη δημιουργία κοινών επιτροπών και πρωτοβουλιών με τους εργαζόμενους και να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις που πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) οργανώνει ένα δεκαπενθήμερο κινητοποιήσεων από τις 2 ως τις 17 Απριλίου. Κέντρο των κινητοποιήσεων είναι η διάσωση του δημόσιου συστήματος υγείας. Οι κινητοποιήσεις αυτές πρέπει να στηριχθούν μαζικά από τις υπάρχουσες επιτροπές αγώνα και την Αριστερά, γιατί η συμμετοχή όλων μας σε αυτές μπορούν να οδηγήσουν τον αγώνα σε νίκη.

Κινητοποιήσεις στον «Ευαγγελισμό» Της Εμμανουέλας Ραπούση

του μνημονίου, που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση και διάλυση της Υγείας.

τις 27 Μαρτίου οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου Ευαγγελισμός πραγματοποίησαν δυναμική και μαζική παρέμβαση στη διοίκηση του νοσοκομείου. Από τις αρχές του Μάρτη οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, που θα κλιμακωθούν το επόμενο διάστημα.

Η καλή συνεργασία που υπάρχει ανάμεσα στις δύο πρώτες δυνάμεις στο νοσοκομείο (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) δίνει τη δυνατότητα να υπάρξει ενιαίος και νικηφόρος αγώνας. Οι συχνές συνελεύσεις και η στήριξη των κινητοποιήσεων έχουν συσπειρώσει τους εργαζόμενους.

Σ 

Στον Ευαγγελισμό υπάρχει τεράστια έλλειψη προσωπικού σε όλους τους κλάδους και τις κατηγορίες (παραϊατρικό προσωπικό, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, γιατροί, διοικητικοί, τεχνικοί κ.ά.). Η έλλειψη προσωπικού σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της δουλειάς έχει εξουθενώσει τους εργαζόμενους. Με τις συγχωνεύσεις και τον νέο οργανισμό δυσχεραίνεται η πρόσβαση των ασθενών σε υπηρεσίες υγείας και αναμένονται απολύσεις γιατρών, γιατί μειώνονται οι κλίνες και οι μονάδες εντατικής. Τέλος στους εργαζόμενους χρωστάνε υπερωρίες από το Νοέμβρη και εφημερίες από το Δεκέμβρη. Η παρέμβαση στη διοίκηση δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Γιατί απλά κανένα από τα βασικά αιτήματά τους δεν προτίθεται να επιλύσει το υπουργείο, η Υ.ΠΕ και η Διοίκηση. Μπορούν να κερδίσουν μόνο με αποφασιστικό αγώνα ενάντια στην πολιτική

Όμως αυτό δεν φτάνει και οι ίδιοι θέλουν να ανοίξει το θέμα του Ευαγγελισμού στην τοπική κοινωνία και να συντονιστούν με τα άλλα νοσοκομεία. Για να το πετύχουν, χρειάζονται τη βοήθεια της Αριστεράς. Τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ Εξαρχείων να οργανώσει μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ Ευαγγελισμού μια ανοιχτή εκδήλωση για την Υγεία στη γειτονιά και να έρθουν να μιλήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Επίσης χρειάζεται συντονισμός με γειτονικά νοσοκομεία, όπως για παράδειγμα κοινή εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ Αλεξάνδρας με ΣΥΡΙΖΑ Ευαγγελισμού για τα προβλήματα των δύο νοσοκομείων. Τα νοσοκομεία κινητοποιούνται και σε κάθε γειτονιά εκφράζονται δυναμικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να οργανώσει τις γέφυρες ανάμεσα σε νοσοκομεία, ιατρεία κοινωνικής αλληλεγγύης και τοπικές οργανώσεις, ώστε η καμπάνια για την υγεία να νικήσει!

Να μην κλείσει το ΓΝ Πατησίων

Μ 

ε μεγάλη συμμετοχή κατοίκων των γύρω περιοχών, δημοτικών παρατάξεων και όλων των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 26ης Μαρτίου συγκέντρωση και κοινή πορεία για τη διάσωση του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων, μετά από κάλεσμα του σωματείου εργαζομένων του νοσοκομείου. Μετά τους χαιρετισμούς εκπροσώπων σωματείων του χώρου της υγείας, κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, δημοτικών παρατάξεων (ήταν αναμενόμενη η απουσία εκπροσώπου του Καμίνη) και συλλογικοτήτων κατοίκων της περιοχής, ακολούθησε πορεία μέσω των οδών Χαλκίδας-Αγ. Λαύρας-Πατησίων, που κατέληξε στη Ν. Φιλαδέλφεια. «Ούτε στα Πατήσια, ούτε πουθενά, τα νοσοκομεία θα μείνουν ανοιχτά», «Ο μόνος τρόπος για να χουμε υγεία, είναι να ανατρέψουμε αυτή τη συμμορία», «Δεν δίνουμε δεκάρα για τους δανειστές, θέλουμε γιατρούς και νοσηλευτές», ήταν τα κυριότερα συνθήματα που ακούστηκαν. Στο χαιρετισμό της, η βουλευτής Α΄ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Μπόλαρη, η οποία κατέθεσε και επίκαιρη ερώτηση για τη δραματι-

κή υποβάθμιση του ΓΝ Πατησίων προς τον Υπουργό Υγείας, τόνισε μεταξύ άλλων: «Όλοι μαζί ενωμένοι να δώσουμε τη μάχη για να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο, ούτε στην περιοχή των Πατησίων, ούτε πουθενά αλλού. Με πρόσχημα τις δήθεν σπατάλες, σπατάλες που έκαναν οι δικές τους κυβερνήσεις για να ευνοούν τους επιχειρηματίες της υγείας, η τρόικα εσωτερικού επιχειρεί να κατεδαφίσει το δημόσιο σύστημα υγείας. Στην περίπτωση του ΓΝ Πατησίων, θέλουν το νοσοκομείο να έχει την τύχη του 7ου Θεραπευτηρίου, όπου έδιναν υποσχέσεις πως δεν κινδυνεύει και σήμερα όλα τα τμήματά του έχουν μεταφερθεί στο “Αγία Όλγα”. Οι εισφορές των εργαζομένων και οι φόροι τους είναι για να μπορούν να έχουν αξιοπρεπή περίθαλψη. Σε αυτούς ανήκουν τα νοσοκομεία. Στον κόσμο που δουλεύει και στηρίζει τις δημόσιες δομές υγείας. Ο αγώνας, για να μην κλείσει το ΓΝ Πατησίων, μπορεί να είναι νικηφόρος και να ανοίξει το δρόμο της διάσωσης των δημόσιων νοσοκομείων και της αποτελεσματικής υπεράσπισης του κοινωνικού αγαθού της Υγείας από τη λαίλαπα των πολιτικών της λιτότητας».

Αττικό Νοσοκομείο και Κέντρο Υγείας Περιστερίου: Η μάχη συνεχίζεται Του Θοδωρή Πατσατζή

Η 

μάχη των εργαζομένων του Αττικού Νοσοκομείου συνεχίζεται συντονισμένα μαζί με κάτοικους και φορείς από τη Δυτική Αθήνα για τη σωτηρία του, αλλά και για το Κέντρο Υγείας Περιστερίου, το οποίο υπάγεται στο Αττικό Νοσοκομείο. Την Πέμπτη 28 Μάρτη η Πρωτοβουλία Φορέων, Συλλογικοτήτων και κατοίκων Περιστερίου πραγματοποίησε μαζική κινητοποίηση μπροστά στο Κέντρο Υγείας, ενώ την ίδια ώρα στο νοσο-

κομείο γινόταν σύσκεψη με αντιπροσωπεία από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ Περιστερίου, το ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων του νοσοκομείου και τη διοίκηση του νοσοκομείου. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μετά από επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ Περιστερίου και από πρόταση του σωματείου. Σε αυτή αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα ότι στις 17 Απρίλη, που λήγουν τελικά οι συμβάσεις των ιατρών και του λοιπού προσωπικού του Κέντρου Υγείας, θα μπει λουκέτο σε αυτό, καθώς δεν υπάρχει πρό-

θεση ανανέωσης των συμβάσεων και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει πρόθεση πρόσληψης μόνιμου προσωπικού. Πριν την κινητοποίηση της Πέμπτης είχε προηγηθεί μαζική παρέμβαση στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στο Περιστέρι, που έκλεισε με πορεία από την Πρωτοβουλία και τον ΣΥΡΙΖΑ Περιστερίου. Στις 11 Απρίλη πραγματοποιείται συγκέντρωση μπροστά στο υπουργείο Υγείας, στην οποία καλεί το σωματείο εργαζομένων του Αττι-

κού μαζί με την επιτροπή φορέων και την Πρωτοβουλία του Περιστερίου. Μέχρι τότε χρειάζεται να συγκεντρώσουμε χιλιάδες υπογραφές από τους κατοίκους της Δυτικής Αθήνας, που θα απαιτούν τη συνέχιση της λειτουργίας του νοσοκομείου και του κέντρου υγείας. Χρειάζεται να γίνουν μεγάλες εξορμήσεις και κινητοποιήσεις σε κάθε γειτονιά και να πιέσουμε τους δημάρχους να αποφασίσουν κλείσιμο των δήμων τους στις 11 του Απρίλη και συμμετοχή των δήμων στο συλλαλητήριο.

8o Συνέδριο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας Αποφάσεις αντίστασης, αλληλεγγύης και ανατροπής Του Αντώνη Καραβά

Το συνέδριο της ΟΕΝΓΕ, που έγινε στην Αθήνα το τριήμερο 29-31 Μαρτίου, έστειλε ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα που αποτυπώθηκε στην πολιτική απόφαση: Η κυβέρνηση των μνημονίων και η πολιτική της στην υγεία πρέπει να ανατραπούν! Το συνέδριο έλαβε αποφάσεις για την ανάπτυξη του κινήματος προς αυτή την κατεύθυνση με τους παρακάτω βασικούς άξονες: 1. Τη στήριξη και την εξάπλωση των επισχέσεων εργασίας που έχουν ξεκινήσει στα νοσοκομεία Κρατικό Νίκαιας, Τζάνειο, Μεταξά,

Άγιοι Ανάργυροι για την καταβολή των δεδουλευμένων εφημεριών. 2. Την κινητοποίηση της κοινωνίας για τη διάσωση των νοσοκομείων και της δημόσιας υγείας που ήδη εκδηλώνεται σε πολλά σημεία της χώρας, όπως στο Λασίθι, στη Ζάκυνθο, σε γειτονιές της Αθήνας για το νοσοκομείο Πατησίων, στην Πρέβεζα κλπ. 3. Τον κοινό βηματισμό με όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, με πρώτο σταθμό τη συμπόρευση με τον προγραμματισμό δράσης που έχει εξαγγείλει η ΠΟΕΔΗΝ για τον Απρίλιο, με απεργιακό συλλαλητήριο στις 17/4.

Έγινε από όλους σαφές ότι το επίδικο της περιόδου είναι η δημιουργία ενός πανυγειονομικού μετώπου, το οποίο, με σύμμαχο την κοινωνία και με σημεία αιχμής τη διάσωση καταρχήν του υπάρχοντος δημόσιου συστήματος Υγείας, την αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, καθώς και τη δωρεάν πρόσβαση των ασθενών, θα δώσει από κοινού τη μάχη για ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας υψηλής ποιότητας. Σημαντικά ήταν και τα ψηφίσματα όπως το ψήφισμα συμπαράστασης στους αγωνιστές συνα-

δέλφους που διώκονται για τη δράση τους (Αδαμίδης, Ζωτάκη), η απόφαση για παραίτηση της συνέδρου από τη ΔΗΚΝΙ στο Ασκληπιείο Βούλας λόγω της αυταρχικής της συμπεριφοράς, τα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά ψηφίσματα με την καταδίκη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής και για τη χορήγηση της ιθαγένειας σε όλα τα παιδιά κλπ. Ξεκάθαρη ήταν η πολιτική, αλλά και η φυσική απουσία των παρατάξεων της μνημονιακής συγκυβέρνησης. Εκ μέρους του Μετώπου καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια για να υπάρξει κοινή πολιτική από-

φαση του συνεδρίου με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε εφικτό, καθώς οι συνάδελφοι του ΠΑΜΕ επέμειναν στο δικό τους πλαίσιο και οι συνάδελφοι από το Ενωτικό Κίνημα (ΑΡΣΙ, Νυστέρι, Σχέδιο Β, Ανεξάρτητοι) πρόβαλαν αμετακίνητα τη θέση της άμεσης εξόδου από το ευρώ και την ευρωζώνη, παρά τις προσπάθειες του Μετώπου για συνθετική πρόταση με τη διατύπωση «καμιά θυσία για το ευρώ-καμιά αυταπάτη για την ευρωζώνη». Στην ψηφοφορία για την πολιτική απόφαση έλαβαν Μέτωπο 67 ψήφους, Ενωτικό Κίνημα 40, ΠΑΜΕ 29.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Μετά το 35ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ

H οργάνωση των «από κάτω» πιο επιβεβλημένη από ποτέ Του Δημήτρη Μπόζα, αναπληρωτή γενικού γραμματέα ΣΕΕ-ΔΑΑ

Η 

λήξη των εργασιών του 35ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ βρίσκει το εργατικό κίνημα προβληματισμένο. Το αποτέλεσμα, που διαμορφώθηκε, δεν δίνει ελπίδες για αναχαίτιση των βίαιων ταξικών επιθέσεων που δέχονται άνεργοι, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι και μετανάστες. Η άνοδος των εδρών της Αριστεράς (10 έδρες το ΠΑΜΕ και 5 η Αυτόνομη Παρέμβαση από 9 και 3 που είχαν) και οι 3 έδρες του ΕΜΕΙΣ (διάσπαση της ΠΑΣΚΕ) είναι σημαντικό γεγονός, αλλά, παρά την όποια αισιοδοξία εκφράστηκε από στελέχη της Αριστεράς για την ενίσχυση του ταξικού συνδικαλισμού, η αλήθεια είναι πως «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή». Δεν αρκεί να συμψηφίζεις τις έδρες, για να πειστείς πως κάτι αλλάζει στην συνομοσπονδία, αλλά να εστιάζεις στην τακτική που ακολουθεί η κάθε παράταξη και τι πρωτοβουλίες θα πάρει, προκειμένου να αφυπνίσει την κοιμισμένη γραφειοκρατική ηγεσία. Δεν είναι αρκετές οι 18 έδρες, αν συνεχίσουν να υπάρχουν παραταξιακές περιχαρακώσεις και δεν βρεθεί ένα μίνιμουμ πλαίσιο συνεννόησης για δράση με πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα και με κοινή συμπόρευση στους δρόμους.

Μαζικές δράσεις Μέχρι το επόμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ, για να αλλάξουν άρδην οι συσχετισμοί, αλλά και για το άμεσο μέλλον, για να ανακτήσουμε δικαιώματα και μισθούς και να αναβαθμίσουμε τα αιτήματά μας, το βάρος πέφτει στη ραχοκοκαλιά του συνδικαλιστικού κινήματος, που είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία. Εκεί υπάρχει η άμεση σχέση συνδικαλιστή και εργαζόμενου, εκεί ζυμώνονται τα αιτήματα, εκεί γίνεται η κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων. Η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η πολιτικοποίηση των αιτημάτων. Να γίνεται σαφές με όλους τους τόνους πως η επαναφορά μισθών σε προηγούμενα επίπεδα, η κατοχύρωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η υπογραφή ΣΣΕ, η ικανοποίηση όλων των μεγάλων αιτημάτων μας, προαπαιτεί την καταβαράθρωση της τρικομματικής κυβέρνησης και την κατάργηση των μνημονίων.

καταλήψεις, μαζικές πικετοφορίες σε χώρους όπως αεροδρόμια, εμπορικά κέντρα, λιμάνια, πολυκινηματογράφους, μαζικές «λαθρεπιβιβάσεις» σε μετρό, λεωφορεία κ.α. Να αναπτυχθεί κίνημα αλληλεγγύης προς κάθε πρωτοβουλία που στοχεύει στον εργατικό έλεγχο. Παράλληλα με τα παραπάνω απαιτείται η δημιουργία ενιαίου μετώπου αντιμετώπισης της ναζιστικής φιλεργοδοτικής Χρυσής Αυγής, όπου, πέρα από τις κοινές δράσεις που θα αναληφθούν, το κάθε σωματείο μεμονωμένα θα ενημερώνει τα μέλη του για τη δράση της φασιστικής σπείρας και θα προτρέπει στην κοινωνική και πολιτική απομόνωσή της.

Μαχητικά σωματεία Σε ό,τι αφορά τα παραπάνω υπάρχουν σωματεία που κινούνται σε θετική κατεύθυνση. Ωστόσο υπάρχουν και πολλά άλλα που παραμένουν προσδεμένα στις παραδοσιακές παρατάξεις της εργοδοσίας, ή που πρόσφατα αναβαπτίστηκαν σε ριζοσπάστες της σοσιαλδημοκρατίας και περιμένουμε με αγωνία τον ριζοσπαστισμός τους στην πράξη. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού που πρέπει να πολεμηθεί με κάθε τρόπο. Είναι τα σωματεία που αποδέχονται τις απολύσεις, τις περικοπές σε μισθούς και δικαιώματα. Είναι σωματεία που αναθέτουν τις πρωτοβουλίες στους εργαζόμενους, χωρίς ποτέ να τις έχουν στηρίξει έμπρακτα και που, όταν πιέζονται για δράσεις, ισχυρίζονται πως «ο κόσμος δεν τραβάει», για να δικαιολογήσουν την παθητικότητά τους.

Απαιτείται η συνεργασία ανάμεσα στα σωματεία, σε όλα τα επίπεδα, έτσι ώστε τα αιτήματα της μίας κοινωνικής ομάδας να γίνονται και αιτήματα της άλλης. Με αυτόν τον τρόπο θα χρεοκοπήσει ο κοινωνικός αυτοματισμός πάνω στον οποίο επενδύει η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά και τα φερέφωνά της.

Με αυτά τα σωματεία η Αριστερά πρέπει να επιδιώξει σχέσεις, προκειμένου να εντοπιστούν οι μειοψηφίες που ταυτίζονται με τις απόψεις μας. Και πάντα με κυρίαρχο αίτημα την ανατροπή κυβέρνησης και μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους, να τους μεταφέρουμε τις κινηματικές και συνδικαλιστικές εμπειρίες μας με άμεσο στόχο την ενίσχυσή τους και προοπτική την ανατροπή των συσχετισμών που επικρατούν στο χώρο τους.

Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να υπάρχει αναβάθμιση των μαζικών μορφών δράσεων: συλλαλητήρια,

Πάνω σε αυτή τη μάχη ίσως κριθεί σε μεγάλο βαθμό η τελική έκβαση του πολέμου.

νέα από τους εργατικούς χώρους Νέες μειώσεις Άλλα χρόνια θα φάνταζε πρωταπριλιάτικο αστείο, στα χρόνια του μνημονίου αποτελεί τη σκληρή πραγματικότητα. Από τη Δευτέρα 1 Απρίλη καταργήθηκε το επίδομα γάμου για όσους εργαζόμενους αμείβονται με την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, καθώς λήγει η μετενέργεια τρίμηνης ισχύος της ΕΓΣΣΕ, καθώς και όλων των προηγούμενων μη νομοθετικά κατοχυρωμένων ρυθμίσεων τις οποίες είχαν συνομολογήσει στο παρελθόν η ΓΣΕΕ με τις εργοδοτικές οργανώσεις του ΣΕΒ, της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ. Η απώλεια του επιδόματος για τους έγγαμους θα επιφέρει μειώσεις 10% στις αποδοχές τους, με αποτέλεσμα οι απώλειες στις αποδοχές πολλών εργαζομένων την τελευταία τριετία να ξεπερνούν το 40%. Η καταβολή του επιδόματος εξαρτάται πλέον ξεκάθαρα από το αν θα υπάρξουν αγώνες που θα ανατρέψουν την κυβέρνηση και τα μνημόνια.

Ναυτεργάτες Την Τετάρτη 3 Απρίλη, οι ναυτεργάτες πραγματοποιούν 24ωρη προειδοποιητική πανελλαδική απεργία. Απαιτούν να αποσυρθεί το νομοσχέδιο της κυβέρνησης που εξυπηρετεί τους εφοπλιστές, να υπογραφεί νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) και κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις, που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες και πραγματικές ανάγκες των ναυτεργατών και των εργαζομένων γενικότερα και να πληρωθούν οι απλήρωτοι ναυτεργάτες των επιβατηγών πλοίων. Η απεργία θα περιφρουρείται με απόφαση των ναυτεργατικών σωματείων και της ομοσπονδίας τους από νωρίς το πρωί. Με το νομοσχέδιο ιδιωτικοποιούνται όλα τα λιμάνια. Γίνονται ιδιωτικές σχολές

ναυτικής κατάρτισης, καταργείται το καμποτάζ στα επιβατηγά πλοία, καταργούνται οι ΣΣΕ για τα κατώτερα πληρώματα στα ποντοπόρα πλοία και για τα πληρώματα στα σκάφη αναψυχής, δίνεται η δυνατότητα να ναυτολογούνται σπουδαστές από τις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού, για την πραγματοποίηση των εκπαιδευτικών ταξιδιών, σε ανασφάλιστα πλοία. Τέλος δίνεται η δυνατότητα στους εφοπλιστές να δρομολογούν και αποδρομολογούν πλοία όποτε θέλουν.

Εργαζόμενοι ΥΠΠΟ Ο Ενιαίος Σύλλογος Εργαζομένων Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) διοργάνωσε την Τρίτη 2/4 συναυλία στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Η συναυλία ήταν μέρος των κινητοποιήσεων που πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι του υπουργείου και είχε θέμα «ένα τραγούδι για τον πολιτισμό». Συμμετείχαν πολλοί γνωστοί τραγουδιστές, αλλά και πολλοί συμπαραστάτες στον αγώνα των εργαζομένων για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και την ενίσχυση της καλλιτεχνικής δημιουργίας και αυτά προϋποθέτουν ότι δεν πρέπει να υπάρξει ούτε μια χαμένη θέση εργασίας από το ΥΠΠΟ.

Speedex Μαζική γενική συνέλευση πραγματοποίησε το σωματείο εργαζομένων της εταιρείας ταχυμεταφορών Speedex, την Κυριακή 31 Μάρτη, στο ξενοδοχείο Τιτάνια. Η μαζικότητα στη γενική συνέλευση προήλθε από την αγωνία των εργαζομένων στην επιχείρηση, οι οποίοι από το Δεκέμβρη του 2012 αντιμετωπίζουν συνεχώς τον εφιάλτη της απόλυσης και της μείωσης μισθών. Από τότε δηλαδή που η εταιρεία προσπάθησε να επιβάλει πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου και πρότεινε μειώσεις πάνω

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

από 15% στους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι στη γενική συνέλευση, με ποσοστό που άγγιξε το 80%, απέρριψαν την πρόταση της πλειοψηφίας του ΔΣ (8 από τα 9 μέλη του ΔΣ) για μικρές μειώσεις στους μισθούς και απαίτησε να μη δεχθεί το σωματείο καμιά μείωση. Δυστυχώς η έλλειψη οργανωμένης δύναμης ικανής στα μάτια των εργαζομένων να δώσει τη μάχη με την εργοδοσία, οδήγησε τους ίδιους τους εργαζόμενους να εξουσιοδοτήσουν το συγκεκριμένο ΔΣ να υπερασπιστεί όπως αυτό κρίνει την απόφασή τους, κάτι που σημαίνει ότι δύσκολα θα προκύψουν αγώνες με αίτημα τη μη μείωση του μισθού.

Παρίσι 23-24/3/2013 Διεθνής συνάντηση συνδικάτων Διεθνής συνάντηση συνδικάτων έγινε στο Παρίσι στις 23 - 24 Μαρτίου η οποία συνδιοργανώθηκε από τη συνομοσπονδία SUD solitaire (Union syndicale Solidaires, Γαλλία), τη CSP conlutas (Central Sindical e Popular, Βραζιλία) και τη CGT (Confederation General de Trabajo, Ισπανία-Καταλονία). Στη συνάντηση συμμετείχαν αντιπροσωπείες από Αργεντινή, Βραζιλία, Περού, Κολομβία, Ουρουγουάη, Καναδά, Πορτογαλία, Ισπανία, Γερμανία, Βρετανία, Ιταλία, Τουρκία, Ινδονησία, Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία κ.α. Από ελληνικής πλευράς υπήρξε εκπρόσωπος του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων και, μετά από πρόσκλησή τους, παρατηρητές από τα σωματεία ΣΥ.ΔΑ.Π.Τ.Τ. (Σύλλογος Δανειζόμενου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα) και Σύλλογος Εργαζομένων στην Εθνοdata. Τονίστηκε ιδιαίτερα η ανάγκη ανάπτυξης διεθνούς αλληλεγγύης, ανάληψης πρωτοβουλιών για διεθνείς καμπάνιες και ύπαρξης συντονισμού. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο Rproject.gr.

Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές Με μια πρωτοφανή απόφαση, τρεις συνδικαλιστές των ΟΤΑ (Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης) καταδικάστηκαν σε έξι μήνες φυλάκισης, γιατί, κατά το δικαστήριο, με τη φυσική τους παρουσία σε κινητοποίηση εργαζομένων του δήμου Ηρακλείου το 2007, άσκησαν ψυχολογική βία σε όσους εργαζόμενους του δήμου ήθελαν να εργαστούν κανονικά και ενώ από τις καταθέσεις όλων των μαρτύρων τονίστηκε ότι ποτέ δεν άσκησαν σωματική βία. Σύμφωνα με το δικαστήριο, εκλεγμένοι νόμιμα συνδικαλιστές δεν μπορούν να παρίστανται ως συμπαραστάτες στις περιφρουρήσεις απεργιών που οργανώνουν συνάδελφοί τους.

Είναι προφανές ότι, όπως

πάντα, η δικαστική εξουσία στηρίζει τις επιλογές της άρχουσας τάξης ενάντια στους εργαζόμενους. Οι ντόπιοι καπιταλιστές, η τρικομματική κυβέρνηση και η τρόικα, για να επιβάλουν τα μνημόνια και τα απάνθρωπα αντεργατικά μέτρα, που απαιτούν, θέλουν συνδικαλιστές που θα σκύβουν το κεφάλι και θα δέχονται μειώσεις στους μισθούς, τσεκούρι σε κάθε εργατικό δικαίωμα και ανεξέλεγκτες απολύσεις. Δεν θέλουν δηλαδή αγώνες και συνδικάτα. Οι συνδικαλιστές, που δικάστηκαν, δεν ήταν τυχαίοι. Ο Νίκος Αδαμόπουλος είναι μέλος της ΕΕ της ΠΟΕ-ΟΤΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στους ΟΤΑ) και πρόεδρος του Συλλόγου Ερ-

γαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας. Η Βασιλική Καραγεώργου είναι πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Ηρακλείου Αττικής και πρώην μέλος της ΕΕ της ΠΟΕ-ΟΤΑ και ο Νίκος Μαυρουδής είναι μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας και εκλεγμένο μέλος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου. Η καταδίκη τους, και με τον τρόπο (διακοπή της συνεδρίασης για μία ώρα χωρίς λόγο) και με το σκεπτικό που έγινε, είναι μήνυμα τρομοκράτησης των αγωνιστών. Τα συνδικάτα, πέρα από τη στήριξη στους τρεις εργαζόμενους, χρειάζεται να πάρουν άμεσα πρωτοβουλίες για υπεράσπιση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Νομαρχιακή Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Νοτίων Η συζήτηση προωθημένη προς τ’ αριστερά, η διαδικασία κολλημένη γραφειοκρατικά Της Κατερίνας Γιαννούλια

Η 

συζήτηση για τη σύσταση της νομαρχιακής επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ στη Νότια Αθήνα, παρότι καθυστέρησε χρονικά, ήταν πολύ προχωρημένη πολιτικά. Η αντίθεση ανάμεσα στο άνοιγμα από τους τέσσερις προκαθορισμένους ομιλητές και τις τοποθετήσεις των συντροφισσών και συντρόφων της βάσης ήταν εντυπωσιακή και ελπιδοφόρα για την πορεία του κινήματος και τη νέα ριζοσπαστικοποίηση που έχει ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι αρχικές εισηγήσεις, παρόλο που αναφέρθηκαν και στο κρίσιμο ζήτημα του ξεπουλήματος του παραλιακού μετώπου και του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, ήταν άνευρες και εστιασμένες στις «ουδέτερες» και στάσιμες δράσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικά ζητήματα, υποτιμώντας την ανάγκη αποτίμησης και σχεδιασμού των κεντρικών κινήσεων της ηγεσίας, με την ενεργή συμμετοχή και κριτική της βάσης. Έτσι, το άνοιγμα της συζήτησης, που κράτησε πολλή ώρα, στερούνταν αναφορών σε μαχητικές και δυναμικές δράσεις, που με μεγάλη επιτυχία και συσπείρωση έχουμε πραγματοποιήσει στα νότια το προηγούμενο διάστημα: συμμετοχή στα κινήματα «Δεν Πληρώνω», από τα εισιτήρια μέχρι τα χαράτσια της ΔΕΗ και εφορίας, μαζικές καμπάνιες για την

υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, με οργανωμένες «επισκέψεις» στο Ασκληπιείο και τη συμμετοχή συντρόφων εσωτερικών κι εξωτερικών, κοινή δράση με επιτροπές κατοίκων, με καθηγητές και δασκάλους, για να αναδειχτεί ο ρόλος των φασιστών τόσο στα σχολεία, όσο και σε όλες τις γειτονιές, συλλογική προπαγάνδιση των γενικών απεργιών με τοπικές πορείες, διανομή πλούσιου υλικού κλπ. Οι εκλεγμένοι (για την τελευταία συνδιάσκεψη) και αριστίνδειν σύντροφοι και συντρόφισσες, που μίλησαν στη συνέχεια, απέδειξαν ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται, έντονα και με αξιώσεις, η συζήτηση για τον ξεκάθαρα ριζοσπαστικό προσανατολισμό του κόμματος, με ανησυχία και πρόνοια όχι κατώτερες αυτών που επιδεικνύουν οι ηγεσίες στο ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η προσοχή των ομιλητών επικεντρώθηκε σε τρία κυρίαρχα, για την περίοδο που διανύουμε, ζητήματα. Στο ρόλο της ΕΕ, ειδικά μετά το εύγλωττο παράδειγμα της Κύπρου. Η πλειοψηφία των συντρόφων αμφισβητεί την προσήλωση στην ΕΕ και το ευρώ της «στενής» ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και όλο συχνότερα και όλο από περισσότερους απαιτείται επανεξέταση της προηγούμενης στάσης. Η προσπάθεια, από ελάχιστους συντρόφους, να αποδείξουν ότι

όποιος ζητάει επαναδιατύπωση της θέσης για την ΕΕ δεν έχει διαβάσει τις ψηφισμένες αποφάσεις της συνδιάσκεψης, που καλύπτουν ικανοποιητικά τη ρήξη και ανατροπή, έπεσαν στο κενό. Δεν κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν κανέναν, αφού ήταν απολύτως σαφές ότι η κριτική γινόταν για τα μεγαλοστελέχη μας, που στις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τις συστημικές εφημερίδες επαναλαμβάνουν τις δικές τους απόψεις για την ΕΕ και το ευρώ, δίνοντας την εντύπωση σε ολόκληρη την κοινωνία ότι αυτές είναι οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αφού δεν έχει διαβάσει όλος ο κόσμος τι ψηφίσαμε εμείς.

τοπικών δημάρχων της μνημονιακής συγκυβέρνησης για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας, εκφράστηκαν πολύ ξεκάθαρα.

Από τις πολυάριθμες τοποθετήσεις είναι φανερό ότι η υποτιμημένη και ξεχασμένη, από την ηγεσία, θέση «καμιά θυσία για το ευρώ» αναβαθμίζεται και μάλιστα με το αίτημα για πιο έντονη και πιο σαφή δέσμευση για σύγκρουση και ανατροπή, με ταξικό προσανατολισμό υπέρ των εργαζομένων.

Ως «Κόκκινο Δίκτυο του ΣΥΡΙΖΑ» και τμήμα της Αριστερής Πλατφόρμας συμβάλαμε και στους τρεις άξονες της συζήτησης, με αρκετούς ομιλητές και άφθονα επιχειρήματα τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε κινηματικό επίπεδο. Με τις εφημερίδες, τις ανακοινώσεις του Rproject και το μίνι βιβλιιοπωλείο μας, προσπαθήσαμε να προκαλέσουμε ακόμα πιο ενδελεχείς και οξυμένες αναζητήσεις.

Το άλλο ζήτημα, που απασχόλησε τους συντρόφους και συντρόφισσες, είναι οι συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό, πολιτικό επίπεδο. Η ανησυχία για τη συμπόρευση με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες», το ερώτημα αν θέλουμε «αριστερά, άλλοθι των καπιταλιστών», η διαφωνία για την απεύθυνση και τα καλέσματα, σε κοινές εκδηλώσεις, των

Επίσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνοdata Με αφορμή την πρώτη μέρα της ρύθμισης του κατώτατου μισθού με απόφαση του υπουργού Εργασίας (μετά και τη λήξη της τρίμηνης μετενέργειας της ΕΣΣΕ), κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον πρόεδρο της ΚΟ Αλέξη Τσίπρα και αρκετούς βουλευτές (Δ. Στρατούλης, Μ. Μπόλαρη, Α. Μητρόπουλος, Κ. Μπάρκας, Γ. Σταθάς), συνδικαλιστές και μέλη του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, επισκέφτηκε το χώρο εργασίας των «ενοικιαζόμενων» εργαζομένων της Εθνοdata, στο Γέρακα.

ζήτημα του κατώτατου μισθού, οι «ενοικιαζόμενοι» εργαζόμενοι είναι μια από τις πλέον επισφαλείς μορφές απασχόλησης και από τους πρώτους που χτυπιούνται από την εφαρμογή των αντεργατικών μνημονιακών πολιτικών.

Εκεί πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τους εκπροσώπους του Συλλόγου Εργαζομένων της Εθνοdata, του Συλλόγου Δανειζόμενου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα και του τοπικού σωματείου των εργαζομένων στην Εθνική. Ακολούθησε ομιλία του Α. Τσίπρα στο σύνολο των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι είχαν πραγματοποιήσει 24ωρη απεργία και επιτυχημένη απεργιακή περιφρούρηση στις 8/3, για την διεκδίκηση επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης, η οποία είχε προκαλέσει και την μαζικότατη και πολύ συγκινητική συμπαράσταση των μόνιμων συναδέλφων τους στην Εθνική.

Ο συγκεκριμένος εργασιακός χώρος δεν επιλέχθηκε τυχαία. Εκτός από την ανάγκη να αναδειχθεί το

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δώσει και τότε «το παρών» με συνδικαλιστικά του στελέχη και τη βουλευτή

Παρ’ όλα αυτά στην Εθνοdata ο σύλλογος των εργαζομένων έχει καταφέρει να δώσει δύσκολες μάχες και να πετύχει νίκες, αποδεικνύοντας έτσι ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες εργασιακές συνθήκες μπορούν να υπάρξουν αποτελέσματα.

Α΄Αθήνας Μαρία Μπόλαρη, η οποία κατέθεσε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ σχετική επίκαιρη ερώτηση προς τον υπουργό Εργασίας. Στις τοποθετήσεις του ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε την ανάγκη να υπάρχει κοινός αγώνας ανάμεσα σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας τους. Με τα νέα εργασιακά δεδομένα δεν υπάρχει κανένας εργαζόμενος που να μπορεί να πει ότι η καμπάνα δεν χτυπάει γι’ αυτόν. Τόνισε επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται για την κατάργηση του θεσμού της ενοικίασης εργαζομένων όπως και κάθε μορφής που εδραιώνει το καθεστώς «εργασιακής ζούγκλας», σημειώνοντας ότι τέτοιες μορφές εργασίας, που πρωτοεφαρμόστηκαν την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» του ΠΑΣΟΚ και πλέον θεσμοθετήθηκαν, δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές από την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Το τρίτο ζήτημα, που απασχολεί τη βάση και τα «ενδιάμεσα» στελέχη μας, αποτυπώθηκε εξαιρετικά από συντρόφισσα της τοπικής οργάνωσης Ταύρου, που αναρωτήθηκε για τη σύνδεση του κόμματος με τις παραγωγικές τάξεις και τους ανέργους και ρώτησε συγκεκριμένα: «Τι θα κάνουμε με τις τράπεζες, τα πολυκαταστήματα κλπ;». Θεωρήθηκε, και σωστά κατά τη γνώμη μου, ότι ήταν παράλειψη από τους παρουσιαστές το γεγονός ότι δεν εξήγησαν πώς πρέπει να προχωρήσουμε.

Την πλούσια συζήτηση διαδέχθηκε μια φτωχή διαδικασία, κολλημένη σε πρακτικές παρελθόντος, που δεν εξέφραζε τη ζωντάνια των συντρόφων-αγωνιστών του κινήματος και τις ελπίδες πλατύτερων τμημάτων που εκφράζονται στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά

έδινε την εντύπωση γραφειοκρατικών συνεννοήσεων, που στερούν τη βάση από την αναζωογονητική εσωκομματική δημοκρατία, την προβληματίζουν και, αν δεν αλλάξουν αυτές οι τακτικές, θα την απογοητεύσουν. Εκλογές δεν έγιναν, αλλά συμφωνήθηκε ένα 27μελές συντονιστικό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά δεν προηγήθηκαν διεργασίες που θα βοηθούσαν να συμμετέχουν περισσότεροι σύντροφοι και συντρόφισσες κι έτσι έμεινε η «αίσθηση» ότι κάποιοι άλλοι συζητάνε κάπου αλλού, όπως... συνήθως. Αυτό χρειάζεται να ανατραπεί. Η συμμετοχή του κόσμου που μας πλησιάζει, που γίνεται μέλος και που θέλει να συμμετέχει ενεργά σε όλες τις διαδικασίες και τα όργανα, μόνο καλό έχει να προσφέρει. Μεταφέρει ζωντάνια και προβληματισμούς της πάλης που διεξάγει η κοινωνία και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μας φοβίζουν αυτοί οι σύντροφοι/σες, παρά την έλλειψη (γραφειοκρατικής;) εμπειρίας για τη λειτουργία των κομμάτων. Ωστόσο, αν γίνονταν εκλογές, πιθανότατα οι «συσχετισμοί» να μην ήταν οι συνηθισμένοι και αναμενόμενοι, όπως γνωρίζουμε από την προηγούμενη και πρόσφατη ιστορία μας. Αυτό όμως δεν αλλάζει κάτι, αφού η γνώμη της βάσης δεν γίνεται να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη από τη «στενή» ηγεσία!

Εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

7

Να ανατρέψουμε τα μνημόνια και την κυβέρνηση

Καμιά θυσία για το ευρώ Οι εξελίξεις στην Κύπρο ανοίγουν μια νέα σελίδα σχετικά με τους χειρισμούς της κρίσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η απόφαση του Γιούρογκρουπ για «κούρεμα» των καταθέσεων θέτει σε αστάθεια το «ιερό» του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού: το τραπεζικό σύστημα. Ολοφάνερα αποδεικνύει ότι η κρίση είναι βαθύτερη απ’ ό,τι γενικώς εκτιμάται. Ολοφάνερα δεν αφορά μόνον την Κύπρο, αλλά όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτες αυτές του Νότου. Ολοφάνερα θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες για τους εργαζόμενους και τις λαϊκές

μάζες και όχι –κυρίως– για τους «ολιγάρχες» που, τάχα, μπαίνουν στο στόχαστρο. Τέλος, ολοφάνερα, αποδεικνύει την ιμπεριαλιστική δομή της υπαρκτής ΕΕ, αφού «οργανώνει» διαφορετικές προοπτικές για τη Γερμανία και τους δορυφόρους της και διαφορετικές για τις υπόλοιπες χώρες-μέλη. Η στροφή της κυπριακής ηγεσίας από το αρχικό ΟΧΙ στο τελικό ΝΑΙ οφείλει, επίσης, να προβληματίσει. Αποδεικνύει, αφενός, ότι οι κυρίαρχες τάξεις σήμερα δεν προτίθενται και δεν είναι ικανές να προασπίσουν στο ελάχιστο τις λαϊκές διαθέσεις, παρά τις επικλή-

σεις των «εθνικών» ρόλων τους. Αποδεικνύει, αφετέρου, ότι το ευρώ είναι ανελαστικός μονόδρομος, είναι μηχανισμός τεράστιας πίεσης για την αποδοχή και τη νομιμοποίηση της λιτότητας. Οι οικονομικές –και κατά συνέπεια οι πολιτικές– εξελίξεις παίρνουν ταχύτερο ρυθμό. Κανείς δεν μπορεί πλέον να προβλέψει με ασφάλεια ποιες θα είναι οι επόμενες απαιτήσεις της τρόικας και των δανειστών. Αυτό που μπορεί με σιγουριά να προβλεφθεί είναι ότι η απόκρουση των σχεδίων τους ταυτίζεται με πολιτικές και οικονομικές ανατροπές μεγάλης κλίμακας.

Οικονομικές ανατροπές, με την ακύρωση των μνημονίων, την παύση πληρωμής στους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους για το χρέος, την αντιστροφή της λιτότητας με άμεσα μέτρα υπεράσπισης των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών. Πολιτικές ανατροπές, με τη σύγκρουση με την τρικομματική και τη διεκδίκηση κυβέρνησης της Αριστεράς. Με τη μεταφορά της αντιπαράθεσης σε πανευρωπαϊκό πεδίο και έκκληση για αλληλεγγύη από όλο το εργατικό κίνημα και την Αριστερά της Ευρώπης. Με ετοιμότητα να ολοκληρωθεί η

ανατροπή της λιτότητας ακόμα και αν αυτό οδηγεί στη ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Στα κείμενα που ακολουθούν, ο Γ. Σαπουνάς εξετάζει το «σχέδιο» της κυβέρνησης της Αριστεράς σε σχέση με τους νομισματικούς εκβιασμούς. Ο Π. Κοσμάς εξετάζει το κρίσιμο ζήτημα των τραπεζών. Ο Θ. Αζούδης γράφει για την τακτική της Αριστεράς απέναντι στην ΕΕ. Σε πιο αναπτυγμένη μορφή τα κείμενα θα τα βρείτε στο rproject.gr Η Συντακτική Επιτροπή της «Εργατικής Αριστεράς»

Το «σχέδιο Α», το «σχέδιο Β» και το «σχέδιο Κυβέρνηση της Αριστεράς» Του Γιώργου Σαπουνά

πή της λιτότητας παρά μόνο τη «μετονομασία» της και την κατ’ ουσία αποδοχή των ίδιων όρων που την επέβαλαν, δηλαδή της πληρωμής του χρέους και της αποδοχής των όρων των δανειστών και των απαιτήσεων ντόπιων και ξένων αστικών κέντρων για τις προϋποθέσεις της όποιας «ανάπτυξης».

Η 

κυπριακή υπόθεση, η οποία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποχώρησης της χώρας από το ευρώ, είναι η πιο απροκάλυπτη απόδειξη πως η βαθιά καπιταλιστική κρίση απαιτεί όχι μόνο την υποτίμηση της εργασίας, αλλά και την καταστροφή τμημάτων –των πιο αδύναμων– του κεφαλαίου. Επανέφερε ορμητικά το δίλημμα «μέσα ή έξω απ’ το ευρώ», όχι μόνο μεταξύ της κοινής γνώμης και ορισμένων αριστερών αφηγήσεων, αλλά ως ενδεχόμενο ρεαλιστικό και άμεσο για μερίδες της άρχουσας τάξης και πολιτικές της εκπροσωπήσεις στην Ελλάδα, στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και συνολικά στις χώρες της Ευρωζώνης. Η συζήτηση για το «σχέδιο Β» (δραχμή) σε αντιπαράθεση με το «σχέδιο Α» (πάση θυσία ευρώ) αναδεικνύεται ως πτυχή ενός αστικού «σχεδίου Α-Β», μιας ενδεχόμενης επιλογής των αστικών κέντρων. Ασφαλώς εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχη η ευρωπαϊκή στρατηγική και ο Σαμαράς να απολαμβάνει ισχυρότατης (αν όχι καθολικής) στήριξης από τα ντόπια αστικά κέντρα. Ωστόσο οι διεργασίες για τη διερεύνηση εναλλακτικών σχεδίων διεξόδου για τον ελληνικό καπιταλισμό είναι σε πλήρη εξέλιξη, καθώς η ΟΝΕ μέσα στην κρίση αποδεικνύεται όχι μόνο φυλακή των λαών, αλλά και των πιο αδύναμων καπιταλιστών. Αν απ’ την πλευρά της κυρίαρχης, ευρωπαϊστικής αντίληψης και της μνημονιακής κυβερνητικής στρατηγικής γίνεται προσπάθεια να αναδειχθεί ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική», από την πλευρά της αμφισβήτησης του

δρόμου των μνημονίων και κυρίως απ’ την πλευρά της Αριστεράς και των κοινωνικών της ακροατηρίων μπαίνει πιο έντονα από ποτέ η ανάγκη της ουσιαστικής και δημόσια προπαγανδισμένης κατάρριψης του «ταμπού ευρώ». Καθόλου τυχαία πρόσφατη μέτρηση έδειξε πως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ αντιτίθενται σ’ αυτό τον εκβιασμό. Αντίστοιχα και απολύτως φυσιολογικά η συζήτηση αυτή έχει ξανανοίξει με νέους όρους μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που φαίνεται κι από δηλώσεις προβεβλημένων στελεχών της ηγετικής ομάδας, όπως ο υπεύθυνος Τύπου που δηλώνει, ίσως για πρώτη φορά τόσο καθαρά, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχεται την παραμονή στο ευρώ πάση θυσία! Οι εξελίξεις αυτές δικαιώνουν σε σημαντικό βαθμό την επιμονή της Αριστερής Πλατφόρμας στη θέση «καμία θυσία για το ευρώ» και στο ουσιαστικό της περιεχόμενο που αφορά στη διαθέσιμη επιλογή της αποχώρησης από την ΟΝΕ, καθώς αποδεικνύεται και από την εμπειρία της κυπριακής τραγωδίας πως μπορεί να αποτελέσει «αναγκαία συνθήκη» για μια πραγματική και ως το τέλος σύγκρουση με την τρόικα και την ανατροπή των μνημονίων. Αποτελεί όμως ταυτόχρονα και την «ικανή συνθήκη»;

Το υπόδειγμα των δεξιών και των κεντροαριστερών κυβερνήσεων που εναλλάσσονται στη θέση της αστικής διαχείρισης ή όπως σήμερα βιώνουμε στις συνθήκες της κρίσης, την αναλαμβάνουν από κοινού, μόνο σ’ ένα μικρό βαθμό σχετίζεται με την προεκλογική ρητορεία. Στην πραγματικότητα σχετίζεται κυρίως στην οικοδόμηση σχέσεων με την κυρίαρχη τάξη, σχέσεων με βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές, μεγαλοεκδότες, τεχνοκράτες της αγοράς, στελέχη του κρατικού μηχανισμού, όλους αυτούς που αποτελούν το δίκτυο της πραγματικής εξουσίας, την ψυχή και την καθοδήγηση του αστικού κράτους. Οι προεκλογικές ρητορείες με κανέναν τρόπο δεν αποτελούν δεσμεύσεις απέναντι στον λαό. Ο στόχος της Κυβέρνησης της Αριστεράς δεν μπορεί ωστόσο να εξυπηρετηθεί με τον ίδιο τρόπο και μεθοδολογία. Το κριτήριο των σχέσεων και των δεσμεύσεων ισχύει, αλλά για την Αριστερά σημαίνει τον ταξικό και κοινωνικό συσχετισμό απέναντι στο αστικό στρατόπεδο. Σχέσεις δηλαδή με την εργατική τάξη και το λαό γενικότερα και δεσμεύσεις απέναντί του. Οι προγραμματικές αιχμές της Αριστεράς στο δρόμο για

την κατάκτηση της κυβέρνησης αποτελούν μέσο πολιτικού και ιδεολογικού διαλόγου και καθοδήγησης, αποτελούν στοιχείο ταυτότητας και φυσιογνωμίας, αποτελούν απόδειξη πως η Αριστερά ούτε θέλει, αλλά ούτε και μπορεί να διαχειριστεί μετεκλογικά το εκλογικό ποσοστό κατά την κρίση της μετακινούμενη από τις δεσμεύσεις και τους στόχους της, διαμορφώνοντας έτσι όχι μόνο ισχυρούς δεσμούς με τους εργαζόμενους και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, αλλά τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη ιστορική ανατροπή με ανοιχτό σοσιαλιστικό ορίζοντα. Συγκεκριμένα λοιπόν, για τον ΣΥΡΙΖΑ, οι αιχμές που συνέγειραν εκατοντάδες χιλιάδες και του έδωσαν τη δυνατότητα να διεκδικεί με αξιώσεις την κυβέρνηση αφορούν στην άμεση ανατροπή και αναστροφή της λιτότητας μέσα από μια ισχυρή Κυβέρνηση της Αριστεράς, που δεν θα υποχωρήσει στις πιέσεις και τους εκβιασμούς. Μιας ανατροπής που ξεκινά με τη μονομερή κατάργηση των μνημονίων χωρίς τη λογική της αντικατάστασής του από «ισοδύναμα» μέτρα, καθώς κάτι τέτοιο, ακόμη κι αν ήταν εφικτό, δεν θα σήμαινε καμιά ανατρο-

Αντίθετα καλεί το λαό στο δρόμο της απόρριψης του χρέους και της παύσης πληρωμών των τοκοχρεολυσίων ως αναγκαία προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση του σχεδίου της οικονομικής ανασυγκρότησης με όρους ανατροπής της λιτότητας, ταυτόχρονα με την επιβολή βαριάς φορολογίας στο κεφάλαιο, εθνικοποίησης των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, εξασφάλισης δημόσιας υγείας, παιδείας και ασφάλισης για όλους. Μια τέτοια πορεία απαιτεί την ενεργή συμμετοχή του ίδιου του κόσμου μέσα από τη διεύρυνση της δημοκρατίας με θεσμούς κοινωνικού και εργατικού ελέγχου. Όλα αυτά τα προγραμματικά σημεία είναι απολύτως αλληλένδετα και αλληλεξαρτούμενα και αποτελούν το ανελαστικό πλαίσιο της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των σύμμαχων υποτελών τάξεων. Μ’ αυτή την έννοια η Κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι κυβέρνηση συνεργασίας με πολιτικούς εκπροσώπους του αντίπαλου, μερίδων του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Μπορεί να προκύψει σαν συνεργασία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, είτε ως αποτέλεσμα της δυναμικής που αναπτύσσει μέσα στην κοινωνία το ανατρεπτικό της πρόγραμμα και το σοσιαλιστικό της όραμα.


8

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Συμπεράσματα και προοπτικές για την Αρ

Το «κούρεμα» των καταθέσεων κορ Του Πάνου Κοσμά

Ο 

Σόιμπλε και το Eurogroup οργανώνουν (με το «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο) μια τεράστια «προβοκάτσια» ενάντια στο τραπεζικό σύστημα στον ευρωπαϊκό Νότο, η Λαϊκή είναι η πρώτη τράπεζα στην Ευρωζώνη που επίσημα ευρωπαϊκά όργανα επιβάλλουν το κλείσιμό της, η τρόικα αμφισβητεί τη συγχώνευση Εθνικής-Eurobank και οι «πιο τροϊκανοί και από τους τροϊκανούς» Προβόπουλος και Στουρνάρας τα στυλώνουν υπερασπιζόμενοι το «μεγάλο Deal»… Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σίγουρα κάτι πολύ περισσότερο από ζητήματα διευθέτησης της «τραπεζικής εποπτείας». Ας δούμε συγκεκριμένα.

Ποιοι «πλήρωσαν» στην Κύπρο; Κάποιοι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι είναι προτιμότερο «να πληρώσουν οι ολιγάρχες και μεγαλοκαταθέτες παρά οι φορολογούμενοι» μέσω κρατικών ενισχύσεων στις τράπεζες. Ωστόσο, στην Κύπρο δεν πλήρωσαν ούτε όλοι οι ολιγάρχες ούτε μόνο ή έστω κυρίως οι ολιγάρχες. Από τα συνολικά 68 δισ. ευρώ των κυπριακών καταθέσεων, οι καταθέσεις στη Λαϊκή και στην Κύπρου (που «κουρεύτηκαν» 100% και περίπου 40% αντίστοιχα για ποσά μεγαλύτερα των 100.000 ευρώ) ήταν 27 δισ. ευρώ, τα υπόλοιπα ανήκαν σε συνεταιριστικές τράπεζες, υποκαταστήματα ελληνικών τραπεζών στην Κύπρο κ.λπ. Άρα συνολικό ύψος καταθέσεων 41 δισ. ευρώ (το 60% των κυπριακών

η Ευρύτερ ση ία σ παρου ου ν έ ιμ ε του κ c je t.gr στο Rpro

καταθέσεων) εξαιρέθηκε από το «κούρεμα», μαζί και οι μεγαλοκαταθέτες και «ολιγάρχες» (Ρώσοι, Άραβες, Βρετανοί κλπ). Επιπλέον, ο κεντρικός τραπεζίτης της Κύπρου Πανίκος Δημητριάδης «ξέχασε» την εβδομάδα του χαμού τα υποκαταστήματα των μεγάλων κυπριακών τραπεζών στο Λονδίνο και τη Μόσχα ανοιχτά, με αποτέλεσμα μεγάλα ποσά καταθέσεων, που ανήκαν σε μεγαλοκαταθέτες και «ολιγάρχες», να αποδράσουν… Ακόμα χειρότερα, πολιτικά και επιχειρηματικά στελέχη της κυπριακής αστικής τάξης έβγαλαν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό το Μάρτιο, λίγο πριν το «κούρεμα» που ήξεραν ότι θα έρθει, μεταξύ των οποίων και συγγενικά πρόσωπα του προέδρου Αναστασιάδη, όπως αποκαλύφθηκε αυτή την εβδομάδα… Αγαπητέ νεοφιλελεύθερε, αυτό είναι το ιδεώδες σου: ο καπιταλισμός της κρίσης, ο καπιταλισμός του πλιάτσικου και της μαφίας του κέρδους! Πιο σημαντική όμως είναι η άλλη πλευρά: Η βίαιη κατάρρευση του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο, πέρα από το ότι θα συνοδευτεί από μνημόνιο (με τις γνωστές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικό κράτος, αλλά και ιδιωτικοποιήσεις και υποθήκευση των εσόδων από το φυσικό αέριο), θα προκαλέσει επίσης τρομακτική ύφεση πάνω από 20% το 2013, εκτίναξη της ανεργία σε επίπεδα… Ελλάδας κλπ. Έχει ακόμη κανείς απορία για το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο στην Κύπρο; Από τη μια, το πολύ πολύ να «κουρευτούν» τα 10 από τα 27 δισ. ευρώ των καταθέσεων

Κυπριακή κρίση: Τα αναγκαία πολ Του Θόδωρου Αζούδη, μέλους της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΠΓ της Α’ Θεσσαλονίκης

Μ 

άλλον είναι κοινοτοπία σήμερα να διαπιστώνεις ότι η εξελισσόμενη κυπριακή κρίση αποτελεί σημείο τομής στην πολιτική συγκυρία. Είναι το έδαφος στο οποίο δοκιμάζονται τα αναλυτικά εργαλεία όλων, αλλά κυρίως η δυνατότητά μας να εγγράψουμε τα παράγωγά της στο δικό μας στρατηγικό πρόταγμα, ανεξάρτητα από το αν αυτό θα συμβεί με όρους δικαίωσης ή επιτυχημένης προσαρμογής. Στην πολιτική εξάλλου, όπως και στη ζωή, το ζητούμενο δεν είναι να είσαι ή πολύ περισσότερο να παριστάνεις τον αλάνθαστο, αλλά να διατηρείς τη δυνατότητά για επανόρθωση των λαθών σου. Αν δεχθούμε εξάλλου ότι η κατανόηση της πραγματικότητας δεν είναι μια ευθεία αντανάκλασή της στη συνείδηση, μια περίπου αυτόματη και μηχανική καταγραφή, αλλά διαμεσολαβείται από τις διεκδικούμενες ερμηνείες της, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το πεδίο αυτό είναι κρίσιμο για την ηγεμονία της πολιτικής μας.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Ρήξη ή υποταγή; Καταρχήν η νέα Κυπριακή τραγωδία αποδεικνύει ότι –παρά τις εσωτερικές του αντιθέσεις– το ευρωπαϊκό κεφάλαιο υπό τη γερμανική ηγεμονία είναι διατεθειμένο να φτάσει σε ακραίες λύσεις επιβολής. Στη «λύση» αυτή εξωθείται από τη σφοδρότητα της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης και την ανειρήνευτη διαμάχη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα για ηγεμονία. Στο πλαίσιο αυτό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αναδειχθεί σε στρατηγείο αυτής της πολιτικής, το οποίο δρα με πολιτικά κριτήρια. Πώς αλλιώς να κατανοήσουμε την παραβίαση από τη μεριά της ΕΚΤ της εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων; Μια ιεροσυλία που προκάλεσε πανικό στην ελλαδική –και όχι μόνο– αστική ελίτ. Το Eurogroup με τη σειρά του είναι ο εφαρμοστικός βραχίονας αυτής της πολιτικής, που αναλαμβάνει, με προεξάρχοντα τον Σόιμπλε, τη στοίχιση των προθύμων και την πολιτική απομόνωση των «παραβατών». Δεν πρέπει να μας διαφεύγει εξάλλου ότι σε ένα ιδεολογικό επίπεδο η απομόνωση και η «τιμωρία» επιβάλλονται ως κάθαρση και εξαγνισμός με μια ηθικολογική ακαμψία, δυστυχώς αποδεκτή από τους λαούς της μεσευρώπης.

Αν ισχύουν αυτές οι εκτιμήσεις, τότε τα περιθώρια στη σημερινή συγκυρία για μεταρρυθμιστικές αυταπάτες εντός των ευρωπαϊκών θεσμών ισοδυναμούν όχι μόνο με ασυγχώρητη αφέλεια, αλλά και με επικίνδυνο αποπροσανατολισμό του λαού. Μετά τις εξελίξεις στο Κυπριακό φαντάζεται κανείς στην ελληνική Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ ότι η ακύρωση των μνημονίων, η ανατροπή της λιτότητας, η διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους και η επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων –με λίγα λόγια οι θέσεις μας της πανελλαδικής συνδιάσκεψης– θα γίνονταν ποτέ αποδεκτές από αυτή την ΕΕ; Η ΕΕ έχει ολοκληρώσει τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή της και τη θεσμική της θωράκιση και η εφαρμογή του προγράμματός μας προοιωνίζεται την άμεση, σφοδρή και χωρίς περιθώρια συμβιβασμού σύγκρουση μαζί της. Αυτή η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, αλλά ανατρέπεται! Ωστόσο αυτή η ανατροπή δεν είναι δεδομένο ότι θα επισυμβεί σύμφωνα με τις επιθυμίες μας. Παραμένει ένα ανοιχτό στοίχημα στο οποίο ενδέχεται να πρωταγωνιστήσουν και να ηγεμονεύσουν οι αστικές δυνάμεις, όπως μας προϊδεάζει και το παράδειγμα του Μπερλουσκόνι.

Μοναδική κόκκινη γραμμή μιας κυβέρνησης της Αριστεράς είναι η σωτηρία του λαού! Στα γεγονότα της Κύπρου είναι εκκωφαντική, αλλά και εύγλωττη, η σιωπή των χωρών του Νότου. Καμία από αυτές τις αστικές κυβερνήσεις δεν υπερασπίστηκε την Κύπρο και πολύ περισσότερο δεν τόλμησε στο Eurogroup να έρθει σε αντιπαράθεση με τον πυρήνα της ΕΕ και τη γερμανική ηγεμονία, γεγονός που δείχνει τα όρια της αυτονομίας τους. Επίσης αυτό που δια γυμνού οφθαλμού παρατηρούμε στη νότια Ευρώπη είναι η πολιτική αδυναμία της Αριστεράς. Προς το παρόν –και γι’ αυτό υπάρχουν ιστορικοί λόγοι– σ’ αυτές τις χώρες οι ηρωικές κινηματικές αντιστάσεις βρίσκουν έκφραση, όπως στην Ιταλία, σε μορφώματα έξω από την παράδοση και τις αξίες της Αριστεράς. Με τον ορατό λοιπόν συσχετισμό δυνάμεων στις χώρες του Νότου μια ενδεχόμενη


πολιτική •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

9

ριστερά από την κρίση στην Κύπρο

ρυφή του «παγόβουνου» της κρίσης πάνω από 100.000 ευρώ στις τράπεζες Κύπρου και Λαϊκή, με τελική απώλεια ας πούμε 7 δισ. ευρώ. Από την άλλη, θα ακολουθήσουν τρομακτική ύφεση, ανεργία, μείωση μισθών, ιδιωτικοποιήσεις. Να ποια είναι η «δίκαιη λύση» με την οποία πληρώνουν τάχα οι μεγαλοκαταθέτες και όχι οι μικροκαταθέτες και οι φορολογούμενοι… Πολύ άσχημα έκανε η Αριστερά σε Ελλάδα και Κύπρο που παρουσιάστηκε να υπερασπίζεται την «ιερότητα» των καταθέσεων γενικά, δηλαδή ασχέτως ύψους, αλλά αυτό από την άλλη πλευρά δεν σημαίνει καθόλου ότι στην Κύπρο επιβλήθηκε μια «δίκαιη λύση» για τους μικροκαταθέτες και τους αδύναμους. Αυτό το νεοφιλελεύθερο παραμύθι πρέπει να αποκαλυφθεί.

Γιατί η Ευρωζώνη επιλέγει το «κούρεμα» των καταθέσεων; Γιατί όμως η Ευρωζώνη θίγει τόσο ωμά την «ιερότητα των καταθέσεων»; Γιατί παίρνουν τόσο «ακραία» μέτρα; Επειδή απλούστατα η καπιταλιστική κρίση, και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη, όχι μόνο είναι αξεπέραστη, αλλά βαθαίνει και περιπλέκεται. Ποια είναι τα θεμελιώδη δεδομένα αυτής της κρίσης; Πρώτο, το μέσο κρατικό χρέος των χωρών της Ευρωζώνης το 2013 θα φτάσει το 95% του μέσου ΑΕΠ. Αυτές είναι οι φθινοπωρινές εκτιμήσεις και του ΔΝΤ. Στο μεταξύ όμως, η ύφεση εγκαταστάθηκε για τα καλά στην Ευρωζώνη και η κατάσταση ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και η γενίκευση και το βάθεμα των πολιτικών

λιτότητας υπόσχονται τη μακροημέρευσή της. Είναι ο φονικός συνδυασμός κρατικού χρέους που βαδίζει ακάθεκτο προς το 100% του ΑΕΠ και ύφεσης που εξηγεί καταρχήν τόσο το βάθος όσο και το πλήρες αδιέξοδο στη διαχείριση της κρίσης. Ποιες λύσεις διαθέτουν οι καπιταλιστές; Δεν μπορούν να «κουρέψουν» το χρέος, γιατί –όπως απέδειξε το ελληνικό PSI– δέχονται μεγάλο πλήγμα οι τράπεζες, που στη συνέχεια πρέπει να στηριχτούν με κρατικό χρήμα για να καλύψουν τις κεφαλαιακές τους «τρύπες», οπότε το κρατικό χρέος από τη μια «κουρεύεται» και αμέσως μετά ξανα-αυξάνεται. Να πάνε σε άλλες λύσεις (συνδυασμός ανάπτυξης με αύξηση πληθωρισμού) ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Άρα, τι μένει; Καταρχήν, το απόλυτο αδιέξοδο. Σε αυτό το σημείο πρέπει να βάλουμε τον παράγοντα τράπεζες. Τα δημοσιεύματα σε μεγάλα διεθνή μίντια δίνουν και παίρνουν την τελευταία διετία για το πόσο εξακολουθεί να είναι το «άνοιγμα»-«τοξικό» ενεργητικό των ευρωπαϊκών τραπεζών. Κάποιες εκτιμήσεις αγγλο-σαξονικών μέσων το ανεβάζουν σε επίπεδα πάνω από το ευρωπαϊκό ΑΕΠ. Πριν λίγους μήνες, το ΔΝΤ υποστήριζε ότι οι άμεσες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι τουλάχιστον 220 δισ. ευρώ. Στο δίπτυχο κρατικό χρέος-ύφεση πρέπει λοιπόν να προσθέσουμε και τα –άγνωστης έκτασης– «τοξικά» των τραπεζών. Ο «φαύλος κύκλος» της καπιταλιστικής κρίσης είναι λοιπόν απόλυτος και οι τράπεζες είναι κεντρικός κόμβος στο αδιέξοδο.

Στο πλαίσιο αυτό, το κυπριακό «κούρεμα» σηματοδοτεί τη σαφή απόφαση των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, αλλά και της Ευρωζώνης να «βάλουν χέρι» στις καταθέσεις των χωρών της Ευρωζώνης, που κατά μέσο όρο αντιστοιχούν στο 70% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ – «είναι πολλά τα λεφτά» για να μην πάει το μυαλό των νεοφιλελεύθερων καπιταλιστών μαφιόζων στο να βάλουν χέρι σ’ αυτά, μπροστά μάλιστα στο απόλυτο αδιέξοδο της διαχείρισης της κρίσης. Οι καταθέσεις λοιπόν απειλούνται με δύο τρόπους: α. Μέσα από προγράμματα «εξυγίανσης» τραπεζών που κινδυνεύουν να «σκάσουν» από τα τοξικά». Εδώ η «καμπάνα» χτυπάει και για την Ελλάδα και για τις Ισπανία και Ιταλία, αλλά και για τη Μάλτα, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο κλπ.

την Ευρωζώνη. Φυσικά, «κουρεύοντας» καταθέσεις υπονομεύεται η αξία του ευρώ σαν παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Φυσικά, ύστερα από όλα αυτά το ευρώ «δεν είναι το ίδιο» στην Κύπρο και στη Γαλλία, στην Ισπανία και τη Γερμανία κλπ. Άρα, όλα τα σενάρια έχουν ανοίξει: διάσπαση της Ευρωζώνης (αποκατάσταση της ισχύος, της αξιοπιστίας και του παγκόσμιου αποθεματικού χαρακτήρα του σημερινού ευρώ σε μια πιο στενή ζώνη χωρών), διάλυση της Ευρωζώνης, αποχώρηση ή εξώθηση χωρών έξω από την Ευρωζώνη. Να γιατί, όταν λέμε ότι η Ευρωζώνη είναι όπλο μαζικής καταστροφής ενάντια στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν είναι ένα απλό σχήμα λόγου…

β. Μέσα από νέα «κουρέματα» του κρατικού χρέους. Που θα δημιουργήσουν νέες κεφαλαιακές «τρύπες» στις τράπεζες, οι οποίες αυτή τη φορά δεν θα γεμίσουν με κρατικά δάνεια, αλλά με «κουρεμένες» καταθέσεις. Εδώ η «καμπάνα» χτυπάει για την Ελλάδα και την Πορτογαλία… Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, μπορούν να συντρέξουν και οι δύο λόγοι: να ανακαλυφθεί χρηματοδοτικό κενό τόσο στη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών όσο και στο μνημονιακό πρόγραμμα. Φυσικά, η επέκταση του «κουρέματος» και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης θα είναι άκρως αποσταθεροποιητική για την ίδια

λιτικά συμπεράσματα για τον ΣΥΡΙΖΑ ρήξη κέντρου και περιφέρειας στο εσωτερικό της ΕΕ, στο βαθμό που θα συμβεί σύντομα, το πιο πιθανό είναι να συμβεί υπό την ηγεμονία των αντίστοιχων αστικών τάξεων και των πολιτικών τους εκπροσωπήσεων. Και όσο κι αν αυτή η ρήξη είναι επιθυμητή και αξιοποιήσιμη από τη δική μας οπτική γωνία, δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να παραβλέπουμε το χαρακτήρα της ή πολύ παραπάνω να την ανάγουμε σε προαπαιτούμενο της στρατηγικής μας. Αν υιοθετήσουμε αυτή τη στάση και περιμένουμε να «ωριμάσουν» οι συνθήκες στο Νότο, οι λύσεις θα είναι, αναγκαστικά και λόγω συσχετισμών, εθνικές και στη βάση «κυβέρνησης εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας», η οποία θα ευνουχίσει εκ των πραγμάτων το ριζοσπαστικό, αριστερό και ταξικό πρόταγμα. Να συμφωνήσουμε επομένως ότι στόχος στρατηγικός οφείλει να είναι η μετάδοση της ρήξης στην Ευρωζώνη που, για να επιτευχθεί, όμως, πρέπει η στρατηγική μας να χειραφετηθεί από μεταρρυθμιστικές αυταπάτες. Αν λοιπόν επιδιώκουμε –και οφείλουμε να το επιδιώξουμε– ηγεμονικά να προσδιορίσουμε την ταυτότητα της ρήξης προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, χρειάζεται να προσδώσουμε σ’ αυτή το ταξικό της περιεχόμενο και άρα να προτάξουμε τα ριζοσπαστικά

στοιχεία του προγράμματός μας: ανατροπή της λιτότητας, εθνικός και κοινωνικός έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, δημόσιος έλεγχος όλων των στρατηγικών πυλώνων της οικονομίας με επανάκτηση από το δημόσιο όλων των κρατικών επιχειρήσεων που θα έχουν στο μεταξύ ιδιωτικοποιηθεί. Με άλλα λόγια, τα πολιτικά προτάγματα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκτήσουν έναν μεταβατικό χαρακτήρα, ικανό να πείθει και να συσπειρώνει το λαό, να τον ενεργοποιεί στην οδό της αντισυστημικής ρήξης και να συγκροτεί κοινωνικό μπλοκ εξουσίας με σκοπό τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Μόνο έτσι οι υπαρκτές και εντεινόμενες εσωτερικές αντιθέσεις στην ΕΕ ανάμεσα στη Γερμανία και τις χώρες της περιφέρειας, ακόμη και οι γεωστρατηγικές, μπορούν να είναι αξιοποιήσιμες. Με άλλα λόγια μπορούν να είναι αξιοποιήσιμες από μια συνεκτική αριστερή στρατηγική που διαθέτει plan B και προετοιμάζει τον ελληνικό λαό για όλα τα ενδεχόμενα.

«Καμιά θυσία για το ευρώ» και το «Plan Β» Στα πλαίσια αυτής της ανάλυσης η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να θέσει σε προτεραιότητα την προετοιμασία του λαού με

βάση το σύνθημα της πανελλαδικής μας συνδιάσκεψης «καμιά θυσία για το ευρώ», θέση που αποκτά επιτακτική προτεραιότητα. Μοναδική κόκκινη γραμμή μιας κυβέρνησης της Αριστεράς είναι η σωτηρία του λαού! Για να είναι αξιόπιστη μια τέτοια διακήρυξη στα μάτια εχθρών και φίλων, χρειάζεται τον εξοπλισμό της με ένα εναλλακτικό σχέδιο, αυτό που ευρέως αποκαλείται Plan B και αυτό σίγουρα πρέπει να είναι μια νέα διάσταση της πολιτικής μας γραμμής. Στην περίπτωση της Κύπρου ήταν πανθομολογούμενη η αδυναμία διαπραγμάτευσης, εκτός όλων των άλλων παραγόντων και επειδή απουσίαζε η επεξεργασία μιας εναλλακτικής στρατηγικής, που ως βασικό συστατικό της θα είχε την έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και την επιστροφή στην κυπριακή λίρα. Το ΑΚΕΛ, δυστυχώς πολύ αργά, το συνειδητοποίησε και προσπαθεί τώρα ασθμαίνοντας να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο. Στη σημερινή συγκυρία της κυπριακής κρίσης η θέση της Πανελλαδικής «καμιά θυσία για το ευρώ» συναντά τη «βίαιη ωρίμανση» της κοινής γνώμης. Μια κοινή γνώμη την οποία δεν θα έπρεπε διστακτικά να παρακολουθούμε και σ’ αυτήν να προσαρμοζόμαστε, όταν πια οι συνθήκες εκθέτουν την πολιτική μας γραμμή και μας υποχρε-

ώνουν σε αναδίπλωση, αλλά να προετοιμάζουμε και να εξοπλίζουμε πολιτικά. Ο αποκαλούμενος «ρεαλισμός» αποδεικνύεται όχι μόνο ουτοπικός, αλλά και δυνάμει επικίνδυνος. Το σύνθημα βέβαια «καμιά θυσία για το ευρώ» και ο εξοπλισμός με Plan B δεν ισοδυναμούν σε καμιά περίπτωση με την επιδίωξη της μονομερούς εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ. Είναι η πολιτική γραμμή η οποία μας επιτρέπει να αξιοποιούμε τις αντιθέσεις τόσο στην ΕΕ όσο και στο εσωτερικό της χώρας και να αποφεύγουμε τη σεχταριστική αναδίπλωση και την απομόνωση. Εξάλλου η τυχόν έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, αν συμβεί ως αποτέλεσμα ρήξεων, θα έχει διεκδικούμενο ταξικό πρόσημο. Πιστεύει κανείς ότι η εγχώρια αστική τάξη θα παραιτηθεί οικειοθελώς από την απαίτησή της για ηγεμονία ακόμη και εκτός της ΕΕ; Το πιο πιθανό είναι να αναζητήσει σε άλλα γνωστά υπερατλαντικά κέντρα στήριξη και συμμαχίες. Ας μη ξεχνάμε τον τρόπο με τον οποίο ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός αντικατέστησε τον Αγγλικό κατά τη δεκαετία του ’40, εξασφαλίζοντας στην εγχώρια αστική τάξη τη νίκη στον εμφύλιο και τη διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας της.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

3 Απρίλη 2013

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894

● Αγρίνιο 6974473540 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/480017-65 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Ελληνικές φυλακές: Η εκδικητικότητα του κράτους που ονομάζεται «σωφρονισμός» Του Στράτου Νούρου

Έ 

να από τα βασικότερα χαρακτηριστικά ενός κράτους που θέλει να θεωρείται δημοκρατικό είναι το σωφρονιστικό του σύστημα, το οποίο έχει ως στόχο τη μεταμέλεια του παραβάτη και την επανένταξή του στο κοινωνικό σύνολο. Το ελληνικό «σωφρονιστικό» σύστημα ανέκαθεν λειτουργούσε σαν ένας εκδικητικός μηχανισμός που ενδιαφερόταν όχι για την επανένταξη, αλλά για τον παραδειγματισμό του «υγιούς κομματιού της κοινωνίας» μέσω της αντιμετώπισης των κρατουμένων ως ανθρώπων δεύτερης κατηγορίας. Στα ενδημικά αυτά γνωρίσματα των ελληνικών φυλακών προστέθηκαν οι περικοπές των τελευταίων ετών, που δημιουργούν ένα εκρηκτικό κλίμα σε ολόκληρη τη χώρα, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή κρατουμένων και εργαζομένων. Συμφόρηση κρατουμένων, ανύπαρκτη ιατρική περίθαλψη και υγειονομική πρόνοια, υποσιτισμός και άνθηση παραεμπορίου ναρκωτικών και όπλων από δίκτυα διεφθαρμένων υπαλλήλων και επικίνδυνων εγκληματιών κυριαρχούν στις επιστολές διαμαρτυρίας κινήσεων φυλακισμένων προς την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ.

Το μήνα που μας πέρασε μια σειρά από γεγονότα, που είναι αδύνατον πια να αποσιωπηθούν, φανέρωσαν την τραγική κατάσταση στο ευρύ κοινό. Η ομαδική απόδραση στα Τρίκαλα και η προσπάθεια απόδρασης του Ριζάη χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση ως πρόφαση για ακόμα σκληρότερη καταστολή κρατουμένων, που διαμαρτύρονται για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Επιστρατεύτηκαν ΕΚΑΜ και ΜΑΤ για να αδειάσουν κελιά τραμπουκίζοντας κρατουμένους, ενώ δεν έλειψαν και οι καταγγελίες για ξυλοδαρμούς κρατουμένων με πολιτικά κριτήρια. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα των απαράδεκτων υγειονομικών συνθηκών και της ανυπαρξίας ιατρικής περίθαλψης στις φύλακες είναι ο θάνατος του 26χρονου

κρατουμένου στο Ναύπλιο από φυματίωση. Ο θάνατος αυτός συνοδεύτηκε από επιμελή προσπάθεια συγκάλυψης των αιτιών του και κατ’ επέκταση των αιτίων της εξέγερσης των κρατουμένων. Συγχρόνως, τα περισσότερα κρατητήρια της αστυνομίας σε όλη τη χώρα έχουν μετατραπεί σε μικρές φυλακές. Χιλιάδες μικροπαραβάτες και κυρίως μετανάστες παραμένουν για πολλούς μήνες στοιβαγμένοι σε λίγα τετραγωνικά υπό άθλιες συνθήκες, κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας. Μόνο στην Αττική υπολογίζεται ότι πάνω από 2.000 άτομα κρατούνται στις υπηρεσίες της ΓΑΔΑ. Ενδεικτικά είναι τα όσα συμβαίνουν στο Α.Τ. Δραπετσώνας. Σε κρατητήρια χωρητικότητας 70 ατόμων κρατούνται για διαστήματα από ένα μήνα έως και ένα χρόνο ακόμα και 100 άτομα, ενώ δεν υπάρχουν υποδομές υγιεινής για τόσους ανθρώπους, ούτε φυσικά προαυλίζονται, με συνέπεια τη μετάδοση ασθενειών και την ψυχολογική εξόντωση των κρατουμένων. Πριν λίγες μέρες, ο 28χρονος κρατούμενος Ιμπραχίμ Φαράζ (πρόσφυγας από την Παλαιστίνη) αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Η απάντηση της κυβέρνησης απέναντι στα δίκαια αιτήματα των κρατουμένων, που δεν ζητούν κάτι παραπάνω από στοιχειώ-

δεις αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, είναι η σκλήρυνση του κατασταλτικού μηχανισμού. Ήδη έχει αποφασιστεί ο εξοπλισμός των φυλακών με βαριά όπλα, ενώ φαίνεται πλέον να μπαίνει στο σχεδιασμό η δημιουργία μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας. Σημαντική λεπτομέρεια αποτελεί ότι αυτές οι κινήσεις πραγματοποιούνται λίγα 24ωρα μετά την ερώτηση του Ηλία Κασιδιάρη προς αυτή την κατεύθυνση στη βουλή, γεγονός που μάλλον δημιουργεί αιτιακή σχέση μεταξύ του αιτήματος του βουλευτή της ΧΑ και των αποφάσεων της κυβέρνησης. Είναι εμφανές ότι το σχέδιο αναδιάταξης του σωφρονιστικού χάρτη με σκλήρυνση των συνθηκών φύλαξης και η πρόσληψη προσωπικού μόνο σε αυτόν τον τομέα, παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε πολλούς άλλους, εντάσσεται σε μια γενικότερη νοοτροπία επιβολής του δόγματος «τάξη και ασφάλεια». Η κοινωνία πρέπει να αισθανθεί φόβο και απέχθεια για το σύνολο των κρατουμένων, ώστε να δικαιολογήσει την αντιμετώπισή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Οι φυλακισμένοι είναι μία από τις ομάδες που χρησιμοποιούνται ως δούρειος ίππος για να συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα. Ας μην το επιτρέψουμε.


ανάλυση • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Η ΕΕ εξαθλιώνει τους λαούς

Ο καπιταλισμός μαζικοποιεί τη φτώχεια Της Κατερίνας Παρδάλη

Σ 

 τις 27 Μάρτη μια είδηση εμφανίστηκε σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ : «Η Ελλάδα 3η φτωχότερη χώρα της ΕΕ». Η είδηση ήταν αναμετάδοση από τη Ντόιτσε Βέλε και έλεγε κατά λέξη: «Η Ελλάδα καταλαμβάνει μια θέση ανάμεσα στις φτωχότερες χώρες της ΕΕ, όπως δείχνει συγκριτική έρευνα του Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας (IW) στις 27 χώρες της ΕΕ. Σε χειρότερη θέση βρίσκονται μόνο η Βουλγαρία και η Ρουμανία…».

Μάστιγα Από τη φτώχεια, πανευρωπαϊκά, πλήττονται κυρίως άνεργοι, ανύπαντροι γονείς (μονογονεϊκές οικογένειες, στην πλειοψηφία από γυναίκες) και μετανάστες. Σύμφωνα με τους ερευνητές, μια πολύ σημαντική μέθοδος καταπολέμησης του φαινομένου της φτώχιας είναι η λήψη μέτρων στον εργασιακό τομέα, αλλά και η κοινωνική στήριξη ομάδων όπως, για παράδειγμα, οι μονογονεϊκές οικογένειες, ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν με αξιώσεις μια πλήρη απασχόληση. Το εντυπωσιακό με την είδηση ήταν ότι αναπαράχθηκε, χωρίς σχολιασμό. Ούτε από Δεξιά, ούτε από Αριστερά. Λες και από μόνη της τα έλεγε όλα. Κι όμως η φτώχεια δεν είναι απλά μια κάποια στατιστική. Δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Είναι οι διπλανές/οι μας, οι φίλοι μας ή εμείς (σήμερα ή αύριο). Όταν ακούμε για λιποθυμίες παιδιών ή και μεγάλων από την πείνα, όταν ακούμε ή υφιστάμεθα κόψιμο του ηλεκτρικού ή της θέρμανσης, όταν δεν μπορούμε να καλύψουμε βασικές ανάγκες, δεν είναι αριθμοί. Είναι η ζωή μας. Η φτώχεια είναι κοινωνική μάστιγα που είχαν βιώσει εκατομμύ-

ρια άνθρωποι παλιότερα και στην Ευρώπη (πόλεμος και λίγο μετά) και που εμείς πιστεύαμε ότι οδεύει προς το χρονοντούλαπο της ιστορίας, αφού μεταπολεμικά και με το κράτος-πρόνοιας, τουλάχιστον στην «αναπτυγμένη Ευρώπη», υπήρχε η προοπτική να εξαλειφθεί. Τουλάχιστον αυτό μας έλεγαν οι γονείς μας… Κι όμως, όπως πρόσφατα όλες και όλοι διαπιστώσαμε, η μάστιγα επέστρεψε. Το να ζει κανείς στη φτώχια είναι ένας καθημερινός αγώνας για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια. Επηρεάζει την υγεία, την ψυχική διάθεση, τις προσωπικές και κοινωνικές σχέσεις. Σημαίνει έλλειψη ελπίδας και αίσθηση αδυναμίας να ελέγξεις τις αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή σου, αδυναμία να πληρώσεις μια παροχή ηλεκτρικού ή φυσικού αερίου για να έχεις θέρμανση τον χειμώνα... Σημαίνει να μην μπορείς να επισκεφθείς γιατρό ή οδοντίατρο, να αναγκάζεσαι να διαλέξεις αν θα φας ή θα αγοράσεις τα φάρμακά σου, αν θα ζεσταθείς ή θα πάρεις ψωμί κλπ. Σημαίνει να βιώνεις το ρατσισμό, τις διακρίσεις και την απομόνωση είτε είσαι μετανάστης, είτε όχι. Φτώχια επίσης σημαίνει να μην μπορείς να έχεις μια «αυτονόητη» μέχρι πρότινος κοινωνική ζωή: να μην μπορείς να διασκεδάσεις, να βγεις έξω, να πας σινεμά, να επισκεφθείς φίλους...

Εκβιασμοί Οι υποστηρικτές της ΕΕ (και της ένταξης στο ευρώ) είχαν σαν επιχειρήματα μερικές πολύ βασικές υποσχέσεις. Η ΕΕ θα εξασφάλιζε στις χώρες-μέλη ειρήνη, ελευθερία, ισονομία, αλληλεγγύη, δουλειά και δικαιώματα, κράτοςπρόνοιας, χρηματοδότηση προοδευτικών προγραμμάτων «υπέρ των αδυνάτων». Εμφανιζόταν σαν μια «προοδευτική» ένωση που –

ρογκες πολεμικές δαπάνες, η Η Ευρώπη εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικούς ποτων λαών, που λέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουτώρα Μάλι κλπ) είναι οραματιζόμαστε, γκοσλαβία, πρακτική της ΕΕ εδώ και χρόνια. αναστενάζει κάτω Σήμερα, οι έρευνες φτάνουν μέχρι και το 2011και εμφανίζουν από την μπότα στοιχεία τραγικά για την κατάτης υπαρκτής σταση των «από κάτω» σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Ευρώπης των Ανεργία καπιταλιστών αν και καπιταλιστική– νοιαζόταν για τους πολίτες της. Το επιχείρημα ήταν ότι έξω από το ευρώ και την ΕΕ θα μας έτρωγε η φτώχεια, η έλλειψη δημοκρατίας, η ανεργία, η δυστυχία και… οι 7 πληγές του Φαραώ. Με αυτούς τους εκβιασμούς πήρε η «τρόικα εσωτερικού» την κυβέρνηση, με τον μπαμπούλα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «εξασφάλιζε» την παραμονή στο «κλαμπ» των ισχυρών. Με αυτούς τους εκβιασμούς προσπαθούν να πείσουν και τους Κύπριους ότι αξίζει να πεινάσουν και να πάθουν τα δικά μας τα δεινά, προκειμένου να μη βγουν από το ευρώ. Λες και δεν υπήρχε ζωή πριν ή μετά το ευρώ. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ και μάλιστα στον «σκληρό πυρήνα» της, το ευρώ, παρουσιάστηκε από τον Σημίτη σαν μάνα εξ ουρανού. Υποτίθεται ότι δεν θα ήταν καλό μόνο για τους έλληνες καπιταλιστές, αλλά «κυρίως» για τους εργαζόμενους/ες και όλο τον ελληνικό λαό. Η ΕΕ διαφημιζόταν ως «το κοινό μας σπίτι», όπου η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών, η αλληλοβοήθεια, η ενδυνάμωση της δημοκρατίας, η βελτίωση του επιπέδου ζωής, δουλειάς κλπ. θα ήταν καλό για όλους/ες. Η φτώχεια, η ανεργία, η καταπάτηση εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, οι υπέ-

Οι πολιτικές ευθύνες για το κοινωνικό δράμα που ζουν τα 26 εκατομμύρια ανέργων στις 27 χώρες της ΕΕ καταγράφηκαν σε πρόσφατη μελέτη του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO), ο οποίος προειδοποίησε ότι οι άνεργοι σε διεθνές επίπεδο θα ξεπεράσουν τα 200 εκατομμύρια. Ο συγκεκριμένος διεθνής οργανισμός, που εποπτεύεται από τα Ηνωμένα Έθνη, έστρεψε την κριτική του ενάντια στην ΕΕ, επισημαίνοντας τις ευθύνες της. Με την αυστηρή πολιτική λιτότητας, που επιβάλλει, «μετέφερε τις αρρυθμίες από τη σφαίρα των δημόσιων οικονομικών στη σφαίρα της αγοράς εργασίας». Με άλλα λόγια, κατέστρεψε την αγορά εργασίας, δημιουργώντας στρατιές ανέργων, για να εξισορροπήσει τους κρατικούς προϋπολογισμούς ή, με ακόμη πιο απλά λόγια, μετέφερε στους εργαζόμενους το κόστος των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Όπως το λέμε εμείς, φόρτωσε την καπιταλιστική κρίση στις πλάτες μας. Περισσότερα από 120 εκατ. άτομα ζουν σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ευρώπη των 27. Το 2007, ο αριθμός τους έφτανε τα 85 εκατ. Το καινούργιο, σχετικά, είναι ότι πλέον το πρόβλημα της φτώχειας δεν «χτυπά» μόνο τους άνεργους/ες: 8% των εργαζομένων στην ΕΕ δεν κερδίζουν

αρκετά, ώστε να ξεφύγουν από τα όρια της φτώχειας. Περίπου 7 εκατ. άνθρωποι επιβιώνουν με λιγότερα από 5 ευρώ την ημέρα, ενώ άλλοι τόσοι αδυνατούν να πληρώσουν τα έξοδα π.χ. για θέρμανση όλο το χρόνο ή να αντιμετωπίσουν έκτακτα έξοδα. Μερικές κοινωνικές ομάδες είναι περισσότερο ευάλωτες από κάποιες άλλες, όπως οι ρομά, τα παιδιά, οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, οι άνεργοι, οι μετανάστες και οι μονογονεϊκές οικογένειες. Αυτή η κατάσταση, λέει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, «έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες αλληλεγγύης και κοινωνικής δικαιοσύνης της ΕΕ. Άλλωστε η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν επιδρούν αρνητικά μόνο στην ευημερία των ατόμων και στη δυνατότητά τους να λάβουν μέρος στην κοινωνική ζωή, βλάπτουν και την οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας». Ο καπιταλισμός, σε περιόδους κρίσης, φτωχαίνει, εξαθλιώνει και σκοτώνει τον κόσμο. Οι αναμίξεις σε πολέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν, Μάλι κλπ), η καταπάτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος, η ένταση της καταστολής, ώστε να μην ακούγεται καμιά φωνή διαμαρτυρίας, οι νομικές κατοχυρώσεις του νεοφιλελευθερισμού, είναι αυτά που επιφύλασσε για όλες/ους μας η «φωτισμένη» Ευρώπη. Η Ευρώπη των λαών, που οραματιζόμαστε, αναστενάζει κάτω από την μπότα της υπαρκτής Ευρώπης των καπιταλιστών. Είναι καιρός για την Αριστερά και για τον ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει πίσω τις αυταπάτες περί «ευρωπαϊκών κεκτημένων», αφού πλέον το μόνο κεκτημένο που έχουμε είναι η κατά μέτωπο επίθεση σε όλα τα δημοκρατικά, εργασιακά, πολιτιστικά, και κάθε είδους δικαιώματα όλων μας.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Αλλαγή τοπίου στην Ανατολική Μεσόγειο; παγιωμένων συμμαχιών. Η ιστορικών διαστάσεων κρίση του ελληνοκυπριακού καπιταλισμού «σπάει» την αλυσίδα ΕλλάδαςΚύπρου-Ισραήλ και εντείνει αυτή την τάση.

Του Πάνου Πέτρου

Η 

συγνώμη του Νετανιάχου στην Τουρκία μπορεί να αποδειχθεί η αρχή μιας συνολικότερης αναδιάταξης στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι η διάρρηξη μιας στρατηγικής συμμαχίας για τρία συνεχόμενα έτη είχε πολύ σοβαρότερες αιτίες από το «ζήτημα τιμής» γύρω από την ισραηλινή επίθεση στο Μαβί Μαρμαρά. Αντίστοιχα σήμερα, είναι προφανές ότι πίσω από τη «συγνώμη» βρίσκονται συνολικότεροι σχεδιασμοί. Αν και είναι νωρίς για βέβαια συμπεράσματα, μπορούμε να κάνουμε κάποιες εκτιμήσεις για το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτή την αλλαγή στο τοπίο και τι μπορεί να σημαίνει. Είναι αναμφίβολο ότι κεντρικό ρόλο στη μεσολάβηση έπαιξε η Ουάσινγκτον. Η χρονική συγκυρία που επιλέχθηκε να ανακοινωθεί η συμφιλίωση (στη διάρκεια της παρουσίας του Ομπάμα στο Ισραήλ) αυτό ακριβώς ήθελε να υπογραμμίσει (για να πιστωθεί πολιτικά την επιτυχία ο Ομπάμα με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο). Έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν την πρόθεση της Ουάσινγκτον να ρίξει το βάρος της στο μέτωπο της ανατολικής Ασίας (βλέπε και άρθρο για Βόρειο Κορέα). Ωστόσο επιβεβαιώνονται οι αναλυτές που επέμεναν ότι η Μέση Ανατολή «έχει τον τρόπο να παραμένει πάντα στο επίκεντρο της προσοχής».

Ανοιχτά μέτωπα Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αγκάθι του Ομπάμα: οι ανεξέλεγκτες εξελίξεις σε Αίγυπτο, Συρία, Παλαιστίνη, Ιράν κλπ δεν τον αφήνουν να ολοκληρώσει ανενόχλητος τη στροφή προς την ανατολική Ασία. Γι’ αυτό και ξεκινά τη δεύτερη θητεία του εντείνοντας τις προσπάθειες να «κλείσει μέτωπα» και να διασφαλίσει μια κάποια «ομαλότητα». Η συνέχιση της κόντρας Ισραήλ-Τουρκίας δεν βοηθούσε καθόλου αυτό το στόχο. Οι εξελίξεις των τελευταίων τριών χρόνων απέδειξαν στην Ουάσινγκτον ότι, στην προσπάθεια να «κλείσει μέτωπα», θα ήταν πολύ

Ενώ ο Σαμαράς ρίχνει στο «τραπέζι του πόκερ» των ενεργειακών αποθεμάτων την ευρωπαϊκή στήριξη, ο Ερντογάν, με τον «αέρα» των πρόσφατων εξελίξεων, σκληραίνει τη στάση του. Με φόντο την επιθυμία των ΗΠΑ για «ηρεμία» στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε κάποια λύση συνεκμετάλλευσης, το «πόκερ» εξελίσσεται για τη μοιρασιά.

καλύτερο να έχει τον Ερντογάν στο πλευρό της.

Στροφή του Ισραήλ Το Ισραήλ βρίσκεται πιο απομονωμένο από ποτέ. Αποτέλεσμα αυτής της απομόνωσης ήταν και η δημιουργία του άξονα με την Κύπρο και την Ελλάδα. Συμβατή με το επιθετικό δόγμα Νετανιάχου, ήταν μια «δυτική» συμμαχία που λειτουργούσε ως «δόρυ» ενάντια στο «εχθρικό αραβικό περιβάλλον». Τώρα πια δείχνει να πρυτανεύει ο πραγματισμός του Ομπάμα: ο Νετανιάχου για πρώτη φορά εγκατέλειψε τις εκβιαστικές δηλώσεις για «μονομερείς» ενέργειες του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν και δήλωσε πως «θα εμπιστευτεί τις αμερικανικές προσπάθειες να αντιμετωπιστεί η απειλή». Συμβατή με αυτή τη στρατηγική είναι και η αναζήτηση συνομιλητών στον ίδιο τον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Άλλωστε αυτή η τακτική (βλέπε συμμαχίες με Μουμπάρακ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία πριν το 2010) έχει αποδειχθεί πιο επωφελής για το Ισραήλ από την αντιπαράθεση με τα αραβικά κράτη. Για την Τουρκία πρόκειται για επιβράβευση της πρωτύτερης εξωτερικής της πολιτικής. Επί τρία χρόνια η τουρκική αστική τάξη κινήθηκε με τη δικιά της πολιτική και κάποια στιγμή η Τουρκία θεωρήθηκε σχεδόν «παρίας» από τη Δύση. Τώρα κεφαλαιοποι-

εί τα κέρδη από αυτή την πολιτική, επιστρέφοντας στο ρόλο του διαμεσολαβητή στην περιοχή, έχοντας πλέον συσσωρεύσει ένα μεγάλο γεωπολιτικό «κεφάλαιο» που της δίνει κεντρικό ρόλο. Δύο εξελίξεις που συνέβησαν παράλληλα με την ισραηλινή «συγνώμη», η έκκληση του Οτσαλάν για κατάπαυση του πυρός και η βαθιά κρίση του ελληνοκυπριακού κράτους, δίνουν στον τουρκικό καπιταλισμό ακόμα μεγαλύτερη ώθηση. Τονίζαμε πάντοτε τα τελευταία χρόνια την «ανεξάρτητη» εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, αλλά και ότι δεν πρόκειται για «αντιιμπεριαλισμό». Σήμερα, ο ενισχυμένος διαπραγματευτικός ρόλος της Τουρκίας δεν σημαίνει κάτι θετικό για τους αραβικούς λαούς. Η δήλωση του Ερντογάν ότι είναι πρόθυμος να συνδράμει στην ειρήνη μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστινίων συμβαδίζει με την επιθυμία του Ομπάμα να «κλείσει» αυτό το μέτωπο.

Το μέτωπο της Συρίας Ένα άλλο μέτωπο, που δείχνει να έπαιξε κεντρικό ρόλο στην επιτάχυνση των εξελίξεων και στη σύγκλιση Τουρκίας-Ισραήλ, είναι αυτό της Συρίας. Εκεί η κατάσταση παραμένει εκτός ελέγχου (βλ. άρθρο κάτω) και έχει προκαλέσει ανησυχίες σε όλες τις δυνάμεις. Ο υπεύθυνος εθνικής ασφαλείας του Ισραήλ, Γιακόβ Αμιντρόρ, αιτιολόγησε τη «συγνώμη» ως

εξής: «Όσο πιο πολύς συντονισμός υπάρχει ανάμεσα σε μας και τους Τούρκους, τόσο πιο εύκολα θα αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα που μπορεί να εκραγεί στα μούτρα μας αύριο το πρωί». Οι ανησυχίες του Ισραήλ για την ασφάλεια των συνόρων του συμβαδίζουν με τις τουρκικές ανησυχίες για τη δημιουργία ενός «δυτικού Κουρδιστάν» στις κουρδικές περιοχές της Συρίας.

Οι ΑΟΖ Όλα αυτά καθορίζουν και το τοπίο των ανταγωνισμών για τις ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία, προσφέροντας «υπηρεσίες» σε μέτωπα όπως η Παλαιστίνη και η Συρία, σίγουρα περιμένει ανταλλάγματα. Ο Ερντάλ Σαγκλάμ, βετεράνος οικονομικός σχολιαστής της «Χουριέτ», πιστεύει πως είναι ευκαιρία για την Τουρκία να αποκτήσει φυσικό αέριο από τα μεγάλα ισραηλινά αποθέματα (μια συμφωνία που μπορεί να αποδεσμεύσει την τουρκική βιομηχανία από το ιρανικό φυσικό αέριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πιο φερέγγυα «ευθυγράμμιση» του Ερντογάν με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ). Πέρα από την κατανάλωση, διάφοροι ειδικοί τονίζουν ότι η Τουρκία αποτελεί έναν κερδοφόρο δρόμο διακίνησης αερίου στην παγκόσμια αγορά. Πρόκειται για ενδεχόμενη ανατροπή των μέχρι σήμερα

Ο σερ Michael Leigh, σύμβουλος του German Marshall Fund (ινστιτούτου που προωθεί τη «συνεργασία Βορείου Αμερικής και Ευρώπης»), στο site του ινστιτούτου ισχυρίζεται πως η επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Ισραήλ δεν πρέπει να σταματήσει την ενεργειακή συμφωνία ΚύπρουΙσραήλ, καθώς η ίδια αμερικανική εταιρία δραστηριοποιείται και στις δύο ΑΟΖ. Δηλώνει επίσης ότι χρειάζεται μικρό καλάθι για τα αποτελέσματα από αυτή την επαναπροσέγγιση: η Τουρκία και το Ισραήλ δεν θα επιστρέψουν στις αλκυονίδες μέρες διπλωματικής και στρατιωτικής συνεργασίας του παρελθόντος. Ωστόσο δείχνει την κατεύθυνση που προτιμά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός: «το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα θα συνεχίσουν να συνεργάζονται, αλλά δεν είναι πιθανό να δημιουργήσουν έναν εναλλακτικό ενεργειακό διάδρομο ή μια εναλλακτική στρατηγική συμμαχία στη Μεσόγειο… πρέπει να βρουν τρόπους να εμπλέξουν την Τουρκία στο ερχόμενο ενεργειακό μπουμ στην περιοχή. Το πακέτο σωτηρίας της Κύπρου… και η συμφιλίωση Τουρκίας-Ισραήλ ανοίγουν νέες ευκαιρίες και μειώνουν τους κινδύνους κλιμάκωσης σε αυτή την ευαίσθητη περιοχή». Ο πολυδιαφημισμένος άξονας, τουλάχιστον με τη μορφή που τον φαντασιώνονταν οι ΑΟΖομάχοι της Δεξιάς, δείχνει να ναυαγεί…

Η ανεξέλεγκτη κρίση στη Συρία και οι ιμπεριαλιστές Πριν λίγο καιρό, ο Συνασπισμός της Συριακής Αντιπολίτευσης, υπό την πίεση των διεθνών «Φίλων της Συρίας», προχώρησε σε εκλογή «μεταβατικής κυβέρνησης». Η διαδικασία «εκλογής» προκάλεσε θύελλα στον ίδιο τον Συνασπισμό με παραιτήσεις πολλών μελών του (και του προέδρου του), αλλά και εντάσεις στους διεθνείς συμμάχους του (με τη Σαουδική Αραβία να καταγγέλλει το Κατάρ ότι έσπασε τη συμφωνία και επέβαλε παρασκηνιακά τον δικό του εκλεκτό). Η νέα «κυβέρνηση» δεν αναγνωρίστηκε ούτε από τους αντάρτες του FSA. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου για τους ιμπεριαλιστές και στο

έδαφος της Συρίας, με επιπρόσθετη απειλή το «Μέτωπο Αλ Νούσρα». Είναι το ισλαμικό αντάρτικο που, παρά το μικρό του μέγεθος, έχει βαρύ οπλισμό και μαχητές με στρατιωτική εμπειρία από Γάζα, Λιβύη και Ιράκ. Το Αλ Νούσρα πλέον ελέγχει τα Υψίπεδα του Γκολάν (στα σύνορα Συρίας-Ισραήλ), ενώ πρόσφατα αντάρτες απήγαγαν στρατιώτες του ΟΗΕ και κυκλοφόρησαν βίντεο, με το οποίο καλούν τον Άσαντ «να αποδείξει ότι είναι με τους Σύριους, να επιτεθεί στο Ισραήλ». Στη Δύση και κυρίως στο Τελ Αβίβ έχει σημάνει κόκκινος συναγερμός.

Το Κατάρ και η Τουρκία (εκτός αν αλλάξει τη στάση της μετά την επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ) επιμένουν στη στήριξη των ισλαμιστών ανταρτών με στόχο τη στρατιωτική ανατροπή του Άσαντ. Όμως πλέον και η Σαουδική Αραβία μετατοπίζεται προς την «πολιτική λύση» (διάλογος της αντιπολίτευσης με τον Άσαντ), στην οποία επιμένουν οι ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον ζει για άλλη μια φορά τον εφιάλτη του Αφγανιστάν και της Λιβύης. Αφού έκανε τα «στραβά μάτια» στη ροή όπλων από το Κατάρ προς τους ισλαμιστές, σήμερα σπεύδει να τους τοποθετή-

σει στη λίστα των διεθνών τρομοκρατικών οργανώσεων και να κάνει σχέδια για χειρουργικά χτυπήματα από αέρος ενάντια στους διοικητές τους. Οι όποιες σκέψεις μπορεί να υπήρχαν για εξοπλισμό στους αντάρτες, τώρα απομακρύνονται περισσότερο. Μια τρίτη προσέγγιση εμφανίστηκε από τους Κάμερον-Ολάντ, που πιέζουν την ΕΕ να ακυρώσει το εμπάργκο όπλων, για να εξοπλίσουν άλλες μερίδες ανταρτών, ως αντίπαλο δέος στους ισλαμιστές. Ωστόσο και οι ίδιοι δηλώνουν αβέβαιοι για το πώς «θα φτάσουν τα όπλα στα σωστά χέρια».

Αυτά τα αδιέξοδα (μαζί με τις διαθέσεις των Σύριων) λειτουργούν «παραλυτικά» στις προσπάθειες να ελεγχθεί η εξέγερση, αλλά δεν αποκλείεται να καταλήξουν σε ξένη επέμβαση. Οι «διεθνείς ανησυχίες» για το πού θα καταλήξουν τα χημικά όπλα του Άσαντ, για την απειλή να εξαπλωθεί η κρίση, η διαπίστωση ότι κανείς δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο, πιέζουν προς την «πολιτική λύση». Αλλά καθώς αυτή συναντά αντίσταση και από τις δυο πλευρές, μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση κυανόκρανων του ΟΗΕ σε συριακό έδαφος. Το πώς θα τους «υποδεχτούν» οι Σύριοι είναι μια άλλη υπόθεση…


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Πολεμικές απειλές στην «πυριτιδαποθήκη» του Ειρηνικού

Η κρίση στην Κορέα Η 

κορεατική χερσόνησος αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πηγή κινδύνων και τις τελευταίες μέρες η ένταση έχει κορυφωθεί. Το καθεστώς της Πιονγιάνγκ ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε «εμπόλεμη κατάσταση» με τη Νότια Κορέα και απειλεί ότι θα χτυπήσει αμερικανικούς στόχους στο νότο της χερσονήσου, αλλά και στον Ειρηνικό (Χαβάη, Γκουάν). Παράλληλα, Ουάσινγκτον και Σεούλ πραγματοποιούν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, ενώ οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν πτήσεις δύο βομβαρδιστικών, που έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές πάνω από την κορεατική χερσόνησο. Τυπικά όλα ξεκίνησαν το Δεκέμβρη. Η Β. Κορέα πραγματοποίησε εκτόξευση πυραύλου, που μεταφέρει δορυφόρο, αλλά θεωρήθηκε απόδειξη των δυνατοτήτων της να εκτοξεύει και βαλλιστικούς πυραύλους μακρινής εμβέλειας. Ο ΟΗΕ απάντησε με κυρώσεις και το Φλεβάρη η Β. Κορέα προκάλεσε και πάλι, προχωρώντας σε πυρηνική δοκιμή. Μετά την έναρξη των ετήσιων κοινών ασκήσεων ΗΠΑ-Ν. Κορέας, ο Κιμ Γιονγκ-Ουν άρχισε τις στρατιωτικές απειλές. Αν μείνουμε εκεί, καταλήγουμε στο διαχρονικό συμπέρασμα των δυτικών ΜΜΕ: Ένα μιλιταριστικό καθεστώς απειλεί την ειρήνη, γιατί είναι παρανοϊκό. Το να δαιμονοποιεί κανείς τη Βόρεια Κορέα είναι το πιο εύκολο πράγμα: ο χαρακτήρας του καθεστώτος προσφέρει απλόχερα ευκαιρίες γι’ αυτό. Αλλά δεν είναι πειστική εξήγηση, ούτε αποκαλύπτει όλη την αλήθεια.

Ο μιλιταρισμός της Πιονγιάνγκ Το καθεστώς της Βόρειας Κορέας, λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης (με τον πληθυσμό να λιμοκτονεί) και της διεθνούς απομόνωσης (μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ), έχει υιοθετήσει μια μιλιταριστική στρατηγική διαρκούς έντασης, που επιδιώκει να αποσπά τη διεθνή προσοχή, παραχωρήσεις και οικονομική βοήθεια. Οι προκάτοχοι του Κιμ ΓιογνκΟυν συχνά εκτόξευαν απειλές, περιμένοντας στη συνέχεια μια οικονομική-διπλωματική προσφορά «εξαγοράς» της ειρήνης στη χερσόνησο. Ωστόσο την ευθύνη για τις εντάσεις και την όξυνση του μιλιταρισμού από την Πιονγιάνγκ συνήθως έχουν οι επιθετικές κινήσεις των ΗΠΑ. Δεν θα σταθούμε στο ότι στη Νότιο Κορέα εξακολουθούν να βρίσκονται 30.000 αμερικανοί στρατιώτες, ενώ στις ακτές της χερσονήσου παραμένουν αμερικανικά πλοία, υποβρύχια και αεροπλάνα που φέρουν βαριά πυρομαχικά (και πυρηνικά). Και οι δύο προηγούμενες πυρηνικές δοκιμές του καθεστώτος έγιναν ως απάντηση σε απειλές: Το 2006, όταν οι ΗΠΑ είχαν εισβάλει στο Ιράκ και ο Μπους απειλούσε όλες τις χώρες του «άξονα του κακού», και το 2009, όταν κατέρρευσαν οι συνομιλίες για τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος εξαιτίας των εξωφρενικών απαιτήσεων των ΗΠΑ. Η πρόσφατη κρίση έχει τις ρίζες της στο διάστημα πριν το Δεκέμβρη του 2012, με ευθύνη του Μπάρακ Ομπάμα. Ουάσινγκτον και Σεούλ θεώρησαν ότι η αλλαγή ηγεσίας στη Β. Κορέα μπορεί

Βρετανία: Διεργασίες στο κίνημα και την Αριστερά

να προκαλούσε πολιτική αστάθεια την οποία θα αξιοποιούσαν. Τα δυτικά ΜΜΕ επαναλαμβάνουν ότι οι κοινές ασκήσεις είναι «ετήσιες», για να δείξουν ότι δεν αποτελούν πρόκληση. Αφήνοντας στην άκρη το κατά πόσο είναι διαρκής πρόκληση αυτές οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, τον τελευταίο χρόνο έχει αλλάξει το περιεχόμενό τους.

Πρόβες εισβολής Σύμφωνα με το Πεντάγωνο υπάρχουν τρεις τρόποι να γίνει εισβολή στη Β. Κορέα. Μια μαζική επιχείρηση αλεξιπτωτιστών, μια αμφίβια επιδρομή και μια χερσαία προέλαση μέσα από την Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη που είναι γεμάτη νάρκες και χωρίζει Βορρά και Νότο. Το Μάρτη του 2012, ΗΠΑ και Ν. Κορέα οργάνωσαν τη μεγαλύτερη άσκηση αμφίβιας απόβασης εδώ και δεκαετίες, με 13 μεταγωγικά, 52 αμφίβια τεθωρακισμένα, 40 μαχητικά αεροσκάφη και 9.000 στρατιώτες. Λίγο καιρό μετά, οι ΗΠΑ μετέφεραν οχήματα, που αντέχουν σε νάρκες, από το Ιράκ και το Αφγανιστάν στη Νότιο Κορέα. Είναι ανοιχτές «πρόβες» ενδεχόμενης εισβολής. Σε αυτό το φόντο έγιναν οι τελευταίες βορειοκορεατικές «προκλήσεις». Ο ΚιμΓιονγκ-Ουν προετοιμάζεται για τα χειρότερα. Ο νέος δικτάτορας προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη της στρατιωτικής ηγεσίας, που δεν τον εμπιστεύεται τελείως, να στρέψει την προσοχή του πεινασμένου του λαού (που προσδοκούσε μεταρρυθμίσεις) στην «ιμπεριαλιστική επιθετικότητα», αλλά και να αποδείξει σε Ουάσινγκτον και Σεούλ ότι διατηρεί ισχυρή στρατιωτική αποτρεπτική δυνατότητα. Ο Ομπάμα επέλεξε να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά, «απαντώντας στην μπλόφα» όχι με διάθεση για συνομιλίες, αλλά με επίδειξη στρατιωτικής δύναμης. Προφανώς οι προειδοποιήσεις για γενικευμένο πόλεμο ή πυρηνικά χτυπήματα εντάσσονται στο παιχνίδι απειλών. Αλλά στο τοπίο που περιγράφηκε, οι πιο σοβαρές φωνές στις ΗΠΑ προειδοποιούν ότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος του λάθος υπολογισμού, που μπορεί να ανοίξει τις πύλες της κόλασης. Φυσικά, η απειλή ανάφλεξης δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την αλλαγή καθεστώτος σε μια γωνιά γης στον Ειρη-

νικό. Κάθε κρίση στην Κορέα σχετίζεται πάντοτε με τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας. Για την Κίνα η ύπαρξη της Βορείου Κορέας έχει πολύτιμες χρήσεις. Είναι μια άτυπη «ανατολική επαρχία» με φτηνούς μισθούς και λειτουργεί αποτρεπτικά στη δημιουργία μιας ενιαίας, και άρα ισχυρότερης οικονομικά, ανταγωνιστικής Κορέας. Κυρίως, είναι ένα στρατιωτικό, εδαφικό «μαξιλάρι» απέναντι στην παρουσία αμερικανικών βάσεων στα σύνορά της. Αντίστοιχα, για τους ίδιους λόγους, το καθεστώς της Πιονγιάνγκ αποτελεί «αγκάθι» για τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα σήμερα που θέλει να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της και στη Μέση Ανατολή και στην ανατολική Ασία.

Η στάση της Κίνας Στον πρόσφατο γύρο κυρώσεων ενάντια στις πυρηνικές δοκιμές της Β. Κορέας, η Κίνα συναίνεσε και σε ένα βαθμό πρωτοστάτησε. Δεν πρόκειται για αλλαγή προσανατολισμού. Η σημερινή της εναντίωση έχει να κάνει πρώτον με τον εξευμενισμό της Νοτίου Κορέας, με την οποία έχει οικονομικούς δεσμούς. Κυρίως όμως έχει να κάνει με το γεγονός ότι το Πεκίνο αντιλαμβάνεται αυτό που τονίζουν και αριστεροί αναλυτές στις ΗΠΑ: Η Πιονγιανγκ με τη συμπεριφορά της λειτουργεί ως «χρήσιμος ηλίθιος» στην προσπάθεια του Ομπάμα να οργανώσει τη στροφή προς την Ασία και να στρατιωτικοποιήσει τον Ειρηνικό, περικυκλώνοντας την Κίνα. Στην τελευταία κρίση του 2010, ο αμερικανικός στόλος βρέθηκε στις κινεζικές ακτές. Η Κίνα, που τώρα επιχειρεί να αναπτύξει τη στρατιωτική της ισχύ σε βαθμό εφάμιλλο με την οικονομική, δεν θέλει με τίποτα να συρθεί σε μια πρόωρη σύγκρουση. Όσον αφορά τις προθέσεις του Ομπάμα, αρκεί μια ματιά στο νέο Αμυντικό Δόγμα του Πενταγώνου: Ο στόχος είναι η αποτροπή των προσπαθειών άλλων χωρών (με ρητή αναφορά σε Ιράν και Κίνα) να αναπτύξουν δυνατότητες «αντι-πρόσβασης» ή «άρνησης περιοχής» στον αμερικανικό στρατό. Με απλά λόγια, μπροστά στην «πολυπολικότητα», ο αμερικανικός στρατός είναι σε αγώνα δρόμου για να διασφαλίσει ότι θα παραμείνει αδιαμφισβήτητα ο ισχυρότερος και ικανός να πατάει το πόδι του σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη.

Μια κοινή ανοιχτή επιστολή από τους Ζιλμπέρ Ασκάρ, Κεν Λόουτς και την Κέιτ Χάντσον έχει ταράξει τα νερά στη Βρετανία. Οι τρεις τους καλούν τον κόσμο να εγκαταλείψει τις όποιες ελπίδες συνεχίζει να έχει στο Εργατικό Κόμμα. Περιγράφουν τη μετάλλαξη της βρετανικής και ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και καταλήγουν: «Η ανωμαλία που αφήνει τη Βρετανία χωρίς αριστερή πολιτική εναλλακτική –που να υπερασπίζεται το κράτος πρόνοιας, την επένδυση σε δουλειές, στέγαση και εκπαίδευση, το μετασχηματισμό της οικονομίας μας– πρέπει να τελειώσει. Γι’ αυτό καλούμε τον κόσμο να συμμετέχει στη συζήτηση για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος της Αριστεράς. Η εργατική τάξη δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, χωρίς μέσο άμυνας, όταν όλες οι νίκες και οι επιτυχίες της καταστρέφονται». Στην ιστοσελίδα leftunity.org έχουν ήδη συγκεντρωθεί χιλιάδες υπογραφές, ενώ στήνονται τοπικές επιτροπές «διαλόγου» σε διάφορες πόλεις της Βρετανίας. Παράλληλα με αυτή τη διαδικασία, κορυφώνονται οι προετοιμασίες για τη «Συνέλευση του Λαού», που στις 22 Ιούνη θα φέρει κοντά συνδικάτα, πρωτοβουλίες αντίστασης, αγωνιστές του κινήματος και της Αριστεράς για να συζητηθεί μια κοινή στρατηγική ενάντια στην κυβέρνηση Τόρηδων-Φιλελεύθερων.

Η Σύνοδος των BRICS

Στο Ντέρμπαν της Ν. Αφρικής έκλεισε ένας κύκλος. Όλες οι χώρες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) φιλοξένησαν από μια σύνοδο. Ταυτόχρονα έκλεισε η εποχή που το BRICS ήταν απλά ένα ακρώνυμο και ανοίγει η προοπτική μετατροπής του σε διακριτή διεθνή συμμαχία. Τα μεγάλα σχέδια, που είχαν ανακοινωθεί (δημιουργία Ταμείου ανταγωνιστικού στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, δημιουργία Οίκου Αξιολόγησης ανταγωνιστικού στους «πολιτικά προκατειλημμένους» Οίκους της Δύσης), μπορεί να μην προχώρησαν λόγω εσωτερικών ανταγωνισμών, αλλά τέθηκαν σοβαρά στο τραπέζι. Στις «παρυφές» της Συνόδου, Βραζιλία και Κίνα συμφώνησαν οι μισές εμπορικές τους συναλλαγές να γίνονται με τα δικά τους νομίσματα (εγκαταλείποντας το δολάριο), ενώ Κίνα και Ρωσία συζήτησαν συμφωνίες μαμούθ (αγωγοί αερίου, κατασκευαστικά προγράμματα κλπ). Οι εσωτερικές διαφωνίες, που προέκυψαν, δείχνουν ότι δεν είναι εύκολο πράγμα οι συμμαχίες μεταξύ ιμπεριαλισμών. Όμως οι δυτικοί αναλυτές, που έσπευσαν να ανακηρύξουν το «τέλος των BRICS», προβάλλουν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα. Οι επόμενες σύνοδοι ίσως βγάλουν μεγάλες ειδήσεις και ο χρόνος κυλάει με το μέρος των «αναδυόμενων» οικονομιών. Ο έγκυρος αναλυτής Πέπε Εσκομπάρ έγραψε στους «Asian Times»: «Όταν ο Πούτιν τόνισε ότι δεν βλέπει το BRICS σαν “γεωπολιτικό ανταγωνιστή της Δύσης”, έστελνε μήνυμα. Ήταν η επίσημη άρνηση που επιβεβαιώνει ότι είναι αλήθεια. Το Ντέμπαν μάλλον έβαλε τις βάσεις για την αρχή ενός τέτοιου ανταγωνισμού. Είναι προφανές ότι οι δυτικές ελίτ –ακόμα και βουτηγμένες στη στασιμότητα και τη χρεοκοπία– δεν θα αφήσουν τα προνόμιά τους χωρίς σκληρή μάχη»...

Μάχη για τη σωτηρία των σχολείων στο Σικάγο

Το συνδικάτο των εκπαιδευτικών του Σικάγου έγινε διεθνώς γνωστό με τη νικηφόρα απεργία που οργάνωσε υποδειγματικά πριν λίγους μήνες. Με την κληρονομιά των αγωνιστικών εμπειριών και την αυτοπεποίθηση που τους έδινε η επιτυχία τους, υποσχέθηκαν ότι θα ξαναβγούν στους δρόμους για το αίτημα που τότε δεν επέβαλαν: να μην κλείσει κανένα σχολείο λόγω «αξιολόγησης». Σήμερα τηρούν το λόγο τους. Ο δήμαρχος του Σικάγου, Ρομ Εμμάνουελ, ετοιμάζεται να κλείσει δεκάδες σχολεία και μια πλατιά συμμαχία εκπαιδευτικών, μαθητών, γονιών και τοπικών κοινοτήτων έχει βγει στους δρόμους. Στην τελευταία διαδήλωση περικύκλωσαν το δημαρχείο και ακολούθησε επίθεση της αστυνομίας, που συνέλαβε πάνω από 100 διαδηλωτές, ανάμεσά τους τον Τσέσε Σάρκεϊ, αντιπρόεδρο του συνδικάτου των εκπαιδευτικών. Όπως δήλωσε στα ΜΜΕ κατά τη σύλληψή του, η περικύκλωση του δημαρχείου ήταν μόνο η αρχή μιας διαρκούς εκστρατείας «πολιτικής ανυπακοής», που δεν θα επιτρέψει να κλείσει ούτε ένα σχολείο…


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

Ένας πρώτος απολογισμός των κινητοποιήσεων

Η μάχη ενάντια στο Σχέδιο Αθηνά συνεχίζεται μπερασμάτων για όλο το κίνημα συνολικά για τη δράση ενάντια σε κυβέρνηση και μνημόνια. Αυτά τα συμπεράσματα οφείλουμε να τα αξιοποιήσουμε, γιατί η κυβέρνηση θα συνεχίσει την προσπάθειες με νέα νομοσχέδια, νέες συγχωνεύσεις, παράλληλα με τη μείωση δαπανών, την περιστολή του ασύλου, την καταστολή.

Του Γιώργου Κοκκινάρη

Η 

συζήτηση για την ανατροπή του Σχεδίου Αθηνά ακόμα μένει ανοικτή. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε όπως κάθε νομοσχέδιο της κυβέρνησης: μέσα σε μεγάλο κλίμα αντιδράσεων και κινητοποιήσεων με μεγάλη καθυστέρηση, μετά από ένα παιχνίδι δηλώσεων και ψεύτικων υποσχέσεων τοπικών παραγόντων. Περιμένοντας λοιπόν την τελική μορφή του Προεδρικού Διατάγματος, οι φοιτητές βρίσκονται μπροστά σε ένα μεγάλο ερώτημα: Πώς συνεχίζουμε, για να σταματήσουμε την επίθεση ενάντια στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία.

Συμπεράσματα Με τις πρώτες ανακοινώσεις του Σχεδίου Αθηνά, σε πολλές πόλεις της περιφέρειας ξέσπασε ένας γύρος μαζικών γενικών συνελεύσεων σε κάθε τμήμα ΑΕΙ –ΤΕΙ, αλλά και τοπικές κινητοποιήσεις, παρασύροντας την τοπική κοινωνία. Σχεδόν κάθε βδομάδα, από τις αρχές Φλεβάρη, είχαμε δράσεις των φοιτητικών συλλόγων, συλλαλητήρια, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων. Οι δράσεις είχαν τεράστια μαζικότητα και μεγάλο αυθορμητισμό, φέρνοντας στο προσκήνιο κινητοποιήσεις που το φοιτητικό κίνημα γνώριζε πρώτη φορά. Στο Λασίθι υπάρχει επιτροπή Αγώνα ενάντια στο σχέδιο Αθηνά και στο κλείσιμο του νοσοκομείου Ιεράπετρας. Η επιτροπή Αγώνα προχώρησε σε καταλήψεις της ΔΟΥ, συμβολικούς αποκλεισμούς κτιρίων μέχρι και πορεία-κατάληψη της Περιφέρειας. Στο Μεσολόγγι, με αφορμή την επίσκεψη κυβερνητικού εκπροσώπου, έγινε πορεία την οποία έπνιξαν στα δακρυγόνα οι δυνάμεις των ΜΑΤ.

Φοιτητές από Αμαλιάδα και Πύργο απέκλεισαν υπουργό σε γραφεία τηλεόρασης. Στην Πάτρα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων κατέβηκαν στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, διαδηλώνοντας στο τέλος της παρέλασης. Υπήρξαν γενικώς σε όλη την περιφέρεια αντιδράσεις που συγκέντρωναν για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό τις δυνάμεις της τοπικής κοινωνίας και φοιτητές που εμπιστεύονταν για πρώτη φορά τη συλλογική δράση μέσω των φοιτητικών συλλόγων. Αυτή η ένταση και το μέγεθος καταλήψεων ήταν αρκετά για να εξαπλωθεί το κλίμα αντίστασης και να παρασύρει σχολές και τμήματα να ενωθούν ενάντια στην κυβέρνηση. Γιατί όλοι οι φοιτητές που βγήκαν στους δρόμους (ιδιαίτερα στα δύο πανελλαδικά συλλαλητήρια ενάντια στο Σχέδιο Αθηνά) κατάλαβαν ότι ο στόχος για ανατροπή του Σχεδίου Αθηνά περνά από την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονίου. Ωστόσο, το μέγεθος των καταλήψεων και η ένταση των κινητοποιήσεων δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την ψήφιση του νομοσχεδίου. Σχολές κυρίως από τα ΑΕΙ και από τα ΤΕΙ που δεν

πλήττονται (προς το παρόν) από το νομοσχέδιο δεν κινητοποιήθηκαν. Ο συντονισμός φοιτητώνκαθηγητών-εργαζομένων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν πραγματοποιήθηκε σε αρκετές πόλεις. Με ελάχιστες εξαιρέσεις που και αυτές ήταν χωρίς συνέχεια, η προοπτική για τη δημιουργία ενός Μετώπου ενάντια στο νομοσχέδιο και την κυβέρνηση δεν μπόρεσε να συγκροτηθεί. Την ίδια στιγμή που πραγματοποιήθηκαν συλλαλητήρια που καλούσαν ευρύτερα κομμάτια που αγωνίζονται επίσης ενάντια στις απολύσεις στο δημόσιο, στα νοσοκομεία, στα σχολεία και στην υπόλοιπη εκπαίδευση, όλα αυτά τα ρυάκια αντίστασης δεν κατάφεραν να συντονιστούν.

Ο ρόλος της Αριστεράς Ο αγώνας ενάντια στη διάλυση της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας είναι διαρκής μέχρι την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης και γι’ αυτό τα ψέματα, που θέλησαν να περάσουν οι κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ περί διαλόγου, περί διαπραγμάτευσης, ότι δήθεν οι καταλήψεις δεν έχουν αποτέλεσμα κτλ, κατάρρευσαν.

Το φοιτητικό κίνημα έκανε ξεκάθαρο ότι χρειάζεται ολομέτωπη σύγκρουση με την κυβέρνηση και σε αυτό τον αγώνα χρειάζονται μαζικές καταλήψεις και δράσεις μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται. Η Αριστερά με τις παρατάξεις της ΑΡΕΝ-ΕΑΑΚ-ΜΑΣ μπήκαν από την αρχή στο γύρο των συνελεύσεων και κινητοποιήσεων. Όμως η Αριστερά μπροστά στη δυναμική και στη νέα ριζοσπαστικοποίηση, περιορίστηκε απλά στη στήριξη των κινητοποιήσεων ή στην επανάληψη συνηθισμένων προτάσεων. Ο νέοι-ες του ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις της ΑΡΕΝ, οι πιο ενωτικές δυνάμεις, δεν άνοιξαν επαρκώς τη συζήτηση για το σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης, δεν συνέβαλαν πιο δραστήρια στη ζύμωση του φοιτητικού κινήματος, δεν οργάνωσαν τον συντονισμό, κατεβάζοντας στα πλαίσια την πρόταση για συντονισμό και κοινές δράσεις με σωματεία, με εργαζόμενους, με άλλες σχολές κτλ.

Η μάχη συνεχίζεται... Η πρώτη περίοδος φοιτητικών κινητοποιήσεων κλείνει με έναν μεγάλο πλούτο εμπειριών και συ-

Οφείλουμε λοιπόν να προετοιμάσουμε το νέο γύρο κινητοποιήσεων από σήμερα. Δεν πρέπει να περιμένουμε πότε θα ξανασκάσει νέα βόμβα από το υπουργείο, γιατί μαζί με τις πρώτες καταργήσεις-συγχωνεύσεις τμημάτων είναι μπροστά μας η κατάργηση σίτισης, στέγασης και των δωρεάν συγγραμμάτων, η αναγνώριση των Ιδιωτικών Ιδρυμάτων, η κατάργηση του Ασύλου, η μείωση διδασκόντων κ.ά. Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να κάνουν θεσμό τις κοινές συνελεύσεις με καθηγητές και εργαζόμενους, καθώς και τον συντονισμό ΑΕΙ και ΤΕΙ σε κάθε περιοχή. Ο συντονισμός με σωματεία της κάθε πόλης και η οργάνωση των κινηματικών ραντεβού από τους φοιτητικούς συλλόγους θα οδηγήσει στο να υπάρχει ένα οργανωμένο φοιτητικό κίνημα έτοιμο και επικίνδυνο για την κυβέρνηση στην κρίσιμη στιγμή. Στο μέλλον, συλλαλητήρια όπως αυτό της 7ης Απρίλη (που καλούν τα Πρωτοβάθμια Σωματεία) μπορούν να τροφοδοτήσουν τους φοιτητικούς συλλόγους με δράσεις. Η Αριστερά με τις παρατάξεις της έχει να παίξει έναν σημαντικό ρόλο σε αυτό το σχέδιο. Ιδιαίτερα οι δυνάμεις της ΑΡΕΝ και του ΣΥΡΙΖΑ στις σχολές οφείλουν να οργανώσουν ουσιαστικές εκδηλώσεις-συζητήσεις, ώστε να κρατηθεί η συνέχεια, προετοιμάζοντας το κίνημα. Η μάχη ενάντια στο Σχέδιο Αθηνά δεν έχει τελειώσει...

Στις φοιτητικές εκλογές ψηφίζουμε: Ανατροπή! Του Άγγελου Κάπαρη

Στις 17 Απρίλη θα διεξαχθούν φοιτητικές εκλογές. Φέτος σε πολλές σχολές πανελλαδικά είναι πολύ πιθανό να αποτυπωθούν οι αντιδράσεις ενάντια στο Σχέδιο Αθηνά. Πολλά ιδρύματα τελούν ακόμα υπό κατάληψη και ανακοινώνουν ότι θα συνεχίσουν τον αγώνα, μέχρι να παρθεί πίσω το σχέδιο. Το ζήτημα είναι μέσα σε αυτό το διάστημα να γίνει συζήτηση στους συλλόγους για τα συμπεράσματα και τις προοπτικές της αντίστασης. Είναι αλήθεια πως μετά το τελευταίο πανελλαδικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο

και την ψήφιση των τροπολογιών, πολύς κόσμος αναρωτιέται αν τελικά μπορούμε να ρίξουμε το Σχέδιο Αθηνά και με ποιο τρόπο. Το στοίχημα για τη ριζοσπαστική φοιτητική Αριστερά είναι να ανοίξει αυτή την κουβέντα.

αποφάσεις είχαν εντελώς συντεχνιακά αιτήματα και έμεναν στα ζητήματα της σχολής τους. Αυτό πολλές φορές συνέβαινε είτε με ευθύνη της Αριστεράς, είτε λόγω της απουσίας της.

Συγκεκριμένα, η μεγαλύτερη προβληματική που αναδείχθηκε τους τελευταίους δύο μήνες σχετικά με τις αντιδράσεις στο σχέδιο, είναι η έλλειψη σύνδεσης των κινητοποιήσεων μεταξύ τους, αλλά και με άλλα κομμάτια της κοινωνίας.

Τελικά λοιπόν ο μεγαλύτερος στόχος αυτών των δύο εβδομάδων είναι το άνοιγμα της κουβέντας σχετικά με την προοπτική ανατροπής. Την προοπτική για ανατροπή του σχεδίου Αθηνά, του νόμου Αρβανιτόπουλου, αλλά κυρίως για την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης, της τρόικας και των μνημονίων.

Στην πλειοψηφία τους οι σύλλογοι που έπαιρναν αγωνιστικές

Σε όλη αυτή την κουβέντα, φέτος έχουμε στόχο να τσακίσουμε τη

ΔΑΠ, την ΠΑΣΠ και τα ποσοστά τους. Είναι οι εκπρόσωποι της τρικομματικής στα πανεπιστήμια. Οι απόψεις της ΔΑΠ για την ιδιωτικοποίηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης είναι γνωστές, οπότε είναι αδιανόητο να αφήνουμε τους συλλόγους μας στα χέρια τους. Η ΑΡΕΝ πρέπει να δώσει τη μάχη πολιτικοποίησης αυτών των εκλογών, υιοθετώντας ανατρεπτικό λόγο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα γίνουν και φεστιβάλ ΑΡΕΝ σε πολλές πόλεις της Ελλάδας με πολιτικές εκδηλώσεις για τα εκπαιδευτικά, αλλά και τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Απρίλη 2013

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Την 25η Μαρτίου, σε πολλές πόλεις και χωριά, όπως στην Κοζάνη, στο Λουτράκι και στην Περαχώρα Κορινθίας, αντιφασίστες είτε φώναξαν συνθήματα εναντίον των χρυσαυγιτών, είτε εμπόδισαν την κατάθεση στεφάνου. Η πιο συγκινητική στιγμή, όμως, ήταν όταν στη Λάρισα ανάπηρος πολέμου αποχώρησε από την κατάθεση στεφάνων, διαμαρτυρόμενος για την παρουσία της Χρυσής Αυγής. Απομόνωση. Αυτό ακριβώς τους χρειάζεται. NNN

Χρυσαυγίτες: Οι καλύτεροι φίλοι των αφεντικών Του Θανάση Κούρκουλα

Σ 

υνάντηση με το εργοδοτικό σωματείο της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» της Χαλκιδικής είχαν τις προάλλες νεοναζί βουλευτές. Αφού συναντήθηκαν, η Χρυσή Αυγή εξέδωσε ανακοίνωση που γράφει: «η εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική είναι μια πολύ σημαντική δραστηριότητα, η οποία δίνει εργασία σε χιλιάδες οικογένειες του νομού, δραστηριότητα που δεν πρέπει να παύσει». Έτσι οι φασίστες, που είχαν τον τελευταίο καιρό ένα πρόβλημα με τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων της Ιερισσού που αντιδρούν δυναμικά, πήραν ξεκάθαρα θέση με τα συμφέροντα της «Ελληνικός Χρυσός». Λίγο παλιότερα, επιχειρώντας να κερδοσκοπήσουν πολιτικά στον αγώνα των κατοίκων της Ιερισσού, είχαν αναγκαστεί να εκδώσουν άλλη ανακοίνωση, ανακαλύπτοντας τον «αγώνα των κατοίκων για δίκαιη αναδιανομή του εθνικού μας πλούτου και απαλλαγή από τα δεσμά των τοκογλύφων»! Δηλαδή... άρατα θέματα, την ώρα που οι κάτοικοι έχουν δηλώσει σε όλους τους τόνους πως αντιδρούν στη βιβλική περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής από τα μεταλλεία που θα ερημώσουν μια απέραντη δασική έκταση με ανυπολόγιστες καταστροφές σε αέρα, έδαφος και υπέδαφος, λόγω της χημικής επεξεργασίας του μεταλλεύματος. Προφανώς για τη Χρυσή Αυγή αυτό που μετράει δεν είναι αν θα εξαφανιστούν δάση, αν θα καταστραφούν χωριά και θα εκδιωχθούν οι κάτοικοι από τα σπίτια τους λόγω της περιβαλλοντικής

καταστροφής, αλλά εάν τα κέρδη από την κατεστραμμένη Χαλκιδική θα τα αποκομίζουν ξένοι ή Έλληνες επιχειρηματίες. Βεβαίως μέχρι να τα πάρουν οι «δικοί μας» τα μεταλλεία ας καταστρέφεται η Χαλκιδική από τη σύμπραξη Καναδών-Μπόμπολα, αφού «η επένδυση δεν πρέπει να παύσει»...

Δουλέμποροι και λακέδες των αφεντικών Η περίπτωση της Χαλκιδικής δεν είναι βέβαια η μοναδική που οι ναζιστές έχουν αποδειχτεί πιστά σκυλιά των αφεντικών. Στο Βόλο, τρεις νεαροί χρυσαυγίτες συνελήφθησαν καθώς παρεξήγησαν τα όρια της αγαστής συνεργασίας τους με το σύστημα και πήγαν να βάλουν φωτιά σε ΑΤΜ της Τράπεζας Κύπρου. Πρέπει ο Μιχαλολιάκος να τους εξηγήσει πως άλλο οι τράπεζες και άλλο οι μετανάστες. Όμως στο Βόλο γίνονται και άλλες ενέργειες της συμμορίας που δεν συναντούν αντίδραση των αρχών: Οι φασίστες έσπευσαν να βρουν σε μεγαλοαγρότες στον Αλμυρό Βόλου εργάτες γης για 18 ευρώ την ημέρα. Τα ίδια προσπαθούν να κάνουν και για εργολάβους που ασχολούνται με την υλοτόμηση στην περιοχή του Πηλίου. Προηγούμενα, είχαν διαμηνύσει στους χαλυβουργούς του Βόλου να συμβιβαστούν με τα ψίχουλα που τους πετούσε ο εργοστασιάρχης. Αλλά και οι εφοπλιστές δεν πρέπει να έχουν παράπονο από τους φασίστες. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που οι χρυσαυγίτες ζήτησαν στη Βουλή να υπάρξει νέα στήριξη από το κράτος με

χρήματα του λαού προς τους εφοπλιστές, με «ενίσχυση των ναυτιλιακών εταιρειών υπό όρους από τη μεριά του κράτους», να δοθούν «εγγυητικές επιστολές από το κράτος» για να εξασφαλίσουν οι εφοπλιστές δάνεια. Αποδέχτηκαν, επίσης, τα χαράτσια που επιβάλλει η συγκυβέρνηση στο λαό «από τη ΔΕΗ μέχρι την εφορία» με μόνη αντιπρόταση να τα εισπράττει με δόσεις. Έβαλαν τον Παναγιώταρο να υπερψηφίζει στη Βουλή κυβερνητική τροπολογία για πώληση νησιών και νησίδων σε μεγαλολεφτάδες, υποστηρίζοντας πως «το γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει η υπογραφή του υπουργείου Άμυνας είναι μια καλή ασφαλιστική δικλείδα για οποιαδήποτε εκμετάλλευση, πώληση, οτιδήποτε έχει να κάνει με νησίδες και βραχονησίδες της πατρίδας μας»! Και ο κατάλογος της οσφυοκαμψίας των ναζί στο κεφάλαιο δεν έχει τελειωμό....

Σαμαράς Μιχαλολιάκος στο ίδιο «άκρο» Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν μας κάνει εντύπωση η αγάπη που επιδεικνύει η Νέα Δημοκρατία προς την αδελφή παράταξη της Χρυσής Αυγής και εκδηλώνεται σε κάθε ευκαιρία. Παρά τους λεονταρισμούς του Δένδια που ιδρύει υπηρεσίες «δίωξης του ρατσιστικού εγκλήματος», ο γραμματέας της ΝΔ Κεφαλογιάννης χαϊδεύει τον Κασιδιάρη καταψηφίζοντας την άρση της βουλευτικής ασυλίας του, για να του δώσει – σύμφωνα με τον ίδιο – την ευκαιρία «να ζητήσει συγγνώμη από την Κανέλλη για τον τηλεοπτικό

ξυλοδαρμό της»! Πρόκειται για καραμπινάτη απόδειξη της ακροδεξιάς στροφής του Σαμαρά, όχι απλώς δια των χουντο-συμβούλων του (Κρανιδιώτη, Μουρούτη, Κωτούλα κ.λπ.), αλλά από τον ίδιο το γραμματέα του κόμματος. Η δεξιά, που υποτίθεται πως σκίζει τα ιμάτιά της ενάντια στα «άκρα», φαίνεται ιδιαίτερα ανεκτική στους φασίστες, ενώ καταδιώκει μετά μανίας τα κοινωνικά κινήματα, τους μαχητικούς συνδικαλιστές, την αριστερά που στηρίζει τους αγώνες. Αποδεικνύει έτσι πως το άκρο της αντίδρασης την περιλαμβάνει, παρέα με τους φασίστες, τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους μηχανισμούς καταστολής και τα δικαστήρια που καταδικάζουν συνδικαλιστές και αθωώνουν τον Κασιδιάρη. Η μόνη λύση λοιπόν, για να ξεμπερδεύουμε με τους φασίστες και τους προστάτες τους είναι αυτή που υιοθετούν ολοένα και περισσότερες τοπικές κοινωνίες, συνδικάτα και κοινωνικοί φορείς: Η εκδίωξή τους όπως στη Θάσο, το Ρέθυμνο και την Τσαριτσάνη της Λάρισας, η γιούχα που έφαγαν σε ουκ ολίγες περιοχές στις πρόσφατες παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, η διεύρυνση και ο συντονισμός του αντιφασιστικού μετώπου, που τους τελευταίους μήνες στέρησε από τους φασίστες τη χαρά της κυριαρχίας στο δρόμο. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, όλα τα τμήματα της αριστεράς οφείλουν να παίξουν καθοριστικό ρόλο, ως αναπόσπαστο τμήμα ενός ενωτικού αντιφασιστικού μετώπου αναλαμβάνοντας τα οργανωτικά και πολιτικά καθήκοντα που τους αναλογούν.

Στο 3ο ΕΠΑΛ Περιστερίου, ο σημαιοφόρος ήταν έγχρωμος. Η φωτογραφία έκανε το γύρο του διαδικτύου και μας έδωσε την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε το αυτονόητο αίτημα: Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά! NNN Στην Ποταμιά Θάσου οι κάτοικοι δεν επέτρεψαν στην Χρυσή Αυγή ούτε να ξεφορτώσει τα τρόφιμα «μόνο για Έλληνες», ενώ στο Ρέθυμνο ομάδα αντιφασιστών εμπόδισε το μοίρασμα φυλλαδίων από τα μέλη της. Έτσι! Ο φασισμός δεν θα περάσει! NNN Στην Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Βόλου οδηγήθηκαν τρεις χρυσαυγίτες, για τον εμπρησμό του ΑΤΜ της τράπεζας Κύπρου στην πόλη, στα σπίτια των οποίων βρέθηκαν από όπλα έως αφίσες του Χίτλερ και μπλούζα της τοπικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής Μαγνησίας. Τα Χρυσά Αυγά, όπως πάντα, αρνήθηκαν, δεν είχαν τα κότσια να παραδεχτούν ότι πρόκειται για μέλη τους. NNN Η οικονομική κρίση αύξησε τα κρούσματα διαφθοράς στην αστυνομία, αλλά και τις καταγγελίες πολιτών εις βάρος επίορκων αστυνομικών υπαλλήλων κατά 30%. Αυτό είναι το κεντρικό συμπέρασμα της απολογιστικής έκθεσης των «Αδιάφθορων» της ΕΛ.ΑΣ., που έφερε στο φως της δημοσιότητας η «Καθημερινή». Κατά τα άλλα για την εγκληματικότητα ευθύνονται οι μετανάστες... NNN Η εξέγερση εναντίον του Άσαντ στη Συρία έχει μπει στον τρίτο χρόνο της, παίρνοντας πλέον τις διαστάσεις ενός τρομακτικού πολέμου. Ο κίνδυνος του θανάτου από την πείνα συμβαδίζει με αυτόν του θανάτου από τις σφαίρες, με αποτέλεσμα χιλιάδες Σύροι πρόσφυγες να αναζητούν καταφύγιο στην Ευρώπη και να φυλακίζονται ως “παράνομοι μετανάστες”. Το μαρτύριο των Σύρων προσφύγων πρέπει να λήξει τώρα! Η ελληνική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που τόσο μεγάλα λόγια έχουν πει υπέρ του Συριακού λαού, πρέπει να λάβουν αμέσως μέτρα για την παροχή ασύλου, τη φιλοξενία και την ελεύθερη μετακίνηση των Σύρων προσφύγων στην ΕΕ. Γι’ αυτό η Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους Σύρους πρόσφυγες διοργανώνει συγκέντρωση αλληλεγγύης το Σάββατο 6 Απρίλη, στις 11 π.μ., στο Σύνταγμα (Λ. Αμαλίας). NNN Στη Σουηδία, στην πόλη Malmο, 25 φασίστες αποφάσισαν να κάνουν συγκέντρωση, αλλά τους περίμεναν 1000 αντιφασίστες. Πάντα τέτοια !


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

3 Απρίλη 2013

www.dea.org.gr

Συντονισμένος αγώνας διαρκείας για να ρίξουμε την κυβέρνηση Όλοι στην εργατική συγκέντρωση στις 7 Απρίλη, στις 6 μ.μ. στα Προπύλαια και πορεία στο Σύνταγμα

Του Σπύρου Αντωνίου

Η 

επίθεση της άρχουσας τάξης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων αγριεύει, όσο βαθαίνουν τα αδιέξοδα της κρίσης. Η πρωτοφανής ανεργία, οι απολύσεις, οι μισθοί πείνας και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τα χαράτσια και οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών, η καταστολή σε όποιον αντιστέκεται στις πολιτικές της λιτότητας, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα της «μεθοδολογίας» που έχει επιλέξει η κυβέρνηση του Σαμαρά. Το μέγεθος της επιθετικότητας των «από πάνω» δεν έχει τέλος. Την 1/4 έληξε η τρίμηνη μετενέργεια της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και οι μισθωτοί στον ιδιωτικό τομέα έχασαν άλλο ένα 10% με την κατάργηση του επιδόματος γάμου. Μετά τη μείωση κατά 22% του κατώτατου μισθού (32% για τους νέους κάτω των 25 ετών), από εδώ και στο εξής ο υπουργός εργασίας, με μια μόνο απόφαση, θα αποφασίζει για το ύψος του. Απέναντι σε αυτή την επίθεση που οδηγεί στην εξαθλίωση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο «παράδειγμα» εργασιακών σχέσεων σε βάρος της εργατικής τάξης, έχει γίνει πλέον φανερό ότι κανένας κλάδος εργαζομένων δεν μπορεί να κερδίσει από μόνος του. Η μόνη αποτελεσματική απάντηση είναι η συντονισμένη οργάνωση της αντίστασης του κόσμου της εργασίας και η συγκέντρωση δυνάμεων στο στόχο για την ανατροπή

υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου και την απόκρουση της ποινικοποίησης και καταστολής των εργατικών αγώνων.

των μνημονίων και της τρικομματικής συμμορίας που τα εφαρμόζει, δηλαδή πολιτικός αγώνας διαρκείας με εμπροσθοφυλακή τις εργατικές αντιστάσεις.

οποίο θα στηρίζει τους εργατικούς αγώνες που ξεσπούν και θα πυροδοτεί νέους, που θα πιέζει συνεχώς για προκήρυξη γενικών απεργιών, είναι επείγουσα ανάγκη.

Αντίσταση «από τα κάτω»

Ένα κέντρο αγώνα που θα παίρνει πρωτοβουλίες συντονισμού των συνδικάτων με διεκδικητικές αιχμές την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, των μισθών και των θέσεων εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την απαγόρευση των απολύσεων, τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων και των κοινωνικών παροχών, την οργάνωση της αλληλεγγύης στους ανέργους και τους απλήρωτους εργαζόμενους, την

Μπροστά στην προδοτική στάση των συμβιβασμένων ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ –που έπρεπε να αναλάβουν φυσιολογικά το καθήκον της οργάνωσης των αγώνων– μόνη διέξοδος είναι η κίνηση «από τα κάτω». Η συγκρότηση ενός μαχητικού κέντρου αγώνα στο οποίο θα συσπειρώνονται πρωτοβάθμια σωματεία, ομοσπονδίες, επιτροπές αγώνα, το

Μια πρώτη καλή αρχή σε αυτή την κατεύθυνση είναι η πανεργατική κινητοποίηση την Κυριακή 7/4 στις 6μμ (συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στο Σύνταγμα), που καλούν τοπικές ΕΛΜΕ και Σύλλογοι πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, μαζί με σωματεία από ΟΤΑ, νοσοκομεία, φορείς του δημοσίου, ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, πολύ πιθανά η ΑΔΕΔΥ και συλλογικότητες που συμμετέχουν στην επιτροπή «Δεν χρωστάμε- Δεν πουλάμε- Δεν πληρώνουμε». Είναι μια καλή ευκαιρία για μαζική κινητοποίηση των σωματείων και ξεπεράσματος της αμηχανίας που υπάρχει στο κίνημα μετά την τελευταία γενική απεργία (20/2), τη στιγμή που η τρόϊκα εσωτερικού θέλει να υπάρχει «σιγή νεκροταφείου» στην κοινωνία.

Συντονισμός Συγχρόνως, εξίσου κρίσιμο είναι όλα αυτά τα μέτωπα να γίνουν υπόθεση

των κινημάτων αντίστασης στις γειτονιές και στους χώρους της νεολαίας. Η συμπόρευση του εργατικού κινήματος με τους φοιτητικούς συλλόγους και τις δεκάδες επιτροπές, συνελεύσεις, δίκτυα και συλλογικότητες κατοίκων, που έχουν ξεπηδήσει τα χρόνια των μνημονίων, και οι ενωτικές δράσεις ενημέρωσης και συμπαράστασης (τοπικές πορείες, εκδηλώσεις, απεργιακά ταμεία, κινητοποιήσεις σε εφορίες, τράπεζες και ταμεία νοσοκομείων), θα ενίσχυαν αποφασιστικά τόσο τη μαζικότητα όσο και την αποτελεσματικότητα της μάχης ενάντια στις πολιτικές της φτώχειας, της ανεργίας και της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους. Τα παραδείγματα της μάχης για τη διάσωση των νοσοκομείων Αττικό και ΓΝ Πατησίων είναι ενδεικτικά μιας τέτοιας διαδικασίας. Στην αναγκαιότητα συντονισμού των σωματείων με αγωνιστικό προσανατολισμό και των υπόλοιπων κοινωνικών κινημάτων, της κλιμάκωσης του αγώνα απέναντι σε όλες τις πτυχές της μνημονιακής βαρβαρότητας και της απαραίτητης πολιτικοποίησης και γενίκευσης των αιτημάτων, καθοριστικός είναι ο ρόλος των δυνάμεων της Αριστεράς και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ. Μια τέτοια προοπτική είναι ο μόνος δρόμος για να αναδειχτεί μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που θα εκπροσωπεί μονομερώς τα συμφέροντα και τις ανάγκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων και θα τσακίσει όλο το αντεργατικό πλαίσιο που έχουν θεσμοθετήσει ο Σαμαράς, η τρόικα και τα αφεντικά.

Λαϊκή Στάση Πληρωμών τον Απρίλη Οι συλλογικότητες που συμμετέχουν στο συντονισμό «Δεν Χρωστάμε-Δεν Πουλάμε-Δεν πληρώνουμε» συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους ενάντια στα χαράτσια και τη φοροληστεία με την ανακήρυξη του Απρίλη σε μήνα προειδοποιητικής «λαϊκής στάσης πληρωμών». Παράλληλα, συντονίζουν τη δράση τους με τα πρωτοβάθμια σωματεία που οργανώνουν την κινητοποίηση στα Προπύλαια, την Κυριακή7/4, θέλοντας να ενισχύσουν το μέτωπο ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών και όλων όσων λεηλατούν τις ζωές μας. Την ώρα που το άδικο και παράνομο χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ γίνεται μόνιμο, την ώρα που πολλές χιλιάδες κόσμου δεν μπορεί να πληρώσει φόρους, λογαριασμούς ΔΕΚΟ και τράπεζες, γιατί δεν έχει

ντας τη διάθεση ενός κόσμου να παλέψει ενάντια στην τεράστια μείωση των ήδη πενιχρών εισοδημάτων του. Το στοίχημα είναι η πανελλαδική δικτύωση αυτής της προσπάθειας.

χρήματα, οι δράσεις διαμαρτυρίας και ανυπακοής στην πολιτική της εξόντωσης των φτωχών νοικοκυριών, γίνονται ακόμα πιο επιτακτικές. Την Κυριακή 31/3, στο αμφιθέατρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, 25 συλλογικότητες κατοίκων από την Αττική, με την υποστήριξη πρωτοβάθμιων σωματείων, ανακήρυξαν τον Απρί-

λη του 2013 σε μήνα «λαϊκής στάσης πληρωμών», με στόχο να μετατραπεί η μέχρι τώρα παθητική αδυναμία πληρωμής του καθένα σε μαζικήοργανωμένη ανυπακοή. Σύμφωνα με τους εκπροσώπους των συλλογικοτήτων, ήδη καταγράφεται ανταπόκριση από κατοίκους συνοικιών της Αττικής, αναδεικνύο-

Σε αυτό το πλαίσιο, την Πέμπτη 28/3, συνεχίστηκαν οι δράσεις ενημέρωσης έξω από τοπικές εφορίες και τράπεζες, που οργανώνουν συστηματικά τους τελευταίους μήνες επιτροπές και συνελεύσεις κατοίκων, καθώς και παρεμβάσεις με την προκήρυξη-κάλεσμα της στάσης πληρωμών, στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου. Επίσης προγραμματίζεται κεντρική διαδήλωση ενάντια στη φοροληστεία των λαϊκών στρωμάτων στο Σύνταγμα, με πιο πιθανή ημερομηνία στις 14/4. Μέσα από έναν πλατύ συντονισμό σωματείων και φορέων, επιτροπών

κατοίκων και λαϊκών συνελεύσεων πρέπει ενωμένοι να απαιτήσουμε την απόσυρση όλων των φορομπηχτικών μέτρων που ισοπεδώνουν τις ζωές μας, όπως έγινε με τις απειλές για τη διακοπή του ρεύματος, που τους αναγκάσαμε να υποχωρήσουν. Να εμποδίσουμε κάθε απόπειρα να μείνει έστω και ένα σπίτι χωρίς ρεύμα ή να γίνει οποιαδήποτε κατάσχεση ακινήτου, δείχνοντας την αλληλεγγύη μας. Ένα πολιτικό κίνημα ανυπακοής με τέτοια χαρακτηριστικά, που ταυτόχρονα θα συνδέει την άρνηση πληρωμής με την ανάγκη ανατροπής ολόκληρης της πολιτικής που γεννάει τους ταξικούς φόρους και τα μνημόνια και θα απλώνεται σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς, έχει σίγουρα να προσφέρει πολλά στις νίκες που χρειάζεται το στρατόπεδο των «από κάτω».


ΕΑ 287  

Εργατική Αριστερά, τεύχος 287, 3 Απρίλη 2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you