Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

6045 Φύλλο Νο 280

12 Δεκέμβρη 2012 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

4, 5, 14

15

12

11

Η μάχη ενάντια στις απολύσεις

Ο Βενιζέλος, η δημοκρατία και η Χρυσή Αυγή

Αίγυπτος: Η επανάσταση δεν έχει τελειώσει

Ο Δεκέμβρης του ΄44 και το σήμερα

Ψυχροπολεμικός κατήφορος Σε ανεξέλεγκτο ψυχροπολεμικό κατήφορο έχει μπει η παραπαίουσα κυβέρνηση Σαμαρά. Βομβαρδίζει την κοινωνία με διαδοχικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, ενώ αποφεύγει πλέον ακόμα και τις συνεδριάσεις στη βουλή. Στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ με μια ανακοίνωση που θα ζήλευε και η Χρυσή Αυγή. Ντοπάρει τα ΜΑΤ και κινητοποιεί τα ειδικά καμιόνια διάλυσης πλήθους (Αίαντας), ενώ αδιαφορεί ακόμα και για τις διεθνείς καταγγελίες για τη ρατσιστική εγκληματικότητα ενστόλων και νεοναζί. Στον 21ο αιώνα, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Δένδιας, δηλώνει ότι έχει ως πρότυπο το «ρωμαϊκό νόμο», δηλαδή το «σκληρό νόμο» μιας δουλοκτητικής κοινωνίας. Είναι αποδείξεις αδιεξόδου και πανικού. Γνωρίζουν ότι το περιεχόμενο της πολιτικής τους δεν διαθέτει καμιά συναίνεση από την πλευρά της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Γνωρίζουν ότι αν και όταν φτάσουν σε εκλογές, θα καταρρεύσουν. Όμως δεν πρόκειται να φύγουν, γιατί το σύστημα δεν έχει άλλες εφεδρείες. Θα πρέπει να τους ρίξουμε. Με ένα νέο κύμα εργατικών και λαϊκών αγώνων που μπορεί να τους αποτελειώσει. Είναι ένας στόχος επείγων, αναγκαίος και εφικτός.

Απολύσεις, χαράτσια, περικοπές... Η τρικομματική, στα όρια της κατάρρευσης, συνεχίζει την επίθεση στην κοινωνία

Να τους αποτελειώσουμε

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Δύναμη αντίστασης και ανατροπής • Από το «Χώρο Διαλόγου» στον ΣΥΡΙΖΑ των 30.000 μελών - Πώς φθάσαμε ως εδώ; του Αντώνη Νταβανέλλου (σελ.7). • Από καλύτερες θέσεις... του Δημήτρη Μπελαντή (σελ.6). • Υπάρχει καλό μνημόνιο; - Το παράδειγμα της Κύπρου, του Δημήτρη Τσίρκα (σελ.6). • Εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη Συνδιάσκεψη, ρεπορτάζ από το R-project, άρθρα των Γρ. Δεμέστιχα και Μιχ. Βεργίτση (σελ.8-9).


2

• πολιτική

óôá óýíôïìá... Και να σου ξαφνικά ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ξανά στα πρόθυρα της εξουσίας στην Ιταλία, με αποτέλεσμα ζαλάδες για τους Μερκολάντ. Δεν πρόκειται ασφαλώς για νίκη κάποιου «εθνικοανεξαρτησιακού» κινήματος ενάντια στη «γερμανοποίηση». Πρόκειται για απόδειξη της αδυναμίας των μνημονιακών τεχνοκρατών, τύπου Μόντι, να κυβερνήσουν. Πρόκειται, επίσης, για ανάδειξη της σχετικά ανεξάρτητης δυναμικής της κυρίαρχης τάξης κάθε χώρας. Υπενθυμίζεται ότι ο Μπερλουσκόνι είχε ταχθεί, εμμέσως, αλλά σαφώς, υπέρ της επιστροφής στη λιρέτα, αν οι συγκυρίες το καταστήσουν απαραίτητο. Και ότι η Ιταλία είναι μια μεγάλη χώρα, με εξίσου μεγάλη οικονομική δύναμη (4η στην ΕΕ)… NNN Το φαινόμενο δεν είναι άσχετο με τις εδώ εξελίξεις. Σημειώνουμε ότι μετά τους Ν. Μιχαλολιάκο και Π. Καμένο που «έκαναν παιχνίδι» με το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ευρώ, ο Νικήτας Κακλαμάνης προσφάτως υπενθυμίζει όλο και συχνότερα ότι είχε ταχθεί κατά της ΟΝΕ και της εισόδου στο ευρώ… NNN Οι μετατοπίσεις πολιτικάντηδων από την εθνική ευρωορθοδοξία αντανακλά μετατοπίσεις των στηριγμάτων τους μέσα στην κυρίαρχη τάξη. Υπενθυμίζεται ότι ο Ψυχάρης, από το «Βήμα», κατήγγειλε ότι «η τρόικα κάνει μπίζνες», ενώ ο Μπόμπολας, από το «Έθνος», έκανε λόγο για «5η φάλαγγα της τρόικας στην Ελλάδα». Αυτό το παιχνίδι χαλάρωσης της πειθαρχίας στα μνημόνια, αυτή η εμφάνιση ρωγμών στην ευρωορθοδοξία, που οφείλεται στους ανταγωνισμούς, είναι πραγματικό ναρκοπέδιο για τον Σαμαρά… NNN Και δεν είναι άσχετο με εξίσου πρόσφατες αναζητήσεις πιο «πολυδιάστατης» εξωτερικής πολιτικής. Που μπορεί να ξεκινά από το εσωτερικό της χώρας, αρχίζοντας π.χ. από τον ΠΑΟΚ, περνώντας από την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης και καταλήγοντας στη ΔΕΠΑ ή τη ΔΕΣΦΑ, για τις οποίες φημολογείται ενδιαφέρον της Gazprom… Είδες το Plan B; NNN Μόνον που όσοι, μέσα από την Αριστερά, ονειρεύονται ότι αυτοί θα κληθούν να το διαχειριστούν, ας αλλάξουν πλευρό. Γιατί έχουν πολύ-πολύ περισσότερες πιθανότητες οι «λύσεις» τύπου Μαρκεζίνη… NNN Για το νέο ηλεκτροσόκ, με αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος μέχρι και 40% μέσα στον επόμενο χρόνο, προειδοποιούν δημοσιεύματα. Μα η ιδιωτικοποίηση και η «απελευθέρωση των αγορών» δεν θα έφερνε, λέει, μειώσεις στις τιμές των βασικών αγαθών όπως το ρεύμα; NNN Τα χρέη των (ιδιωτικών) επιχειρήσεων προς τις τράπεζες έχουν εκτιναχθεί σε αστρονομικά ύψη. Στη δημοσιότητα δόθηκαν νούμερα (144 δισ. ευρώ) που συγκρίνονται μόνο με το συνολικό δημόσιο χρέος. Αυτός ο παράγοντας οξύνει, επίσης, τους ανταγωνισμούς. Γιατί, μέχρι σήμερα, οι καπιταλιστές είχαν συνηθίσει τα δάνεια αυτά να είναι απλώς θαλασσοδάνεια. Τώρα όμως; NNN Μαλλιά κουβάρια οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, μετά την κόντρα μελών της πτέρυγας Καμμένου και τους Μαρκόπουλο, Ζώη, Μανώλη. Ας τα βλέπουν όσοι ήλπιζαν σε αντιμνημονιακή συγκυβέρνηση…

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Ρήγματα στη λυκοσυμμαχία Ε.Ε.-ελληνικού καπιταλισμού Του Πέτρου Τσάγκαρη

Η 

τρόικα, παρά τις εσωτερικές τριβές της αντιλαμβάνεται τον εαυτό της με δύο τρόπους: Πρώτον, ως το εργαλείο της αναζωογόνησης του ελληνικού και άλλων καπιταλισμών της Ευρώπης μέσα από το τσάκισμα του εργατικού κόστους, δηλ. των μισθών και των άλλων οικονομικών και θεσμικών κατακτήσεων των εργαζομένων. Δεύτερον ως το θεματοφύλακα της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας και των συμφερόντων των δανειστών, το συμφέρον των οποίων μπαίνει πάνω από όλα. Με αυτό το πρίσμα εξηγούνται οι σχέσεις της τρόικας και του Βερολίνου με την ελληνική κυβέρνηση και την ελληνική άρχουσα τάξη. Οι επιβραβεύσεις και τα καλά λόγια της τρόικας αναφέρονται στα χτυπήματα που έχει καταφέρει η ελληνική κυβέρνηση ενάντια στους εργαζόμενους, αλλά και στα λεφτά που έχει εξασφαλίσει ότι θα επιστρέψουν στα ταμεία των ευρωπαϊκών τραπεζών και των άλλων διεθνών δανειστών. Από την άλλη υπάρχουν και τα κρύα ντους με τις δόσεις, στο βαθμό που κρίνεται ότι δεν προχωρούν οι «διαρθρωτικές αλλαγές» και κυρίως οι ιδιωτικοποιήσεις.

Η ελίτ Όμως, κομμάτια της ελληνικής άρχουσας τάξης βλέπουν ότι σταδιακά αρχίζουν να κινδυνεύουν τα δικά τους «χωράφια». Εξ ου και τα εκατέρωθεν βέλη που έχουν αρχίσει να εξαπολύονται. Αν στην Ελλάδα αρχίζουν να ανησυχούν οι Ψυχάρηδες, οι Μπόμπολες και οι συν αυτοίς, το ίδιο ανησυχούν και οι τροϊκανοί για την αφοσίωση της ελληνικής άρχουσας τάξης στο «πρόγραμμα». Είναι πολλές οι φορές, που

τόσο οι Λαγκάρντ όσο και ο Σόιμπλε και η Μέρκελ έχουν καταφερθεί κατά των Ελλήνων Κροίσων, καταγγέλλοντάς τους ότι δεν συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη. Πιο πρόσφατο και πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των αντεγκλήσεων ήταν η δήλωση που έκανε ο Σόιμπλε στο Στρασβούργο: «Αυτό που έχει αποτύχει στην Ελλάδα είναι η ελίτ, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό», δήλωσε. Την ίδια εκτίμηση φαίνεται να έχει και ο αμερικανικός κλάδος της τρόικας, όπως τουλάχιστον φάνηκε από τους «New York Times», οι οποίοι με αφορμή το σκάνδαλο Λαυρεντιάδη επιτέθηκαν στους Έλληνες μεγαλοκεφαλαιούχους με άρθρο υπό το εύγλωττο τίτλο «Για την Ελλάδα, οι ολιγάρχες αποτελούν εμπόδιο για την ανάκαμψη». Το άρθρο ανέφερε και τα εξής μεταξύ άλλων: «Σε μια χώρα που έχει ουσιαστικά συντριβεί από την πολύχρονη λιτότητα και από μια ανεργία που ξεπέρασε το 25%, οι μέσοι Έλληνες αισθάνονται διογκούμενη οργή για μια κάστα ολιγαρχών που ευθύνονται για τη δημιουργία μιας κλειστής οικονομίας. Μερικές δεκάδες πανίσχυρες οικογένειες ελέγχουν κρίσιμους τομείς, όπως το τραπεζικό σύστημα, τη ναυτιλία και τις κατασκευές,

Το σκάνδαλο της επαναγοράς Η επαναγορά ομολόγων ενώ δεν θα μειώσει ουσιαστικά το ελληνικό χρέος, προσπόρισε αρκετά δισ. ευρώ τόσο στα διεθνή κερδοσκοπικά hedge funds όσο και στις ελληνικές τράπεζες. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Έθνους» (8/12), «οι πληροφορίες από διεθνείς οίκους ανέφεραν ότι και τα hedge funds επρόκειτο να ανταποκριθούν στο αίτημα της κυβέρνησης, αφού “κλειδώνουν” κέρδη μέχρι και 200%» (είχαν ήδη αγοράσει πολύ φτηνότερα τα

ελληνικά ομόλογα από την τιμή που προσφέρει τώρα το ελληνικό Δημόσιο). Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ οι ελληνικές τράπεζες δήλωσαν προθυμία να συμμετάσχουν στην επαναγορά καθώς προβλέπεται να γλιτώσουν φόρους: «Οι ελληνικές τράπεζες από τον αναβαλλόμενο φόρο -εφόσον δοθεί πράσινο φως από την τρόικα για να αναγνωριστεί σε βάθος 30 ετών- προσδοκούν όφελος 6 με 7 δισ. ευρώ», σημειωνόταν χαρακτηριστικά.

και μπορούν συχνά να υπολογίζουν στους πολιτικούς ώστε οι τελευταίοι να φροντίζουν τα συμφέροντά τους, πολλές φορές περνώντας νομοθετήματα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα των συγκεκριμένων αναγκών αυτών των ολιγαρχών. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους αναλυτές, είναι η έλλειψη ανταγωνισμού που υπονομεύει την οικονομία επιτρέποντας στους ολιγάρχες να δημιουργούν καρτέλ και να πλουτίζουν αδιάκοπα μέσα από έναν διεφθαρμένο καπιταλισμό». Το δημοσίευμα αποδεικνύει περίτρανα ότι την «εικόνα της χώρας» προς τους επίδοξους ξένους επενδυτές, δεν την χαλάνε οι διαδηλώσεις, οι απεργίες, ή οι δηλώσεις του Τσίπρα όπως μας λένε η κυβέρνηση, αλλά η ίδια η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκφραστές. Όμως, το δημοσίευμα δείχνει επίσης ότι η διένεξη πιθανόν να έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο στο βαθμό που θα εξασφαλίζονται τα χρήματα των δανειστών, η ένταση θα υποχωρήσει. Όπως γράφει το «Κέρδος» επικαλούμενο διεθνείς αναλυτές, η ωραιοποίηση της κατάστασης του ελληνικού χρέους βολεύει και τις δύο πτέρυγες των πιστωτών: α) το ΔΝΤ που βάσει του καταστατικού του θα έπρεπε να είχε ήδη αποχωρήσει από την Ελλάδα αν παρουσιαζόταν η πραγματική κατάσταση του ελληνικού χρέους και β) τη Γερμανία, καθώς έτσι θα αποφευχθεί κάποιο μεγάλο δράμα πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Έτσι την ίδια στιγμή που ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας Γ. Βάιντμαν, επανελάμβανε την κατηγορηματική του αντίθεση στο ενδεχόμενο διαγραφής του ελληνικού χρέους, ο Σόιμπλε, σε άλλες δηλώσεις του, τόνιζε ότι η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ σημαίνει κέρδη για τη Γερμανία: «Τα πλεονεκτήματα που παίρνουμε από το κοινό νόμισμα είναι πολύ περισσότερα από το κόστος

όλων των πακέτων βοήθειας», είπε στην «Bild». Ωστόσο ο οίκος Standard and Poors, που προφανώς δεν έχει άμεσα συμφέροντα από την παρουσίαση του ελληνικού χρέους ως βιώσιμου, υποβάθμισε πριν από μερικές ημέρες την Ελλάδα σε καθεστώς «επιλεκτικής χρεοκοπίας», δηλ. κάτω από την αξιολόγηση- σκουπίδι (CCC) που είχε δώσει για τα ελληνικά χρεόγραφα το Μάιο.

Απόκλιση Η σχέση των Ελλήνων καπιταλιστών με την ΕΕ παραμένει λυκοφιλία, όπως λυκοφιλία είναι οι σχέσεις των περισσότερων ευρωπαϊκών καπιταλισμών μεταξύ τους. Για να παραθέσουμε και πάλι τον Σόιμπλε, ο Γερμανός υπουργός περιέγραψε πολύ παραστατικά πώς βλέπει το Βερολίνο τον ελληνικό καπιταλισμό: «Η Ελλάδα υποβάλλεται σε μια διαδικασία μετασχηματισμού της οικονομίας της παρόμοια με αυτή των πρώην σοβιετικών χωρών», ανέφερε. Την ίδια στιγμή, από τελείως διαφορετική αφετηρία, ο μαρξιστής Πέρι Άντερσον («Εποχή», 9/12) εκτιμά ότι «στην Ελλάδα, ένα καθεστώς που επιβλήθηκε από το Βερολίνο, το Παρίσι και τις Βρυξέλλες, υποβίβασε τη χώρα σε μια κατάσταση που θυμίζει την Αυστρία του 1922, όταν επιβλήθηκε υψηλή επιτροπεία από την Αντάντ υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών». Το ενδεχόμενο οι Έλληνες καπιταλιστές περιπέσουν στην κατάσταση της απερχόμενης άρχουσας τάξης της Α. Ευρώπης στη δεκαετία του ’90 είναι μάλλον απίθανο. Η ελληνική άρχουσα τάξη έχει τις δικές της πραγματικές αλλά άρρητες κόκκινες γραμμές και δεν θα αφήσει την εξουσία-περιουσία της καθόλου εύκολα. Το ζήτημα είναι ότι το ελληνικό εργατικό κίνημα δεν έχει κανένα συμφέρον να πάρει θέση σε αυτή τη διελκυστίνδα. Γιατί έχει τα δικά του ταξικά συμφέροντα.


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

πολιτική •

3

Απολύσεις και χαράτσια για μια δόση ακόμη

Οι μνημονιακοί δαγκώνουν, αλλά τα καύσιμά τους εξαντλούνται Η 

είναι πολύ ρεαλιστική. Το δε κόμμα-δημιούργημα του ίδιου του Λοβέρδου μόνο γέλιο προκαλεί, ήδη με το όνομά του. Τέλος στη ΔΗΜΑΡ, εκτός από τις κοινοβουλευτικές απώλειες και τη δημοσκοπική φθορά, καταγράφεται εσωκομματική οργανωμένη αντιπολίτευση με τη μορφή τάσης, όπως ανακοινώθηκε στις 2/12.

κυβέρνηση προστασίας των πλουσίων γνωρίζοντας από τώρα ότι τα μέτρα που συμφώνησε με την τρόικα δεν θα «φτάσουν», αφού οι στόχοι που μπήκαν δεν θα υλοποιηθούν, συνεχίζει τη διαρκή επίθεση στον κόσμο των εργαζομένων. Μετά τη διαθεσιμότητα-απόλυση που προωθεί με μνημονιακό οίστρο ο Μανιτάκης, ήρθε το φορολογικό νομοσχέδιο, στο οποίο συμφωνούν Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης. Στο στόχαστρο είναι και πάλι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, καθώς και οι φτωχοί αγρότες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Το νομοσχέδιο κατεβαίνει πάλι ως κατεπείγον, δηλ. οι βουλευτές δεν θα διαβάσουν τίποτε από τα προαποφασισμένα προς ψήφιση μέτρα, προκειμένου βεβαίως να… διασωθεί η χώρα, να πάρουμε τη δόση και να μείνουμε στο ευρώ. Ωστόσο, την ώρα που οδεύαμε στο τυπογραφείο, η καταβολή της δόσης των 34 δισ. ευρώ δεν είχε επίσης εξασφαλιστεί, επειδή ακόμη δεν είχε κριθεί ικανοποιητικό το ύψος της επαναγοράς ομολόγων. Αλλά ακόμη κι αν η επαναγορά ικανοποιήσει τους δανειστές, δηλ. το ΔΝΤ, το πρόβλημα της μείωσης του χρέους απλώς θα έχει ανακυκλωθεί, αφού πρώτον η Ελλάδα δανείζεται τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ από τον EFSF για την επαναγορά και, δεύτερον, μετά την επαναγορά οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν υποστεί νέο κούρεμα, άρα θα πρέπει ο ελληνικός λαός να επωμιστεί και άλλα δάνεια για να τις ξανασώσει από τη βέβαιη κατάρρευση.

Φορολόγηση Τα τρία κλιμάκια που, στην καλύτερη περίπτωση, θα προβλέπονται στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο (21%, 36% και 40%) δείχνουν εξαρχής πως δεν υπάρχει καμία διάθεση για προοδευτική φορολόγηση, αλλά για προσπάθεια επιβολής τελικά ενός ενιαίου συντελεστή, δηλ. του πιο άδικου συστήματος που μέχρι τώρα έχει εφαρμοστεί σε κάποιες χώρες της Α. Ευρώπής. Επίσης, η κατάργηση των φοροαπαλλαγών στοχεύει αποκλειστικά στα χαμηλά εισοδήματα: Οι φοροαπαλλαγές για δαπάνες υγείας μειώνονται ραγδαία, ενώ οι εργαζόμενοι χάνουν επίσης τις φοροελαφρύνσεις λόγω παιδιών, διδάκτρων και στεγαστικών δανείων.

Οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι θα πληρώσουν και για φέτος το τέλος επιτηδεύματος των 500 ευρώ, που μπορεί να φτάσει και τα 650 ευρώ. Οι περίπου 1.000.000 αγρότες θα πρέπει να ανοίξουν βιβλία εσόδων-εξόδων με ό,τι παραπάνω δαπάνες σημαίνουν αυτά.

Το πάρτι Υπάρχουν όμως κάποιοι που θα κάνουν πάρτι από το πρωτοχρονιάτικο δωράκι της συγκυβέρνησης, κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τις Α.Ε. και τις ΕΠΕ, δηλ. τις νομικές μορφές με τις οποίες οργανώνονται οι μεγάλοι καπιταλιστές: Αυτές οι εταιρίες, που μέχρι σήμερα πλήρωναν με συντελεστή 40%, στο εξής θα πληρώνουν με συντελεστή 32,8%, πράγμα που σημαίνει δισεκατομμύρια λιγότερα σε φόρους. Ενώ το 2004 η συμμετοχή των επιχειρήσεων στο σύνολο των άμεσων φόρων που συλλέγονταν ήταν 28,6%, δηλ. ήταν ήδη χαμηλή, στη συνέχεια εξακολούθησε να μειώνεται ραγδαία: Το 2010, πρώτη χρονιά του μνημονίου, το ποσοστό μειώθηκε σχεδόν στο μισό (15,6%), ενώ στη συνέχεια κατέρρευσε: το 2011 ήταν 13,4%, το 2012 ήταν 7,9% και το 2013 προϋπολογίζεται στο 7,4%! Οι άμεσοι φόροι των επιχειρήσεων το 2012 ως ποσοστό επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του Δημοσίου είναι μόλις 3,5% και για το 2013 προβλέπεται να είναι 3,3%! Τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας καπιταλιστής; Αυτό το φορολογικό νομοσχέδιο επιβάλλεται σε μια κοινωνία ήδη κατεστραμμένη. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 3ο τρίμηνο του 2012 η ύφεση έφτασε στο 7,2% του ΑΕΠ σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2011,

δηλ. πολύ χειρότερα από την εποχή Παπανδρέου τον οποίο τότε ο Σαμαράς κατήγγειλε για το μνημόνιο και την «αντιαναπτυξιακή» πολιτική του. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το ποσοστό της ανεργίας τον Σεπτέμβριο έφτασε στο 26%. Η Ελλάδα του Σαμαρά και των «σοσιαλιστών» Βενιζέλου και Κουβέλη πήρε έτσι την πρωτιά στην ανεργία στην ΕΕ και –το κυριότερο– ξεπέρασε το ανώτατο ποσοστό (25%) που είχε φτάσει η ανεργία στις ΗΠΑ την περίοδο της κρίσης μετά το 1929. Πρόκειται για την καπιταλιστική παράνοια σε όλο της το μεγαλείο: την ίδια στιγμή που υπάρχει πτώση της παραγωγής, οι νόμοι της αγοράς και του κέρδους επιβάλλουν να κάθεται άπρακτο το πιο παραγωγικό, το πιο δραστήριο κομμάτι της κοινωνίας.

Συμφέροντα Η αντεργατική λιτότητα επιβάλλεται με τη βοήθεια της Ε.Ε. και του ΔΝΤ επειδή η ελληνική άρχουσα τάξη δεν έχει εξασφαλίσει το συσχετισμό δυνάμεων ώστε να επιχειρήσει από μόνη της ένα τέτοιο χτύπημα στους εργαζόμενους. Μεγάλο μέρος της άρχουσας τάξης (π.χ. τα ολιγοπώλια που ελέγχουν τον κλάδο των τροφίμων) απολαμβάνει ήδη τα οφέλη αυτής της γραμμής, καθώς βλέπει τους μισθούς να καταρρέουν, τις τιμές να παραμένουν σταθερές ή να αυξάνονται και τη φορολόγησή της να μειώνεται. Αυτή η συμμαχία, ωστόσο, πιθανόν να μη διαρκέσει επ’ αόριστον, καθώς άλλα κομμάτια του ελληνικού κεφαλαίου έχουν αποκλίνοντα συμφέροντα με αυτά των δανειστών. Τώρα, κάποιοι από τους Έλληνες καπιταλιστές ανακαλύπτουν τον «κίνδυνο αφελληνισμού» των

ελληνικών τραπεζών και άλλων ελληνικών επιχειρήσεων. Ο κίνδυνος είναι πραγματικός και δεν αφορά μόνον την Ελλάδα. Ήδη η πολιτική κρίση στην Ιταλία, μία άλλη χώρα που πλησιάζει σε μνημόνιο, οφείλεται και σε τέτοιες ανησυχίες. Η αντιευρωπαϊκή πολιτική του κόμματος του Μπερλουσκόνι εκφράζει τους φόβους τμημάτων της ιταλικής άρχουσας τάξης που θεωρεί ότι απειλείται από τους Γερμανούς καπιταλιστές.

Πόλωση Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, οι εκφραστές της ελληνικής άρχουσας τάξης είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν με το μνημόνιο. Γι’ αυτό η ΝΔ, ενόψει της διαδήλωσης στη μνήμη του Γρηγορόπουλου, έκανε την ένευ προηγουμένου για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτού του είδους οι ανακοινώσεις, που δεν διαφέρουν σε τίποτε από αυτές της Χρυσής Αυγής, δείχνουν δύο πράγματα: Πρώτον πανικό, καθώς τα καύσιμα των πολιτικών εκφραστών του μνημονίου εξαντλούνται. Ήδη στις δημοσκοπήσεις η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμφισβήτητη, ενώ η παράσταση νίκης φτάνει και τις 25 μονάδες διαφορά. Η προσπάθεια να φανεί το ίδιο εμφυλιοπολεμική με τους φασίστες δεν θα βοηθήσει τη ΝΔ: ο κόσμος της απομακρύνεται όχι γιατί το κόμμα ξέχασε το έπος του «Μακρυγιάννη», αλλά γιατί του καταστρέφει τη ζωή. Το ΠΑΣΟΚ εμφανιζόταν στα γκάλοπ ήδη ως έβδομο κόμμα πριν ακόμη αποσκιρτήσει ο Λοβέρδος, μπαίνοντας έτσι στην επικίνδυνη ζώνη, όπου η απειλή να βρεθεί εκτός βουλής χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη,

Το χειρότερο, όμως, για το μνημονιακό μπλοκ είναι ότι βυθίζεται η ιδεολογική του ναυαρχίδα, δηλ. η εξύψωση του ευρώ και της ΕΕ ως απόλυτου φετίχ της σωτηρίας. Σύμφωνα με την έρευνα της Metron Analysis, στο ερώτημα αν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα στο πλαίσιο ευρύτερων ενώσεων, όπως η ΕΕ, θετικά απαντά μόνο το 34%, ενώ το 63% θεωρεί ότι αυτή η επίλυση μπορεί να γίνει καλύτερα στο πλαίσιο του εθνικού κράτους –είναι χαρακτηριστικό ότι τον Μάρτιο του 2010 τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν ακριβώς αντίστροφα. Δεύτερον, η επίθεση της ΝΔ δείχνει ότι, παρά τα όσα πιστεύουν πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ, οι πολιτικοί εκφραστές του μνημονίου δεν προτίθενται -επειδή ακριβώς ταυτίζονται με τους πολιτικούς εκφραστές της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα- να ρισκάρουν τα συμφέροντα αυτής της τάξης. Δεν πρόκειται να αφήσουν όμορφα και ήσυχα τον ΣΥΡΙΖΑ να έρθει κοινοβουλευτικά στην εξουσία. Ακόμη και εκείνα τα κομμάτια του κεφαλαίου που έχουν αποκλίνοντα συμφέροντα από τους δανειστές, θα προτιμήσουν σε κάθε περίπτωση να χάσουν τις επιχειρήσεις τους από αυτούς τους ξένους δανειστές παρά από το ελληνικό εργατικό κίνημα που γι’ αυτούς, -δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα- «προσωποποιείται» στον ΣΥΡΙΖΑ. Η άρχουσα τάξη δεν θα εγκαταλείψει στην τύχη μιας Κυριακής εκλογών αυτά που έχτιζε εδώ και δεκαετίες –πολύ δε περισσότερο που αυτή η Κυριακή εκλογών δεν θα έρθει χωρίς γενίκευση απεργιών, όπως αυτή της 19/12, και γενναίας στήριξής τους από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τη μόνη Αριστερά που η άρχουσα τάξη θα ανεχθεί στην εξουσία, θα είναι μια Αριστερά τύπου ΑΚΕΛ. Αλλά αυτή η Αριστερά δεν θα ανταποκρίνεται ούτε στις ελπίδες εκατομμυρίων ανθρώπων ούτε στα ιστορικά της καθήκοντα..


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 19/12 να μη μείνει «τουφεκιά στον αέρα»

Συντονισμός – Γενίκευση – Πολιτική στήριξη κούς αγώνες, αλλά ούτε οι εργατικοί αγώνες μπορούν να ολοκληρωθούν χωρίς πολιτική έκφραση.

Της Κατερίνας Γιαννούλια

Α 

μέσως μετά τη 48ωρη Γενική Απεργία στις 6-7 Νοέμβρη, οπότε μετά βίας ψηφίστηκε το τρίτο μνημονιακό τερατούργημα, ξέσπασε ένα εντυπωσιακό νέο κύμα απεργιών και καταλήψεων στο δημόσιο τομέα. Η πρεμούρα του «υπεύθυνου αριστερού» Μανιτάκη να απολύσει 2.000 ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δημοσίους υπαλλήλους μέσα σε 10 μέρες, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στο σύνολο του στενού κι ευρύτερου δημόσιου τομέα. Η εγκύκλιος με την «περίφημη» διαθεσιμότητα-κινητικότητα, τα πειθαρχικά με την κατάργηση του τεκμηρίου της αθωότητας, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου για «αυτόματες» απολύσεις, έχουν γίνει λίγο ως πολύ γνωστά στο σύνολο της κοινωνίας. Το τι πραγματικά συμβαίνει όμως, εδώ και ένα μήνα, στους εργασιακούς χώρους του δημοσίου είναι πολύ λίγο γνωστό.

Αναβρασμός Με την ΠΟΕ-ΟΤΑ να πρωτοστατεί σε πολλών μορφών αγώνες, με δυναμικά και μαζικά συλλαλητήρια, με απεργίες υπουργείων για περισσότερο από μια εβδομάδα (ΥΠΑΑΤ, ΥΠΕΚΑ), με πολυήμερα κλεισίματα και περιφρουρήσεις (αποκεντρωμένη διοίκηση), με καταλήψεις πανεπιστημίων από εργαζόμενους-διοικητικούς και συνεργασία με φοιτητές και ΔΕΠ (Γεωπονικό, Πάντειο, Καποδιστριακό, Ιωαννίνων, Αιγαίου, Ιόνιο κλπ), με κινητοποιήσεις σε ΟΣΕ, υπουργείο Υγείας και πολλά άλλα, οι δημόσιοι υπάλληλοι έσπασαν το φράγμα των συμβολικών κινητοποιήσεων και, όπου μπόρεσαν, επέβαλαν μαχητικούς τρόπους πάλης με διάρκεια, ενάντια σε ένα πολύ βασικό τμήμα του Μνημονίου 3. Ο αναβρασμός στο δημόσιο εμφανίζεται με διαδοχικούς αγώνες που καθημερινά ξεδιπλώνονται σε διάφορους χώρους. Τα ερωτήματα και η αγωνία όλων μας είναι: Μπορεί ένας κλάδος να νικήσει μόνος του; Πού είναι οι «άλλοι» φορείς; Τι κάνει η ΑΔΕΔΥ τόσον καιρό; Στο θέμα του συντονισμού έχουν γίνει ειλικρινείς και επίμονες προσπάθειες. Η αρχή έγινε με το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου, ακολούθησε ο Συντονισμός των 151 Φορέων ενάντια στην εφεδρεία (το μοναδικό συντονιστικό όπου συμμετέχει και το ΠΑΜΕ), ενώ πρόσφατα δημιουργήθηκε και ο Συντονισμός Δημοσίου. Συγχρόνως, πολλές απόπειρες μικρότερων συντονισμών γίνονται κατά ομάδες χώρων,

Αν όλη η Αριστερά έθετε ως στόχο να ρίξει την τρισάθλια συγκυβέρνηση και να βάλει την κυβέρνηση της Αριστεράς ως μεταβατικό σκαλοπάτι για τη συνολική αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος, τότε η απεύθυνση των αριστερών συνδικαλιστικών παρατάξεων στον εργαζόμενο κόσμο θα ήταν πιο πλήρης και πιο πειστική.

προκειμένου να αντιμετωπιστεί, επιτέλους, η απομόνωση των αγώνων που επιβάλλουν ΠΑΣΚΕΔΑΚΕ στην ΑΔΕΔΥ.

αγώνες, οργανωμένους συλλογικά. Αυτό που τους κρατάει πίσω είναι η συνήθεια ετών της ανάθεσης και τα διαλυμένα σωματεία.

Ο κόσμος σε κάθε χώρο δουλειάς έχει καταλάβει πολλά από την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν παραμυθιάζεται εύκολα πια, έχει τη διάθεση να «πληρώσει» τις απεργίες του, ακόμα και να αντιμετωπίσει τον εισαγγελέα ως καταληψίας, θέλει να ανατρέψει τα μνημόνια που του ρημάζουν τη ζωή, ψάχνεται πώς να το κάνει.

Δυστυχώς, οι σύντροφοι του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ δεν «πιστεύουν στα μάτια τους». Ακόμα και όταν βλέπουν ξεκάθαρα δυναμική διάθεση από εργατικά τμήματα, δεν τα εμπιστεύονται, ζητάνε εγγυήσεις διαρκούς αγωνιστικότητας και πίστη στη λαϊκή εξουσία. Κινούνται με τρομερή επιφυλακτικότητα απέναντι στις αναδυόμενες, ισχυρές και μαχητικές μειοψηφίες εργαζομένων που κατεβαίνουν, είτε για πρώτη φορά, είτε μετά από χρόνια, στο πεζοδρόμιο.

Βρίζει τις ηγεσίες, δεν βλέπει όμως και ποιους θα μπορούσε να εμπιστευτεί για να τον οδηγήσουν σε αποτελεσματικούς αγώνες, πού να στηριχτεί για να έχει σχέδιο, οργάνωση και στόχο τη νίκη. Ο κόσμος μας περιμένει περιεχόμενα, ζητάει σύνδεση με άλλους χώρους που κινητοποιούνται, υπεράσπιση των αγώνων του απέναντι στις συκοφαντίες που εξαπολύονται, ταξική αλληλεγγύη, ενότητα στη δράση, κεντρική πολιτική στήριξη.

Αριστερά Η Αριστερά, όμως, πρέπει και να θέλει και να μπορεί να γείρει τη ζυγαριά προς όφελος της εργατικής τάξης. Χρειάζεται να έχουμε την κοινή εικόνα ότι οι εργαζόμενοι δείχνουν προτίμηση, αυτό το διάστημα, προς τους μαχητικούς

Στην ουσία, αντίστοιχη έλλειψη εμπιστοσύνης προς το νεοεμφανισθέν αγωνιστικό κι επίμονο κομμάτι των εργαζομένων δείχνει και τμήμα των συνδικαλιστών της Αυτόνομης Παρέμβασης. Η χρόνια λειτουργία του συστήματος της ανάθεσης έχει προκαλέσει στρεβλώσεις. Πολλοί από τους συνδικαλιστές της Αριστεράς έχουν ξεχάσει την επαφή με τον κόσμο της βάσης των συνδικάτων, οι περιοδείες γραφείο-γραφείο έχουν εκλείψει, οι συνεδριάσεις των παρατάξεων είναι ανύπαρκτες, δεν υπάρχει «χώρος» δράσης για τους συναδέλφους. Η αυξανόμενη ροή κόσμου προς το ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό φο-

ρέα που επιχειρεί με ειλικρίνεια την ενότητα, στη δράση, της Αριστεράς, έχει αντίκτυπο και στις συνδικαλιστικές παρατάξεις στους χώρους. Αγωνιστές της βάσης προσπαθούν και δημιουργούν νέες συνδικαλιστικές ομάδες, σε συνεργασία σε πάρα πολλές περιπτώσεις με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πολλούς ανένταχτους συναδέλφους, ενεργοποιούν και μαζικοποιούν παλιότερα σχήματα, με κινητήρια δύναμη τη σπίθα των συναδέλφων που τώρα συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις με πείσμα. Ο «Ριζοσπάστης» (9/12) σε άρθρο του με τίτλο «Ανασύνταξη του εργατικού κινήματος – Κρίσιμο ζήτημα η μαζικοποίηση και λειτουργία των συνδικάτων» αναγκάζεται να αναγνωρίσει το φαινόμενο: «ειδική σημασία έχει η έγκαιρη αντιμετώπιση “αντιμνημονιακών” και “ανεξάρτητων” συνδυασμών που πυκνώνουν με την (ανοιχτή ή όχι) παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο…».

Πολιτική έκφραση Η συμμετοχή αυτού του κόσμου πρέπει να τύχει καλύτερης υποδοχής και δημιουργίας δομών που θα εξασφαλίζουν τη φωνή και τη γνώμη του κάθε μέλους. Η «αυτάρκεια» των αγώνων είναι ψευδαίσθηση. Η πολιτική λύση δεν θα έρθει χωρίς τους εργατι-

Το σκληρό και αδιάκοπο σφυροκόπημα του συστήματος προς την παραμικρή κατάκτηση της εργατικής τάξης έχει ζαλίσει και την Αριστερά. Πολλοί σύντροφοι από όλα τα κόμματα της Αριστεράς ασχολούνται με τα «αποτελέσματα» της επίθεσης, όπως η ανεργία, η αλληλεγγύη στους φτωχούς στις γειτονιές. Η πρόληψη όμως είναι καλύτερη από τη θεραπεία. Χωρίς να υποτιμάται η ανάγκη και για τέτοιες ενέργειες, το βάρος είναι απαραίτητο να δοθεί στις αντιστάσεις για να μη χειροτερέψουν τα πράγματα. Δεν δικαιούμαστε, ούτε προλαβαίνουμε να χάσουμε την ευκαιρία που δίνει η μαχητική διάθεση των εργαζομένων αυτή την περίοδο. Χρειάζεται, επειγόντως, όλη η Αριστερά να συνεργαστεί και να αναδείξει σε όλο του το μεγαλείο το κίνημα που βγάζει αγώνες σαν τα μανιτάρια, ειδικά στο δημόσιο χώρο τώρα, να το αντιμετωπίσει ως παράδειγμα προς μίμηση, να το βοηθήσει με όλους τους τρόπους, να «βαδίσει» μαζί του για να ρίξει την κυβέρνηση. Η προπαγάνδιση της πολύ «λίγης», για το μέγεθος της μνημονιακής επίθεσης, 24ωρης απεργίας της ΑΔΕΔΥ, στις 19/12, δίνει τη δυνατότητα για συζήτηση και προετοιμασία για μεγαλύτερης διάρκειας και με πολιτικά αιτήματα επόμενους αγώνες. Άμεσα, αλλά χωρίς να απογοητευόμαστε ή να παρακάμπτουμε μικρότερες κινητοποιήσεις.

Εργαζόμενοι στους Δήμους: Αγώνας μέχρι την ανατροπή Του Θοδωρή Πατσατζή

Στις περισσότερες Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν στις 10 Δεκέμβρη, ημερομηνία που είχε ορίσει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (ΠΟΕ-ΟΤΑ), αλλά και το προηγούμενο διήμερο, το μήνυμα που βγήκε ήταν: Αγώνας μέχρι την ανατροπή. Το ίδιομήνυμα που βγήκε και στη σύσκεψη με τους προέδρους των Δ.Σ. των σωματείων που οργάνωσε η Ομοσπονδία την ίδια μέρα. Έτσι οι καταλήψεις συνεχίζονται μέχρι και την Παρασκευή 14 Δεκέμβρη, είτε γενικευμένα είτε στα γραφεία προσωπικού, ανάλογα με την απόφαση της γενικής συνέλευσης κάθε συλλόγου. Το Σαββατοκύριακο οι εργαζόμενοι θα απέχουν

από την εργασία τους. Ακολουθεί τριήμερη απεργία, με 48ωρη που εξήγγειλε η ΠΟΕ-ΟΤΑ για τη Δευτέρα και την Τρίτη και συμμετοχή την Τετάρτη 19/12 στην 24ωρη της ΑΔΕΔΥ.

στην πρόταση μορφών δράσης έδινε στους συνδικαλιστές το δικαίωμα να ξεφύγουν, πετώντας το μπαλάκι πίσω στην Ομοσπονδία για τον καθορισμό των κινητοποιήσεων.

Επίσης, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ και τους ΟΤΑ, των νομών Αχαΐας, Ηλείας και Αιτωλοακαρνανίας θα κάνουν στάση εργασίας στις 14 Δεκέμβρη, με συγκέντρωση στην Πάτρα.

Οι περισσότερες συνελεύσεις ήταν μαζικές. Οι εργαζόμενοι έδειξαν με αυτό τον τρόπο ότι ξέρουν πως οι απολύσεις δεν θα σταματήσουν στους αορίστου χρόνου. Ταυτόχρονα απάντησαν στην κυβέρνηση ότι οι εγκύκλιοι που βγάζει συνεχώς, απειλώντας για γενικευμένες απολύσεις, δεν τους τρομάζουν.

Η εικόνα από τις περισσότερες συνελεύσεις δείχνει ότι η προσπάθεια μερίδας συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ, αλλά και του ΠΑΜΕ, να κλείσουν τις καταλήψεις, με το πρόσχημα της μη συμμετοχής του κόσμου, δεν πέρναγε. Σε πολλές περιπτώσεις όμως η ασάφεια της ανακοίνωσης της Ομοσπονδίας

Αυτό που χρειάζονται από εδώ και μπρος είναι καθημερινές δράσεις σε κάθε δήμο και αποφασιστική στήριξη του αγώνα τους από επιτροπές αγώνα και συμπαράστασης, από πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Οι Μιντιάρχες συνεχίζουν τις απολύσεις Της Κατερίνας Παρδάλη, δημοσιογράφου ΑΠΕ

Ν 

έα σφαγή ξέσπασε αντί «χριστουγεννιάτικου μποναμά» στα ΜΜΕ. Με την ψήφιση του Μνημόνιου 3 λύθηκαν τελείως τα χέρια όλων των εργοδοτών. Έτσι οι Μιντιάρχες ξεκίνησαν αμέσως καινούργια επίθεση στους εργαζόμενους/ες όλων των κλάδων. Παρά τις προηγούμενες «δεσμεύσεις» τους για αναστολή των απολύσεων, αν οι εργαζόμενοι υπέγραφαν ατομικές συμβάσεις εργασίας (αποδεχόμενοι τις προηγούμενες μειώσεις και παρακάμπτοντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις), τώρα επανέρχονται αγριότεροι. Κι αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο που η ανεργία στον κλάδο φτάνει το 40% και οι μισθοί μας έχουν ήδη μειωθεί σε ποσοστά 30-40%.

Επιθέσεις Στον ΔΟΛ (συγκρότημα Λαμπράκη), «Τα Νέα»προχωράν σε μείωση προσωπικού με τη μέθοδο της δήθεν «εθελούσιας» εξόδου και με το κυνικό επιχείρημα «φύγετε τώρα με ολόκληρη αποζημίωση, αλλιώς θα εφαρμόσουμε το νέο νόμο και θα την πάρετε μειωμένη». Ταυτόχρονα το συγκρότημα προχώρησε την περασμένη εβδομάδα σε 11 απολύσεις από τα περιοδικά του «Βήματος», ενώ απολύσεις και νέες μειώσεις μισθών έπονται και στην εφημερίδα «Το Βήμα», όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο διευθυντής του. Στον ΔΟΛ υπολογίζουν να «απαλλαγούν» από 40-50 άτομα (όλων των κλάδων) μέχρι το τέλος του χρόνου. Ανάλογες «εθελούσιες» εξόδους, με μπόνους 6 μισθών, ανακοίνωσε και το συγκρότημα Αλαφούζου. Στην «Καθημερινή» υπολογίζει να διώξει γύρω στα 40 άτομα. Όλως τυχαίως, όσοι έχουν στοχοποιηθεί από την εργοδοσία, «παροτρύνονται» να συμμετέχουν στην εθελούσια! «Εθελούσιες» έξοδοι ανακοινώθηκαν και στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, ενώ αναμένονται και στην τηλεόραση. Η στοχευμένη εθελούσια έξοδος αφορά κυρίως τεχνικούς, εργαζόμενους πολλά χρόνια στο σταθμό, από τους οποίους η εταιρεία θέλει να απαλλαγεί. Στο Φάληρο στοχεύουν πλέον στην οριστική κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας των τεχνικών, αφού ο σταθμός καλύπτει ήδη τις ανάγκες του σε τεχνικό προσωπικό, ειδικά στην τηλεόραση, με ενοικιαζόμενους απασχολήσιμους. Ο ΑΝΤ1 άρχισε με τις απολύσεις 8 τεχνικών και συνεχίζει. Στο MEGA έρχονται νέες απολύσεις. Στην εφημερίδα «Κέρδος» η εργοδοσία αρνείται να καταβάλει τα δεδουλευμένα και επιμένει σε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις αποδοχών κατά 20%, παρά την πολυήμερη απεργία των εργαζομένων. Στον «Αδέσμευτο Τύπο» οι εργαζόμενοι/ες είναι απλήρωτοι 4 μήνες. Τέτοιες πρακτικές αναμένεται να γενικευτούν στην πλειοψηφία των ΜΜΕ, αξιοποιώντας όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο που προσφέρουν τα

νομοθετήματα της μνημονιακής τρικομματικής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση συμμετέχει στη σφαγή των εργαζομένων με την κατάργηση της χρηματοδότησης των δημοτικών ραδιοσταθμών και τη στάση της στην ΕΡΤ (βλέπε δίπλα). Ταυτόχρονα δρομολογείται συστηματικά η απαξίωση της δημόσιας τηλεόρασης, αφού με Κοινή Υπουργική Απόφαση χαρίστηκαν οι εγκαταστάσεις της ΕΡΤ στην Κατεχάκη στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης... για να γίνουν στρατόπεδο κράτησης μεταναστών.

Αντίσταση και νίκη Κι όμως ο κόσμος μας συνεχίζει να αντιστέκεται. Η άμεση αντίδραση και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στον ΔΟΛ πέτυχαν ανάκληση της απόλυσης των διοικητικών υπαλλήλων (ΕΠΗΕΑ), καθώς και της απόλυσης του Παναγιώτη Βενέτα, οδηγού στον Όμιλο. Οι τεχνικοί στο ραδιοσταθμό ALPHA 98,9 έχουν κατέβει σε 20ήμερη απεργία και ακολούθησαν απεργίες και σε άλλους ραδιοσταθμούς. Στο «Κέρδος» συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις, ενώ στον ΔΟΛ και σε άλλα ΜΜΕ οι εργαζόμενοι/ες ζητάν από τα σωματεία μας να κατέβουμε σε απεργίες...

«Αντιμνημονιακοί»;

Οι μιντιάρχες, για χρόνια, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση των τραπεζιτών και του πολιτικού κατεστημένου (με μεγάλα δάνεια και όχι μόνο), ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις και πολιτικά πρόσωπα, χειραγωγούσαν, τρόμαζαν και εκβίαζαν την κοινή γνώμη, ζητούσαν από τις κυβερνήσεις να πράξουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, διαστρέβλωναν τις πολιτικές θέσεις όσων αντιστέκονταν, είχαν αγκαλιαστεί με τα συστήματα πολιτικής εξουσίας, την τραπεζοκρατία, το εφοπλιστικό λόμπι, τους εργολάβους, τους κατασκευαστές και τους διάφορους αεριτζήδες… Το βάθος της κρίσης έφτασε τελικά και στη διαπλοκή (τράπεζεςΜΜΕ-πολιτικό προσωπικό). Μπρος στο ύψιστο γενικό συμφέρον του καπιταλισμού να βγει από την κρίση, έγιναν και οι διαπλεκόμενοι αναλώσιμοι. Στο νέο μεταμνημονιακό ισοπεδωμένο τοπίο δεν τους χρειάζονται. Τη βρόμικη δουλειά την έχουν ήδη κάνει. Ο όψιμος πόνος τους να κάνουν αντιπολίτευση ΔΕΝ πείθει καμία και κανέναν. Δεν θα στηρίξουμε τα ξαφνικά «εθνικά» ΜΜΕ που μας κατάστρεψαν. Μόνη λύση, για να ανατραπεί όλη αυτή η σαπίλα, είναι η συλλογικότητα και η αντίσταση. Αντίσταση μαζί με τους φυσικούς συμμάχους μας που είναι όλοι οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες και η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, μέχρι να τους ανατρέψουμε: Κυβέρνηση-τραπεζίτες-μιντιάρχες (ελληνική διαπλοκή) και Τρόικαμνημόνια-ΕΕ κλπ. Είναι στ’ αλήθεια: «Ή αυτοί ή εμείς».

νέα από τους εργατικούς χώρους Εκπαιδευτικοί Περιστερίου,Αιγάλεω Τρίωρη στάση εργασίας και αποκλεισμό της Γ΄ Διεύθυνσης στο Αιγάλεω πραγματοποίησαν οι σύλλογοι εκπαιδευτικών των δήμων Περιστερίου και Αιγάλεω, διαμαρτυρόμενοι για τις συνεχείς συγχωνεύσεις σχολείων των δύο περιοχών. Οι συγχωνεύσεις ξεκίνησαν πέρσι σε γυμνάσια και λύκεια και συνεχίζονται φέτος σε δημοτικά. Συνολικά πάνω από 30 σχολεία της περιοχής έχουν συγχωνευτεί. Ταυτόχρονα συνεχίζονται οι συγχωνεύσεις τμημάτων, με αποτέλεσμα οι συνθήκες διδασκαλίας να γίνονται όλο και πιο δυσχερείς για εκπαιδευτικούς και μαθητές.

Αστέρας Βουλιαγμένης Κινητοποίηση ενάντια στις απολύσεις πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι στο συγκρότημα ξενοδοχείων «Αστέρας Βουλιαγμένης». Η εργοδοσία αποφάσισε να αναστείλει τη συνεχή λειτουργία του ξενοδοχείου «WestinΝαυσικά» και να το μετατρέψει σε εποχικό, με πεντάμηνη λειτουργία το χρόνο. Μετά την κινητοποίηση των εργαζομένων η εργοδοσία δεσμεύτηκε ότι δεν θα πραγματοποιήσει τις απολύσεις ως το τέλος του χρόνου. Οι εργαζόμενοι χρειάζεται να επιμείνουν στις κινητοποιήσεις, ώστε η εταιρεία να μην προχωρήσει οριστικά στις απολύσεις.

Wind Με αποχή από την εργασία τους και στάσεις εργασίας απαντούν οι εργαζόμενη στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας «Wind» για τις απολύσεις που πραγματοποίησε στο Τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών κυρίως, αλλά και σε άλλα τμήματα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι εργαζόμενοι στο τμήμα εξυπηρέτησης πελα-

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

τών με την ανακοίνωση των απολύσεων προχώρησαν άμεσα σε αποχή. Την επόμενη μέρα, 23/11, πραγματοποίησαν στάση εργασίας και γενική συνέλευση που αποφάσισε πανελλαδική στάση εργασίας και τη Δευτέρα 26/11. Οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν συγκέντρωση στο κτίριο της εταιρείας στη Λεωφόρο Αθηνών και παράσταση διαμαρτυρίας στις κεντρικές εγκαταστάσεις της «Wind» στο Μαρούσι.

απόφασης απόλυσης των 500, με την οποία δεν συμφώνησαν μόνο ο υπουργός Εργασίας και η Χρυσή Αυγή. Επίσης σε εκκρεμότητα από το 2008 είναι και η πρόσληψη άλλων 800 επιτυχόντων, με την προκήρυξη 8Κ του ΑΣΕΠ για το ταμείο. Χρειάζεται σε κάθε γειτονιά να απλωθεί ταυτόχρονα ένα δίκτυο στήριξης του αγώνα των εργαζομένων.

ΙΚΑ

Νέος αναβρασμός έχει ξεσπάσει στη Δημόσια Τηλεόραση μετά την απόφαση των ΣτουρνάραΚεδίκογλου να παραχωρήσουν μεγάλος μέρος των εγκαταστάσεων της ΕΡΤ ΑΕ επί της Κατεχάκη στο υπουργείο Προ.Πο., με σκοπό –όπως ισχυρίζονται– να στεγαστούν διοικητικές υπηρεσίες εξυπηρέτησης μεταναστών.

Σε κινητοποιήσεις διαρκείας, με κατάληψη των κεντρικών γραφείων της διοίκησης του ΙΚΑ στην Πειραιώς, βρίσκονται οι εργαζόμενοι στο μεγαλύτερο κλάδο ασφάλισης της χώρας, ενώ την Παρασκευή 7 Δεκέμβρη πραγματοποίησαν και 24ωρη απεργία. Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται στην απόλυση 500 συναδέλφων τους. Πρόκειται για τους επιτυχόντες της προκήρυξης του ΑΣΕΠ 9Κ του 2008 για την Αγροτική Τράπεζα, που διορίστηκαν στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, μετά από πολυετή αναμονή και άρνηση της τράπεζας να τους απορροφήσει. Τώρα πετιούνται στο δρόμο με απόφαση του διοικητικού εφετείου Αθηνών. Το πρόβλημα είναι τεράστιο, λόγω των πολλών ελλείψεων στις θέσεις εργασίας του ΙΚΑ. Ελλείψεις που σχετίζονται με την απόλυση πολλών εργαζομένων με προγράμματα stage, αλλά και συμβασιούχων που εργάζονταν στο ταμείο. Συνέπεια όλων αυτών των απολύσεων είναι το ΙΚΑ να υπολειτουργεί, με αποτέλεσμα να καθυστερούν οι έλεγχοι στις αιτήσεις συνταξιοδότησης και οι αποφάσεις χορήγησης σύνταξης, αλλά και να υπολειτουργούν άλλες υπηρεσίες του ταμείου, με ατέλειωτες ουρές ταλαιπωρίας για τους ασφαλισμένους του. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε τροπολογία στη βουλή, για την ακύρωση της

Κινητοποιήσεις στην ΕΡΤ

Αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι το μέγεθος της έκτασης μάλλον για κέντρο κράτησης αρμόζει και όχι για γραφεία, η ενέργεια αυτή αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην προσπάθεια απαξίωσης και συρρίκνωσης της δημόσιας τηλεόρασης, την ίδια ώρα που η διοίκηση δεν υπογράφει νέα Συλλογική Σύμβαση και οι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα. Αντιδρώντας σε όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ προχώρησαν σε στάσεις εργασίας την περασμένη εβδομάδα, ενώ για σήμερα, 12/12, έχουν προκηρύξει νέα 5ωρη στάση και συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον προαύλιο χώρο των υπό παραχώρηση κτιρίων. Τις κινητοποιήσεις στηρίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ 33 βουλευτές της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με επικεφαλής τους βουλευτές Α΄Αθήνας Μαρία Μπόλαρη και Νίκο Βούτση, έθεσαν το ζήτημα στη βουλή, καταθέτοντας σχετική ερώτηση.

Μάχη για τα δικαιώματα των εργαζομένων στη Γενική Ταχυδρομική Τη σκληρή επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων προσπαθούν να επιβάλουν οι μεγαλοεργοδότες και στον κλάδο της ταχυμεταφοράς, ταχυδρόμησης. Στο κατάστημα franchise της Γενικής Ταχυδρομικής στο Αιγάλεω, ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να το δώσει ξανά στην εταιρία. Η Γενική Ταχυδρομική, μια από τις τρεις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις στον κλάδο, πρότεινε στους εργαζόμενους να συνεχίσουν την εργασία τους στο κατάστημα για λογαριασμό της, υπογράφοντας εν λευκώ και χωρίς να τους αναγνωρίζεται καμιά προϋπηρεσία και αφού πρώτα παραιτηθούν οικιοθελώς, χωρίς να πάρουν αποζημίωση και χωρίς τα δεδουλευμένα τους. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, το κλαδικό σωματείο των εργαζομένων στις ταχυ-

μεταφορές (ΣΕΤΤΕΑ) και το επιχειρησιακό σωματείο (ΣΕΓΕΤΑ), πραγματοποίησαν την Παρασκευή 7 Δεκέμβρη 4ωρη στάση εργασίας, διεκδικώντας την αποπληρωμή των δεδουλευμένων και τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους από τη μητρική εταιρία, με τις συμβάσεις που είχαν υπογράψει. Οι εργοδότες προτίμησαν να ακολουθήσουν σκληρή γραμμή. Ο ιδιοκτήτης του franchise προχώρησε σε λοκ-άουτ, επιδιώκοντας να πάρει τα εμπορεύματα. Όταν οι εργαζόμενοι απάντησαν δυναμικά και δεν του το επέτρεψαν, μαζί με τη Γενική Ταχυδρομική επικαλέστηκε παράνομη κατάληψη του χώρου και οδήγησαν στο αυτόφωρο εργαζόμενους από το κατάστημα και μέλη της διοίκησης του ΣΕΤΤΕΑ. Η άμεση κινητοποίηση συμπαραστατών

από σωματεία, οργανώσεις και συλλογικότητες της γειτονιάς, οδήγησε στην απελευθέρωση των συλληφθέντων. Πλάι στους εργαζόμενους βρέθηκαν μέλη της Επιτροπής αγώνα εργαζομένων Αορίστου Χρόνου του Δήμου Αιγάλεω, οι πρόεδροι των συλλόγων εργαζομένων του Δήμου και του συλλόγου δασκάλων, το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, το ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το «Σινιάλο» και η Τ.Ο. ΔΕΑ Αιγάλεω. Η αποφασιστικότητα των εργαζομένων και η μαζική συμπαράσταση οδήγησαν την εργοδοσία σε μια πρώτη υποχώρηση και την ανάγκασαν να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν η εταιρία δεν δεχθεί τα αιτήματα των εργαζομένων, αποφασίστηκε συνέχιση των κινητοποιήσεων.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Υπάρχει καλό μνημόνιο; οσίευση Αναδημ ject.gr pro από το R

Το παράδειγμα της Κύπρου εκμετάλλευσης), ώστε να επανακινήσει τη συσσώρευση. Η «αποτυχία» και του κυπριακού μνημονίου λοιπόν είναι λιγότερο ή περισσότερο δεδομένη.

Του Δημήτρη Τσίρκα

Δ 

ιαβάσαμε στην «Αυγή» της περασμένης Κυριακής ένα άρθρο του καθηγητή οικονομίας του πανεπιστημίου Κρήτης και μέλους της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ εκθειάζει τη διαπραγματευτική τακτική της κυπριακής κυβέρνησης (ΑΚΕΛ) για την είσοδο της χώρας σε μνημόνιο. Ο αρθρογράφος, αφού μας ενημερώσει για την κακή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι κυπριακές τράπεζες λόγω των απωλειών τους στην Ελλάδα από ιδιωτικά δάνεια και το PSI, αλλά και εξαιτίας της «κακής» τους εποπτείας από την προηγούμενη διοίκηση της κεντρικής τράπεζας Κύπρου, μας διαβεβαιώνει πως η κυβέρνηση Χριστόφια κατάφερε να διαπραγματευτεί ένα μνημόνιο που καμία έως τώρα χώρα δεν έχει επιτύχει. Ένα μνημόνιο που υποτίθεται πως διατηρεί το κοινωνικό κράτος, δεν προχωράει σε οριζόντιες περικοπές μισθών και δεν ιδιωτικοποιεί τις ΔΕΚΟ, εξασφαλίζοντας παράλληλα ένα αναλογικά, πρωτοφανές ποσό για την Κύπρο (18 δισ. ευρώ με ΑΕΠ 17,8 δισ.).

Τράπεζες Πριν ασχοληθούμε πιο συγκεκριμένα με το τι περιλαμβάνει το κυπριακό μνημόνιο, θέλουμε να παρατηρήσουμε πως μας κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία ο αρθρογράφος δέχεται την ανάγκη να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες της Κύπρου με κάθε κόστος, με δάνειο μάλιστα από την Τρόικα που φτάνει τα 10 δισ. ευρώ, ίσο με 56% του ΑΕΠ της χώρας. Προκειμένου λοιπόν να σωθούν οι ιδιώτες ομολογιούχοι των τραπεζών και να καλυφθούν οι απώλειες διοικήσεων, όπως αυτή του γνωστού στα καθ’ ημάς Βγενόπουλου, της Μαρφίν, οι εργαζόμενοι της Κύπρου πρέπει να επωμιστούν ένα τεράστιο χρέος και η οικονομία να δεθεί χειροπόδαρα στις απαιτήσεις της Τρόικας. Όμως τα σκανδαλώδη με τις τράπεζες του νησιού δεν τελειώ-

οσίευση Αναδημ ject.gr pro από το R Του Δημήτρη Μπελαντή

Η 

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε ένα ποιοτικό βήμα προς την κατεύθυνση ενός ενιαίου ριζοσπαστικού αριστερού σχηματισμού, ο οποίος θα δυναμώσει την πάλη των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων ενάντια στις καπιταλιστικές πολιτικές και θα ανοίξει το δρόμο όχι μόνο για την κυβέρνηση της Αριστεράς και τη μεταμνημονιακή εποχή –πράγμα απολύτως αναγκαίο– αλλά και για τη λαϊκή-εργατική εξουσία και το σοσιαλισμό. Πράγματι, η εμβέλεια της παρέμ-

νουν εδώ. Διαβάζουμε για παράδειγμα σε άρθρο του «Spiegel» πως, σύμφωνα με τις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας (BND), Ρώσοι πολίτες έχουν καταθέσει στις κυπριακές τράπεζες περί τα 20,25 δισ. ευρώ, προϊόν κυρίως ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Αυτών τα χρήματα θα εγγυηθεί η κυβέρνηση Χριστόφια, εισάγοντας τη χώρα σε μνημόνιο. Η εναλλακτική λύση να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες χωρίς αποζημίωση των μετόχων τους, αφού είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία τους , με παράλληλη εξασφάλιση των μικροκαταθετών και όχι των Ρώσων μαφιόζων, κάτι που θα κόστιζε στο κυπριακό κράτος απείρως λιγότερα χρήματα, δεν φαίνεται να πέρασε από το μυαλό του συντρόφου. Εκείνο το σύνθημα που θέλει: «την κρίση να πληρώσουν οι τραπεζίτες», που φωνάζει ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ στις διαδηλώσεις, μάλλον κρίνεται ως μαξιμαλιστικό.

Λιτότητα-απολύσεις Όμως πόσο αληθεύει ο ισχυρισμός πως η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ κατάφερε να διαπραγματευτεί ένα μνημόνιο που δεν πλήττει το κοινωνικό κράτος και τους μισθούς, τουλάχιστον τους χαμηλούς; Ο αρθρογράφος μας ενημερώνει πως η ΑΤΑ (αυτόματη τιμαριθμική προσαρμογή των μισθών) διατη-

ρείται, ενώ για τον πρώτο χρόνο δεν θα περικοπούν οι μισθοί έως 1.000 ευρώ και διατηρείται και ο 13ος μισθός. Όπως όμως ο ίδιος παραδέχεται, η εφαρμογή της ΑΤΑ αναστέλλεται για όσο θα διαρκέσει το πρόγραμμα, ενώ μετά θα δίδεται στους εργαζόμενους μειωμένη. Παράλληλα μπορεί οι χαμηλόμισθοι να μην δουν μείωση τον πρώτο χρόνο, αλλά από τον επόμενο οι μισθοί τους θα μειωθούν 3%. Ταυτόχρονα το μνημόνιο προβλέπει δραστική αύξηση μιας σειράς φόρων, όπως στον καπνό (250%), το αλκοόλ (6%), τα καύσιμα(7%), αλλά και 2% αύξηση στον ΦΠΑ . Μαζί βέβαια με σημαντικές μειώσεις στις δαπάνες για την υγεία και τις συντάξεις (ύψους 130 εκατομμυρίων ευρώ). Όμως από το κυπριακό μνημόνιο δεν λείπουν και οι γνωστές απολύσεις στο δημόσιο. Η αρχή έγινε, όπως και στην Ελλάδα, με τους συμβασιούχους. Έτσι η σύμβαση 992 χαμηλά αμοιβόμενων ωρομίσθιων δεν ανανεώθηκε αμέσως μετά τη συμφωνία κυβέρνησης-Τρόικας, με αποτέλεσμα αυτοί να εισβάλουν στο υπουργείο Οικονομικών . Τώρα πώς μπορεί όλα αυτά ο σύντροφος Λαπατσιώρας να τα παρουσιάζει ως επιτυχημένη διαπραγμάτευση που εξασφαλίζει μισθούς και κοινωνικό κράτος, ομολογούμε ότι μας διαφεύγει...

Συγκρίσεις Το επιχείρημα του αρθρογράφου της «Αυγής» είναι πως συγκρινόμενο με τα μνημόνια άλλων χωρών, όπως της Ελλάδας πχ, αυτό της Κύπρου είναι αρκετά «μαλακότερο» απέναντι στους εργαζομένους. Αυτή η προσέγγιση συγκαλύπτει δύο κρίσιμους παράγοντες. Ο πρώτος είναι πως η Ελλάδα διανύει πλέον το τρίτο μνημόνιο, ακριβώς επειδή τα δύο προηγούμενα απέτυχαν στους διακηρυγμένους στόχους τους (περιορισμός χρέους και ελλειμμάτων, επάνοδος στις αγορές κλπ) και οδήγησαν την οικονομία σε βαθιά ύφεση. Κάτω από αυτή την «αποτυχία» η Τρόικα εκβίασε και εκβιάζει για συνεχώς μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις και διάλυση της εργατικής νομοθεσίας σε βάρος των εργαζομένων. Τι κάνει το σύντροφο να πιστεύει πως το κυπριακό μνημόνιο δεν θα έχει τα ίδια αποτελέσματα; Ο δεύτερος λόγος αφορά τη βαθύτερη οικονομική λογική που κρύβεται πίσω από τα μνημόνια. Αυτή δεν είναι ο περιορισμός του χρέους, αλλά η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η μεταφορά εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο (μέσα από την πτώση των μισθών και την αύξηση της

Από καλύτερες θέσεις… βασής μας και η όλη αρχιτεκτονική, πλέον, της πολιτικής ταξικής πάλης επιβάλλουν έναν ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο, δημοκρατικό και αποτελεσματικό. Άρα, την υπέρβαση του συνομοσπονδιακού σχήματος και τη διαμόρφωση ενός ενιαίου κόμματος.

αλλά και κατά της ύπαρξης διακριτών λιστών στην εκλογή των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Φοβική, καθώς κατανοούσε την ανάδυση διαφωνιών ως αυτόματα καταστρεπτική για την ενότητα και αποτελεσματικότητα του χώρου.

Όμως, η αποτελεσματικότητα και η ενότητα δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση την ομοφωνία του στρατοπέδου και τη σιωπή του νεκροταφείου. Προξενεί εντύπωση μια φοβική λογική, η οποία εκφράσθηκε ιδίως την Κυριακή και κατευθυνόταν κατά της καταγραφής διαφορετικών προγραμματικών και πολιτικών θέσεων,

Οι δημοκρατικές και πλουραλιστικές παραδόσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς –περιλαμβανομένου και του Συνασπισμού– πάντοτε ευνοούσαν ή πάντως δέχονταν την καταγραφή διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων και μάλιστα ανεξάρτητα από τη σοβαρότητα της εκάστοτε πολιτικής συγκυρίας.

Αλλά και ιστορικά στην ελληνική Αριστερά, οι περισσότερες εσωκομματικές κρίσεις οξύνθηκαν και οδήγησαν σε διασπαστικά φαινόμενα, όχι επειδή υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες, αλλά ακριβώς επειδή επικρατούσε μια αντίληψη –ιδίως στα ηγετικά κλιμάκια– μη αποδοχής της διαφορετικότητας και του πλουραλισμού, αλλά και κατανόησης της ενότητας ως μονολιθικότητας. Ας θυμηθούμε, εδώ, τη διάσπαση του ιστορικού ΚΚΕ το 1968, την κρίση της Πανελλαδικής το 1978 στο ΚΚΕ Εσωτερικού, τη διπλή κρίση του 1989-1991 στο ΚΚΕ κλπ. Η άρνηση της διαφωνίας λειτούργησε

Η μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη ύφεση θα οδηγήσει σε δραματική αύξηση της ανεργίας, εκτροχιασμό τους χρέους, περαιτέρω καταβύθιση του τραπεζικού συστήματος κ.ο.κ. Οπότε θα εμφανιστεί τότε η κυπριακή αστική τάξη σε συνεργασία με την τρόικα για να ενημερώσει πως το πρόβλημα δεν είναι το χρέος και οι τράπεζες, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και θα επιβάλει μειώσεις μισθών, απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και κατάργηση κάθε εργατικής προστασίας, μαζί με γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις. Εκτός και αν το κυπριακό εργατικό κίνημα εμποδίσει μία τέτοια εξέλιξη. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές και μας είναι πλέον εξαιρετικά οικείο.

Αποδοχή; Ο σύντροφος Λαπατσιώρας όμως θεωρεί πως αυτά είναι τα μέγιστα που θα μπορούσε να αποσπάσει μία αριστερή κυβέρνηση, όπως αυτή του ΑΚΕΛ, στη δεδομένη συγκυρία, μέχρι να οικοδομηθούν οι απαραίτητες συμμαχίες, όπως αυτή των χωρών του Νότου της ευρωζώνης, προκειμένου να διεκδικήσουν καλύτερους όρους. Εκεί οδηγεί λοιπόν η τακτική που θέλει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ιδιαίτερα το ευρώ ως το μόνο πλαίσιο διεκδίκησης μιας φιλεργατικής επίλυσης της κρίσης. Στην αποδοχή των μνημονίων δηλαδή, αφού πρώτα τα επενδύσουμε με «σκληρή» διαπραγμάτευση και με δάκρυα σαν και αυτά του Χριστόφια . Αν αυτή είναι η «ανένδοτη» αντιμνημονιακή στρατηγική που έχουν στο μυαλό τους διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τότε φοβόμαστε πως το ενδεχόμενο μιας αριστερής κυβέρνησης κινδυνεύει πολύ σύντομα να μετατραπεί σε αριστερή παρένθεση.

ως το θερμοκήπιο των διασπάσεων. Παρ’ όλα αυτά φθάσαμε στο σημείο να συζητάμε στη Συνδιάσκεψη για το αν θα αποκλείσουμε δια πλειοψηφίας τη δυνατότητα/δικαίωμα όποιων συντρόφων/ισσών επιλέγουν να συγκροτούν δημόσια διακριτή λίστα. Και όλα αυτά σε ένα κόμμα που πριμοδοτεί με χίλιους διαφορετικούς τρόπους τον δικαιωματικό λόγο. Σε ένα κόμμα που αρέσκεται να αναφέρει τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και μάλιστα συχνά σε σχέση με την κλασική ρήση της ότι «η ελευθερία ανήκει σε όσους σκέφτονται διαφορετικά». [...] συνέχεια στη σελ.: 10


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

7

Από το «Χώρο Διαλόγου» στον ΣΥΡΙΖΑ των 30.000 μελών

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Του Αντώνη Νταβανέλλου

Μ 

ετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στις 29-30/11 και 1/12 του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες αποφάσεις. Επειδή, ταυτόχρονα, αυτό που έγινε στο ΣΕΦ ήταν πολύ σημαντικό, το εσωτερικό κλίμα, ιδεολογικά και πολιτικά, έχει φορτώσει. Σε τέτοιες στιγμές, η αναφορά στην πρόσφατη ιστορία ενός πολιτικού εγχειρήματος είναι δίκοπο μαχαίρι: ανεξάρτητα από προθέσεις, μοιράζει νομιμοποιητικά ή απονομιμοποιητικά «πιστοποιητικά» στις πτέρυγες της πολιτικής διαπάλης, θέτει τα ερωτήματα αν, ποιος και κατά πόσο, «δικαιούται δια να ομιλεί»… Ο σύντροφος Χρήστος Λάσκος (τον οποίο εξ αρχής δηλώνω ειλικρινά ότι εκτιμώ) έδωσε ένα τέτοιο σημείωμα στο Rednotebook, με τίτλο: «Πώς φτάσαμε ως εδώ;». Ο σ. Χ.Λ., έντιμα, σημειώνει στον υπότιτλό του ότι πρόκειται για μια «υποκειμενική ματιά». Δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Την ιστορία που διαμορφώσαμε όλοι μαζί, δεν μπορεί να την περιγράψει, κανείς μας, «αντικειμενικά». Εξίσου υποκειμενικά, λοιπόν, ας δώσω μερικά στοιχεία της δικιάς μας ματιάς, που διαφέρει αρκετά από αυτήν του σ. Χ.Λ.

Ίδρυση Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκίνησε ασφαλώς την επομένη της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008. Έξι χρόνια νωρίτερα ο Στέργιος Πιτσιόρλας, τότε συντονιστής της Π.Γ. του ΣΥΝ, και ο αείμνηστος πολύτιμος σ. Γιάννης Μπανιάς επέμεναν ότι η συγκρότηση μιας συμμαχίας της ριζοσπαστικής Αριστεράς –όπως ο ΣΥΡΙΖΑ– είχε ως προϋπόθεση τη συμμετοχή μιας, τουλάχιστον, οργάνωσης της άκρας Αριστεράς, σε αντίθεση με τις μέχρι τότε πολιτικές και εκλογικές συμμαχίες του

ΣΥΝ. Η ΔΕΑ πήρε, προδρομικά, αυτή την ευθύνη, αδιαφορώντας για το αντίτιμο (που πολύ γρήγορα πλήρωσε) και τις περιπέτειες που θα είχε να αντιμετωπίσει, παρότι ήταν μια σχετικά νέα και «άγουρη» ακόμα οργάνωση. Η πρώτη κρίση του ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε στις ευρωεκλογές του 2004. Όταν ο ΣΥΝ επέμενε να διεκδικήσει αποκλειστικά την εκπροσώπηση στο ευρωκοινοβούλιο (δια του σ. Δημ. Παπαδημούλη) παρόλο που στις εθνικές εκλογές, που είχαν προηγηθεί, δεν είχε τηρήσει τις δεσμεύσεις του για πλουραλιστική εκπροσώπηση στην Κ.Ο. Το αποτέλεσμα ήταν μια πρώτη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ με τη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου «Γυναίκες για μια άλλη Ευρώπη» από δυνάμεις που σήμερα κατά πλειοψηφία βρίσκονται στην ΑΝΑΣΑ. Η ΔΕΑ είχε τότε κρατηθεί έξω από τη σύγκρουση, επιδιώκοντας να περιοριστεί το μέγεθος της ζημιάς.

Επανεκκίνηση Η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ έγινε τότε εφικτή, κάτω από την επίδραση δύο παραγόντων: α) Την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΝ και τη δέσμευση του Αλ. Αλαβάνου για πολιτική ριζοσπαστικής Αριστεράς. β) Την πρωτοβουλία των άλλων ιδρυτικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στο εγχείρημα. Ο σ. Χ.Λ. υποτιμά, κατά τη γνώμη μου, τις φυσιογνωμικές ανατροπές που έφερε στον ΣΥΝ η πρώτη κοινοβουλευτική θητεία του Αλ. Αλαβάνου, στις οποίες – πάλι κατά τη γνώμη μου– οφείλει πολλά η σημερινή δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Η στάση της τότε ηγεσίας του ΣΥΝ απέναντι στον Καραμανλή, στο Άρθρο 16 και κυρίως το Δεκέμβρη του ’08, «έσβησε» στη λαϊκή κοινή γνώμη την θολή εικόνα της περιόδου Μ. Δαμανάκη και Ν. Κωσταντόπουλου, την

εικόνα του συντηρητικού ευρωμεταρρυθμισμού. Μπροστά στις ευρωεκλογές του ’09, όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίσαμε μια δυσάρεστη έκπληξη. Το εσωτερικό του Συνασπισμού μας μετέφερε αιφνιδίως το δίλημμα: Με τον Αλαβάνο ή με τον Τσίπρα; Η ΔΕΑ, όπως και πολλοί άλλοι, προσπαθήσαμε να αποφύγουμε το δίλημμα, να βρούμε τρόπους –σεβόμενοι τις εσωτερικές εξελίξεις στον ΣΥΝ– να αποφευχθεί μια προφανώς επιζήμια ρήξη για όλο το εγχείρημα. Η μεγάλη πλειοψηφία της Γραμματείας δεν πήρε θέση στο ζήτημα της ηγεσίας στον ΣΥΝ –και άλλωστε πώς θα μπορούσε;– και ζητούσε μια ενωτική διάταξη όλων των δυνάμεων… Το κακό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές (αλλά και η υπεραντίδραση της ΚΟΕ στη μη εκπλήρωση των υπεσχημένων) επιδείνωσε το ήδη στραβό κλίμα. Σε αυτό το χρονικό σημείο, ο σ. Χ.Λ. αναφέρεται ειρωνικά στο «έπος των 13 προέδρων» στις εκλογές του 2009. Μόνο που επρόκειτο για μια πρόταση της ΠΓ του ΣΥΝ, που ετέθη ως η μοναδική και τελευταία πρόταση για την επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ (σε συνδυασμό, μάλιστα, με την κατ’ επιλογήν του προέδρου του ΣΥΝ «πλουραλιστική σύνθεση» στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας). Την πρόταση αυτή δεχτήκαμε ακαριαία και λειτουργήσαμε στη δύσκολη προεκλογική μάχη που ακολούθησε, με μοναδικό κριτήριο την επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ και όχι όποιο από τα «προνόμια» των «13 προέδρων».

Νέες συμμαχίες Αυτό που ακολούθησε το σχετικά καλό αποτέλεσμα των εκλογών του ’09 δεν ήταν, όπως ισχυρίζεται ο σ. Χ.Λ., η πορεία συγκρότησης του ΜΑΑ, με επικεφαλής τον Αλ. Αλαβάνο. Ήταν η απόφαση της ηγεσίας του ΣΥΝ να «χαλαρώσει» τον ΣΥΡΙΖΑ, να αναζητήσει ένα νέο μοντέλο συμμαχιών (με

επίκεντρο τους «πασοκογενείς»), που κατέληξε στη συγκρότηση του ψηφοδελτίου Μητρόπουλου στις περιφερειακές εκλογές. Υπενθυμίζω ότι αυτή η γραμμή δεν εγκρίθηκε ποτέ από κανένα «σώμα» του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η απόφαση για την υποψηφιότητα Μητρόπουλου δεν είχε ούτε έναν(!) υποστηρικτή στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ότι στην κατεύθυνση αυτή ο ΣΥΝ «περπάτησε» μονομερώς και αποφασιστικά, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το πλαίσιο και με αυτά τα δεδομένα εξελίχθηκε η υποψηφιότητα του ΜΑΑ και του Αλ. Αλαβάνου στις περιφερειακές εκλογές. Σε αυτή τη δύσκολη αντιπαράθεση η ΔΕΑ προσπάθησε να κρατηθεί η διάσταση στα όρια των περιφερειακών εκλογών και να αποκλειστεί μια γενικότερη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτή τη θέση μάλιστα, κάποιοι από τους σημερινούς συνοδοιπόρους του σ. Χ.Λ. στο «ενιαίο ψηφοδέλτιο», μας κατηγόρησαν ως «κότες» που αρνούνται να προχωρήσουν στην ολοκλήρωση της ρήξης με τον ΣΥΝ και την ηγεσία του…

Δυναμική Η σημερινή δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι, σώθηκε στην πορεία «επανεκκίνησης» που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2010. Μόνο που αυτή ήταν πολύ πιο σύνθετη απ’ ό,τι περιγράφει ο σ. Χ.Λ. Να θυμίσω το πρόβλημα σύνθεσης των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ με τις εσωτερικές συνιστώσες του ΣΥΝ, μέσω της φόρμουλας «καμιά θυσία για το ευρώ». Να θυμίσω επίσης ότι για την επιλογή του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εξαγγέλθηκε στην Αθηναΐδα, προηγήθηκε σφοδρή σύγκρουση, με το αποτέλεσμα να «παίζεται» μέχρι –κυριολεκτικά– την τελευταία στιγμή, με πολύτιμες παρεμβάσεις και

«συνιστωσών» και σ. του ΣΥΝ που απέκρουαν τη γραμμή «ρεαλιστικής» προσαρμογής (επαναδιαπραγμάτευση!) ή και ανοιχτά συντηρητικών θέσεων (π.χ. για τους μετανάστες ή τα «εθνικά») στο όνομα της εκλογικής αποτελεσματικότητας. Ο σ. Χ.Λ. αναφέρεται σε μια «πολύ μεγάλη πλειοψηφία –κοντά στο 80%– υπέρ της γραμμής που χαρακτήρισε το άλμα μας από το 4% στο 30%». Κάποιοι από τους αγορητές των «πασοκογενών» ισχυρίζονται ότι αυτοί μας έμαθαν το μονοπάτι από το 4% στο 30%. Είναι λάθος ισχυρισμοί. Η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, η αγωνιστική συσπείρωσή του, ακόμα και η εκλογική εκτίναξη από το 4% στο 30%, είναι αποτέλεσμα μιας πολύ πλούσιας, σύνθετης και δύσκολης διαδικασίας. Που περιλάμβανε αγώνες, πολιτικές αποφάσεις, συνθέσεις, αλλά και κρίσεις, βήματα μπροστά, αλλά και υποχωρήσεις, στον προσανατολισμό της οικοδόμησης του αναγκαίου πολιτικού μετώπου της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κατανοώ τη δυσφορία πολλών συντρόφων και συντροφισσών, όταν μέσα σε αυτές τις δυσκολίες «κάποιο τμήμα (του ΣΥΝ ή άλλων) παίζει το δικό του βιολί». Σε ένα βαθμό είναι τμήμα των προβλημάτων του εγχειρήματος. Όμως εκεί που δεν σηκώνει υποχωρήσεις, είναι όταν το «βιολί» αρχίζει να παίζει σκοπούς των απέναντι. Επειδή η στάση «ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι» δεν ωφέλησε ποτέ κανένα και πολύ περισσότερο ένα σχηματισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, είμαστε σίγουροι ότι απέναντι σε τέτοια «βιολιά», απέναντι στις πραγματικά επικίνδυνες αποκλίσεις, θα βρεθούμε, τελικά, στο ίδιο στρατόπεδο με τον σ. Χ.Λ. και πολλούς άλλους-ες. Αυτή είναι η δική μας ματιά. Υποκειμενική; Σίγουρα.


8

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Απολογισμός, εκτιμήσεις και συμπεράσματα από

Αναγκαία βήματα προς το Συνέδ

φέστερη θέσ πιο άμεση δ του κόσμου

Του Γρηγόρη Δεμέστιχα

Η

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (ΠΣ) της 29-30/11 και 1/12 ήταν ένα βήμα μπροστά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η θετική όψη, αυτή που κυριάρχησε, οφείλεται στη συμμετοχή του κόσμου της Αριστεράς: οι εκατοντάδες συνελεύσεις, οι εγγραφές δεκάδων χιλιάδων μελών, το «σώμα» των 3.000 εκλεγμένων αντιπροσώπων, είναι μια δύναμη που αλλάζει πολλά από τα δεδομένα.

Η εμφάνισ μας» αντιμε με τον μπα Πρόκειται γ Δεν υπάρχε στην ανάλυ Αριστερού Ρ σώπων του R διατύπωση τ

Άλλοι προτ να λόγια» τη λιστών», ενά σμούς» (την ώ νών» της ελεγ ροδοσίας μέ ακουγόταν ολ

Σε αυτή τη διαδικασία έχει γίνει ήδη μια «οργανωτική» κατάκτηση, μια κατάκτηση δημοκρατίας: οι τοπικές και κλαδικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πλέον θεσμοθετηθεί, όπως και η έννοια του «μέλους», η δυνατότητα λήψης αποφάσεων και η εκλογή συλλογικών καθοδηγητικών οργάνων.

Η πρωτοβο φόρμα» περ αποδέκτες. Μ προς τους κα ΣΥΡΙΖΑ υπάρ σταση (ασφ τις δυνάμεις στις όποιες π

Πρόγραμμα δράσης Στον επόμενο γύρο των συνελεύσεων, μαζί με την αποτίμηση της ΠΣ, κατά τη γνώμη μας, η προσοχή πρέπει να συγκεντρωθεί στην εκπόνηση τοπικών προγραμμάτων δράσης (που θα μετατρέψουν της Τ.Ο. σε μάχιμα όργανα), στη συζήτηση του «κεντρικού» προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ (με τη θεσμοθέτηση του δικαιώματος των ΤΟ να ελέγχουν τις «στροφές» της πολιτικής ηγεσίας) και στην ανάδειξη ενδιάμεσων οργάνων (τοπικών και κλαδικών), που θα επιτρέπουν το σχεδιασμό και την υλοποίηση κινηματικών πρωτοβουλιών μεγάλης κλίμακας. Ταυτόχρονα, σημαντικά θα είναι τα καθήκοντα της νεοεκλεγμένης ΚΕ, που θα πρέπει να θέσει υπό συλλογικό και πολιτικό έλεγχο το κοινοβουλευτικό, μιντιακό και κομματικό «σταρ σύστεμ» του ΣΥΡΙΖΑ. Με τέτοια, συγκεκριμένα, βήματα μέχρι το Πρώτο Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, εμείς θα είμαστε ικανοποιημένοι. Γιατί τα «ζαχαρωμένα τραγούδια» που ακούσαμε στην ΠΣ, είτε περί της δυνατότητας άμεσης μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα, κάποιο, «κόμμα-κίνημα», είτε περί της –τάχα– «άμεσης κατεδάφισης των μηχανισμών και της νομενκλατούρας», μέσω μιας κάποιας άμεσης μετάβασης σε «αμεσοδημοκρατικές λειτουργίες», συνήθως οδηγούν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: στη διαιώνιση των ανεξέλεγκτων δυνατοτήτων του υπαρκτού «σταρ σύστεμ», μέσω της αμεσοδημοκρατικής επίκλησης (για ακόμα μια φορά) του «κόμματος των μελών».

• «Έντονα χειροκροτήθηκε», μας λέει η «Εποχή», «ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ανακοίνωσε ότι θα κατέβει στη λίστα με σταυρό, αν και από την πλευρά σ. της Αριστερής Πλατφόρμας υπήρξε δυσαρέσκεια». Πράγματι, ήταν μια «μεγάλη» κίνηση τακτικής, που θύμισε το μάγο του είδους Ανδρέα Παπανδρέου, αν και ο σ. Αλέξης τη συνόδευσε με την πιο μαρξιστικολενινιστική δήλωση «δεν έχουμε ως πρότυπο τα κόμματα του χθες». • Εμείς είχαμε μείνει στην ομόφωνη απόφαση του ΠΓ του ΣΥΝ, που απαιτούσε

Μια παλιά παράδοση μέσα στην Αριστερά λέει ότι το οργανωτικό είναι άρρηκτα δεμένο με το πολιτικό ζήτημα. Και πράγματι. Η πολιτική γραμμή δημιουργεί το πλαίσιο συντροφικότητας, αλληλεγγύης, πειθαρχίας που είναι απαραίτητο υπόβαθρο για κάθε οργανωτική επιλογή.

Πολιτική γραμμή Στο ζήτημα της αποσαφήνισης της πολιτικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, υπήρξαν τα μεγαλύτερα κενά της ΠΣ και αυτό έγινε με ευθύνη και επιλογή του «κέντρου» του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρεωθεί την άποψη ότι μόνη λύση απέναντι στη μνημονιακή λαίλαπα είναι μια κυβέρνηση της Αριστεράς, με εντολή από τον κόσμο να φέρει τα πάνω-κάτω. Τα κείμενα –τόσο της Διακήρυξης, όσο και της Πολιτικής Απόφασης– επαναλαμβάνουν αυτή τη θέση. Όμως πόσο σταθερή είναι αυτή η επιλογή ακόμα και μέσα στα «επιτελεία» του ΣΥΡΙΖΑ; Στις παραμονές της έναρξης των συζητήσεων στη Βουλή για το Μνημόνιο 3, είχαμε με τον επίσημο τρόπο στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση για «αντιμνημονιακή κυβένρηση», δηλαδή μια συμμαχία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του

να αναδειχθούν ως ex officio όλα τα ηγετικά στελέχη των συνιστωσών, ώστε να μην υπάρχει διαγκωνισμός διασήμων για σταυρό… Άλλωστε στους ex officio ο ΣΥΝ «κατέβασε» όλη την ΠΓ, το προεδρείο της ΚΟ, τον ευρωβουλευτή και το γραμματέα της νεολαίας. Όλους, δηλαδή, εκτός από τον σ. Αλέξη Τσίπρα, που διεκδίκησε σταυρό, ως ίσος μεταξύ ίσων… • Γνωστός και αγαπητός σ. στο ΣΥΡΙΖΑ, πανεπιστημιακός και λουξεμπουργκικός, ζήτησε από το σώμα της ΠΣ να κα-

Ο καθένας θα κριθεί τελικά μπροστά στις μάχες και στα μεγάλα πολιτικά διλήμματα που έρχονται Πάνου Καμένου. Την ημέρα της λήξης της ΠΣ, η «Αυγή» κυκλοφόρησε με τον τίτλο: «Έτοιμοι για κυβέρνηση Κοινωνικής Σωτηρίας». Οι διαφορές αυτές είναι σημαντικές πολιτικά και θα έπρεπε να συζητηθούν ανοιχτά μπροστά στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιστωθεί πολιτικά την άποψη για μονομερή κατάργηση των μνημονίων και όλων των συνοδευτικών νόμων λιτότητας και μάλιστα σε σημαντικό βαθμό μέσω των τοποθετήσεων του σ. Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή. Μια εβδομάδα, μόλις, μετά την ΠΣ, ο σ. Γιάννης Δραγασάκης μας δηλώνει από το «Βήμα» ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες παρά μόνον αν προκληθεί», ότι συζητά για «επαναδιαπραγμάτευση,

ταδικάσει «πολιτικά» την απόφαση της Αριστερής Πλατφόρμας να κατεβάσει ξεχωριστή λίστα. Είπαμε, τα δικαιώματα των διαφωνούντων είναι σεβαστά, αρκεί οι διαφωνίες να είναι, πολιτικά, σωστές. Σύγχυση μεταξύ της Λούξεμπουργκ και του Λουλέ… • Ενημερωθήκαμε από την «Εποχή» (μετά την ΠΣ και όχι στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ) για μια κάποια «(σχεδόν ομόφωνη) απόφαση της ΑΝΑΣΑ να συμπορευτεί στη Συνδιάσκεψη με την Αριστερή Ενότητα του Συνασπισμού».

χωρίς μονομερείς ενέργειες», διευκρινίζοντας μάλιστα ότι αυτά «δεν αποτελούν προσωπική άποψη, αλλά προγραμματική θέση». Κατά τα άλλα, ασφαλώς, ο σ. Γ. Δραγασάκης τάσσεται υπέρ της «βίαιης ωρίμανσης» του ΣΥΡΙΖΑ και δηλώνει ότι «δεν θέλουμε κόμματα μέσα στο κόμμα». Αυτά σημαίνουν ότι οι βασικές προγραμματικές επιλογές παραμένουν αμφίσημες και θα έπρεπε, επίσης, να συζητηθούν ανοιχτά μπροστά στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αριστερή Πλατφόρμα Σε αυτή την πολιτική πραγματικότητα πάταγε η πρωτοβουλία του Αριστερού Ρεύματος και του R Project (ΔΕΑ, ΑΠΟ, Κόκκινο, ανένταχτοι) να κατεβάσουν ξεχωριστή «λίστα» στις εκλογές για την ΚΕ. Είναι γνωστό ότι τόσο το Αριστερό Ρεύμα –που κατέθεσε «τροπολογίες» στο σχέδιο Διακήρυξης– όσο και το R Project –που κατέθεσε «κείμενο συμβολής στη συζήτηση» με τις υπογραφές 6 μελών της Γραμματείας– προτείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ μια συγκλίνουσα πρόταση με τις εξής συντεταγμένες: κυβέρνηση Αριστεράς, επιμονή στην τακτική της ενότητας δράσης της Αριστεράς, σκληρότερη και σα-

Ενδιαφέρον. Υποθέτουμε ότι κατά τη λήψη της απόφασης συνεκτιμήθηκε ότι στην ΑρΕν συμπεριλαμβάνεται και η πτέρυγα του Οικονομικού Επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνον οι σ. των «δικαιωματικών» κινήσεων ή της «αλληλεγγύης»… • Υποστηρικτές της μαρξιστικής ορθοδοξίας μέσα στο ΣΥΝ έβγαλαν καντήλες μπροστά στο θέαμα της συνεργασίας των «τροτσκιστών» της ΔΕΑ και των «εθνοσταλινικών» του Ρεύματος. Έχει, μήπως, παρατηρήσει κανείς τους ποιο είναι το

Μήνυμα προς το ΚΚΕ ΡΙΖΑ είναι αν τησης και ότ εγκληματικό

Μήνυμα, τ ΣΥΡΙΖΑ: ότι η απαιτηθούν νος δρόμος του εγχειρήμ σε όλα τα επί

Αξίζει να υ σημείο της να σηκώσου συντρόφους ψηφοδέλτιο με ότι στο ε πολλές και σεις του ΣΥ Κυρίως γιατ θα κριθεί τε στα μεγάλα χονται, όπο μεγαλύτερη φυσιολογικά πλατύ και π ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΠΣ μας έ Αυτό οφείλου καθήκοντα π ρεία προς το

«κέντρο» που και μιλάμε για από τον ΣΥΡΙΖΑ

• ΑρΕν, Πλατ ΑΝΑΣΑ (ΑΚΟΑ ανένταχτοι). «κατέβηκαν» τα βασικά στ 50-60 θέσεις ου. Και από α ειδικότερο εν δημοκρατία;


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

9

ό την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

δριο

ση για το χρέος και το ευρώ, δέσμευση πάνω στα αιτήματα υ ενάντια στη λιτότητα.

ση της «Αριστερής Πλατφόρετωπίστηκε από ορισμένους αμπούλα της… διάσπασης. για εξωφρενική κατηγορία. ει τίποτα στα πεπραγμένα ή υση ούτε των στελεχών του Ρεύματος, ούτε των εκπροR Project, που να επιτρέπει τη τέτοιου υπαινιγμού.

οτίμησαν, ξανά, τα «ζαχαρωμέης δημοκρατίας των «ενιαίων άντια –τάχα– στους «μηχανιώρα που ο θόρυβος των «μηχαγχόμενης και επιλεκτικής σταυέσα στην, τάχα, ενιαία λίστα, ολοκάθαρα στην αίθουσα…).

ουλία για την «Αριστερή Πλατριέχει μήνυμα προς πολλούς Μήνυμα προς τους απέναντι, καθεστωτικούς, ότι μέσα στον ρχει συζήτηση, υπάρχει αντίφαλώς πολύ πλατύτερη από ς της Αριστερής Πλατφόρμας) πιέσεις για «προσαρμογή».

προς την «άλλη Αριστερά», Ε και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ότι ο ΣΥνοιχτό πεδίο αριστερής συζήότι η υποτίμησή του αποτελεί ό λάθος.

τέλος, προς τα ίδια τα μέλη του η περίοδος είναι κρίσιμη, ότι θα μεγάλες αποφάσεις, ότι ο μόγια να διασφαλιστεί η πορεία ματος είναι η συμμετοχή όλων ίπεδα της διεργασίας…

υπογραμμιστεί ότι σε κανένα διαδικασίας δεν επιλέξαμε υμε «τείχος» απέναντι στους ς που επέλεξαν το «ενιαίο ο». Όχι μόνο γιατί κατανοούεσωτερικό του συμπιέστηκαν διαφορετικές απόψεις (τάΥΝ, ΑΝΑΣΑ, ΚΟΕ, ΕΚΜ κλπ.). τί πιστεύουμε ότι ο καθένας ελικά μπροστά στις μάχες και πολιτικά διλήμματα που έρου και θα διαμορφωθούν με η σαφήνεια οι «τάσεις» που ά ενυπάρχουν σε ένα τόσο πρωτότυπο εγχείρημα, όπως

έβγαλε –όλους– ισχυρότερους. υμε να το επιβεβαιώσουμε στα που θα σηκώσουμε και στην ποσυνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

εκπέμπει «εθνικό λόγο» – α ατόφιο εθνικό λόγο– μέσα Α;

τφόρμα 2010, ΕΚΜ, ΚΟΕ, Α, Ρόζα, τμήμα Κόκκινου, Όχι δεν είναι αλήθεια ότι μαζί. Απλώς συνεκλέξανε τελέχη τους στις πρώτες ς του Ενιαίου Ψηφοδελτίαυτές, οι πρώτες 25 έχουν νδιαφέρον. Είδες η άμεση

Η οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και η μάχη για την ανατροπή Του Μιχάλη Βεργίτση

Η 

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε στο ΣΕΦ το τριήμερο 30/11-2/12, ξεδίπλωσε όλες τις κατακτήσεις, τις δυνατότητες, αλλά και τις αδυναμίες, τις λανθασμένες επιλογές και τις καθυστερήσεις του εγχειρήματος. Οι 3.100 σύνεδροι, που αντιπροσώπευσαν τα 30.000 περίπου μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, μετέφεραν (όσο επέτρεπαν η στενότητα του χρόνου και ο περιορισμένος αριθμός ομιλητών) τη ζωντάνια, τις δυσκολίες και τους προβληματισμούς που αναπτύχθηκαν στις 482 τοπικές και κλαδικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Διεύρυνση Η ΠΣ ήταν μια επιτυχημένη διαδικασία, με διευρυμένη την αριστερή βάση του αριστερού εγχειρήματος. Ο σχεδόν τριπλασιασμός των μελών του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλά τη ριζοσπαστική και αγωνιστική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση και την τρόικα. Προφανώς τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα, αν η ένταξη νέων μελών στο ΣΥΡΙΖΑ γινόταν πιο οργανωμένα, με κέντρο την εξωστρέφεια και το σχεδιασμό δράσης που θα έφερνε τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε πολύ πιο άμεση σχέση με τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Με δεδομένη την κλιμάκωση της επιθετικότητας των κυρίαρχων τάξεων τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο διεθνές πεδίο (μέσα από την συγκε-

κριμενοποίηση εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων), θα άξιζε τον κόπο να καταγραφεί στα ντοκουμέντα της ΠΣ (Διακήρυξη και Πολιτική Απόφαση) με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια η αποφασιστικότητα του ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί με τις ανάγκες και τα αιτήματα των «από κάτω». Το πολιτικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο συσκότιζε παρά ξεκαθάριζε τις θέσεις στα βασικά επίμαχα ζητήματα: Κυβέρνηση της Αριστεράς-Χρέος-Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ίδιο το κεντρικό σύνθημα της ΠΣ («αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και δημοκρατίας») περισσότερο παρέπεμπε σε αστικοδημοκρατικές συμμαχίες, παρά στο ρόλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης. Σ’ αυτό το έδαφος κινήθηκε η προσπάθεια της Αριστερής Πλατφόρμας, κάτι που ήταν εντελώς φυσιολογικό ενόψει μάλιστα μιας πολύ πιθανής εξέλιξης με βάση την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα.

«Πασοκογενείς» Εκτός από το ελλιπές ξεκαθάρισμα στη Διακήρυξη, μια σειρά από διάφορα άλλα στοιχεία μαρτυρούν την ανάγκη της ακριβούς αριστερής τοποθέτησης (συνέντευξη Μ. Ξενογιαννακοπούλου στην «Αυγή», απανωτές δηλώσεις Τσίπρα για «κυβέρνηση εθνικής ή κοινωνικής σωτηρίας», δημοσίευμα-κεντρικός τίτλος «Αυγής» τις ημέρες της ΠΣ, δυστοκία να ξεκαθαριστεί το ζήτημα των παραγόντων που προέρχονται από

το ΠΑΣΟΚ στους οποίους καταμαρτυρούνται μια σειρά από προβληματικές διαδρομές). Η ύπαρξη-κατοχύρωση ισχυρής μειοψηφίας στο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι δεν θα υπάρξει διολίσθηση σε πολιτικές που θα αφήνουν εκτεθειμένα τα εργατικά-λαϊκά αιτήματα.

de facto (ή ετσιθελική) υπερψήφιση της διακήρυξης ως είχε, μέσα από τις «δεξιοτεχνίες» του Προεδρείου, όπως και η έλλειψη παντελούς συζήτησης για το σχέδιο πολιτικής απόφασης, παραπέμπουν σε άλλους καιρούς και διαφορετικούς πολιτικούς φορείς.

Στην πραγματικότητα, αυτό που κατακτήθηκε στην πράξη ήταν η δημοκρατία στη βάση της πολιτικής. Η ύπαρξη διαφορετικής λίστας ξεκαθαρίζει τις πολιτικές σχέσεις και τάσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και κατοχυρώνει την ύπαρξη και λειτουργία τους για το επόμενο διάστημα. Είναι εντελώς προφανές (όσο και απαραίτητο), οι οργανωτικές προτάσεις να είναι ακόλουθες των πολιτικών ζητημάτων που προκύπτουν.

Ιδιαίτερα η (με ελάχιστη συμμετοχή) καταψήφιση της τροπολογίας για τις αντιφασιστικές συμμαχίες (που είχε προταθεί ομόφωνα από την αρμόδια επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ) δημιούργησε έντονο σκεπτικισμό σχετικά με τις όποιες επιδιώξεις.

Λίστες Οι δύο λίστες δεν έχουν καμία σχέση με διασπαστικές πρακτικές. Κάθε άλλο. Οι τάσεις σε έναν πολυτασικό φορέα είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Όποιος πιέζει για την ανυπαρξία ή την παύση οργανωμένων διαφορετικών πολιτικών επιλογών, στην πραγματικότητα ή οδηγεί σε υπόγεια και παρασκηνιακή έκφρασή τους, ή διεκδικεί την υποταγή οποιασδήποτε μειοψηφίας στις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς της πλειοψηφίας. Από τα μελανά σημεία της ΠΣ (κάτι που οπωσδήποτε θα πρέπει να μείνει έξω από τις πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ) είναι η διαχείριση της τελικής φάσης της συνδιασκεψιακής διαδικασίας. Η

Οργανώσεις Όσον αφορά τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχεται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ: Για μας είναι προφανές ότι διεκδικούμε όλη την κοινωνική βάση της σοσιαλδημοκρατίας, όχι όμως με μεταγραφές «παλαιάς κοπής» –με στελέχη που έχουν αμφισβητούμενο ρόλο ακόμα και μέσα στον ίδιο τον κόσμο που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ. Το βασικό ζήτημα που θα πρέπει να απαντηθεί το αμέσως επόμενο διάστημα είναι πώς θα λειτουργήσουν οι 482 (και αν γίνεται ακόμα περισσότερες) οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρέπει να αποδειχτεί στην πράξη πως η συγκρότησή τους δεν στόχευε σε διαμόρφωση «εσωτερικών συσχετισμών», αλλά σε όργανα μάχης για την ανατροπή της κυβέρνησης και των τροϊκανών, των μέτρων, των μνημονίων και της πολιτικής τους και το άνοιγμα μιας διαδρομής για μια άλλη κοινωνία, για το σοσιαλισμό.

Το Rproject στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ Τη δική του γωνιά και ιδιαίτερη παρουσία στην τριήμερη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ είχε και το rproject.gr. Με ενημέρωση από τα τεκταινόμενα στη συνδιάσκεψη, βίντεο-συνεντεύξεις από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ που βρέθηκε στο ΣΕΦ, αποσπάσματα από τις ομιλίες αντιπροσώπων και φυσικά με πολλά σχόλια και απόψεις για τη διαδικασία, τα πολιτικά συμπεράσματα, τις θέσεις και τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ. Μεγάλη προσέλευση είχε και το πάρτι που οργάνωσε το Rp το Σαββατόβραδο του τριημέρου της Συνδιάσκεψης (1/12). Εκατοντάδες σύντροφοι και συντρόφισσες πέρασαν από το χώρο που είχε στήσει το Rp στον εξωτερικό χώρο της σάλας. Γνωριστήκαμε, ανταλλάξαμε γνώμες και συζητήσαμε για την πολιτική συγκυρία και τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί-ές ήταν αυτοί που άφηναν στοιχεία επικοινωνίας, ώστε να ενημερώνονται για τις πρωτοβουλίες του Rp ή για να στέλνουν ανταποκρίσεις και κείμενα από τις δράσεις των τοπικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία μας: Ο κόσμος που αντιστέκεται στη λαίλαπα των μνημονίων μέσα από τα σωματεία του, τα κοινωνικά κινήματα, τις επιτροπές κατοίκων στις γειτονιές, τα εγχειρήματα αλληλεγγύης, από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει ο ανταποκριτής μας από κάθε μάχη του κινήματος και της Αριστεράς. Σε αυτή την προσπάθεια ζητάμε να συμβάλουν όλοι. Εμείς από τη μεριά μας θα συνεχίσουμε την ενημέρωση και την πολιτική συζήτηση για όλα τα κρίσιμα ζητήματα των αγώνων και της Αριστεράς, πάντα από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και της νεολαίας, σταθερά προσηλωμένοι στα αριστερά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ και με όραμα το σοσιαλισμό. Rp


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

12 Δεκέμβρη 2012

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 25 ευρώ • Ετήσια 50 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752 η οσίευσ Αναδημ project Rαπό το συνέχεια από τη σελ.: 6 [...] Η άρση αυτού του ιδεολογικού εμποδίου και η σαφής καταγραφή των διαφορετικών απόψεων και συνακόλουθα και των διακριτών λιστών σήμανε μια μεγάλη πολιτική νίκη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Καταδείχθηκε ότι είναι ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα που προχωρά μπροστά, χωρίς να φοβάται να βουλεύεται, να διαφωνεί, να συνθέτει, να δημοσιοποιεί τους δισταγμούς ακόμη και τα συγκυριακά «ρήγματα» στο εσωτερικό του. Ότι δεν προσαρμόζεται, λοιπόν, σε επιταγές μονολιθικότητας, οι οποίες δεν απορρέουν πια από κάποια σταλινική καθοδήγηση, αλλά από έλλειψη αυτοπεποίθησης απέναντι στο λαό και από μια λογική ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ ως ενός τεχνοκρατικού, μεταϊδεολογικού κυβερνητικού σχηματισμού. Ότι δεν αποδέχεται την παγίωση χαρακτηριστικών ενός «πολυσυλλεκτικού» κόμματος (με την έννοια του catch all party), ιδεολογικά ασπόνδυλου και οργανωτικά μεταμοντέρνου, όπου το «χάρισμα» θα υποκαθιστά τη συλλογική διαδικασία. Η ανησυχία και ο εκνευρισμός πολλών συνέδρων απέναντι στην έκφραση της πολιτικής διαφωνίας

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Από καλύτερες θέσεις… εξέφρασε –δυστυχώς– ελλείψεις ή και μεταστροφές στη δημοκρατική μας πολιτική κουλτούρα και πλημμέλειες/ανεπάρκειες απέναντι στην επίθεση που εξασκεί εναντίον μας το κεφάλαιο.

να ανασχεθεί και να νικηθεί.

Και επί της ουσίας, όμως. Καταγράφηκε, μέσα από τη σύγκλιση διαφορετικών ιδεολογικών ριζοσπαστικών υπορευμάτων, η διάθεση να προχωρήσει η πολιτική ταξική σύγκρουση σε βάθος, να προχωρήσουν οι ρήξεις της εργατικής τάξης και του λαού με το ελληνικό κεφάλαιο και τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς συνεταίρους του.

To ζήτημα ότι το ευρώ δεν είναι το κοινωνικό και πολιτικό όριό μας, ότι σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης η ρήξη με την ευρωζώνη μπορεί να καταστεί απαραίτητη για την εργατική τάξη και το λαό, ότι προβάλλεται και ένα εναλλακτικό σχέδιο, λειτουργεί ως ένα «πολιτικό σκάνδαλο» για το κεφάλαιο και τους συμμάχους του –δεδομένου ότι το ευρώ και η ένταξη στην «οικογένεια των ισχυρών» αποτελούν βασική «εθνική αφήγηση» για την αστική μας τάξη από το 1980 μέχρι και σήμερα. Δεδομένου ότι η σχέση με το ευρώ συμπυκνώνει εθνικούς και διεθνείς συσχετισμούς δύναμης σε βάρος της εργασίας και δεν συνιστά απλώς μια νομισματική επιλογή.

Ιδίως η σχεδόν υπερψήφιση της τροπολογίας για το χρέος και το ευρώ που κατέθεσαν το Αριστερό Ρεύμα και η Αριστερή Ανασύνθεση με ποσοστό κοντά στο 50 % αποτελεί ένα καταλυτικό και ισχυρό μήνυμα προς τα επιτελεία του κεφαλαίου και της Ε.Ε., προς το καταρρέον πολιτικό σύστημα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αλώσιμος, αναλώσιμος και χειραγωγήσιμος. Ότι κάθε προσπάθεια ολομέτωπης πίεσης πάνω σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς από τους κυρίαρχους είναι δυνατόν να αποκρουστεί, ότι κάθε τάση αναδίπλωσης, συμβιβασμού, υποχώρησης είναι δυνατόν

Ο φόβος και η αμηχανία των καθεστωτικών ΜΜΕ απέναντι σε αυτό το μήνυμα υπήρξε εμφανής. Άραγε τους έχει πιάσει και αυτούς ο «πόνος» για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ;

Αλλά και πέρα από το ευρώ, η τάση βαθέματος της σύγκρουσης περιλαμβάνει και άλλα σημεία, όπως το ενδεχόμενο μονομερούς διαγραφής του χρέους και παύσης πληρωμών, την αναγκαία εθνικοποίηση των τραπεζών, την αναγκαία επαναεθνικοποίηση και κοινωνικο-

ποίηση των ΔΕΚΟ και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, την ανασυγκρότηση της οικονομίας με μοχλό το δημόσιο τομέα και με όρους κοινωνικού και εργατικού ελέγχου. Η δική μας «έκτακτη ανάγκη» απέναντι στη δική τους. Όλα αυτά συνεπάγονται την προετοιμασία του λαού για μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις και όχι τη διάχυση μιας αντίληψης ότι όλα θα αλλάξουν «ομαλά», ότι θα «αλλάξουν όλα για να μην αλλάξει τίποτα», κατά τη γνωστή έκφραση του Λαμπεντούζα. Την προετοιμασία του λαού για να μην καταντήσουμε ένα ελληνικό ΑΚΕΛ. Αλλά και η καταγραφή ειδικότερα της «Αριστερής Πλατφόρμας» με 25,7 %, παρά τις τεράστιες επιθέσεις και πιέσεις στις οποίες υπεβλήθη, είναι ένα κορυφαίο –θετικά– πολιτικό γεγονός. Δείχνει τις ιστορικές δυνατότητες ενός πλατιού και πολύμορφου ρεύματος ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ, ενός ρεύματος το οποίο έρχεται από το μέλλον και όχι από το παρελθόν, ενός ρεύματος του οποίου η «Αριστερή Πλατφόρμα» αποτελεί τον πυρήνα και την αφετηρία και όχι το ιστορικό του όριο. Ενός ρεύματος που περιλαμβάνει δυνάμει και πολλές δυνάμεις, που

καταγράφηκαν τώρα στο Ενιαίο Ψηφοδέλτιο κάτω από τους συγκεκριμένους όρους αυτής της διαδικασίας. Τέλος, μια παρατήρηση για το ζήτημα των γραφειοκρατιών και των μηχανισμών. Η άποψη που πρότεινε τη λίστα της «Αριστερής Πλατφόρμας» λοιδορήθηκε ως γραφειοκρατική και ως προϊόν μηχανισμών, προερχόμενων από τις παλιές «συνιστώσες». Κατά πρώτον, γραφειοκρατικά φαινόμενα έχουν υπάρξει σε όλες τις ως τώρα συνιστώσες (και αυτές του «Ενιαίου Ψηφοδελτίου» και εκείνες της «Αριστερής Πλατφόρμας»). Κατά δεύτερον, η πολιτικοποίηση των απόψεων και των διαφωνιών και η μη συγκάλυψή τους πάντοτε ενισχύει τη δημοκρατία και αποδυναμώνει το γραφειοκρατισμό. Κατά τρίτον, τα μορφώματα της πολυκομματικής δημοκρατίας πάντοτε συνοδεύονται και από όψεις ολιγαρχίας ή γραφειοκρατισμού. Αυτό, όμως, δεν μας κάνει να επιλέγουμε τη γραφειοκρατία του μονοκομματικού κράτους, όχι αυτού που (δεν) υπάρχει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εκείνου που θα μπορούσε να δημιουργηθεί κατά προβολή των απόψεων της «ομοφωνίας».


ιστορία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Από την αιματοβαμμένη διαδήλωση που πυροδότησε τα Δεκεμβριανά.

Η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας.

Πλακάτ του ΚΚΕ: «Ζήτω οι μεγάλοι μας σύμμαχοι», Στάλιν, Τσόρτσιλ, Ρούζβελτ.

Ο Δεκέμβρης του ’44 και το σήμερα Του Αντώνη Νταβανέλλου

Η 

πρόκληση και στη συνέχεια η άγρια καταστολή της αριστερής και λαϊκής-εργατικής εξέγερσης του Δεκέμβρη του 1944 είναι μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Καθόρισε το συγκεκριμένο τρόπο εξόδου της Ελλάδας από τον πόλεμο και τις πολιτικές συνθήκες που δημιουργούσε το τεράστιο κίνημα αντίστασης, όπου πρωτοστάτησε η Αριστερά σε βαθμό πρωτόγνωρο στην ευρωπαϊκή ιστορία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες το ΚΚΕ –ένα κόμμα που λίγα μόλις χρόνια πριν ήταν περιορισμένης επιρροής και βυθισμένο στην παρανομία– είχε εκτιναχθεί στη θέση της κυρίαρχης πολιτικής δύναμης, ενώ διέθετε επίσης έναν υπολογίσιμο ένοπλο «βραχίονα» –τον ΕΛΑΣ– και σημαντική διεθνή αίγλη και αναγνώριση. Καμιά «εσωτερική» πολιτική δύναμη δεν μπορούσε να αναμετρηθεί με την Αριστερά και ήταν σαφές ότι στο σενάριο της σύγκρουσης ο αστισμός μπορούσε να στηριχθεί μόνο στις επίλεκτες μονάδες του βρετανικού στρατού και στις «επιδεξιότητες» που αυτές είχαν αποκτήσει στη μακρά αποικιοκρατική εμπειρία τους.

Πολιτική «συνεννόησης» Οι σύγχρονες αστικές πολιτικές δυνάμεις ερμηνεύουν την αγριότητα που ακολούθησε με βάση τον ισχυρισμό ότι «οι κομμουνιστές επιχείρησαν να πάρουν διά της βίας την εξουσία». Πρόκειται για κυνικό ψέμα, για απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας. Με την υποχώρηση των ναζιστικών στρατιωτικών δυνάμεων η πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Οι μισές αστικές δυνάμεις είχαν «μετακομίσει» στην Αίγυπτο και οι άλλες μισές κρύβονταν για να γλιτώσουν από τη λαϊκή οργή λόγω της συνεργασίας τους με τους ναζί κατακτητές. Το ΚΚΕ, με βάση τη δική του στρατηγική για «ομαλές» και

«αστικοδημοκρατικές» εξελίξεις, αλλά και με βάση τη γραμμή του «διεθνούς κέντρου» του ΚΚΣΕ, παρέδωσε την κυβερνητική εξουσία στις αστικές πολιτικές δυνάμεις, μέσω των συμφωνιών του Λιβάνου και της Γκαζέρτας. Το ΕΑΜ δέχθηκε ως Πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου και τους λοιπούς «εξόριστους» της Μ. Ανατολής, ενώ υποδέχθηκε στην Αθήνα ως απελευθερωτή το στρατηγό Σκόμπι, με τα βρετανικά τανκς και τους καταδρομείς που, τελικά, το κατέσφαξαν.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, επιλέγοντας να μην ολοκληρώσει την κατάληψη της εξουσίας, στην πραγματικότητα δεν επέλεξε την «ομαλότητα», αλλά τη συντριβή

Οι σύγχρονες αστικές πολιτικές δυνάμεις κατηγορούν την, τότε, ηγεσία του ΚΚΕ ότι «αρνήθηκε τη συνεννόηση». Είναι επίσης κυνικό ψέμα και απόλυτη αντίστροφη της πραγματικότητας. Το ΚΚΕ επιδίωξε τη «συνεννόηση» πριν το Δεκέμβρη του ’44 και προκλήθηκε με αίμα –με χτυπήματα με πολυβόλα και χειροβομβίδες ενάντια σε άοπλο πλήθος– για να την παραβιάσει.

ζήτησαν να δοθούν όλες οι δυνάμεις για την «ανοικοδόμηση» των χωρών και των οικονομιών τους.

Το ΚΚΕ επιδίωξε τη «συνεννόηση» και μετά το Δεκέμβρη, με την άθλια συμφωνία της Βάρκιζας. Που προέβλεπε τον άμεσο αφοπλισμό και τη διάλυση του ΕΛΑΣ, παίρνοντας ως αντάλλαγμα την υπόσχεση για μια κάποια δικαστική δίωξη των δοσίλογων και για ένα δημοψήφισμα για τη βασιλεία στο… μέλλον. Όμως τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο κόσμος της Αριστεράς, προκλήθηκαν ξανά με αίμα, για να ανοίξει, τελικά, ο δρόμος προς την οριστική «διευθέτηση» του ελληνικού ζητήματος μέσω του εμφυλίου. Στη Γαλλία και στην Ιταλία τα Κομουνιστικά Κόμματα βγήκαν, επίσης, ενισχυμένα από τον πόλεμο και την αντίσταση. Με βάση την εσωτερική μεταρρυθμιστική μετάλλαξή τους, με βάση τη νέα γραμμή του σταλινικού ΚΚΣΕ (σε πλήρη ρήξη με τη λενιστική αντιμετώπιση του τέλους του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου), με βάση τη συμφωνία της Γιάλτας για το μοίρασμα της Ευρώπης, μπήκαν σε «συνεννόηση» με τις αστικές δυνάμεις. Συμμετείχαν στις πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις Εθνικής Ενότητας, κάλεσαν τους εργάτες σε «αυτοσυγκράτηση»,

Σταδιακά, έχασαν δύναμη και αίγλη, για να περιοριστούν «ομαλά» στο ρόλο σημαντικών, αλλά ακίνδυνων αντιπολιτεύσεων στις ανασυγκροτημένες, πλέον, αστικές δημοκρατίες των χωρών τους. Όμως τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιταλία υπήρχαν παρούσες σοβαρές εσωτερικές αστικές δυνάμεις που μπορούσαν να παραλάβουν και να ενσωματώσουν αυτό που «ξεπουλούσαν» οι ηγεσίες των ΚΚ (δηλαδή την πιθανότητα μιας νικηφόρας εργατικής επανάστασης). Η επιστροφή στην ομαλότητα της αστικής δημοκρατίας ήταν εφικτή, γιατί ήταν ισχυροί και οι δύο πόλοι και κατά συνέπεια μπορούσαν να παίζουν τους ρόλους τους.

Δυνατότητα νίκης Στην Ελλάδα η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική. Ο συσχετισμός δύναμης μεταξύ της Αριστεράς και των «δημοκρατικών» αστικών δυνάμεων ήταν τόσο άνισος, που μόνον η αιματηρή συντριβή του πόλου της Αριστεράς με τα βρετανικά όπλα άφηνε περιθώρια για επιστροφή στην ομαλότητα του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας. Η ηγεσία του ΚΚΕ, επιλέγοντας να μην ολοκληρώσει την κατάληψη της εξουσίας, στην πραγματικότητα δεν επέλεξε την «ομαλότητα», αλλά τη συντριβή, το αίμα, τις φυλακές και τις εξορίες… Πολλοί, ακόμα και μέσα στην Αριστερά, έβγαλαν τα αντίστροφα συμπεράσματα. Ο Λ. Κύρκος

πρόλαβε να πει το φοβερό «ευτυχώς, δεν νικήσαμε», δηλώνοντας ότι μια νίκη των αριστερών-λαϊκών δυνάμεων του Δεκέμβρη θα είχε μετατρέψει τη χώρα σε σταλινική δικτατορία. Την ίδια αντίληψη μοιραζόταν ο Χρ. Μίσσιος, ξεκινώντας από αντίστροφη, «ελευθεριακή» και αντιηγετική επιχειρηματολογία. Πρόκειται για απολύτως λαθεμένες θεωρίες. Παρά τα μετέπειτα θρυλούμενα, η συμφωνία της Γιάλτας δεν ήταν μια «ατσάλινη» κατασκευή. Η ιστορία γραφόταν ζωντανά στο Βελιγράδι, στην Αθήνα, στο Παρίσι, στη Ρώμη… Ακόμα και στις χώρες που πέρασαν στο ανατολικό μπλοκ μέσω της προέλασης του ρωσικού στρατού και όχι μέσω κάποιων αυθεντικών κινημάτων, ο τρόπος της «μετάβασης» είχε μεγάλη σημασία για τις μετέπειτα εξελίξεις: Άλλη ήταν η πορεία της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, άλλη η πορεία της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Μια αριστερή-λαϊκή νίκη το Δεκέμβρη τον ’44 ήταν απολύτως εφικτή. Ο εγγλέζικος στρατός χρειάστηκε ενάμιση μήνα για να «καθαρίσει» την Αθήνα, την ώρα που οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ στέλνονταν για εκδρομή –ενάντια στον Ζέρβα– στην Ήπειρο, δηλαδή την ώρα που η Αριστερά έδινε την κρίσιμη μάχη με το ένα χέρι δεμένο –εθελοντικά!– στην πλάτη. Η νίκη της Αριστεράς θα μπορούσε να αλλάξει όλα τα ευρωπαϊκά δεδομένα: Σπάζοντας η Γιάλτα στην Αθήνα, θα μπορούσε να σπάσει και στο Παρίσι και στη Ρώμη, όπου το σύστημα βρισκόταν ακόμα σε ακραία αστάθεια. Επίσης, η νίκη του ΚΚΕ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μετέτρεπε τη χώρα σε μια ακόμα σταλινική αποικία. Το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας και λίγα χρόνια αργότερα το ξέσπασμα της σινοσοβιετικής διαμάχης αποδεικνύουν ότι ο «μονόλιθος» είχε ήδη ραγίσει. Οι διεθνείς συνέπειες της νίκης μιας αυθεντικής λαϊκής-αριστερής εξέγερσης –χωρίς την παραμικρή βοήθεια των σοβιετικών– δεν μπορούν να υπολογιστούν εκ των υστέρων. Όμως η ιστορία δεν γράφεται με τα «αν». Παρόλα

αυτά εξακολουθεί να είναι χρήσιμο να βγάλουμε τα συμπεράσματα από το παρελθόν μας.

Συμπεράσματα Στις σημερινές συνθήκες, τηρουμένων πολλών αναλογιών, είναι πιθανό να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε ίσως λιγότερο δραματοποιημένα, αλλά παρόμοια διλλήματα. Πράγματι, δεν ζούμε μια κατάσταση όπου ένας μεγάλος πόλεμος έχει επιφέρει μια πρωτοφανή ισοπέδωση. Πράγματι, η σημερινή καπιταλιστική «παγκοσμιοποίηση» δεν θυμίζει τον παγερό, διλημματικό, αλλά και πειθαρχημένο κόσμο της εποχής του «ψυχρού πολέμου». Πράγματι, η κατάρρευση του, τάχα, «υπαρκτού σοσιαλισμού» έχει επιφέρει μια μεγάλη ιδεολογική ήττα της Αριστεράς, μια υποχώρηση του «οράματος» του σοσιαλισμού για χιλιάδες και χιλιάδες αγωνιζόμενους ανθρώπους… Όμως, ταυτόχρονα, ο καπιταλισμός βυθίζεται στην πιο βαθειά και αδιέξοδη κρίση του μετά το 1929. Ο διεθνής αντίκτυπος από την εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στο 27% προειδοποιεί ότι ένα νέο αριστερό κύμα επωάζεται σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Η συζήτηση στην Ελλάδα για την κυβέρνηση της Αριστεράς ανοίγει προδρομικά –έστω κοινοβουλευτικά και τεθλασμένα– για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια το ζήτημα της εξουσίας. Η αστική τάξη και οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν μένουν ως αδιάφοροι παρατηρητές σε αυτές τις εξελίξεις και τα ανάλογα ενδεχόμενα. Η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και η ενίσχυση της «μάχιμης φάλαγγας» των νεοναζί αποδεικνύουν ότι οι καθεστωτικές δυνάμεις έχουν και μνήμη και γνώση. Ανάλογα πρέπει να κινηθεί και η Αριστερά, προετοιμαζόμενη ξανά για ιστορικές αναμετρήσεις. Γιατί, όπως έλεγαν και στην παλιά βρετανική αποικιοκρατική αυτοκρατορία, είναι πάντα πιο εύκολο να επιχειρήσεις να σκοτώσεις μια τίγρη, από το να επιχειρήσεις σταδιακά να την ξεδοντιάσεις, όσο παραμένει ζωντανή…


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Αίγυπτος: Η επανάσταση δεν έχει τελειώσει Του Πάνου Πέτρου

Σ 

τις 22 Νοέμβρη, ο πρόεδρος της Αιγύπτου Μόρσι εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο οχύρωνε τη Συντακτική Συνέλευση απέναντι στη δικαστική εξουσία και συγκέντρωνε υπερεξουσίες στο πρόσωπό του. Από τις 23 Νοέμβρη, Αιγύπτιοι αγωνιστές έχουν καταλάβει και πάλι την Ταχρίρ και εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές συμμετέχουν σε συλλαλητήρια που απαιτούν να αποσυρθεί το διάταγμα. Η σύγκρουση έχει πλέον κλιμακωθεί κατακόρυφα, με εκατοντάδες χιλιάδες να πολιορκούν το προεδρικό μέγαρο, με συνθήματα που απαιτούν την παραίτηση του Μόρσι, με συγκρούσεις μεταξύ αντιπροεδρικών διαδηλωτών και μελών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με πυρπολήσεις γραφείων της Αδελφότητας, με διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Αιγύπτου και με τα τανκς πάλι στους δρόμους του Καΐρου. Οι εξελίξεις στην Αίγυπτο για άλλη μια φορά αποκτούν ρυθμό καταιγίδας και έχουν αιφνιδιάσει τους πάντες. Γιατί ο Μόρσι να προκαλέσει τέτοια σύγκρουση; Είναι ο πρόσφατα εκλεγμένος πρόεδρος της Αιγύπτου, επικεφαλής της μεγαλύτερης πολιτικής δύναμης της χώρας και απολάμβανε ένα σημαντικό βαθμό συναίνεσης στην κοινωνία. Πώς εξατμίστηκε έτσι αστραπιαία το πολιτικό κεφάλαιο που είχε ο πρόεδρος της Αιγύπτου; Από τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα προκύπτουν και τα βασικά συμπεράσματα από τον σημερινό «γύρο» της αιγυπτιακής επανάστασης.

Αδελφοί Μουσουλμάνοι Ο Μόρσι δεν αποφάσισε ξαφνικά να γίνει «Φαραώ». Η Αδελφότητα είναι σε ευάλωτη θέση, ισορροπώντας ανάμεσα στο κίνημα, που πιέζει για ολοκλήρωση της επανάστασης, και τους στρατηγούς, που πιέζουν για επιστροφή στην εποχή πριν τις 25 Γενάρη. Από την εκλογική νίκη του και μετά, ο Μόρσι επιχειρεί να εξουδετερώσει τα κάστρα του «μουμπαρακισμού» που συνεχίζουν να επιβουλεύονται κάθε αλλαγή, αλλά ενισχύοντας τη δική του κρατική

εξουσία, ελπίζοντας να εξουδετερώσει και το λαϊκό κίνημα, για να μπορέσει να επιβάλει την «κοινωνική ειρήνη» που χρειάζεται η «μετάβαση στη νέα Αίγυπτο». Πιστό σε αυτή τη λογική ήταν το προεδρικό διάταγμα. Ο Μόρσι φιλοδοξούσε να καταφέρει πλήγμα στο (καθεστωτικό) δικαστικό σώμα και να συγκεντρώσει υπερεξουσίες για να υπερασπιστεί το έργο του (απέναντι στους καθεστωτικούς, αλλά και στους επαναστάτες). Επέλεξε αυτή την ενέργεια, μετά την επιβολή εκεχειρίας στη Γάζα, όταν έκρινε πως –μετά τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε– βρίσκεται στο απόγειο της δύναμής του.

«Διαρκής» επανάσταση Όμως τελικά υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του. Όπως φάνηκε από τη μαζική λαϊκή κινητοποίηση, εκατομμύρια Αιγύπτιοι δεν είναι πλέον πρόθυμοι να παραδώσουν παθητικά την εξουσία σε οποιονδήποτε, ούτε καν «στο όνομα της επανάστασης». Επιβεβαιώνεται και πάλι η «διάρκεια» της αιγυπτιακής επανάστασης, όχι μόνο χρονικά, αλλά κυρίως πολιτικά. Ξέσπασε στις 25 Γενάρη του 2011 και ανέτρεψε τον Μουμπάρακ. Ακολούθησε μια περίοδος αυταπάτης για το ρόλο του στρατού, αν και υπήρχαν επαναστατικές δυνάμεις που συνέχισαν τη μάχη. Ακολούθησε η εξέγερση του Νοέμβρη του 2011, στην οποία έσπασαν οι αυταπάτες για το στρατό. Πολιτικά ήταν η «στιγμή» που έκρινε τελικά την αποχώρηση των στρατηγών από το προσκήνιο. Τότε ακολούθησαν οι εκλογές και μια περίοδος αυταπάτης για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Οι προσδοκίες διαψεύστηκαν τόσο στο πολιτικό πεδίο, με την αναρρίχηση της Αδελφότητας στην εξουσία, όσο και στο κοινωνικό με τη φτώχεια να συνεχίζεται και τους εργατικούς αγώνες να καταστέλλονται. Σ’ αυτή τη συσσωρευμένη εμπειρία «πατάει» ο σημερινός γύρος. Σύμφωνα με το μέλος των Επαναστατών Σοσιαλιστών, Μοσταφά Ομάρ, το εντυπωσιακό στοιχείο της σημερινής εξέ-

γερσης είναι πως στο πλευρό της επαναστατικής μαζικής μειοψηφίας, που στήριξε όλες τις μάχες μετά την πτώση του Μουμπάρακ, εμφανίζεται για πρώτη φορά στους δρόμους η «σιωπηλή πλειοψηφία» (που θεωρούνταν πιο φιλική προς την μετριοπαθή Αδελφότητα παρά προς τους «επαναστάτες»). Πλατύτερα ακροατήρια κατανοούν ότι μόνο το ίδιο το κίνημα μπορεί να υπερασπιστεί την επανάσταση, ότι κανείς δεν έχει «λευκή επιταγή».

Η αντιπολίτευση και οι καθεστωτικοί Είναι γνωστό πως πρώην καθεστωτικοί, οι λεγόμενοι «φελούλ», συμμετέχουν στις διαδηλώσεις. Είναι ένα ζήτημα που χρειάζεται τεράστια προσοχή. Η πιο μαύρη αντίδραση πάντοτε σηκώνει το λάβαρο της «κοσμικότητας» ενάντια στην «ισλαμική δικτατορία», για να ενισχυθεί. Αυτό δεν είναι σαφές σε όλους. Σήμερα στο «Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας», οι νασερικοί, οι φιλελεύθεροι, αλλά και δυνάμεις της Αριστεράς, συνυπάρχουν με παλιούς καθεστωτικούς. Πέρα από τα άλλα προβλήματα, αυτό επιτρέπει στην Αδελφότητα να διατηρεί μια συσπείρωση στη βάση της, καταγγέλλοντας το κίνημα ως «αντεπαναστατική συνωμοσία». Ευτυχώς υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που αντιδρούν: Οι φοιτητές από μια σειρά οργανώσεις του «Μετώπου Σωτηρίας» κατήγγειλαν την παρουσία των καθεστωτικών. Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές επιμένουν σε αυτό το ζήτημα και έχουν παίξει αρκετές φορές σημαντικό ρόλο στο να πεταχτούν έξω οι «φελούλ» από τις διαδηλώσεις. Εξίσου συνηθισμένη είναι η πρακτική δημιουργίας «χάους» από τους παρακρατικούς, για να ανοίξει ο δρόμος στο στρατό να «επιβάλει την τάξη», είτε με μια «εθνοσωτήρια» επέμβαση ενάντια στον Μόρσι και στο κίνημα, είτε με τη σύμφωνη γνώμη του προέδρου, προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία απέναντι στον «εχθρό-λαό». Η στάση που θα κρατήσει το «βαθύ κράτος» απέναντι στην ανα-

ταραχή στους δρόμους και την πολιτική κρίση, μένει να φανεί. Το θετικό είναι πως τον τόνο δίνουν στις διαδηλώσεις οι δεκάδες χιλιάδες επαναστάτες. Όσο ο κόσμος είναι στους δρόμους, όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί μικρή αξία έχουν. Η δύναμη του λαϊκού ξεσηκωμού μπορεί να τους σαρώσει. Αλλά πέρα από τον αυθόρμητο παράγοντα, χρειάζεται πολιτική καθαρή στάση: Η μάχη δεν είναι ανάμεσα στο Ισλάμ και την κοσμικότητα, αλλά ανάμεσα στους εχθρούς της επανάστασης και αυτούς που θέλουν να βαθύνει. Η ανάδειξη της ταξικής οπτικής είναι πολύτιμη για να ενώσει τους «από κάτω» –κοσμικούς, χριστιανούς, μουσουλμάνους, άθεους–, για να «ξεσκαρτάρει» το κίνημα από τα οπορτουνιστικά στοιχεία, για να καταφέρει να οξύνει τους διαχωρισμούς ανάμεσα στη βάση των Αδελφών Μουσουλμάνων και την ηγεσία της.

Κλιμάκωση Ο Μόρσι ανακοίνωσε δημοψήφισμα στις 15 Δεκέμβρη, για το νέο σύνταγμα που διαμόρφωσε η ισλαμική πλειοψηφία της συντακτικής συνέλευσης. Το εκβιαστικό δίλημμα ήταν «ή υπερψηφίζεται το νέο σύνταγμα ή μένει σε ισχύ το προεδρικό διάταγμα». Ήταν μια απόπειρα παράλυσης της αντιπολίτευσης, που έχει καταγγείλει το νέο σύνταγμα για διάφορες αντεργατικές και αντιδημοκρατικές πτυχές του. Η παραμονή για αρκετές μέρες στην Ταχρίρ, ο φόβος απέναντι στην οργανωμένη δύναμη της Αδελφότητας, η αδιαλλαξία και στη συνέχεια η «τρίπλα» του Μόρσι, άνοιξαν τη συζήτηση για το «συσχετισμό δυνάμεων» και τις δυνατότητες του κινήματος να συνεχίσει. Οι Αιγύπτιοι επαναστάτες απάντησαν «ανεβάζοντας το στοίχημα»: Κάλεσαν σε διαδήλωση προς το προεδρικό μέγαρο (μετωπική «επίθεση» στον Μόρσι) στις 4 Δεκέμβρη. Μια λαοθάλασσα κατέβηκε από κάθε γειτονιά του Καΐρου και πολιόρκησε το Μέγαρο. Η αστυνομία παρέλυσε από το μέγεθος του πλήθους, το οποίο άρχισε να ξηλώνει τα συρματοπλέγματα

γύρω από το Μέγαρο και ο ίδιος ο Μόρσι τράπηκε σε φυγή. Τα γεγονότα στις 4 Δεκέμβρη αποτέλεσαν μια κατακόρυφη κλιμάκωση. Μάχιμες ομάδες σκληροπυρηνικών μελών της Αδελφότητας επιτέθηκαν σε διαδηλωτές που είχαν κατασκηνώσει έξω από το προεδρικό μέγαρο και γρήγορα οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν και κράτησαν για ώρες. Το σοκ της επίθεσης προκάλεσε παλλαϊκή οργή ενάντια στην Αδελφότητα. Δύο ταυτόχρονες διαδικασίες –η ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου και η συντηρητικοποίηση της Αδελφότητας– αλλάζουν σταδιακά το χαρακτήρα της ισλαμικής οργάνωσης και τους δεσμούς της με την αιγυπτιακή κοινωνία. Ο Μόρσι υποχρεώθηκε να αποσύρει το διάταγμα και κάλεσε την αντιπολίτευση σε διάλογο. Οι συγκεντρωμένοι πανηγύρισαν, υποδεχόμενοι το γεγονός ως πρώτη νίκη, αλλά το κίνημα επιμένει να αποσυρθεί και το νέο σύνταγμα. Το 2011, ο «γόρδιος δεσμός», που δημιουργούσαν οι ελιγμοί του Μουμπάρακ, κόπηκε από τη μαζική απεργία. Το εργατικό κίνημα, που έχει οργανώσει (κυριολεκτικά) χιλιάδες απεργίες μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, μπορεί και πάλι να γύρει την πλάστιγγα. Προς το παρόν πολλά ανεξάρτητα συνδικάτα στηρίζουν με ανακοινώσεις το κίνημα και καλούν σε διαδηλώσεις, ενώ οι εργάτες της Μαχάλα (η βιομηχανική πόλη που δίκαια θεωρείται «λίκνο της επανάστασης») έχουν βγει στους δρόμους ενάντια στον Μόρσι. Στις 7 Δεκέμβρη, ενώ και πάλι εκατοντάδες χιλιάδες περικύκλωναν το προεδρικό μέγαρο, χιλιάδες διαδηλωτές στη Μαχάλα κατέλαβαν το δημαρχείο, απέκλεισαν την πόλη και την ανακήρυξαν «ανεξάρτητη από την κρατική εξουσία». Είναι πιθανό η «διακήρυξη ανεξαρτησίας» να είναι καθαρά συμβολική και η «απειλή» για εκλογή επαναστατικού συμβουλίου να μείνει στα λόγια. Αλλά ακόμα και η δήλωση της «ανεξαρτησίας» είναι ενδεικτική της κατάστασης που διαμορφώνεται στην Αίγυπτο…


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Ο Πούτιν απειλεί με εξόντωση τη ρωσική Αριστερά

Δίκες της Μόσχας 2012 Του Πάνου Πέτρου

Λ 

ίγους μήνες πριν η δίωξη του φεμινιστικού πανκ συγκροτήματος Πούσι Ράιοτ προκάλεσε ειρωνείες («διαφήμιση για να κάνουν καριέρα»), καχυποψία («τις υποστηρίζει ο Ομπάμα») και δηλώσεις σωστές («μιλάνε αυτοί που δεν καταγγέλλουν το Γκουαντάναμο»), αλλά που αγνοούσαν ότι τουλάχιστον στην Αριστερά το πρόβλημα είναι το αντίθετο: Όλοι καταγγέλλουν το Γκουαντάναμο ή την εισβολή στο Ιράκ, αλλά ελάχιστοι την κρατική τρομοκρατία στη Ρωσία ή την εισβολή στην Τσετσενία. Όταν διώχθηκαν οι Πούσι Ράιοτ, γράφαμε: «Η καταδίκη… ήταν μια επίδειξη πυγμής του ρωσικού καθεστώτος απέναντι στο κίνημα και τη νεολαία της χώρας. Ο Πούτιν δεν φοβάται τρεις νεαρές πανκ ακτιβίστριες, αλλά το κίνημα το οποίο εκφράζουν». Το ότι η δίωξη των Πούσι Ράιοτ ήταν συμβολική επιλογή για μια συνολικότερη εκστρατεία τρόμου από την κυβέρνηση Πούτιν ενάντια στο κίνημα επιβεβαιώνεται σήμερα με τον πιο δραματικό τρόπο. Ο Πούτιν έχει εξαπολύσει ένα κύμα διώξεων ενάντια στην Αριστερά και τον αναρχικό χώρο, με συλλήψεις ηγετικών στελεχών της, συκοφαντική προπαγανδιστική επίθεση, αποσπάσεις ομολογιών με βασανιστήρια, παράνομες απαγωγές, τα οποία είναι πιθανό να κορυφωθούν με μια μεγάλη «δίκη-σόου» που ξυπνά τις χειρότερες μνήμες του σταλινικού τρόμου το 1936-1937. Τόσο στην πρακτική, όσο και στην πολιτική στόχευση, το ρωσικό κράτος ετοιμάζεται για τις αντίστοιχες «Δίκες της Μόσχας». Πρόσφατα κυκλοφόρησε κοινή έκκληση για διεθνή αλληλεγγύη από τις δυνάμεις που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο της καταστολής: το Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς που προέκυψε από την ένωση δύο τροτσκιστικών ομάδων), την Αυτόνομη Δράση (ομοσπονδία που περιλαμβάνει διάφορα ρεύματα αναρχικών όπως και «αυτόνομους μαρξιστές» και ριζοσπάστες οικολόγους) και το Αριστερό Μέτωπο (μετωπικό σχήμα που προέκυψε την εποχή του Ευρωπαϊκού Φόρουμ και επιχειρεί να συσπειρώσει τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς). Ακολουθούν αποσπάσματα του κειμένου: «[…] Σήμερα οι αρχές έχουν εξαπολύσει εναντίον μας μια εκστρατεία καταστολής χωρίς προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία της Ρωσίας, μια εκστρατεία της οποίας στόχος είναι να εξολοθρεύσει την Αριστερά ως οργανωμένη πολιτική δύναμη.[…] Το μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας, που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 2011, άλλαξε ριζικά την ατμόσφαιρα πολιτικής και κοινωνικής παθητικότητας που είχε καθιερωθεί στα χρόνια του Πούτιν.[…] Στις 10 και στις 24 Δεκέμβρη του 2011 και μετά στις 4 Φλεβάρη του 2012, η Μόσχα, η Πετρούπολη και άλλες μεγάλες πόλεις έγιναν πεδία μαζικών διαδηλώσεων, δείχνοντας ένα νέο επίπεδο πολιτικοποίησης σημαντικού μέρους της κοινωνίας.[…]

ΗΠΑ: Αγώνες στα «κάτεργα» του καπιταλισμού

Ο ηγέτης του Αριστερού Μετώπου Sergei Udaltsov, συνοδευόμενος από ένοπλους φρουρούς. Η επόμενη διαδήλωση, στην επιτυχία της οποίας λίγοι πίστευαν, ήταν οργανωμένη για τις 6 Μάη, μια μέρα πριν την ορκωμοσία του Πούτιν, στο κέντρο της Μόσχας. Κι εκείνη τη μέρα, παρά τις σκεπτικιστικές προβλέψεις, εμφανίστηκαν πάνω από 60.000 άνθρωποι.[…] Η πρωτοφανής αστυνομική βία προκάλεσε την αντίσταση από μερίδα διαδηλωτών που αντιστάθηκαν στις συλλήψεις και αρνήθηκαν να φύγουν από την πλατεία, μέχρι να απελευθερωθούν όλοι. Η σύγκρουση στις 6 Μάη κράτησε μερικές ώρες. Στο τέλος, πάνω από 650 άνθρωποι προσήχθησαν και κάποιοι από αυτούς πέρασαν τη νύχτα στη φυλακή. Την επόμενη μέρα, η μηχανοκίνητη πομπή του Πούτιν κατευθύνθηκε στην ορκωμοσία του μέσα σε μια άδεια Μόσχα. Μαζί με τους διαδηλωτές, η αστυνομία είχε καθαρίσει την πόλη και από όλους τους περαστικούς.[…] Τα γεγονότα της 6ης Μάη γέννησαν το κίνημα Occupy, το οποίο κατέβασε χιλιάδες νέους στο κέντρο της Μόσχας και άντεξε μέχρι τα τέλη του Μάη. Οι αριστερές οργανώσεις, μέχρι τότε περιφερειακές σε σχέση με τους καθιερωμένους φιλελεύθερους εκπροσώπους του κινήματος διαμαρτυρίας, έπαιζαν έναν όλο και μεγαλύτερο ρόλο.[…] Σχεδόν αμέσως, ξεκίνησε μια ποινική έρευνα για τις «μαζικές διαταραχές» και στις 27 Μάη έγινε η πρώτη σύλληψη.[…] Οι συλλήψεις συνεχίστηκαν τις επόμενες μέρες.[…] Αν οι συλλήψεις των –ήδη 20– απλών διαδηλωτών στοχεύουν στο να προκαλέσουν φόβο στο κίνημα διαμαρτυρίας, τότε το κυνήγι για τους «οργανωτές των μαζικών διαταραχών» έχει σκοπό να χτυπήσει την ηγεσία του. Σύμφωνα με την έρευνα, οι λεγόμενες “διαταραχές” ήταν αποτέλεσμα συνωμοσίας και όλοι οι συλληφθέντες είχαν αναλάβει συγκεκριμένες αποστολές. Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια σειρά συλλήψεων, αλλά με προετοιμασίες για μια μεγάλης κλίμακας πολιτική δίωξη της αντιπολίτευσης. Στις 5 Οκτώβρη, το NTV, ένα από τα μεγαλύτερα ρωσικά τηλεοπτικά κανάλια, αναμετάδωσε ένα «ερευνητικό ντοκιμαντέρ» το οποίο εξαπέλυε πλασματικές κατηγορίες ενάντια στην

αντιπολίτευση και συγκεκριμένα ενάντια στον πιο διάσημο εκπρόσωπο της Αριστεράς, τον Sergei Udaltsov. Αυτό το κατασκεύασμα, […] ενημερώνει για δεσμούς του Udaltsov με ξένες υπηρεσίες και οι δραστηριότητες του Αριστερού Μετώπου, του οποίου ηγείται, ανακηρύσσονται συνωμοσίες από ξένους εχθρούς του κράτους. […] μέσα σε δύο μέρες η Επιτροπή Ερευνών του Γραφείου του Γενικού Εισαγγελέα (η υπηρεσία η οποία σήμερα παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση της καταστολής) χρησιμοποίησε το φιλμ για να ασκήσει ποινική δίωξη.[…] Το μέγεθος της καταστολής επεκτείνεται σταθερά. Πρόσφατα η Επιτροπή Ερευνών ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας πάνω στην οργάνωση του Sergei Udaltsov, το Αριστερό Μέτωπο, το αποτέλεσμα της οποίας μπορεί να είναι πιθανά η απαγόρευσή της ως «εξτρεμιστική». Η πίεση ενάντια στο αντιφασιστικό κίνημα επίσης αυξάνεται.[…] Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η πλειοψηφία των θυμάτων αυτού του πρωτοφανούς κύματος καταστολής εμπλέκεται στο αριστερό κίνημα. Στο κατώφλι των προετοιμασιών για μέτρα λιτότητας στη Ρωσία, για περιορισμό των εργατικών δικαιωμάτων και για μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό, η κυβέρνηση Πούτιν-Μεντβέντεφ φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε μια συμμαχία ανάμεσα στο υπαρκτό γενικό δημοκρατικό κίνημα και τους ενδεχόμενους κοινωνικούς αγώνες. Το σημερινό κύμα καταστολής είναι το πιο σημαντικό τεστ για το νέο κίνημα διαμαρτυρίας της Ρωσίας: Ή θα αντέξουμε ή μας περιμένει μια νέα περίοδος μαζικής απάθειας και φόβου.[…] Στρεφόμαστε προς το μέρος σας, με την παράκληση να οργανώσετε Μέρες Αλληλεγγύης Ενάντια στην Πολιτική Καταστολή[…], απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των παράνομα συλληφθέντων και τον τερματισμό των επαίσχυντων εγκληματικών δράσεων και προετοιμασιών για νέες «Δίκες της Μόσχας», στηριγμένες σε βασανιστήρια και πλαστογραφίες.[…] Η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας όπλο! Ενωμένοι, δεν θα ηττηθούμε ποτέ!» Ολόκληρη η ανακοίνωση υπάρχει στο rproject.gr

Μια σειρά εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα είναι αποκαλυπτικοί για τις μεγάλες ανατροπές που φέρνει η κρίση. Στα τέλη Νοέμβρη, σε απεργία κατέβηκαν οι εργαζόμενοι στα πολυκαταστήματα Wallmart. Η Wallmart είναι το σύμβολο της καπιταλιστικής ασυδοσίας στις ΗΠΑ. Θεωρείται «πρωτοπόρος» στις τεχνικές επιβολής παθητικότητας στο εργατικό δυναμικό και πρωταγωνίστρια στην κούρσα των μισθών και των εργασιακών σχέσεων προς το χειρότερο σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι απεργίες, οι πικετοφορίες και οι διαδηλώσεις σε πάνω από 1.000 καταστήματα της διαβόητης εταιρείας είναι συγκλονιστική είδηση. Λίγες μέρες μετά, ένα αντίστοιχο σπουδαίο νέο ήρθε από τη Νέα Υόρκη. Οργανώθηκε 24ωρη απεργία στα McDonalds, κορύφωση μιας μακριάς καμπάνιας για συνδικαλιστικά δικαιώματα και αυξήσεις στους μισθούς. Θεωρείται η μεγαλύτερη προσπάθεια συνδικαλισμού στα «κάτεργα» των φαστ-φουντ στην ιστορία των ΗΠΑ. Η «ζούγκλα» και ο «αρνητικός συσχετισμός», που διαμόρφωσε ο νεοφιλελευθερισμός, μπορούν να ανατραπούν…

Παλαιστινιακό «κράτος»

«Τώρα έχουμε κράτος», αναφώνησε πανηγυρικά ο Μαχμούντ Αμπάς, μετά την αναγνώριση «Παλαιστινιακού κράτους-παρατηρητή» από τον ΟΗΕ. Το τι «κράτος» θα είναι αυτό φάνηκε αμέσως. Το Ισραήλ ανακοίνωσε νέα επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ και θα παρακρατήσει φορολογικά έσοδα που κανονικά θα έδινε στην Παλαιστινιακή Αρχή. Τα κράτη του ΟΗΕ «καταδίκασαν» φραστικά τις ισραηλινές ενέργειες, επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση του παλαιστίνιου ακτιβιστή Ali Abunimah σε δήλωσή του στο Αλ Τζαζίρα: «Πέρα από τις εθιμοτυπικές καταδίκες, θα υπάρξει πραγματική, συγκεκριμένη δράση –όπως κυρώσεις– από τις 138 χώρες που ψήφισαν υπέρ της «Παλαιστίνης», για να υποχρεωθεί το Ισραήλ να σταματήσει και να αντιστρέψει τον παράνομο εποικισμό των Κατεχομένων του 1967; Δυστυχώς είναι απίθανο, μια ένδειξη ότι η ψήφος στον ΟΗΕ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια κενή περιεχομένου χειρονομία και ένα υποκατάστατο της αποτελεσματικής δράσης ενάντια στα εγκλήματα του Ισραήλ». Ακόμα και το δικαίωμα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο, στα χέρια της Παλαιστινιακής Αρχής δε λέει πολλά. Μια μέρα μετά την ψηφοφορία, με τη Γάζα ακόμα να μετρά πληγές, ο Αμπάς δήλωσε: «Έχουμε το δικαίωμα προσφυγής, αλλά δεν θα το ασκήσουμε εκτός από περίπτωση ισραηλινής επίθεσης». Η χρεοκοπία του δρόμου των διαπραγματεύσεων έχει φανεί και επιβεβαιώθηκε από την εκεχειρία στη Γάζα, όπου η Χαμάς πέτυχε μια πολύ πιο προωθημένη συμφωνία με άμεσα οφέλη για τους Παλαιστίνιους (χαλάρωση του αποκλεισμού της Γάζας, αποτροπή εισβολής). Το θετικό είναι ότι η νέα γενιά Παλαιστινίων το αντιλαμβάνεται όλο και πιο καθαρά. Και ψάχνοντας το δρόμο για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στις 8 Δεκέμβρη θα μνημονεύσει τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την πρώτη Ιντιφάντα…

Η συριακή εξέγερση ενάντια στην ξένη επέμβαση

Καθώς το καθεστώς Άσαντ καταρρέει, χάνοντας μάχες και πολύτιμο στρατιωτικό υλικό, που πέφτει στα χέρια των ανταρτών, τα «κοράκια» τρέχουν να προλάβουν τις εξελίξεις. Το ΝΑΤΟ ενέκρινε το τουρκικό αίτημα για εγκατάσταση πυραύλων Πάτριοτ στα σύνορα με τη Συρία, ενώ ο επικεφαλής της διεθνούς ειρηνευτικής επιτροπής Μπραχίμι δήλωσε πως η χώρα χρειάζεται «επειγόντως» εκεχειρία και την ανάπτυξη μιας μεγάλης ειρηνευτικής δύναμης. Όμως, όπως έχουμε ξαναγράψει πολλές φορές, λογαριάζουν χωρίς τον «ξενοδόχο». Οι διαδηλώσεις κάθε Παρασκευή παραδοσιακά στη συριακή επανάσταση έχουν τίτλο ο οποίος εκφράζει το πολιτικό μήνυμα της συγκυρίας. Στις 7 Δεκέμβρη, η διαδήλωση είχε τίτλο: «Όχι ειρηνευτικές δυνάμεις στη Συρία». Ο συριακός λαός αντιλαμβάνεται το παιχνίδι των διεθνών ιμπεριαλιστών. Το περιέγραψε ο αντικαθεστωτικός ακτιβιστής Ομάρ Σακίρ: «Θέλουμε να στείλουμε μήνυμα όχι μόνο στη διεθνή κοινότητα, αλλά και στη συριακή πολιτική αντιπολίτευση ότι κανένας στη βάση του κινήματος δεν θα αποδεχτεί την εμφάνιση κυανόκρανων… Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός προελαύνει ταχύτατα προς την πρωτεύουσα. Αν αναπτυχθούν κυανόκρανοι, αυτό θα επιτρέψει στο καθεστώς να παραμείνει στην εξουσία».


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Διαδηλώσεις μνήμης και διαμαρτυρίας

«Αγώνας διαρκείας σε ΑΕΙ-ΤΕΙ ενάντια στη διαθεσιμότητα» Συνέντευξη με το Δημήτρη Καλλέργη, πρόεδρο του Συλλόγου Συμβασιούχων Διδασκόντων (ΣΕΕΠ) του ΤΕΙ Πειραιά. Τη συνέντευξη πήρε ο Δημήτρης Μπάρκας

Η διαθεσιμότητα των ΙΔΑΧ ΔΕ, όπως προβλέπει το Μνημόνιο 3, χτύπησε και τους εργαζόμενους σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Πώς αντέδρασαν οι διοικητικοί των Ιδρυμάτων στην ανακοίνωση του μέτρου;

Της Μυρτώς Σιδέρη

Δ 

εκέμβρης 2012. Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τη δολοφονία του Αλέξη από τον ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια και το ξέσπασμα της εξέγερσης της νεολαίας, το Δεκέμβρη του 2008. Τέσσερα χρόνια μετά οι μνήμες δεν έχουν σβήσει. Γι’ αυτό το λόγο συγκεντρώθηκαν και φέτος χιλιάδες κόσμου για να επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά και την καταστολή, τη στέρηση των δικαιωμάτων και τον εκφασισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας. Στα Προπύλαια έδωσαν το παραδοσιακό τους ραντεβού, το πρωί στις 11, οι μαθητές μαζί με εκπαιδευτικούς και το απόγευμα, στις 5, οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Οι πρωινές μαθητικές πορείες μπορεί να υστερούσαν αριθμητικά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, αλλά δεν τους έλλειπε ο παλμός, η ένταση, τα πολιτικά συνθήματα. Το απόγευμα πλήθος κόσμου διαδήλωσε με τις οργανώσεις. Τα συνθήματα «Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες – Ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες» και «Το όπλο του μπάτσου είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό» αντηχούσαν στο κέντρο της Αθήνας για να μας δείξουν ότι η εξέγερση της νεολαίας το 2008 πυροδότησε την αρχή του αγώνα, της αντίστασης και της ανατροπής όλων αυτών που «ρημάζουν» τις ζωές μας, εξυπηρετώντας το σύστημα του κέρδους, της βίας και του πολέμου. Η ισχυρή αστυνομική παρουσία και η αναίτια καταστολή δεν έλειψαν ούτε αυτή τη φορά, ενώ οι προσαγωγές ξεπέρασαν τις 50 και έγιναν 3 συλλήψεις. Χαρακτηριστική ήταν η προκλητική «παρέλαση» μηχανών της ομάδας ΔΙΑΣ πάνω στα Προπύλαια αλλά και η - κυριολεκτική - περικύκλωση των διαδηλωτών καθόλη τη διάρκεια της πορείας. Άλλωστε η κυβέρνηση είχε δηλώσει εμμέσως τις προθέσεις της με την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας εγκαλώντας τους Νέους του ΣΥΡΙΖΑ για… κάλυψη της τρομοκρατίας! Πορεία μνήμης έγινε και στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, παρά την τρομοκρατία των προηγούμενων ημερών και την προσπάθεια της αστυνομίας να καταστείλει την πορεία με χημικά. Αξίζεινα σημειωθεί ότι την ίδια μέρα διοργανώθηκαν πορείες αλληλεγγύης στη Τουρκία και τη Μπολόνια. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μπορεί να σόκαρε, αλλά έδωσε φωνή σε μια ολόκληρη γενιά και την έβγαλε στους δρόμους για να διεκδικήσει μια κοινωνία για τις δικές της ανάγκες.

Το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας θέλει να βλέπει τους διοικητικούς υπάλληλους των ΑΕΙ κατά κανόνα προνομιούχους, διότι απολαμβάνουν το ιδιαίτερο εργασιακό περιβάλλον ενός ακαδημαϊκού Ιδρύματος, ενώ συνάμα έχουν το «προνόμιο» της μόνιμης σχέσης εργασίας. Δυστυχώς, η στρεβλή αυτή εικόνα είχε αφήσει τη σκιά της ακόμα και σε προοδευτικά μυαλά, με συνέπεια η εξέλιξη της διαθεσιμότητας να έχει πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία στους κόλπους των εργαζομένων. Οι αντιδράσεις υπήρξαν ποικίλες και με διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης. Μέσα από αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων και σε μια προσπάθεια συντονισμού μεταξύ πρωτοβάθμιων συλλόγων, οι κινητοποιήσεις συνήθως περιείχαν καταλήψεις των κτιρίων Διοίκησης των Ιδρυμάτων ή ακόμα και του συνόλου των κτιρίων, δίνοντας με τον τρόπο αυτό το σύνθημα για μια γενικευμένη κινητοποίηση και από άλλους συλλόγους. Στις κινητοποιήσεις επιλέχθηκαν και αποκλεισμοί οδικών αρτηριών και αποκλεισμοί δημοσίων κτιρίων. Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, σύλλογοι όπως αυτοί του Παντείου, του Γεωπονικού, του ΕΚΠΑ και του ΤΕΙ Αθήνας, κατάφεραν και κινητοποίησαν τη «βραδυφλεγή» Ομοσπονδία τους. Τώρα, έστω και κα-

θυστερημένα υπάρχει μια εντονότερη προσπάθεια για ευρύτερο συντονισμό. Η συγκέντρωση δυνάμεων είναι βασική προϋπόθεση για την ανατροπή των μέτρου. Τι κινήσεις έχουν γίνει ανάμεσα στους διοικητικούς Πανεπιστημίων -ΤΕΙ για το συντονισμό τόσο μεταξύ τους, όσο και με άλλους οργανισμούς που πλήττονται; Η προσπάθεια συντονισμού γίνεται σε πρωτοβάθμιο επίπεδο και το κρίσιμο είναι ότι στους συλλόγους δεν λειτουργεί ως συνέπεια, αλλά ως αναγκαιότητα. Με απλά λόγια, αυτό που φάνηκε σύντομα είναι πως δεν υπάρχει κανείς λόγος να συνομιλούν οι σύλλογοι «μέσω τρίτων» και για το σκοπό αυτό έχει ήδη δημιουργηθεί συντονιστικό το οποίο συναντιέται στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο. Εκεί συναντιούνται οι διαφορετικές φωνές των εργαζομένων, εκεί φάνηκε ήδη και ο αυταρχισμός των κυβερνώντων με την προ ημερών προσπάθεια για παρέμβαση αστυνομικών δυνάμεων. Τι διάθεση υπάρχει ανάμεσα στους εργαζόμενους των Ιδρυμάτων για τη συνέχεια των κινητοποιήσεων; Είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι έχουν την ανάγκη να βρεθούν και με τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας στο δρόμο των κινητοποιήσεων. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα την πολιτική τους χειραφέτηση, αλλά σίγουρα εκφράζει την επιθυμία για ριζική αλλαγή του σκηνικού. Η διάθεση για τη συνέχεια των κινητοποιήσεων προκύπτει εντονότερα

και μέσα από την ανάγνωση των νέων μέτρων που ανακοινώνονται σχεδόν καθημερινά. Δυστυχώς, αλλά οι εργαζόμενοι στα ΑΕΙ καταλαβαίνουν ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να αρθούν οι διαθεσιμότητές τους, αλλά το εν λόγω μέτρο πρόκειται να επεκταθεί και σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων. Σημαντικό ρόλο θα παίξει και η συμπόρευση με τους φοιτητές και τους συλλόγους ΔΕΠ. Η υπεράσπιση του Δημόσιου χώρου των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ πρέπει να υλοποιηθεί από όλα τα κομμάτια της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ποιος θα πρέπει να είναι ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη μάχη ενάντια στην εφαρμογή του μνημονίου; Τι πρέπει να αποφύγουν οι δυνάμεις του που βρίσκονται μέσα σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ; Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συσπειρώνει στη μάχη εναντίων των κοινωνικών δυνάμεων που έφεραν τα μνημόνια. Πιστεύω ότι είναι προφανές και στον πιο ιδεαλιστή σύντροφο ότι η άρση του μνημονίου δε συνεπάγεται και την ανατροπή του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Με γνώμονα αυτό, οι δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στα ΑΕΙ θα πρέπει να στηρίζουν χωρίς προϋποθέσεις τους αγώνες των εργαζομένων –αγώνες οι οποίοι δεν διεξάγονται εναντίων των Ιδρυμάτων και των Διοικήσεών τους, αλλά εναντίων των κοινωνικών δυνάμεων που προσπαθούν για την κατάλυση των Ιδρυμάτων και την κατάργηση του δικαιώματος στην Ανώτατη Παιδεία.

Κοινή εκδήλωση συλλόγου ΔΕΠ, συλλόγου ΕΤΕΠ και φοιτητικών συλλόγων στην Πάτρα Του Δημήτρη Μπαλωμενάκη

Την Παρασκευή, 7/12, οργανώθηκε στην Πάτρα εκδήλωση είχε θέμα «Πανεπιστήμιο Πατρών-Ανάπτυξη ή Συρρίκνωση;». Συνδιοργανώθηκε από 11 φοιτητικούς συλλόγους, το σύλλογο ΔΕΠ και το σύλλογο ΕΤΕΠ. Έγινε στο κέντρο της πόλης, με στόχο να ανοίξουμε το πρόβλημα του σχεδίου Αθηνά και γενικότερα την υποβάθμιση της παιδείας. Στην εκδήλωση είχαν κληθεί να παρευρεθούν οι βουλευτές της Πάτρας, όπως και διάφοροι φορείς (δημοτική αρχή, σωματεία), για να ακούσουν τη θέση μας, να τοποθετηθούν και να δεσμευτούν. Η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική και η αίθουσα ξεχείλισε. Όταν κατέφθασε προκλητικότατα ο βουλευτής της ΝΔ Νταβλούρος, πρώην διοικητής της αστυνομικής διεύθυνσης, οι φοιτητές αμέσως εμπόδισαν την είσοδό του, υποστηρίζοντας ότι εκείνοι που ψηφίζουν μνημόνια , κυνηγούν, χτυπάνε και συλλαμβάνουν διαδηλωτές δεν έχουν θέση σε εκδήλωση των φοιτητικών συλλόγων και είναι ανεπιθύμητοι. Έτσι αποχώρησε ο

Νταβλούρος μαζί με τους 2 συνοδούς του. Αμέσως μετά ξεκίνησε η εκδήλωση, την εισήγηση την έκανε ο πρόεδρος των ΔΕΠ και ακολούθησαν οι τοποθετήσεις των φορέων. Ακούστηκαν διάφορες πολιτικές θέσεις, άλλες βάζοντας την ανάγκη για ανατροπή της συνολικής πολιτικής της κυβέρνησης, άλλες τη στόχευση ενάντια στην πολιτική της ΕΕ, ενώ υπήρχαν και αυτές που κοίταγαν το πρόβλημα μόνο τοπικά για την περιοχή της Πάτρας. Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις μίλησαν οι φοιτητές που εξέφρασαν πιο συγκεκριμένα τι θα πρέπει να κάνουμε για να σταματήσουμε τη μνημονιακή πολιτική.

Ανέφεραν αρκετοί πως η επίθεση της κυβέρνησης στην παιδεία είναι η πρόθεση των μνημονίων να φορτώσουν το χρέος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως κάνουν με τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Γι’ αυτό οφείλουμε να συντονιστούμε μεταξύ μας και να αγωνιστούμε για την ανατροπή των μνημονίων, γιατί η μάχη για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας δεν είναι ξέχωρη. Η μάχη θα είναι διαρκείας και χρειαζόμαστε αποφασιστικότητα και ξεκάθαρο στόχο, υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας μέχρις εσχάτων. Η εκδήλωση κράτησε πολύ (3,5 ώρες), αλλά δυστυχώς δεν κατέληξε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα και προτάσεις, που θα ήταν προωθητικά για τη συνέχεια. Σημασία έχει ότι ήταν η πρώτη προσπάθεια κοινής δράσης των συλλόγων του πανεπιστημίου, στην κατεύθυνση του αναγκαίου συντονισμού μεταξύ μας. Από τώρα και μετά μένει να δούμε πώς θα οργανώσουμε αυτό το συντονισμό με πιο αποτελεσματικές και αποφασιστικές διαδικασίες που θα δημιουργήσουν μαζικές κινητοποιήσεις και μάχες διαρκείας ενάντια σε αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 12 Δεκέμβρη 2012

Ο Βενιζέλος, η δημοκρατία και η Χρυσή Αυγή Του Θανάση Κούρκουλα

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο, απαντώντας στο ΠΑΣΟΚ, ο υπουργός των στρατοπέδων συγκέντρωσης και του «Ξένιου Δία», Ν. Δένδιας, εκτιμά ότι η λύση για τη Χρυσή Αυγή είναι η αυστηρή εφαρμογή των νόμων και η αντιμετώπισή της πρωτίστως πολιτικά, καθώς «είναι νόμιμο κόμμα». Χρήσιμη χαρακτήρισε την πρόταση του ΠΑΣΟΚ η ΔΗΜ.ΑΡ. δια του Ν.Μπίστη. Στον αντίποδα οι απαντήσεις της Αριστεράς: Αντιπερισπασμό για να αποπροσανατολίσει το λαό και να μείνει στο απυρόβλητο η αστική βαρβαρότητα, χαρακτήρισε την πρόταση Βενιζέλου το ΚΚΕ. Επικοινωνιακό πυροτέχνημα χαρακτήρισε ο ΣΥΡΙΖΑ το κάλεσμα Βενιζέλου, αναφέροντας σε ανακοίνωση πως «οι αιτίες της ανόδου της φασιστικής ακροδεξιάς πρέπει να αναζητηθούν στην πρωτοφανή οικονομική κρίση που βιώνει η ελληνική κοινωνία και στην ασκούμενη μνημονιακή πολιτική που περιθωριοποιεί τα ασθενέστερα στρώματά της», ενώ ασκεί κριτική στο μνημονιακό μπλοκ που «προσπαθεί να αξιοποιήσει τη θεωρία των δύο άκρων, για να εξομοιώσει τη φασιστική βία με τις λαϊκές κινητοποιήσεις».

ΠΑΣΟΚ Η αλήθεια είναι πως όσο περισσότερα κακά λόγια λένε μνημονιακοί πολιτικοί σαν τον Βενιζέλο κατά της Χρυσής Αυγής, τόσο περισσότερους πόντους κερδίζουν οι παρακρατικοί νεοναζί, εμφανιζόμενοι ως «αντισυστημική δύναμη» στο απολίτικο δεξιό ακροατήριο όπου απευθύνονται. Αν ήθελε το ΠΑΣΟΚ την απονομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής, θα έπρεπε να ασχοληθεί με τους φασίστες πολύ πριν μπουν στη Βουλή. Ειδικότερα, το ΠΑΣΟΚ είναι βασικός υπεύθυνος της πολιτικής εκτίναξης της Χρυσής Αυγής στη βάση του θεσμικού ρατσισμού του κράτους.

Στο πλαίσιο των καθηκόντων του, ο Λετονός επίτροπος επισκέφτηκε φυλακές, αναμορφωτήρια ανηλίκων, κέντρα κράτησης μεταναστών και αιτούντων άσυλο και είχε επαφές με αντιρατσιστικές οργανώσεις, προκειμένου να συγκεντρώσει στοιχεία για την άνοδο της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα και τις δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής. H αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έχουν έρθει επίτροποι στην Ελλάδα και εξίσου πολλές φορές την έχουν καταδικάσει για τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων. Δεν είδαμε όμως να αλλάζει κάτι όλα αυτά τα χρόνια… NNN

Από το 2009 μέχρι σήμερα το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε καθοδηγητή της πιο άγριας ρατσιστικής πολιτικής του συστήματος. Ποιος δεν θυμάται τη χυδαία επίθεση Λοβέρδου-Ραγκούση στους απεργούς πείνας της Υπατίας παρέα με το ΛΑΟΣ; Ο Χρυσοχοΐδης δεν ήταν αυτός που εφάρμοσε την επέκταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών από τα σύνορα μέχρι κάθε περιφέρεια της χώρας, πολιτική που συνεχίζει τώρα ο Δένδιας; Ο Βενιζέλος ο ίδιος –ως υπουργός Άμυνας– δεν παραχώρησε δεκάδες στρατιωτικούς χώρους, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως στρατόπεδα μεταναστών; Ο Παπουτσής δεν έτρεχε να εγκαινιάσει το φράχτη στον Έβρο; Ο εκλεκτός του ΠΑΣΟΚ κ. Καμίνης δεν έθεσε ως θέμα προτεραιότητας το «παρεμπόριο» στην Αθήνα, δίνοντας πάσα στις εφόδους των φασιστών εναντίον μεταναστών στα πανηγύρια; Τώρα θυμήθηκαν τον «αγώνα ενάντια στη ρατσιστική ξενοφοβική βία και το ναζισμό»;

Αντισυνταγματικότητα Όμως η πρόταση Βενιζέλου δεν πρέπει να απορριφθεί μόνο λόγω προφανούς ανειλικρίνειας του ΠΑΣΟΚ, που προσπαθεί να επιπλεύσει με κάλπικο αντιρατσισμό και αντιφασισμό. Οποιαδήποτε ταύτιση δυνάμεων του κινήματος και της Αριστεράς με πρωτοβουλίες θεσμικής διαφύλαξης του αστικού κοινοβουλευτισμού σαν του Βενιζέλου, το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι την ένταξή τους στο κάδρο του συστήματος. Για τον Βενιζέλο, «διαφύλαξη της δημοκρατίας» σημαίνει κατάπνιξη κάθε μορφής αντίστασης στους μνημονιακούς κοινοβουλευτικούς αστέρες, η οποία συμπεριλαβάνει εργαζόμενους που καταλαμβάνουν τους χώρους δουλειάς τους και αγωνιστές που υιοθετούν δυναμικές μορφές πάλης και ανυπακοής.

Για το κίνημα, «δημοκρατία» σημαίνει την ευρύτερη δυνατή δυνατότητα έκφρασης και οργάνωσης αντιστάσεων, απέναντι στην εξαθλίωση και το καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» που επιχειρεί να επιβάλλει ο Βενιζέλος, ο Δένδιας και η τρικομματική κυβέρνησή τους με συλλήψεις, δακρυγόνα και βασανισμούς στη ΓΑΔΑ. Ξαφνικά λοιπόν, ο Βενιζέλος έκανε ένα διάλειμμα από το αναμάσημα της «θεωρίας των άκρων» και ανακάλυψε το αντισυνταγματικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, που χρειάζεται να απομονωθεί θεσμικά από όλους. Όμως ποιο άλλο ακραίο «αντισυνταγματικό μόρφωμα» μπορεί να έχει αύριο σειρά για απονομιμοποίηση; Κινηματικές συλλογικότητες, κοινωνικοί χώροι, αριστερές οργανώσεις, εργατικά συνδικάτα που είναι στο στόχαστρο του συστήματος, είναι πολύ πιθανό να δεχτούν επίθεση, αν το πουλόβερ της «αντισυνταγματικότητας» ξεκινήσει να ξηλώνεται με αφορμή τους νεοναζί. Αντί λοιπόν για τον «αντιφασισμό» του κ. Βενιζέλου, το κίνημα έχει ήδη συγκεκριμένη πρόταση απομόνωσης των νεοναζί, που είναι και η μόνη αποτελεσματική. Πρόκειται για την αντιφασιστική ενότητα που χτίζεται στους δρόμους, τις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης καθημερινά. Εκεί όπου οι νεοναζί διεκδικούν ζωτικό χώρο ανάπτυξης και το κίνημα αντίστασης τους τον αρνείται με μαζικές κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις. Το πρόβλημα για τους μνημονιακούς κυρίους είναι πως όχι μόνο δεν είναι παρόντες στο πραγματικό αντιφασιστικό κίνημα, αλλά πως αυτό αποτελεί τμήμα του αγώνα ενάντια στα μνημόνια και στα μέτρα τους. Και αφορά ανθρώπους που μπορεί να μισούν τους φασίστες, αλλά επίσης μισούν τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς που τους υπηρετούν. Μεταξύ τους και τον κ. Βενιζέλο…

Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών οργανώνουν, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη, το Σάββατο 15 Δεκέμβρη, στο Πολυτεχνείο (κτίριο Γκίνη). Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν προβολές, έκθεση φωτογραφίας και βιβλίου. Από τις 4:30μμ ξεκινά η Συνέλευση του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών. Στις 5μμ η

Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Τετραήμερη, επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα πραγματοποίησε ο επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς.

Τ 

ην πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ «κατά της ρατσιστικής, κοινωνικής, ξενοφοβικής βίας, κατά του νεοναζισμού, που αναδεικνύει τη Χρυσή Αυγή ως αντισυνταγματικό κόμμα» παρουσίασε πριν λίγες μέρες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, μαζί με τον συνταγματολόγο κ. Αλιβιζάτο. «Τα εργαλεία για την καταπολέμηση του φαινομένου της Χρυσής Αυγής είναι ο Ποινικός Κώδικας και ο Κανονισμός της Βουλής», ανέφερε χαρακτηριστικά, καλώντας τις πολιτικές δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου» να συνταχθούν μαζί του. Ακολούθησαν ειρωνικά σχόλια και μηνύσεις της Χρυσής Αυγής κατά Βενιζέλου και Αλιβιζάτου, καθώς έσπευσε να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά το γεγονός…

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ

συζήτηση με τίτλο «Δημοκρατία της Βαϊμάρης: Η ιστορία επαναλαμβάνεται;» με ομιλητές τους Παναγιώτη Λίλη, Δημήτρη Μπελαντή και Δημοσθένη Παπαδάτο. Στις 7:30μμ ακολουθεί η συζήτηση με θέμα «Ο αντιφασιστικός αγώνας σήμερα: Με το “συνταγματικό τόξο” ή με το αντιφασιστικό κίνημα;», με ομιλητές τους Ανδρέα Καρίτζη, Θανάση Κούρκουλα και Δημοσθένη Παπαδάτο. Από τις 10 και μετά θα υπάρχει

πάρτι, ενώ από το απόγευμα θα λειτουργεί κουζίνα και μπαρ. Πρόκειται για μια σημαντική εκδήλωση για κάθε αγωνιστή του κινήματος και της Αριστεράς που παλεύει ενάντια στο ρατσισμό και τους νεοναζί. Για καθέναν και καθεμιά που πιστεύει πως εχθρός μας είναι τα μνημόνια, ενώ οι μετανάστες είναι σύμμαχοι και συναγωνιστές στον κοινό αγώνα για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Στην Κομοτηνή, τη μέρα των εγκαινίων των γραφείων της Χρυσής Αυγής, πραγματοποιήθηκε ενωτική αντιφασιστική πορεία που παρεμποδίστηκε από τα ΜΑΤ να πλησιάσει στο χώρο των εγκαινίων. Κάποια στιγμή, αφού η πορεία είχε σταματήσει για πολλή ώρα και ο κόσμος φώναζε συνθήματα, ξετρύπωσαν σαν τα ποντίκια Χρυσαυγίτες (γύρω στα 30 με 50 άτομα) και με την παρουσία βουλευτών τους άρχιζαν να τραμπουκίζουν, να ρίχνουν πέτρες και βομβίδες κρότου λάμψης στους 150200 αντιφασίστες, ενώ τα ΜΑΤ άρχισαν μαζί τους να κυνηγάνε τους διαδηλωτές. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν να τραυματιστεί μια διαδηλώτρια (της άνοιξαν το κεφάλι με πέτρα). Για άλλη μια φορά η ΕΛ.ΑΣ. έδειξε τον «ανεξάρτητο» ρόλο της από την παρακρατική συμμορία, με τον πιο σαφή και προφανή τρόπο. NNN Με δυναμική αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία τιμήθηκε στην Καλαμάτα στις 6 Δεκεμβρίου η μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η ειρηνική πορεία ήταν μία δυναμική απάντηση στα τρομολαγνικά δημοσιεύματα των προηγούμενων ημερών από τη Χρυσή Αυγή, μέλη της οποίας προσπάθησαν να προβοκάρουν την εκδήλωση και φοβισμένοι ζήτησαν την προστασία της αστυνομίας με απαγόρευση της πορείας. Μάλιστα, ελάχιστοι θλιβεροί χρυσαυγίτες με ρόπαλα, ασπίδες και κράνη, σαν οπλισμένη συμμορία, πρόβαλαν τη φασιστική τους ιδεολογία, φωνάζοντας συνθήματα όπως «ΕΣΑ–Ες Ες ανθρωπιστές»! NNN H διοίκηση του σουηδικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Sörskogens IF απέλυσε όλους τους ποδοσφαιριστές της, επειδή προέβησαν σε ομοφοβικά σχόλια σε βάρος αντιπάλων τους στη διάρκεια πρόσφατης αναμέτρησης. Δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν εντυπωσιαστήκαμε... NNN «Όχι, όχι στην ιδιωτικοποίηση», «Δημόσια υγεία», φώναζαν οι διαδηλωτές γιατροί και νοσηλευτές στη Μαδρίτη, την Κυριακή 9 Δεκέμβρη. Κρατούσαν πανό που έγραφαν «όχι» και είχαν ζωγραφισμένο ένα ψαλίδι, για να πουν «όχι» στις περικοπές δαπανών, που αποφασίστηκαν από την περιφέρεια της Μαδρίτης, που διοικείται από το δεξιό Λαϊκό Κόμμα (PP). Tόνισαν, μάλιστα, ότι δεν θα ακολουθήσουν την προτροπή της κυβέρνησης να μην παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες προς τους μετανάστες, τιμώντας με αυτό τον τρόπο τον όρκο του Ιπποκράτη. NNN Αντίθετα, η Χρυσή Αυγή εξήγγειλε τη δημιουργία ιατρείων μόνο για Έλληνες. Τα μάζεψε, βέβαια, μετά τη γενική κατακραυγή, λέγοντας ότι ουδέποτε ανακοίνωσε τη σύσταση ιατρικών και διαγνωστικών κέντρων. Παρά μόνο «κοινωνικά ιατρεία» από πρόθυμους γιατρούς, που ουδεμία σχέση έχουν με τον όρκο του Ιπποκράτη.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

12 Δεκέμβρη 2012

www.dea.org.gr

Τα μνημόνια προκαλούν κατάρρευση των νοσοκομείων, εξάπλωση ασθενειών, μείωση προσδόκιμου ζωής

Να σώσουμε τη Δημόσια Υγεία από τη διάλυση μιουργία πρωτοβουλιών «από τα κάτω» (επιτροπές αγώνα, συσκέψεις), που θα πιέζουν τις συμβιβασμένες ηγεσίες και θα επιβάλουν εδώ και τώρα απεργίες, καταλήψεις, ακτιβισμούς στα ταμεία των νοσοκομείων, ελεύθερη πρόσβαση στους αδύναμους.

Του Σπύρου Αντωνίου

«Τ 

ο επίπεδο της νοσοκομειακής φροντίδας στην Ελλάδα έχει πέσει και η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο εξάπλωσης ασθενειών. Είδα μέρη [...] όπου η οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει την αγορά ακόμα και βασικών ειδών όπως τα γάντια, οι ποδιές και τα πανάκια με οινόπνευμα», δήλωσε, έπειτα από επίσκεψή του στην Αθήνα, ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC), Μαρκ Σπρένγκερ στο Reuters. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί η προειδοποίηση του ECDC για επιδείνωση της επιδημίας HIV στην Ελλάδα. Οι απανωτές περικοπές πόρων και προσωπικού στα νοσοκομεία της χώρας, αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών «απόσυρσης του κράτους» σε καιρούς βαθιάς οικονομικής κρίσης, είναι φυσικό να εμποδίζουν την εφαρμογή των απαραίτητων κανόνων υγιεινής και ελέγχου των ασθενειών. Την τελευταία τριετία παρατηρείται σημαντική αύξηση των κρουσμάτων σε λοιμώδη νοσήματα όπως HIV/AIDS, ελονοσία, ιό του Δυτικού Νείλου κ.ά, επακόλουθο της αδυναμίας χιλιάδων παιδιών να έχουν πρόσβαση στους αναγκαίους εμβολιασμούς, καθώς το 1/3 των κατοίκων της Ελλάδας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, αποκλεισμένο από επαρκή φαρμακευτική και ιατρική φροντίδα. Τα πιο ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας (φτωχοί, άνεργοι, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι) έχουν αφεθεί κυριολεκτικά στην τύχη τους, αποκαλύπτοντας πόσο απάνθρωπος γίνεται ο καπιταλισμός, όταν μικραίνει η «πίτα των κερδών» του.

Κατάρρευση Ταυτόχρονα, οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας και οι δομές κοινωνικής προστασίας καταρρέουν μέρα με τη μέρα. Ο διαβόητος ΕΟΠΥΥ, που θα γλίτωνε το χώρο της υγείας από τη «διαφθορά» και τη «σπατάλη», είναι ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία, καθώς οι οφειλές του ξεπερνούν τα 3 δισ. ευρώ. Στην πράξη η ενοποίηση των κλάδων ασθένειας μέσω του ΕΟΠΥΥ λειτούργησε ως ένα χαλί κάτω από το οποίο κρύβονται τα προβλήματα των επιμέρους ασφαλιστικών ταμείων.

Τα προβλήματα αυτά διογκώθηκαν από την καταλήστευση της περιουσίας τους μέσα από τα δομημένα ομόλογα, το παράνομο σαρωτικό κούρεμα που υπέστησαν από το PSI, τη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, τη μεγάλη και ανεξέλεγκτη εισφοροδιαφυγή και την απώλεια εσόδων τους από τις αντεργατικές πολιτικές, τη μείωση μισθών, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και την ανεργία που ανεπίσημα θα αγγίξει το 35%. Οι νεοφιλελεύθερες επιλογές ισοπέδωσης και υποβάθμισης κάθε δημόσιου τομέα έχουν ως αποτέλεσμα μεγάλες ελλείψεις σε γιατρούς και υγειονομικούς. Τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας, οι υπηρεσίες των ασφαλιστικών ταμείων, οι δομές ψυχικής υγείας είναι υποστελεχωμένα και η κρατική χρηματοδότηση συνεχώς μειώνεται.

γκασμένοι να πληρώνουν όλο και περισσότερα από την τσέπη τους. Επιπλέον, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού (άνεργοι, ανασφάλιστοι, κοινωνικά αποκλεισμένοι) δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Για την κυβέρνηση και την τρόικα οι εξετάσεις, τα φάρμακα και η θεραπεία είναι «πολυτέλειες» μιας άλλης εποχής, που το σύστημα δεν ανέχεται πλέον. Οι μη έχοντες χρήματα για όλα αυτά, ας πρόσεχαν που γεννήθηκαν φτωχοί.

Υπεράσπιση

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2012 προβλέπει για τον ΟΚΑΝΑ μόλις 20 εκατ. ευρώ, ενώ μόνο η μισθοδοσία του προσωπικού για το ίδιο έτος φτάνει τα 21,5 εκατ. ευρώ και τα χρέη του Οργανισμού προς τους προμηθευτές του φθάνουν τα 15 εκατ. ευρώ.

Κάθε αναμονή στην απόκρουση αυτής της βαρβαρότητας από το εργατικό κίνημα και την Αριστερά σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να μετράμε αρρώστους και νεκρούς από το δικό μας στρατόπεδο. Η υπεράσπιση της δημόσιας Υγείας και η απαίτηση για ένα αναβαθμισμένο, καλά στελεχωμένο, δωρεάν και καθολικό σύστημα Υγείας, στο οποίο θα έχει πρόσβαση κάθε άνθρωπος που το έχει ανάγκη, ανεξάρτητα από την οικονομική του κατάσταση ή την καταγωγή του, πρέπει να είναι ο αδιαπραγμάτευτος στόχος μας.

Χιλιάδες κόσμου στερούνται το κοινωνικό αγαθό της υγείας, με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται. Εκατοντάδες φάρμακα εξαιρούνται από τις λίστες συνταγογράφησης, ενώ έχουμε κρούσματα νεφροπαθών και καρκινοπαθών, που απειλείται η ζωή τους από την καθυστερημένη χορήγηση των φαρμάκων τους.

Άμεσα σε κάθε νοσοκομείο, ταμείο, υγειονομική υπηρεσία η βάση των σωματείων μαζί με τους αριστερούς αγωνιστές του χώρου της Υγείας πρέπει να ξεπεράσουν την αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να θέσουν προ των ευθυνών τους τις ομοσπονδίες του κλάδου.

Οι εργαζόμενοι, που έχουν ακόμα ασφαλιστική κάλυψη, είναι ανα-

Οι κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος (καταλήψεις

υπουργείου Υγείας, μάχη ενάντια στις συγχωνεύσεις-καταργήσεις νοσοκομείων, δράσεις ενάντια στο χαράτσι κ.ά.) και τα μαζικά μπλοκ γιατρών και υγειονομικών στις γενικές απεργίες, αποδεικνύουν ότι υπάρχει και το δυναμικό και η διάθεση για να αποκρουστεί η επιχειρούμενη κατεδάφιση του δημόσιου συστήματος Υγείας. Αυτός ο κόσμος, μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και τη νεολαία στο πλευρό του, μπορεί να οργανώσει την αντίσταση στην ανθρωποκτόνα μνημονιακή πολιτική, ξεδιπλώνοντας ένα σχέδιο αγώνα πάνω σε ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο αιτημάτων, που θα απαιτεί: * Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, προσβάσιμη σε όλους χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς επιβαρύνσεις, «συμμετοχές» και χαράτσια. Η Υγεία είναι κοινωνικό δικαίωμα, όχι κερδοσκοπική επιχείρηση. * Πλήρη χρηματοδότηση των δημόσιων μονάδων υγείας και του ΕΟΠΥΥ από τον κρατικό προϋπολογισμό. Να επιστρέψει το κράτος στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία τα χρήματα που χάθηκαν με το κούρεμα. * Να αποκατασταθούν οι μισθοί και να πληρωθούν τα δεδουλευμένα των εργαζομένων στην Υγεία και την ασφάλιση. Να γίνουν άμεσα οι αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού μόνιμης, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Ένας τέτοιος προσανατολισμός πρέπει να χτιστεί άμεσα στις γενικές συνελεύσεις των σωματείων γιατρών και διοικητικών, στη δη-

Ιδιαίτερο βάρος πρέπει να δοθεί στην απεύθυνση προς την υπόλοιπη κοινωνία. Η σωτηρία της δημόσιας Υγείας και η αποτροπή ιδιωτικοποίησης κοινωνικών αγαθών αφορά καθέναν και καθεμιά από εμάς. Πλατιές επιτροπές συμπαράστασης σε κάθε γειτονιά, στις οποίες θα συσπειρώνονται συνδικάτα από άλλους εργασιακούς χώρους, δημοτικές κινήσεις, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες, φοιτητικοί σύλλογοι, είναι αναγκαίες για τη συγκέντρωση των απαραίτητων δυνάμεων και την αποτελεσματικότητα του αγώνα υπεράσπισης της δημόσιας Υγείας και κατ’ επέκταση της ίδιας μας της ζωής.

ΣΥΡΙΖΑ Σε όλα τα παραπάνω καθαριστικός είναι ο ρόλος της Αριστεράς και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το ελάχιστο πλαίσιο αιτημάτων πρέπει να αποτελεί αφετηρία των θέσεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και άμεση προτεραιότητα υλοποίησης, σε ενδεχόμενη ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνδικαλιστικές του δυνάμεις στο χώρο της υγείας, οι κομματικές ομάδες (π.χ. Ερυθρός, Αλεξάνδρα, Λαϊκό) που φτιάχνονται τελευταία στα νοσοκομεία και σε άλλους τόπους δουλειάς, οι τοπικές του οργανώσεις, οι βουλευτές του, έχουν καθήκον να πρωτοστατήσουν στη μάχη για τη διάσωση του δημόσιου συστήματος υγείας. Να στηρίξουν ειλικρινά τις όποιες κινητοποιήσεις ξεσπούν και να πυροδοτήσουν με την παρέμβασή τους νέες. Να οργανώσουν πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης και συμπαράστασης (συλλαλητήρια, τοπικές πορείες, εξορμήσεις, ψηφίσματα αλληλεγγύης, συζητήσεις), διεκδικώντας λεφτά για την Υγεία και όχι για τις τράπεζες. Να πολιτικοποιήσουν και να ενοποιήσουν τα επιμέρους αιτήματα και να συνδέουν την ανατροπή της επίθεσης στην Υγεία με την ανατροπή της τρόικας εσωτερικού.

ΕΑ τεύχος 280  

Εργατικη Αριστερα τεύχος 280, 12 Δεκέμβρη 2012

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you