Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

6045 Φύλλο Νο 278

14 Νοέμβρη 2012 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

4, 8,9

13

12

11

Να στηρίξουμε και να συντονίσουμε τις εργατικές αντιστάσεις

Η Κύπρος μπροστά στο μνημόνιο

Επανεκλογή Ομπάμα: Άλλη μια ίδια τετραετία;

Πολυτεχνείο τότε και σήμερα

Μετά την ψήφιση του Μνημονίου 3 και του Προϋπολογισμού στη Βουλή

Να φέρουμε τα πάνω κάτω Στην τελική ευθεία για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη μπαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκατοντάδες συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα θα συζητήσουν το σχέδιο διακήρυξης, με την προσδοκία να τη σφραγίσουν με το ριζοσπαστισμό που αποτέλεσε το βασικό όπλο του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις κρίσιμες μάχες του κινήματος και αποτέλεσε τη βάση ακόμα και για τις εκλογικές επιτυχίες μας (σελ.6, 7).

Με μαζικούς αγώνες, πολιτικό πρόγραμμα, αριστερή ανατροπή Ένας πραγματικός αντιφασιστικός ξεσηκωμός βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες σε κάθε πόλη και γειτονιά όλης της χώρας. Δεκάδες συζητήσεις, διαδηλώσεις, βιντεοπροβολές, συναυλίες «απαιτούν» την απομόνωση των νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Επόμενος σταθμός αντιφασιστικής δράσης η κεντρική αντιφασιστική διαδήλωση, το Σάββατο 24 Νοέμβρη στην Αθήνα, που οργανώνεται από δεκάδες συλλογικότητες του κινήματος και της Αριστεράς (σελ. 15).

1ος σταθμός: Διαδηλώνουμε για το Πολυτεχνείο Η οριακή πλειοψηφία στη Βουλή υπέρ του Μνημονίου 3, δεν αποτελεί το τέλος των δοκιμασιών για τη κυβέρνηση Σαμαρά. Η επιχείρηση επιβολής των μέτρων πάνω στην κοινωνία τώρα αρχίζει. Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία δεν υπάρχει πλέον άλλος δρόμος από την ανατροπή των μέτρων μαζί με την ανατροπή της κυβέρνησης.

Ο στόχος αυτός είναι απολύτως εφικτός. Η τρικομματική είναι μια παραπαίουσα κυβέρνηση. Οι μαζικοί αγώνες μπορούν να την οδηγήσουν στην αποστράτευση. Τώρα είναι η ώρα για κλιμάκωση. Για απεργίες με διάρκεια, για διαδηλώσεις, για καταλήψεις. Το συλλαλητήριο για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποκτάει νέες, άμεσα πολιτικές διαστάσεις. Όπως και τότε μπορούμε

να ανατρέψουμε τη «χούντα» των μνημονίων, της λιτότητας, των δανειστών. Μαζί με τους αγώνες είναι απαραίτητη η διαμόρφωση ενός άμεσου πολιτικού προγράμματος. Που θα συνενώνει τα αιτήματα των αγώνων, θα απαντάει στα «επιχειρήματα» των μνημονιακών που ακούσαμε στη Βουλή, θα ανοίγει δρόμο για την πλειοψηφία των λαϊκών δυνάμεων. Ένα πρόγραμμα

που τις βασικές αρχές του έχουν ήδη περιγράψει οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Με αυτά τα όπλα μια αριστερή ανατροπή είναι αναγκαία και εφικτή. Η κυβέρνηση της Αριστεράς, σε άμεση σχέση με τους αγώνες και τις διαθέσεις του κόσμου, είναι η μόνη λύση μπροστά στο αδιέξοδο και στη σαπίλα της τρικομματικής και της τρόικας.


2

• πολιτική

óôá óýíôïìá... Πριν καν στεγνώσει το μελάνι στην υπογραφή του Μνημονίου 3 από την τρικομματική πλειοψηφία στη Βουλή, υπογραφή που μπήκε με τη στεντόρεια διαβεβαίωση ότι αυτά τα μέτρα θα είναι το τελευταίο «πακέτο» λιτότητας, ήρθαν τα μαντάτα από το Γιούρογκρουπ στις Βρυξέλλες. Έχουμε και λέμε: Η κυβέρνηση έχει ήδη συνομολογήσει το επόμενο «πακέτο» μέτρων ύψους 6,4 δισ. ευρώ, που θα πρέπει να επιβληθεί την άνοιξη του 2013 και θα αφορά(;) τη διετία 2015-16. Η κυβέρνηση έχει –κρυφά από τη Βουλή και τη δημόσια συζήτηση– ήδη συμφωνήσει ότι κάθε καθυστέρηση στους στόχους των ιδιωτικοποιήσεων θα καλύπτεται αυτόματα με ισόποσα μέτρα λιτότητας. Η κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει –εξίσου κρυφά– για το «ταμείο» εξυπηρέτησης του χρέους που θα ελέγχουν οι δανειστές. Κατά τα άλλα, ο Σαμαράς, λέει, θα επιχειρήσει «φυγή προς τα εμπρός», ανοίγοντας τη συζήτηση για την ανάπτυξη στη μετά το μνημόνιο εποχή… NNN Παρεμπιπτόντως, μετά τη διαγραφή Σολδάτου και την ανεξαρτητοποίηση του Μ. Ανδρουλάκη, τυπικά υπέρ της δεδηλωμένης στον Σαμαρά απομένουν 151 βουλευτές-μέλη της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Τη στιγμή που το κόμμα του Βενιζέλου είναι καζάνι που βράζει, ως εγγυητής της κυβερνητικής βιωσιμότητας αναδεικνύεται πλέον η ΔΗΜΑΡ. Άλα της, μεγαλεία, ο Φώτης… NNN Ακριβώς μπροστά σε αυτό το κυβερνητικό μέλλον, που δεν μπορεί να θεωρηθεί και ως αρκούντως σταθερό, ο Σαμαράς σκέφτεται, λέει, σαρωτικό ανασχηματισμό. Και, ίσως, μια νέα κομματική πρωτοβουλία που θα αναδιατάξει, λέμε τώρα, το πολιτικό σκηνικό. Υποψήφιοι προς μεταγραφή φέρονται οι Στουρνάρας, Γιαννίτσης, Φλωρίδης, Χρυσοχοΐδης και λοιπές πασοκικές δυνάμεις που χαρακτηρίζουν το ΠΑΣΟΚ ως «φούσκα της μεταπολίτευσης». Ωραία σχέδια. Μόνο που, προς το παρόν, η ΝΔ του Σαμαρά υποχρεώνεται να στηρίζεται όλο και περισσότερο στους Βορίδη και Γεωργιάδη. Είναι εφικτή μια «ευρωπαϊκή ανασύνθεση» με μέτωπο ενάντια στο «λαϊκισμό», όταν τα καλύτερα παιδιά του αρχηγού της ζωγραφίζονται από το δίδυμο των πρώην-ΛΑΟΣ ακροδεξιών; NNN Και, ξαφνικά, η Ντόρα Μπακογιάνη, ως νέα Βάσω Παπανδρέου, δήλωσε στο Ρόιτερς ότι η ψήφος της υπέρ του Μνημονίου 3 είναι η τελευταία της υπέρ της λιτότητας. Πληροφορίες που ισχυρίζονται ότι, λέγοντας αυτά τα βαριά λόγια εδάκρυσε, ελέγχονται ως ανακριβείς… NNN Κάποιοι, αριστεροί, θεωρούν αδύνατον να υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ κάποιες δεξιές δυνάμεις. Στη Βουλή, ο Π. Καμένος άφησε ορθάνοιχτο αυτό το ενδεχόμενο. Ενώ ο Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής δήλωσε ότι στο δίλημμα μεταξύ Ελλάδος ή ευρώ, θα επέλεγε αδίστακτα Ελλάδα. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα… NNN Παρεμπιπτόντως, η Χρυσή Αυγή, υιοθετώντας την πρόταση για Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους, πρότεινε ως πρόεδρο της αντίστοιχης Επιτροπής τον σερ Βασίλειο Μαρκεζίνη. Όσοι (π.χ. από το περιοδικό «Επίκαιρα») φλέρταραν με τον υιό του «πρωθυπουργού» της χούντας και όσοι συνέπλευσαν μαζί του σχετικά με τις ΑΟΖ και την «αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας» ας αρχίσουν να προσέχουν… NNN Λύσσαξαν οι κυβερνητικοί και τα φιλικά τους ΜΜΕ για τους «προνομιούχους» υπαλλήλους της Βουλής, για τους οποίους, λέει, δεν ισχύουν οι περικοπές των λοιπών υπαλλήλων του Δημοσίου. Την επομένη, η κυβέρνηση αποφάσισε την εξαίρεση από τις περικοπές όλων των υπαλλήλων της… ΕΥΠ. Δεν ακούσαμε καμιά ευαίσθητη ψυχή να διαμαρτύρεται για τα προνόμια των χαφιέδων… NNN Μέρες που είναι, θυμηθήκαμε και ένα σύνθημα του Νοέμβρη του ’73, που απευθυνόταν στον Γ. Παπαδόπουλο. «Πάρ’ τον πίθηκο κι εμπρός, δε σε θέλει ο λαός». Ο «πίθηκος» ήταν ο Μαρκεζίνης, ο πρεσβύτερος…

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Μνημόνιο 3: Αυτός ο ταξικός Αρμαγεδδώνας πρέπει να ανατραπεί κουρική σύνταξη με βασικό κριτήριο τη δημοσιονομική απόδοση 2,5 δισ. ευρώ. Κύριο πιάτο όμως είναι οι ευθείες μειώσεις των συντάξεων τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα από 5% έως και 20%! Από το 2014 κόβεται το ΕΚΑΣ στους συνταξιούχους κάτω των 65 ετών. Επίσης περικόπτεται το εφάπαξ σε ποσοστό που ξεκινά από το 20% και φτάνει στο 83% και μάλιστα με αναδρομική ισχύ από τον Αύγουστο του 2010.

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Ο 

εξανδραποδισμός είναι ίσως λίγος ως λέξη για να περιγράψει τον ταξικό Αρμαγεδδώνα που εμπεριέχεται στο νέο μνημόνιο και τον προϋπολογισμό. Μέσα σε ένα πρωτοφανές όργιο παραβιάσεων και αυτών ακόμη των προβλέψεων του αστικού συντάγματος κατεδαφίζονται κατακτήσεις πολλών δεκαετιών. Το εργατικό εισόδημα, τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα (ανάμεσά τους και το ίδιο το δικαίωμα στην εργασία), οι συντάξεις και οι λοιπές κοινωνικές παροχές, η δημόσια υγεία, η δημόσια παιδεία και ο δημόσιος πλούτος –και μαζί με αυτά η ίδια η προσωπικότητα της πλειονότητας των ανθρώπων-, θα είναι λέξεις που θα χάσουν το νόημά τους, αν τελικά εφαρμοστούν τα προβλεπόμενα. Στο δημόσιο τομέα, καταργούνται τα απολειφάδια των δώρων και μειώνονται ακόμη περισσότερο οι αποδοχές στα λεγόμενα ειδικά μισθολόγια από 7% έως 41%! Οι νέες περικοπές αφορούν γιατρούς του ΕΣΥ, πανεπιστημιακούς δασκάλους και μία σειρά άλλες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων. Ο επιμελητής Α’, π.χ. θα παίρνει μικτά περίπου 1.300 ευρώ, δηλ. καθαρά πολύ κάτω από τα 1.000 ευρώ, κι όμως αυτός ο άνθρωπος θα συνεχίσει να καλείται να σώσει ζωές εφημερεύοντας επί ατελείωτες ώρες. Ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός χάνει, καθαρά, σε ένα χρόνο 6.585 ευρώ πέφτοντας στα 8.200 ευρώ ετησίως! Ταυτόχρονα προβλέπονται απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων (2.000 το 2012 και 25.000 το 2013). Η τρικομματική κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως φερετζέ όρους όπως «διαθεσιμότητα», «υποχρεωτική αργία» στη γραμμή που είχε χαράξει το ΠΑΣΟΚ με τις διαβόητες εφεδρείες, προκειμένου να απαλύνει τις ενοχές ΔΗΜΑΡιτών υπουργών και βουλευτών για το γεγονός ότι οδηγούν με βεβαιότητα στην καταστροφή τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων Προκειμένου να διευκολυνθούν οι απολύσεις στις τράπεζες και τις ΔΕΚΟ (έτσι ώστε να γίνουν και πιο εύκολα οι ιδιωτικοποιήσεις τους), μειώνονται οι αποζημιώσεις απόλυσης και στο εξής το ύψος της αποζημίωσης παγώνει στους 12 μισθούς για υπηρεσία πάνω από 16 χρόνια.

Κατώτατος μισθός Οι πολιτικοί απατεώνες του νεοφιλελευθερισμού, ενώ λατρεύουν ως ανώτατη θεά την

ελευθερία της αγοράς, όταν ασχολούνται με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, τότε μας λένε ότι το κράτος πρέπει να επεμβαίνει δραστικά –φυσικά εναντίον των εργαζομένων, δηλ. του αδύναμου μέρους της συνδιαλλαγής. Από την 1η Απρίλη του 2013 ο κατώτερος μισθός θα καθορίζεται με απόφαση του υπουργού Εργασίας και όχι με συλλογικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη ΓΣΕΕ και τους καπιταλιστές. Ο υπουργός Εργασίας θα μπορεί έτσι να μειώνει τον κατώτατο μισθό, όποτε θέλει και όσο θέλει (τώρα στα 586 ευρώ για τους «τυχερούς» που είναι πάνω από 25 χρονών και στα 511 ευρώ για τους άτυχους που είναι ακόμη πολύ νέοι). Σε μια δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία -ακόμη και στα περιορισμένα πλαίσια του καπιταλισμού- εκείνο που έπρεπε να συμβαίνει σε συνθήκες ύφεσης και γεωμετρικής αύξησης της ανεργίας, είναι η επέμβαση του κράτους, αλλά προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση: το υπουργείο έπρεπε να ορίζει έναν αξιοπρεπή κατώτατο μισθό αρκετά υψηλό, ώστε μέσα στην κόλαση της ύφεσης να προστατεύει τους ανέργους και εργαζόμενους από εξευτελιστικά μεροκάματα που πιθανόν να ετοιμάζονταν να αποδεχτούν. Αυτή η παρεμβατική δράση του κράτους είναι στοιχειώδης, αλλά οι Βρούτσηδες «ξεχνώντας» τι έμαθαν ακόμη και στο ελληνικό πανεπιστήμιο όπου σπούδασαν, πρακτικά καταργούν τον κατώτατο εγγυημένο μισθό. Καταργούν μαζί το οικογενειακό επίδομα, τα επιδόματα ανθυγιεινής εργασίας και σπουδών, καθώς και τις αυξήσεις που προβλέπονταν ανά τριετία, μέχρι -λέει το μνημόνιο- να πέσει ανεργία κάτω από το 10%. Πρόκειται για προσβολή και της νοημοσύνης των ανθρώπων αφού πια ξέρουμε ότι με τις πολιτικές τους η ανεργία δεν θα πέσει ΠΟΤΕ κάτω από το 10% ακόμη κι αν έρθει η Χιονάτη, οι

επτά νάνοι και η πιο παραμυθώδης απ’ όλα, η ανάπτυξη. Ταυτόχρονα καταργούν το επίδομα γάμου και καταργούν επίσης τις υπόλοιπες πρόνοιες υπέρ των εργαζομένων, μέσω της μείωσης των ήδη κουτσουρεμένων αποζημιώσεων απόλυσης αλλά και του χρόνου προειδοποίησης από 6 σε 4 μήνες. Προφανώς είναι απορίας άξιον για τα Στουρνάρια, πώς κατάφεραν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις -περιλαμβανομένων τριών δικτατοριών- να πετύχουν επανειλημμένως οικονομική ανάπτυξη, ενώ επέμεναν στις «σοβιετικές αγκυλώσεις» τους διατηρώντας επί 92 χρόνια (και σε περιόδους ανάπτυξης και σε περιόδους ύφεσης) τον προστατευτικό για τους εργαζόμενους νόμο 2112 του 1920! Σε αυτά έρχονται να προστεθούν κι άλλα χριστουγεννιάτικα δωράκια στους μεγάλους καπιταλιστές: απελευθερώνεται το ωράριο των καταστημάτων που θα μπορούν να απασχολούν όπως θέλουν μέσα στη βδομάδα ένα εργαζόμενο, ο οποίος θα δικαιούται πλέον λιγότερο ημερήσιο χρόνο ανάπαυσης (11 ώρες –συνεπώς θα μπορούν να του ζητούν να δουλεύει επί 13 ώρες). Το πενθήμερο και το οκτάωρο δεν θα υπάρχουν πια και ο εργαζόμενος θα δουλεύει ανάλογα με τις ορέξεις του εργοδότη του. Επιπλέον δωράκι η μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών κατά 5% (δηλ. κατά 1,3 δισ. ετησίως, την ίδια στιγμή που καταρρέουν τα ταμεία).

Ασφαλιστικό Όμως το τρίδυμο του τρόμου, Σαμαράς-ΒενιζέλοςΚουβέλης έχουν επιφυλάξει τις περισσότερες περικοπές στους συνταξιούχους: 4,7 δισ. ευρώ θα χάσουν από τις συντάξεις τους οι απόμαχοι της εργασίας. Από 1/1/2013 καταργούνται για τους συνταξιούχους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα τα δώρα για την κύρια και για την επι-

Τέλος, κερασάκι στην αιμοσταγή τούρτα είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 έτη. Η αύξηση μάλιστα γίνεται χωρίς μεταβατικές διατάξεις και συμπαρασύρει και τα ενδιάμεσα όρια ηλικίας, ώστε για πολλούς συνταξιούχους η αύξηση να είναι πάνω από 2 χρόνια.

Φορολογικό Αλλά και στο φορολογικό το γήπεδο γέρνει ταξικά: Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2013, τα φυσικά πρόσωπα, δηλ. αυτοί που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες μειώσεις εισοδημάτων θα συνεχίζουν να πληρώνουν σχεδόν τα ίδια, ενώ οι επιχειρήσεις θα εξακολουθούν να πληρώνουν ελάχιστα, σχεδόν τα μισά από το 2011. Το 2013 ο λαός θα κληθεί να πληρώσει 4 δισ. ευρώ περισσότερα σε φόρους, καθώς, μεταξύ άλλων, πετσοκόβονται οι φοροαπαλλαγές των λαϊκών στρωμάτων (αφορολόγητο παιδιών, έκπτωση φόρου για ενοίκια, τόκους δανείων, φροντιστήρια κ.τ.λ.), αλλάζει η φορολογική κλίμακα ώστε να επιβαρυνθούν τα φτωχά και μεσαία στρώματα, μειώνονται οι επιστροφές φόρου στους αγρότες και εκτινάσσονται οι φόροι σε πετρέλαιο θέρμανσης (μέσω της εξίσωσης με το κίνησης), αγροτικό πετρέλαιο, υγραέριο κίνησης και τσιγάρα. Η ταξικότητα των σχεδιαζόμενων φορολογικών εσόδων φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά από την περίπτωση των εφοπλιστών, οι οποίοι σε συνυποσχετικό που υπέγραψαν με την κυβέρνηση (το οποίο περιλαμβάνεται στο πολυνομοσχέδιο) θα συνεισφέρουν οικειοθελώς 140 εκατ. ευρώ μέχρι το 2016. Πρόκειται για ποσό γελοίο αν σκεφτούμε ότι μόνο από την αύξηση (υπερτριπλασιασμό) του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο το ποσό που θα εισπραχθεί μέχρι το 2016 θα είναι 518 εκατ. ευρώ. Αλλά, ως γνωστόν, οι αγρότες είναι πλουσιότεροι από τους εφοπλιστές….


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

πολιτική •

3

Η λαϊκή οργή για το Μνημόνιο 3 καταδικάζει το Σαμαρά

Τελειώνει το λάδι στο καντήλι της τρικομματικής Μ 

ε μεγάλες απώλειες κατόρθωσε η κυβέρνηση Σαμαρά να περάσει τα μέτρα του Μνημονίου 3 στη βουλή. Τα 153 «ναι», που συγκέντρωσε, είναι στα όρια της επιβεβαίωσης της δεδηλωμένης προς την τρικομματική και κάτω από το όριο «βιωσιμότητας» (155157) που είχε –άτυπα– διαμηνύσει ότι επιθυμεί η τρόικα. Τα 167 «ναι» στον προϋπολογισμό (από τους 178 ψήφους που διέθετε στην αφετηρία η τρικομματική) δεν απαλύνουν την εικόνα: Οι θλιβερές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ έσπευσαν να ενισχύσουν την παραπαίουσα συγκυβέρνηση, αλλά κανείς πλέον δεν εκτιμά ότι μπορούν ουσιαστικά να το πετύχουν. Αυτή η πύρρειος «νίκη» της συγκυβέρνησης –που επιτεύχθηκε με μεγάλες απώλειες και χωρίς να διαθέτει πλέον ούτε ίχνος εφεδρειών– ερμηνεύεται από δύο κυρίως παράγοντες: Παρά τη συσκότιση της αλήθειας από τα ΜΜΕ, ο κόσμος κατανοεί ότι τα μέτρα του Μνημονίου 3 οδηγούν σε μια κοινωνική έρημο (βλ. σελ. 2). Ταυτόχρονα, η λαοθάλασσα των απεργών και διαδηλωτών στο Σύνταγμα στέλνει μήνυμα, προς κάθε κατεύθυνση, ότι το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα δεν έχει ηττηθεί, ότι η κυβέρνηση Σαμαρά έχει αντίπαλο και μάλιστα εξαιρετικά επικίνδυνο για το ντόπιο καθεστώς και τους διεθνείς συμμάχους του.

Πανικός Αυτή η εικόνα οριακής επιβίωσης του κυβερνητικού συνασπισμού του κεφαλαίου και των δανειστών, υπέστη μια συγκλονιστική δοκιμασία την επομένη κιόλας της υπερψήφισης των μέτρων. Η ΕΕ και η ΕΚΤ ανακοίνωσαν ότι, παρά την έγκριση του Μνημονίου 3, η διαβόητη «δόση» δανεισμού δεν είναι καθόλου διασφαλισμένη. Χαρακτηριστικό του πανικού που προκηρύχθηκε, είναι το άρθρο του διευθυντή της εφημερίδας «Το Βήμα», Αντ. Καρακούση, με τίτλο: «Πόσο ξεφτιλισμένοι μπορούν να είναι οι Ευρωπαίοι;». Το άρθρο κατέληγε σε μια πρόταση που αλλάζει όλες τις «σταθερές» της αστικής πολιτικής στα τελευταία χρόνια: «δεν υπάρχει παρά ένας δρόμος, αυτός της οικειοθελούς αποχώρησης και αυτόματης ανατίναξης της ευρωζώνης. Οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να παίζουν άλλο με τον ελληνικό λαό. Τελεία και παύλα…».

κοινωνικής σωτηρίας, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», που δείχνει ότι στην ηγεσία του ΣΥΝ υπάρχουν και δεύτερες σκέψεις για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί μια αιφνίδια επιδείνωση της κρίσης.

Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι πιασμένη στο δόκανο του βαθέματος της διεθνούς κρίσης του καπιταλισμού και της συνακόλουθης έκρηξης των διχογνωμιών και ανταγωνισμών στο εσωτερικό των μεγάλων δυνάμεων. Είναι από καιρό γνωστό ότι τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΕ εκτιμούν ότι το ελληνικό πρόγραμμα «δεν βγαίνει», ότι η δανειοδότηση θα πρέπει να επεκταθεί στο χρόνο και να διογκωθεί. Όμως αυτή η κοινή εκτίμηση παύει να είναι κοινή, όταν φτάνει στο ερώτημα ποιος μπορεί και ποιος προτίθεται να πληρώσει γι’ αυτό.

Διαψεύσεις Στην πρόσφατη σύνοδο του ΔΝΤ στο Τόκυο, το διαβόητο Ταμείο παραδέχθηκε ότι όλες οι προβλέψεις του για (έστω χλωμή) ανάκαμψη της διεθνούς οικονομίας από το 2013 ήταν λανθασμένες και ότι ταυτόχρονα όλες οι μετρήσεις για τις συνέπειες των πολιτικών «εσωτερικής υποτίμησης» ήταν επίσης απολύτως λανθασμένες. Το συμπέρασμα του Ταμείου ήταν ότι καμία από τις χώρες που είναι σε καθεστώς «βοήθειας» δεν θα μπορέσει τελικά να πληρώσει τα χρέη της. Η διαπίστωση είναι βόμβα στα θεμέλια της πολιτικής της ΕΕ – και ειδικά της Γερμανίας– που επιμένει στα σκληρά προγράμματα «σωτηρίας» (σωτηρίας, κυρίως, των μεγάλων τραπεζών του ευρωπαϊκού Βορρά), παρόλο που αυτά πλέον οδηγούν αποδεδειγμένα σε διόγκωση του δημόσιου χρέους των υπερχρεωμένων χωρών της Ένωσης. Το ΔΝΤ, η ΕΕ, οι μεγάλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπαίνουν σε μια συζήτηση επανακαθορισμού της πολιτικής τους, επανεξέτασης των προτεραιοτήτων τους μέσα στην κρίση. Με αυτά και μ’ ετούτα, παρά την ψήφιση του μνημονίου και του προϋπολογισμού, ο Γ.

Στουρνάρας γυρίζει από το Γιούρογκρουπ με άδεια χέρια ή με τα ψίχουλα μιας «πολιτικής δήλωσης» ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα χρηματοδοτήσουν τη «δόση», αλλά ίσως με… δόσεις, ίσως αργότερα και ίσως με νέους ακόμα σκληρότερους όρους. [π.χ. ειδικός λογαριασμός αποπληρωμής του χρέους υπό διεθνή έλεγχο] Το βασικό επιχείρημα των Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη (ότι τα μέτρα είναι σκληρά, αλλά αναγκαία για να αποφευχθεί η χρεοκοπία) κινδυνεύει να αντιστραφεί: έχουν ήδη εγκρίνει τα απαράδεκτα μέτρα και κινδυνεύουν να δουν τη βόμβα της χρεοκοπίας να σκάει στα χέρια τους… Σε αυτές τις συνθήκες, η συζήτηση στη βουλή ήταν μια πολιτική δοκιμασία για τις θέσεις των κομμάτων σχετικά με τις στρατηγικές πιθανότητες των εξελίξεων.

Δοκιμασία Η τοποθέτηση του Σαμαρά ήταν ψυχροπολεμική. Η επιμονή στα μέτρα και στις δεσμεύσεις απέναντι στους δανειστές συνδυάστηκε με την προειδοποίηση ότι το αστικό στρατόπεδο «δεν παίζει» και ότι θα δώσει με όλα τα όπλα τη μάχη κατά του «λαϊκισμού». Κάποιες από τις αδικίες των «οριζόντιων περικοπών», είπε, θα διορθωθούν αν και όταν η οικονομία ανακάμψει, όμως οι «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» (δηλ. η συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις και η υποβάθμιση της δημόσιας ασφάλισης και περίθαλψης) θα είναι μόνιμες! Επιτιθέμενος κατά του ΣΥΡΙΖΑ και αναπολώντας τον νικητή του εμφυλίου στρατηγό Παπάγο, υπογράμμισε ότι το καθεστώς δεν θα επιτρέψει σε καμιά περίπτωση να παραβιαστούν οι «κόκκινες γραμμές» της αστικής δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού…

Η συσπείρωση των υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ σε αυτή τη σκληρή δεξιά πολιτική είναι μια ακόμα προφανής προδοσία από τους Βενιζέλο και Κουβέλη. Όποιο κυβερνητικό πόστο κι αν αναλάβουν στα πλαίσια του επερχόμενου ανασχηματισμού, δεν θα κατορθώσουν να διασώσουν τα κόμματά τους από τη διαλυτική κρίση στην οποία τα οδηγεί η λαϊκή οργή. Οι αστέρες της κεντροαριστεράς μετατοπίζονται στην κεντροδεξιά και λειτουργούν ως νεροκουβαλητές στην προσπάθεια αναβίωσης της παλιάς σκληρής Δεξιάς, που στη βουλή εμφανίστηκε με εισηγητές, εκ μέρους της πλειοψηφίας, τους… Μ. Βορίδη και Αδ. Γεωργιάδη. Έχει σημασία η αναφορά στις φωνές που εκφράζουν εκδοχές του ελληνικού εθνικισμού. Τόσο ο Π. Καμένος όσο και η Χρυσή Αυγή άφησαν για πρώτη φορά στη βουλή τόσο ανοιχτό το ενδεχόμενο για «εθνική στροφή» του ελληνικού καπιταλισμού, με έξοδο από το ευρώ, αναζήτηση συμμαχιών στη Ρωσία και στην Κίνα και επιθετική αξιοποίηση των πετρελαίων στο Αιγαίο…

Αριστερά Η κεντρική τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ, δια του Αλ. Τσίπρα, έχει θετικές, αλλά και προβληματικές όψεις. Θετική ήταν η ρητή διαβεβαίωση του Αλ. Τσίπρα για τη «μονομερή ενέργεια» της κατάργησης των μνημονίων και όλων των συνοδευτικών νόμων λιτότητας, με μια ψηφοφορία στη νέα βουλή, μετά την ενδεχόμενη νίκη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Έκλεισε έτσι όλες τις «γκρίζες ζώνες» περί επαναδιαπραγμάτευσης, που είχαν δημιουργήσει παλαιότερες τοποθετήσεις κεντρικών στελεχών του ΣΥΝ. Προβληματική ήταν η υποβάθμιση του στόχου της κυβέρνησης της Αριστεράς, η αναφορά σε μια ομιχλώδη «κυβέρνηση

Αρνητική έκπληξη ήταν οι κεντρικές τοποθετήσεις του ΚΚΕ, δια της Αλέκας Παπαρρήγα. Μέσα σε αυτή την κόλαση επέλεξε να συγκρουστεί αποκλειστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, να τον κατηγορήσει ότι οδηγεί σε μια ανεύθυνη αποδέσμευση από την ΕΕ και ότι εκφράζει ένα κάποιο «λόμπι της δραχμής», δηλαδή το τμήμα του κεφαλαίου που έχει συμφέροντα από την αποχώρηση από το ευρώ. Απορρίπτοντας κάθε προοπτική για κυβέρνηση της Αριστεράς και συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ υποχρεώθηκε κατά τη συζήτηση για το μνημόνιο να ζητήσει από τους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να… σταματήσουν να τη χειροκροτούν. Και στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό υποχρεώθηκε να δεχθεί τις δηλητηριώδεις ευχαριστίες του Γ. Στουρνάρα και του Αντ. Σαμαρά… Αυτό το κλίμα σήψης και αδιεξόδου ελάχιστη σχέση έχει με τις ανάγκες του κόσμου, που βρισκόταν έξω από τη βουλή.

Ανατροπή Η ψήφιση του Μνημονίου 3 και του προϋπολογισμού αποτελεί την αρχή του τέλους της κυβέρνησης Σαμαρά. Η ήδη οριακά ασταθής κυβέρνηση είναι τώρα μπροστά στην υποχρέωση να επιβάλει τα άγρια αντικοινωνικά μέτρα πάνω στην ήδη αγριεμένη κοινωνία που έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο αντοχής. Ο χειμώνας, που έρχεται, είναι ίσως η κρισιμότερη περίοδος στην ελληνική κοινωνία μετά την πτώση της δικτατορίας. Και μια πρώτη μέτρηση των δυνάμεων θα γίνει στις εκδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την πάλη για την ανατροπή των μέτρων, για την ανατροπή των μνημονίων, για την ανατροπή των πολιτικών δυνάμεων που τα έφεραν και τα στηρίζουν. Μόνη εναλλακτική λύση είναι η διεκδίκηση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, στη βάση της δέσμευσης για ανατροπή των μνημονίων. Για ανατροπή των προγραμμάτων λιτότητας με όποιο μέσο καταστεί αναγκαίο.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Χιλιάδες διοικητικοί αορίστου χρόνου απολύονται από το Δημόσιο

Δε θα περάσει – Ξεσηκωμός παντού πλαισιώσει το ΔΣ του Συλλόγου προκειμένου να διευκολύνει το έργο του, σύγκλιση καταστατικής συνέλευσης προκειμένου να εξεταστεί η ένταξη στο Σύλλογο όλων των εργαζομένων του ΓΠΑ ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας και άλλα ζητήματα».

Της Κατερίνας Γιαννούλια

Η 

ΑΔΕΔΥ, οι ομοσπονδίες και τα πρωτοβάθμια σωματεία καλούνται να κάνουν τώρα όσα δεν έκαναν πριν την ψήφιση του νόμου-τέρας, που μόλις και μετά βίας πέρασε στη βουλή στις 7 Νοέμβρη. Οι εργαζόμενοι απαιτούν κανονικές και όχι συμβολικές κινητοποιήσεις και επιβάλλουν προωθημένες μορφές αγώνα, με διάρκεια. Αφού η τρικομματική, μνημονιακή, κυβέρνηση ψήφισε το μοναδικό άρθρο του νόμου 4046/2012, για να τον εφαρμόσει αναγκάζεται σε ακόμα μια εκτροπή: με εμηνευτικές εγκυκλίους επιχειρεί να απολύσει χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους (2.000 τον επόμενο ενάμισυ μήνα, 25.000 το 2013 και τελικά, με πλάγιες μεθόδους, 200.000 δημόσιους υπάλληλους μέχρι το 2015). Με ένα non paper, ο Μανιτάκης (υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης – ΥΔΜΗΔ), μια μέρα μετά την ψήφιση του Μνημόνιου 3, βάφτισε τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων (ΔΥ) «κινητικότητα-διαθεσιμότητα», έσπασε σε κομμάτια τους εργαζόμενους και επιτέθηκε, για αρχή, στους εργαζόμενους Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ), δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διοικητικής-λογιστικής-οικονομικήςγραμματειακής ειδικότητας. Με την παράγραφο 2 («επιλέχθηκαν ορισμένες μόνον θέσεις υπαλλήλων που δεν έχουν προσληφθεί με διαγωνισμό ή με διαδικασία επιλογής σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια υπό τον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής ή με άλλες ειδικές διαδικασίες επιλογής που περιβάλλονται με αυξημένες εγγυήσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας») προσπαθεί, μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού, να μας πείσει ότι οι υπόλοιποι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Αλλά ακόμα και οι διατυπώσεις τον προδίδουν. Η αοριστία και η ασάφεια βασιλεύουν. Εξαιρέσεις για όρια και ποσοστά των υπό απόλυση, σε σχέση με το σύνολο των εργαζομένων, τάχα για να προστατευτούν οι μικρές υπηρεσίες, κάνουν πάσα τους υπαλλήλους του δημοσίου στους γνωστούς κυβερνητικούς συνδικαλιστές, ώστε να τους διευκολύνουν να πείσουν τα μέλη τους ότι θα εξαιρεθούν με κάποιο... μαγικό τρόπο. Είναι γνωστό, όμως, ότι πριν την ψήφιση του νόμου είχαν ζητηθεί από τις διοικήσεις φορέων, υπουργείων και υπηρεσιών λίστες με ονόματα ΔΥ.

Αριστερά

Ο Μανιτάκης είπε ότι 1.200 ΔΥ είναι επίορκοι και θα απολυθούν. Βεβαίως, με τον όρο «επίορκοι» εννοεί ακόμα και τη σκέτη δίωξη εργαζομένων, χωρίς να υπάρχει τελεσίδικη απόφαση δικαστηρίου ή πειθαρχικού. Σε πάρα πολλές υπηρεσίες οι εμπλεκόμενοι πολίτες συνηθίζουν να κάνουν μηνύσεις στους εργαζόμενους για να εξασφαλίσουν περιουσιακά στοιχεία τους και άλλα που διεκδικούν, που δεν είναι πάντα νόμιμα (π.χ. στις αρχαιολογικές υπηρεσίες, πολεοδομίες).

Μας αφορά όλους Η πρώτη στόχευση στους αορίστου χρόνου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς «αντικειμενικά ελεγμένες» προσλήψεις, έγινε επίτηδες. Θα πάρουμε σειρά όλοι ανεξαιρέτως. Στην ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης πολύ εύστοχα τονίζει: «Σαφές πρέπει να καταστήσουμε ότι ο αγώνας αυτός πρέπει να δοθεί με την ίδια αγωνιστική διάθεση από όλους τους συναδέλφους είτε είναι ΙΔΑΧ είτε είναι μόνιμοι. Όλοι αντιμετωπίζουν τον ίδιο κίνδυνο της απόλυσης, ανεξάρτητα από το εάν φαίνεται σε πρώτη φάση να γίνεται αναφορά στους ΙΔΑΧ. Αυτό δεν είναι ένα λεκτικό σχήμα είναι η ίδια η πραγματικότητα. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ. Ο σχεδιασμός προβλέπει απολύσεις από όλους τους κλάδους, τις εργασιακές σχέσεις και τις κατηγορίες (ΠΕ,ΤΕ,ΔΕ,ΥΕ)».

Συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, επαναλαμβανόμενες 48ωρες, καταλήψεις άρχισαν στα πανεπιστήμια, σε φορείς του δημοσίου, υπουργεία, περιφέρειες και αλλού Ο διακηρυγμένος στόχος «μικρού και ευέλικτου» δημόσιου, που υμνείται από το... σύντροφο Κουβέλη και από τα κοράκια των αγορών, δείχνει σαφέστατα την επιλογή της απόλυτης διάλυσης του δημοσίου εκείνου που αφορά τις κοινωνικές ανάγκες των συναδέλφων του ιδιωτικού τομέα, των ανέργων κλπ. Το σύνθημα «Εμπρός λαέ μπορείς να τους νικήσεις - Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσεις» ταιριάζει εξαιρετικά στην περίπτωση των απολύσεων στο δημόσιο. Συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, επαναλαμβανόμενες 48ωρες, καταλήψεις άρχισαν στα πανεπιστήμια, σε φορείς του δημοσίου, υπουργεία, περιφέρειες και αλλού. Η πίεση στις συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι πλέον ασφυκτική.

Στις 14 Νοέμβρη οι εργαζόμενοι της Ευρώπης απεργούν και διαδηλώνουν. Ενάντια στην Ευρώπη της λιτότητας, της φτώχειας, των μνημονίων. Ενάντια στην Ευρώπη των τοκογλύφων καπιταλιστών διεκδικούμε ένα άλλο αύριο για τις ανάγκες των εργατών, των εκατομμυρίων ανέργων,

Αντίστάσεις Το παράδειγμα των 100 εργαζομένων του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ (φορέας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων), που τη Δευτέρα θέλησαν να μπουν στα κεντρικά κτίρια, ο υπουργός τους κλείδωσε έξω, ενώ τον... βοηθούσαν και τα ΜΑΤ, αλλά εργαζόμενοι μέσα από το υπουργείο με τους συνδικαλιστές των ομοσπονδιών άνοιξαν την κλειδωμένη πόρτα και έβαλαν μέσα τους συναδέλφους, προφανώς είναι γενικευμένο αυτή τη στιγμή. Οι συνάδελφοι του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ έκαναν άτυπη συνέλευση, με τη συμμετοχή και εργαζομένων του υπουργείου, και η συζήτηση αφορούσε το πότε ακριβώς, πού και πώς θα γίνει κατάληψη, έχοντας ήδη προκηρύξει 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες από την επομένη. Αντίστοιχες συζητήσεις γίνονται σε όλους τους εργασιακούς χώρους, αφού φαίνεται να είναι πια συνείδηση ότι, αν απολυθεί οποιοσδήποτε συνάδελφός μας, έρχεται αμέσως η σειρά μας. Η απόφαση της συνέλευσης του συλλόγου διοικητικού προσωπικού στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι ένας χρήσιμος μπούσουλας. Μεταξύ άλλων κατέληξαν στα εξής: «…κατάληψη της Διεύθυνσης Διοικητικού, του Πρωτοκόλλου και της Πρυτανείας στο Κεντρικό κτίριο της Διοίκησης, την Τρίτη 13 Νοεμβρίου και Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, δημιουργία επιτροπής αγώνα που θα

της νεολαίας. Και στην Ελλάδα, παρά τη μετατροπή της απεργίας σε τρίωρη στάση από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, χρειάζεται να πλυμμηρίσουμε τους δρόμους, συμμετέχωντας μαζικά στις συγκεντρώσεις, βροντοφωνάζοντας: «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός – Ελλάδα, Ευρώπη, Σοσιαλισμός».

Η Αριστερά, στα σωματεία και τις ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, αν δείξει την όποια καθυστέρηση και διστακτικότητα στο να κατανοήσει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων και δεν μπει μπροστά να οργανώσει, να προωθήσει, να καλύψει κεντρικά πολιτικά και τεχνικά την πάλη (με όποιες μορφές επιλέξουν οι εργαζόμενοι, που «τα βλέπουν όλα» ως μορφές πια), αν επιμείνει να κεντράρει στα «πλαίσια» (π.χ. το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ έχει βρει την «έξοδο από την ΕΕ» ως... επιφύλαξη για την πλήρη στήριξη των αγώνων), τότε θα αποδειχτεί άχρηστη για τον κόσμο της δουλειάς. Η αλληλεγγύη και η σαφής στήριξη από σωματεία, συλλογικότητες, επιτροπές-συνελεύσεις κατοίκων, τοπικούς και κλαδικούς ΣΥΡΙΖΑ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα χρειάζεται να αποτελέσουν πρώτο μέλημα. Έτσι θα δημιουργηθούν δεσμοί και δεσμεύσεις, στρατευμένη πάλη ενάντια στο σύστημα και τον κοινωνικό αυτοματισμό, που θα αποδειχτούν σωτήριες διευκολύνσεις στη συνέχεια του κινήματος σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Τώρα είναι η ώρα. Να η ευκαιρία για όλους μας! Η ΑΔΕΔΥ κήρυξε την... κλιμάκωση των αγώνων με μια 3ωρη στάση στις 13/11 και συμμετοχή στην πανευρωπαϊκή απεργία της 14/11, με ακόμα μια 3ωρη στάση εργασίας, μαζί με τη ΓΣΕΕ. Φαίνεται όμως ότι ξεπερνιέται κατά πολύ από τις αληθινές διαθέσεις των εργαζομένων και οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές αναγκάζονται να βγουν από τις... κρυψώνες τους και να καλέσουν συγκεντρώσεις, συνελεύσεις και ό,τι τόσον καιρό απέφευγαν με εντυπωσιακή επιμονή. Η απόφαση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ για απεργία μόνο στις υπηρεσίες που έχουν να στείλουν τις λίστες των προς απόλυση και το ΥΔΜΗΔ, είναι «τρύπια», δεν βοηθάει στη συσπείρωση του συνόλου των εργαζομένων και περιορίζει την αντίσταση στη διάλυση του δημοσίου, τόσο χρονικά, όσο και αριθμητικά. Η καθολική και με διάρκεια αντίσταση, η οργάνωση και περιφρούρηση του αγώνα, το πολιτικό και αναγκαίο αίτημα «να φύγει η κυβέρνηση τώρα, μαζί με τους νόμους και τα μνημόνιά της», αφορά όλους μας, σε όλους τους χώρους.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Εκλογές των εκπαιδευτικών για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια

Μεγάλη άνοδος της Αριστεράς Της Κατερίνας Αγγίσταλη, αιρετής στο ΠΥΣΔΕ Κιλκίς

Ο 

ι πλέον πολιτικές εκλογές με σημαντικά μηνύματα ήταν αυτές για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, καθώς ψήφισαν σε αυτές 139.880 εκπαιδευτικοί (67.025 και 72.855 αντίστοιχα).

Στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, αντίστοιχα, οι Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις, που στήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ, πήραν 12.146 ψήφους (20,09%) από 9.779 (15,27%), οι Παρεμβάσεις συγκέντρωσαν 7.959 ψήφους και 13,17% έναντι 6.914 ψήφων και 10,80% το 2010. Η ΔΑΚΕ πήρε 13.765 ψήφους (22,77%) έναντι 16.223 (25,34%), ενώ η ΠΑΣΚ συνέχισε την καθοδική πορεία της, χάνοντας περίπου τη μισή της δύναμη και 8.000 ψήφους – από 25,54% και 16.352 ψήφους το 2010 έπεσε στις 8.338 ψήφους (13,79%). Η ΕΣΑΚ (ΠΑΜΕ) έλαβε 7.501 ψήφους (12,41%) έναντι 8.401 (13,12%). Η πρωτοεμφανιζόμενη παράταξη της ΔΗΜΑΡ περιορίστηκε σε 1.930 ψήφους και 3,1%. Στο Κεντρικό Υπηρεσιακό Συμβούλιο στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (ΚΥΣΔΕ) οι Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις σημείωσαν μεγάλη άνοδο κατά 4,8 %. Να σημειώσουμε πως για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού εκλέγεται αιρετός στο ΚΥΣΔΕ από την Αριστερά, σε ένα όργανο στο οποίο πάντα επικρατούσαν οι εκπρόσωποι του δικομματισμού.

«Δημοψήφισμα» Τα αποτελέσματα των εκλογών για την ανάδειξη των αιρετών εκπροσώπων του κλάδου στα Υπηρεσιακά Συμβούλια, σε όλα τα επίπεδα, αναδεικνύουν ότι η μεγάλη πλειονότητα των καθηγητών-τριών καταψήφισε τις πολιτικές Κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ και αποδοκίμασε αυτούς που εφαρμόζουν ή στηρίζουν αυτές τις πολιτικές. Η μετα-

48ωρη απεργία Εκδήλωση Κοινή εκδήλωση για το πώς διαμορφώνεται το τοπίο στο χώρο των εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας μετά τα μνημόνια πραγματοποιούν ο Σύλλογος Δανειζόμενου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα με το Σύλλογο Εργαζομένων στην ΕθνοData. Η εκδήλωση, με ομιλητή τον καθηγητή εργασιακών σχέσεων του Πάντειου Πανεπιστημίου Γ. Κουζή, θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 20 Νοέμβρη, στις 18.00, στο δεύτερο όροφο του ΕΚΑ.

48ωρη απεργία

Αποτελέσματα Στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, η Συνεργασία (ψηφοδέλτια που στήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ) συγκέντρωσε 5.657 ψήφους και ποσοστό 9,27% από 4.872 (7,51%), τα ψηφοδέλτια που στήριξαν οι Παρεμβάσεις 9.659 ψήφους και ποσοστό 15,82% έναντι 7.686 ψήφων και ποσοστό 11,83% το 2010. Η ΔΑΚΕ συγκέντρωσε 14.684 ψήφους (24,06%) έναντι 18.543 (28,59%) το 2010, ενώ η ΠΑΣΚ σημείωσε θεαματική μείωση, χάνοντας περίπου 10.000 ψήφους – από το 33% και 21.414 ψήφους το 2010 έπεσε στις 12.806 ψήφους (20,98%). Η ΕΣΑΚ συγκέντρωσε 7.128 ψήφους (11,68%) έναντι 7810 (12,04%) το 2010.

νέα από τους εργατικούς χώρους

τροπή των εκλογών σε «δημοψήφισμα» καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής δεν εμποδίστηκε, παρά την πραξικοπηματική μετακίνηση των εκλογών, που ήταν προγραμματισμένες για τις 7 Νοεμβρίου και μετατέθηκε μια μέρα πριν από τη 48ωρη γενική απεργία μετά από απόφαση της κυβερνητικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που ψηφίστηκε όμως και από το ΠΑΜΕ. Την ώρα που στην εκπαίδευση προωθούν και άλλες συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, πολλαπλασιάζουν το πλεονάζον προσωπικό για να αποτελέσει «εύπλαστο υλικό» στις υποχρεωτικές μετακινήσεις ανά την επικράτεια απλώς με απόφαση υπουργού, με συνέπεια και τις υποχρεωτικές αυτοαπολύσεις των συναδέλφων που οι οικογενειακές τους υποχρεώσεις δεν θα τους επιτρέψουν να μετακινηθούν. Τη στιγμή που περικόπτουν κι άλλο το μισό μισθό, καταργούν τα δώρα, αυξάνουν το ωράριο, που ετοιμάζονται με την αξιολόγηση να πετάξουν εκπαιδευτικούς στο δρόμο, η εκλογική ενίσχυση της Αριστεράς και σε επίπεδο Υπηρεσιακών Συμβουλίων είναι το πρώτο βήμα για έναν κόσμο που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχίσει όπως παλιά.

Ξεσηκωμός Ο κόσμος της εκπαίδευσης περιμένει ένα κάλεσμα αγώνα και ανατροπής. Μια αποφασισμένη Αριστερά στους χώρους της παιδείας που θα δούλευε ενωτικά και θα ήταν αποφασισμένη να οργανώσει τη μάχη μέσα από τις διαδηλώσεις, τις Γενικές Συνελεύσεις και τους συλλόγους διδασκόντων με συλλογική δράση και διεκδίκηση ενάντια στην αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική και όχι μέσα από τη συνδιαχείριση σε αδιαφανή όργανα όπως είναι τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, θα μπορούσε να ξεσηκώσει τους εκπαιδευτικούς και με συμμαχίες από το χώρο της νεολαίας και των γονιών να μπει μπροστά, σπρώχνοντας τον κόσμο της εκπαίδευσης σε μια μαχητική πανεκπαιδευτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Το ζήτημα τελικά είναι η αποφασιστικότητα και ο υποκειμενισμός της.

Ξεκίνησαν οι πρώτες κλαδικές κινητοποιήσεις ενάντια στις απολύσεις στο δημόσιο. Η Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης προκήρυξε 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση με προοπτική να συνεχιστεί με κυλιόμενες 48ωρες από την Τρίτη 13 Νοέμβρη και με ταυτόχρονη κατάληψη των κτιρίων Διοίκησης ή των Διευθύνσεων Διοικητικού ανάλογα με τα χωροταξικά χαρακτηριστικά κάθε ιδρύματος. Η κατάληψη έχει ως σκοπό να μείνουν κλειστές οι συγκεκριμένες υπηρεσίες μέχρι την ανάκληση των απολύσεων και να αποτραπεί η αποστολή στοιχείων και καταστάσεων των υπό απόλυση εργαζομένων.

Όμιλος Λυμπέρη Οι ενώσεις των εργαζομένων στα ΜΜΕ κήρυξαν 48ωρη απεργία για τους εργαζόμενους στον όμιλο Λυμπέρη. Ο όμιλος, με μια απλή ηλεκτρονική επιστολή προς τους 200 περίπου εργαζόμενους, ανακοίνωσε την αναστολή της λειτουργίας του, χωρίς να

τους εξοφλεί τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις τους, ενώ τόσο οι μισθωτοί όσο και οι εργαζόμενοι με «μπλοκάκια» είναι απλήρωτοι εδώ και 4 μήνες. Μάλιστα οι ιδιοκτήτες του ομίλου, παρανομώντας, μεταβίβασαν τίτλους και εργασίες του ομίλου σε άλλες εταιρείες και ιδιώτες, παρά τα ασφαλιστικά μέτρα που έχουν καταθέσει οι εργαζόμενοι στα δικαστήρια και την προσωρινή διαταγή που έχουν κερδίσει για μη μεταβολή των περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης. Στα πλαίσια της 48ωρης απεργίας που ξεκίνησε τη Δευτέρα 12 Νοέμβρη, θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις εγκαταστάσεις του ομίλου στο Κορωπί.

Εργαζόμενοι στο Μετρό Του Θωμά Μιχαλόπουλου, Αναπλ. Γραμματέα Σωματείου Εργαζομένων Κατασκευαστικού Τομέα Μετρό

Στις 1/11 το σωματείο μας απεργούσε για τη μη πληρωμή δεδουλευμένων και το αβέβαιο μέλλον του Μετρό. Η πορεία μας πέρασε απ’ τη ΓΣ των εργολαβικών του ΑΠΘ στην αίθουσα τελετών του πανεπιστημίου, σαν ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα τους. Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις μελών μας για την επιτυχία της κίνησης, επικράτησαν τα χαμόγελα, ο ενθουσιασμός και η αισιοδοξία κι απ’ τις δύο πλευρές. Την επομένη, στην κοινή μας πορεία στο κέντρο, με κοινό αίτημα το τέλος της κοροϊδίας των εργολάβων, φάνηκε ότι μόνο με κοινή δράση θα έχουμε δυναμικά και μαζικά αποτελέσματα. Γι’ αυτό ήδη συμφωνήσαμε να συμμετέχουμε με στάση εργασίας στην επόμενη διαδήλωση του άλλου σωματείου του Μετρό, των αρχαιολογι-

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

κών. Από τη βάση πρέπει να ξεκινάνε όλες οι αντιστάσεις μας.

ΕΤΑΠ-ΜΜΕ Σε άμεσο κίνδυνο μη καταβολής των συντάξεων βρίσκεται το Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού ΜΜΕ (ΕΤΑΠ-ΜΜΕ). Το ταμείο βρίσκεται σε οριακή κατάσταση μετά το κούρεμα ομολόγων τον Απρίλη και την κλοπή των αποθεματικών του. Παρά την πρόσφατη ήττα της κυβέρνησης στη βουλή και τη μη ένταξη του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ στον ΕΟΠΥΥ, η μνημονιακή πολιτική βάζει σε κίνδυνο τη δυνατότητα παροχών του ταμείου στους ασφαλισμένους του. Έτσι, την Πέμπτη 15 Νοέμβρη, η Ομοσπονδία Τύπου-Χάρτου, ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων Εφημεριδοπωλών και Υπαλλήλων Πρακτορείων Αθήνας-Πειραιά, η Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων και η Ένωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών, καλούν σε συγκέντρωση στα παλιά γραφεία του ταμείου και πορεία στο υπουργείο Εργασίας.

ΜΕΒΓΑΛ Σε απεργιακές κινητοποιήσεις βρίσκονται τις τελευταίες μέρες οι εργαζόμενοι της γαλακτοβιομηχανίας ΜΕΒΓΑΛ στην Αθήνα. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους για τους μήνες Σεπτέμβρη και Οκτώβρη. Παρά το γεγονός ότι η απεργία προκηρύχθηκε και για τα τρία εργοστάσια της εταιρείας, οι εργαζόμενοι σε Θεσσαλονίκη και Μουδανιά δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Σύμφωνα με την απόφαση των εργαζομένων και της Ομοσπονδίας Γάλακτος, Τροφίμων και ποτών, οι κινητοποιήσεις θα λήξουν μόλις η εταιρεία δεχθεί την πρόταση διακανονισμού που της έχουν καταθέσει.

Ανεργία Σοκ: 6 στους 10 νέους είναι χωρίς δουλειά Λίγο πριν τελειώσει το πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη, η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοίνωσε τα επίσημα ποσοστά ανεργίας ως τον Αύγουστο του 2012. Τα στοιχεία δεν είναι απλά σοκαριστικά. Αποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο ότι η μόνη σίγουρη εξέλιξη της εφαρμογής τον μνημονίων είναι η απώλεια εργασίας και η εξαθλίωση. Το σχέδιο των καπιταλιστών, που είχε αναγγείλει ο ΓΑΠ (να δουλεύει τουλάχιστον ένας σε κάθε οικογένεια), εξελίσσεται με τέτοιους ρυθμούς, ώστε σε λίγο θα είναι ζητούμενο ακόμη και αυτό. Με το κλείσιμο δεκάδων εργοστασίων, αλλά και μικροκαταστημάτων όπου ειδικά στην επαρχία δούλευαν σε πολλές περιπτώσεις ολόκληρες οικογένειες, ήδη υπάρχουν χιλιάδες από αυτές που

σμένο μήνα, τον Ιούλη του 2012. Αν συνυπολογίσουμε την ανασφάλιστη εργασία, ο αριθμός των ανέργων ξεπερνάει κατά πολύ το 1,5 εκατομμύριο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει στις ηλικίες από 18 ως 24 ετών, όπου η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 58% από 45% τον Αύγουστο του 2011.

δεν έχουν πια κανένα μέλος να εργάζεται. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι άνεργοι έφτασαν στο 1.267.595 τον Αύγουστο. Αυξήθηκαν δηλαδή κατά 351.666 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο του 2011 και κατά 23.442 σε σχέση με τον περα-

Με τις επερχόμενες απολύσεις στο δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα όπου οι απολύσεις γίνονται ευκολότερα, όπως προβλέπεται στο Μνημόνιο 3, κυριολεκτικά πια θα έχουμε άμεσο κίνδυνο εξόντωσης πληθυσμού από την πείνα και την ανέχεια. Μοναδική λύση είναι να απαντήσουμε μαζικά με αγώνες διαρκείας, εντάσσοντας στα συνδικάτα τους άνεργους και απολυμένους και διεκδικώντας άμεσα μέτρα για την επιβίωσή τους.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

ΚΚΕ: Θεωρητικά προσχήματα την ώρα που η μάχη επείγει Της Μαρίας Μπόλαρη, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Α΄Αθήνας

τα συγκρότησης κυβέρνησης της Αριστεράς.

ηγεσία του ΚΚΕ, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την άρνησή της για συμπαράταξη της Αριστεράς, εδώ και καιρό επιστρατεύει κάθε λογής επιχειρήματα. Το «σχήμα»-ανάλυση, που παρέθεσε στη βουλή τις προηγούμενες μέρες, ξεπερνά κάθε όριο. Οι αντιφάσεις και η αντιστροφή της πραγματικότητας είναι εμφανείς.

Όμως το σοβαρότερο λάθος και εξαιρετικά επικίνδυνο στην ανάλυση του ΚΚΕ είναι η εντυπωσιακή υποτίμηση του κινήματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η υποτίμηση της δυνατότητας να επηρεάσει τις εξελίξεις, να ανοίξει το δρόμο για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Η 

Οικονομία Ο ΣΥΡΙΖΑ από «ευρωλάγνος» έγινε τώρα «δραχμολάγνος». Το εργατικό κίνημα όλα αυτά τα χρόνια, που παλεύει για την ανατροπή των μνημονίων, δεν σηκώνει τη δική του «σημαία», αλλά ενισχύει πτέρυγες του κεφαλαίου. Και ενώ όντως υπάρχουν μερίδες του κεφαλαίου –σωστά τους ονομάτισε η γ.γ. Αλ. Παπαρήγα, μεγαλοξενοδόχοι, εξαγωγείς, τσιμεντάδες– που σκέπτονται τα οφέλη μιας υποτίμησης, προς το παρόν συντάσσονται με την κεντρική επιλογή της αστικής τάξης για παραμονή στην ευρωζώνη. Η Αλέκα Παπαρήγα όμως λησμόνησε ότι η ντόπια και διεθνής κυρίαρχη τάξη έδωσαν τα ρέστα τους για να μην ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, για να μην προκύψει η δυνατότη-

Η 

Είναι γεγονός ότι η αστική τάξη της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας διαπραγματεύονται τα δικά τους συμφέροντα μέσα στην ΕΕ. Όμως αυτό είναι τελείως διαφορετικό απ’ αυτό που εκστόμισε η Αλ. Παπαρήγα ότι τα εκεί αριστερά κόμματα και κινήματα διαδηλώνουν, απεργούν, συγκρούονται κάτω από την επίδραση της αστικής τους τάξης.

Αδράνεια Η επίθεση στο πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε από τη σκοπιά μιας πιο προωθημένης για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης πρότασης, αλλά από τη σκοπιά του «τίποτα δεν μπορεί να γίνει». Και μάλιστα με επιχειρήματα συντηρητικά που καμιά σχέση δεν έχουν με το μαρξισμό και το λενινισμό που επικαλείται το ΚΚΕ.

Ούτε καταλάβαμε πώς θα «αξιοποιηθεί» η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας, όταν θα υπάρξει η λαϊκή εξουσία, συμφωνώντας βέβαια ότι πρέπει να σταματήσει κάθε σχέση με το Ισραήλ.

Κυβέρνηση Αριστεράς Στο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχουμε επίγνωση, να προετοιμαζόμαστε και να προετοιμάζουμε την εργατική τάξη και τα φτωχά στρώματα για τον πόλεμο που θα δεχθούν. Να δουλέψουμε για την οργάνωση και την ενεργοποίησή τους, γιατί χωρίς αυτά δεν θα αντέξει η κυβέρνηση της Αριστεράς. «Εάν φορολογήσετε το κεφάλαιο 45%, θα πάρουν τις επιχειρήσεις και θα φύγουν έξω. Πώς θα κάνετε συσσώρευση, πού θα βρείτε τα λεφτά για μισθούς και συντάξεις για χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ; Τι θα κάνετε με τις τράπεζες;». Ενδιαφέρουσες ερωτήσεις που αφορούν κρίσιμα διλήμματα για την Αριστερά. Όμως, η Αλ. Παπαρήγα ηθελημένα δεν είπε τι θα κάνει το ΚΚΕ, όταν βρεθούμε στην κατάσταση, όπου μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα επιχειρεί να ανατρέψει τις συνέπειες των μνημονίων, να επιβάλλει μέτρα υπέρ των φτωχών στρωμά-

των, να φορολογήσει τον πλούτο, να σταματήσει την αιμορραγία από τους ξένους και ντόπιους τοκογλύφους. Ούτε μπήκε στον κόπο να εξηγήσει πώς θα επιβληθεί η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αν το κίνημα και η Αριστερά δεν περάσουν τη δοκιμασία των ταξικών και πολιτικών μαχών που προηγούνται. Εδώ να σημειώσουμε ότι εντύπωση μας έκανε η αναφορά στο δίλημμα: «μονοπώλια ή παραγωγικός λαϊκός συνεταιρισμός». Τι σημαίνει ο δεύτερος πόλος ενάντια στα μονοπώλια και σε τι διαφέρει από το σοσιαλισμό;

Το ΚΚΕ μιλώντας αφηρημένα για στρατηγικές επιλογές, σηκώνει λευκή σημαία απέναντι στις υπαρκτές επιλογές και τις επιθέσεις της κυρίαρχης τάξης. Στιγμές σαν αυτές της 7ης Νοέμβρη στο Σύνταγμα, όταν μέσα σε τόνους χημικών ο κόσμος του ΠΑΜΕ ενώθηκε με τους άλλους διαδηλωτές, θα έπρεπε να ήταν καθημερινή εικόνα στους εργασιακούς χώρους και τις γειτονιές. Αντίθετα στα όσα ισχυρίζεται η ηγεσία του ΚΚΕ και η αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη», η δυνατότητα για μια γενικευμένη εργατική και λαϊκή αντεπίθεση υπάρχει.

Για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία ενημερώνει για τις αποφάσεις σχετικά με τα οργανωτικά ζητήματα της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης. Η ΠΣ θα γίνει στην Αθήνα (κατά πάσα πιθανότητα στο ΣΕΦ) από την Παρασκευή 30/11 έως την Κυριακή 2/12. Το μέτρο αντιπροσώπευσης για κάθε οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ ορί-

ζεται σε 1/10, επί των εγγεγραμμένων μελών, αφήνοντας όμως ανοιχτή τη διαδικασία εγγραφής μελών μέχρι και τη λήξη της ψηφοφορίας. Η ψηφοφορία που οργανώνεται από την (εκλεγμένη από τη Συνέλευση) εφορευτική επιτροπή κάθε Οργάνωσης (τοπικής ή κλαδικής-εργασιακής) θα γίνει μόνο σε 1 μέρα,

με επιλογή (είτε το Σάββατο 24/11, είτε την Κυριακή 25/11), με εξαίρεση τους εργασιακούς ΣΥΡΙΖΑ που μπορούν να επιλέξουν να την κάνουν τη Δευτέρα 26/11. Οι σταυροί προτίμησης θα είναι ίσοι με το 30% των εκλεγμένων αντιπροσώπων, ενώ υπάρχει και ποσόστωση γυναικών (35% των συνέδρων).

Συνελεύσεις Τοπικών Επιτροπών ΣΥΡΙΖΑ Τετάρτη 14/11

Χαϊδάρι: ΝΕΛΕ Χαϊδαρίου, στις 19.00, με ομιλητή τον Μ. Σπαθή.

Πέμπτη 15/11

Εξάρχεια: στις 19.00, με ομιλητές την Μ. Μπόλαρη και τον Δ. Ψυχάκο.

Κυριακή 18/11

Παιανία: Δημαρχείο, στις 16.00, με ομιλήτρια τη Μ. Μπόλαρη. Ζωγράφου: Παλιό Δημαρχείο, στις 18.00, με ομιλητή τον Θ. Κούρκουλα. Καλαμαριά: Θεατράκι Χιλής, στις 11.00, με ομιλήτρια τη Ζ. Κωνσταντοπούλου

Λειβαδιά: με ομιλητές τους Μ. Μπαλαούρα και Π. Ρήγα.

Τετάρτη 21/11

Δευτέρα 19/11

Γ’ Διαμέρισμα Περιστερίου: στις 18.00, με ομιλήτρια τη Χ. Καφαντάρη.

Λαμία: με ομιλητές τους Β. Κυριακάκη και Α. Νταβανέλλο. Αιγάλεω: Πνευματικό Κέντρο Γιάννης Ρίτσος, στις 19.00, με ομιλητές τους Α. Μπαλτά και Σ. Μάρταλη. Νίκαια: στις 19.00, με ομιλητές τους Π. Καλκανδή και Γ. Αλμπάνη.

5ο Διαμέρισμα Θεσσαλονίκης: στις 19.00.

Σαλαμίνα: με ομιλητή τον Μ. Βεργίτση.

Πέμπτη 22/11

Κορυδαλλός: στις Πλειάδες, στις 19.30, με ομιλητές τους Α. Μπαλτά και Γ. Σαπουνά.

Τρίτη 20/11

Βριλήσσια: Πνευματικό Κέντρο, στις 19.30, με ομιλητές τους Γ. Σταθάκη και Γρ. Δεμέστιχα.

Εκπαιδευτικοί Νότιας Αθήνας: Πνευματικό Κέντρο Δ. Αλίμου, στις 19.00, με ομιλητή τον Μ. Μπασιούκα.

Προφανώς είναι ζητούμενο να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός μελών του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο θεωρούμε ότι το να ψηφίζουν αντιπροσώπους τους μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που εγγράφονται την τελευταία στιγμή και δεν έχουν παρουσία σε δράσεις ή συνελεύσεις, αλλοιώνει τη σύνθεση των αντιπροσώπων ως ένα σώμα που θα κληθεί να πάρει ουσιαστι-

κές πολιτικές αποφάσεις στην κατεύθυνση ενός ΣΥΡΙΖΑ ριζοσπαστικού, ενεργού και δραστήριου, ενός ΣΥΡΙΖΑ της ανατροπής. Με αυτή την έννοια, η απόφαση της συνέλευσης Βούλας-ΒάρηςΒουλιαγμένης (βλ. προηγούμενο φύλλο της ΕΑ) ανταποκρίνεται καλύτερα στις συνθήκες και θα άξιζε να υπάρξουν και άλλες τέτοιες αποφάσεις.

Ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου Του Πέτρου Γιαννούλη

Τ 

ην περασμένη Κυριακή (11/11) περίπου 40 σύντροφοι και συντρόφισσες, μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου, πραγματοποιήσαμε την ιδρυτική συνέλευση της Τ.Ο. στη Λεμεσό. Στη συνέλευση έγινε μια εξαιρετική συζήτηση ενόψει της συνδιάσκεψης, όπου εκδηλώθηκε με τον πλέον ξεκάθαρό τρόπο η θέληση όλων μας να αντιπαλέψουμε τα μνημόνια, την εξαθλίωση και το φασισμό, ενώ εκφράστηκε από πάρα πολλούς και η έντονη επιθυμία να βαθύνει ο ΣΥΡΙΖΑ τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του. Παράλληλα, εκφράστηκε η ανάγκη να οργανωθούν μια σειρά από συζητήσεις για κομβικά

ζητήματα, όπως το κυπριακό και η πάλη ενάντια στο φασισμό σε Ελλάδα και Κύπρο, προκειμένου να εμπλουτίσουμε τη σκέψη και τη δράση μας και να συμβάλουμε θετικά στη διαμόρφωση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Η συνέλευσή μας έγινε τέσσερις μέρες μετά τη διαδήλωση που οργανώσαμε στην ελληνική πρεσβεία της Λευκωσίας (7/11) ως πράξη αλληλεγγύης στον αγώνα του λαού μας για το τσάκισμα των μνημονίων και την ανατροπή των υπερασπιστών τους. Η συγκέντρωσή μας ήταν και ένα κάλεσμα στον κυπριακό λαό να ενώσει τη φωνή του με τους λαούς της Ευρώπης και να οργανώσει τις αντιστάσεις του ενάντια στο επερχόμενο κυπριακό μνημόνιο.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

7

Σχετικά με την Προγραμματική Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ Του Αντώνη Νταβανέλλου

κερδών των επιχειρήσεων με συντελεστή 45%.

υκλοφόρησε, μετά από μακρά επεξεργασία μεταξύ των «παραδοσιακών» συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των νέων «συμμάχων» του εγχειρήματος, το Σχέδιο Διακήρυξης με τον τίτλο: «Τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Ποιοι είμαστε, τι επιδιώκουμε, τι προτείνουμε, τι ζητάμε».

Το τρίτο σκέλος της απάντησης είναι η κρατικοποίηση των τραπεζών και των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ (με δημόσιο, δημοκρατικό, εργατικό έλεγχο). Πρόκειται για τη διασφάλιση των τεράστιων πόρων που σήμερα διατίθενται για την ενίσχυση των τραπεζών, αλλά επίσης για τη διασφάλιση του βασικού «εργαλείου» μιας κυβέρνησης της Αριστεράς που θα πρέπει να ελέγξει την οικονομία και να καταστείλει μορφές εξέγερσης ή δραπέτευσης κεφαλαίων.

Κ 

Το κείμενο αποτελεί ακριβώς αυτό που λέει. Είναι ένα «σχέδιο», είναι ένα κείμενο εργασίας και η Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ θα διαμορφωθεί μετά τις συζητήσεις στις συνελεύσεις των μελών του, μετά τη διεργασία της πρώτης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ με εκλεγμένους αντιπροσώπους, ενώ θα εγκριθεί, τελικά, στο μελλοντικό ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά αυτή τη «μεταβατικότητα», η σημασία του κειμένου είναι προφανής. Η ΔΕΑ καλεί τα μέλη και τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ να μετάσχουν με τον πιο δραστήριο τρόπο στη συζήτηση αυτή, να σφραγίσουν τη Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ με το ριζοσπαστισμό που αποτέλεσε το βασικό όπλο του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις κρίσιμες μάχες του κινήματος και αποτέλεσε τη βάση ακόμα και για τις εκλογικές επιτυχίες μας.

Σοσιαλισμός Στην κατεύθυνση αυτή η ΔΕΑ έχει να υπογραμμίσει τα εξής: 1. Σωστά το σχέδιο ορίζει ως στρατηγική επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ τη σοσιαλιστική ανατροπή. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα αποτελεί ένα μέτωπο ριζοσπαστικών δυνάμεων με βάση την πολιτική και όχι την ιδεολογική ενότητα. Όμως, ταυτόχρονα, αποτελεί ένα μέτωπο της Αριστεράς και, κατά συνέπεια, η αντικαπιταλιστική πολιτική, η διεκδίκηση του σοσιαλισμού, αποτελεί αναντικατάστατο-ιδρυτικό χαρακτηριστικό του. Στις διαδικασίες μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα, που προβλέπεται ότι θα έχουν μεγάλη μαζικότητα, η συζήτηση για το σοσιαλισμό έχει και μια «εκπαιδευτική» αξία, πολύτιμη στις εποχές της αποϊδεολογικοποίησης και προσπάθειας του συστήματος να πείσει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Κατά τη γνώμη μας το κείμενο διαπνέεται από μια «εξελικτική» αντίληψη για την πορεία προς το σοσιαλισμό, που υποβαθμίζει την αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, της εργατικής επανάστασης ως «τομής» για την απελευθέρωση της κοινωνίας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Πρόκειται για μια επιβίωση της «μπερνσταϊνικής» παράδοσης, όπως αυτή αναθερμάνθηκε από το ρεύμα του ευρωκομουνισμού στις δεκαετίες 1970-1980. Το ζήτημα αυτό έχει σημασία σε μια χώρα και σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι πιθανή εξέλιξη: η μία άποψη κατανοεί την κυβέρνηση της Αριστεράς ως «τελικό» σταθμό, ενώ η άλλη ως «ενδιάμεσο» σταθμό για την κλιμάκωση της ταξικής πάλης προς τη διεκδίκηση της πραγματικής εξουσίας –και όχι μόνο της κυβερνητικής εξουσίας– από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Υποχωρήσεις 2. Το κείμενο, ορθά, αναζητά τους τρόπους να κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας τη Σκύλλα του καιροσκοπισμού και τη Χάρυβδη του τυχοδιωκτισμού, απορρίπτοντας τις δεξιές πιέσεις προσαρμογής, αλλά και τις, τάχα, αριστερές πιέσεις προς τον ανέξοδο βερμπαλισμό. Παρ’ όλα αυτά κάνει κάποιες αναιτιολόγητες (όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και πολιτικά) υποχωρήσεις: α) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα λόγο να δεσμευτεί ότι «η δημιουργική επιχειρηματικότητα, που λειτουργεί για το δημόσιο όφελος και υπό σταθερούς και δίκαιους κανόνες, δεν θα πληγεί, αλλά θα βοηθηθεί». β) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα λόγο να υποβαθμίσει την αντιρατσιστική πολιτική του στο αίτημα για κατάργηση του Δουβλίνο 2 και να απαλείψει τα αιτήματα για τη νομιμοποίηση και τη διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων για όλους τους μετανάστες που επιθυμούν να ζήσουν και να εργάζονται στη χώρα. γ) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα λόγο να υιοθετήσει το στόχο μιας «κοινωνικά δίκαιης δημοσιονομικής εξισορρόπησης», που περιορίζει εκ προοιμίου τις δυνατότητες μιας κυβέρνησης της Αριστεράς να επιδείξει ταξική μονομέρεια προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών. δ) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα λόγο να κατανοεί την ανάγκη του αντιφασιστικού μετώπου ως πλατιού, δημοκρατικού μετώπου. Σή-

μερα έχουμε πολλές εμπειρίες για την ενίσχυση της Χρυσής Αυγής από μεγάλο τμήμα του «δημοκρατικού» αστικού κράτους, εμπειρίες κάλυψης της νεοναζιστικής εγκληματικότητας από σημαντικό τμήμα των «δημοκρατικών» ΜΜΕ, ακόμα και από τμήμα της αντίστοιχης διανόησης. Η αντιφασιστική δράση οφείλει να ξεκινά ως μέτωπο της Αριστεράς, ως μέτωπο των δυνάμεων αντίστασης στη μνημονιακή βαρβαρότητα, για να φτάσει να διεκδικήσει τον (απολύτως εφικτό) στόχο της απόλυτης απομόνωσης της Χρυσής Αυγής από την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας. 3. Το κρίσιμο σημείο της Διακήρυξης είναι το πολιτικό πρόγραμμα, οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ενόψει της διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας. Κατά τη γνώμη μας οι απαντήσεις σε αυτό το κεντρικό ζήτημα οφείλουν να κινούνται στην αντίληψη και στην παράδοση του Μεταβατικού Προγράμματος: που σημαίνει τη δέσμευση σε στόχους που διαθέτουν την άμεση συναίνεση ενός σημαντικού τμήματος των εργαζομένων και που μπορούν να υποστηριχθούν με άμεση κινητοποίηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Κάποια ζητήματα αυτού του προγράμματος έχουν διευκρινιστεί. Ο σ. Αλ Τσίπρας υπογράμμισε στη βουλή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται στην άμεση και ρητή κατάργηση των μνημονίων και όλων των συνοδευτικών νόμων λιτότητας με «μονομερή πράξη» της κυβέρνησης της Αριστεράς, κλείνοντας έτσι τις συγχύσεις περί «επαναδιαπραγμάτευσης», που δημιουργούν οι τοποθετήσεις κεντρικών κοινοβουλευτικών στελεχών.

Κυβέρνηση της Αριστεράς Το Σχέδιο Διακήρυξης υπερασπίζει το στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς, διεκδικώντας την ενότητα της Αριστεράς. Απορρίπτει έτσι τις προτάσεις για «αντιμνημονιακή κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά» ή για «προοδευτική κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά»

και περισσότερο για «κυβέρνηση κοινωνικής (ή εθνικής) σωτηρίας, με κορμό την Αριστερά»… Πρόκειται για επιλογή που απορρίπτει τις ιδέες για συγκυβέρνηση με (πλατύτερο ή στενότερο) φάσμα των αστικών δυνάμεων. Η επιλογή αυτή είναι σωστή και πρέπει να υποστηριχθεί μέχρι τέλους. Όμως θα χρειαστεί μεγαλύτερη σαφήνεια και προτεραιότητες στη διατύπωση των «μεταβατικών» στόχων του ΣΥΡΙΖΑ: α) Η υπόσχεση για ανατροπή της λιτότητας οφείλει να είναι πιο συγκεκριμένη και αναβαθμισμένη. Η ενίσχυση των μισθών και των συντάξεων, η επανασταθεροποίηση των εργασιακών σχέσεων, η εγγύηση της βιωσιμότητας (και της βελτίωσης) των δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων, πρέπει να αποτελούν πρωταρχικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, δεσμεύσεις που θα στηριχθούν με κάθε αναγκαίο μέσο, δεσμεύσεις που θα στηριχθούν με ταξική μονομέρεια της κυβέρνησης της Αριστεράς. β) Το ερώτημα των πόρων για να στηριχθεί αυτή η πολιτική είναι κεντρικό. Η απάντηση οφείλει να ξεκινά από την άμεση παύση πληρωμής τόκων και χρεολυσίων προς τους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους. Η θέση αυτή είναι θεμέλιο για τη συνολική περαιτέρω αντιμετώπιση του χρέους: Είτε αποφασίσουμε τη θέση περί άμεσης διαγραφής του συνόλου του χρέους, είτε αποφασίσουμε τον «ελιγμό» περί διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους, μορατόριουμ και ρήτρα ανάπτυξης για το υπόλοιπο. Σε κάθε περίπτωση η κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει διαθέτοντας ετησίως 10-17 δισ. ευρώ για τόκους. Το σχετικό σημείο στο Σχέδιο Διακήρυξης είναι αδύναμο και κατώτερο των δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ κατά την προεκλογική περίοδο. Το δεύτερο σκέλος της απάντησης στη χρηματοδότηση είναι η βαριά φορολογία του κεφαλαίου και του πλούτου. Το Σχέδιο Διακήρυξης καλύπτει τη φορολόγηση του συσσωρευμένου πλούτου, αλλά υποχωρεί από την προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για φορολόγηση των

Με αυτό τον τρόπο, προγραμματικές δεσμεύσεις και ιεραρχήσεις οφείλουν να περιγράφουν ως βασικό καθήκον μιας κυβέρνησης της Αριστεράς τη μονομερή παρέμβαση υπέρ της βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων και σε συστηματική και οργανωμένη αντιπαράθεση με τον κόσμο του κεφαλαίου. Η κατεύθυνση αυτή δεν περιγράφει μια σοσιαλιστική ανατροπή (που προϋποθέτει άλλους συσχετισμούς δυνάμεων), αλλά μια –κατ’ ελάχιστον– «εργατική μεταπολίτευση» που βάζει φρένο στον κατήφορο του νεοφιλελευθερισμού.

Καμιά θυσία για το ευρώ γ) Εξίσου κεντρικό παραμένει το θέμα της αντιμετώπισης της υπαρκτής ΕΕ. Η προεκλογική θέση του ΣΥΡΙΖΑ «καμιά θυσία για το ευρώ» περιέγραφε τη δέσμευση ότι μπροστά στους εκβιασμούς των Μερκολάντ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δίσταζε να επιμείνει στην κάλυψη των εργατικών-λαϊκών αναγκών, συνεχίζοντας να αναζητά συμμάχους στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα και στην αντίστοιχη Αριστερά. Η υποχώρηση από τη θέση αυτή, οι αυταπάτες περί «επανίδρυσης της ΕΕ» και η αναζήτηση συμμαχιών με τον Ολάντ και τις «κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού Νότου» (τους Ραχόι και τους Μόντι!) αποτελούν επικίνδυνο αποπροσανατολισμό. Παρά τις υπαρκτές διαφορές τακτικής, όλες οι πτέρυγες των ευρωηγεσιών συμφωνούν στην επιβολή των βάρβαρων προγραμμάτων λιτότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πείθει ότι, σε καμία περίπτωση και κάτω από όποιον εκβιασμό, δεν θα καμφθεί σε αυτές τις πιέσεις. Έχουμε απόλυτη συναίσθηση των πολιτικών και προγραμματικών δυσκολιών που παρουσιάζει μια τόσο κρίσιμη περίοδος. Θα συμμετάσχουμε στην προγραμματική συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ, υπερασπίζοντας τις παραπάνω κατευθύνσεις, με την πεποίθηση ότι ο κόσμος της Αριστεράς, για άλλη μια φορά, μπορεί να υποδείξει στα «επιτελεία» το μονοπάτι προς τη διέξοδο.


8

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις θέτουν ζητήματ

6-7/11: Πλημμύρισαν οι δρόμοι ζητών Του Σπύρου Αντωνίου

Ο 

τρικομματικός θίασος ΣαμαράΒενιζέλου-Κουβέλη κατάφερε, έστω και οριακά, να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο-σφαγείο τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 7/11. Την ίδια στιγμή όμως, οι ογκώδεις συγκεντρώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας το απεργιακό διήμερο 6-7 Νοέμβρη, δεν αφήνουν περιθώρια πανηγυρισμών για τη συγκυβέρνηση Σαμαρά. Και οι πιο αισιόδοξοι από τον αστικό συνασπισμό εξουσίας κατανοούν ότι όχι μόνο έχουν χάσει κάθε σοβαρό έρεισμα στα λαϊκά στρώματα, αλλά και ότι οι ισοπεδωτικές αντι-μεταρρυθμίσεις, που προωθούν, δεν θα εφαρμοστούν καθόλου εύκολα.

Αποφασιστικότητα Από νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Συντάγματος είχαν πλημμυρίσει με μαχητικούς διαδηλωτές, που απαιτούσαν την καταψήφιση του νέου πακέτου λιτότητας και την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά. Συνθήματα όπως «Εμπρός λαέ μη τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής», «Ό,τι και να κάνει η αστυνομία, νύχτα θα φύγει αυτή η συμμορία» και το διαχρονικό πια «Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από ’δω» αποτύπωσαν για άλλη μια φορά τη διάθεση του κόσμου να μπλοκάρει τη μνημονιακή βαρβαρότητα, απαιτώντας συγχρόνως συνολική πολιτική ανατροπή. Η αποφασιστικότητα αυτή φάνηκε ολοκάθαρα από την πολύωρη παραμονή των συγκεντρωμένων μπροστά από το κοινοβούλιο. Παρά τη βροχή που έπεφτε από τις 19.00 το απόγευμα και την αναμενόμενη απόπειρα εκκένωσης της πλατείας από τα ΜΑΤ,

ο κόσμος έκανε ελάχιστα βήματα προς τα πίσω και στην πρώτη ευκαιρία επέστρεφε στη θέση του. Χρειάστηκε το ξέσπασμα μιας δυνατής καταιγίδας μετά τις 21.00 και μεγάλη ποσότητα χημικών και νερού από τις ειδικές δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ., για να διαλυθεί οριστικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στους διαδηλωτές τα περίφημα υδροφόρα οχήματα, με ρίψεις νερού στο ύψος των λουλουδάδικων.

Αριστερά Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συσπειρώθηκαν στα μπλοκ των σωματείων και κυρίως κάτω από τα πανό της Αριστεράς. Τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ (ανάμεσά τους πολλά από τοπικές επιτροπές) και του ΠΑΜΕ ήταν πραγματικά εντυπωσιακά, ενώ και οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνέβαλαν στην επιτυχία της συγκέντρωσης. Δείγμα της προ-

παγανδιστικής δουλειάς που είχε γίνει σε γειτονιές και εργασιακούς χώρους τις προηγούμενες μέρες, αλλά και της απόφασης κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς να πάρουν πιο σοβαρά την ευθύνη της οργάνωσης και της πολιτικής εκπροσώπησης των εργατικών-κοινωνικών αγώνων. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ από νωρίς το απόγευμα κατέκλυσε το χώρο μπροστά από τη βουλή, με τα τύμπανα της ΔΕΑ και του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών να δίνουν το ρυθμό στα συνθήματα, ενώ οι μεγάλες σημαίες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, που άπλωσαν μέλη της Νεολαίας του ΣΥΝ, έστειλαν μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στους υπόλοιπους αγωνιζόμενους λαούς της ηπείρου. Η πρωτοβουλία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να αναρτήσει πανό στο περιστύλιο της βουλής, που έγραφε

«Να φύγετε τώρα», και έπειτα να ενωθεί με το συγκεντρωμένο πλήθος και όλοι μαζί να φωνάζουν «Ούτε Βενιζέλος, ούτε Σαμαράς, ήρθε η ώρα της Αριστεράς», δεν ήταν μόνο μια συγκινητική στιγμή, αλλά και ένα καλό δείγμα για το τι αντιπολίτευση χρειάζεται και ποιες κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να είναι το στήριγμα μιας ενδεχόμενης αριστερής διακυβέρνησης. Όσο για τις δαιδαλώδεις αναλύσεις για το «τι πρόγραμμα» χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να ξεκινούν από την πιο απλή παραδοχή: ένα πρόγραμμα που θα καλύπτει τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι διαδηλώνουν μαζικά εδώ και δυόμιση χρόνια και έγιναν ένα με τους βουλευτές του σχήματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς το βράδυ της Τετάρτης. Το ίδιο αποφασιστική και συγκροτημένη ήταν και η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.

Αν και η Α εξαπέλυε βουλή, οι το κάτω μ και έστω έ λοιπους δ ότι, ενώ σ γραμμές τ φτοπόλεμ μετακινήθ σφαιρα έγ μεγάλο τμ μπλοκ στ σπάστης» για «οργ άγριας κα λωτών στ αστυνομι γνωστή θ

Εξίσου αμαρτυρί

Αγώνας διαρκείας των εργολαβικών του ΑΠ

Εργάτες υποστήριξη ζητάνε Του Άγγελου Προύφλια, απολυμένου εργολαβικού ΑΠΘ

Τ 

ο σωματείο μας έχει 850 μέλη εργολαβικούς εργαζόμενους στο ΑΠΘ, που κλείσαμε ήδη πάνω από πενήντα μέρες απεργίας και κατάληψης της Πρυτανείας του πανεπιστημίου. Διεξάγουμε έναν αγώνα που φάνταζε απ’ την αρχή άνισος, έναν αγώνα που πήγε κόντρα σ’ ό,τι επιβάλλουν τα μνημόνια. Έναν αγώνα εργατικό, με αιτήματα τη σταθερή και μόνιμη εργασία, με ανθρώπινες αποδοχές. Με αίτημα την έξωση των παρένθετων προσώπων, των «εργολάβων», από κάθε χώρο εργασίας. Οι εργολάβοι το μόνο που κάνουν είναι να απομυζούν το δημόσιο χρήμα και να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους, απειλώντας διαρκώς με απολύσεις. Στον αγώνα που δίνουμε, φάνηκε πόσο συστηματικά τα μέσα ενημέρωσης όχι μόνο δεν μας πρόβαλλαν, αλλά προσπάθησαν να προβοκάρουν για να υποτάξουν τους εργαζόμενους. Φάνηκε πόσο αποδυναμώνουν το

εργατικό κίνημα οι «ηγεσίες» των συνδικάτων, μιας που ο τόσο απαραίτητος συντονισμός με άλλους χώρους δεν έχει γίνει πραγματικότητα. Ούτε καν μέσα στο πανεπιστήμιο όπου, όπως φάνηκε, υπάρχουν πληβείοι και πατρίκιοι. Μόνη φωτεινή αναλαμπή συντονισμού υπήρξε η κοινή πορεία με τους εργαζόμενους στα εργοτάξια και την αρχαιολογική υπηρεσία του μετρό. Καθήκον όλης της Αριστεράς είναι να στηρίζει τέτοιους επίμονους εργατικούς αγώνες. Μόνο έτσι θα δυναμώσουμε το εργατικό κίνημα, θα αντιτάξουμε την αξιοπρέπεια στο άγριο πρόσωπο του καπιταλισμού. Συνδέοντας όλους τους χώρους εργασίας, σήμερα που η κυβερνητική πολιτική χτυπάει όλους ανελέητα. Εμείς στο ΑΠΘ πιστεύουμε πως θα νικήσουμε παρά τις αντιξοότητες. Παρά τις εκδικητικές απολύσεις και τις απεργοσπαστικές κινήσεις που εκδηλώνονται από την πρυτανεία. Και ότι η νίκη μας θα είναι προπομπός μιας πιο μεγάλης νίκης του εργατικού κινήματος.

Συμπαρά

Του Βασίλη Μορέλλ

Ο 

μακρόχρονος αγώνας τω εργολαβικών του ΑΠ έχει αναδείξει βασικά προ βλήματα του εργατικού κινήματο και της Αριστεράς. Ο αγώνας έχει δ άρκεια (55 μέρες απεργία και κατά ληψη), συχνές μαζικές συνελεύσει διάθεση εξωστρέφειας (διαδήλωσ κάθε 3-4 μέρες) και καίρια αιτήμα τα (διατήρηση μισθών, κατάργησ εργολαβιών). Αιτήματα επιβίωση αφού οι νέες συμβάσεις που υπουρ γείο και πρυτανεία προτίθενται ν υπογράψουν, προβλέπουν... πείνα με 586 ευρώ μεικτά. Αλλά και αφο αρκετοί απ’ τους εργαζόμενου αντιμετωπίζουν την απειλή της από λυσης ή έχουν ήδη απολυθεί.

Μολαταύτα, υπάρχει πρόβλημα Η απεργία τα βάζει με τα μνημόν και την κεντρική κυβερνητική πολ τική, αμφισβητώντας το πάρτι τω αεριτζήδων ιδιωτών με το δημόσ πλούτο. Όπως πρέπει. Όμως δε έχει επιτευχθεί ο συντονισμός μ


εργατικά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

9

τα για τα συνδικάτα και την Αριστερά

ντας ανατροπή! απεργίας, στις 6/11, ενώ το απόγευμα της ψήφισης του προϋπολογισμού (11/11), χιλιάδες διαδηλωτές βρέθηκαν και πάλι μπροστά στη βουλή. Στις διαδηλώσεις της Τρίτης πρωτοστάτησαν τα συνδικάτα από την τοπική αυτοδιοίκηση, τα νοσοκομεία, την εκπαίδευση, ενώ και εκείνη τη μέρα χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν με τις κόκκινες σημαίες της Αριστεράς.

Αλέκα Παπαρήγα εκείνη την ώρα ε επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ στη ι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κατέλαβαν μέρος της πλατείας Συντάγματος έτσι βρέθηκαν μαζί με τους υπόδιαδηλωτές. Αξιοσημείωτο είναι σε απόσταση αναπνοής από τις του εξελισσόταν ο γνωστός «κλεμος» αντιεξουσιαστών-ΜΑΤ, δεν θηκε, παρά μόνο όταν η ατμόγινε αποπνικτική. Ακόμη και τότε μήμα του στάθηκε πλάι στα άλλα την Αμαλίας. Μάλιστα, ο «Ριζο» της επόμενης μέρας έκανε λόγο γανωμένο κυβερνητικό σχέδιο αταστολής σε βάρος των διαδητην πλατεία Συντάγματος από τις ικές δυνάμεις» και απέφυγε τη θεωρία περί προβοκατόρων.

μεγάλες ήταν οι πορείες διίας και την πρώτη μέρα της

Ανάλογες κινητοποιήσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις της χώρας. Στη Θεσσαλονίκη, το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, περίπου 10.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα και, παρά τη βροχή και το κρύο, πραγματοποίησαν πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, η οποία κατέληξε στο ΥΜΑΘ. Μεγάλη διαδήλωση υπήρξε και το πρωί της προηγούμενης μέρας στην πόλη. Δυναμικές κινητοποιήσεις με πολύ κόσμο είχαμε και στο Ηράκλειο, όπου για λίγες μέρες καταλείφθηκε η περιφέρεια Κρήτης. Καταλήψεις έγιναν και σε κάποιους δήμους και υπουργεία της Αθήνας και της επαρχίας, αν και δεν κατάφεραν να αποτελέσουν κέντρα αγώνα.

Συνέχεια Η οικονομική και πολιτική κρίση των «από πάνω» κορυφώνεται και η αναμέτρησή τους με την κοινωνική οργή συνεχίζεται. Στις συγκεντρώσεις για την πανευρωπαϊκή κινητοποίηση σήμερα, στη μάχη να μην περάσουν οι απολύσεις στο Δημόσιο και στην πορεία της επετείου του Πολυτεχνείου το Σάββατο, μαζικά και ενωτικά, ας ενισχύσουμε τους τριγμούς τους και ας επιταχύνουμε την πτώση τους.

ΠΘ

άσταση από την Αριστερά

λα

ων ΠΘ οος διάις, ση αση ης, ρνα να, ού υς ό-

μα. νια λιων σιο εν με

άλλους χώρους. Ίσως πει κανείς ότι οι απεργοί μπορούν να κάνουν περισσότερα σε αυτή την κατεύθυνση, με εξορμήσεις και εκκλήσεις συμπαράστασης στη βάση άλλων σωματείων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ολόγυρά τους, στα σπαρμένα σε όλη την πόλη εργοτάξια, οι εργολαβικοί του Μετρό (δύο… ξεχωριστά σωματεία) αντιμετωπίζουν παρόμοια ή ίδια προβλήματα με τους εργολάβους της Αττικό Μετρό. Αλλά η βασική ευθύνη είναι αλλού. Αν παραδεχτεί κανείς την πλήρη ανεπάρκεια (το λιγότερο...) των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στα συνδικάτα, τότε είναι η, θεωρητικά πιο έμπειρη απ’ τους εργάτες, Αριστερά που οφείλει να παρεμβαίνει. Απαντώντας στις πανταχόθεν κατηγορίες κατά των απεργών για τη «δυσλειτουργία» του ΑΠΘ. Κυρίως, αναλαμβάνοντας το συντονισμό και τη μετάδοση των αγώνων, καταρχήν σε συγγενείς χώρους, όπως οι άλλοι εργολαβικοί ή όπως οι πανεπιστημιακοί (όσοι αντιτίθενται στα μνημόνια) κι οι φοιτητές.

Ποιος μπορεί να επιβάλει το συντονισμό και την κλιμάκωση των αγώνων;

Ο 

Του Θοδωρή Πατσατζή

ι τελευταίες κινητοποιήσεις ενάντια στα βάρβαρα μέτρα κυβέρνησης και τρόικας ήταν μαζικές. Ο κόσμος συμμετείχε κυρίως στα μπλοκ της Αριστεράς και όχι των συνδικάτων, αν εξαιρέσουμε τη γενική απεργία της 26ης Σεπτέμβρη. Το ερώτημα, που γεννάται, είναι ποιος μπορεί να οργανώσει το συντονισμό και την κλιμάκωση των αγώνων, αν οι εργαζόμενοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στα συνδικάτα τους; Χρειαζόμαστε τα συνδικάτα για να τους ανατρέψουμε ή αρκούν οι πρωτοβουλίες των πολιτικών κομμάτων; Η απάντηση είναι ότι χρειάζονται οι πρωτοβουλίες των πολιτικών κομμάτων και τα συνδικάτα μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του κινήματος, οργανώνοντας αγώνες. Τα τελευταία 2,5 χρόνια οι εργάτες, οι νέοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι βγήκαν δυναμικά στο προσκήνιο ξανά και ξανά και πρωτοστάτησαν στην αποδυνάμωση των μνημονιακών κυβερνήσεων. Αυτή η κινητικότητα «έσπασε» τη στάση για παζάρια και διάλογο, που την τελευταία 25ετία επέβαλλε η σοσιαλδημοκρατία στο εργατικό κίνημα.

Συνδικάτα Μετά τις τελευταίες εκλογές, σε αρκετές εκλογικές διαδικασίες στα συνδικάτα άρχισαν πολλοί συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει άλλος δρόμος για να τσακίσουν την πολιτική του μνημονίου. Έτσι πολλές Ομοσπονδίες αποφάσισαν κινητοποιήσεις διαρκείας, όταν τα μέτρα του Μνημονίου 3 θα έρχονταν για ψήφιση στη βουλή, ο Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κάλεσε σε καταλήψεις για την ανατροπή της κυβέρνησης κλπ. Όταν όμως, μετά την τελευταία 48ωρη απεργία, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν συνέχισαν τις κινητοποιήσεις, θέλοντας να περάσουν το μήνυμα στους εργαζόμενους ότι τα μέτρα πέρασαν και ο αγώνας τέλειωσε, οι συνδικαλιστές και οι Ομοσπονδίες δεν έκαναν τίποτα, με εξαίρεση την ΠΟΕ-ΟΤΑ που συνέχισε με μια 48ωρη και καταλήψεις τις τελευταίες μέρες.

Παρόλο που και τα δύο κόμματα της Αριστεράς συμπαρίστανται (με διαφορετική δυναμικότητα το καθένα), κανένα από τα δύο δεν έχει κάνει ό,τι μπορεί σε αυτή την κατεύθυνση.

Η ΔΕΗ αρκέστηκε σε μια συμβολική τρίωρη κατάληψη και τέλος. Μάλιστα ακολούθησε ανακοίνωση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ότι δεν προχωράει στις εξαγγελθείσες επαναλαμβανόμενες απεργίες, γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται πια τα συνδικάτα και δεν συμμετέχει στις απεργίες.

Από τη μεριά μας, οι σύντροφοι της ΔΕΑ το προσπαθήσαμε. Ανακαλύψαμε ότι είναι υπερώριμες οι συνθήκες και ευήκοα τα... εργατικά ώτα. Με ενημερώσεις και καλέσματα στην Αριστερά των σωματείων του Μετρό, έγιναν βήματα. Η παρουσία της απεργιακής πορείας του Μετρό μέσα στη ΓΣ του ΑΠΘ χειροκροτήθηκε. Η κοινή απεργιακή πορεία των τριών ασυντόνιστων εργολαβικών σωματείων την επόμενη μέρα, ανέβασε το ηθικό όλων. Προφανώς αυτά είναι πολύ λίγα και θέλουν συνέχεια. Δείχνουν όμως την κατεύθυνση.

Η εξήγηση, που δόθηκε, είναι σωστή εν μέρει. Βασικός λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τα συνδικάτα είναι ότι δεν βλέπει άμεσα αποτελέσματα με τις 24ωρες τουφεκιές της ΓΣΕΕ. Αυτό που δεν εξηγείται είναι ότι στη ΔΕΗ, όπου η ΠΑΣΚΕ διασπάστηκε και πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η παράταξη του Φωτόπουλου που έθετε πιο ξεκάθαρα τα ζητήματα, δεν συμμετείχε επίσης κόσμος στην απεργία.

Στην πόλη, οι απεργοί του ΑΠΘ παραμένουν στο πόστο τους. Η ΠΟΕ-ΟΤΑ ξεκίνησε. Το Μετρό είναι αναγκασμένο να ξαναβγεί στο δρόμο. Τι θα κάνουμε στον ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά;

Ο κόσμος πολύ δύσκολα θα ακολουθήσει οποιαδήποτε ηγεσία του που εξαγγέλλει επί μήνες τη σωστή πολιτική και τακτική, που χρειάζεται να ακολουθήσει, αλλά δεν κάνει πράξη αυτή την πολιτική. Στην ίδια ανακοίνωση η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ μιλάει για αναγκαία ανατροπή ηγεσίας στη ΓΣΕΕ, ώστε να αλλάξει η συνολικότερη πολιτική του εργατικού κινήματος. Και αυτό είναι σωστό, γιατί απαντάει σε όσους θεωρούν ότι τα συνδικάτα είναι αχρείαστα πια, ξεχνώντας ότι, αν δεν υπήρχαν, οι δεκάδες απεργίες και καταλήψεις πρωτοβάθμιων σωματείων και κάποιων Ομοσπονδιών, που πίεζαν τη ΓΣΕΕ

να εξαγγείλει 48ωρες και 24ωρες απεργίες, δεν θα είχαν βγει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στους δρόμους. Τα συνδικάτα τα χρειαζόμαστε για να οργανώνουν απεργίες και καταλήψεις, για να συμβάλλουν στην ανατροπή κυβερνήσεων, όταν το απαιτεί η συγκυρία και όταν είναι αναγκαίο για τον κόσμο της εργασίας όπως τώρα. Και για να το καταφέρουμε, χρειάζονται πρωτοβουλίες σε κάθε χώρο, αλλά και ανατροπή στις ηγεσίες των δύο συνομοσπονδιών. Τέτοια ανατροπή μόνο η Αριστερά μπορεί να την πετύχει, επιδιώκοντας διαδικασίες από τα κάτω σε κάθε χώρο δουλειάς, αλλά και συντονισμό των αγώνων.

Αριστερά Ο κόσμος δείχνει επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα ότι από την Αριστερά περιμένει να αναλάβει αυτό το καθήκον και ψάχνει πολιτικές λύσεις για να καλυτερέψει τη ζωή του. Το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι χρειάζεται να αντιληφθούν σύντομα ότι έχουν να παίξουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, συμβάλλοντας στην οργάνωση απεργιών διαρκείας και καταλήψεων, επιδιώκοντας συνεχείς γενικές συνελεύσεις σε κάθε χώρο και καλώντας τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά. Χρειάζεται να πάρει πρωτοβουλίες συμπαράταξης με την υπόλοιπη Αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στους χώρους, να προβάλει το αίτημα για ανατροπή της κυβέρνησης και να οργανώσει την πάλη για να αναδειχθούν από τα κάτω νέες ηγεσίες στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι αγωνιστές στα συνδικάτα και ο κόσμος που αποδεσμεύεται από την ΠΑΣΚΕ απαιτούν: Καμιά συνεργασία με αυτούς που μας κορόιδευαν χρόνια. Καμιά συνεργασία με όσους διέλυσαν τα όνειρά μας για μια καλύτερη ζωή.

Συντονισμός Σε αυτή την κατεύθυνση έπαιξαν σημαντικό ρόλο το προηγούμενο διάστημα δύο συντονιστικά. Ο Συντονισμός Σωματείων και Ομοσπονδιών του Δημοσίου ενάντια σε συγχωνεύσεις, εφεδρεία, μισθολόγιο, στον οποίο συμμετείχε και το ΠΑΜΕ. Και ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα, όπου συμμετείχε και η ΠΟΕ-ΟΤΑ και κυρίως σωματεία με ενεργό ρόλο από συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτοί οι συντονισμοί χρειάζεται σίγουρα να μαζικοποιηθούν και να έχουν καλύτερη και πιο συντονισμένη δράση. Τα προβλήματα και οι αδυναμίες, που έχουν ως τώρα, δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για να φτιάξουμε άλλα συντονιστικά, όπως τελευταία επιχειρούν δυνάμεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ (το ΣΕΚ και συνδικαλιστές του ΝΑΡ), μόνο και μόνο για να μη συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η πλειοψηφία των εργαζομένων έχει απορρίψει τον απομονωτισμό του ΚΚΕ και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούν όσοι σύντροφοι πιστεύουν βέβαια ότι πρέπει να τσακίσουμε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αλλά επιδιώκουν να φτιάξουν τα δικά τους τσιφλίκια, επαναλαμβάνοντας τα λάθη του ΚΚΕ. Το σύνθημα αγώνας-ρήξη-ανατροπή αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο την κίνηση που χρειάζεται να έχει η Αριστερά το επόμενο διάστημα στα συνδικάτα, για να καταφέρει να βγάλει νικητή το εργατικό κίνημα από την κρίση.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

14 Νοέμβρη 2012

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 25 ευρώ • Ετήσια 50 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Λογοκρισία και αγώνες στα ΜΜΕ

Τον τελευταίο μήνα είχαμε ρεσιτάλ λογοκρισίας.

Δένδια, αναφορικά με το ρεπορτάζ του «Guardian» για τα βασανιστήρια στους 15 αντιφασίστες στη ΓΑΔΑ. Η δικαιολογία ήταν ότι παρέβησαν τη δεοντολογία. Να θυμίσουμε ότι η εκπομπή των συναδέλφων, από την εποχή της Κερατέας και της απεργίας στη Χαλυβουργική, είχε μπει στη μύτη των κυβερνώντων, είχε περικοπεί στη μισή διάρκεια και είχε «εξοριστεί» στις 6 το πρωί.

Ο Κώστας Βαξεβάνης συνελήφθη «κινηματογραφικά» στις 28/10 από δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. και σύρθηκε στα δικαστήρια για τη δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ (στο περιοδικό «Hot doc»). Τα κυβερνητικά ΜΜΕ φρίαξαν εναντίον του για τη δήθεν καταπάτηση των «προσωπικών δεδομένων» των μεγαλοφοροφυγάδων, που βρίσκονται στη λίστα. Γι’ αυτούς που έκρυβαν τη λίστα (Βενιζέλος-Παπακωνσταντίνου), αλλά και για τους ίδιους τους επώνυμους φοροφυγάδες (και όχι μόνο)… τσιμουδιά.

Στο «ψυγείο» τοποθετήθηκε ακαριαία ο δημοσιογράφος της ΕΤ3 Χρήστος Δάντσης, επειδή τόλμησε να πει ότι η Θεσσαλονίκη έμοιαζε με αστυνομοκρατούμενη πόλη, πράγμα εντελώς αληθινό, κατά την ημέρα γιορτής του Αγίου Δημητρίου (26/10) Θεσσαλονικείς. Επίσης στην ΕΤ3, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε σοβαρότατη καταγγελία με ανακοίνωση τους προς τον Τύπο για τον τρόπο που μεταδόθηκε από το κανάλι τους ο αγώνας των κατοίκων στις Σκουριές Χαλκιδικής και οι συγκρούσεις με την αστυνομία.

Την άλλη μέρα (29/10), ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη «απομακρύνθηκαν» από την εκπομπή τους «Πρωινή Ενημέρωση», εξαιτίας ενός σχολίου για τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο

Οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν μεροληπτική στάση του δελτίου υπέρ των εταιριών κατασκευής του λατομείου χρυσού (Μπόμπολας και Καναδικά συμφέροντα). Όπως αναφέρουν, οι ενάντιοι στη λειτουργία των μεταλ-

Της Κατερίνας Παρδάλη, δημοσιογράφου στο ΑΠΕ

Τ 

α φαινόμενα λογοκρισίας στα ΜΜΕ δεν είναι καινούρια. Καινούριο είναι το πόσο απροκάλυπτη, αναίσχυντη και τρομοκρατική έχει γίνει με την τρικομματική μνημονιακη συγκυβέρνηση

λείων αναφέρονται ως «διαδηλωτές», ενώ οι υποστηρικτές των μεταλλείων αναφέρονται ως «κάτοικοι». Ακόμα, οι 2.500 ενάντιοι στη λειτουργία των μεταλλείων έγιναν 800 και οι 300 υποστηρικτές έγιναν 1.000… Στις 24/10, στο δημοτικό ραδιοσταθμό «Αθήνα 9.84», η συνάδελφος Λαμπρινή Θωμά τιμωρήθηκε (με «κόψιμο» και μετά απόλυση), επειδή τόλμησε να επισημάνει στην εκπομπή της πως οι εργαζόμενοι δεν υιοθετούν το περιεχόμενο ανακοίνωσης με την οποία η διοίκηση ισχυριζόταν ότι η «ΕΣΗΕΑ φιμώνει τον 9,84», επειδή δεν έδωσε άδεια να εξαιρεθεί ο σταθμός από την πανελλαδική απεργία των δημοσιογράφων για να μεταδοθεί αφιέρωμα για την παγκόσμια ημέρα κατά της φτώχειας. Ο διευθυντής Τ.Καμπύλης δεν ανέχτηκε αυτό το σχόλιο και με απόφαση της πλειοψηφίας του ΔΣ (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) την απέλυσε.

Δεοντολογία Στη δημόσια τηλεόραση το ρόλο του λογοκριτή παίζει ο γενικός διευθυντής της ΕΡΤ, Αιμίλιος Λιάτσος, με πρόσχημα τη δεοντολογία. Τα μαθήματα όμως δεοντολογίας

από τον κ. Λιάτσο, μέχρι πρότινος παρουσιαστή του «ψυχαγωγικού δελτίου» στο Star (που δίδαξε δεοντολογία με την Πετρούλα), δεν γίνονται αποδεκτά από τους εργαζόμενους/ες στα ΜΜΕ. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια αποτυχημένη προσπάθεια να καλυφθεί η ωμή κυβερνητική παρέμβαση σε κάθε εκπομπή που ενοχλεί, όταν λέει αλήθειες που δεν συμφωνούν με τις αντιδραστικές επιλογές της μνημονιακής συγκυβέρνησης.

Αντίσταση Με 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες απάντησαν οι εργαζόμενοι/ες στη δημόσια ραδιοτηλεόραση στις επιθέσεις αυτές. Την περασμένη Παρασκευή 9/11, με νέα Γενική Συνέλευση, αποφάσισαν να συνεχίσουν με στάσεις εργασίας, μέχρι την αποκατάσταση όλων των προαναφερθέντων συναδέλφων και τη διεκδίκηση των άλλων αιτημάτων του κλάδου μας. Στην ανακοίνωσή τους αναφέρουν μεταξύ άλλων: «Κυρίαρχο αίτημα στον αγώνα μας είναι να αντικρούουμε κάθε άμεση ή έμμεση επιχείρηση λογοκρισίας και περιορισμού της ελευθεροτυπίας. Παραμένουμε

σταθεροί σε μια ακηδεμόνευτη ΕΡΤ. Επιμένουμε στην άμεση ανάκληση της “δίωξης” των παρουσιαστών της εκπομπής “Πρωινή Ενημέρωση”. Θα μας βρει αντίθετους κάθε σκέψη να “παγώσει” η πρωινή ενημέρωση, κάτι που εξυπηρετεί τους ιδιώτες καναλάρχες. Υπερασπιζόμαστε την ελευθεροτυπία σε κάθε ΜΜΕ. Ζητούμε την εργασιακή αποκατάσταση της συναδέλφου του “Αθήνα 9.84” Λαμπρινής Θωμά, η οποία “τιμωρήθηκε”, γιατί τόλμησε να εκφράσει τη γνώμη της για την ατζέντα του δελτίου ειδήσεων...». (Ολόκληρο το κείμενο της απόφασης στο dimosiografoiert.blogspot.gr). Η τρομοκρατία όσων τολμούν ακόμα να αντιστέκονται, κάνοντας απλώς σωστά τη δουλειά τους –που είναι η ενημέρωση της κοινωνίας– δεν πρέπει να περάσει. Γιατί αυτό θα οδηγήσει σε μια «μνημονιακή δικτατορία», η οποία όχι μόνο θα υμνολογεί την αναγκαιότητα των δολοφονικών για την κοινωνία οικονομικών μέτρων, αλλά και θα συγκαλύπτει τον διογκούμενο αυταρχισμό, την όλο και πιο απροκάλυπτη αστυνομική αυθαιρεσία, την ανοχή στα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής, ακόμα και τα βασανιστήρια…


ιστορία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Το Πολυτεχνείο τότε και σήμερα μέσα στην Αριστερά και βρίσκεται πλέον έξω από τα πλαίσια των τότε ρεφορμιστικών ιδεών. Χρωστά ακόμα μια συγκροτημένη κριτική –αυτοκριτική παρουσίαση για την οξύτατη πολιτική σύγκρουση τότε, με επίδικο την ίδια την κατάληψη του Πολυτεχνείου και την εξέλιξή της σε λαϊκή εξέγερση.

Του Αντώνη Νταβανέλλου

Η 

εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 υπήρξε μια μεγάλη ανατρεπτική «στιγμή» στην ιστορία του κινήματος στην Ελλάδα. Η στρατιωτική δικτατορία του 1967, παρόλο που είχε αποσταθεροποιηθεί, φαινόταν να διατηρεί τον έλεγχο και την πρωτοβουλία στις πολιτικές κινήσεις. Οι ακροδεξιοί στρατιωτικοί και οι αστοί «δημοκράτες» σύμμαχοί τους (μέσω των «γεφυρών» του Αβέρωφ, του μέντορα του σημερινού πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά) συζητούσαν αν και κατά πόσο θα επέτρεπαν μια σχετική «φιλελευθεροποίηση» του καθεστώτος. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα τότε κείμενα της Αριστεράς (και ιδιαίτερα στα πονήματα του Λ. Κύρκου και των συνεργατών του) για να διαπιστώσει την απαισιοδοξία και τον αρνητισμό μπροστά στο ερώτημα αν μπορούσε να ανατραπεί η Χούντα. Όλα αυτά τα σάρωσε η εξέγερση του Νοέμβρη που οδήγησε τη χώρα, μέσα σε ελάχιστους μήνες, από το «γύψο» των συνταγματαρχών στην έκρηξη ελευθερίας και κατακτήσεων της μακράς περιόδου που ονομάστηκε Μεταπολίτευση.

Προετοιμασία Είναι φανερό ότι η «στιγμή» του Νοέμβρη δεν περιορίζεται στις 3 ημέρες της νεολαιίστικης και λαϊκής εξέγερσης του 1973. Τα σπέρματά της βρίσκονται στο σκληρό αγώνα των λίγων αγωνιστών της Αριστεράς που, από την επομένη της 21ης Απριλίου, κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης. Η εξέγερση προετοιμάστηκε μέσα από τη δράση χιλιάδων νέων αγωνιστών, που μπήκαν στο κίνημα στα χρόνια της ανασύνταξης, παρόλο που η δράση τους φαινόταν να μην μπορεί να φέρει συγκεκριμένα νικηφόρα αποτελέσματα. Και ασφαλώς ο Νοέμβρης συνεχίστηκε στα πρώτα χρόνια μετά το 1974, στη θυελλώδη δράση στα εργοστάσια, στις σχολές, στις συνοικίες, που άλλαξαν δραστικά τον πολιτικό και κοινωνικό συσχετισμό δυνάμεων που είχε προκύψει από την ήττα της Αριστεράς και του κινήματος στον εμφύλιο. Αυτός «ο μακρύς» Νοέμβρης ήταν η έκφραση στην Ελλάδα της παγκόσμιας άνοιξης των αγώνων που συνηθίσαμε να αποκαλούμε Μάη του 1968: ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας στο Βιετνάμ, τα κινήματα ανεξαρτησίας στην Αφρική, ο αγώνας των Μαύρων και της νεολαίας στις ΗΠΑ, οι μεγάλες διαδηλώσεις στη Γερμανία, οι φοιτητικές καταλήψεις και οι μεγάλες απεργίες του Μάη στη Γαλλία, το καυτό «ιταλικό φθινόπωρο», οι πρώτες μαζικές εξεγέρσεις στις χώρες του Ανατολικού μπλοκ.

Η αφίσα του πρώτου εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οργανώθηκε από την Επαναστατική Αριστερά σε αντιπαράθεση με το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσ. που ήθελαν τη μετάθεση της διαδήλωσης για μετά τις εκλογές. Αυτό το διεθνές κλίμα ανατροπής, ο άνεμος ελπίδας και απελευθέρωσης, που ερχόταν από παντού, έδωσε τεράστια ενίσχυση στα αντιδικτατορικά κινήματα στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, επιταχύνοντας την «κρίση των δικτατοριών», μέσα από την κλιμάκωση της αποφασιστικότητας μιας νέας γενιάς αγωνιστών να παλέψουν, να πετύχουν τα φαινομενικά ακατόρθωτα, να νικήσουν.

μια δήλωση καταδίκης των συνταγματαρχών για την αιματηρή –αλλά προσωρινή– καταστολή της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο. Γύρισε στην Ελλάδα, τον Ιούλη του 1974, όχι για να επιβάλλει τη δημοκρατία αλλά –ως καλεσμένος των πανικόβλητων πλέον στρατοκρατών– για να βοηθήσει το καθεστώς να περιορίσει τις ζημιές, να περιορίσει τα αντίτιμα που θα ήταν υποχρεωμένο να πληρώσει στους από κάτω.

Το σχέδιο της φιλελευθεροποίησης της δικτατορίας είχε ως στόχο να βγάλει την κυρίαρχη τάξη από τον «αναχρονισμό» της στρατιωτικής δικτατορίας, χωρίς κόστος: να οδηγήσει σε μια αυταρχική δημοκρατία, κρατώντας τους «από κάτω» στο ελάχιστο επίπεδο κοινωνικών κατακτήσεων που είχαν επιβάλει οι συνταγματάρχες.

Αυτός ο υποχρεωτικός ελιγμός του καθεστώτος αποδεικνύει ότι η έκβαση της Μεταπολίτευσης ήταν επίσης ανοιχτό στοίχημα. Και αυτό δεν κρίθηκε τόσο από το δυναμισμό του Καραμανλή, όσο από την έλλειψη πολιτικού δυναμισμού των μεγάλων οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς, του τότε ΚΚΕ και του ΚΚΕεσ. Που επέλεξαν, αντί να κυνηγήσουν τις «χίμαιρες» της σοσιαλιστικής ανατροπής, να ρίξουν όλο το πολιτικό και ηθικό βάρος τους στη γραμμή: πρώτα σταθεροποίηση της «αστικής» δημοκρατίας και μετά βλέπουμε…

Μεταπολίτευση Σαρώνοντας αυτό το σχέδιο, ο Νοέμβρης του 1973 έδωσε στις εξελίξεις στην Ελλάδα ένα χαρακτήρα ανοιχτής περιπέτειας. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία πέτυχαν πρωτοφανείς για την εποχή κατακτήσεις: την κατοχύρωση των βασικών δημοκρατικών ελευθεριών, τις αλματώδεις αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, τα θεμέλια του κοινωνικού κράτους, τα μαζικά και σχετικά ελεύθερα συνδικάτα… Οι βασικές μεταρρυθμίσεις –ακόμα και αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα– δεν ήρθαν στην Ελλάδα μέσα από την ελεύθερη επιλογή της αστικής τάξης, αλλά, αντίθετα, ως αποτέλεσμα μιας «κόκκινης» εξέγερσης. Ο Αντώνης Σαμαράς είχε το θράσος να ισχυριστεί στη Βουλή ότι η παράταξή του «έφερε τη δημοκρατία στη χώρα». Είναι ένας απολύτως ψευδής ισχυρισμός. Σε όλη τη διάρκεια του θυελλώδους 1973, ο Κ. Καραμανλής παρέμεινε απαθής και σιωπηλός στο Παρίσι. Δεν τόλμησε να ψελλίσει ούτε

Αριστερά Ο παραπάνω ισχυρισμός αναφέρεται σε έναν λιγότερο γνωστό, αλλά πολύ σημαντικό, παράγοντα της τότε εποχής: την εξέγερση στο εσωτερικό της Αριστεράς. Η έκβαση του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου είχε οδηγήσει σε μια ιδιόμορφη «ισορροπία». Στην Ανατολή ο σταλινισμός είχε σταθεροποιηθεί και η επέκτασή του στην Ανατολική Ευρώπη τον έκανε να μοιάζει ακλόνητος. Οι μειοψηφικές προειδοποιήσεις ότι αυτό, που χτιζόταν, ήταν κρατικός καπιταλισμός και όχι σοσιαλισμός, φαίνονταν να απευθύνονται στου κουφού την πόρτα. Στη Δύση, τα Κομουνιστικά Κόμματα είχαν ενισχυθεί από το ρόλο τους στην αντίσταση, αλλά, συμμετέχοντας στις κυβερνήσεις «ανοικοδόμησης» (π.χ. στη Γαλ-

λία και την Ιταλία), αποδείκνυαν ότι μπαίνουν σε μια τροχιά σοσιαλδημοκρατικοποίησης, με μοναδική διαχωριστική γραμμή από τα παραδοσιακά Σοσιαλιστικά Κόμματα την αναφορά στο «διεθνές κέντρο» της Μόσχας. Η διαφοροποίηση από αυτό το βάλτο υπήρξε μια μακρά και επώδυνη πορεία παγκόσμια. Τμήμα της ήταν η ρήξη και ανεξαρτητοποίηση του Τσε Γκεβάρα. Τμήμα της ήταν η εμφάνιση μεγάλων αντιαποικιοκρατικών κινημάτων στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή, έξω από τα παραδοσιακά δίκτυα των ΚΚ. Τμήμα της ήταν η «νέα Αριστερά» στις ΗΠΑ. Τμήμα της ήταν τα νέα μηνύματα ανυπακοής που έρχονταν από τους Βιετκόνγκ και από τμήματα των κοκκινοφρουρών της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα. Η σύγκρουση σχηματοποιήθηκε στο Παρίσι και στη Ρώμη. Η ηγεσία των ΚΚ κατηγορούσε τις πρωτοπορίες των νέων κινημάτων ως «αριστερίστικα γκρουπούσκουλα» και εισέπραττε την απάντηση για την ανάγκη φαρμάκου απέναντι στη «γεροντική ασθένεια του κομουνισμού». Σε παγκόσμιο επίπεδο, χιλιάδες και χιλιάδες αγωνιστές στρατεύονταν στην υπόθεση των οργανώσεων της νέας, επαναστατικής Αριστεράς. Η αντιπαράθεση αυτή εκδηλώθηκε και στο εσωτερικό του ελληνικού κινήματος. Ο ίδιος ο Νοέμβρης του 1973, στο επίπεδο της κίνησης των πολιτικών πρωτοπορειών, ήταν αποτέλεσμα της επιμονής, του βολονταρισμού, της αυθεντικότητας του «αριστερισμού», δηλαδή των οργανώσεων και των συντρόφων της Επαναστατικής Αριστεράς, σε αντιπαράθεση με τις πολυπληθέστερες και πιο συγκροτημένες δυνάμεις των τότε ΚΚΕ και ΚΚΕεσ. Σήμερα, μεγάλο τμήμα των τότε ηγετικών στελεχών της Αντι-ΕΦΕΕ και του Ρήγα είναι ενεργότατο

Στόχος αυτών των επισημάνσεων δεν είναι να ξύσουμε παλιές πληγές. Θεωρούμε ότι οι πολιτικές σχέσεις καθορίζονται από το σήμερα, από το «τώρα τι λες και τώρα τι κάνεις». Με ζητούμενο να είναι πάντα τα πολιτικά συμπεράσματα που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα στους σημερινούς αγωνιστές μπροστά στα τωρινά καθήκοντα. Γιατί η «νέα Αριστερά» του 19601970, η Επαναστατική Αριστερά, δεν προέκυψε, ασφαλώς, ως πάνοπλη Αθηνά μέσα από το κεφάλι του Δία, ως εύκολη ρήξη με τα «γερασμένα», με τα ρεφορμιστικά ΚΚ. Η συνέχεια απέδειξε, με σκληρό τρόπο, ότι όλοι είχαμε πολλά να μάθουμε, ότι είχαμε πολλά καρβέλια να φάμε ακόμα, ώστε να δώσουμε πειστική και μαζική απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: Τι Αριστερά χρειαζόμαστε, σήμερα;

Συμπεράσματα Τηρουμένων των αναλογιών, ο κόσμος μας αντιμετωπίζει μια κατάσταση που θυμίζει το μεσοδιάστημα της Χούντας, την περίοδο πριν το 1973. Τα Μνημόνια είναι μια μορφή σκληρής οικονομικής και κοινωνικής δικτατορίας. Η ΕΕ και το ΔΝΤ δίνουν στην ελληνική κυρίαρχη τάξη και στις κυβερνήσεις της υποστήριξη ανάλογη με αυτή που έδιναν οι μεγάλες δυνάμεις στο καθεστώς των Απριλιανών. Οι αγώνες των εργατών και της νεολαίας, ακόμα και η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στο 27%, προειδοποιούν ότι «κάτι μεγάλο» επωάζεται στα θεμέλια της κοινωνίας. Όσοι αντιμετωπίζουμε τα Μνημόνια, την τρικομματική και τους διεθνείς δανειστές με αναφορές στο «δρόμο του Νοέμβρη», δεχόμαστε ως αντίλογο το επιχείρημα ότι δεν υπάρχουν στην Ελλάδα «επαναστατικές συνθήκες». Πιθανόν όχι, πιθανόν διαμορφώνονται αργά, πιθανόν μπορεί να επιταχυνθούν απότομα… Όμως ο Νοέμβρης δείχνει ότι μόνον η εξεγερσιακή αντιμετώπιση του αδιέξοδου, του γόρδιου δεσμού της κρίσης, μπορεί να επιφέρει τουλάχιστον μια νέα εργατική μεταπολίτευση. Αλλάζοντας, και πάλι, ραγδαία το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, επιβάλλοντας κατακτήσεις που ο «κοινοβουλευτικός δρόμος» δεν μπορεί πλέον ούτε να υποσχεθεί. Και αυτή τη φορά, αν η Αριστερά της εποχής σταθεί στο ύψος της, ίσως να είναι εφικτό να ξαναπιάσουμε το νήμα που άφησε στη μέση ο Νοέμβρης και η Μεταπολίτευση και να θέσουμε πειστικά τις δικές μας απαντήσεις στο δίλλημα Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Επανεκλογή Ομπάμα: Άλλη μια ίδια τετραετία; 2008 το αμερικανικό κεφάλαιο επέλεξε να στηρίξει τον Ομπάμα, ως καταλληλότερο να διαχειριστεί την κρίση του αμερικανικού καπιταλισμού, μετά τα ερείπια που άφησε η εποχή Μπους, να διαχειριστεί την ταξική οργή που προκάλεσε η κρίση, να χειριστεί την εξωτερική πολιτική σε μια εποχή που η κρίση της αμερικανικής ηγεμονίας δεν σήκωνε «καουμποηλίκια».

Συντομευμένη έκδοχη άρθρου που δημοσιεύτηκε στο www.rproject.gr Του Πάνου Πέτρου

«Δ 

εν έχει σημασία αν είσαι μαύρος ή λευκός ή ισπανόφωνος ή Ασιάτης ή ιθαγενής ή νέος ή γέρος ή πλούσιος ή φτωχός, υγιής ή ΑΜΕΑ, γκέι ή στρέιτ, εδώ στην Αμερική μπορείς να τα καταφέρεις, αν είσαι πρόθυμος να προσπαθήσεις». Από όλη την επινίκια ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα αυτή η αποστροφή απέσπασε το πιο ειλικρινές και θερμό χειροκρότημα. Ήταν αναμενόμενο, καθώς συμπύκνωσε την ιδέα που κινητοποίησε την εκλογική του βάση και σε αυτές τις εκλογές. Στις εκλογές του 2012 επανεμφανίστηκε η κοινωνική συμμαχία που έφερε τον Ομπάμα στο Λευκό Οίκο το 2008, η λεγόμενη «συμμαχία του Ουράνιου Τόξου» που περιλαμβάνει μαύρους, ισπανόφωνους, νέους, γυναίκες, ΛΟΑΤ, κατώτερες τάξεις. Σε όλες αυτές τις κατηγορίες ψηφοφόρων ο Ομπάμα επικράτησε κατά κράτος του Ρεπουμπλικάνου Ρόμνεϊ. Η επανεκλογή του Ομπάμα δεν ήταν εύκολη και δεν είχε σχέση με το θρίαμβο του 2008 και το λαϊκό ενθουσιασμό που είχε προκαλέσει. Μεσολάβησε η διάψευση των λαϊκών προσδοκιών στη διάρκεια της τετραετίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ρόμνεϊ επιδίωξε να δώσει στις εκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος για τα πεπραγμένα του Ομπάμα. Αντίστοιχα, το επιτελείο των Δημοκρατικών μετέτρεψε τις εκλογές σε μάχη «για να μην εκλεγεί ο Ρόμνεϊ». Αυτό που θα έκρινε το αποτέλεσμα ήταν κατά πόσο η εκλογική βάση του Ομπάμα θα ιεραρχούσε την απειλή της Δεξιάς πάνω από την απογοήτευσή της για τα πεπραγμένα της πρώτης τετραετίας του.

Ρεπουμπλικάνοι Και η αλήθεια είναι πως οι Ρεπουμπλικάνοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να «σημάνει συναγερμός» στην κοινωνική συμμαχία που στήριξε τον Ομπάμα. Οι ακροδεξιοί του Tea Party επιλέχθηκαν ως υποψήφιοι Γερουσιαστές σε μια σειρά Πολιτείες και ο -ταλιμπάν της μάχης ενάντια στο κοινωνικό κράτος- Πολ Ράιαν επελέγη ως υποψήφιος αντιπρόεδρος. Τα σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια ήταν πυκνά στην προεκλογική φρασεολογία των στελεχών του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος. Ο ίδιος ο Ρόμνεϊ, κουβαλώντας ήδη τον τίτλο του δισεκατομμυριούχου (που στην εποχή μετά το Occupy δεν είναι και πολύ δημοφιλής), είχε «φτύσει στα μούτρα» τους φτωχούς, με τη διαβόητη

Τέσσερα χρόνια μετά, τα αδιέξοδα του παγκόσμιου καπιταλισμού δίχασαν και τους καπιταλιστές για τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισής τους. Οι μεγάλες χρηματικές δωρεές, ο πιο αξιόπιστος δείκτης για τις προτιμήσεις των καπιταλιστών, μοιράστηκαν ανάμεσα στους δύο υποψήφιους.

απαξιωτική δήλωσή του για το «47% που ζει από την κρατική βοήθεια και δεν πρόκειται να μας ψηφίσει». Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είχαν τάσεις αυτοκτονίας. Αλλά δεκαετίες μετά τον Νίξον που την εγκαινίασε, παραμένουν κολλημένοι στη «νότια στρατηγική», δηλαδή την ανακίνηση του ρατσιστικού μίσους στις Πολιτείες του Νότου και την αποκλειστική απεύθυνση σε μια μυθική «λευκή εργατική τάξη». Αυτή η πολιτική αποδείχθηκε απαρχαιωμένη και εκτός πραγματικότητας. Η παρατήρηση έχει σημασία όχι για τη μοίρα της αμερικανικής Δεξιάς, αλλά γιατί ρίχνει φως στην αμερικανική κοινωνία.

Βαθιές αλλαγές Από το 2008 είχε επισημανθεί πως η νίκη του Ομπάμα εξέφραζε βαθύτερες αλλαγές στην αμερικανική κοινωνία: δημογραφικές, με την αύξηση του μαύρου και ισπανόφωνου πληθυσμού, και πολιτικές, με την πλειοψηφία των νέων να υιοθετούν αριστερόστροφες θέσεις στα κοινωνικά ζητήματα. Η κρίση πρόσθεσε την επανεμφάνιση της ταξικής οργής στο μίγμα.

η εικόνα επιβεβαιώθηκε: Πέντε Πολιτείες νομιμοποίησαν το γάμο ομοφυλοφίλων και δύο τη χρήση μαριχουάνας. Μόνο έτσι μπορούμε να «διαβάσουμε» και την επιρροή του Τυφώνα Σάντι στις εκλογές: έπληξε το κόμμα που υποστηρίζει το «μικρότερο κράτος» και του οποίου στελέχη θεωρούν την κλιματική αλλαγή «απάτη των αριστερών». Εξίσου αποκαλυπτική είναι η έρευνα πάνω σε αυτούς που δεν ψήφισαν. Επιβεβαιώνει την αριστερή στροφή της κοινωνίας, αλλά και το γεγονός ότι ο Ομπάμα κινδύνεψε να χάσει τις εκλογές, επειδή απογοήτευσε το κοινό του. Σχεδόν 2 στους 3 που απείχαν, έχουν «αριστερές» θέσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και οικονομίας και δηλώνουν πως, αν ήταν υποχρεωμένοι να ψηφίσουν, θα στήριζαν τον Ομπάμα.

Αυταπάτες

Ακόμα και μια νίκη του Ρόμνεϊ δεν θα διέγραφε αυτήν την πραγματικότητα, δεν θα σήμαινε μια συνολική συντηρητική στροφή της αμερικανικής κοινωνίας. Θα ήταν αποτέλεσμα της αδράνειας των «προοδευτικών» ψηφοφόρων λόγω απογοήτευσης. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα σκόνταψε η καμπάνια των Ρεπουμπλικάνων. Η προσέλευση μαύρων και ισπανόφωνων στις κάλπες αυξήθηκε και η ψήφος τους ήταν «μονομπλόκ» υπέρ του Ομπάμα. Η «λευκή εργατική τάξη» δεν είχε την ίδια ομοιογένεια στην ψήφο, αλλά η πλειοψηφία της επέλεξε τον Ομπάμα.

Βέβαια, αυτή η διάθεση δεν θα αρκούσε από μόνη της. Η επανεκλογή Ομπάμα ήταν σημαντικό πολιτικό επίτευγμα του ίδιου και του Δημοκρατικού Κόμματος. Αν και δεν ήταν τόσο δύσκολο με αντίπαλο τον Ρόμνεϊ, ο Ομπάμα κατόρθωσε να διατηρήσει ζωντανή την εικόνα του ως ο υποψήφιος που μπορεί να «βάλει χέρι στο 1%». Ο λεγόμενος «φιλελεύθερος» χώρος (στις ΗΠΑ ονομάζεται έτσι ένα νεφέλωμα κοινωνικών οργανώσεων, κινημάτων, προσωπικοτήτων, που υιοθετούν γενικά αριστερόστροφες και προοδευτικές απόψεις και βρίσκονται μέσα ή στις παρυφές του Δημοκρατικού Κόμματος) στήριξε με πίστη το επιχείρημα της «δεύτερης, καλής τετραετίας», στην οποία τάχα ο Ομπάμα, με «λυμένα τα χέρια» και χωρίς το άγχος της επανεκλογής, θα εφαρμόσει την πολιτική που πραγματικά θέλει.

Στα δημοψηφίσματα που έγιναν ταυτόχρονα με τις εκλογές,

Το «όχι άλλη μια ίδια τετραετία» των φιλελεύθερων φανερώνει

Τελικά επικράτησε το «πραγματιστικό» τμήμα του κεφαλαίου. Ότι η «μπίλια κάθισε» στον Ομπάμα φάνηκε στην τελική ευθεία, όταν και ο «Economist» και οι «Financial Times» (οι πιο ειλικρινείς και ψύχραιμες «φωνές» της άρχουσας τάξης) πήραν ανοιχτά το μέρος του Δημοκρατικού προέδρου, δηλώνοντας στην αρθρογραφία τους εμμέσως πλην σαφώς την απογοήτευσή τους, επειδή το «σπλάχνο από τα σπλάχνα» της άρχουσας τάξης δεν έχει καμιά σοβαρή απάντηση στα προβλήματα της τάξης του. Επιπλέον, βάρυνε η γνώμη του «έξυπνου» κομματιού της άρχουσας τάξης που γνωρίζει από την ιστορία ότι πολλοί Δημοκρατικοί πρόεδροι (και ο Ομπάμα) κατόρθωσαν με την ανοχή των κινημάτων και των φιλελεύθερων να επιβάλλουν πράγματα που, αν επιχειρούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι, θα προκαλείτο λαϊκός ξεσηκωμός.

ότι οι αυταπάτες τους συνεχίζονται για το Δημοκρατικό Κόμμα, οι οποίες αναμένεται να διαψευστούν για άλλη μια φορά και πολύ γρήγορα. Ενώ σύμφωνα με τους φιλελεύθερους η νίκη του Ομπάμα ήταν αναγκαία για να «του λυθούν τα χέρια» και να μην «υποκύπτει στους εκβιασμούς των Ρεπουμπλικάνων», ο ίδιος ο Ομπάμα από την επινίκια ομιλία του κιόλας δήλωσε πανέτοιμος να επιδιώξει «διακομματική συναίνεση» και «κοινές λύσεις» με τους Ρεπουμπλικάνους, για να «αντιμετωπιστεί το έλλειμμα και το χρέος». Η «διακομματική συναίνεση» έδειξε στην προηγούμενη τετραετία τι σημαίνει: Οι Ρεπουμπλικάνοι ξεκινούν από εξωφρενικά δεξιές προτάσεις στις οποίες επιμένουν, ο Ομπάμα ξεκινά από κεντρώες θέσεις τις οποίες δεν υπερασπίζεται και πολύ σθεναρά, για να οδηγηθούν τελικά σε μια δεξιά συμφωνία.

Και τώρα;

Απέναντι σε αυτούς τους κινδύνους υπάρχει το «όχι άλλη μια ίδια τετραετία» της αμερικανικής Αριστεράς, που είναι τελείως διαφορετικό και σημαίνει τη ρήξη των κινημάτων με την τακτική του «μικρότερου κακού» και της προσμονής από τους Δημοκρατικούς «να κάνουν τη δουλειά».

Η ιστορία μετά τις εκλογές μένει να γραφτεί. Στις ίδιες τις ΗΠΑ, η κρίση δεν θα ξεπεραστεί. Τον Ομπάμα «υποδέχεται» στο Λευκό Οίκο η επιστροφή της αμερικανικής οικονομίας σε ύφεση και η αδυναμία των «κεϊνσιανών» πολιτικών του να βγάλουν τον καπιταλισμό από το αδιέξοδο.

Αγώνες

Όσον αφορά τους εργάτες στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στον αραβικό κόσμο, δεν έχουν να περιμένουν τίποτα, ούτε από τις κεϊνσιανές λύσεις και τον «ήπιο» ιμπεριαλισμό, ούτε από τις νεοφιλελεύθερες λύσεις και τον «επιθετικό» ιμπεριαλισμό. Και οι δύο πτέρυγες συμφωνούν στην επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, διαφωνούν μόνο στη μεθοδολογία. Στην Ουάσινγκτον, στο Βερολίνο, στη Μαδρίτη, στην Αθήνα, στο Κάιρο, στη Δαμασκό πρέπει να θυμόμαστε τη ρήση του Χάουαρντ Ζιν: Δεν έχει σημασία ποιος «καταλαμβάνει» το Λευκό Οίκο, αλλά πόσοι «κάνουν καταλήψεις»…

Οι ακτιβιστές του Occupy, οι εκπαιδευτικοί του Σικάγου, τα συνδικάτα του Ουισκόνσιν, οι οργανώσεις του ΛΟΑΤ κινήματος, έδειξαν την περασμένη τετραετία ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός δρόμος. Σε αυτούς τους αγώνες μπορεί να χτιστεί η τόσο αναγκαία στις ΗΠΑ πολιτική δύναμη στα αριστερά των Δημοκρατικών. Η σημασία μιας τέτοιας προσπάθειας υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι η «κοινωνική συμμαχία», που στηρίζει τον Ομπάμα, έχει και «από πάνω» κομμάτι, το οποίο τελικά καθορίζει τις προτεραιότητες του Λευκού Οίκου. Το


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Η Κύπρος μπροστά στο μνημόνιο Των Μαρίας Παναγοπούλου, Μάνου Μαθιουδάκη, ανταπόκριση από Κύπρο

Α 

πό την Παρασκευή 9/11 επιτελείο της τρόικας βρίσκεται στο νησί για ένα νέο γύρο διαπραγματεύσεων με την κυπριακή κυβέρνηση. Ο πρώτος γύρος συνομιλιών είχε καταλήξει στην κατάθεση προτάσεων από την τρόικα και στην έναρξη διαβουλεύσεων μεταξύ κυβέρνησης, αντιπολίτευσης και συνδικαλιστικών φορέων του τόπου. Έγγραφο της Κυπριακής Προεδρίας, που διέρρευσε πριν λίγες μέρες, αναφέρει πως οι διαπραγματεύσεις είναι προχωρημένου σταδίου και η απόσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την τρόικα έχει γεφυρωθεί. Όλα δείχνουν λοιπόν ότι αυτή τη φορά «η προσπάθεια θα ευοδωθεί» και πολύ σύντομα το κυπριακό μνημόνιο θα γίνει πραγματικότητα.

Η πορεία προς το μνημόνιο Οι ασκοί του Αιόλου για την κυπριακή κρίση άνοιξαν τον περασμένο Ιούνιο, όταν η Marfin-Λαϊκή τράπεζα ανακοίνωσε ένα τεράστιο –για τα δεδομένα της κυπριακής οικονομίας– χρέος ύψους 1,8 δισ. ευρώ (που προήλθε από το τζογάρισμα σε ελληνικά ομόλογα και όχι μόνο). Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση βουλή και κυβέρνηση αποφάσισαν άρον-άρον να σώσουν την τράπεζα, κρατικοποιώντας τις ζημιές της και φορτώνοντας το βάρος στις πλάτες του κυπριακού λαού. Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή. Την πορεία της Marfin ακολούθησε η τράπεζα Κύπρου, η οποία ζήτησε αρχικά 0.5 δισ. €, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις το πόσο, που θα χρειαστεί, είναι τελικά πολλαπλάσιο. Η οικονομία της Κύπρου είναι σχετικά μικρής κλίμακας και μια κατάρρευση του γιγαντωμένου χρηματοπιστωτικού της συστήματος (6 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ!) θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφή όλη την οικονομία της χώρας. Το πακέτο στήριξης, που θα ακολουθήσει την υπογραφή του μνημονίου, εκτιμάται στα 10 με 15 δισ. €, ποσό που πλησιάζει δραματικά το ύψος του ΑΕΠ της χώρας (περίπου 18 δισ. €). Σε μείζον θέμα στις διαβουλεύσεις με τους δανειστές εξελίσσεται η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθώς το ποσό αυτό θα καθορίσει αν το κυπριακό χρέος είναι βιώσιμο ή όχι. Παρά τη διαφορά στις απόψεις τρόικας-κυβέρνησης το σίγουρο είναι ότι τα δύο τρίτα του δάνειου θα δοθούν στις τράπεζες. Επιπλέον, ο δανεισμός θα εκτινάξει το δημόσιο χρέος της χώρας από 72% του ΑΕΠ, που είναι σήμερα, στο 130%! Με αυτό τον τρόπο η τρόικα εξασφαλίζει τη μακροχρόνια παραμονή της και δείχνει ήδη τις προθέσεις της, απαιτώντας την υποθήκευση των μελλοντικών εσόδων από την αξιοποίηση του φυσικού αέριου για την αποπληρωμή του δανείου.

Ρητορική για τη νομιμοποίηση των πολιτικών λιτότητας Παρότι είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως για την οικονομική κρίση της Κύπρου υπεύθυνες είναι κατά βάση οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά τους παι-

Η ρωσική Αριστερά στο στόχαστρο του Πούτιν

χνίδια, «η ευθύνη για τη σωτηρία της πατρίδας» φορτώνεται στις πλάτες του λαού. Η γνωστή συνταγή, που ακολουθήθηκε σε όλες τις χώρες που «σώζει» τρόικα, επιβάλλεται και εδώ. Ο «σπάταλος δημόσιος τομέας» με τους «πολυάριθμους και αργόσχολους δημοσίους υπαλλήλους», οι «υψηλές κοινωνικές δαπάνες», η «έλλειψη ανταγωνιστικότητας», η «ανάγκη νοικοκυρέματος της οικονομίας» κλπ, είναι τα θέματα που εντέχνως χρησιμοποιούν οι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού για να νομιμοποιήσουν τις καταστροφικές για το λαό πολιτικές τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή τη στιγμή στην Κύπρο σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις από τη Δεξιά μέχρι το Κέντρο (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ) κραυγάζουν υπέρ της αναγκαιότητας συνομολόγησης του μνημονίου, κριτικάροντας «από τα δεξιά» το ΑΚΕΛ για αργοπορία και απροθυμία στη λήψη μέτρων. Και ενώ η αντιπολίτευση βιάζεται να κλείσει η συμφωνία με την τρόικα, η κυβέρνηση φαίνεται εγκλωβισμένη στις πολιτικές διαχείρισης του συστήματος, που υιοθέτησε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας της. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης Χριστόφια να κερδίσει χρόνο μέχρι τις εκλογές, ζητώντας δάνειο ύψους 5 δισ. από την Ρωσία, απέτυχαν παταγωδώς με αποτέλεσμα τώρα να σέρνεται στην κυριολεξία από τις «αγορές», για να κλείσει τη συμφωνία συντομότερα από ό,τι ίσως θα επιθυμούσε. Οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης έχουν ήδη αρχίσει να ξεθωριάζουν. Θέματα όπως το συνταξιοδοτικό, η ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων ημικρατικών Οργανισμών (Αρχή Ηλεκτρισμού, Cyta), η κατάργηση της ATA, η αποκοπή του 13ου μισθού, οι περικοπές στις κοινωνικές παροχές –με βάση πρόσφατα δημοσιεύματα στον Τύπο– φαίνεται να μπαίνουν στο διαπραγματευτικό παζάρι. Μένει, λοιπόν, να δούμε αν όντως ο Χριστόφιας «θα κατέβει στους δρόμους για την ΑΤΑ», όπως δήλωσε πρόσφατα. Ο δρόμος προς το μνημόνιο φαίνεται ανοικτός. Κατά πάσα πιθανότητα θα υπογραφεί από την κυβέρνηση Χριστόφια με τη σύμπραξη όλων των λοιπών κομμάτων και με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες απρόθυμες να θέσουν τέλος στην εποχή της «κοινωνικής ειρήνης». Από τη συνάντηση που είχαν οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων συντεχνι-

ών ΣΕΚ (ΔΗΣΥ), ΠΕΟ (ΑΚΕΛ) και ΔΕΟΚ (ΕΔΕΚ) με τον πρόεδρο Χριστόφια, προέκυψαν δηλώσεις συναίνεσης «υπό τον αδιαμφισβήτητο όρο των σκληρών διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με την τρόικα». Κατέληξαν μάλιστα σε προειδοποιήσεις ότι κάπου στο μέλλον μπορεί και να αντιδράσουν!

Η οργάνωση της αντίστασης Τη στιγμή λοιπόν που η δουλειά της τρόικας και των νεοφιλελευθέρων φαίνεται αρκετά εύκολη, η μόνη αντίδραση που προέκυψε προς το παρόν ήλθε από την ΕΡΑΣ (Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση). Η ΕΡΑΣ συστάθηκε το 2011 με στόχο να συσπειρώσει ανθρώπους της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που αποφάσισαν να συνεργαστούν ισότιμα, με στόχο μια πιο συστηματική, διευρυμένη και αποτελεσματική πολιτική δράση. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αποτελεί μια ελπιδοφόρα προσπάθεια της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συγκροτήσει έναν πόλο αντίστασης ενάντια στις ορέξεις των ντόπιων και ξένων αφεντικών. Έτσι, την Πέμπτη 8/11/2012, ημέρα άφιξης της τρόικας στην Κύπρο, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αντιμνημονιακή διαμαρτυρία από την ΕΡΑΣ έξω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στο κάλεσμά της ανταποκρίθηκαν περίπου 50 άτομα, τα οποία υπό συνεχή βροχή εξέφρασαν την αντίθεση τους με τα σχεδιαζόμενα μέτρα και δήλωσαν την αποφασιστικότητά τους να οργανώσουν τις αντιστάσεις απέναντι τους. Μέλη και φίλοι της ΕΡΑΣ συμμετέχουν και στη νεοσύστατη Τ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου, εμπνεόμενοι-ες από το κίνημα στην Ελλάδα και τα επιτυχημένα παραδείγματα οικοδόμησης ενός μαζικού αριστερού και μαχητικού εργαλείου αντίστασης, που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας την εκτίμηση ότι οι μνημονιακές πολιτικές θα προκαλέσουν στους εργαζόμενους και το λαό της Κύπρου την ανάγκη να υπερασπιστούν τις κατακτήσεις τους και να διαμορφώσουν σχέδιο εξόδου από την κρίση, η ΕΡΑΣ βαθαίνει τις συζητήσεις και οργανώνει τις επόμενες δράσεις της, απευθυνόμενη σε ανένταχτο κόσμο, στη βάση του ΑΚΕΛ, στις συντεχνίες και σε κάθε συλλογικότητα που είναι αποφασισμένη να δώσει μάχες αντίστασης. Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, όμως ο δρόμος, που πρέπει να καλυφθεί, είναι μακρύς και δύσκολος.

Το ότι η δίωξη των Πούσι Ράιοτ ήταν συμβολική επιλογή για μια συνολικότερη εκστρατεία τρόμου από την κυβέρνηση Πούτιν ενάντια στο κύμα αμφισβήτησης που προκάλεσε η νοθεία στις προεδρικές εκλογές επιβεβαιώθηκε γρήγορα και με τον πιο δραματικό τρόπο. Στη διάρκεια του Οκτώβρη, 19 αγωνιστές συνελήφθησαν για «μαζική διατάραξη της δημόσιας τάξης» (σε αντικυβερνητική διαδήλωση στις 6 Μάη). Ταυτόχρονα, τα ρωσικά ΜΜΕ «αποκάλυψαν» μια «διεθνή συνωμοσία», στην οποία εμπλέκουν τρία στελέχη της ρωσικής ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στις 17 Οκτώβρη, συνελήφθη ο σύντροφος Konstantin Lebedev του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Κινήματος (οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς). Ο Sergei Udaltsov, προσωπικότητα του Αριστερού Μετώπου (συμμαχία της ριζοσπαστικής Αριστεράς), ανακρίθηκε και του επιβλήθηκε απαγόρευση εξόδου από τη Μόσχα, ενώ ο Leonid Razvojaev, μέλος του Αριστερού Μετώπου, απήχθηκε στο Κίεβο από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Το κατηγορητήριο ανακατεύει τη «κατασκοπευτική συνωμοσία» με τις «μαζικές διαταράξεις της δημόσιας τάξης», προετοιμάζοντας το έδαφος για μια ενδεχόμενη μεγάλη πολιτική δίκη ενάντια στην Αριστερά και το κίνημα αντίστασης.

Το έγκλημα των οικονομικών κυρώσεων στο Ιράν

Οι οικονομικές κυρώσεις συνηθίζεται να εμφανίζονται ως η «καλή εναλλακτική» στον πόλεμο. Στην περίπτωση του Ιράν αυτή η προπαγάνδα έχει κορυφωθεί. Είναι τέτοιος ο φόβος για το τι θα προκαλέσει ένας πόλεμος, που το μπαράζ σκληρών κυρώσεων αντιμετωπίζεται ως δείγμα διαλλακτικότητας από τη Δύση. Οι ευρωπαϊκές κυρώσεις, που τέθηκαν σε εφαρμογή τον Ιούλη, και οι κλιμακούμενες κυρώσεις από τις ΗΠΑ έχουν ήδη οδηγήσει σε δραματική υποτίμηση του ιρανικού νομίσματος, καλπασμό του πληθωρισμού και εκτίναξη των τιμών των τροφίμων, ισοπεδώνοντας την αγοραστική ικανότητα των απλών Ιρανών, που στέκονται σε ουρές για να αγοράσουν επιδοτούμενα τρόφιμα, όπως στη διάρκεια του πολέμου με το Ιράκ. Το καθεστώς όμως μπορεί και επιβιώνει και διαχειρίζεται τη «μαύρη αγορά» την οποία πληρώνουν οι φτωχοί. Επιπλέον, η «ερμηνεία» των κυρώσεων στο εξωτερικό αντιμετωπίζει τους Ιρανούς στις συναλλαγές τους σε διάφορες χώρες (π.χ. Ολλανδία, Αμερική) με ρατσιστικές διακρίσεις (π.χ. απαγορεύοντας πρόσβαση σε καταστήματα υπολογιστών, αποκλείοντας φοιτητές από ερευνητικά προγράμματα κλπ). Ακόμα και όταν δεν είναι απλά προάγγελοι πολέμου, οι οικονομικές κυρώσεις δεν παύουν να είναι μια συλλογική τιμωρία που γονατίζει λαούς, οι οποίοι δίνουν το δικό τους σκληρό αγώνα ενάντια στα καθεστώτα που «τιμωρούνται» από τη Δύση…

Επικίνδυνες εξελίξεις για τη συριακή εξέγερση

Η Ντόχα του Κατάρ φιλοξένησε ένα μαραθώνιο διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε διάφορες δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, με στόχο την ενοποίησή τους. Οι παρόντες κατέληξαν σε μια καταρχήν συμφωνία, δημιουργώντας το Συριακό Εθνικό Συνασπισμό των Επαναστατικών Δυνάμεων και της Αντιπολίτευσης. Η πρωτοβουλία προχώρησε κάτω από τις πιέσεις της Χίλαρι Κλίντον και άλλων δυτικών δυνάμεων, που αντιλήφθηκαν πως το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο δεν είχε καμιά επιρροή στη Συρία, ενώ ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός δεν μπορεί να ελεγχθεί εξαιτίας της χαλαρής δομής του. Ο νέος Συνασπισμός φιλοδοξεί να αποκτήσει «πάτημα» μέσα στη Συρία και να λειτουργήσει ως ικανός συνομιλητής της Δύσης, των αραβικών κρατών και του καθεστώτος, αν πρόκειται να προχωρήσει το σχέδιο «ομαλής μετάβασης». Οι πιέσεις για «ενότητα» της αντιπολίτευσης πάντα ήταν επικίνδυνες. Ο τρόπος με τον οποίο ξεκινά η συγκεκριμένη «ενότητα» προειδοποιεί για πολύ μεγαλύτερους κινδύνους. Μοιάζει με «σχέδιο Β» της συριακής αστικής τάξης (και των ξένων δυνάμεων) για τη Συρία μετά τον Άσαντ, ανταγωνιστικό στη λαϊκή αυτενέργεια που έχει απελευθερωθεί στις πόλεις όπου το καθεστώς έχασε τον έλεγχο. Φαινομενικά, το πρόγραμμα του Συνασπισμού αρκείται στην πάλη ενάντια στο καθεστώς. Αλλά, όπως δήλωσε καχύποπτος Σύριος αγωνιστής, «στα χαρτιά και το πρόγραμμα του Μπάαθ, αν το διαβάσεις, μια χαρά είναι»…


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Οι νέοι ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Της Κατερίνας Σεργίδου

Π 

λησιάζοντας προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, η συζήτηση για τη συγκρότηση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να γίνει πιο συγκεκριμένη. Το πρώτο ζήτημα είναι να συζητηθεί διεξοδικά στην Πανελλαδική για το πώς οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουν τη δύσκολη, αλλά αναγκαία, δουλειά στησίματος σωματείων στον ιδιωτικό τομέα, πρωτοβουλιών αγώνα μαζί με καθηγητές και εργαζόμενους στις σχολές, για το πώς θα τσακίσουν το φασισμό στα σχολεία κλπ. Αυτή η συζήτηση έχει υποτιμηθεί, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η κουβέντα στα οργανωτικά. Όμως η συσπείρωση και η οργανωμένη παρέμβαση στους χώρους της νεολαίας είναι το άλφα και το ωμέγα της διαδικασίας που έχουμε ξεκινήσει. Τα καθήκοντα αυτά φυσικά δεν μπορούν να αποτελούν μια ξεχωριστή πολιτική και στρατηγική των νέων, αλλά χρειάζεται να ενσωματωθούν στο πρόγραμμα όλου του ΣΥΡΙΖΑ. Επόμενο ζήτημα είναι το πώς συγκροτείται οργανωτικά η νεολαία. Και σε αυτό το επίπεδο οι όποιες κινήσεις θα πρέπει να γίνουν με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία. Οι νέοι και οι νέες του ΣΥΡΙΖΑ είναι βασικό να συμμετέχουν στις τοπικές συνελεύσεις των γειτονιών ως ενεργά μέλη. Αυτό το γεγονός, πέρα από να δίνει ζωντάνια και μαζικότητα, θα κρατά σε άμεση επαφή εργαζόμενους, φοιτητές και μαθητές, ώστε από κοινού να λαμβάνουν αποφάσεις και να παρεμβαίνουν στην κοινωνία, κάνοντας πιο αποτελεσματικό τον ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά η νεολαία χρειάζεται να έχει και τις δικές της διαδικασίες σε τοπικό επίπεδο, αλλά και στις σχολές. Και εκεί όμως τα κριτήρια συγκρότησης δεν μπορούν να είναι «συνδικαλιστικά». Οι συνελεύσεις ΣΥΡΙΖΑ σχολών θα πρέπει να αγκαλιάζουν το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου. Φοιτητές, πανεπιστημιακούς, διοικητικό προσωπικό ακόμα και τους εργαζόμενους των συνεργείων, όπου είναι εφικτό. Μια οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ φοιτητών σε μια σχολή που θα ξαναμαζεύει τον κόσμο της ΑΡΕΝ, δεν έχει να προσθέσει τίποτα καινούριο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός, και όχι συνδικαλιστικός, φορέας χρειάζεται μέσα από τις δομές που επιλέγει να στέλνει πολιτικό μήνυμα. Στις σχολές είναι απαραίτητη η χάραξη ενός κοινού σχεδίου φοιτητών-εργαζομένων και μια κοινή συνέλευση θα είναι ένα καλό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Μένει ακόμα να καταλήξουμε με ποιο οργανωτικό μοντέλλο βαδίζουμε προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ως νεολαία. Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη εκπροσώπησης της νεολαίας. Αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί είτε με την εκλογή νέων ηλικιακά αντιπροσώπων από τις τοπικές συνελεύσεις των γειτονιών (πράγμα που ήδη έχει αρχίσει να γίνεται) είτε μέσα από τοπικές ΣΥΡΙΖΑ σχολών, στις οποίες θα συμμετέχουν φοιτητές-εργαζόμενοι. Όσον αφορά τους ΣΥΡΙΖΑ σχολών, επειδή ακόμα δεν έχουν συγκροτηθεί από κοινού, θα πρέπει να βρεθεί μια προσωρινή φόρμουλα, ώστε να εκλεγούν αντιπρόσωποι σπουδαστές. Μέσα από συνελεύσεις φοιτητών ανά πόλη ή εκπαιδευτικό ίδρυμα μπορούν να αναδειχθούν αντιπρόσωποι. Εξάλλου η τελική μορφή που θα έχουν οι συνελεύσεις νέων είναι αντικείμενο συζήτησης της ίδιας της πανελλαδικής.

ΑΕΙ-ΤΕΙ: Η μάχη ενάντια στο νόμο πλαίσιο συνεχίζεται Της Μυρτώς Σιδέρη

Μ 

έσα στον τελευταίο χρόνο τρεις μνημονιακές κυβερνήσεις κατέβαλαν λυσσώδεις προσπάθειες για να εφαρμοστεί ο νόμος Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλου. Με την αντίσταση και τη συντονισμένη πάλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, όμως, ο νόμος πλαίσιο μπλοκαρίστηκε από τις αλλεπάλληλες ματαιώσεις των εκλογών για την ανάδειξη των Συμβουλίων Ιδρύματος. Γι’ αυτό το λόγο το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να προχωρήσει στη διεξαγωγή των εκλογών με ηλεκτρονική ψηφοφορία, γεγονός που ξεσήκωσε αντιδράσεις στον κόσμο της εκπαίδευσης και όχι μόνο. Όπως κατήγγειλαν με ανακοίνωση τους τα μέλη των συλλόγων ΔΕΠ, στην ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν υπάρχει διαφάνεια, καθώς είναι πολύ εύκολο να παρέμβει οποιοσδήποτε και να επηρεάσει τη διαδικασία. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του Δημοκρίτειου πανεπιστημίου, στο οποίο η ηλεκτρονική κάλπη άνοιξε 9 ώρες πριν την επίσημη ώρα έναρξης της ψηφοφορίας. Με αυτού του είδους τα αντιδημοκρατικά τερτίπια μπήκαμε

στον τρίτο κύκλο για τις εκλογές, μετρώντας ήδη δύο αποτυχημένες προσπάθειες. Μέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί ηλεκτρονικές εκλογές στη Γεωπονική Αθήνας, στην ΑΣΟΕΕ, στο Πάντειο, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και στο Πανεπιστήμιο Πάτρας. Οι εκλογές στο πανεπιστήμιο Αιγαίου ακυρώθηκαν, ενώ οι εκλογές στο πανεπιστήμιο Αθήνας είναι προγραμματισμένες για τη Δευτέρα 12 Νοέμβρη. Στο Πάντειο αναδείχθηκε μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του ιδρύματος ο Ν.Θεοτοκάς, μέλος του Συνασπισμού, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρωτοστατήσει στη μάχη για την ανατροπή και το μπλοκάρισμα του νόμου-πλαίσιο. Με ανοιχτή επιστολή, ο Μάκης Σπαθής (υπεύθυνος από τη Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την ΕΕΚΕ Παιδείας) εξηγεί ότι η πάλη για την ανατροπή του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι μέρος της πάλης για την ανατροπή των μέτρων και των μνημονίων και η συμμετοχή στα Συμβούλια Διοίκησης είναι ουσιαστικά στήριξη των μνημονια-

κών μέτρων που πήραν οι τελευταίες κυβερνήσεις. Ο αγώνας για τη διάσωση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου για όλους δεν έχει τελειώσει. Οι κινητοποιήσεις έχουν δείξει το δρόμο για την πάλη ενάντια στην εμπορευματοποίηση της παιδείας και έχουν θέσει τις βάσεις για το συντονισμό ολόκληρης της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ο συντονισμός αυτός εκφράστηκε μέσα από τις Πρωτοβουλίες για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία που συγκροτήθηκαν σε πάρα πολλές σχολές και μπλόκαραν μέχρι τώρα την ουσιαστική εφαρμογή του νόμου. Τώρα με τα καινούργια μέτρα και στην παιδεία, οι Πρωτοβουλίες αυτές πρέπει να ξαναλειτουργήσουν παντού για την υπεράσπιση της παιδείας, με γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις, για να μην εφαρμοστεί ποτέ αυτός ο νόμος. Τις επόμενες μέρες θα έχουμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Είναι μια ευκαιρία για το φοιτητικό κίνημα να θυμηθεί τους πρόσφατους αγώνες του, να παραδειγματιστεί από τους παλιούς και να οργανώσει τους νέους που έρχονται.

Κινητοποιήσεις μαθητών στην Ιταλία

Σε κάθε περίπτωση σε όλες τις διαδικασίες που έχουμε μπροστά μας θα πρέπει να διαφυλάσσεται η δημοκρατία στο εσωτερικό, ο πλουραλισμός και να εξασφαλίζεται η εκπροσώπηση των συνιστωσών. Στο μεταξύ οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζονται για τον τριήμερο εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Αθήνα και στις υπόλοιπες πόλεις. Στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί κεντρική πολιτική εκδήλωση την Παρασκευή 16 Νοέμβρη, όπου θα συζητηθούν τα διδάγματα του 1973 σε σχέση με τους αγώνες του σήμερα και την πάλη για δημοκρατία, με ομιλητές τους Ευκλείδη Τσακαλώτο, Αντώνη Νταβανέλλο και Χρήστο Γιοβανόπουλλο. Αντίστοιχη εκδήλωση προγραμματίζεται για την Πέμπτη 15 Νοέμβρη, στην Πάτρα. Οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ θα συμμετέχουν με πανό στην πορεία του Πολυτεχνείου, με αφίσα και ανακοίνωση και θα έχουν μια μαζική παρουσία σε όλο το τριήμερο.

Της Μυρτώς Καλογεροπούλου

Σε 90 πόλεις της Ιταλίας μαθητές λυκείου και φοιτητές διαδήλωσαν κατά του νόμου λιτότητας. Οι καταλήψεις σχολείων και σχολών, που πραγματοποιούν, είναι εκατοντάδες. Αυτή τη φορά ενώθηκαν μαζί τους καθηγητές και γονείς. Ο νόμος ορίζει αύξηση του ωραρίου των καθηγητών, βαθμολόγηση της παραγωγικότητάς τους κι εκμάθηση του εθνικού ύμνου. Η κυβέρνηση προανήγγειλε περι-

κοπές 200 εκατ. ευρώ και τώρα ετοιμάζεται να κόψει 1δισ. και βάζει ιδιώτες στη διαχείριση της κρατικής εκπαίδευσης. Στις συγκεντρώσεις τα πανό έγραφαν: «Μαθητές, καθηγητές ούτε υπηρέτες ούτε πελάτες», «Ίσο για όλους δημόσιο σχολειό». Έξω από το υπουργείο Παιδείας απαίτησαν την παραίτηση του υπουργού και τα χαρτόνια τους έγραφαν: «Τα δικαιώματά μας δεν κόβονται», «Το σχολείο δεν αγγίζεται - Θα το υπερασπιστούμε με αγώνα».

Νέο έντυπο των Μαθητών-τριών Ενάντια στο Σύστημα Κυκλοφορεί ανανεωμένο και με καινούριους συγγραφείς το μαθητικό μας έντυπο, με πολλά και ενδιαφέροντα άρθρα για το σχολείο στην εποχή του μνημονίου, νέα από μαθητικές κινητοποιήσεις, για το πώς αντιμετωπίζουμε το φασισμό στα σχολεία, για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η αγαπημένη μας φράση από το καινούριο τεύχος: Μαθητές όλου του κόσμου ενωθείτε!


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 14 Νοέμβρη 2012

Το αντιφασιστικό κίνημα «κονταίνει» τη Χρυσή Αυγή

Να μην τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί

Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Του Θανάση Κούρκουλα

Ο 

ι δημόσιες μαγκιές της Χρυσής Αυγής περιορίστηκαν τις τελευταίες εβδομάδες στα γνωστά «λημέρια» γύρω από την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Αγωνιώδεις ήταν οι προσπάθειες της συμμορίας να στήσει γεγονότα γύρω από ένα μαχαίρωμα Έλληνα κουρέα στην οδό Αγίου Μελετίου παραμονές της γενικής απεργίας, με την πλήρη κάλυψη της αστυνομίας, προσπαθώντας απεγνωσμένα να βγει από την ανυπαρξία. Για άλλη μια φορά οι «ακομμάτιστες» ελληνικές σημαίες, που η Χρυσή Αυγή καλούσε τους Έλληνες να κυματίζουν στην 48ωρη Γενική Απεργία, δεν εμφανίστηκαν στο Σύνταγμα στις 6 και 7 Νοέμβρη. Αντ’ αυτού ο Κασιδιάρης κλαψούριζε σε στημένη «αποκλειστική» συνέντευξη σε κανάλι μεταμεσονύκτιας τσοντο-κατάνυξης, πως οι «ΣΥΡΙΖαίοι» καπέλωσαν το Σύνταγμα και οι συνέλληνες φοβήθηκαν, αναφερόμενος στη μαζική παρουσία του κόσμου έξω από τη Βουλή.

Υποχώρηση Από τους ναζιστικούς χαιρετισμούς της «Γιορτής Νεολαίας» τους, οι νεοναζί με τα «καθαρά χέρια» φαίνεται να αυτοπεριορίζονται σε πιο «κοινοβουλευτικές» πρακτικές, ενώ τα τάγματα εφόδου ασχολούνται κυρίως με το γνώριμο νυχτερινό σπορ του «είκοσι εναντίον ενός». Τι έπαθαν οι νεοναζί; Γιατί απογοητεύουν τους σκληρούς οπαδούς τους και τα σχόλια απογοήτευσης των «φίλων της Χρυσής Αυγής» πληθαίνουν στο διαδίκτυο; Μια πρώτη προφανής απάντηση είναι πως το πολιτικό κλίμα του απεργιακού ξεσηκωμού τους τοποθετεί αντικειμενικά στη γωνία των πολιτικών εξελίξεων, όπου το κίνημα αντίστασης και η Αριστερά έχουν τον πρώτο λόγο. Όμως δεν αρκεί μόνο αυτή η εξήγηση. Τους προηγούμενους μήνες υπήρχαν επίσης μεγάλα κινηματικά γεγονότα (ΔΕΘ, απεργία 29 Σεπτέμβρη, επίσκεψη Μέρκελ κλπ), αλλά οι Χρυσαυγίτες τσιμπούσαν ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, με την πολύτιμη βοήθεια των ΜΜΕ που τους πρόβαλλαν νυχθημερόν. Στη δημοσκόπηση Νοεμβρίου της Public Issue για την «Καθημερινή», η δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής υποχωρεί κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες και του Μιχαλολιάκου κατά 5 μονάδες σε σχέση με τα αντίστοιχα νούμερα του Οκτωβρίου. Αντίστοιχα είναι τα ευρήματα δημοσκόπησης της Κάπα Research για το «Βήμα». Η απάντηση βρίσκεται στα αντανακλαστικά που

Την αντίθεση των Ελλήνων πολιτών με την ακραία ρητορεία και τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής κατά των μεταναστών και των παιδιών τους ανέδειξε η δημοσκόπηση της Κάπα Research. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα», οι πολίτες διαφωνούν με την… αιματολογική οπτική των μελών της Χρυσής Αυγής, καθώς το 63% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι Έλληνας είναι εκείνος ο οποίος έχει λάβει ελληνική παιδεία. Αντίθετα μόνο το 32,5% θεωρεί ότι Έλληνας είναι όποιος έχει Έλληνες γονείς. Τέλος, το 67,5% των ερωτηθέντων ζητά να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, αν εξακολουθήσει να παραβιάζει τη νομοθεσία.

ενεργοποιούνται στη βάση της κοινωνίας και συντελούν στη ραγδαία ανάπτυξη ενός μαζικού αντιφασιστικού κινήματος με νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Η κοινωνική βάση του αντιφασισμού ξεπερνά πια τις αριστερές αντιρατσιστικές οργανώσεις και τους ορκισμένους αντιφασίστες της αντιεξουσίας. Όπου υπάρχει η μαγιά μιας ενιαιομετωπικής αντιφασιστικής πρακτικής, οι αντιφασιστικές πρωτοβουλίες αγκαλιάζονται από μαθητές, εκπαιδευτικούς, συλλόγους γονέων, τοπικά σωματεία και κινήσεις πολιτών, σημαντικά τμήματα του κινήματος ενάντια στα μέτρα και τα μνημόνια.

Ξεσηκωμός Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της νεοσύστατης αντιφασιστικής πρωτοβουλίας του Χολαργού, που διοργάνωσε μια εξαιρετικά πετυχημένη αντιφασιστική εκδήλωση πριν λίγο καιρό, με τη συμμετοχή εκατοντάδων κατοίκων της περιοχής και πολλών τοπικών συλλογικοτήτων. Εκπαιδευτικοί συγκροτούν αντιφασιστικές ομάδες στην Κρήτη, τη Μυτιλήνη, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, μιμούμενοι το πετυχημένο παράδειγμα της αντιφασιστικής πρωτοβουλίας εκπαιδευτικών και μαθητών της Καλλιθέας. Με μεγάλη επιτυχία οργανώνονται μαθητικές συναυλίες, όπως πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη μετά από κοινή πρωτοβουλία 5 τοπικών ΕΛΜΕ. Συνδικάτα εκδίδουν ανακοινώσεις κατά των γραφείων ευρέσεως πάμφθηνης εργασίας των φασιστών και υπερασπίζονται μαθητές που δέχονται επιθέσεις από φασίστες έξω από σχολεία, όπως στο ΕΠΑΛ Λαγκαδά της Θεσσαλονίκης. Τμήματα της Αριστεράς, που ως τώρα δεν είχαν εμπλακεί στην αντιφασιστική πάλη, υποτιμώντας τον κίνδυνο, αποφασίζουν να κινητοποιηθούν στους χώρους

και τις περιοχές που αναπτύσσουν συνδικαλιστική ή πολιτική δράση. Όλα αυτά εκφράστηκαν σε ένα βαθμό στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, έβαλαν τους φασίστες στο περιθώριο των εορτασμών της επετείου και το «ΟΧΙ» στους ναζί επισκίασε τις αναιμικές απόπειρες απότισης τιμής στο φασίστα Μεταξά από τους σύγχρονους ταγματασφαλίτες. Η συναυλία συμπαράστασης στους 15 κακοποιημένους συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας, που έγινε κεντρικό θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης με το Δένδια, γέμισε το γήπεδο Σπόρτινγκ, ενώ πολλές χιλιάδες ανθρώπων έμειναν απ’ έξω, καθώς η επιλογή του χώρου αποδείχτηκε ανεπαρκής.

Στόχοι Η γενική εικόνα του αντιφασιστικού ξεσηκωμού της κοινωνίας δίνει φτερά σε οργανωμένες αντιρατσιστικές συλλογικότητες, όπως η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» που διευρύνει τις ομάδες της με νέα μέλη και επεκτείνει τη δράση της σε νέες περιοχές, όπως η Καλλιθέα, η Σύρος και ο Χολαργός, με κεντρικό σύνθημα «Κάτω τα μνημόνια – Έξω οι ναζί». Επόμενος σταθμός αντιφασιστικής δράσης η κεντρική αντιφασιστική διαδήλωση, το Σάββατο 24 Νοέμβρη στην Αθήνα, που οργανώνεται από δεκάδες συλλογικότητες του κινήματος και της Αριστεράς. Στόχος η περαιτέρω διεύρυνση του μετώπου και ο συντονισμός των αντιφασιστικών πρωτοβουλιών με κεντρικά μεγάλα γεγονότα που θα συσπειρώνουν χιλιάδες κόσμου και θα δίνουν νέα ώθηση στις τοπικές πρωτοβουλίες και στους αντιφασίστες σε χώρους εκπαίδευσης και εργασίας. Χρειάζεται να μην αφήσουμε τους νεοναζί σε χλωρό κλαρί.

Πανδημοκρατικό ή ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο; Η Χρυσή Αυγή μπορεί να ξαναγίνει μια γραφική περιθωριοποιημένη συμμορία, αν όλες οι δυνάμεις του κινήματος ανταποκριθούν στο απλό καθήκον της απονομιμοποίησής της εκεί που ζει, δουλεύει κι εργάζεται ο κόσμος που παλεύει ενάντια στα μέτρα και τα μνημόνια. Αρκεί να εγκαταλειφθούν τόσο οι απόψεις που υποτιμούν τον κίνδυνο, όσο και οι τάσεις «θεσμικής» απονομιμοποίησης των φασιστών. Τα αποτελέσματα του μαχητικού μαζικού κινήματος, που δημιουργεί προβλήματα στους νεοναζί, χρειάζεται να διευρυνθούν και να εγκαταλειφθούν οι καταστροφικές σκέψεις της όποιας από τα πάνω «πανδη-

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ

μοκρατικής» αντιμετώπισης των φασιστών μαζί με μνημονιακούς «δημοκράτες» σαν τον κ. Παυλόπουλο, τον κ. Βενιζέλο και τον κ. Κουβέλη. Όλοι αυτοί είναι που τροφοδοτούν με τα μέτρα εξαθλίωσης τους φασίστες, ενώ η κυβέρνησή τους αγκαλιάζει στοργικά τη συμμορία δια του θεσμικού ρατσισμού και της αστυνομίας του κ. Δένδια. Όλοι αυτοί σιγοντάρουν τη θεωρία των άκρων, που τσουβαλιάζει τους φασίστες με το κίνημα αντίστασης και την Αριστερά. Μια τέτοιου είδους «αντιφασιστική» τακτική θα ήταν βούτυρο στο ψωμί του Μιχαλολιάκου, που κάθε τρεις και λίγο ουρλιάζει κατά του

διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και επιχειρεί να εντάξει την Αριστερά στο κάδρο του συστήματος. Η Αριστερά δεν πρέπει να τσιμπήσει στις σειρήνες του θεσμικού αντιφασισμού που απομονώνει τα πιο αποφασισμένα τμήματα του κινήματος και δίνει την ευκαιρία στους μνημονιακούς να ξεπλυθούν από τα ταξικά αμαρτήματά τους. Αντ’ αυτού απαιτείται η ρητή και καθαρή καταγγελία τους ως στυλοβάτες του φασισμού με τις πολιτικές που τον θρέφουν. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό πάει χέριχέρι με το κίνημα ενάντια στα μνημόνια και την κυβέρνηση των τραπεζιτών.

NNN Την κατάλληλη απάντηση έλαβε χρυσαυγίτης από την Ένωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου, η οποία κατήγγειλε την τραμπούκικη επίθεσή του ενάντια σε εργαζόμενο μετανάστη στο εργοστάσιο της Ανακύκλωσης. «Δεν θα ανεχτούμε την τρομοκρατία. Δεν θα δεχτούμε τη διάσπαση των εργαζομένων σε Έλληνες και ξένους. Οι δεσμοί που ενώνουν τους εργάτες σαν μια γροθιά, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, γεννήθηκε μέσα από την κοινή, σκληρή και μακρόχρονη πάλη τους απέναντι στο κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα τσιράκια του», έγραψε στην ανακοίνωσή της. NNN Μετανάστης βρέθηκε σε ημιλιπόθυμη κατάσταση την Κυριακή 4/11 το πρωί, αλυσοδεμένος από το λαιμό, από κατοίκους της περιοχής Αμπελάκια της Σαλαμίνας, που ειδοποίησαν αμέσως το ΕΚΑΒ και την αστυνομία. Μάλιστα η αλυσίδα στο λαιμό του ήταν τόσο σφιχτά δεμένη, που χρειάστηκε ειδικό μηχάνημα της πυροσβεστικής για να κοπεί. Δράστης ο εργοδότης του Γιώργος Σγούρδας, ο οποίος είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Αμπελακίων την περίοδο 2002-2006 με το δημοτικό συνδυασμό «Νέοι Ορίζοντες» που υποστήριζε η Νέα Δημοκρατία. Να μην ξεχνάμε ότι παλαιότερα η Νέα Δημοκρατία τύπωνε και τα φυλλάδια της Χρυσής Αυγής... NNN Εντολή να επισπευσθούν οι έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη δύο μελών της Χρυσής Αυγής, που κατονομάστηκαν από το ΚΚΕ ότι επιτέθηκαν σε μέλη της ΚΝΕ έξω από το ΕΠΑΛ Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, έδωσε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης. Όπως περιέγραψε ο δημοτικός σύμβουλος, Σωτήρης Ζαριανόπουλος: «Όλα ξεκίνησαν, όταν μέλη του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ) βρέθηκαν στο σχολείο προκειμένου να μοιράσουν προκηρύξεις και να ενημερώσουν τους μαθητές για την απεργία. Την ώρα εκείνη εμφανίστηκαν δύο μέλη της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι επιτέθηκαν λεκτικά και χτύπησαν τα μέλη του ΜΑΣ και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν. Τα θύματα ενημέρωσαν για το περιστατικό μέλη του ΠΑΜΕ, που βρίσκονταν στο εργοστάσιο της ΑΓΝΟ στην περιοχή και μετέβησαν στο σχολείο». Ελπίζουμε το επόμενο βήμα του ΚΚΕ να είναι η συμμετοχή του στις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις με την υπόλοιπη Αριστερά, όπως στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. NNN Στις 11 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από τη δολοφονία του Ισπανού αντιφασίστα Carlos Javier Palominο, ο οποίος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μέσα στο μετρό το 2007 από τον φασίστα Josué Estébane. Κάτοικοι της Μαδρίτης, τοπικές συλλογικότητες και αντιφασίστες, πραγματοποίησαν συγκέντρωση στη μνήμη εκείνου και όλων των θυμάτων του φασισμού.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

14 Νοέμβρη 2012

www.dea.org.gr

Ξανά χωρίς οριστικές αποφάσεις το Γιούρογκρουπ

Η αναβλητική παράλυση της ευρωζώνης Του Πέτρου Τσάγκαρη

Σ 

το Γιούρογκρουπ των Βρυξελών ακολουθήθηκε η παλιά, πλέον, συνταγή των συνόδων και των συμβουλίων της ΕΕ: αναβολή και βλέπουμε. Παρότι η τρόικα εσωτερικού της Ελλάδας, ψηφίζοντας το νέο μνημόνιο, έδωσε και με το παραπάνω ό,τι απαιτούσε η τρόικα εξωτερικού, η τελευταία αδυνατεί να αποφασίσει, καθώς βρίσκεται σε εσωτερική διένεξη, αφού τα συμφέροντα αποκλίνουν. Παρά το μαραθώνιο χαρακτήρα της, η συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ στις 12/11 δεν κατέληξε σε οριστικές αποφάσεις για τίποτε, καθώς από τη μια η ΕΕ (με κύριο εκφραστή τη Γερμανία) και από την άλλη το ΔΝΤ, έχουν εντελώς αντίθετες απόψεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Τελικά αποφάσισαν ότι… δεν θα αποφασίσουν και ανέβαλαν τις… τελικές αποφάσεις για την Ελλάδα σε ειδική συνεδρίαση που θα γίνει στις 20 Νοεμβρίου. Αλλά, λένε από τώρα, και εκεί δεν θα αποφασιστεί τίποτε, καθώς, λένε, θα χρειαστεί κι άλλη μια σύσκεψη του Γιούρογκρουπ στις 26 Νοέμβρη ή αργότερα!

Διαφωνίες Ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ζ-Κ Γιούνκερ, παρότι δήλωσε «εντυπωσιασμένος» από τις «πρόσφατες πολιτικές επιδόσεις της Αθήνας» και την υπερψήφιση από τη βουλή των νέων μέτρων, το μόνο που έκανε ήταν να εκφράσει την ελπίδα του (όπως είχε κάνει πριν από λίγο καιρό η Μέρκελ) ότι στις νέες συ-

νεδριάσεις του Νοεμβρίου θα αποφασιστεί να δοθεί τελικά η έγκριση της εκταμίευσης των 31,2 δισ. για την Ελλάδα. Ο Γιούνκερ είπε πως ο στόχος το χρέος της Ελλάδας να αντιστοιχεί στο 120% του ΑΕΠ δεν έχει αλλάξει αφήνοντας ωστόσο ανοικτό το ενδεχόμενο να μετατεθεί το 2022, αντί για το 2020. Ωστόσο προσέθεσε πως ένα κούρεμα των ομολόγων του επίσημου τομέα, δηλ. των ελληνικών χρεών που έχουν στα χέρια τους η ΕΚΤ και τα κράτη της ευρωζώνης, δεν είναι προτιμητέα επιλογή. Το χειρότερο: Ο Γιούνκερ κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση –παρά τις «επιτυχίες» της– να προχωρήσει στην εκπλήρωση ορισμένων ακόμα προαπαιτούμενων δράσεων (prior actions). Καλά λόγια για τις ελληνικές «επιτυχίες» είχε και η εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Κ. Λαγκάρντ, ωστόσο συμφώνησε με τον Γιούνκερ για την αναγκαιότητα λήψης και άλλων μέτρων. Εκεί που διαφώνησε με τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ και με τους άλλους Ευρωπαίους ήταν η επιμήκυνση. Η Λαγκάρντ επέμεινε ότι το χρονοδιάγραμμα του 2020 δεν πρέπει να αλλάξει και ότι, αντίθετα με τους άλλους, θα πρέπει να υπάρξει κούρεμα. Όλες οι πληροφορίες λένε ότι κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης υπήρξε μια έντονη διελκυστίνδα, καθώς οι χώρες της ευρωζώνης πίεζαν το ΔΝΤ να συμφωνήσει ότι ο στόχος του 2020 θα πρέπει να μεταφερθεί στο 2022 και να αναπροσαρμοσθεί στα επίπεδα του 125% του ΑΕΠ. Η διπλωματική δήλωση της Λαγκάρντ, πριν αρχίσει η συνεδρίαση, ότι «είμαστε υπέρ μιας πραγματικής

Η παράταση συνοδεύεται από τη λήψη πρόσθετων «θεσμικών» μέτρων, αλλά ακόμα και νέων χρηματικών μέτρων

και όχι μιας ταχείας λύσης για την Ελλάδα» ήταν μια σαφής ένδειξη ότι οι εκπρόσωποι των καπιταλιστών προσήρθαν γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα διαφωνήσουν. Στη διάρκεια της συνεδρίασης προκειμένου να πείσει ο ένας τον άλλον ειπώθηκαν και απίστευτες μπούρδες. Τις πιο πολλές ανακρίβειες και ασυναρτησίες προκειμένου να πείσει ότι το πρόγραμμα της τρόικας για την Ελλάδα είναι σε καλό δρόμο, τις είπε ο Ο. Ρεν. Μεταξύ άλλων, ο Επίτροπος ισχυρίστηκε ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα έχει ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης στην Ευρώπη, ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι τώρα σταθερό και η προσαρμογή των μισθών βρίσκεται εντός των στόχων. Παράλληλα, σημείωσε ότι η Ελλάδα έχει βελτιώσει το διαρθρωτικό της ισοζύγιο κατά 13% του ΑΕΠ από το 2010, πολύ καλύτερα από τους στόχους που είχαν τεθεί με το πρώτο Μνημόνιο! Τελικά όμως δεν έπεισε…

Έκθεση Στη συνεδρίαση παρουσιάστηκε το προσχέδιο της έκθεσης της τρόικας για την Ελλάδα, το οποίο εισηγείται διετή επιμήκυνση του «προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής» (μέχρι το 2016), όχι βέβαια εξ αιτίας κάποιας καλής διάθεσης προς τον ελληνικό λαό αλλά εξαιτίας της αναγνώρισης του γεγονότος ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και ότι οι πιστωτές κινδυνεύουν να χάσουν τα λεφτά τους. Έτσι η παράταση, που τελικά αποφασίστηκε, συνοδεύεται από τη λήψη πρόσθετων «θεσμικών» μέτρων, πέραν όσον έχουν ψηφισθεί από τη Βουλή, αλλά ακόμα και νέων χρηματικών μέτρων (δηλ. αιματηρών περικοπών) συνολικού ύψους 6,4 δισ. ευρώ έως το 2016. Μεταξύ άλλων, η Αθήνα θα πρέπει να προχωρήσει σε θεσμοθέτηση της αυτόματης αναπλήρωσης εσόδων καθώς και στη δημιουργία ειδικού λογαριασμού υπό την εποπτεία των τροϊκανών για την εκταμίευση της δόσης και την αποπληρωμή των δανείων. Όμως για να υπάρξει επιμήκυνση θα χρειαστούν νέα ποσά ύψους 32,6 δισ. λέει η έκθεση –αναγνωρίζοντας ότι και σε αυτό το επίπεδο οι προβλέψεις των σοφών της τρόικας έπεσαν παντελώς έξω (κατά 10 δισεκατομμύρια), αλλά και υποθάλποντας καινούργιες διαφωνίες εντός του Γιούρογκρουπ και της τρόικας. Γιατί τώρα το ερώτημα που εγείρεται είναι ποιος θα δώσει αυτά τα νέα δάνεια. Εξ ου και οι διαφωνίες του Σόιμπλε, ο οποίος δεν «είδε» καν το προσχέδιο της

τρόικας, λέγοντας μάλιστα ότι δεν ενημερώθηκε από τον Τύπο (!) για «πρόοδο» της Ελλάδας («θα ήθελα να δω αν η Ελλάδα έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις και μετά να ακούσω την έκθεση της τρόικας, γιατί εξαρτάται από το αν η ελληνική κυβέρνηση έχει βρει λύση με την τρόικα, και δεν έχω διαβάσει τίποτα επ’ αυτού, σε δημοσιεύματα», είπε χαρακτηριστικά).

Αναβολές Το ότι τελικά δεν δόθηκε η δόση, αλλά και το ότι είναι άγνωστο πότε θα δοθεί, φανερώνεται και από την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για έκδοση εντόκων γραμματίων συνολικού ύψους 5 δισ. στις 13/11, προκειμένου να πληρώσει τα ομόλογα που λήγουν στις 16 Νοεμβρίου, δηλ. την ημέρα που η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε αν δεν ψήφιζε η Βουλή το νέο μνημόνιο, όπως απειλούσαν οι μνημονιακοί. Το ότι δόθηκε η διετής παράταση δεν σημαίνει ασφαλώς τίποτε για το ελληνικό λαό, αλλά δεν σημαίνει και σύγκλιση των απόψεων εντός της τρόικας. Στο Γιούρογκρουπ επιβεβαιώθηκε για ακόμη μια φορά ότι οι καπιταλιστές δεν έχουν ενιαίο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση. Αναβάλλουν τις αποφάσεις με τη λογική «μην κάνεις σήμερα ό,τι μπορεί να κάνει κάποιος άλλος αύριο». Όμως τα περιθώρια στενεύουν για το σύστημα και η στοχοποίηση πλέον της Γαλλίας εκ μέρους της Γερμανίας δείχνει ότι οι σημερινές διαφωνίες είναι απλώς οδοντόκρεμες μπροστά στις συγκρούσεις που έρχονται από το μέλλον.

Εργατική Αριστερά τ.278  

εφημερίδα Εργατική Αριστερά, τεύχος 278