Issuu on Google+

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 299

6 μ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

2 Κόντρες κυβέρνησηςΕΕ-ΔΝΤ ενόψει τρίτου μνημονίου

23 Οκτώβρη 2013 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

6, 7,14

11

12

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε σημαντικές προκλήσεις

28η Οκτωβρίου: Το «Όχι» του λαού και το καθεστώς του Μεταξά

Η πολιτική κρίση στην Τυνησία

6 Νοέμβρη: Όλοι στη γενική απεργία Η μάχη ενάντια στο φασισμό συνεχίζεται Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, εκατοντάδες αντιφασιστικές διαδηλώσεις έγιναν και συνεχίζουν να οργανώνονται σε πόλεις και γειτονιές, λαϊκές συνελεύσεις και τοπικές επιτροπές αγώνα έχουν βάλει στη θεματολογία τους τον αντιφασισμό. Πρόκειται για θετική εξέλιξη που αποδεικνύει πως ο κόσμος του κινήματος αντίστασης και της Αριστεράς έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά και δεν πέφτει στη λούμπα των «συνταγματικών τόξων» μαζί με τους Σαμαράδες και τους Βενιζέλους. Ειδικά σε μια συγκυρία που σε όλη την Ευρώπη, οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές της λιτότητας και του επίσημου ρατσισμού που ακολουθούν, στρώνουν το δρόμο στην άνοδο της ακροδεξιάς και το κίνδυνο του φασισμού (σελ.8-9). Για να αποδυναμωθεί και να αποσαρθρωθεί η λαϊκή βάση των ναζί, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις χρειάζεται κάτι παραπάνω από τον «αγώνα για τη δημοκρατία». Χρειάζεται τον αγώνα για τα συμφέροντα του φτωχού, του εργάτη, του άνεργου, του νέου που δε βλέπει φως στο τούνελ (σελ.15).

Η συνένωση των εργατικών αντιστάσεων είναι η δύναμη που μπορεί να ρίξει τον Σαμαρά Τα συνδικάτα καλούν σε νέα πανεργατική απεργία στις 6 Νοέμβρη. Για την ώρα το κάλεσμα έχει την περιορισμένη δυναμική της γραφειοκρατικής συνδικαλιστικής ηγεσίας. Όμως όλα μπορεί και πρέπει να εξελιχθούν διαφορετικά. Η απεργία στα πανεπιστήμια, ενάντια στις μαζικές απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, είναι καρφί στο μάτι της κυβέρνησης και της τρόικας (σελ. 16). Στα σχολεία, παρά την αναστολή της απεργίας της ΟΛΜΕ, ο κλάδος των εκπαιδευτικών αποδεικνύει ότι δεν αισθάνεται ηττημένος: Στις 31 του Οκτώβρη θα διαδηλώσει, διαμηνύοντας ότι η αντίσταση στην εκπαίδευση συνεχίζεται. Στα νοσοκομεία οι νοσηλευτικοί βρίσκονται σε καθημερινή δράση, παρά τις

διαδοχικές προβοκάτσιες του Άδ. Γεωργιάδη και των ΜΜΕ. Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ αντέχουν σε ένα «μαραθώνιο» αντίστασης και η διαβόητη ΔΤ φυτοζωεί, παρά τις προσπάθειες του Καψή και των καναλαρχών. Και μπροστά στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα παρουσιάζεται η νέα πρόκληση. Ο προϋπολογισμός του 2014. Ένα σχέδιο-λαιμητόμος που εμπεριέχει νέα μέτρα λιτότητας τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ (περικοπές σε μισθούς, ασφάλιση, περίθαλψη), χωρίς να συνυπολογιστεί η απώλεια εισοδήματος που θα επιφέρει η αύξηση της φορολογίας. Σε αυτές τις συνθήκες, η συνένωση των τμημάτων της εργατικής αντίστασης είναι παράγοντας αποφασιστικής

σημασίας. Μπορεί να δώσει μήνυμα για προοπτική νίκης στον ιδιωτικό τομέα, όπου μέσα στην κόλαση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας πυκνώνουν οι, τάχα, «μικρές», αλλά ηρωικές και πολύτιμες αντιστάσεις (σελ. 4,5). Η δύναμη αυτή είναι η μοναδική που μπορεί να χτίσει ραχοκοκαλιά για τη γενικότερη κοινωνική οργή και αντίσταση: για το αντιφασιστικό κίνημα, για τις νεολαιίστικες δράσεις, για τους ανέργους και τους απολυμένους. Είναι η δύναμη που μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση Σαμαρά και να ανοίξει το δρόμο για την ακύρωση της μνημονιακής λιτότητας. Στις 6 Νοέμβρη, όλοι στην απεργία! Όλοι στους δρόμους!


2

• πολιτική

óôá óýíôïìá... Βία και υποκρισία Ι: Σε στάσεις λεωφορείων, με γιγαντοαφίσες και άλλες διαφημίσεις, εδώ και μήνες η καμπάνια της εφημερίδας «Παραπολιτικά» έχει ως μοναδικό περιεχόμενο τρεις λέξεις: «Κυκλοφορεί και οπλοφορεί». Αν δεν επρόκειτο για ακροδεξιό εφοπλιστικό σαμαρικό έντυπο, αλλά για εφημερίδα της Αριστεράς, μήπως τα παπαγαλάκια και οι μονταζιέρες θα μιλούσαν για βία της Αριστεράς κ.λπ.; Λέω, μήπως… NNN Βία και υποκρισία ΙΙ: Τον Φεβρουάριο του 2011 ένας βουλευτής συμμετέχει στο δημοτικό συμβούλιο Κερατέας μαζί με τους κατοίκους και τις δημοτικές αρχές που μάχονται ενάντια στη δημιουργία της χωματερής του Μπόμπολα. Οι κάτοικοι επί βδομάδες συγκρούονται με την αστυνομία και όποτε μπορούν καταστρέφουν εγκαταστάσεις, αστυνομικά οχήματα και βάλλουν με όπλα κατά των ΜΑΤ –ως αυτοάμυνα φυσικά για αυτά που υφίστανται. Ο βουλευτής δεν καταγγέλλει τίποτε από τη δράση των κατοίκων, αλλά αντίθετα μιλάει για αυταρχισμό της κυβέρνησης και διαμαρτύρεται για τις προληπτικές απαγορεύσεις συγκεντρώσεων που επιβάλλει η τελευταία. Προσθέτει μάλιστα ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τους πολίτες παρά να συνεχίσουν την αντίσταση γιατί δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης με την κυβέρνηση». Ο βουλευτής λεγόταν Μάκης Βορίδης και τότε ανήκε στο ΛΑΟΣ… (το απολαυστικό βίντεο είναι στο http://www.youtube.com/ watch?v=msXmIEWvJx4). NNN Ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, Α. Παπαμιμίκος, κατήγγειλε ότι τα ευρωπαϊκά κόμματα που στηρίζουν την υποψηφιότητα Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν είναι ακραία γιατί, μεταξύ άλλων, είναι... «μαρξιστικά και τροτσκιστικά». Να τον πληροφορήσουμε ότι τη δεκαετία του ’30 ο Λέον Τρότσκι διείδε από πολύ νωρίς τον ναζιστικό κίνδυνο και ανέπτυξε την πρώτη συστηματική τακτική για την αναχαίτισή του -ωστόσο δεν εισακούστηκε από την Αριστερά στην οποία απευθυνόταν. Αντίθετα, η γερμανική Δεξιά (δηλ. όση δεν είχε ήδη ενταχθεί στους ναζί) μπροστά στον «κομουνιστικό κίνδυνο» παρέδωσε ελαφρά τη καρδία την κυβέρνηση στον Χίτλερ. Εξήντα εκατομμύρια νεκροί μαρτυρούν για το πού οδήγησαν (και τότε) οι θεωρίες των δύο άκρων, αλλά και ποιος είχε δίκιο, ο Τρότσκι ή οι παπαμιμίκοι της εποχής! NNN Το πρόβλημα είναι τα άλλα κόμματα που στηρίζουν την υποψηφιότητα Τσίπρα. Θα συνεχίσει άραγε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίζει τις θέσεις του κόμματος για καμιά θυσία για το ευρώ και για μονομερείς ενέργειες αν εκβιαστεί, ή θα στρογγυλέψει τις απόψεις του για να εκφράζει και τα πιο… μετριοπαθή κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς; Μην κερδίσουμε τον συμβολισμό και χάσουμε την ουσία… NNN Στο 75% έχουν εκτοξευθεί τα στεγαστικά δάνεια των ελληνικών νοικοκυριών που βρίσκονται «στο κόκκινο», σύμφωνα με έρευνα της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών της ΓΣΕΕ. Σύμφωνα με την έρευνα, οι οφειλές καταναλωτικών δάνειων που βρίσκονται σε καθυστέρηση και που πριν από δυόμισι χρόνια ήταν στο 10%, σήμερα έχουν εκτοξευθεί στο 65%! Τα δάνεια που βρίσκονται σε οριστική καθυστέρηση ανέρχονται στα 65 δισ. ευρώ, ενώ σε προσωρινή δυσκολία εξυπηρέτησης βρίσκονται δάνεια 35 δισ. ευρώ. Σήμερα το 35,3% των δανειοληπτών αυτών είναι άνεργοι. Ταυτόχρονα παρατηρείται μεγάλη αύξηση των αναλήψεων για να πληρώσουν οι άνθρωποι τους φόρους αλλά και για να γλιτώσουν το χέρι που επιχειρεί να βάλει ο Στουρνάρας στους λογαριασμούς όσων χρωστούν. Μπορεί κανείς να θεωρεί ότι δεν έρχεται νέο πακέτο διάσωσης των τραπεζών ή, εναλλακτικά, γενναίο κούρεμα καταθέσεων;

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

ΔΝΤ, Γερμανία, Κομισιόν, ΕΚΤ παίρνουν θέση ενόψει του τρίτου μνημονίου

Μπροστά στο «τελικό ξεκαθάρισμα», με ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα... αδυσώπητη (στο οικονομικό, το λεγόμενο γεωπολιτικό κ.λπ.). Το ΔΝΤ, λοιπόν, θέλει γρήγορο ξεκαθάρισμα του ζητήματος της βιωσιμότητας του χρέους.

Του Πάνου Κοσμά Το άρθρο σε πιο εκτεταμένη μορφή βρίσκεται στο rproject.gr

Π 

ού το πάει η κυβέρνηση στήνοντας σκηνικό «σύγκρουσης» με την τρόικα για να μη ληφθούν νέα (οριζόντια) μέτρα για το 2014; Οι κανόνες της στρατηγικής λένε ότι συχνότατα η σύγκρουση κρύβει εν δυνάμει μια διαπραγμάτευση ή μπορεί να αποτελεί και ευθεία έκφρασή της. Ακριβώς αυτό συμβαίνει και στην προκείμενη περίπτωση. Τι ακριβώς διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και ποιοι είναι οι σχεδιασμοί της πλευράς των δανειστών;

Ορόσημα Ό λα έχουν να κάνουν με πέντε αμετάθετα ορόσημα: Το πρώτο ορόσημο είναι η κατάθεση στη Βουλή του Προϋπολογισμού του 2014, μέχρι τις 20 Νοεμβρίου. Εκεί θα πρέπει να αποτυπωθούν αναλυτικά τα μέτρα που θα στηρίζουν τους στόχους του Προϋπολογισμού. Άρα στις επόμενες δύο με τρεις βδομάδες θα πρέπει να επέλθει συμφωνία ανάμεσα στην τρόικα και την κυβέρνηση για τα μέτρα που θα παρθούν το 2014. Εδώ θα κριθεί κάτι πολύ σημαντικό: αν η τρόικα θα αποφασίσει να «εκθέσει» την κυβέρνηση επιμένοντας ότι το δημοσιονομικό κενό του 2014 είναι τέτοιο, ώστε απαιτείται η λήψη νέων μέτρων. Το δεύτερο είναι τα μέσα με τέλη Δεκεμβρίου, όταν η τρόικα θα πρέπει να δημοσιοποιήσει την έκθεσή της για την εκταμίευση των δόσεων του Σεπτεμβρίου και του Δεκεμβρίου, που συγχωνεύονται σε μία, συνολικού ύψους περί τα 4,5 δισ. ευρώ. Χωρίς τα χρήματα αυτά, το δημοσιονομικό έτος 2013 δεν μπορεί να κλείσει! Εδώ θα κριθεί αν η τρόικα θα «εκθέσει» για δεύτερη φορά την κυβέρνηση, απαιτώντας αυστηρή τήρηση των λεγόμενων προαπαιτούμενων (κώδικας δικηγόρων, απολύσεις και διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο αμυντικών βιομηχανιών κ.λπ.). Θετική για την Ελλάδα έκθεση, πάντως, δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν υπάρξει συμφωνία για τον Προϋπολογισμό και τα μέτρα του 2014… Το τρίτο ορόσημο είναι ο Απρίλιος, όταν η Eurostat θα επικυρώσει τα στοιχεία για την εκτέλεση του Προϋπολογισμού του 2013. Τότε θα μάθουμε τι πιστεύει η Eurostat, δηλαδή οι δανειστές, για το αν υπήρξε πρωτογενές πλεόνασμα το 2013 και ποιο ήταν το ύψος του. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει

Κυβέρνηση προς τρόικα: Παρακαλούμε μη μας αναγκάσετε να αποκαλύψουμε τα μέτρα που ήδη προαναγγείλαμε στο προσχέδιο του προϋπολογισμού ότι τότε θα μπορεί να γίνει ουσιαστική συζήτηση για τα μεγάλα θέματα: χρηματοδοτικό κενό και χρέος. Ωστόσο, το ΔΝΤ δεν μπορεί να εκταμιεύσει καμία δόση από δω και πέρα αν δεν είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση του ελληνικού προγράμματος, για διάστημα δώδεκα μηνών μπροστά, από κάθε αξιολόγηση. Αν αυτά τα ζητήματα από τους ευρωπαϊκούς πυλώνες της τρόικας (Βρυξέλλες, Κομισιόν και εν τέλει Γερμανία) αφεθούν για τον Απρίλιο, αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε το ΔΝΤ δεν μπορεί να εκταμιεύσει το δικό του μερίδιο για καμία δόση –με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Το τέταρτο ορόσημο είναι οι ευρωεκλογές – αυτοδιοικητικές εκλογές. Όλες οι «φράξιες» των δανειστών (ΔΝΤ, Γερμανία, ΕΚΤ, Βρυξέλλες) περιμένουν να δουν πώς θα «αντιδράσει» το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε αυτή την πολύμηνη δοκιμασία και ποιος θα είναι ο πολιτικός χάρτης την επομένη των ευρωεκλογών. Καθώς όλα είναι ρευστά και όλα πιθανά (πρωτιά ΣΥΡΙΖΑ, κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, εξωκοινοβουλευτικά ποσοστά για τη ΔΗΜΑΡ, παραμονή της Χρυσής Αυγής στην τρίτη θέση, με ευρωβουλευτή και ποσοστόέκπληξη), θέλουν να μετρήσουν «με ποιον υπογράφουν» το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα και τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό το τέταρτο ορόσημο είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Το πέμπτο ορόσημο είναι το διάστημα αμέσως μετά τις

ευρωεκλογές - αυτοδιοικητικές εκλογές. Τότε θα κριθεί το μείζον ζήτημα της νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Πιθανότατα τότε θα ληφθούν και οι τελικές αποφάσεις για το τρίτο μνημόνιο, στο οποίο το βασικό μενού δεν θα είναι καν τα νέα μέτρα, αλλά οι «βαριές» εξασφαλίσεις που θα ζητήσουν οι δανειστές έναντι της νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους… Αλλά και το χρηματοδοτικό κενό δεν μπορεί να πάει ξέχωρα από το τρίτο μνημόνιο… Να γιατί ο Στουρνάρας μιλάει για «κόλαση» αναφερόμενος στους επόμενους μήνες. Διότι η κυβέρνηση θα είναι στο «τηγάνι» των δανειστών μέχρι και τις ευρωεκλογές.

Ρήξη ΔΝΤ - ΕΕ Ήρθε η ώρα το ΔΝΤ να αποχωρήσει σιγά-σιγά από τα ευρωπαϊκά «προγράμματα προσαρμογής»; Φαίνεται πως ναι, και μάλιστα αρχίζοντας από το ελληνικό. Ύστερα από μια διπλωματική σιωπή στο διάστημα μέχρι τις γερμανικές εκλογές, το ΔΝΤ έθεσε με εκθέσεις του το ζήτημα καθαρά: το ελληνικό κρατικό χρέος είναι μη βιώσιμο και θα πρέπει να «κουρευτεί». Ένα χρόνο πριν, το ΔΝΤ έκανε «τα στραβά μάτια» για το γεγονός ότι το δεύτερο χρηματοδοτικό πρόγραμμα και δεύτερο μνημόνιο προς την Ελλάδα δεν εξασφάλιζαν τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, όπως απαιτεί ρητά το καταστατικό του. Τώρα, δεν το έπιασαν βέβαια οι ντροπές για το καταστατικό, αλλά πρώτο, τα ρευστά του διαθέσιμα έχουν σχεδόν εξαντληθεί, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να πουλάει χρυσό, και δεύτερο, πολλές χώρες-μέτοχοι του Ταμείου, ιδιαίτερα από το χώρο των BRICKs (με πρώτη και καλύτερη τη Βραζιλία) δυσανασχετούν για το γεγονός ότι για να σώσει την Ευρωζώνη το Ταμείο έχει μείνει «ταπί». Πίσω απ’ όλα αυτά βέβαια υπάρχει κάτι βαθύτερο: η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Γερμανίας, που εξελίσσεται σε όλα τα πεδία

Από την άλλη, η Γερμανία έχει άλλο σχέδιο. Βλέποντας ότι η συνταγή με τρόικες και μνημόνια έχει ξεφτίσει και προκαλεί δυσάρεστες πολιτικές διεργασίες, τόσο προς τα αριστερά, όσο και προς τα άκρα δεξιά, οργανώνει την πανευρωπαϊκή λιτότητα διαρκείας, μια «μετα-μνημονιακή λιτότητα» που θα στηρίζεται στο δρακόντειο ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο, αλλά και σε νέες προβλέψεις που θα προκύπτουν από την τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών, το πλαίσιο της ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας κ.λπ. Όλα αυτά όμως θέλουν χρόνο. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Γερμανία δεν βιάζεται. Πέρα από το ότι θέλει να ξέρει με ποιον υπογράφει -και άρα θα περιμένει τις ευρωεκλογές για να κάνει κίνηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού κρατικού χρέους, χρειάζεται χρόνο για τη διαμόρφωση του νέου τοπίου της πανευρωπαϊκής «μετα-μνημονιακής» λιτότητας. Όλα αυτά κάνουν το ενδεχόμενο «διαζυγίου» μεταξύ ΔΝΤ και Γερμανίας πολύ πιθανό. Το γεγονός ότι η Γερμανία δεν βιάζεται ενώ το ΔΝΤ θα πρέπει ήδη από το Δεκέμβριο να αποφασίσει την εκταμίευση δόσεων για το ελληνικό πρόγραμμα με όλα τα ζητήματα ανοιχτά, μπορεί να κάνει την «κόντρα» στους κόλπους των δανειστών έκρυθμη.

Αντιφάσεις Ακόμη λοιπόν και αν ξεχάσουμε την Αριστερά και το κίνημα αντίστασης, οι αντιφάσεις στο μπλοκ των δανειστών είναι μεγάλες και τα εμπόδια στο δρόμο της κυβέρνησης τεράστια. Είναι μια αδύναμη κυβέρνηση στις στιγμές της μεγαλύτερης αδυναμίας της! Γι’ αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να επιχειρήσει η ίδια κάποιου είδους «απόδραση» από το αδιέξοδο –ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος σίγουρα δεν αντιπροσωπεύουν τον τύπο πολιτικών που θυσιάζονται για τα συλλογικά συμφέροντα της αστικής τάξης… Η Αριστερά πρέπει να το συνειδητοποιήσει αυτό, και να επιμείνει σε ένα σχέδιο πολιτικής ανατροπής. Στο πλαίσιο αυτό, η αναζωογόνηση του κινήματος είναι φυσικά βασικός όρος. Γι’ αυτό, η γενική απεργία της 6ης Νοεμβρίου δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν υπόθεση ρουτίνας, αλλά σαν σταθμός αυτού του σχεδίου ανατροπής.


ανάλυση

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

πολιτική •

3

Επικοινωνιακά τρικ Σαμαρά που δεν πείθουν κανένα

Η κυβέρνηση παραπαίει ενόψει των νέων μέτρων της Ευρώπης-φρούριο. Γι’ αυτό πήγε στη Μάλτα: Αφού εξασφάλισε, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, ότι με τον τοίχο στον Έβρο οι μετανάστες πλέον θα πεθαίνουν κατά χιλιάδες στα νερά του Αιγαίου, της Λαμπεντούζα και της Ισπανίας, τώρα τρέχει στη Μάλτα για να συμμετάσχει σε περαιτέρω συμφωνίες-εγκλήματα.

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Η 

κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της, το λαό και τους δανειστές, με διαφορετικά φυσικά επιχειρήματα για τον καθένα, ότι έχει «επιτυχίες», π.χ. πρωτογενή πλεονάσματα, πολιτική σταθερότητα, εφαρμογή των όρων του μνημονίου κ.λπ. Όμως δεν έχει πετύχει σε κανένα από τα τρία μέτωπα. Πρώτον, δεν έχει πείσει το λαό. Όποια δημοσκόπηση και να πάρει κανείς, όπως και να τη διαβάσει, ένα πράγμα είναι πεντακάθαρο: οι βασικοί εκφραστές της άρχουσας τάξης, δηλ. η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, φτάνουν μετά βίας στο 25% όσον αφορά την πρόθεση ψήφου και επίσης μετά βίας ξεπερνούν το 30% με αναγωγή. Τα κόμματα αυτά κινούνταν στο 80% μέχρι την έναρξη των μνημονίων πριν από τρεισήμισι χρόνια, έπεσαν στο 44% στις περσινές εκλογές και τώρα έχουν χάσει άλλο ένα 14%. Το χτύπημα στη Χρυσή Αυγή δεν απέδωσε τα αναμενόμενα δημοσκοπικά κέρδη –και πώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε αφού η κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε σχεδόν καμία από τις αιτίες που γενούν το ναζισμό.

ξης όπως ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Π. Ρουμελιώτης, τώρα παραδέχονται κυνικά ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και ότι οι προβλέψεις έπεσαν παταγωδώς έξω (τη στιγμή που η ανεργία έχει ήδη χτυπήσει το 30%, ο Ρουμελιώτης λέει ότι το ΔΝΤ προέβλεπε ότι αυτή δεν θα ξεπερνούσε το… 14%).

Έτσι εξηγούνται οι λυσσασμένες επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, οι θεωρίες των δύο άκρων, οι – αποτυχημένες– απόπειρες σύνδεσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τρομοκρατικά χτυπήματα ή με οποιαδήποτε άλλη παρανομία.

Ως αποτέλεσμα των οικονομικών αδιεξόδων, οι εσωτερικές έριδες της κυβέρνησης μετεξελίσσονται σε εσωτερικές συγκρούσεις. Η ανοιχτή αντιπαράθεση Βενιζέλου-Αβραμόπουλου γύρω από το σκάνδαλο των ναυπηγείων Σκαραμαγκά είναι μόνον ένα επεισόδιο αυτών των εσωτερικών συγκρούσεων, αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικό της έντασής τους. Όταν ο Τσίπρας εξήγγειλε ότι θα ζητήσει τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για να ερευνήσει τη σύμβαση για τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά που υπέγραψαν το 2010 ο Βενιζέλος και ο Παπακωνσταντίνου, ο Αβραμόπουλος έθαψε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «αν δεν είχαν λειτουργήσει κάποιοι κάποτε “υποβρυχίως”, δεν θα είχε προκύψει το πρόβλημα» και ενθάρρυνε τον ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει στην εξεταστική λέγοντας ότι «είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε κόμματος να το κάνει αυτό». Οργισμένος ο Βενιζέλος απάντησε ότι «δεν είναι δουλειά των υπουργών να χαϊδεύουν την αντιπολίτευση» και είναι χαρακτηριστικό ότι τα «Νέα», με πολύ επιθετικό τρόπο, καταλόγισαν στον Αβραμόπουλο φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον η ακροδεξιά κυβέρνηση δεν μπορεί να πείσει τον εαυτό της καθώς το οικονομικό αδιέξοδο είναι απόλυτο. Ακόμη και στελέχη της άρχουσας τά-

Όμως δεν μιλάμε μόνον για αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κομμάτων. Στο εσωτερικό της ΝΔ η κρίση που υποβόσκει είναι πολύ έντονη και απλώς δημοσιο-

Απονομιμοποίηση Ακριβώς σε αυτά τα επίμονα δημοσκοπικά ευρήματα βρίσκεται η απονομιμοποιημένη φύση των πράξεων αυτής της κυβέρνησης: εκτός από αντισυνταγματικές είναι και ενάντια στη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Το ότι συνεχίζουν να κυβερνούν σαν να έχουν ακόμη το 80% έχει να κάνει με τη γενναία στήριξη, όλων των εξωτερικών δανειστών, των τραπεζιτών και της άρχουσας τάξης της Ευρώπης. Όμως η εικόνα της αληθινής κοινωνικής επιρροής τους είναι αυτή που τους αναγκάζει να προσπαθούν να αποφύγουν τις εκλογές, καθώς μετά από αυτές οι δυνάμεις του μνημονίου δεν θα μπορούν να κυβερνήσουν.

ποιήθηκε προς τα έξω με τη ρήξη γύρω από την ακροδεξιά θεωρία των δύο άκρων. Ασφαλώς η Μπακογιάννη, ο Προβόπουλος, ο Αντώναρος, ο Κακλαμάνης και μερί��α καραμανλικών δεν αγάπησαν αίφνης την Αριστερά. Αν το ακροδεξιό εμφυλιοπολεμικό σενάριο που τους σερβίρει η παλιοπαρέα της Πολιτικής Άνοιξης ήταν ρεαλιστικό, τότε θα το δεχόντουσαν χωρίς πολλές κουβέντες. Όμως ξέρουν ότι αυτό το σενάριο δεν βγαίνει.

χωρήσεις». Όμως η Μέρκελ δεν έδωσε κανένα δωράκι μετά τις εκλογές. Έτσι τώρα η αναμονή πήγε ακόμη πιο μακριά: μετά τις ευρωεκλογές.

Τρίτον, η ακροδεξιά κυβέρνηση δεν μπορεί να πείσει τους δανειστές. Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα «Die Zeit» (17/10) το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών επεξεργάζεται νέο πακέτο «βοήθειας» για την Ελλάδα, το οποίο θα περιλαμβάνει νέο δάνειο, χαμηλά επιτόκια, μεγαλύτερα διαστήματα αποπληρωμής και φυσικά… νέα μέτρα. Σύμφωνα με την εφημερίδα, σχεδιάζονται νέα σενάρια για την Ελλάδα, επειδή μετά το τέλος του τρέχοντος προγράμματος, θεωρείται απίθανη η επιστροφή της χώρας στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Ένα ενδεχόμενο είναι η χρηματοδότηση της Ελλάδας έως τις αρχές του 2016, οπότε και εκπνέει το πρόγραμμα του ΔΝΤ, με ένα ποσό το οποίο εκτιμάται σε «μεγάλο μονοψήφιο αριθμό» δισεκατομμυρίων.

Έτσι οι Σαμαροβενιζέληδες αναγκάζονται να παίξουν το τελευταίο τους χαρτί, την επικοινωνιακή «ρήξη» με την τρόικα. Όμως την ίδια στιγμή που οι Σαμαροβενιζέληδες υποτίθεται ότι χτυπούν το χέρι στο τραπέζι των δανειστών αποκλείοντας νέα μέτρα και κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, ο εκλεκτός των δανειστών και του ελληνικού κεφαλαίου, Στουρνάρας, μιλάει για «κόλαση μέχρι τον Ιούνιο» εξαγγέλλοντας υλοποίηση των «παλιών» μέτρων, αλλά και νέα μέτρα τα οποία λέει δεν θα είναι δημοσιονομικά αλλά «διαρθρωτικά» και «στοχευμένα» -δεν θα είναι Γιάννης, θα είναι Γιαννάκης. Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται η νέα καταιγίδα του Βρούτση με νέες περικοπές 20% σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, καθώς και στα εφάπαξ με την αλλαγή στον υπολογισμό τους. Σε αυτό το πλαίσιο ο Μητσοτάκης προσπαθεί να προχωρήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερες απολύσεις μπορεί. Σε αυτό το πλαίσιο έγινε και το άρον άρον χάρισμα ακινήτων του Δημοσίου σε εξευτελιστικές τιμές στους αγαπημένους τους τραπεζίτες και σε ισραηλινά funds.

Ο Σαμαράς ήθελε τουλάχιστον ένα δωράκι (π.χ., νέο κούρεμα του χρέους) για να μπορέσει να συνεχίσει με αυτή την πολιτική. Όμως το δωράκι δεν έρχεται ποτέ: πρώτα έπρεπε να περιμένει τις γερμανικές εκλογές, καθώς δήθεν έπειτα από αυτές η Μέρκελ θα μπορούσε να κάνει κάποιες «παρα-

Παράλληλα με την αντιλαϊκή πολιτική στο εσωτερικό, ο Σαμαράς προσπαθεί να δέσει τη χώρα σε όσο το δυνατόν περισσότερες ιμπεριαλιστικές συμφωνίες για την εκμετάλλευση της Μεσογείου. Επίσης ο ίδιος προσπαθεί να συμμετάσχει όσο πιο ενεργά γίνεται στην οικοδόμηση της θεσμικής ρατσιστικής Ευρώπης,

Το τελευταίο χαρτί

Απέναντι στην παραπαίουσα αλλά επικίνδυνη κυβέρνηση η Αριστερά οφείλει να εντείνει τους αντιπολιτευτικούς τόνους και να μην ενδώσει σε φωνές καταλλαγής και «συνεννόησης» με τους «λογικούς» εκπροσώπους του μνημονίου, δηλ. με «φωτισμένους» δεξιούς. Αντίθετα, πρέπει να συμβάλει στην επιτυχία των νέων κινητοποιήσεων που εξαγγέλλουν τα συνδικάτα, με κορύφωση την 6η Νοέμβρη, αλλά και να εντείνει τη στήριξη στους επιμέρους αγώνες που συνεχίζουν οι καθηγητές, οι εργαζόμενοι στα ΑΕΙ, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ και αλλού.

Τα λεφτά φτάνουν Και όταν οι απολογητές του συστήματος μάς ρωτούν με δήθεν απορία «πού θα βρείτε τα λεφτά;», ας δείχνουμε τα στοιχεία όπως αυτά της Welth X που παρουσίασε το «Βήμα της Κυριακής»: οι 505 Έλληνες πολυεκατομμυριούχοι διαθέτουν συνολική περιουσία 60 δισεκατομμυρίων ευρώ την οποία είδαν μάλιστα να αυξάνεται κατά 20% σε σχέση με πέρυσι! Σύμφωνα με την έρευνα, μάλιστα, οι πολίτες με περιουσία άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ θα αυξηθούν, ενώ από τα τμήματα private banking των τραπεζών ο αριθμός τους υπολογίζεται στις 8.000. Άλλωστε μόνο στο Χρηματιστήριο Αθηνών υπάρχουν 2.678 πρόσωπα που διαθέτουν μετοχές που ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ. Σύμφωνα με την Credit Suisse ο μέσος πλούτος της χώρας μας ανά ενήλικο βρίσκεται λίγο παραπάνω από τα 76.000 ευρώ, καθώς η εκτόξευση των χρηματιστηριακών τιμών ισοστάθμισε τη φετινή πτώση στην αξία των ακινήτων. Αν υπήρχε απόλυτη ισοκατανομή ακόμη και του σημερινού κουτσουρεμένου ΑΕΠ, προσθέτουμε εμείς, θα αντιστοιχούσαν πάνω από 60.000 ευρώ το χρόνο σε κάθε τετραμελή οικογένεια, λύνοντας το πρόβλημα της φτώχειας σε μια νύχτα. Αυτή την ισοκατανομή πλούτου και εισοδήματος είναι που τρέμει η άρχουσα τάξη. Αυτό είναι που οφείλει να κάνει η Αριστερά.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Στις 6 Νοέμβρη να ενώσουμε όλους τους κλάδους που αγωνίζονται

Εμπρός για μια μεγάλη γενική απεργία! Του Θοδωρή Πατσατζή

Η 

εφαρμογή των μνημονίων δεν οδηγεί στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά βαθαίνει καθημερινά τις πληγές στην καρδιά των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και της νεολαίας. Δεκάδες είναι καθημερινά οι απολύσεις και τα λουκέτα στον ιδιωτικό τομέα που οδηγούν σε αλματώδη αύξηση την ουρά των ανέργων σε κάθε υποκατάστημα του ΟΑΕΔ. Από κοντά και οι διαθεσιμότητες στο δημόσιο. Διαθεσιμότητες που οδηγούν σε απολύσεις και που μάλιστα ήδη στους εκπαιδευτικούς φαίνεται να ξεκινάει ο δεύτερος γύρος τους.

Επίθεση Οι απολύσεις και το τσάκισμα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας είναι η μεγαλύτερη αιτία της φτώχειας και της εξαθλίωσης του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού. Ταυτόχρονα η συγκυβέρνηση ΝΔΠΑΣΟΚ, εκτός από το ότι στέλνει τον κόσμο στην ανεργία, τον καλεί μαζί με δεκάδες χιλιάδες ακόμη να πληρώσουν χαράτσια και αυξημέWνους φόρους, την ώρα που συνεχίζει να χρηματοδοτεί υπέρμετρα τους τραπεζίτες. Αυτούς που είναι έτοιμοι να μας αρπάξουν τα σπίτια για χρέη ακόμη και λίγων ευρώ, κρατώντας τα επιτόκια των δανείων σε ύψη δυσανάλογα σε σχέση με τους κατακρεουργημένους μισθούς όσων ακόμη εργάζονται. Η κυβέρνηση Σαμαρά κάνει ό,τι μπορεί για να εφαρμοστούν τα μέτρα των μνημονίων και έχει δείξει επανειλημμένα τις προθέσεις της να χτυπήσει τα συνδικάτα, τους συνδικαλιστές και όποιον αγωνίζεται, πατώντας μάλιστα ακόμη και πάνω στα στηρίγματα του κράτους που η ίδια φρόντιζε να χτιστούν, όπως η νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Οι δίκες σε βάρος συνδικαλιστών, μαθητών και των κατοίκων στις Σκουριές είναι δείγματα που ξεκαθαρίζουν ότι σε κάθε ευκαιρία φροντίζουν να ποινικοποιούν τους αγώνες. Για μια φορά ακόμη όμως η κυβέρνηση Σαμαρά, όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο. Αυτό τον οργισμένο και αγανακτισμένο κόσμο που, αν οδηγήσει τη δράση του συλλογικά στο να σβήσει τις μηχανές, μπορεί να ανατρέψει κάθε μνημόνιο, κάθε πολιτική που του μαυρίζει τη ζωή και να επιβάλει τις λύσεις του.

Αντιστάσεις Ήδη η απεργία διαρκείας των εργαζομένων στα πανεπιστήμια έχει καταφέρει να μπλοκάρει τον πρώτο γύρο διαθεσιμότητας και έχει μπλοκάρει την κυβέρνηση που επιδιώκει να τελειώνει γρήγορα με τις διαθεσιμότητες για να ασχοληθεί απρόσκοπτά με τα νέα ακόμη πιο σκληρά μέτρα που θέλει να περά-

σει μέσω του προϋπολογισμού και μέσω της χρηματοδότησης από τους διεθνείς τοκογλύφους. Ταυτόχρονα σε πολλούς χώρους του ιδιωτικού τομέα πραγματοποιούνται κινητοποιήσεις ενάντια σε απολύσεις. Ακόμη και σε χώρους που οι εργοδότες συνεργάζονται με τους τραπεζίτες ενοικιάζοντας τους εργαζόμενους, χώρους δηλαδή δύσκολους να συνδικαλιστείς, χώρους όπου σε αξιολογούν όχι για τη δουλειά που προσφέρεις, αλλά για το πώς ντύνεσαι, το αν σκύβεις το κεφάλι και δε ρωτάς τίποτα για τα δικαιώματά σου, το πόσες φορές θα σηκωθείς από τη θέση σου για να πας στην τουαλέτα. Οι κινητοποιήσεις του Συλλόγου Δανειζόμενου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα και του Σωματείου Εργαζομένων στις Ταχυδρομικές, Ταχυμεταφορικές Επιχειρήσεις Νομού Αττικής, σωματείων που αποτελούνται από νέους ηλικιακά, αποδεικνύουν ότι η δράση ακόμη και σε χώρους που υπάρχουν νέα σωματεία με σκληρούς εργοδότες, αν στηριχθείς στη συλλογική δράση, στις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων, στη διάθεση των εργαζομένων, έστω και των πιο λίγων, να αγωνιστούν, μπορούν να είναι πετυχημένες.

Συντονισμός Είναι σίγουρο ότι ο συντονισμός αυτών και πολλών ακόμα κινητοποιήσεων, που φαίνονται αυτή τη στιγμή να γίνονται αποσπασματικά, θα μπορούσε να τελειώνει μια και καλή με την κυβέρνηση και τα μνημόνια. Θα μπορούσε, με κινητοποιήσεις διαρκείας, να οδηγήσει σε μεγάλη νίκη το εργατικό κίνημα. Οι συσχετισμοί παίζουν καθοριστικό ρόλο πάντα, αλλά μπορούν να αλλάξουν. Είναι βέβαιο ότι οι ηγεσίες στις δύο μεγάλες Συνομοσπονδίες (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) δεν πρόκειται να δώσουν την ψυχή τους για να πετύχει η γενική απεργία. Όχι μόνο γιατί φοβούνται το αν θα χάσουν την εξουσία τα πολιτικά κόμματα τα οποία στηρίζουν. Αλλά γιατί φοβούνται ότι μια νίκη του εργατικού κινήματος αυτή την περίοδο μπορεί να επιφέρει μεγάλες ανατροπές, όχι μόνο σε κυβερνητικό, αλλά σε κάθε επίπεδο έκφρασης της κοινωνίας και άρα και στα ίδια τα συνδικάτα, τσακίζοντας στην κυριολεξία τους μηχανισμούς που έχουν οι ίδιοι φτιάξει και στους οποίους έχουν γαντζωθεί για να διατηρούν την ηγεμονία τους. Για την απεργία στις 6 Νοέμβρη ελάχιστα πράγματα θα κάνουν, ειδικά η ΓΣΕΕ. Η ΑΔΕΔΥ, που είναι περισσότερο πιεσμένη λόγω της απεργ��ας των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, έβγαλε μετά από καιρό ένα πρόγραμμα δράσης ενόψει της γενικής απεργίας. Αυτό είναι θετικό, αλλά πόσο θα έχουν αποτέλεσμα τόσο το πρό-

γραμμα δράσης, αλλά και η συμμετοχή στην απεργία, θα κριθεί από τη δράση και την προοπτική που θα δώσουν στην απεργία οι δυνάμεις της Αριστεράς.

Αριστερά Αν μέχρι σήμερα το ΠΑΜΕ ή και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς επικαλούνταν λόγους ταξικής καθαρότητας για να κάνουν ξεχωριστές πορείες, σήμερα το να επιμείνουν σε αυτή την τακτική είναι πια ζήτημα ταξικής προδοσίας. Όποιος διασπά σε αυτή την κρίσιμη στιγμή τους εργαζόμενους, θα μαζέψει συντρίμια και θρύψαλα, που θα θέλουν δεκαετίες για να συγκολληθούν ξανά. Γιατί θα έχει ανοίξει το δρόμο στην απογοήτευση τεράστιας μάζας του κόσμου, γιατί θα έχει ανοίξει το δρόμο όχι απλά για να εφαρμοστούν τα μέτρα του μνημονίου, αλλά για να διαλυθούν πλήρως τα συνδικάτα και το εργατικό κίνημα. Μέχρι τις 6 Νοέμβρη οι παρατάξεις της Αριστεράς και κάθε αγωνιστής έχουν μπροστά τους ένα κρίσιμο καθήκον. Να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μαζικοποιήσουν τη συμμετοχή στην απεργία και στη διαδήλωση. Να μη μείνουν μόνοι τους οι εργαζόμενοι, με πρώτους τους εργαζόμενους των πανεπιστημίων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Από τώρα χρειάζεται να οργανωθούν γενικές συνελεύσεις, περιοδείες των σωματείων και των παρατάξεων στους χώρους δουλειάς με αφίσες, ανακοινώσεις, προκηρύξεις. Με ψηφίσματα συμπαράστασης στους κλάδους που αντιστέκονται. Ιδιαίτερα τα σχήματα και οι παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να οργανώσουν, εκτός από τα παραπάνω, περιοδείες με βουλευτές, εκδηλώσεις ενημέρωσης και συζητήσεις με τους εργαζόμενους στους χώρους. Να τους καλέσουν να σχηματίσουν απεργιακές επιτροπές μέσα στους χώρους ή, ακόμη καλύτερα, όπου είναι εφικτό να γίνουν κοινές επιτροπές με τον κόσμο στις γειτονιές. Να οργανώσουν ενόψει της γενικής απεργίας πικετοφορίες σε κάθε γειτονιά, καταλήψεις κτιρίων, αποκλεισμούς δρόμων. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να δραστηριοποιηθούν σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να δώσουν τη μάχη για να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους που απολύονται ή βγαίνουν σε διαθεσιμότητα ώσπου να απολυθούν. Οι δυνάμεις που μπορούν πραγματικά, κλείνοντας όλες τις μηχανές, να επιβάλουν να μην κλείσουν σχολεία και νοσοκομεία, να μη γίνουν έρμαιο στις διαθέσεις των κορακιών της αγοράς τα δημόσια αγαθά, όπως το νερό και το ρεύμα. Οι δυνάμεις που θα επιβάλουν ένα πραγματικό πρόγραμμα ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων ακόμη και σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Νέα βόμβα στη Δημόσια νέα από τους εργατικούς χώρους Ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί Εκπαίδευση

Της Πόλυς Σύριγγα Μανώλη, δασκάλας

Έ 

χουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από την έναρξη της σχολικής χρονιάς και τα εκατοντάδες κενά στη Δευτεροβάθμια και Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση δείχνουν πραγματικά το πρόσωπο της μνημονιακής πολιτικής που εφαρμόζουν οι κυβερνητικοί εταίροι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, βάζοντας σαν στόχο το ξήλωμα της Δημόσιας Εκπαίδευσης και της μόνιμης και σταθερής εργασίας. Είναι σαφές ότι οι εργασιακές σχέσεις στο χώρο της εκπαίδευσης μπαίνουν σε μια περίοδο πρωτοφανούς και βίαιης επίθεσης. Οι διαθεσιμότητες στη Δευτεροβάθμια και η κατάργηση 52 ειδικοτήτων σε μια νύχτα δεν ήταν περιστασιακά γεγονότα με ημερομηνία λήξης. Αυτή τη φορά την τιμητική της έχει η Πρωτοβάθμια και ειδικά ο κλάδος των Νηπιαγωγών. Στις 11 Σεπτεμβρίου δόθηκε στη δημοσιότητα από το υπουργείο Παιδείας ανοιχτή πρόσκληση για υποβολή προτάσεων για την Πράξη του ΕΣΠΑ με ονομασία «Προώθηση της απασχόλησης μέσω προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας», το περίφημο καλοκαιρινό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της ανεργίας! Σ’ αυτό περιλαμβάνονται προσλήψεις ανέργων συγκεκριμένων ειδικοτήτων, που δύνανται να απασχοληθούν σε Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια, Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΣΜΕΑΕ) και σε Κέντρα Διάγνωσης Διαφοροδιάγνωσης και Υποστήριξης (KEΔΔΥ).

ΟΑΕΔ Oι ειδικότητες που μπορούν να απασχοληθούν στις παραπάνω μονάδες είναι νηπιαγωγοί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, λογοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, σχολικοί νοσηλευτές, ειδικό βοηθητικό προσωπικό, οδηγοί σχολικών λεωφορείων και συνοδοί… Και για όλους αυτούς αρμόδιος φορέας θα είναι ο ΟΑΕΔ, με πρώτο φορέα επιλογής –πιλότο– το δημόσιο νηπιαγωγείο! Το πρόγραμμα έχει σύμβαση πρόσληψης για διάστημα 6,5 μηνών με αποζημίωση απο 427 έως 490 ευρώ το μήνα, η οποία αποδίδεται μετά τη λήξη του προγράμματος, με υπηρεσία που δεν υπολογίζεται ως συντάξιμη, με απασχόληση Χριστούγεννα και Πάσχα και με προσλήψεις που δε θα έχουν καμία σχέση με το υπουργείο Παιδείας, αλλά με τον ΟΑΕΔ, τους δήμους και τα προγράμματά τους. Άμεσο αποτέλεσμα όλης αυτής της ανατριχιαστικής στοχοθεσίας είναι η απόπειρα κάλυψης των εκπαιδευτικών αναγκών ενός μεγάλου μέρους του σημερινού δημόσιου νηπιαγωγείου που

θα σημάνει την ανάδειξη μιας μεγάλης μερίδας νηπιαγωγών, που ξεπερνά το 30%, ως δήθεν πλεονασματικής, ώστε να ενταχθεί στα σχέδια της διαθεσιμότητας και των απολύσεων εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Το success Story έχει και παράπλευρες απώλειες. Τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που η κυβέρνηση θέλει να πετάξει έξω από τη δημόσια εκπαίδευση μέχρι το τέλος του 2014. Ήδη ένας μικρός αριθμός νηπιαγωγών δουλεύει στην Κρήτη με βάση το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, εισάγοντας έτσι νέας μορφής προσλήψεις και εργασιακές σχέσεις, με πρόθεση γενίκευσής τους σε όλη την εκπαίδευση, αν δεν τους σταματήσουμε.

ΔΟΕ Η επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία της ΔΟΕ (ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ) μέχρι σήμερα δεν έχει βγάλει καμία επίσημη ανακοίνωση-καταγγελία, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την εξάρτησή της από τις πολιτικές επιταγές της κυβέρνησης του μνημονίου. Δεν είναι δυνατό να διαλύεται το δημόσιο σχολείο και η μόνιμη εργασία και η ΔΟΕ να τηρεί σιγή ιχθύος… Δεν είναι δυνατό, την ώρα που όλα αυτά γίνονται μέσα σε πρωτόγνωρο καθεστώς παρανομιών και αυταρχισμού, με τα στελέχη της διοίκησης να εκβιάζουν, να παραβιάζουν κάθε νομιμότητα και να προχωρούν σε όργιο απειλών, ρουσφετιών και παρανομιών, η ΔΟΕ να μην καλύπτει τους συναδέλφους και το δικάιωμα όλων μας σε σταθερή και μόνιμη εργασία. Σε αυτό το ζοφερό εργασιακό περιβάλλον τα δικαιώματα δεν είναι δεδομένα. Σε αυτό το κράτος της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης η εργατική τάξη βλέπει τις δημόσιες δομές και τα κοινωνικά αγαθά να συρρικνώνονται, να υποβαθμίζονται, να καταστρέφονται προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου. Ο δρόμος είναι ένας: αντίσταση και πάλη. Οφείλουμε σαν Αριστερά να ξαναθυμηθούμε την ιστορία μας και τις αγωνιστικές μας παραδόσεις: Την ιστορία του εργατικού κινήματος που έδωσε μαχητικούς αγώνες οι οποίοι υποχρέωσαν τις εκάστοτε εξουσίες να πάρουν πίσω μέτρα, και άλλοι αγώνες που κατέκτησαν δικαιώματα οι οποίοι και σκληροί ήταν και διάρκεια και κινδύνους είχαν, αλλά ακολούθησαν οργάνωση και σχέδιο. Επίσης πρέπει να θυμηθούμε τις παραδόσεις των ενωτικών αγώνων. Παραδόσεις που μας επιτρέπουν να δημιουργηθούν οι συνθήκες για ένα αγωνιστικό μαζικό ρεύμα που μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και των πολιτικών που ακολουθεί.

Την Τρίτη, 15 Οκτώβρη, οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί πραγματοποίησαν 24ωρη απεργία και πορεία προς τη βουλή, ξεκινώντας από τα γραφεία της ομοσπονδίας τους (ΟΙΕΛΕ). Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί απαιτούν να αποσυρθεί η εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να εγκαθιδρύσει καθεστώς μαζικών και αναιτιολόγητων απολύσεων στα ιδιωτικά σχολεία και να περάσει η εποπτεία της ιδιωτικής εκπαίδευσης από το υπουργείο Παιδείας στα υπουργεία Εργασίας και Εμπορίου. Η ΟΙΕΛΕ έχει υποβάλει αίτηση ακύρωσης της επίμαχης εγκυκλίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έχει αναστείλει προσωρινά, με απόφασή του, την εφαρμογή της εγκυκλίου.

Πόλεμος λάσπης Ο υπουργός Υγείας Α. Γεωργιάδης έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο λάσπης και συκοφαντίας ενάντια στο υγειονομικό-συνδικαλιστικό κίνημα. Με την προσπάθεια να εμφανίσει τον συνδικαλιστή του νοσοκομείου Σωτηρία, που προέρχεται από τα σπλάγχνα του κυβερνητικού συνδικαλισμού, σαν φίλο του ΣΥΡΙΖΑ, στέλνοντας ελεγκτές εν είδει απουσιολόγου και θαλαμοφύλακα για να καταγράψουν τις παρουσίες του προσωπικού όπως στο νοσοκομείο Κέρκυρας, με κίτρινα δημοσίευματα στον φιλικό του Τύπο που εμφανίζει τη χρηματοδότηση για τη λειτουργία των κατασκηνώσεων των εργαζομένων του

υπουργείου Υγείας ως χρηματοδότηση των συνδικαλιστών!

Η επίθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Έρχεται μετά τα πρώτα κλεισίματα νοσοκομείων κι ενώ αναμένεται να ακολουθήσουν νέα κλεισίματα νοσοκομείων στην επαρχία. Γίνεται λίγο πριν ανακοινωθούν οι νέες διαθεσιμότητες στο χώρο της υγείας. Λίγο πριν διαλύσουν πλήρως τον ΕΟΠΥΥ. Οι αγωνιστικές παρατάξεις πρέπει να οργανώσουν χωρίς δισταγμό τη γενική απεργία στις 6 Νοέμβρη με περιοδείες, ενημερώσεις και συνελεύσεις. Οι κινηματικές και πολιτικές συλλογικότητες στις πόλεις και τις γειτονιές πρέπει να οργανώσουν μεγάλες εξορμήσεις στα νοσοκομεία, μονάδες του ΕΟΠΠΥ και τα Κέντρα Υγείας της περιοχής τους, μαζί με τους εργαζόμενους.

Υπουργείο Ναυτιλίας Νέος κύκλος διαθεσιμοτήτωναπολύσεων ��εκινά στο υπουργείο Ναυτιλίας. Η κυβέρνηση προωθεί ένα νέο οργανισμό για το υπουργείο, σύμφωνα με τον οποίο αν εφαρμοστεί, θα οδηγηθεί σε διαθεσιμότητα και απόλυση το 35% των εργαζομένων του υπουργείου. Επίσης, σύμφωνα πάντα με το νέο οργανισμό και όπως συνέβη και σε άλλα υπουργεία, διαλύονται ολόκληρες υπηρεσίες και καταργείται το 60% των οργανικών θέσεων. Ο σύλλογος των υπαλλήλων του υπουργείου αποφάσισε να συγκαλέσει έκτακτη γενική συνέλευση την

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

Πέμπτη, προκειμένου να αποφασίσει κινητοποιήσεις, καταγγέλοντας μια σειρά μετακινήσεων του προσωπικού χωρίς προγραμματισμό, αλλά με κίνητρα που κρύβουν σκοπιμότητα.

Εργατική Σύσκεψη του Κόκκινου Δικτύου Μετά το απεργιακό κύμα του Σεπτέμβρη σε όλους τους εργασιακούς χώρους προκύπτουν ερωτήματα. Μπορούμε να νικήσουμε; Ποιος ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας; Είναι εφικτή μια απεργία διαρκείας ή χρειαζόμαστε άλλες μορφές κινητοποιήσεων; Σε τι χρησιμεύουν οι επιτροπές αγώνα; Όλα τα παραπάνω ερωτήματα είναι κρίσιμο να συζητηθούν και να απαντηθούν, για να μπορέσουμε από καλύτερη θέση να οργανώσουμε τους αγώνες και τις δραστηριότητες μας σε κάθε χώρο. Πολύ περισσότερο ενόψει και της γενικής απεργίας στις 6 Νοέμβρη, αλλά και καθώς εργατικοί αγώνες επιμένουν και εκτυλίσσονται σε πολλούς χώρους. Αντικείμενο συζήτησης επίσης είναι και η πολιτική κάλυψη που χρειάζονται οι αγώνες του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο απαιτητική και πιεστική για την Αριστερά, και επίσης για ενιαία συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά θα εξετάσουμε στη Συζήτηση-σύσκεψη που διοργανώνει το Κόκκινο Δίκτυο, την Πέμπτη 31 Οκτώβρη, στις 6 το απόγευμα, στον τρίτο όροφο της ΕΣΗΕΑ.

Δυναμικές κινητοποιήσεις από τις καθαρίστριες του Υπ. Οικονομικών Της Έλενας Ψαρρέα

Οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών (ΥΠΟΙΚ) είναι αποφασισμένες να μην αφήσουν την κυβέρνηση να εφαρμόσει το σχέδιο εξαθλίωσης που επιφυλάσσει για κάθε κλάδο εργαζομένων. Την Τετάρτη 16/10, το πρωί πραγματοποίησαν πανελλαδική συγκέντρωση στο ΥΠΟΙΚ, ακολούθησε πορεία στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και το βράδυ προχώρησαν σε συγκέντρωση και ολονύχτια διαμαρτυρία έξω από το ΥΠΟΙΚ.

ες της χώρας, στα τελωνεία, στο γενικό χημείο του κράτους, τίθενται σε διαθεσιμότητα - απόλυση. Οι απολυμένες 595 γυναίκες, που εργάζονταν με τετράωρη απασχόληση, προστίθενται στην ανεργία των γυναικών, η οποία έχει φθάσει στο 32% και στις νέες γυναίκες στο 65%!

Με μαχητική διάθεση και τη συμμετοχή πολλών γυναικών, αλλά και εργαζομένων από άλλους κλάδους, οι καθαρίστριες φώναζαν: «Ληστές, ληστές καπιταλιστές, τα κέρδη σας κοστίζουν αμέτρητες ζωές».

Παράλληλα το υπουργείο έστειλε σημείωμα στους εφόρους να αναθέσουν σε ιδιωτικά συνεργεία την καθαριότητα στις εφορίες, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για το κόστος. Είναι γνωστό ότι τα συνεργεία κοστίζουν πανάκριβα, καθώς το δημόσιο υπενοικιάζει προσωπικό από εταιρίες, για να καλυφθούν οι διαρκείς και πάγιες ανάγκες που κάλυπταν οι εργαζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών.

Οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, μετά από χρόνια δουλειάς σε όλες τις εφορί-

Στον κλάδο της καθαριότητας, μέσω των ιδιωτικών συνεργείων καθαρισμού,

εδώ και χρόνια εφαρμόζεται το πιο άγριο σχέδιο της νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Μισθοί πείνας, τρομοκράτηση, εξαντλητικά ωράρια, εκδικητικές απολύσεις χωρίς αποζημίωση, ανασφάλιστη εργασία, απειλές. Εδώ και χρόνια οι εργολάβοι των συνεργείων έχουν αναλάβει την καθαριότητα σε νοσοκομεία, πανεπιστήμια κ.α., με το δημόσιο να πληρώνει σε πολλαπλάσιο κόστος, ενώ οι εργολάβοι φροντίζουν να «πληρώνουν» πενιχρά τους εργαζόμενους-ες και να βάζουν τα λεφτά στην τσέπη. Αυτό το σχέδιο η κυβέρνηση αποφάσισε να το εφαρμόσει συνολικά, προχωρώντας στον ξεριζωμό του κλάδου καθαριότητας από το δημόσιο. Για τις 6 Νοέμβρη, ημέρα πανεργατικής απεργίας, οι καθαρίστριες προγραμματίζουν δυναμική, αγωνιστική παρουσία.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Μπροστά σε σημαντικές προκλήσεις

Ο 

ότι η προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ ως ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς είναι άρρηκτα δεμένη αφενός με τις εργατικές και κοινωνικές αντιστάσεις και αφετέρου με τον σαφή αντισυστημικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ που καθόρισε την εκτόξευσή του στην κοινωνική προτίμηση και τον έβαλε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

λοκληρώθηκε η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ (Κυριακή 20 Οκτώβρη) με την υπερψήφιση, κατά πλειοψηφία, της πολιτικής απόφασης και της πρότασης από την πλευρά του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την υποψηφιότητα του σ. Αλ.Τσίπρα για την ηγεσία της Κομισιόν. Η Αριστερή Πλατφόρμα ψήφισε λευκό. Η εισήγηση του Αλ.Τσίπρα, αλλά και αυτή του γραμματέα Δ. Βίτσα έδωσαν την έμφαση στην αντιπαράθεση με τη ΝΔ, τονίζοντας τα αδιέξοδα του Σαμαρά ως ανυπέρβλητα και εστιάζοντας στην κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αποφεύγοντας στην ουσία τα δύσκολα σημεία που έχει αναδείξει η συγκυρία, όπως η αντιμετώπιση όχι μόνο της θεωρίας των δύο άκρων, αλλά και η λογική του «συνταγματικού τόξου», η ανάγκη αποσαφήνισης της εναλλακτικής πρότασης στις σύγχρονες συνθήκες, η σύνδεση της αντιφασιστικής πάλης με την αντιμνημονιακή, οι όροι αναγέννησης των εργατικών και κοινωνικών αντιστάσεων κλπ.

Η τροπολογία για τη Χρυσή Αυγή Ωστόσο το περιεχόμενο της συζήτησης καθορίστηκε από την επιλογή της πλειοψηφίας να ψηφίσει η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, την τροπολογία για τη διακοπή της κρατικής χρηματοδότησης

Καθήκοντα

της Χρυσής Αυγής, την ερχόμενη Τρίτη. Γύρω απ’ αυτό το ζήτημα άνοιξαν όλα τα επίδικα της περιόδου και διατυπώθηκαν οι διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις για το κίνημα, τα αδιέξοδα, αλλά και τις πρωτοβουλίες του μνημονιακού κυβερνητικού μπλοκ, τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας ανέδειξαν από νωρίς το πρόβλημα που παρουσιάζεται από την επιλογή αυτή με επίκεντρο την αποδοχή να συμπεριληφθεί στην επίμαχη τροπολογία και ο νόμος 187Α –γνωστός και ως «τρομονόμος»– ο οποίος αφενός δεν σχετίζεται με τη δίωξη της Χρυσής Αυγής και αφετέρου αποτε-

λεί πραγματικό αντιδημοκρατικό μνημείο, καθώς διώκει προθέσεις και φρονήματα και φωτογραφίζει ενέργειες και πρακτικές του μαζικού κινήματος, τον οποίο η Αριστερά σύσσωμη τον είχε καταδικάσει, όταν αυτός είχε ψηφιστεί. Γύρω απ’ αυτό το ζήτημα άνοιξαν τα ζητήματα της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις επιλογές του αστικού στρατοπέδου, με έμφαση στις φωνές και τις μεθοδεύσεις που θέλουν να σπρώξουν τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο συστημικό κάδρο του «συνταγματικού τόξου». Αλλά ακόμη και η ίδια η λειτουργία του κόμματος, καθώς αυτή η πολύ σημαντική απόφαση πάρθηκε έξω από την ΚΕ ή την Πολιτική Γραμμα-

τεία και ανακοινώθηκε δημόσια πριν τη συνεδρίαση της ΚΕ, προκαταλαμβάνοντας τις ενδεχόμενες διαφορετικές αποφάσεις. Εντύπωση προκάλεσε αφενός η επιλογή πολλών στελεχών της πλειοψηφίας (του πρώην ΣΥΝ) να μην πάρουν το λόγο και αφετέρου η προσπάθεια των στελεχών της ΑΝΑΣΑ να υπερασπιστούν την επιλογή της ψήφισης της τροπολογίας στο όνομα του αντιφασιστικού αγώνα. Τα στελέχη του Κόκκινου Δικτύου, στα πλαίσια της στάσης που κράτησε η Αριστερή Πλατφόρμα και εντέλει καταγράφηκε σε δήλωση που κατατέθηκε στο προεδρείο με τρεις υπογραφές (Κανταράς, Μπελαντής, Μπόλαρη), τόνισαν

Αυτές οι θέσεις οδηγούν σε καθήκοντα υποστήριξης των εργατικών κινητοποιήσεων και συγκρότησης και ενίσχυσης λαϊκών επιτροπών αντίστασης και ανατροπής. Σε καθήκοντα υπηρέτησης του αντιφασιστικού αγώνα από το κίνημα και την Αριστερά, ώστε να φτάσει ως το τέλος η κάθαρση των κρατικών δομών από τα φασιστικά στοιχεία και η οριστική ήττα των φασιστικών οργανώσεων και ιδεών, καθώς και η αποσαφήνιση και ριζοσπαστικοποίηση της εναλλακτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε κάθε είδους συστημική έκφραση ντόπια και ευρωπαϊκή. Επιλογές που θολώνουν τη διαχωριστική γραμμή από το αστικό στρατόπεδο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους –είτε εκφράζονται με την ακροδεξιά αντίληψη της «θεωρίας των δύο άκρων», είτε εκφράζονται με τις κατευθύνσεις του «συνταγματικού τόξου» και ενδεχόμενα κυβερνήσεων εθνικής ενότητας– υπονομεύουν την προοπτική της κυβέρνησης της Αριστεράς και την ελπίδα του λαού.

Πρωτοβουλία των «58» για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς

Μια τελειωμένη ιστορία με φθαρμένα υλικά «κοσμοπολίτες», που διεκδικούν ρόλο συνομιλητών με το ακροδεξιό σινάφι που κατοικεί στο Μαξίμου, για να μην έρθει ποτέ η κυβέρνηση της Αριστεράς. Τα υπόλοιπα περί «χαλιναριού» στον Βενιζέλο, που έχει μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε συνιστώσα της ΝΔ του Σαμαρά, είναι το λιγότερο υποκρισία.

Του Σπύρου Αντωνίου

Ε 

ντείνονται οι προσπάθειες για την «ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς», με αποκορύφωμα τη δημόσια έκκληση των «58» για συνεργασία όλων των διάσπαρτων δυνάμεων που βρίσκονται ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Κίνηση που προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα μεγάλα συγκροτήματα Τύπου, δέχτηκε τις ευλογίες του Κ. Σημίτη και προκάλεσε ρήγματα στην αρνητική στάση του Φ. Κουβέλη για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Στο κείμενο που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 14/10, με τις υπογραφές διάφορων «προσωπικοτήτων» από το χώρο της πολιτικής, της τέχνης και της ακαδημαϊκής κοινότητας (Ν. Χριστοδουλάκης, Ν. Μπίστης, Ν. Αλιβιζάτος, Σ. Τριανταφύλλου κ.ά., οι περισσότεροι με ενεργή συμμετοχή ή ανοιχτή υποστήριξη στο εγχείρημα του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, μιας περιόδου προκλητικών παροχών προς τους καπιταλιστές, ντυμένη με διάφορα ψευδεπίγραφα ιδεολογήματα περί εξευρωπαϊσμού, άμβλυνσης των ταξικών ανισοτήτων κλπ), υπογραμμίζεται η ανάγκη για τη σύγκλιση ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ (σ.σ.: τύπου ιταλικής «Ελιάς») και κάθε άλλης πολιτικής κίνησης ή πολιτών «που δεν αναγνωρίζονται ούτε στη Δεξιά, ούτε

Ο πρωθυπουργός της «ισχυρής Ελλάδας», Κ. Σημίτης, χαιρέτισε την πρωτοβουλία των «58», υποστηρίζοντας ότι «αυτή μπορεί να βοηθήσει να βγούμε από το αδιέξοδο».

χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά, οι όποιες ομαδοποιήσεις υπάρχουν γύρω τους και διάφορα «ορφανά» του σοσιαλφιλελευθερισμού κάνουν μια ύστατη προσπάθεια να επιβιώσουν πολιτικά, με την ευγενική χορηγία των γνωστών εργολάβων της διαπλοκής.

Με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ να βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης (πληρώνοντας την κυβερνητική διαχείριση της αντεργατικής λαίλαπας των μνημονίων) και με

Κυρίως όμως επιδιώκουν να αποτελέσουν ανάχωμα στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, βάζοντας πλάτη στην «αυταρχική δημοκρατία» που οικοδομούν οι Σαμαράς-Βενιζέλος. Δήθεν

στη νεοκομουνιστική-εθνολαϊκιστική Αριστερά!», με πρώτο σταθμό τις ευρωεκλογές.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Βενιζέλος είδε με καλό μάτι την πρωτοβουλία των «58», σε αντίθεση με τον Φ. Κουβέλη που τη χαρακτήρισε «θνησιγενή και αδιάφορη για την κοινωνία». Και δεν θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς, όταν ανάμεσα στους υπογράφοντες το κείμενο βρίσκονται επτά στελέχη της ΔΗΜΑΡ (με επικεφαλής τα μέλη της ΕΕ Στ. Λειβαδά και Γερ. Γεωργάτο), ενώ και άλλα στελέχη του κόμματος φαίνονται να διαφωνούν με την επίσημη «γραμμή», που θέλει τη συγκρότηση του «προοδευτικού τρίτου πόλου» με διαφορετικά απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ, αλλά με επίσης «επιβαρυντικό» υπουργικό παρελθόν (Α. Λοβέρδος, Π. Μπεγλίτης, Α. Διαμαντοπούλου). Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν θα είχαν πρόβλημα να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ, Σπ. Λυκούδης. Υπενθυμίζουμε μόνο ότι, στις συλλογικές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν η επαναφορά των μι-

σθών στα προ μνημονίων επίπεδα, η ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων και των απολύσεων στο Δημόσιο, ο δημόσιος-κοινωνικός έλεγχος στις τράπεζες. Μέτρα που σίγουρα «ανατριχιάζουν» στο άκουσμά τους κάθε συνεπή «ευρωπαϊστή». Το πρόβλημα με όλες αυτές τις προσπάθειες για τη «νεκρανάσταση» της κεντροαριστεράς είναι πως αγνοούν την πραγματικότητα της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Σε συνθήκες έντονης κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης (με την κοινωνία διχασμένη και με κυρίαρχο το δίπολο Αριστερά-Δεξιά στο πολιτικό πεδίο), δεν υπάρχει κοινωνικός και πολιτικός χώρος για τις παλιές, καλές, «ενδιάμεσες», σοσιαλδημοκρατικές λύσεις. Για την ώρα, σε όποια πολιτική αντιπαράθεση ή εκλογική αναμέτρηση, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου στρέφεται για την εκπροσώπησή της είτε στο αστικό μπλοκ, είτε στην Αριστερά. Όταν μάλιστα η απόπειρα αυτή γίνεται με τα φθαρμένα και απαξιωμένα υλικά του «χρεωκοπημένου εκσυγχρονισμού» και της «αριστεράς της ευθύνης», δεν έχει κανένα μέλλον. Και για τη διαφαινόμενη αποτυχία όλων όσων έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τα σημερινά δεινά των εργαζομένων και της νεολαίας, δεν μπορούμε παρά να χαιρόμαστε.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

ΣΥΡΙΖΑ: Ούτε βήμα πίσω! Η τοποθέτηση του Αντ. Νταβανέλλου στην ΚΕ

Η 

τακτική και ο προγραμματισμός των κομμάτων της Αριστεράς οφείλουν να έχουν συνέχεια και συνέπεια. Στις διεργασίες που ακολούθησαν το συνέδριο και στις αποφάσεις της ΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε μια τακτική που καθοριζόταν από τα εξής στοιχεία: α) Επίθεση στην κυβέρνηση από τα κάτω, στηριγμένη στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα, με κέντρο την επερχόμενη, τότε, απεργία των καθηγητών. β) Πολιτικός στόχος η ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά. γ) Δέσμευση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ενταχθεί, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα, στο λεγόμενο «συνταγματικό τόξο», ένταξη η οποία, αν συνέβαινε, θα οδηγούσε σε υποκατάσταση του στόχου της κυβέρνησης της Αριστεράς από τις διεργασίες προς κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. δ) Δημόσιο κάλεσμα για δημιουργία, παντού, Λαϊκών Επιτροπών Αντίστασης και Ανατροπής. Οι ΛΕ προβάλλονταν, σωστά, ως η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στο πρόβλημα των πολιτικών συμμαχιών, αλλά και –εν μέρει– στο πρόβλημα της σήψης των θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Θα οφείλαμε να επικαιροποιήσουμε αυτή την τακτική στις νέες συνθήκες, μετά την υποχώρηση της απεργίας των καθηγητών, αλλά και μετά το ξέσπασμα του αντιφασιστικού κινήματος την επομένη της δολοφονίας του Π.Φύσσα. Αντ’ αυτού εμφανίζονται τάσεις υποχώρησης και αναδίπλωσης. Για παράδειγμα, ο στόχος των ΛΕ μοιάζει να έχει «εξαερωθεί» στο δημόσιο λόγο κεντρικών στελεχών και κομματικών προγραμματισμών.

Εγγυητές της «ομαλότητας»; Συμφωνώ με την εκτίμηση της εισήγησης του σ. Αλ. Τσίπρα ότι, σήμερα, η κυβέρνηση «σαπίζει» και ότι μαζί της σαπίζουν πολλοί θεσμοί της δημόσιας ζωής. Όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί μια τέτοια συγκυρία μέσω της επίκλησης της «ομαλότητας» και μάλιστα να παρουσιαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στις εργατικές-λαϊκές δυνάμεις ως ο εγγυητής της «ομαλότητας και της δημοκρατικής σιγουριάς»; Στις σημερινές συνθήκες κρίσης και προωθημένης κοινωνικής πόλωσης, πιστεύω ότι μια τέτοια στρατηγική είναι απολύτως ουτοπική. Δεν πείθει ούτε τους «από κάτω», αλλά ούτε τους «από πάνω». Οι δυνάμεις του καθεστώτος δεν έχουν τέτοιου τύπου αυταπάτες. Θα πρέπει να θυμηθούμε την περίοδο της προηγούμενης μεγάλης πολιτικής κρίσης στον ελληνικό καπιταλισμό, τα χρό-

νια του 1960-1967. Τότε που εκδηλώθηκε η «μη-ομαλή», αλλά δημοκρατική μαζική παρέμβαση των «από κάτω», με τα Ιουλιανά του 1965, και στο έδαφος της ήττας τους εκδηλώθηκε στη συνέχεια η επίσης «μη-ομαλή», αλλά καθόλου δημοκρατική παρέμβαση των από πάνω, με τη δικτατορία του 1967. Η πιο καθαρή εκτίμηση της περιόδου από την πλευρά των καθεστωτικών δυνάμεων τις οδηγεί να διαμορφώνουν τακτική απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ που, πλέον, τον αναγνωρίζουν ως καθοριστικό «παίκτη». Επιχείρησαν, αρχικά, να τον καθορίσουν πολιτικά, να του υπαγορεύσουν προγραμματικές επιλογές, συμμαχίες και τακτική. Προς τιμήν όλων μας, απέτυχαν. Σήμερα προσπαθούν να αποδείξουν ένα δρόμο, τάχα, «ευθύνης». Πιέζουν για συνεργασίες με ένα πλατύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων –με εξαίρεση τη σαμαρική Δεξιά και τη Χρυσή Αυγή– που θα μπορούσαν να στηρίξουν «λύσεις» μέσα στην παρούσα βουλή ή να δώσουν μια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μετά από μια δοκιμασία στις κάλπες. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποκρούσει, καθαρά και δημόσια, όλες αυτές τις πιέσεις, να επιμείνει στην ανατρεπτική στρατηγική της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Για τη συντριβή της ΧΑ Από την πλευρά των καθεστωτικών δυνάμεων ο χειρισμός απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται στενά με το χειρισμό της Χρυσής Αυγής. Ανήκουμε σε αυτούς που επιδίωκαν και επιδιώκουν τη συντριβή της Χρυσής Αυγής. Σε αυτούς που πιστεύουν ότι οι ναζήδες, ως απόλυτοι εχθροί της ελευθερίας, δεν δικαιούνται να επικαλούνται τις δημοκρατικές κατακτήσεις και δικαιώματα. Όμως πιστεύουμε ότι η τακτική μας για τη συντριβή της Χρυσής Αυγής δεν θα πρέπει να επιτρέψει την εμφάνιση κάποιου «τόξου» μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ. Η κοινή ψήφος στο ζήτημα της διακοπής της χρηματοδότησης στη Χρυσή Αυγή δημιουργεί αυτόν τον εξαιρετικά αποπροσανατολιστικό πολιτικό συμβολισμό. Μπαίνοντας σε αυτή τη «σακούλα», διατρέχουμε του εξής κινδύνους: α) Να υποβαθμιστούν οι βαριές ευθύνες της ΝΔ –και ιδιαίτερα της πτέρυγας Σαμαρά– για τη μέχρι χθες εγκληματική ανοχή στη δράση της Χρυσής Αυγής. β) Να εναποτεθεί η υπόθεση συντριβής της Χρυσής Αυγής στους «θεσμούς» του κράτους. Στους «θεσμούς» όπως η

αστυνομία, ο στρατός, η ΕΥΠ, η δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, που επίσης φέρουν βαρύτατες ευθύνες για την ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής και όπου –κατά όλες τις πληροφορίες– η διείσδυση των νεοναζί είναι κάθε άλλο από αμελητέα… γ) Να πλαστογραφηθεί ο πραγματικός πολιτικός χάρτης. Να υποβαθμιστεί η βαθειά διαίρεση που έχουν προκαλέσει τα μνημόνια και τα προγράμματα λιτότητας, κάτω από ένα «φερετζέ» μιας υποτιθέμενης κοινής αντιφασιστικής διάθεσης. Κάτι τέτοιο θα ναρκοθετεί τις γενικές πολιτικές προοπτικές της Αριστεράς στην περίοδο, ενώ θα δίνει ευκαιρίες ανάκαμψης στη Χρυσή Αυγή. Η Αριστερά οφείλει να συνεχίσει άκαμπτα την αντιφασιστική-αντιρατσιστική δράση, επιδιώκοντας την ολοκληρωτική συντριβή της Χρυσής Αυγής, αλλά σε σύνδεση με το γενικότερο κοινωνικό-αντιμνημονιακό-αντικυβερνητικό αγώνα, για τη σωτηρία των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων από τις πολιτικές λιτότητας. Κάθε άλλη τακτική οδηγεί σε ήττα σε όλα τα μέτωπα: και στο αντιφασιστικό και στο κοινωνικό.

Πρόταση του ΚΕΑ Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να εκτιμηθεί και η πρόταση του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) σχετικά με υποψηφιότητα της Αριστεράς για την ηγεσία της Κομισιόν. Συμφωνώ με την εκτίμηση της εισήγησης του σ. Αλ. Τσπίπρα ότι η Ευρώπη είναι σήμερα σε οικονομικό και κοινωνικό πόλεμο. Μόνον που το επιτελείο των εχθρικών δυνάμεων, το επιτελείο της Βέρμαχτ της εποχής μας, είν��ι η ίδια η Κομισιόν της ΕΕ. Η πολιτική της Ιεράς Συμμαχίας που σήμερα αντιμετωπίζουμε, δεν εξαρτάται από το ποιο πρόσωπο βρίσκεται στη θέση του Μέτερνιχ, εξαρτάται από τις επιλογές των ευρωπαίων τραπεζιτών, βιομηχάνων, εφοπλιστών. Ένα πρόγραμμα της Αριστεράς για μια, πραγματικά, άλλη Ευρώπη θα πρέπει υποχρεωτικά, κατά τη γνώμη μου, να περιλαμβάνει την κατάργηση της Κομισιόν, όπως και των άλλων ακραία αντιδημοκρατικών θεσμών που δημιούργησε η ΕΕ του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού. Μια πρόταση της Αριστεράς –που δέχομαι ότι θα είναι ακραία αντιπολιτευτική απέναντι στην υπαρκτή σήμερα ΕΕ– δημιουργεί αυταπάτες ότι το πρόβλημα στην Κομισιόν και στους θεσμούς της ΕΕ είναι κυρίως πρόβλημα στελέχωσης και συσχετισμού στο εσωτερικό της. Και δεν είναι.

7

Κοινή δήλωση τριών μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ Η «Αριστερή Πλατφόρμα», κατά τη Συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, αντιτάχθηκε στη συμπερίληψη της αντισυνταγματικής τρομοδιάταξης του άρθρου 187Α του Ποινικού Κώδικα, στη σχετική τροπολογία ως αιτία για την αναστολή χρηματοδότησης κομμάτων. Στο μεταξύ τρία μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν κοινή δήλωση στο προεδρείο της ΚΕ με τη λήξη της συνεδρίασης. Η δήλωση είχε ως εξής: Είμαστε υπέρ της αναστολής της χρηματοδότησης στη Χρυσή Αυγή, για την οποία αρκεί στη σχετική τροπολογία-προσθήκη η αναφορά στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα –παρά τις διαφωνίες μας με αυτό το άρθρο– αφού με βάση αυτό έχει ασκηθεί η δίωξη και έχουν προφυλακισθεί ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής. Η προσθήκη ως αιτία για αναστολή χρηματοδότησης στη σχετική τροπολογία και του αντισυνταγματικού εκτρώματος που αντιπροσωπεύει το άρθρο 187Α (γνωστό ως «τρομονόμος») είναι απαράδεκτη. Και αυτό διότι με το άρθρο αυτό μπορούν να διωχθούν αυθαίρετα προθέσεις και επιδιώξεις και εν τέλει απόψεις και φρονήματα, ενώ με τις διατάξεις του μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τρομοκρατική οργάνωση οποιαδήποτε ομάδα διαδηλωτών που κλείνει με πορεία τους δρόμους ή πραγματοποιεί αγωνιστική διαμαρτυρία με διάφορες μορφές ειρηνικών καταλήψεων. Καλούμε την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να αναθεωρήσει την τοποθέτησή της για θετική ψήφο στη σχετική τροπολογία-προσθήκη, αν δεν αποσυρθεί η συγκεκριμένη αναφορά στο αντισυνταγματικό άρθρο 187Α του Ποινικού Κώδικα. Η Αριστερά, πολύ περισσότερο σήμερα, δεν είναι δυνατόν, ανεξάρτητα από προθέσεις και στο όνομα οποιουδήποτε «συνταγματικού τόξου», να διολισθαίνει σε απαράδεκτες νομοθετικές συναινέσεις με το αστικό μνημονιακό μπλοκ, οι οποίες μπορεί να αξιοποιηθούν αυθαίρετα στο μέλλον ενάντια στα κινήματα, τους κοινωνικούς αγώνες ακόμα και την ίδια την Αριστερά, που επιδιώκει την ανατροπή του συστήματος. Κανταράς Τάσος Μπελαντής Δημήτρης Μπόλαρη Μαρία

Μαρία Μπόλαρη, βουλευτίνα ΣΥΡΙΖΑ Α' Αθήνας


8

• αντιφασισμός

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και ο ρό

Πώς το νεοφιλελεύθερο «ακ καλλιέργησε τη ρατσιστική Του Πάνου Πέτρου

Η 

άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη ξαναέρχεται στο προσκήνιο με αφορμή τη συζήτηση για τις αιτίες ανόδου της Χρυσής Αυγής αλλά και κάποιες ανησυχητικές επιτυχίες της ακροδεξιάς, όπως η είσοδος στην κυβέρνηση του κόμματος από το οποίο προέρχεται ο εγκληματίας δολοφόνος Μπρέιβικ στη Νορβηγία, αλλά και η πολύ πιο συνταρακτική δημοσκοπική πρωτιά του Εθνικού Μετώπου ενόψει ευρωεκλογών στη Γαλλία. Στα μεγάλα ΜΜΕ, η συζήτηση κινείται ανάμεσα στο ότι «χώρες χωρίς μνημόνιο έχουν άνοδο της ακροδεξιάς» και το ότι «χώρες με μνημόνιο δεν έχουν», σε μια προσπάθεια να αποσυνδεθεί η λιτότητα από το φαινόμενο της ανόδου των ναζήδων στην Ελλάδα. Η καταρχήν διαπίστωση ότι δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα που οφείλεται αποκλειστικά στο μνημόνιο, είναι γενικά σωστή. Αλλά γίνεται με τρόπο που αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες ανόδου της ακροδεξιάς και στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά. Γιατί αυτές οι αιτίες αγγίζουν τις κεντρικές πολιτικές επιλογές των αρχουσών τάξεων διεθνώς τα τελευταία χρόνια: Τον κρατικό ρατσισμό, το νεοφιλελευθερισμό και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η δυναμική επανεμφάνιση ακροδεξιών κομμάτων έρχεται μετά τη δεκαετία του ’80. Διόλου τυχαία είναι η εποχή που αρχίζει να ξεδιπλώνεται η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην Ευρώπη. Όλη την προηγούμενη περίοδο μπήκαν οι βάσεις για τα φαινόμενα που σήμερα οξύνονται από την κρίση: Η κρίση πο-

λιτικής εκπροσώπησης καθώς κεντροαριστερά και κεντροδεξιά ταυτίστηκαν στη γραμμή «όλα για τις αγορές» και η βύθιση τμημάτων του πληθυσμού στην ανασφάλεια και την ανεργία. Παράλληλα η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού οδήγησε και σε αποδυνάμωση των συνδικάτων, σε πολιτική υποχώρηση και οργανωτική αποσύνθεση της Αριστεράς, δηλαδή αποδυνάμωσε το βασικό αντίπαλο δέος στους φασίστες.

Ρωσία του Πούτιν όπου αυταρχικές πολιτικές έθ της «Ρωσίας για τους Ρ οργανώνει πογκρόμ για σει την άλλη μέρα… κρ ενάντια στη στοχοποι μεταναστών, ή στην Ου ακροδεξιά κυβέρνηση ατζέντα που ενισχύει τ Γιόμπικ.

Φυσικά, τα αστικά κ άρχουσες τάξεις δεν μέ ολογική επίθεση, αλλ και πολιτικές κρατικού διάλυση καταυλισμών τ ζικές απελάσεις, το κυν στα σύνορα της Ευρώπ περιθωριοποίηση των η υποβάθμιση ολόκλη στα αστικά κέντρα, οι τα αστυνομικά πογκρό ένα σκηνικό πολέμου ενάντια στους «εισβολε τοπίο, τα ακροδεξιά κα κόμματα μπορούν και ε δυνάμεις πρόθυμες να πρώτη γραμμή αυτού το να τον διεξάγουν «πιο απ

Είναι η πολιτική του νεοφιλελεύθερου «ακραίου κέντρου» (όπως εύστοχα το έχει χαρακτηρίσει ο Ταρίκ Αλί) που οδήγησε στην άνοδο της ακροδεξιάς, η οποία βρήκε χώρο να αναπτυχθεί στα κοινωνικά συντρίμμια και την απελπισία που γέννησε η επίθεση της «αγοράς» στα εργατικά δικαιώματα και το κοινωνικό κράτος.

Συνειδητή προσπάθεια Όμως οι συνέπειες των οικονομικών πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού δεν θα τροφοδοτούσαν αυτόματα την άκρα Δεξιά. Υπάρχει μια συνειδητή, οργανωμένη προσπάθεια των αρχουσών τάξεων και των αστικών κομμάτων να μετατρέψουν τους μετανάστες σε εξιλαστήρια θύματα για τις δραματικές αλλαγές στις συνθήκες ζωής των ντόπιων εργατών. Αυτός ο «από τα πάνω» ρατσισμός είναι από τους βασικούς λόγους ενίσχυσης του ακροδεξιού, φασιστικού χώρου. Η συνειδητή αυτή προσπάθεια ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 στην Αγγλία, συνεχίστηκε με τη Θάτσερ, ενώ σήμερα τα παραδείγματα υπάρχουν παντού: Ο διαχρονικός εναγκαλισμός του «μπερλουσκονισμού» και με τη Λίγκα του Βορρά και με τους

Λυκοσυμμαχία

νεοφασίστες του MSI. Η ακροδεξιά ατζέντα του Σαρκοζί («τα αποβράσματα των προαστίων») που του χάρισαν – προσωρινά όπως φαίνεται σήμερα– τις ψήφους του FN και την εκλογική νίκη το 2007. Η συνέχεια των ρατσιστικών πολιτικών από τους σοσιαλιστές του

Ολάντ και του διαβόητου υπ. Εσ. Μανουέλ Βαλς. Η ελληνική εμπειρία με το «σπρώξιμο» των ΜΜΕ σε «αγανακτισμένους κατοίκους», με τις «υγειονομικές βόμβες» του Λοβέρδου, με τις προεκλογικές εξαγγελίες Σαμαρά-Δένδια. Αντίστοιχες εικόνες υπάρχουν και στη

Αυτές οι πραγματικότητ του 2008 και έθρεφαν τέρας. Η κρίση λειτου καταλύτης. Το «ακραίο χύνοντας τις αντεργατ αυξάνει και την κοινων Ταυτόχρονα διαρρηγνύ δεσμούς του με τα λα αφήνοντας χώρο στην εκφράσει την οργή ενά τικό σύστημα».

Θάνατος ή απέλαση, η προσφορά του «ευρ Λ  Γαλλία: Η σημασία του αγώνα για τη 15χρονη Λεονάρντα

Στη Γαλλία, η κυβέρνηση των «σοσιαλιστών», και ειδικά ο υπουργός Εσωτερικών Μ. Βαλς, έχει κηρύξει από καιρό πόλεμο στους Ρομά. Στο πλαίσιο αυτού του «πολέμου» απελάθηκε η 15χρονη Λεονάρντα και η οικογένειά της στο Κόσοβο. Χιλιάδες μαθητές κατέβηκαν σε διαδηλώσεις απαιτώντας την παραίτηση του Βαλς, κατέλαβαν τα σχολεία τους, έστησαν οδοφράγματα στις πόρτες τους δηλώνοντας συμβολικά πως «δεν θα φύγει κανένας συμμαθητής μας», έφτασαν να συγκρουστούν με τα ΜΑΤ. Λίγο καιρό πριν, είχε απελαθεί πιο «αθόρυβα» (η Λεονάρντα υποχρεώθηκε να κατέβει από το σχολικό λεωφορείο) ο φοιτητής Χατσίκ Καχατριάν από την Αρμενία και η γαλλική νεολαία φρόντισε να υψώσει τη φωνή της και γι’ αυτόν. Οι Γάλλοι μαθητές και φοιτητές, διεκδικούν να επιστρέψουν οι δύο απελαθέντες μαζί με τις οικογένειές τους, σε κόντρα με τον Ολάντ που ισορροπώντας ανάμεσα στη δημαγωγία και την προσήλωση στο θεσμικό ρατσισμό, δέχτηκε να γυρίσει η Λεονάρντα αλλά όχι οι γονείς της. Το κίνημα στα γαλλικά σχολεία αποκτά συνολικότερα χαρακτηριστικά, ζητώντας «παιδεία χωρίς σύνορα» και συνολική απαγόρευση των απελάσεων των μαθητών ΚΑΙ των οικογενειών τους. Ο αντιρατσιστικός ξεσηκωμός της γαλλικής νεολαίας δείχνει πού βρίσκεται η μεγάλη ελπίδα ενάντια στην άνοδο της ακροδεξιάς.

ίγες μέρες μετά την τραγωδία στη Λαμπεντούζα, ένα δεύτερο πολύνεκρο ναυάγιο ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο δραματικό τρόπο τον κανόνα στα σύνορα της ΕυρώπηςΦρούριο. Παράλληλα επιβεβαιώθηκε πως, όταν η ΕΕ μιλάει για «την ανάγκη επανεξέτασης του μεταναστευτικού» εννοεί κλιμάκωση του πολέμου ενάντια στους μετανάστες. Διαμορφώνεται μια γραμμή που επιχειρεί να πείσει ότι η ακόμα μεγαλύτερη περίφραξη στα σύνορα, θα σώσει ζωές μεταναστών, είτε αποτρέποντάς τους από το επικίνδυνο ταξίδι, είτε εντοπίζοντας τα σαπιοκάραβα πριν βυθιστούν.

Πρόκειται για υποκρισία. Είναι ακριβώς τα σκάφη της FRONTEX αυτά που όταν δεν ανατρέπουν τα ίδια τα σαπιοκάραβα με τους μετανάστες, τα αποτρέπουν από το να προσεγγίσουν τη στεριά, αφήνοντάς τα στο έλεος της ανοιχτής θάλασσας. Ο πόλεμος, η φτώχεια, η δικτατορία, η πείνα θα συνεχίζουν να ωθούν απελπισμένους ανθρώπους να πάρουν τα μεγαλύτερα ρίσκα για να φτάσουν

στη «Γη της Επαγγελίας». Η ισχυρότερη φύλαξη, απλώς θα αυξήσει τους νεκρούς. Από το 1992 μέχρι σήμερα, η διαρκής αναβάθμιση της αντιμεταναστευτικής νομοθεσίας στην Ευρώπη πηγαίνει χέρι-χέρι με την αύξηση των νεκρών στα σύνορά της.

Ακόμη και αν οι μετανάστες φτάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές, η ΕΕ τους επιφυλάσσει εγκλεισμό στα ξερονήσια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή και επί τόπου εξαναγκαστική επιστροφή στις χώρες «μαξιλάρια» (Λιβύη, Μαρόκο, Τουρκία κ.λπ.). «Τουλάχιστον δεν τους θαλασσοπνίγουμε, απλά τους αιχμαλωτίζουμε και τους στέλνουμε πίσω στην κόλαση από την οποία πάλεψαν να γλιτώσουν» είναι το μήνυμα της ΕΕ. Ο κυνισμός είναι πολύ μεγαλύτερος αν λάβουμε υπόψη τις ευθύνες της Δύσης. Οι χάρτες που δημοσίευσε πρόσφατα η «Le Monde Diplomatique» είναι αποκαλυπτικοί. Η Αυστραλία, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ, η Νότια Αφρική και η Ιαπωνία οχυρώνουν τα σύνορά τους, υψώνουν φράχτες, χτίζουν όλο και ψηλότερα τείχη, υιοθετούν μια στρατιωτική προ-

σ τ κ τ κ γ π ρ Α ε Π M τ

ε Κ ρ ρ π ν ο


αντιφασισμός •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

9

όλος του θεσμικού ρατσισμού της ΕΕ

κραίο κέντρο» ή πολιτική

υ οι ρατσιστικές, θρεψαν το τέρας Ρώσους» που δια να ακολουθήρατικό πογκρόμ ιημένη γειτονιά υγγαρία όπου μια ακολουθεί μια το νεοναζιστικό

κόμματα και οι ένουν στην ιδελά εφαρμόζουν ύ ρατσισμού. Η των Ρομά, οι μανήγι μεταναστών πης-Φρούριο, η «χωρίς χαρτιά», ηρων περιοχών ι «σκούπες» και όμ δημιουργούν της «Ευρώπης» είς». Σε αυτό το αι νεοφασιστικά εμφανίζονται ως βρεθούν «στην ου πολέμου» και ποτελεσματικά».

τες προϋπήρχαν ν το ακροδεξιό υργεί πλέον ως κέντρο», επιτατικές πολιτικές, νική απελπισία. ύει πλήρως τους αϊκά στρώματα, ν ακροδεξιά να άντια στο «πολι-

Η κρίση του 2008 δημιούργησε και έναν επιπλέον παράγοντα, ενισχυτικό στους παραπάνω: Η Ευρωπαϊκή Ένωση έδειξε ανοιχτά το αποκρουστικό της πρόσωπο. Από τη μία απέδειξε πως δεν πρόκειται για «κοινό σπίτι αλληλέγγυων λαών», αλλά για λυκοσυμμαχία. Οι ανταγωνισμοί μεταξύ εθνικών καπιταλισμών παραμένουν, ο κάθε καπιταλισμός κοιτά να σώσει το τομάρι του, και αυτό δίνει τροφή στην εθνικιστική προπαγάνδα: οι «τεμπέληδες του Νότου», οι «χορτάτοι του Βορρά» κ.λπ. Οι όποιοι δεσμοί υπήρχαν στην αστική δημοκρατία ανάμεσα στο εκλογικό σώμα και τους εκλεγμένους αντιπροσώπους υποκαθίστανται όλο και περισσότερο από τη νεοφιλελεύθερη γραφειοκρατία της Κομισιόν. Αυτό αξιοποιεί η ακροδεξιά, υιοθετώντας μια ρητορική «ενάντια στις Βρυξέλλες και τους υπερεθνικούς τραπεζίτες» για να εκφράσει τη λαϊκή οργή, αλλά να τη στρέψει στο επίπεδο «εθνικών» λύσεων. Η Μαρίν Λεπέν αποτελεί πρωτοπόρο σε αυτήν την τακτική, αλλά αντίστοιχες θέσεις εκφράζονται και αλλού: Στο Νότο ενάντια στα «ξένα κέντρα που μας επιβάλλουν λιτότητα» και στο Βορρά ενάντια στα «ξένα κέντρα που αποφασίζουν να δίνουμε τα λεφτά μας σε άλλες χώρες». Σε αυτό το φόντο, η ανακοπή της ακροδεξιάς απειλής αναδεικνύεται ως υπόθεση αποκλειστικά της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Στις λαϊκές συνοικίες, στις εργατογειτονιές, στους χώρους δουλειάς είναι κρίσιμο να ξαναστηθούν στα πόδια τους συνδικάτα, συλλογικότητες, εργαλεία αγώνα και αυτό-οργάνωσης που θα αναζωογονήσουν τις παραδόσεις ταξικής αλληλεγγύης και συλλογικής αντίστασης, σταματώντας

έτσι τη διείσδυση της ακροδεξιάς, τραβώντας το χαλί της «κοινωνικής απελπισίας» κάτω από τα πόδια της. Σε αυτά τα καθήκοντα, δυστυχώς πανευρωπαϊκά είμαστε πίσω. Πτυχές των ρατσιστικών ιδεολογημάτων έχουν διαβρώσει την Αριστερά (θεωρίες της «χωρητικότητας» στην Ελλάδα ή ισλαμοφοβία στη Γαλλία). Πολλές ιστορικές δυνάμεις της έχουν μπει στο «κάδρο της απαξίωσης» μέσα από καταστροφικές κυβερνητικές εμπειρίες (Μιτεράν και ΚΚ στη Γαλλία, συγκυβερνήσεις με την Ελιά και με τον Πρόντι στην Ιταλία). Σήμερα, η στάση της ευρωαριστεράς στα ζητήματα της ΕΕ κινδυνεύει να την τοποθετήσει ξανά στο «κάδρο της απαξίωσης», να αφήσει το τρένο του ευρωσκεπτικισμού να πάρει δεξιά χαρακτηριστικά και να περάσει από πάνω της.

Ελπίδα Στην Ελλάδα είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από τους Ευρωπαίους συντρόφους. Έχουμε την ευκαιρία -αλλά και την βαριά ευθύνη- να δείξουμε έναν άλλο δρόμο, γι’ αυτό και οι πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ αποκτούν τεράστια σημασία: Η έμφαση στην «από τα κάτω» συντριβή της Χρυσής Αυγής, στην ανάπτυξη ενός εργατικού-πολιτικού ρεύματος που θα αγωνίζεται ενάντια στο «ακραίο κέντρο», η αμείλικτη πάλη ενάντια στις Βρυξέλλες, είναι τέτοιες επιλογές. Και μέσα από αυτές, θα προκύψει και η αναγκαία επανασύνδεση των εργατικών αγώνων με το κοινωνικό όραμα: Για να μην επικρατήσει η «αντεπαναστατική απελπισία» που θρέφει το φασισμό, θα χρειαστεί να επικρατήσει η «επαναστατική ελπίδα».

ρωπαϊκού πολιτισμού»

σέγγιση ενάντια στους «εισβολείς». Πρόκειται για τις καπιταλιστικές «μητροπόλεις». Πρόκειται για τα κράτη που διεξάγουν πολέμους, στηρίζουν δικτατορίες και λεηλατούν οικονομικά την «περιφέρεια», και έπειτα απαγορεύουν στα θύματά τους να ξεφύγουν. Οι υπήκοοι των άλλων «μητροπόλεων» έχουν πολύ μεγαλύτερη ευχέρεια να ταξιδέψουν στην Ευρώπη, ενώ σχεδόν ανέφικτο είναι το ταξίδι για τους Αφρικάνους και τους Ασιάτες. Είναι μια καλή βάση εξήγησης των ρατσιστικών ιδεών. Ο «Χάρτης του Πολέμου στη Μετανάστευση», σύμφωνα με τη «Le Monde», θα μπορούσε να ονομάζεται και «Χάρτης της Λευκής Ανωτερότητας».

Ενδιαφέρον έχει πως αντίστοιχες πρακτικές εφαρμόζουν στο εσωτερικό τους, η Βραζιλία, η Κίνα και η Ρωσία, «οχυρώνοντας» τις πλουσιότερες περιοχές από τη μετανάστευση των φτωχότερων. Αυτή η στρατιωτική πρακτική βοηθά στο να ποινικοποιηθεί η μετακίνηση, δημιουργώντας ένα νέο είδος «εγκληματία»: τον «λάθρο»μετανάστη, ο οποίος έτσι μετατρέπεται σε όμηρο, ευάλωτο και

άρα πολύ πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμο. Η Ευρώπη πρωτοστατεί, έχοντας μετατρέψει τον πόλεμο στους μετανάστες σε επιστήμη. Χιλιάδες οι νεκροί στα σύνορα Μαρόκου-Ισπανίας, στο Λιβυκό Πέλαγος, στην Αδριατική, στο Αιγαίο, στον Έβρο. Ακολουθούν σε νεκρούς η Μάγχη (για το πέρασμα από τη Γαλλία στην Αγγλία) και τα σύνορα του Κόσοβο (που δεν είναι στη Σένγκεν), απόδειξη πως, όπου υψώνονται φραγμοί, πληθαίνουν οι νεκροί. Η ΕΕ έχει κυριολεκτικά κατακλυστεί με στρατόπεδα συγκέντρωσης-«επαναπροώθησης». Κάποτε, για τους δικούς τους ψυχροπολεμικούς λόγους, τα δυτικά κράτη πανηγύριζαν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ως «νίκη της ελευθερίας». Η ΕΕ από τότε μέχρι και σήμερα συγχαίρει τον εαυτό της για το θρίαμβο των «αξιών της φιλελεύθερης Δύσης», για τη δικαίωση του Άρθρου 13 της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948: «Ο καθένας έχει το δικαίωμα να φύγει από οποιαδήποτε χώρα, συμπεριλαμβανομένης της δικής του»…

Ο λόγος που πεινάς δεν είναι ο μετανάστης Του Θανάση Κούρκουλα

Υ 

πάρχει σωρεία μύθων που έχουν επιστρατευτεί εναντίον των μεταναστών. Εδώ προσπαθούμε να αποδομήσουμε τους βασικότερους από αυτούς: Καταρχήν από το 1,5 εκατ. ανέργους στην Ελλάδα, το 1,2 εκατ. είναι Έλληνες και περίπου 300.000 οι μετανάστες. Η ανεργία πλήττει μάλιστα τους μετανάστες αναλογικά το ίδιο ή και περισσότερο από τους ντόπιους, με αποτέλεσμα πολλοί μετανάστες να ξαναμεταναστεύουν από την Ελλάδα προς άλλες χώρες της ΕΕ ή να επιστρέφουν στις πατρίδες τους (π.χ. το 20% των Αλβανών μεταναστών έχει επιστρέψει στην Αλβανία). Αν όμως δεχτούμε προς στιγμήν το επιχείρημα πως «δεν χωράνε» οι μετανάστες λόγω ανεργίας, το ίδιο θα πρέπει να δεχτούμε και για τους Έλληνες ανέργους. Πως δηλαδή η ανεργία είναι ανίκητη, ένα φυσικό φαινόμενο που πρέπει να αποδεχτούμε λόγω κρίσης, να μην αγωνιζόμαστε ενάντια στις απολύσεις, να αφήσουμε τα μνημόνια να κάνουν τη δουλειά τους.

Κι αν φύγουν; Αλλά μήπως αν φύγουν οι μετανάστες τις θέσεις τους θα τις καλύψουν Έλληνες άνεργοι; Κι αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα, καθώς π.χ. οι απεγνωσμένες προσπάθειες αγροτοπαραγωγών για να καλύψουν τις θέσεις εργασίας με ντόπιους εργάτες γης έχουν πέσει στο κενό. Για τα ροδάκινα της Πέλλας και της Ημαθίας, οι παραγωγοί δέχτηκαν μόλις 27 αιτήματα Ελλήνων εργατών ενώ οι θέσεις τετράμηνης εργασίας για τη συλλογή των ροδάκινων κατά τη θερινή περίοδο ξεπερνούν τις 5.000 και καλύπτονται αποκλειστικά από μετανάστες. Μετά τα όσα συνέβησαν πριν από το Πάσχα, με την επίθεση σε Μπαγκλαντεσιανούς μετανάστες στη Μανωλάδα, πολλοί καλλιεργητές κατέθεσαν αιτήσεις στον ΟΑΕΔ (πάνω από 4.250) με τις οποίες ζητούσαν να προσλάβουν «νόμιμους» εργάτες γης, κατά προτίμηση Έλληνες. Στις αιτήσεις ανταποκρίθηκε μονοψήφιος (!) αριθμός ντόπιων ανέργων με αποτέλεσμα να αναζητείται φόρμουλα για εποχιακή νομιμοποίηση μεγάλου αριθμού μεταναστών για την επόμενη καλλιεργητική περίοδο. Αντίστοιχα είναι τα δεδομένα σε άλλους κλάδους εργασίας. Το 75% των γυναικών που απασχολούνται στην οικιακή εργασία, την καθαριότητα, τη φροντίδα ηλικιωμένων είναι μετανάστριες. Στην οικοδομή, τη μεταποίηση, τη ναυτιλία, τον τουρισμό, τα ποσοστά απασχόλησης μεταναστών είναι αντίστοιχα. Από την άλλη μήπως τις θέσεις Ελλήνων εργαζομένων που χάνονται στην κρίση τις παίρνουν οι μετανάστες; Μήπως προσλαμβάνονται μετανάστες/τριες εκπαιδευτικοί ή σχολικοί φύλακες ή καθαρίστριες στη θέση όσων απολύονται από το Δημόσιο; Ή μήπως τα εργοστάσια και τα μαγαζιά που κλείνουν αντικαθίστανται από επιχειρήσεις όπου απασχολούνται μετανάστες;

Σύμφωνα με σχετικές έρευνες, αν οι μετανάστες εγκαταλείψουν τις 450.000 νόμιμες και ασφαλισμένες θέσεις εργασίας τους, οι ντόπιοι δεν θα κάλυπταν ούτε τις μισές. Όμως θα χάνονταν πολύ περισσότερες, καθώς θα έφευγε μια σημαντική μερίδα καταναλωτών. Τα νοικοκυριά των μεταναστών καταναλώνουν το 3,1% της συνολικής αξίας των αγαθών και υπηρεσιών της χώρας. Περίπου 120.00 εργαζόμενοι σε εμπορικά καταστήματα, μπαρ, καφέ, πιτσαρίες θα έχαναν τη δουλειά τους λόγω μείωσης της κατανάλωσης –αυτοί σχεδόν αποκλειστικά Έλληνες. Θα έκλειναν κι άλλες 4.617 επιχειρήσεις που ανήκουν σε μετανάστες εξ ολοκλήρου ή σε καθεστώς συνιδιοκτησίας, δηλαδή το 5,8% του συνόλου των επιχειρήσεων. Θα άδειαζαν 250.000 τραπεζικοί λογαριασμοί που διαθέτουν οι μετανάστες και άλλα 3 ή 4 δισ. ευρώ θα κάνανε φτερά. Ανυπολόγιστη ζημιά θα πάθαιναν οι ιδιοκτήτες ακινήτων που τα νοικιάζουν σε μετανάστες, αφού το 90% των μεταναστών μένει σε ενοίκιο. Το ΑΕΠ θα συρρικνώνονταν ακόμα παραπάνω, αφού η συμβολή των μεταναστών με χαρτιά στο ΑΕΠ της χώρας κυμαίνεται από 1,9% ώς 2,2%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους μετανάστες χωρίς χαρτιά κυμαίνεται μεταξύ 0,5% και 0,7%. Μεγάλο πλήγμα θα δέχονταν τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς το 11% των ασφαλιστικών εισφορών προέρχεται από μετανάστες. Οι περίπου 500.000 ασφαλισμένοι μετανάστες στο ΙΚΑ και οι άλλοι 100.000 στον ΟΑΕΕ και τον ΟΓΑ στηρίζουν οικονομικά το ασφαλιστικό σύστημα χωρίς ακόμα να λαμβάνουν συντάξεις, με πρόβλεψη για λήψη συνταξιοδοτικών παροχών μετά το 2025. Επί πλέον, αν υπολογίσουμε ότι ο λόγος των ασφαλισμένων προς τους συνταξιούχους μειώθηκε από 2,46 το 1990 σε 1,79 το 2005, χωρίς τη μετανάστευση η αναλογία αυτή θα γίνει ακόμη χαμηλότερη. Πράγμα λογικό, αφού το 80% των μεταναστών βρίσκεται σε παραγωγική ηλικία (15-64), σε αντίθεση με το 68% των Ελλήνων. Βέβαια ο Αρβανιτόπουλος, θα έτριβε τα χέρια του αφού θα χάνονταν το 10% του μαθητικού πληθυσμού της χώρας και θα έβαζαν λουκέτο τα μισά τουλάχιστον σχολεία στην περιφέρεια και στο κέντρο της Αθήνας, πράγμα που θα οδηγούσε σε αντίστοιχες απολύσεις εκπαιδευτικών. Η επαρχία θα μαράζωνε, χιλιάδες ηλικιωμένοι και μικρά παιδιά θα μένανε χωρίς φροντίδα.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

23 Οκτώβρη 2013

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/480017-65 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894

● Αγρίνιο 6974473540 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Οι φοιτητές στο πλευρό των απεργών διοικητικών Του Νίκου Κολυτά, φοιτητή στη Νομική Αθήνας

Η αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι πως από τις αρχές του Σεπτέμβρη ο χώρος της παιδείας βρίσκεται σε αναβρασμό. Το περίφημο «success story», που ευαγγελιζόταν ο Αντ. Σαμαράς, έχει γίνει ένα ακόμη πρωθυπουργικό ανέκδοτο για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Τα ίδια τα μέτρα που πρέπει να περάσει η κυβέρνηση, επιβεβαιώνουν όχι μόνο πως δεν υπάρχει κάποια πολιτική επιτυχία με λαϊκή απήχηση, αλλά αντίθετα ότι η πληττόμενη πλειοψηφία της κοινωνίας είναι αντίθετη με την παρούσα πολιτική και ζητά την ανατροπή της. Οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων διανύουν την έκτη βδομάδα της απεργίας τους, αντιστεκόμενοι στις απολύσεις τους, στην υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστήμιου, στη συρρίκνωση διοικητικών και τεχνικών υπηρεσιών και στο πέρασμα μιας σειράς αυτών σε ιδιώτες. Στο πλευρό των εργαζομένων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ βρέθηκαν από το πρώτο λεπτό πολλοί φοιτητικοί σύλλογοι. Οι φοιτητές ιδιαίτερα τις πρώτες κρίσιμες βδομάδες του αγώνα κατάφεραν να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις

στήριξης της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων. Σε πολλές σχολές μάλιστα η απόφαση περιελάμβανε κατάληψη των κτιρίων (όπως οι σύλλογοι Φυσικού και Νομικής Αθήνας, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΕΜΠ, Ναυπηγών Μηχανικών ΕΜΠ), παρότι αυτές ήταν ήδη κλειστές από τους απεργούς, προκειμένου να γίνει κατανοητό πως οι φοιτητές είναι αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζόμενων. Η σημασία της απεργίας αυτής γίνεται εύκολα διακριτή από το γεγονός ότι ύστερα από χρόνια εργαζόμενοι, καθηγητές και φοιτητές ενώνουν τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν τη δημόσια εκπαίδευση. Πλήθος φοιτητών –όχι απαραίτητα οργανωμένων σε κάποια παράταξη– συμμετέχουν καθημερινά στις κινητοποιήσεις και τις περιφρουρήσεις των απεργών. Οργανώθηκε ήδη μια μεγάλη αντιφασιστική συναυλία στα Προπύλαια από τους απεργούς και τους φοιτητικούς συλλόγους την περασμένη Τετάρτη 16/10, ενώ το Σάββατο 19/10, μετά την κινητοποίηση φορέων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, υπήρξε άλλη μια συναυλία για τους απεργούς στο Σύνταγμα.

Υπάρχουν, επίσης, φοιτητικοί σύλλογοι που έχουν δημιουργήσει απεργιακό ταμείο και φροντίζουν για την υλική στήριξη των απεργών (πχ. Φοιτητικός σύλλογος Νομικής ΕΚΠΑ). Από την πλευρά τους οι διοικητικοί υπάλληλοι επιδιώκουν να καταστήσουν τον αγώνα τους όσο το δυνατόν πιο εξωστρεφή. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάλεσαν τους πρωτοετείς φοιτητές στην πρυτανεία, ώστε να τους ενημερώσουν για τις εξελίξεις και να γκρεμίσουν τους μύθους και τις αυταπάτες που καλλιεργούνται συνεχώς από κυβερνητικά γραφεία και αστικά ΜΜΕ.

Αλληλεγγύη Είναι πολύ σημαντικό στην παρούσα κρίσιμη πολιτική συγκυρία να σπάσει ο κανιβαλισμός του κοινωνικού αυτοματισμού. Παρότι πολλοί νεοεισαχθέντες φοιτητές ήταν αρνητικά διακείμενοι προς την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων, μετά την ενημέρωση από τους ίδιους τους υπό απόλυση εργαζόμενους, αλλά και την πολιτική ζύμωση με παλαιότερους φοιτητές που γνωρίζουν τα προβλήματα, έδειξαν ενδιαφέρον και στήριξη στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των φοιτητών σε ΑΕΙ

και ΤΕΙ. Μάλιστα αρκετοί πρωτοετείς φοιτητές έλαβαν μέρος στις γενικές συνελεύσεις των σχολών τους γνωρίζοντας σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και πολιτικά ενδιαφέρουσα περίοδο την έννοια της συλλογικής διαδικασίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως στο επόμενο διάστημα η κυβέρνηση θα επιστρατεύσει κάθε εκβιαστικό μέσο προκειμένου να «σπάσει» το απεργιακό μέτωπο και να επιβάλει την πολιτική των απολύσεων, που προστάζουν τα μνημόνια. Απέναντι σε αυτή τη λογική είναι πολύ σημαντικό να φανεί ότι απέναντι στο ατομικό αδιέξοδο υπάρχει η συλλογική διεκδίκηση. Οι διοικητικοί υπάλληλοι πρέπει να μην υποκύψουν και να μη συμμετάσχουν σε καμία διαδικασία που νομιμοποιεί την απόλυσή τους. Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται και ο κομβικός ρόλος των αριστερών σχημάτων στα πανεπιστήμια και κυρίως της ΑΡΕΝ. Η Αριστερά πρέπει να παρέμβει δυναμικά στις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων, προκειμένου να αναδείξει τη σημασία της απεργιακής προσπάθειας και να τη συνδέσει με το ευρύτερο πλήγμα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Είναι απαραίτητο να συγκροτηθεί ένα ακόμη πιο ισχυρό μέτωπο εργαζόμενων-καθηγητών-φοιτητών μέσα από

κοινές επιτροπές που θα συντονίζουν τις κινητοποιήσεις αντίστασης και ανατροπής των παρόντων μέτρων. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει η Αριστερά να προτρέπει τους φοιτητές να συμμετέχουν στις γενικές συνελεύσεις της σχολής τους, όχι μόνο για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου κλάδου, αλλά κυρίως για να υπερασπιστούν το αγαθό της δημόσιας παιδείας που δέχεται σκληρά χτυπήματα. Είναι απαραίτητο οι αριστερές παρατάξεις να πάρουν πρωτοβουλίες από κοινού με τους εργαζόμενους και τους καθηγητές για τη δημιουργία ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου που θα τσακίσει τόσο τη μνημονιακή πολιτική όσο και τα φοιτητικά φερέφωνα της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια, που δεν είναι άλλα από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και την ΠΑΣΠ. Οι φοιτητές πρέπει να καταπολεμήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και τον ατομικό κανιβαλισμό και να διεκδικήσουν συλλογικά. Πρέπει να ενώσουν τη φωνή τους με τους εργαζόμενους και τους καθηγητές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και να υψώσουν μια ασπίδα προστασίας για τη διάσωση της δημόσιας παιδείας.


ιστορία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

28η Οκτωβρίου 1940

Το «Όχι» του λαού και το καθεστώς του Μεταξά Οι πόλεμοι, όπως και οι επαναστάσεις, είναι οι πιο σημαντικές τομές στη ζωή των λαών. Είναι το πέρασμα από μια παλιά εποχή στην καινούργια μέσα από μια μετάβαση χαοτική, αιματηρή, συγκλονιστική. Η εμπειρία του πολέμου συλλογική, μαζική και ακραία, είναι εντελώς διαφορετική από την καθημερινότητα της ειρηνικής ζωής.

Του Παναγιώτη Λίλλη

Γ 

ιατί κάθε χρονιά τόση επιμονή των φασιστών και των αστικών δυνάμεων, όλων των αποχρώσεων, για τον Ι.Μεταξά και την επέτειο του Όχι; Τι ήταν τελικά ο Μεταξάς; Ήταν ο μεγάλος πατριώτης ηγέτης που οδήγησε όλο το έθνος στις κρίσιμες στιγμές του 1940;

Ακριβώς αυτή η εμπειρία των μαζών στο μέτωπο δημιούργησε ένα βαθύ και αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στο καθεστώς και τους απλούς φαντάρους. Όσο ο πόλεμος συνεχιζόταν και περνούσε ο καιρός, το ερώτημα γιατί δεν έχουμε νικήσει ακόμη, ενώ νικάμε στα πεδία των μαχών, γινόταν όλο και πιο πιεστικό και διαβρωτικό.

Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 Όταν ο Μεταξάς κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα και διέλυσε την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ήταν ήδη πρωθυπουργός με τη στήριξη των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων της εποχής –το κόμμα των Φιλελευθέρων (βενιζελικοί) και των Λαϊκών (μοναρχικοί)– όπως και του βασιλιά Παύλου. Ο τελευταίος είχε επανέλθει στην εξουσία με το νόθο δημοψήφισμα του 1934. Και ενώ η βουλή έκανε καλοκαιρινές διακοπές μακράς διαρκείας, στις 5 Αυγούστου θα ξεκινούσε μια μεγάλη γενική απεργία, σε μια συγκυρία που σημαδευόταν ήδη από το ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Το προληπτικό πραξικόπημα του Μεταξά στις 4 Αυγούστου επιβλήθηκε για να τσακίσει το εργατικό κίνημα καταρχήν και, στα χρόνια που ακολούθησαν, παρέλυσε με συστηματική καταστολή τη δράση της Αριστεράς και ιδιαίτερα του ΚΚΕ. Το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε από το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου δεν απείχε καθόλου απ’ τις σκέψεις και τις επιθυμίες των φιλελεύθερων-δημοκρατών αντιπάλων του Μεταξά. Πίστη στη μοναρχία, σαν το βασικό κέντρο εξουσίας, αλλά και μια φασιστική ή έστω μια δικτατορική κυβέρνηση για να «θεραπεύσει την κρίση», όπως υποστήριζε η κεντρώα εφημερίδα «Ελεύθερο Βήμα». Ο Βενιζέλος είχε ξεκαθαρίσει με το παρελθόν του και, λίγο πριν πεθάνει (1936), είχε γίνει οπαδός της μοναρχίας, ενώ ο Πλαστήρας, ο στρατιωτικός ηγέτης των βενιζελικών, ήταν ήδη από καιρό γνωστός ως θαυμαστής του Μουσολίνι. Ο δε Πάγκαλος ζητούσε για εθνικούς λόγους μια κυβέρνηση φιλογερμανική, για να καταλήξει στα χρόνια της κατοχής δοσίλογος. Η υπόλοιπη ηγεσία των βενιζελικών διακρινόταν όπως πάντα για τη «σωφροσύνη» και όχι για το θάρρος της και η υποταγή στο καθεστώς ήταν περισσότερο από δεδομένη.

20 Σεπτέμβρη 1936: Ο Μεταξάς υποδέχεται στην Αθήνα τον Γιόζεφ Γκέμπελς. Μόνο ο Π.Τσαλδάρης, ο ηγέτης του Λαϊκών, και μια μικρή μερίδα γύρω του αντιτάσσονταν στα δικτατορικά σχέδια του Μεταξά, αλλά ο θάνατός του το Μάη του 1936 αποτέλειωσε και την τελευταία πιθανότητα μιας οποιασδήποτε αστικής δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Έτσι κι αλλιώς, οι επιχειρηματικοί όμιλοι και ο μεγάλος αστικός Τύπος υποδέχτηκαν θετικά απ’ την αρχή τη μεταξική δικτατορία.

Καταστολή Το καθεστώς, βαδίζοντας το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930, τσάκισε τη μαζική αντίσταση από τα κάτω και κατόρθωσε να εκμηδενίσει το ΚΚΕ οργανωτικά. Το τελευταίο «άπαρτο κάστρο» ήταν οι 2.000 πολιτικοί κρατούμενοι που δεν είχαν υπογράψει καμία δήλωση μετανοίας και παρέμεναν αλύγιστοι... Ο Μεταξάς, με αυτό τον τρόπο, αναδείχτηκε ηγέτης της άρχουσας τάξης. Ήταν ένας ηγέτης που αντιστοιχούσε στη μικροψυχία και τον καιροσκοπισμό της, σε μια εποχή που την έζωναν οι φόβοι του κομουνισμού και η απειλή του πολέμου. Ο Γ.Βλάχος, εκδότης της «Καθημερινής», είχε αμφισβητήσει τον πατριωτισμό και τη γενναιότητα του Μεταξά, που την ώρα της μικρασιατικής καταστροφής παζάρευε την πρωθυπουργία. Τον Αύγουστο του 1922 έγραφε: «...Αλλά η Ελλάς... αν δεν είχε εργασίαν, θα έπαιρνε την σκούπαν και θα του έλεγε εκεί... Φύγε απ’ εδώ, Άνθρωπε μικρέ, που περίμενες να κατασκευάσης πρωθυπουργικόν φράκο από τα ράκη. Φύγε από εδώ, ανυπότακτε στρατιώτα των αναγκών μου, αυ-

τόκλητε κηδεμόνα της ατυχίας μου, τέκνον άχρηστον, άνθρωπε μηδέν...». Η αστική τάξη όμως δεν είχε κάποιον καλύτερο. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που ξέσπασε το 1939, δεν ήταν διαφορετικός στα κίνητρα και στους σκοπούς του από τον προηγούμενο. Οι ανακατατάξεις ισχύος και ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων δεν αντιστοιχούσαν πια στις παλιές ισορροπίες του 1919. Η ναζιστική Γερμανία ασφυκτιούσε στα στενά της όρια και διεκδικούσε σαν ζωτικό της χώρο ολόκληρη την Ευρώπη. Οι παλιές αυτοκρατορικές δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία, οι νικήτριες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, εγγυούνταν το παλιό status quo. Οι ΗΠΑ ήθελαν να επιβεβαιώσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους όχι μόνο οικονομικά, αλλά και στρατιωτικά. Μόνο ένας πόλεμος μπορούσε να δώσει λύση στις αγεφύρωτες ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και η έκρηξή του ήταν αναπόφευκτη. Σ’ αυτό το παζλ των ανταγωνισμών ο ρόλος της φασιστικής Ιταλίας, σαν ιμπεριαλιστικής δύναμης, ήταν από την αρχή περιφερειακός και τα αυτοκρατορικά της όνειρα είχαν κέντρο την κυριαρχία στη Μεσόγειο. Η κατάκτηση της Ελλάδας, συμμάχου της Αγγλίας στην περιοχή, ήταν η προϋπόθεση για τις φιλοδοξίες της. Για το μοναρχικό καθεστώς και τη λεγόμενη «εθνική κυβέρνηση» δεν υπήρξε ποτέ ζήτημα διλήμματος το αν θα ήταν μαζί με τις δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία) ή με το λεγόμενο αντιφασιστικό μπλοκ (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία). Η επιλογή ήταν από την αρχή ξεκάθαρη.

Ακόμη και ο Μεταξάς, που φαντασιωνόταν τον εαυτό του σαν έναν έλληνα Χίτλερ, ούτε καν σκέφτηκε ότι μπορούσε να παρακάμψει τα πραγματικά συμφέροντα και τις δεσμεύσεις της τάξης του. Όταν ο πρέσβης της Ιταλίας του επέδωσε το τελεσίγραφο, κράτησε μια στάση που αργότερα μεταπλάστηκε απ’ τον Τύπο της εποχής στο περιβόητο Όχι.

Αιτίες Δύο μέρες αργότερα (30 Οκτωβρίου 1940), ο Μεταξάς αποκάλυψε (ανακοίνωσις του Πρωθυπουργού Ι.Μεταξά προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του Αθηναικού τύπου εις το Γενικόν Στρατηγείον) τις πραγματικές δυνάμεις που επέδωσαν την εντολή στον κυβερνήτη και αυτός την εκφώνησε στον ιταλό πρέσβη. Ήταν η συνταύτιση της ελληνικής άρχουσας τάξης με τα συμφέροντα της Αγγλίας και ο φόβος του ελληνικού λαού: «...Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν –αν έλεγε Ναί αντί για Όχι– οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των... Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως... το Έθ��ος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τον Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου τοιαύτην πολιτικήν... Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, δια την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν, όπως και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει, αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει... Δια την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια».

Η αρχική απορία, μαζί με το αιματηρό αδιέξοδο στο μέτωπο, έστρεψαν τα βλέμματα όλων προ το Γενικό Επιτελείο. Η αίσθηση της εγκατάλειψης και οι υποψίες για προδοσία είχαν αρχίσει να κυριεύουν τους εφέδρους. Ο Μεταξάς πρόλαβε να πεθάνει, πριν οι υποψίες γίνουν πραγματικότητα. Ο ιταλικός στρατός εξαπέλυσε την τελευταία του επίθεση στο μέτωπο το Μάρτη του 1941. Ήταν η λεγόμενη εαρινή επίθεση που κατέληξε σε πλήρη αποτυχία, με χιλιάδες νεκρούς και από τις δύο πλευρές. Ο πόλεμος είχε πάψει από καιρό να είναι μια ιπποτική περιπέτεια για τη δόξα. Στις 6 του Απρίλη επιτέθηκε στην Ελλάδα ο γερμανικός στρατός. Αλλά ενώ η αντίσταση συνεχιζόταν, μια δράκα ανώτερων αξιωματικών, με επικεφαλής τον στρατηγό Τσολάκογλου, υπέγραψε τη συνθηκολόγηση του στρατού στις 20 Απρίλη. Ήταν ένα παράπτωμα που σε καιρό πολέμου θεωρείται εσχάτη προδοσία και τιμωρείται κατευθείαν με εκτελεστικό απόσπασμα ... Ο ίδιος ο τσολάκογλου, λίγες μέρες μετά, ορκίστηκε σαν ο πρώτος δοσίλογος πρωθυπουργός της χώρας. Την ίδια ώρα, ο βασιλιάς Παύλος εγκατέλειπε τη χώρα σαν λιποτάκτης, καταφεύγοντας στο Κάιρο. Έτσι η άρχουσα τάξη της χώρας διασπάστηκε ανάμεσα στους γερμανόφιλους συμβιβασμένους και τους αγγλόφιλους λιποτάκτες. Το κενό που άφησαν οι δύο αστικές κλίκες ήρθε να καλύψει η ίδρυση του ΕΑΜ, που ήταν η απάντηση των λαϊκών μαζών στην προδοσία και την κατοχή. Ήταν η «εθνική ηγεσία» των νέων καιρών από την πλευρά των από κάτω... και αυτή τη φορά ήταν πραγματική.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Η πολιτική κρίση στην Τυνησία Του Πάνου Πέτρου Το άρθρο σε πιο εκτεταμένη μορφή βρίσκεται στο rproject.gr

κή την άρπαξε από το γιακά». Ωστόσο ο τρόπος εμπλοκής της παραμένει κατώτερος των δυνατοτήτων. Ο Ζιλμπέρ Ασκάρ, σε συνέντευξή του στο Rproject, συνέκρινε τη δύναμη της Συνομοσπονδίας, αλλά και την τακτική της, με τον αιγυπτιακό στρατό. Αλλά όπως είπε, αν για τον αιγυπτιακό στρατό λέμε «ευτυχώς» που δεν καταλαμβάνει την εξουσία, αλλά διατηρεί τον ρόλο του ρυθμιστή, για την UGTT λέμε «δυστυχώς».

Διαδηλωτές αποχαιρετούν τον δολοφονημένο Μοχάμεντ Μπράχμι με υψωμένες γροθιές και το σήμα της νίκης.

Σ 

τη σκιά της Αιγύπτου και της Συρίας συνεχίζεται η τυνησιακή επανάσταση που διαθέτει τον ισχυρότερο «υποκειμενικό παράγοντα» από όλες τις χώρες: Ένα εργατικό κίνημα καλά οργανωμένο στις γραμμές της συνομοσπονδίας UGTT και μια ισχυρή ριζοσπαστική Αριστερά. Οι δύο αυτές δυνάμεις έπαιξαν κεντρικό ρόλο στη διαφαινόμενη αποχώρηση της κυβέρνησης της «τρόικα» (η συμμαχία του Ισλαμικού Ενάντα με τα σοσιαλδημοκρατικά CPR και Ettatakol). Ωστόσο, όπως έδειξε και η αιγυπτιακή εμπειρία, οι μεγάλες προκλήσεις είναι μπροστά καθώς αυτές ξεπερνούν το «μίνιμουμ» στόχο της ανατροπής μιας λαομίσητης κυβέρνησης και αφορούν συνολικότερα διακυβεύματα για την πορεία της επαναστατικής διαδικασίας.

Η διακυβέρνηση της τρόικα Το ισλαμικό Ενάντα ακολούθησε την πορεία των Αιγύπτιων Αδελφών Μουσουλμάνων. Κέρδισε τις εκλογές του Οκτώβρη 2011 με 40%, πρόδωσε τις λαϊκές ελπίδες και έφτασε στο σημείο να μη θεωρείται πια «νομιμοποιημένη κυβέρνηση» από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Υπήρξαν σημαντικά προβλήματα δημοκρατίας. Η Εθνοσυνέλευση, που εκλέχτηκε με μονοετή θητεία, έχει παρατείνει επ’ αόριστον τη θητεία της, το διαβόητο υπουργείο Εσωτερικών δεν «εκκαθαρίστηκε» ποτέ, οι γυναίκες στοχοποιήθηκαν. Στα δυτικά ΜΜΕ, οι πολιτικές διαμάχες παρουσιάζονται υπό το –κλασσικό πια– πρίσμα «ισλαμιστές εναντίον κοσμικών». Μια αντίστοιχη αφήγηση υιοθέτησαν επίσης το Ενάντα, αλλά και η δεξιά, κοσμική αντιπολίτευση, καθώς βοήθησε και τους δύο να «κρύψουν» τη συμφωνία τους να συνεχίσουν τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική του Μπεν Άλι. Ωστόσο αυτή η οικονομική πολιτική οδήγησε στην κατάρρευση του Ενάντα. Όπως και στην Αίγυπτο, η λαϊκή οργή δεν έχει να κάνει με κάποιον «εξισλαμισμό», αλλά με την προδοσία των αιτημάτων της επανάστασης, ιδιαίτερα των κοινωνικών. Με εμβληματικές στιγμές τη Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου με την ΕΕ το Νοέμβρη του 2012 και τη συμφωνία με το ΔΝΤ τον Ιούνη του 2013, η «τρόικα» ακολούθησε κι επιτάχυνε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιδείνωσαν την οικονομική κατάσταση και δεν βελτίωσαν στο ελάχιστο τη ζωή των φτωχών, των εργατών και των ανέργων. Ωστόσο, ως αντίπαλο δέος στο Ενάντα άρχισε να διαμορφώνεται

μια δεξιά, κοσμική αντιπολίτευση. Ο Beji Caid Essebsi, κεντρικό στέλεχος του καθεστώτος επί Μπουργκίμπα και λιγότερο επί Μπεν Άλι, μεταβατικός πρωθυπουργός τους μήνες μετά την ανατροπή του δικτάτορα, ίδρυσε το Nidaa Tounes (Κάλεσμα στη Τυνησία), το οποίο με τη στήριξη παλιών καθεστωτικών και τμημάτων της αστικής τάξης είναι πλέον ο βασικός εκλογικός αντίπαλος του Ενάντα, ενώ ηγεμονεύει στη συμμαχία UPT (Ένωση για την Τυνησία), όπου συμμετέχουν κεντροδεξιά κόμματα, αλλά και το τμήμα της παραδοσιακής Αριστεράς που είναι σε τροχιά σοσιαλδημοκρατικοποίησης. Αυτός ο επικίνδυνος και ψευδεπίγραφος «διπολισμός» ενισχυόταν από την «ουδετερότητα»-αδράνεια της UGTT και τον κατακερματισμό της Αριστεράς. Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, τον Αύγουστο του 2012, 12 οργανώσεις από όλα τα ρεύματα (μαοϊσμός, τροτσκισμός, μαρξιστικός παναραβισμός, νασερισμός, μπααθισμός, οικολογία, σοσιαλιστές, η ATTAC, η Επιτροπή Ενάντια στο Χρέος) ενώθηκαν στο Λαϊκό Μέτωπο για την Εκπλήρωση των Στόχων της Επανάστασης. Ιδρυτικός στόχος του Λαϊκού Μετώπου ήταν να εκφραστεί ο «τρίτος πόλος» που θα σταθεί απέναντι και στην τρόικα και στην UPT.

Πολιτική κρίση Από τα μέσα του 2012 και έπειτα, το ρόλο του καταλύτη στις εξελίξεις παίζει το «μαστίγιο της αντεπανάστασης». Ένα κύμα κλιμακούμενης βίας από σαλαφιστικές ομάδες ενάντια στην Αριστερά και τα συνδικάτα είχε ήδη προκαλέσει οργή ενάντια στο Ενάντα, το οποίο κατηγορούνταν πως αν δεν υπέθαλπτε τις επιθέσεις, σίγουρα τις εκμεταλλευόταν πολιτικά για να στρέφει τη συζήτηση στη διαμάχη «ταυτότητας της Τυνησίας», να εμφανίζεται «μετριοπαθές» και κυρίως να απομακρύνει το ενδιαφέρον από τα καυτά κοινωνικά ζητήματα. Ωστόσο η κλιμάκωση αυτής της βίας αποτέλεσε τον πυροδότη της πολιτικής κρίσης και γύρισε «μπούμερανγκ» στην κυβέρνηση.

Στα τέλη Νοέμβρη του 2012, μια εξέγερση στην επαρχία Σιλιάνα, που είχε τη στήριξη της τοπικής UGTT, κατεστάλη και λίγο μετά έγινε επίθεση στα κεντρικά γραφεία της Συνομοσπονδίας. Ξέσπασαν περιφερειακές απεργίες, αλλά η γενική απεργία, που είχε προαναγγείλει η UGTT, ματαιώθηκε μετά από διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση. Στις 6 Φλεβάρη, δολοφονήθηκε ο Τσόκρι Μπελαΐντ, ηγέτης του Κόμματος Ενωμένων Δημοκρατικών Πατριωτών και του Λαϊκού Μετώπου, και η UGTT ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Λαϊκού Μετώπου και μετέτρεψε την κηδεία σε παλλαϊκή διαδήλωση. Η κυβερνητική κρίση εκτονώθηκε με την παραίτηση του πρωθυπουργού, οι επαναστατικές δυνάμεις δεν είχαν σχέδιο για «συνέχεια» της διαδήλωσης-σεισμού της 7 Φλεβάρη κι έτσι άρχισε μια πολύμηνη πολιτική κρίση.

Συμμαχίες Το Λαϊκό Μέτωπο απέναντι στην πολιτική κρίση υιοθέτησε την τακτική «προτείνουμε ένα πρόγραμμα και χτίζουμε συμμαχίες στη βάση του». Πρότεινε ένα έκτακτο πρόγραμμα με έντονο αντινεοφιλελεύθερο χαρακτήρα, σπάζοντας έτσι ένα τεράστιο πρόβλημα: την αποκλειστική εστίαση όλων των δυνάμεων στη «δημοκρατική μετάβαση» που αντιμετώπιζε τα κοινωνικά, λαϊκά αιτήματα από «πρόωρα» ως «επικίνδυνα». Αν και το Λαϊκό Μέτωπο συζητούσε και με την UPT στα πλαίσια ενός Συντονισμού για τη Σωτηρία της Τυνησίας, στελέχη της επισήμαιναν τις «μεγάλες διαφορές στο οικονομικό πρόγραμμα», ενώ η κεντρική απόφαση της ηγεσίας μιλούσε για περιορισμένη συνεργασία για συγκεκριμένους στόχους. Αυτή η απόφαση δέχτηκε εσωκομματικά πυρά από μια μερίδα του ΛΜ που δεν δεχόταν «καμιά συμμαχία με το Nidaa Tounes». Την ίδια εποχή, η εναλλακτική πρόταση –μια πολιτική λύση με κορμό την UGTT– σκοντάφτει στη στάση της Συνομοσπονδίας, που είχε επιλέξει το ρόλο να προτείνει καθήκοντα στην κυβέρνη-

ση, αλλά όχι να εμπλακεί στο ποια θα ήταν αυτή. Τα γεγονότα επιταχύνθηκαν από μια δεύτερη πολιτική δολοφονία στις 25 Ιούλη, με θύμα τον Μοχάμεντ Μπράχμι, ηγέτη του νασερικού κόμματος και στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου. Το Μέτωπο καλεί σε αγώνα για την ανατροπή της τρόικα, τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και τη δημιουργία μιας «Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας» και μιας προσωρινής 6μηνης κυβέρνησης ανεξάρτητων προσωπικοτήτων με ένα «έκτακτο» πρόγραμμα δημοκρατικής μετάβασης. Για την επίτευξή των στόχων, το κείμενο καλεί σε «πολιτική ανυπακοή» και «αντικατάσταση των τοπικών Αρχών με θεσμούς λαϊκής εξουσίας». Το κείμενο αποδέχεται πρώτο το Nidaa Tounes και ακολουθούν και άλλα κόμματα, όπως και οργανώσεις φοιτητών, ανέργων πτυχιούχων και γυναικών που συγκροτούν το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας. Η οργή ενάντια στο Ενάντα πλέον ξεχειλίζει και στις 6 Αυγούστου, μετά από κάλεσμα του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας, διαδηλώνουν 500.000 στους δρόμους, δίχως να καλέσει η UGTT. Από τότε μέχρι και σήμερα, οι κινητοποιήσεις στην πρωτεύουσα και τις επαρχίες είναι διαρκείς. Υπό αυτές τις εξελίξεις και απέναντι στην αδιαλλαξία του Ενάντα να διαπραγματευτεί οτιδήποτε πέρα από έναν ανασχηματισμό, μετατοπίστηκε ακόμα περισσότερο προς την «πολιτική αρένα» και η UGTT, που πέρασε από τις γενικές εκκλήσεις σε «πολιτικό διάλογο και συναίνεση» στην υιοθέτηση του συνθήματος για αλλαγή κυβέρνησης.

Διαπραγματεύσεις Κάπως έτσι φτάσαμε στις σημερινές –εν εξελίξει– διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα της UGTT στις οποίες το Ενάντα έχει καταρχήν αποδεχθεί την αποχώρησή του από την κυβερνητική εξουσία και την ανάδειξη κυβέρνησης «εκτάκτου ανάγκης». Όσο κι αν η UGTT αρνούνταν την πολιτική, τελικά «η πολιτι-

Σε κεντρικό επίπεδο, το αριστερό στίγμα έχει πράγματι υποχωρήσει μπροστά στο στόχο «όλοι ενάντια στην τρόικα». Ωστόσο, στις περιφέρειες οι αριστερές δυνάμεις φαίνεται να αξιοποιούν τον κεντρικό αγώνα προς όφελος του βαθέματος της επαναστατικής διαδικασίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το κάλεσμα για «πολιτική ανυπακοή» με τη μορφή ανάδειξης «επιτροπών αυτοάμυνας» και «λαϊκών θεσμών», που θα αντικαθιστούν τις λειτουργίες των επίσημων Αρχών, έχει προχωρήσει και υλοποιείται.

Προοπτικές και κίνδυνοι Αρκετοί σύντροφοι του Λαϊκού Μετώπου θεωρούν πως το σύνθημα για «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» βοηθά την προσπάθεια να οργανωθεί αυτό το κίνημα, ενώ άλλοι θεωρούν πως η συμμαχία με το Nidaa Tounes καταλήγει να την αποδυναμώνει. Το σίγουρο είναι ότι σε αυτές τις κινηματικές διεργασίες, που επαναφέρουν την αυτό-οργάνωση της εξέγερσης ενάντια στον Μπεν Άλι και επιχειρούν να τη συστηματοποιήσουν, θα κριθούν οι εξελίξεις. Και βέβαια από την τακτική του Λαϊκού Μετώπου το αμέσως επόμενο διάστημα. Το θετικό είναι πως όλες οι συνιστώσες επισημαίνουν πως το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας είναι «τακτική, προσωρινή» συμμαχία πάνω σε συγκεκριμένους στόχους πάλης και θα διαλυθεί σύντομα. Το Λαϊκό Μέτωπο βαδίζει σε μια λεπτή γραμμή, όπου τα όρια ανάμεσα στην «τακτική» και τις πιέσεις δεξιών συμμαχιών είναι θολά, όπου –όπως το έθεσε στέλεχός του– είναι πάντα επικίνδυνο «το πέρασμα από τον πραγματισμό στην υποστήριξη αντεπαναστατικών πολιτικών». Σήμερα, που ο «άμεσος στόχος» της ανατροπής της τρόικα είναι κοντά και η περίφημη «κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης» εμφανίζεται στον ορίζοντα, θα κριθεί η στάση της τυνησιακής Αριστεράς. Από το περιεχόμενο αυτής της κυβέρνησης ως τη στάση της απέναντί της. Από αυτή τη στάση θα κριθούν πολλά και στην Τυνησία, αλλά και στην υπόλοιπη αραβική Αριστερά, που μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες αναζητά το σωστό δρόμο…


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Απεργίες και διαδηλώσεις στην Ιταλία Στους δρόμους κατέβηκαν οι Ιταλοί στις 18 και 19 Οκτώβρη ενάντια στη συνεχιζόμενη πολιτική λιτότητας της κυβέρνησης Λέτα, όπως αυτή αναγγέλθηκε μέσα από τον προϋπολογισμό του 2014. Στην απεργία της 18/10 πήραν μέρος μαζικά οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορεία, τρένα, μετρό, αλλά και πολλά αεροπλάνα), με αποτέλεσμα να παραλύσει η χώρα. Μαζί τους, απήργησαν επίσης γιατροί, καθηγητές και άλλοι-ες εργαζόμενοι στο δημόσιο. Την απεργία κήρυξαν τα συνδικάτα βάσης (όπως το γνωστό μας Cobas) που πρόσκεινται στην άκρα Αριστερά. Είναι η πρώτη μιας σειράς διαδηλώσεων και απεργιακών κινητοποιήσεων που οργανώνουν τα συνδικάτα. Στην απεργία πήραν μέρος χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, μετανάστες, φοιτητές, εργαζόμενοι-ες στο Δημόσιο, κινήματα για το δικαίωμα στη

στέγη (κατά των εξώσεων), περιβαλλοντικές οργανώσεις που είναι ενάντια στα καταστροφικά μεγάλα έργα (όπως τα τραίνα υψηλής ταχύτητας). Τα αιτήματα ήταν ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στην ανεργία (ιδιαίτερα των νέων), για το δικαίωμα στη στέγη, για την πραγματική ένταξη των μεταναστών στην ιταλική κοινωνία, για τα δικαιώματα ασύλου κ.ά.

Ο ελιγμός της Σαουδικής Αραβίας στον ΟΗΕ

Το διήμερο ολοκληρώθηκε με μια μεγάλη διαδήλωση στις 19/10 στη Ρώμη, όπου συμμετείχαν πάνω από 70.000 διαδηλωτές-τριες, πολλοί από άλλες περιοχές της Ιταλίας. Η διαδήλωση διέσχισε το κέντρο της ιταλικής πρωτεύουσας και, μετά από κάποιες συγκρούσεις με τους 4.000 αστυνομικούς που είχε κατεβάσει η κυβέρνηση, έφτασε στον προορισμό της, στην πλατεία Πόρτα Πία, όπου πέρασαν τη νύχτα σε σκηνές πολλοί από τους διαδηλωτές-τριες.

Μετά τον Μπερλουσκόνι, οι αγώνες Του Franco Turigliatto Μετάφραση: Κατερίνα Παρδάλη

Μ 

ε την περισυλλογή των πτωμάτων των μεταναστών που χάθηκαν στην τεράστια τραγωδία της Λαμπεντούζα, η τρομακτική εκκαθάριση δεν έχει τελειώσει ακόμα... Αυτή η τεραστίων διαστάσεων σφαγή, που συγκλόνισε όλες τις χώρες και τις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων, ανάγκασε τους ιταλούς ηγέτες σε έναν επαίσχυντο διαγωνισμό υποκρισίας. Γιατί είναι αυτοί –οι ηγέτες της κεντροδεξιάς ή της κεντροαριστεράς– που είναι οι πραγματικά υπεύθυνοι και ένοχοι αυτής της τραγωδίας. Ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ναπολιτάνο, ήταν υπουργός Εσωτερικών, όταν ψηφίστηκε ο νόμος στην Ιταλία, το 1997, που εξομοίωνε τη μετανάστευση με αδίκημα και την ποινικοποιούσε. Ήταν ο νόμος TurkoNapolitano. Ο νόμος που ενισχύθηκε στη συνέχεια (ως προς το κατασταλτικό περιεχόμενο) από την κεντροδεξιά με το νόμο Bossi-Fini που είναι και σήμερα σε ισχύ και αντιμετωπίζει επίσης σαν κοινούς εγκληματίες αυτούς που προσφέρουν βοήθεια στη θάλασσα (εννοείται σε μετανάστες που κινδυνεύουν να πνιγούν). Για να μη μιλήσουμε για τη Λίγκα του Βορρά και όλους αυτούς που έθρεψαν και τρέφουν τον καθαρό ρατσισμό, με σκοπό τη διαίρεση των εργαζομένων, ώστε να τους εκμεταλλεύονται ακόμα περισσότερο. Δεν είναι λιγότερο υπεύθυνοι για την τραγωδία αυτοί που κατασκεύασαν την «Ευρώπη-φρούριο» και που χρηματοδοτούν τις πανάκριβες επιχειρήσεις ασφαλείας των συνόρων, όπως η Φρόντεξ η οποία δεν χρησιμεύει παρά στο να χρηματοδοτεί τις αστυνομίες της απέναντι ακτής (Β. Αφρική), αυτές που επιδιώκουν να καταστείλουν τις επαναστάσεις σε εξέλιξη. Είναι οι δικοί τους κανονισμοί οι οποίοι, όπως κατάγγειλαν οι ψαράδες που έσωσαν το μεγαλύτερο μέρος των επιζησάντων, καθυστέρησαν σκανδαλωδώς τις επιχειρήσεις βοήθειας των πλοιαρίων για την επιτήρηση των ακτών, εμποδίζοντας τη σωτηρία κι άλλων ζωών.

Η Μεσόγειος θάλασσα, η θάλασσα του Οδυσσέα, έχει γίνει ένα τεράστιο νεκροταφείο, μέσα στο οποίο αντανακλάται όλη η βαρβαρότητα της Ευρώπης και του καπιταλισμού.

Έσχατη μανούβρα; Αυτή η πραγματική ανθρωπιστική και κοινωνική τραγωδία απομάκρυνε σε δεύτερο πλάνο τη σιχαμερή κωμωδία που παίχτηκε τις προηγούμενες μέρες με την πρωτοβουλία του Μπερλουσκόνι, τις παραμονές της αποπομπής του από τη γερουσία, αφού τελικά καταδικάστηκε οριστικά για υπεξαίρεση (μεταξύ άλλων αδικημάτων). Μια μανούβρα για να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης (με την παραίτηση των υπουργών του κόμματός του), ψάχνοντας για πολλοστή φορά τη διάσωσή του και την επάνοδό του με καινούργιες εκλογές. Αυτός ο χειρισμός του Μπερλουσκόνι δεν πέτυχε, γιατί οι δυνάμεις της άρχουσας τάξης (καπιταλιστές), σε στενή συνεργασία με τους ευρωπαίους ομολόγους τους, σήμερα περισσότερο από ποτέ επιθυμούν μια σταθερή κυβέρνηση για να περάσουν τους νόμους για το φορολογικό και τη σταθεροποίηση (με νόμο) της πολιτική της λιτότητας και πέτυχαν για πρώτη φορά να υποχρεώσουν τους ηγέτες και τους βουλευτές του κόμματος του Μπερλουσκόνι (PDL) να διαχωρίσουν τις πολιτικές τους θέσεις και την προσωπική τους μοίρα από τις επιλογές του αρχηγού τους. Έτσι ο Μπερλουσκόνι αναγκάστηκε να καταλήξει στη στήριξη της κυβέρνησης Λέτα και στο να προσπαθεί να συγκαλύψει μια ήττα που θα επιτάχυνε την πτώση της. Αυτή η νίκη επιβεβαιώνει μια κυβέρνηση της «ενωμένης εθνικής μπουρζουαζίας», δηλαδή της κυρίαρχης τάξης, η οποία με τη διαμεσολάβηση του εργοδοτικού συνδικάτου (Confidustria) έχει ήδη παρουσιάσει τις απαιτήσεις της για το νόμο του προϋπολογισμού (2014): πρόσθετες φορολογικές ελαφρύνσειςδώρα στις επιχειρήσεις και καινούργιες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες (δηλ. στις κοινωνικές υπηρεσίες). Απαιτήσεις που συνυπογράφηκαν επίσης από τους ηγέτες των συνδικά-

των... Σαν τα αφεντικά και οι εργάτεςτριες να έχουν τα ίδια συμφέροντα! Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν σε μια οικονομική και κοινωνική κατάσταση δύσκολη για την εργατική τάξη. Από την αρχή της κρίσης, το ιταλικό ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) έχει πέσει 8%. Μόνο το 2013 ο αριθμός των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες έχει αυξηθεί κατά δύο εκατομμύρια. Στην Ιταλία υπάρχουν περίπου 8 με 9 εκατομμύρια φτωχοί-ές και πάνω από 3 εκατομμύρια άνεργοι (12% του ενεργού πληθυσμού). Για τους νέους-ες αυτό το ποσοστό ξεπερνάει το ιστορικό ρεκόρ του 40%. Επιπρόσθετα, 3 εκατομμύρια εργαζόμενων είναι σε επισφαλή απασχόληση. Δεν υπάρχει τίποτα το μοιραίο σε αυτά τα δεδομένα. Είναι το αποτέλεσμα των μέτρων και των επιλογών στην οικονομία που δημιούργησαν αυτή την τεράστια στρατιά ανέργων και επισφαλώς εργαζόμενων, όπως και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης των οικογενειών (– 4,7% μόνο για τον τελευταίο χρόνο).

Αντίσταση Όπως περιγράφεται σε ένα φυλλάδιο της οργάνωσής μου Αντικαπιταλιστική Αριστερά (Sinistra Anticapitalista), για να αντιδράσουμε και «για να υπερασπιστούμε τις συνθήκες της ζωής και της δουλειάς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να επιστρέψουμε στον αγώνα και στις απεργίες, όπως κάναμε κάποτε, ακόμα κι αν είναι δύσκολο, ακόμα κι αν κάποιοι πιστεύουν, και είναι λάθος, ότι τα πάντα είναι άσκοπα. Τίποτα δεν είναι αδύνατο (γιατί η εργατική τάξη αποτελεί την τεράστια πλειοψηφία της χώρας») για την κινητοποίηση των εργαζόμενων Ιταλών και μεταναστών, των επισφαλώς εργαζομένων, των νέων και των κοινωνικών οργανώσεων. Γι’ αυτό, για να αντιμετωπίσουμε την επαίσχυντη ταξική συνεργασία των μεγάλων συνδικάτων, πρέπει να στηρίξουμε την απεργία που οργανώνουν τα συνδικάτα βάσης στις 18 Οκτώβρη, για την υπεράσπιση των μισθών, της δουλειάς και των δικαιωμάτων-κατακτήσεων, και να συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις της 19/10 στη Ρώμη και το Μιλάνο.

Η Σαουδική Αραβία έγινε δεκτή για τα επόμενα δύο χρόνια στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά, με μια κίνησησοκ, οι Σαούντ αρνήθηκαν τη θέση, καταγγέλλοντας τον Οργανισμό δημόσια. Η κίνηση δείχνει την απόσταση ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας σε μια σειρά ζητήματα (Συρία, Ιράν, Αίγυπτος) αλλά παράλληλα επιβεβαιώνει πως δεν θα υπάρξει ρήξη στη στρατηγική σχέση. Η Σαουδική Αραβία ξέρει καλά πως η θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας σημαίνει ελάχιστα μπροστά στη δύναμη των 5 μόνιμων μελών του, ώστε να ελπίζει να κερδίσει από τη συμμετοχή. Ξέρει επίσης ότι τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας οφείλουν να «εκθέτουν» δημόσια τη θέση τους. Έτσι οι Σαούντ επέλεξαν να παραμείνουν εκτός, για να «στείλουν μήνυμα» δυσφορίας (για τη μη επέμβαση στη Συρία, για την προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν κλπ), αλλά και να συνεχίσουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: την παρασκηνιακή δουλειά, χωρίς να παίρνουν το ρίσκο της «δημόσιας» αντιπαράθεσης με την Ουάσινγκτον…

Δύο χρόνια μετά την πτώση του Καντάφι

Λίγο μετά την επέμβαση αμερικανικών ειδικών δυνάμεων σε λιβυκό έδαφος για τη σύλληψη στελέχους της ΑλΚάιντα, πολιτοφυλακές απήγαγαν τον πρωθυπουργό της χώρας και τον κράτησαν αιχμάλωτο για ώρες. Μετά την απελευθέρωσή του, ο πρωθυπουργός κατήγγειλε την αμερικανική δράση στο εσωτερικό της χώρας. Στο μεταξύ, οι εργατικές απεργίες και οι αποκλεισμοί από πολιτοφύλακες των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της χώρας, «φοβίζει» τους «ξένους επενδυτές». Παράλληλα, οι Βερβέροι (που πρωταγωνίστησαν στην πτώση της Τρίπολης) διεκδικούν τα στερημένα για δεκαετίες δικαιώματά τους. Μέσα στον διαρκή αναβρασμό, η μεταβατική κυβέρνηση έχει υποχρεωθεί να ανοίξει τα κρατικά ταμεία για παροχές στον πληθυσμό, με στόχο την επιβίωσή της, προκαλώντας τις επιπλήξεις του ΔΝΤ. Δύο χρόνια μετά την ανατροπή του Καντάφι, η Λιβύη βυθίζεται στο χάος, καθώς η κρατική μηχανή αποδιαρθρώθηκε χωρίς να τη διαδεχθεί κάτι και καθώς οι φυλές, οι πολιτοφυλακές και οι τοπικές ομάδες ανταγωνίζονται να καλύψουν το κενό. Αλλά απέχει πολύ από «παράδεισο» για τις δυτικές δυνάμεις. Οι Λίβυοι αποδείχθηκαν «αχάριστοι» απέναντι στους ιμπεριαλιστές (ή καλύτερα αποδείχθηκε ότι δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου) και είναι ένας επιπλέον λόγος για τους ιμπεριαλιστές να διστάζουν να επέμβουν κατά του Άσαντ στη Συρία, αν δεν εξασφαλίσουν «μπότες στο έδαφος»…

Διαδηλώσεις στην Πορτογαλία

Δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στη Λισαβόνα και το Πόρτο –τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Πορτογαλίας– ενάντια στα μέτρα λιτότητας που προβλέπει το προσχέδιο προϋπολογισμού για το 2014. Στη Λισαβόνα οι διαδηλωτές σχεδίαζαν να διαδηλώσουν στη μεγάλη γέφυρα «25 Απρίλη», αλλά το υπουργείο Εσωτερικών τους το απαγόρευσε. Ο Armenio Carlos κατήγγειλε την απαγόρευση, και τα συνδικάτα επιστράτευσαν 400 λεωφορεία που πέρασαν με κονβόιδιαδήλωση τη γέφυρα. Οι διαδηλώσεις ενάντια στον προϋπολογισμό θα συνεχιστούν, σύμφωνα με τα συνδικάτα. Στο μεταξύ η πορτογαλική κυβέρνηση, ενώ ψηφίζει νέες περικοπές «για να περιοριστεί το έλλειμμα», ανακοίνωσε τη μείωση του φόρου στα έσοδα των επιχειρήσεων από 25% σε 23%, με προοπτική να πέσει στο 17% ως το 2016.

«Σκουριές» στον Καναδά

Σε περιοχή του Καναδά, την οποία οι ιθαγενείς χρησιμοποιούν ως κυνηγότοπο, η εταιρεία εκμετάλλευσης φυσικού αερίου και πετρελαίου SWN σχεδιάζει εργασίες, αγνοώντας τις περιβαλλοντικές ενστάσεις των κατοίκων, που αντιστέκονται. Οι ιθαγενείς κατέλαβαν το χώρο όλο το καλοκαίρι –με δεκάδες συλληφθέντες– και στις 17 Οκτώβρη αντιμετώπισαν αστυνομική επίθεση που κατέληξε σε συγκρούσεις. Οι αρχές καταγγέλλουν «απειλές στην ασφάλεια των εργαζομένων» και «εγκληματικές ενέργειες» για να δικαιολογήσουν την καταστολή των αγωνιζόμενων ιθαγενών, θυμίζοντας πως παγκόσμια «νόμος είναι το δίκιο των εταιρειών» και οι αγωνιζόμενοι λαοί είναι «εγκληματικές οργανώσεις». Ιθαγενείς απέκλεισαν δρόμους και συγκεντρώσεις έγιναν σε πολλές πόλεις, για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στον αγώνα ενάντια στη λεηλασία της γης από την SWN.


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Βήματα προς τη συγκρότηση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Των Κατερίνας Σεργίδου, Εύας Παπατζανή

Μ 

ε βάση τη συζήτηση μεταξύ των νέων των ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ίδιας της απόφασης του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινά και επίσημα η διαδικασία συγκρότησης της νεολαίας. Το πιο πιθανόν είναι ότι μέσα στοΝ Δεκέμβρη θα γίνει πανελλαδική συνδιάσκεψη της νεολαίας για να εκλέξει κάποια βασικά όργανα και έναν κανονισμό λειτουργίας, με στόχο η διαδικασία να ολοκληρωθεί στο μέλλον με ένα ιδρυτικό συνέδριο, στα πρότυπα της διαδικασίας που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η συζήτηση για το τι νεολαία θέλουμε είναι ανοιχτή εδώ και καιρό, και η προσπάθεια δοκιμάζεται καθημερινά από το κατά πόσο έχουν γίνει ή όχι βήματα ουσιαστικής παρέμβασης. Η πραγματικότητα είναι ότι με εξαίρεση τα δύο πετυχημένα φεστιβάλ της νεολαίας στην Αθήνα και κάποιες προσπάθειες στην επαρχία, ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει σε επίπεδο πραγματικής σύνδεσης με τη νεολαία. Η συγκρότηση των νέων δεν θα πρέπει να είναι μια τυπική διαδικασία, επικεντρωμένη σε οργανωτικά ζητήματα για το ποιος αποφασίζει τη συγκρότησή της, το κόμμα ή η νεολαία, για το πώς θα εκλεγεί ο γραμματέας, για το αν θέλουμε αυτόνομη νεολαία ή νεολαία τού κόμματος. Χρειάζεται να προχωρήσουμε σε μια πολιτική διαδικασία, όπου το πρώτο μας μέλημα να είναι πώς θα ξανακερδίσουμε τη γενιά που απαξιώνει την πολιτική, που δεν επιλέγει να οργανωθεί στην αριστερά, που φοβάται να απεργήσει ή να γραφτεί σε σωματείο, που θέλει, όμως, να αγωνιστεί ενάντια στο φασισμό. Επομένως, ένα πρώτο βήμα είναι η συγκρότηση της νεολαίας να ξεκινήσει με μια μεγάλη εξωστρεφή καμπάνια, επικεντρωμέ-

νη όχι σε όλα, αλλά πάνω σε 2-3 καυτά ζητήματα: της εργασίας, της ανεργίας, του φασισμού. Μια καμπάνια που θα καλεί, για παράδειγμα, τη νεολαία να οργανωθεί στο χώρο δουλειάς κ.λπ. Μια καμπάνια που θα ξεπερνά τα συμβολικά χάπενινγκ έξω από πολυκαταστήματα που απευθύνονται στον καταναλωτή και θα επικεντρώνεται στο νέο εργαζόμενο και πώς θα αρχίσει να συνειδητοποιεί τη δύναμή του. Το δεύτερο ζήτημα που πρέπει να λάβει υπόψη της η διαδικασία συγκρότησης νέων, είναι η σχέση των νέων με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε καμία περίπτωση δεν εννοούμε η νεολαία να στηρίζει τις αποφάσεις του κόμματος και να συμπεριφέρεται σαν νεολαία συνεπούς αντιπολίτευσης. Εννοούμε τη ζωντανή σχέση της νεολαίας με τις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, αυτή τη στιγμή

Κρίσιμα σημεία η διπλή ένταξη σε κόμμα και νεολαία και η σύνδεση με τους εργαζόμενους τα πιο μαχητικά και ενεργά μέλη τοπικών σε πολλές περιπτώσεις είναι νέοι άνθρωποι. Η απόσυρση αυτών των μελών και το κλείσιμο τους σε μικρές ή μεγαλύτερες ξεχωριστές συνελεύσεις νέων αφενός θα νεκρώσει τις τοπικές του ΣΥΡΙΖΑ και αφετέρου θα απομονώσει για άλλη μια φορά τη νεολαία από τα πραγματικά προβλήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιβάλλεται η νεολαία να έχει δικές της δομές, διαδικασίες και

δράσεις. Ο καλύτερος τρόπος να λυθεί αυτό το ζήτημα είναι να βρεθούν φόρμουλες διπλής ένταξης της νεολαίας, και στο κόμμα και στη νεολαία, που θα επιτρέπουν στους νέους ανθρώπους να συμμετέχουν κανονικά στη ζωή και στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται να παρθούν τολμηρά μέτρα που θα ξεπερνούν τα παλιό μοντέλο οργάνωσης της νεολαίας του ΣΥΝ, που ξεκινούσε από το δεδομένο ότι η νεολαία αποτελεί ένα «ξεχωριστό υποκείμενο με δική της στρατηγική». Η νεολαία (εργαζόμενοι, φοιτητές, μαθητές) δεν μπορεί παρά να ενώσει τα αιτήματά της με αυτά της κοινωνίας και να παλέψει για μια κοινή στρατηγική, την αλλαγή της κοινωνίας και το σοσιαλισμό. Το τρίτο ζήτημα που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη εν όψει συγκρότησης και συνδιάσκεψης είναι η παρουσίαση ενός αιχμηρού

Θεματική Εργασιακών Με τις διαδικασίες συγκρότησης των Νέων ΣΥΡΙΖΑ να έχουν ήδη ξεκινήσει, ανοίγει η συζήτηση στο εσωτερικό των νέων όχι μόνο για την αναγκαιότητα της παρουσίας και οργάνωσης της νεολαίας στους αγώνες που έρχονται, αλλά και για το τι τύπου οργάνωση νέων θέλουμε, τι δομές κλπ. Το φεστιβάλ των Νέων ΣΥΡΙΖΑ άφησε μια παρακαταθήκη σχετικά με τα παραπάνω -και αυτή είναι οι θεματικές που συγκροτήθηκαν εν όψει του φεστιβάλ, με απώτερο στόχο να αποτελέσουν τη βάση των τομέων οργάνωσης των νέων ΣΥΡΙΖΑ. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η θεματική εργασιακών, η οποία μετά την επιτυχημένη της εκδήλωση, που πραγματοποίησε στα πλαίσια του φεστιβάλ, συνεχίζει τη λειτουργία της και

προσπαθεί να οργανώσει την από εδώ και πέρα δράση της. Στις συνεδριάσεις της θεματικής από πριν το φεστιβάλ, άνοιξαν τα ερωτήματα σχετικά με ποιες είναι οι αναγκαίες, αλλά και αποτελεσματικές μορφές οργάνωσης των νέων επισφαλών εργαζομένων, ποια η κατάσταση των σωματείων και κατά πόσο μπορούν να αποτελέσουν πεδίο δράσης και οργάνωσης των επισφαλών εργαζόμενων, αλλά και ερωτήματα σχετικά με την αναγκαιότητα νέων δομών (π.χ. δίκτυα ανέργων). Η συζήτηση αυτή συνεχίζεται και υπάρχει πρόθεση να εξελιχθεί και περαιτέρω. Στο τελευταίο συντονιστικό της θεματικής συζητήθηκαν επιπλέον και παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους που πλήττονται

συγκεκριμένα, με παραδείγματα την Eθνοdata, τα Jumbo, τους courier αλλά και την πρόσφατη απόλυση εργαζόμενης από το βιβλιοπωλείο «Ευριπίδης» στο Χαλάνδρι. Τέθηκε η μεγάλη σημασία της απεργίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 6 Νοέμβρη, και η αναγκαιότητα καλέσματος της νεολαίας να συμμετέχει σε αυτήν. Για το προχώρημα της συζήτησης αλλά και της οργάνωσης όλων των παραπάνω, προγραμματίζεται ένα ακτίφ, την Τρίτη 29 Οκτώβρη, στις 7.00 μ.μ., με σκοπό την οργάνωση της καμπάνιας για τη γενική απεργία, αλλά και άλλων δράσεων, καθώς και για το προχώρημα της προαναφερθείσας συζήτησης σχετικά με τους τρόπους οργάνωσης των νέων.

πολιτικού πλαισίου, που θα θέτει το στόχο της ανατροπής αυτής της πολιτικής, θα αμφισβητεί το χρέος, θα σκιαγραφεί ένα μαχητικό πολιτικό πρόγραμμα για τη νεολαία το οποίο θα πρέπει να υιοθετήσει μια κυβέρνηση της αριστεράς. Ένα μαχητικό πολιτικό πρόγραμμα που θα καταργεί όλους τους νόμους που διέλυσαν την παιδεία, επέβαλαν μισθούς πείνας και επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να εκμεταλλεύονται τους νέους εργαζόμενους, που θα απαγορεύει τις απολύσεις, που θα εξασφαλίζει γενναία επιδόματα ανεργίας, δωρεάν μεταφορές για όλους τους άνεργους, μαθητές, φοιτητές κλπ. Το πολιτικό πλαίσιο δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν μιας γόνιμης αντιπαράθεσης, αλλά και σύγκλισης που δεν θα έχει σκοπό να μινιμάρει τα ζητήματα, αλλά να πάει πιο βαθιά, ακόμα και από τη συζήτηση μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, για όσους (σωστά ή λανθασμένα) θεωρούν ότι η νεολαία πάντα οφείλει να στέκεται πιο αριστερά από το κόμμα, όλη αυτή η διαδικασία θα είναι μια λαμπρή ευκαιρία για να το αποδείξουν. Οι δυνάμεις του Κόκκινου Δικτύου, όπως ακριβώς δώσαμε τη μάχη στο ΣΥΡΙΖΑ για μια πιο μαχητική και ριζοσπαστική κατεύθυνση, το ίδιο θα κάνουμε και τώρα, ξέροντας ότι οι νέοι και οι νέες -εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ- που θέλουν να συγκρουστούν με το σύστημα είναι πολλοί. Η διαδικασία συγκρότησης της νεολαίας δεν θα είναι και δεν πρέπει να είναι μια εύκολη υπόθεση. Οι νέοι και οι νέες του ΣΥΡΙΖΑ όλο αυτό το διάστημα δεν θα πρέπει να χαθούν σε επιτροπές κειμένων και ατέρμονες συνεδριάσεις, αλλά να συγκροτηθούν με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία, να κερδίσουν και να εμπνεύσουν τη νεολαία, μιλώντας τη γλώσσα της και εκπέμποντας στο δικό της μήκος κύματος.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 23 Οκτώβρη 2013

Άσυλο και όχι διώξεις στους αγωνιστές από την Τουρκία Της Γιάννας Γαϊτάννη, βουλευτίνας Α΄ Θεσσαλονίκης

Ο 

ι πολιτικοί πρόσφυγες, ιδιαίτερα αυτοί από την Τουρκία, βρίσκονται στο στόχαστρο της ακροδεξιάς κυβέρνησης όλη αυτή τη χρονιά. Πολλοί από τους Τούρκους πρόσφυγες μένουν για δεκαετίες στην Ελλάδα, όλοι όμως αντιμετωπίζουν την εξόντωση, αν παραδοθούν στην τουρκική αστυνομοκρατία. Το Μάρτη, οι Σαμαράς-Ερντογάν συναντήθηκαν για να υπογράψουν 25 διμερείς συμφωνίες και δεσμεύτηκαν να πολεμήσουν «από κοινού την τρομοκρατία». Το τι εννοούσαν φάνηκε λίγο αργότερα. Το βράδυ της 30ής Μάη, ο Bulut Yayla, Τούρκος φοιτητής, αριστερός ακτιβιστής και πολιτικός πρόσφυγας, σχολούσε από τη δουλειά του στα Εξάρχεια. Στις 9μμ απήχθη, με όχημα της ελληνικής αστυνομίας, από ελληνικές και ξένες μυστικές υπηρεσίες. Μέσα σε λίγες ώρες και εν μέσω ξυλοδαρμών και άλλων βασανιστηρίων, παραδόθηκε κρυφά στις τουρκικές αρχές. Αυτές τον φυλάκισαν στα διαβόητα λευκά κελιά του Ερντογάν, για να προστεθεί στους 1.000 περίπου αριστερούς φυλακισμένους φοιτητές, όπως λένε οι δικηγόροι του.

Μετά από αυτό το βίαιο έγκλημα που κανείς δεν έχει καταδικάσει και δεν έχει λογοδοτήσει γι’ αυτό, κλιμακώθηκε η βιομηχανία συλλήψεων και ενταλμάτων σύλληψης κι έκδοσης από κυβέρνηση-αστυνομία-δικαιοσύνη. Ήδη πέντε Κούρδοι πρόσφυγες κρατούνται στις ελληνικές φυλακές και τέσσερις κάνουν απεργία πείνας από τις 24 Σεπτέμβρη. Στις 3 Οκτώβρη αποφασίστηκε η έκδοση σε Γερμανία και Γαλλία των Ahmet Dugsun και Erdogan Cakir κι άλλοι δύο απειλούνται με απέλαση στην Τουρκία. Κατηγορούνται για... συμμετοχή σε εκδηλώσεις της εργατικής Πρωτομαγιάς και για μοίρασμα ενημερωτικών εντύπων. Στις 17 Οκτώβρη τρομοκρατική επίθεση της αστυνομίας και του Δήμου Αθηναίων στην πλατεία Συντάγματος οδήγησε στη σύλληψη άλλων τριών Κούρδων. Κι αυτοί μοίραζαν... φυλλάδια, ρυπαίνοντας το χώρο! Η ποινικοποίηση ακόμα και της ειρηνικής διαμαρτυρίας με το στιγματισμό αγωνιστών ως «τρομοκρατών» είναι πια μέθοδος τόσο για τον Ερντογάν όσο και για τον φίλο του Σαμαρά. Δεν απειλούνται μόνο οι πολιτικοί πρόσφυγες, αλλά όλοι όσοι αγωνίζονται ενάντια στις κυρίαρχες πολιτικές.

Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της ΒΑ Χαλκιδικής και μαχητικοί συνδικαλιστές το έχουν ήδη βιώσει με τις διώξεις σε βάρος τους. Η ελληνική Αριστερά θα είναι η επόμενη, αν δεν αντισταθούμε. Πράγματι, η αντίσταση και η αλληλεγγύη μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Πρόσφατα, στις 14 Οκτώβρη, μετά από πολύμηνη κράτηση, η Havva Suicmez (Εμινέ) αφέθηκε επιτέλους ελεύθερη, αφού κατέπεσαν στο δικαστήριο οι έωλες κατηγορίες εναντίον της. Το ίδιο έγινε και με τους συλληφθέντες του Συντάγματος. Καθοριστική ήταν η συμπαράσταση από βουλευτές, συνδικαλιστές και στελέχη της Αριστεράς, ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, η επίθεση της κρατικής τρομοκρατίας, που δεν διστάζει να παραβιάζει ατιμώρητα μέχρι και τους αστικούς νόμους, θα συνεχιστεί. Γι’ αυτό ο αγώνας πρέπει να είναι κοινός, σε όλα τα επίπεδα, για όλα τα μέτωπα που ανοίγει ο αντίπαλος. Πρόσφυγες, μετανάστες, Έλληνες και όλη η Αριστερά, ενωμένοι να τσακίσουμε τα μνημόνια, να ανατρέψουμε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο για χάρη των οποίων θυσιάζονται τα εναπομείναντα δημοκρατικά δικαιώματα.

«Όπως το ’40, την πείνα και το φασισμό θα πολεμάμε πάντα» Του Θανάση Κούρκουλα

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, εκατοντάδες αντιφασιστικές διαδηλώσεις έγιναν και συνεχίζουν να οργανώνονται σε πόλεις και γειτονιές, λαϊκές συνελεύσεις και τοπικές επιτροπές αγώνα έχουν βάλει στη θεματολογία τους τον αντιφασισμό, ενώ νέες αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, όπως π.χ. ο «Αντιφασιστικός Συντονισμός», δημιουργούνται σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο. Για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση, σωματεία, τοπικοί φορείς, κινήσεις αλληλεγγύης, δημοτικές παρατάξεις και σύλλογοι παντός είδους αποφάσισαν να κινητοποιηθούν μαζί με τους «κλασικούς» αντιφασίστες. Πρόκειται για θετική εξέλιξη που αποδεικνύει πως ο κόσμος του κινήματος αντίστασης και της Αριστεράς έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά και δεν πέφτει στη λούμπα των «συνταγματικών τόξων» μαζί με τους Σαμαράδες και τους Βενιζέλους. Ειδικά όμως τις τελευταίες μέρες και εβδομάδες, ένα σημαντικό τμήμα του αντιφασιστικού κινήματος έχει αρχίσει να πραγματοποιεί μια ενδιαφέρουσα πολιτική επιλογή. Αυτή του διμέτωπου αγώνα ενάντια σε μνημόνια και φασισμό. Δεν είναι τυχαίο πως, ενόψει και της 28ης Οκτωβρίου, πολλές αντιφασιστικές κινη-

τοποιήσεις χρησιμοποίησαν το σύνθημα «Και τώρα και πάντα, όπως το ’40, την πείνα και το φασισμό θα πολεμάμε πάντα». Από την μεριά της «άκρας Αριστεράς» και τμημάτων του αντιεξουσιαστικού χώρου που πίστευαν πως η Χρυσή Αυγή είναι απλώς μαριονέτα του βαθέως κράτους και παρακράτους, η –ως ένα βαθμό– από τα πάνω απόπειρα ψαλιδίσματος της Χρυσής Αυγής με τις φυλακίσεις ηγετικών στελεχών της, αποτέλεσε ένα σοκ. Από την άλλη μεριά, τμήματα του κινήματος και της Αριστεράς που μέχρι σήμερα υποτιμούσαν το φασιστικό κίνδυνο, μετά την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ στο Πέραμα και τη δολοφονία στο Κερατσίνι, έχουν πάρει στα σοβαρά την υπόθεση «αντιφασισμός» εντός των εργατικών χώρων και του πεδίου της ταξικής πάλης. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, είναι το σχόλιο που αρμόζει, αρκεί η στροφή αυτή να έχει την απαιτούμενη συνέχεια. Και η συνέχεια δεν μπορεί να είναι άλλη από την εξάπλωση και ενδυνάμωση λαϊκών πρωτοβουλιών αντίστασης και ανατροπής, λαϊκών συνελεύσεων σε γειτονιές, επιτροπών αγώνα σε εργασιακούς χώρους, ομάδων νεολαίας σε σχολεία και σχολές που θα βάζουν στο κέντρο της θεματολογίας και των δράσεών τους την πάλη ενάντια στις μνημονιακές επιπτώσεις και το φασισμό.

Για να αποδυναμωθεί και να αποσαρθρωθεί η λαϊκή βάση των ναζί, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις χρειάζεται κάτι παραπάνω από τον «αγώνα για τη δημοκρατία». Χρειάζεται τον αγώνα για τα συμφέροντα του φτωχού, του εργάτη, του άνεργου, του νέου που δε βλέπει φως στο τούνελ. Όπως απέδειξαν και οι επιτυχημένες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις στον Άγιο Παντελεήμονα, η συγκυρία είναι εξαιρετικά ευνοϊκή. Αρκεί να πάρουμε στα σοβαρά πως η συνέχεια του αντιφασιστικού αγώνα δεν περνάει μέσα από «δημοκρατικές συμμαχίες» από τα πάνω, που εμπεριέχουν πολλαπλούς κινδύνους για το κίνημα και την Αριστερά (βλέπε διώξεις στις Σκουριές, τροπολογίες περί απαγόρευσης χρηματοδότησης κομμάτων βάσει του «αντι»τρομοκρατικού νόμου, επιθέσεις στα «άκρα» του ΣΥΡΙΖΑ κλπ). Αλλά από την ενότητα δράσης από τα κάτω, με όλες ανεξαιρέτως τις δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς, που τα τελευταία χρόνια έχουν λιώσει τα παπούτσια τους στους δρόμους για την ανατροπή των μνημονίων της εξαθλίωσης της τρόικας και του Σαμαρά. Στις παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη λοιπόν, θα βγούμε με όλους αυτούς μαζί ξανά στο δρόμο, απέναντι στους «επισήμους» της λιτότητας και τους φασίστες μαχαιροβγάλτες. Και έπεται συνέχεια…

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Το άβατο έσπασε. Τα παιδικά πρόσωπα γέμισαν με γέλιο και ζωντάνια την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, το ηλιόλουστο πρωινό της Κυριακής 20 Οκτώβρη και παρακολούθησαν το Θέατρο του Νέου Κόσμου που, συμμετέχοντας στις αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές δράσεις που απλώνονται αυτό τον καιρό στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά, παρουσίασε με επιτυχία την παράσταση «Το μεγάλο μπλουμ του Μπρίλη». Μικρή παραφωνία παρουσιάστηκε μόνο, όταν κατά τη διάρκεια της παράστασης εμφανίστηκαν κάποιοι μεμονωμένοι υπερήλικες, γνωστοί από περιστατικά επιθέσεων οπαδών της Χρυσής Αυγής, που φώναζαν ότι απαιτούν στην πλατεία να παίζουν μόνο παιδιά Ελλήνων. Οι κραυγές τους σκεπάστηκαν από τα χειροκροτήματα πολλών εκατοντάδων ανθρώπων, που έδωσαν το παρόν. NNN Στις 14/10 συνελήφθη στο Ξυλόκαστρο ένας 30χρονος Έλληνας που βίασε μια 36χρονη Ουκρανή που με τον άνδρα της διατηρούν καφενείο στην περιοχή. Εκτός από το θαυμασμό μας για το κουράγιο της γυναίκας να καταγγείλει αμέσως το γεγονός, εμείς θα εκφράσουμε και την απορία μας για το τι θα είχε γίνει αν το γεγονός συνέβαινε ανάποδα: αν ένας Ουκρανός (ή Αλβανός ή Πακιστανός) είχε βιάσει μια παντρεμένη Ελληνίδα. Αμφιβάλλετε ότι θα είχε ξαναξεκινήσει ο χρυσαυγίτικος ρατσιστικός οχετός συνεπικουρούμενος από κυβέρνηση και ΜΜΕ; Τώρα πέρασε στα πολύ ψιλά… NNN Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο βρέθηκαν 25 κοντέινερ με όπλα, φωτογραφίες του Χίτλερ, στολές ναζιστών και σημαίες. Όλα αυτά όχι σε κάποιο σπίτι κάποιου επιζώντα ναζί, αλλά στην έπαυλη του Αναστάσιου Πάλλη. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, πρόκειται για «μουσείο». Όταν, όμως, βρίσκονται μερικά μπουκάλια μπύρας σε κάποια κατάληψη, τότε πρόκειται περί γιάφκας... NNN Μετά από 4 χρόνια η πολιτική ηγεσία αποφάσισε να ξαναβγούν τα στρατιωτικά οχήματα στους δρόμους ενόψει της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου. Πρόσχημα είναι η τόνωση του «πατριωτικού φρονήματος». Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης πήρε την πρωτοβουλία να γίνει χορηγός της στρατιωτικής παρέλασης, καλύπτοντας το κόστος των καυσίμων. Γιατί; Μήπως έπαιξε κάποιο ρόλο η ακύρωση του προστίμου ύψους 240 εκατ. ευρώ στην Motor Oil; NNN Στο Λαύριο 240 πρόσφυγες, εκ των οποίων 80 παιδιά (τα 15 βρέφη), τρέφονται αποκλειστικά με μακαρόνια, δεν έχουν φάρμακα, κάνουν μπάνιο με κρύο νερό, ενώ δεν υπάρχουν είδη προσωπικής υγιεινής και καθαριστικά. Οι φαρμακοποιοί της περιοχής, που είναι απλήρωτοι για δύο μήνες, σταματούν να δίνουν φάρμακα στο Κέντρο, με τον κίνδυνο των λοιμώξεων να πολλαπλασιάζεται. Οι εργαζόμενοι στο Κέντρο Προσφύγων –το οποίο υπάγεται στο Δημόσιο, αλλά η διαχείρισή του γίνεται από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό– παραμένουν απλήρωτοι εδώ και 10 μήνες. Τα σχετικά κονδύλια έχουν ήδη εγκριθεί, αλλά η τραγική καθυστέρηση οφείλεται στο Ειρηνοδικείο Αθηνών που δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην ανακήρυξη του νέου ΔΣ του Ερυθρού Σταυρού, το οποίο διόρισε πριν από λίγες ημέρες ο αρμόδιος Υπουργός Υγείας Γεωργιάδης. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε. NNN Γιατί μόνο σε «ξανθά αγγελούδια»; Έρευνα DNA σε μελαψά παιδάκια δεν προβλέπεται; Και πιο συγκεκριμένα σε εκατοντάδες παιδάκια που φέρονται ως γόνοι πλούσιων οικογενειών σε Εκάλη, Κηφισιά, Κολωνάκι κ.λπ.; Μάλλον όχι. Οι πραγματικοί εγκληματίες (νοσηλευτικά ιδρύματα και μεγαλογιατροί) συνήθως αθωώνονται και οι πλούσιοι αγοραστές παιδιών, δεν εμφανίζονται ποτέ ούτε στα ψιλά των εφημερίδων: Και ρατσισμός και ταξικότητα σε όλο τους το μεγαλείο…


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

23 Οκτώβρη 2013

www.dea.org.gr

Απεργία διαρκείας των διοικητικών στα ΑΕΙ Της Κατερίνας Γιαννούλια

Α 

υτό που συμβαίνει επί 7 συναπτές εβδομάδες στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας (Εθνικό Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών-ΕΚΠΑ) και στο μεγαλύτερο πολυτεχνείο (ΕΜΠ), λέγεται απεργία διαρκείας και γίνεται στην άγρια περίοδο των μνημονίων. Πρόκειται για την πιο πολυήμερη απεργία στον χώρο του δημοσίου, μετά από εκείνη των 6 εβδομάδων των δασκάλων, το 2006.

Συνέχιση του αγώνα Οι πιο μαχητικοί, συνειδητοί, αριστεροί και ριζοσπάστες εργαζόμενοι -κατά ομολογία τους- με έκπληξη είδαν τους συναδέλφους τους να ψηφίζουν, χωρίς ταλαντεύσεις, υπέρ της συνέχισης του απεργιακού αγώνα τους για 7η συνεχόμενη εβδομάδα. Η μισή επιτυχία της απεργίας προέρχεται από την ενεργή και έμπρακτη συμπαράσταση από πολλά μέλη ΔΕΠ και από την πλειοψηφία των φοιτητών, εκτίμησε η απεργός από το ΕΜΠ, Κάτια Παπανικολάου, στο συντονιστικό του Σαββάτου 19 Οκτώβρη. Ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, Θεοδόσης Πελεγρίνης, έχοντας επίγνωση ότι το πανεπιστήμιό του θα κλείσει με τη μορφή που έχει, -ως δημόσιο και δωρεάν, με ποιοτική προσφορά επιστημονικών γνώσεων και έρευνας- προβαίνει σε τολμηρές δηλώσεις-προτάσεις για παραίτηση του Συμβούλιου του Ιδρύματος, αφού δεν προστατεύει τα συμφέροντα του πανεπιστημίου.

Η 

Η επιτυχία της απεργίας με καθολική συμμετοχή και μεγάλη διάρκεια είναι ήδη ορατή. Έχει στριμώξει την κυβέρνηση, η οποία αντιδρά με νέες τροπολογίες και υπουργικές αποφάσεις (ΦΕΚ 2560/Β/11.10.2013), προσπαθώντας να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τους ζητάει να αυτό-απολυθούν, συμπληρώνοντας οι ίδιοι, ατομικά, τα απογραφικά τους δελτία, διαδικτυακά (χωρίς κωδικούς, προστασία κλπ). Και μάλιστα, επεκτείνει τα νέα… ήθη και σε μελλοντικούς απεργούς, όλων των ΝΠΔΔ. Όμως, η νομοθετική ρύθμιση, σε άσχετο νομοσχέδιο, με τόσο επίμονους απεργούς, ζορίζει την

κατάσταση και μέσα στη Βουλή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται πως χάνει τον ύπνο του από τις απεργίες κατά των απολύσεων και όχι από τις απολύσεις, όπως είχε ισχυριστεί παλιότερα! Γι’ αυτό και… άλλη μια επιστράτευση κλάδου εργαζομένων είναι υπό συζήτηση. Τα κυβερνητικά ΜΜΕ μάταια διαδίδουν ότι 400 διοικητικοί (από τους περίπου 2.000) «έσπασαν» μπροστά στην ατομική πίεση της αυτό-απογραφής και αυτό-μοριοδότησης. Σε ανακοίνωση της απεργιακής επιτροπής αναφέρεται: «Μήπως ο αναφερόμενος αριθμός απογραφέντων είναι τόσο έγκυρος όσο έγκυρες ήταν όλες οι προηγούμενες, ανάλογες αποκλειστικές

“πληροφορίες”, που πάντοτε πηγή έχουν το υπουργείο Παιδείας;»

Συλλογική δήλωση Η λύση που επελέγη από τους απεργούς, για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο ενδεχόμενος φόβος, είναι να καλέσει τους εργαζόμενους στο Απεργιακό Γραφείο (στα Προπύλαια), ώστε να υπογράψουν συλλογική δήλωση, σχετικά με τη μη υποβολή στοιχείων, η οποία θα κατατεθεί με δικαστικό κλητήρα στο υπουργείο Παιδείας, μαζί με τις γνωμοδοτήσεις των νομικών. Η προσέλευση των εργαζομένων δίνει ελπίδα από την πρώτη μέρα και αυτό αποτυπώνεται στα ενημε-

ρωτικά ηλεκτρονικά μηνύματα των απεργών: «Εχθές πλησιάσαμε τις 650 δηλώσεις (μόνο από το ΕΚΠΑ) και συνεχίζουμε... Καλή επιτυχία σε όλους μας. Η συλλογικότητα είναι η δύναμή μας». Η Ειρήνη Δαφέρμου μεταφέρει την ατμόσφαιρα από τη συνέλευση των συναδέλφων της στο ΕΜΠ, της 21ης/10, με περισσότερα από 400 άτομα: «Στη συνέλευση των συλλόγων εργαζομένων επανεπιβεβαιώθηκε, με συντριπτική πλειοψηφία (μόλις ένας καταψήφισε), η απόφαση των εργαζομένων να μην προχωρήσουν στην ατομική απογραφή, αλλά να συνεχίσουν ενωτικά και δυναμικά τον αγώνα τους»!

Κινητοποιήσεις και κύμα συμπαράστασης

διαδήλωση και η συναυλία που διοργάνωσαν οι απεργιακές επιτροπές ΕΚΠΑ-ΕΜΠ, το Σάββατο 19/10, βρήκε μεγάλη ανταπόκριση σε επίπεδο καλεσμάτων από πολλά πρωτοβάθμια σωματεία (ΥΠΠΟ, Ασκληπιείο, ΕΛΣΤΑΤ, ΥΠΑΑΤ) και από μεγάλες ομοσπονδίες (ΟΛΜΕ, ΠΟΕ-ΟΤΑ), που ανάγκασαν ακόμα και την ΑΔΕΔΥ να καλέσει. Αλλά, η συμμετοχή δεν αποδείχτηκε ανάλογη των καλεσμάτων. Λίγος κόσμος. Αναμενόμενο;

Ερωτήματα Η θεωρία, η ιστορία, αλλά και τα πρόσφατα επεισόδια της «αληθινής» ζωής δείχνουν καθαρά ότι αυτοματισμοί δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν. Την αντίσταση πρέπει να την οργανώνεις, την ανατροπή να τη σχεδιάζεις και να την πλαισιώνεις με ανθρώπους.

«Τραβάει ο κόσμος»; Μήπως να ψάξουμε καινοτομίες στις αντιδράσεις μας, αφού οι «παραδοσιακοί» τρόποι, με απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις δεν αποδίδουν σε τόσο σκληρές συνθήκες, όπως διαμορφώνονται από τα παρατεταμένα μνημόνια; Ευκαιρία να επανεξετάσουμε τα ερωτήματα που ταλανίζουν εδώ και καιρό όλη την αριστερά, υπό το φως της απεργίας διαρκείας των διοικητικών πανεπιστημίων-ΕΜΠ. Η μαζική απεργία διαρκείας των διοικητικών στα πανεπιστήμια, η συμπαράσταση από τους καθηγητές (ενίοτε και πρυτάνεις) των ιδρυμάτων, οι κοινές απεργιακές φρουρές με τους φοιτητές, στις πύλες και τα γραφεία, οι ενεργές απεργιακές επιτροπές και τα συντονιστικά, οι συζητήσεις για απεργιακά ταμεία, δεν οδηγούν στο ότι «ο κόσμος δεν τραβάει»!

Μπορεί να συνεχίζει αυτή η απεργία, εσαεί, μόνη της, να καταργήσ��ι τις μνημονιακές απολύσεις μόνο στα πανεπιστήμια και να νικήσει τον εφαρμοσμένο καπιταλισμό στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;

Ξεσηκωμός Η αριστερά, για να είναι χρήσιμη, για να ρίξει τη μνημονική κυβέρνηση, για να φτιάξει την πολυπόθητη κυβέρνηση της αριστεράς, έχει μια εξαιρετική ευκαιρία και πάλι: να στηρίξει με τις οργανωμένες δυνάμεις της μια ζωντανή και δυναμική απεργία που εξελίσσεται ΤΩΡΑ! Αν παρατήσουμε τους απεργούς μόνους τους, τότε θα συμβάλλουμε στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που λέει ότι κανένας αγώνας δεν μπορεί να νικήσει και ας περιμένουμε παθητικά τις εκλογές, μήπως και γίνει κάποιο μαγικό

και ξεφορτωθούμε μνημόνια, δανειστές και Χρυσή Αυγή. Υπάρχει ο άλλος δρόμος: στα σωματεία και τις λαϊκές επιτροπές αντίστασης-ανατροπής σε κάθε γειτονιά, να ξεσηκώσουμε τον κόσμο μας, τον κόσμο της δουλειάς, τον κόσμο της αριστεράς, να γίνει ενεργός συμπαραστάτης, να μαζέψει λεφτά, να δείξει όλη την αλληλεγγύη του οργανώνοντας τη συλλογική στήριξη μιας απεργίας που έκανε την έκπληξη. Μια απεργία που μπορεί να βγάλει και τον ίδιο από την απογοήτευση, την απραξία, την αόριστη φιλολογία για αντίσταση, από τη φρίκη των απολύσεων, των δανείων, των χαρατσιών, των πλειστηριασμών. Μόνοι τους δεν μπορούν, αλλά, όλοι μαζί μπορούμε! Ήρθε η ώρα να το υλοποιήσουμε! Το ψήφισμα συμπαράστασης του σωματείου εργαζομένων στο νοσοκομείο ΑΤΤΙ-

ΚΟΝ συνοψίζει εύστοχα, «με κοινό μέτωπο υγειονομικών, εκπαιδευτικών, όλων των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα μπορούμε να νικήσουμε τους εκβιασμούς, τις απειλές και την τρομοκρατία της κυβέρνησης και των εισαγγελέων». Το ολοήμερο συλλαλητήριο, έξω από τη Βουλή, διοικητικών και σχολικών φυλάκων, που έφτασαν Αθήνα με πορεία από Θεσσαλονίκη στις 22/10, η τοπική πορεία στου Ζωγράφου με συλλογικότητες της περιοχής και φοιτητικούς συλλόγους στις 23/10, το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 25/10 και η μετατροπή του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου σε δράση των απεργών με παρουσία τους στα Προπύλαια, είναι μια διαρκής πρόσκληση σε όλη την κοινωνία και τις οργανωμένες δυνάμεις της συνδικαλιστικής και πολιτικής αριστεράς.


ΕΑ 299