Cornelis Vreeswijk Nieuwsbrief. Verschijnt 4 keer per jaar. 3e Jaargang No 4. Winter 2002
In dit nummer: Ledenvergadering
2
Swedish Chef
3
Tony Martin, Henk Wijngaard 4 Cornelis Agenda
4
Gedicht
4
Interview met Helle Fastrup
5
Minneskonsert in Stockholm
6
Nieuw uitgekomen materiaal
7
Van de voorzitter
8
Nieuwe leden
8
Ledenvergadering en troubadourdag in IJmuiden Op negen november hield het CVG haar ledenvergadering in IJmuiden. Na afloop speelden en zongen een aantal mensen. Hans Polak (VARA) , die met een documentaire over Cornelis bezig is, zag zijn kans schoon om al vast wat ruw materiaal te (laten) schieten. Lees op pagina 2
Interview met Helle Fastrup Cornelis woonde een aantal jaren in Denemarken en heeft ook daar een grote indruk, vele vrienden en fans achtergelaten. Een interview met een vrouw die Cornelis, gedurende een aantal jaren, van heel nabij heeft meegemaakt. Lees op pagina 5
Dit is een uitgave van het Cornelis Vreeswijk Genootschap. Het CVG is een vereniging voor liefhebbers van Cornelis Vreeswijk, en wil de herinnering aan Vreeswijk in Nederland levend houden. Het CVG organiseert bijeenkomsten, geeft een nieuwsbrief uit, onderhoudt een internetsite en steunt projecten die bijdragen aan de doelstellingen. Het lidmaatschap bedraagt € 11,50 per jaar. Familielidmaatschap € 18,00. Cornelis Vreeswijk Genootschap Reidfjild 25 9255 JS Tytsjerk genootschap@cornelisvreeswijk.nl www.cornelisvreeswijk.nl Bankrekening: 36.30.40.048 ten name van: CVG te Buitenpost.
Vijftiende ‘Minneskonsert’ in Stockholm
Elk jaar is er op de sterfdag van Cornelis een concert in de Katarinakerk, de kerk waar de begrafenisdienst in 1987 is gehouden. Dit jaar is het vijftien jaar geleden dat Cornelis is overleden en dat gaf natuurlijk een bijzonder tintje aan dit indrukwekkende concert. Lees op pagina 6
Pagina 2
kozen als voorzitter van het CVG, terwijl René Hasper (was al algemeen bestuurslid) is gekozen in de functie van secretaris. Frits Bouwens was vorig jaar al gekozen als penningmeester. Dat betekent dus wel, dat het jaar 2003 ingegaan wordt met een bestuur, dat uit slechts drie leden bestaat. Dit is een uiterst ongewenste ontwikkeling voor de continuïteit van het CVG. Het is nog niet zo, dat het voortbestaan van het CVG acuut aan de orde is, maar de last die op het bestuur rust, wordt natuurlijk alleen maar zwaarder, als er minder schouders zijn om die last te dragen. Gelukkig hebben inmiddels twee leEen klein gedeelte van de fraaie IJden, Bas van Geel en Jan Prang, muidense bibliotheek was ingericht voor het houden van de vergadering; zich bereid verklaard om hand- en ruim vijftig CV liefhebbers en/of CVG- spandiensten voor het CVG te willen leden konden er een plaatsje vinden, verrichten. en helaas hadden ze er alle ruimte, want ondanks de oproep in de vori- Hoewel Frits Bouwens, helaas, verhinderd was om de ledenvergadering ge Nieuwsbrief, was slechts een uibij te wonen, mocht de afwezigheid terst klein gedeelte van de CVGleden naar de ledenvergadering ge- van de penningmeester toch niet verkomen. Ook het troubadour gedeelte, hullen, dat het CVG, financieel gezien, er niet slecht voor staat. Het dat vrij toegankelijk (ook voor nietdoor Frits gemaakte overzicht, waarleden) was, werd slechts matig beop de in- en uitgaven van het CVG zocht. Slechts weinig IJmuidenaren hadden de moeite genomen, om de- waren vermeld, toonde aan, dat de kassituatie van het CVG gezond is. ze gratis troubadour bijeenkomst te bezoeken. En we kunnen met een gerust hart stellen dat een ieder, die En na de ledenvergadering was er tijd voor vertier. Zoals gewoonlijk op schitterde door afwezigheid, toch een troubadourdag, had het bestuur echt wel wat heeft gemist. alles op alles gezet om een aantal artiesten voor het aanwezige publiek Het eerste gedeelte van de middag te laten verschijnen, en ook dit keer werd in beslag genomen door de was dat weer gelukt, ondanks een ledenvergadering, en het daaraan aantal last minute afmeldingen. En gekoppelde stemmen voor een vernieuwd bestuur. Zoals u al in de vori- hoewel het jammer was, dat gesproge Nieuwsbrief heeft kunnen lezen heeft Pom Wolff, vanwege privéomstandigheden, afstand moeten nemen van zijn functie als secretaris. Ook Koos van der Meij (algemeen bestuurslid van het eerste uur) heeft zich niet opnieuw verkiesbaar gesteld. Volgens de statuten van de vereniging mag het bestuur echter niet uit een even aantal leden bestaan, en omdat op de oproep aan de leden om zich beschikbaar te stellen als bestuurslid, zegge en schrijve slechts één reactie kwam, was het bestuur gedwongen tot de volgende constructie. Lourdes Boasman is her-
ken moet worden van een matige opkomst van publiek, was het juist deze geringe groep aanwezigen, die zorgden voor een gezellige en intieme sfeer. Wie traden er al zo op? Ibo Bakker en Sybren van Doesum. Sybren is één van de Alibi’s, de groep waarmee Ibo zo’n furore heeft gemaakt in Kopenhagen. Ronduit hilarisch was een nieuw geschreven nummer van Ibo over wildplassen. Ibo gaf daarbij aan, geïnspireerd door een verhaal dat Jules Croiset vertelde, toen beiden in 2001 in Stockholm optraden op het feest van de Nederlandse ambassade. Tonny Bik-Vreeswijk verzorgde een
Tonny Bik-Vreeswijk
Zaterdag 09 november 2002. Tijd voor de jaarlijkse ledenvergadering van het CVG, uiteraard gekoppeld aan een troubadourdag. Locatie: de gemeentelijke bibliotheek van IJmuiden. Niet toevallig, natuurlijk. Met het oog op de onthulling van het borstbeeld in IJmuiden, komend jaar, meende het bestuur van het CVG, dat enige plaatselijke publiciteit vooraf niet ongewenst was. Een prima locatie.
Door Marcel Noorlander
optreden, waarbij ze liet blijken, dat
Ibo Bakker en Sybren van Doesum.
Verslag Ledenvergadering/troubadourdag
Pagina 3
Nee, Piter Wilkens is een Friese zanger, en geniet als zodanig een grote faam binnen de friestalige gemeenschap. Helaas, en absoluut niet terecht, binnen Nederland is zijn bekendheid nog niet bijster groot. Waarschijnlijk is de “taalbarrière” hier schuldig aan, maar daar komt wellicht binnen niet al te lange tijd een einde aan. Piter, die al verscheidene friestali-
Henk Bodde en Bas van Geel
zij de gitaar niet persé nodig heeft om zichzelf te begeleiden, maar dat zij ook a capella een prachtig lied kan vertolken. Dit liedje, dat zij speciaal voor deze gelegenheid vertaalde kreeg de fraaie titel: Als het echt waar is. Henk Bodde bracht zijn repertoire van Vreeswijk. Tijdens het zingen van Cecilia Lind, werd hij op de gitaar begeleid door Bas van Geel.
De verrassing zat ‘m toch wel in het optreden van Piter Wilkens. Piter is een begrip voor de Friezen in Nederland, en niet in de laatste plaats omdat hij in Fryslân woont.
Chef
Kaaskoek - Ostkaka Dit gerecht word veel in de provincie Småland gegeten
ge CD’s op zijn naam heeft gezet, wil nl. een CD in het Fries opnemen, gebruikmakend van materiaal van Cornelis Vreeswijk. Contacten zijn al gelegd, en het schijnt alleen nog een kwestie van vertalen te zijn. Wellicht is het dus binnen afzienbare tijd mogelijk om Fries te leren met de Nederlandse teksten van Cornelis in de hand en op de achtergrond de CD van Piter Wilkens. Al met al was het een gezellige dag, daar in IJmuiden. Voor diegenen, die niet aanwezig konden, of wilden zijn: u heeft een bijzonder optreden gemist.
Piter Wilkens
Swedish
Ingrediënten: 120 gram boter 70 gram suiker 1 ei 250 gram meel 1 theelepel bakpoeder Voor het kaasmengsel: 50 gram boter 3 eieren 175 gram suiker 750 gram magere kwark 1/2 liter zure room 60 gram maizena 1/2 theelepel bakpoeder 125 gram rozijnen Bereiden: Boter, suiker en een ei goed mengen, daarna met het bakpoeder vermengde meel toevoegen en snel tot zanddeeg kneden. Deeg in aluminiumfolie wikkelen en 30 min. in de koelkast leggen. Oven op 190 graden C voorverwarmen. Met de helft van het deeg een springvorm bekleden en 20 min. in de oven bakken. Intussen de ingrediënten voor het kaasmengsel mengen. Van het overige deeg de taartrand vormen en het kaasmengsel in de vorm gieten. De oven op 180 graden C zetten en de kaaskoek 60 min. bakken en vervolgens 2 à 3 uur aflaten koelen.
Pagina 4
Tony Martin, Henk Wijngaard en Cornelis
Door René Hasper
Af en toe duikt er nog wel eens, voor mij, onbekend Cornelis gerelateerd materiaal op. Meestal door het zoeken op internet en soms ook door een tip van iemand. Zo kreeg ik een tip van mijn broer, ook muziekliefhebber en verzamelaar, dat ene Tony Martin het nummer “Veronica” gezongen had. Ik kreeg de informatie over de LP en zelfs een biografie van deze Tony Martin. Op mijn eerste zoektocht naar deze LP zag ik hem zowaar voor anderhalve euro te koop staan. (vlooienmarkt te Eelde).
Jan Boezeroen, Frank en Mirella en Jack Jersey aangevuld met onbekende mensen die eigen nummers of covers van anderen zongen. Zo staat op “Op losse groeven 5” en op “Op gouden losse groeven 2” het nummer “Veronica” vertolkt door Tony Martin. Hij zong het in 1972, niet lang nadat Cornelis hiermee, in Nederland, een hit had gehad. Het is geen imitatie maar een eigen vertolking van het nummer waarbij op de hoes ook alle credits naar Cornelis gaan; dat was in die tijd en met dit soort LP’s nog wel eens anders. De volgende tip was: “Weet je dat op de LP Allemaal Hollands uit het jaar 1976 het nummer Bakker de Baksteen staat ?” Dus ook maar op zoek naar deze LP en zowaar vond ik deze, en wel op de afdeling ranzige LP’s, alle dertien goed en zulks aanverwant spul. De LP is uitgebracht op het Telstar label van Johnny Hoes en het valt op dat er geen enkele vermelding naar een artiest op de hoes of LP staat. Enkel de namen van de personen die verantwoordelijk waren voor de tekst en muziek van het nummer. Maar alle nummers zijn dus niet van de oorspronkelijke artiest maar anoniem nagezongen.
Tony Martin is (of was?) een artiest uit de stal van Jack de Nijs (Jack Jersey). De Nijs maakte in het begin van de jaren 70 diverse verzamel LP’s met de veelzeggende titels als “Op losse groeven” en “Op gouden losse groeven” . Deze werden gevuld Als ik uiteindelijk de LP opzet, kom ik met enkele bekende namen zoals
via “Ome Arie” en “Dokter Bernard” bij “Bakker de Baksteen”. En dan hoor ik iemand zingen die twee jaar later dit nummer op zijn debuut LP “Zingende wielen” zou zetten, Henk Wijngaard dus. Er zingt zelfs een dame mee, na enig onderzoek blijkt het om Marjan Kampen te gaan. Marjan Kampen is een professionele zangeres, ook wel bekend van “Cees en Marjan” en “Frank en Mirella”. Marjan zingt bijna alle nummers op deze LP dus ook “Ome Arie” en “Dokter Bernard”.
Cornelis Vreeswijk blues Auteur : Kees Godefrooij 'Haar vlammend rooktopaas slaat mij om 't hart bij de magie van twee volschapen lippen van alle liefdes rest mij enkel smart maar god, van deze eva zal ik nippen!' Van Vreeswijks liedjes ken ik slechts een kwart (in één ervan fungeren een paar kippen) hij zong en dronk in Zweden als een bard en liet wel vaker eva's voor zich strippen eenmaal heb ik hem 'live' mogen genieten drie vrouwen maakten onderling amok en toonden hem ontbloot hun volle tieten hij ruilde toen hun slipjes voor een sok ook was er nog die avond met twee mieten - tok-tok, 't was vaak onrustig in het hok
Cornelis Agenda 3 aug 2003
Cornelisdag, Zweden
9 -10 aug 2003 Cornelisdagen, Denemarken
Pagina 5
Interview met Helle Fastrup heid, hij was recht voor zijn raap, maar ook zijn humor. Toch raakte ik ook, in de periode dat ik hem van nabij heb meegemaakt, bijzonder van hem in verwarring. Zoals gesteld, was Cornelis een complex mens. Het verwarrende zat hem vaak in de wijze waarop hij alles overhoop gooide met zijn zelf-destructie. Zijn drinken is wel het belangrijkste voorbeeld. Nadat hij weer zijns weegs gegaan was, bleven we wel met elkaar “Infidels” gedraaid. Ooit heeft hij troucorresponderen, maar ik heb hem nog wens pogingen gedaan om slechts één keer mogen ontmoeten. “Neighborhood Bully” te vertalen, maar Toevalligerwijs had mijn vriend, die dat is hem niet goed afgegaan. Wat mij drummer was, een optreden waar ook heel dierbaar is, is het nummer Cornelis, samen met Conny Söderlund “Columbine”. Dat is een nummer, gepro- en Owe Gustavsson waren. We spreken duceerd in Denemarken, en wel in de nu over juli 1987, een aantal jaren later Fuzzy-studio. Toevalligerwijs was ik dus. Toen ik hem uitgezwaaid had, na destijds in de studio. Ik had mijn sleutels onze ontmoeting, heb ik flink moeten verloren, en moest hierdoor mijn huurhuilen, want wat zag hij er mager en der lastigvallen voor zijn sleutels, en, ziek uit. Ongelooflijk, ik was er kapot misschien om me te troosten? –wie zal van. Dat is de laatste keer geweest, dat het zeggen– gaf hij het nummer na de ik hem heb gezien. opname aan mij. Ik heb het nog steeds, en het is nooit uitgebracht. MisHet idee om het Deense Vreeswijk Koschien ga ik nog wel eens uitzoeken hoe miteé op te richten is afkomstig van Maik het kan uitbrengen. Ik heb overigens rianne Jul. In Cornelis’ laatste negen geen idee hoeveel platen hij heeft gejaren was Marianne, hier in Denemarproduceerd in Denemarken. Ik weet ken, zijn boekingsagente. Zweden en alleen van “Vildhallon” af, dat opgenoNederland hebben elk hun eigen Genootschap, en zij vond eigenlijk dat het tijd werd om ook bij ons een vereniging op te richten. Want waar je ook gaat: Zweden, Finland, Noorwegen, IJsland, overal kent men de muziek van Cornelis Vreeswijk. Maar goed, al met al was ik in het begin niet zo gecharmeerd om lid te worden. Ik hou er niet van om ergens aan vast te zitten. Maar Marianne heeft me er in geluisd (waar ik haar overigens nog steeds dankbaar voor ben). Ze had een lijst opgesteld met namen voor leden van het nieuwe Komiteé en die lijst moest snel worden bijgespijkerd voor het Internet. Nog zeer slaperig, want het was vroeg in de ochtend, heb ik dit zondermeer gedaan. Tsja, mijn naam stond ook op die lijst, dus ik heb me er bij neergelegd, en “so far, so Helle en Cornelis good”. men is in 1979. De hoesfoto van deze Tot slot nog mijn taak. Daar kan ik kort plaat is gemaakt door Andreas Trier over zijn: nauwe samenwerking met Mørch en het ontwerp van de omslag is Marianne, en het onderhouden van onze van de hand van Ole Fick. Toevallig is Internet-site www.cornelisvreeswijk.dk. Ole degene die mede-verantwoordelijk is voor de poster voor onze Cornelisdagen 2002. Cornelis was een complex man. Ik heb hem wel eens vergeleken met een wandelende waterstofbom. Waar ik bij Cornelis van hield was zijn neerslachtigheid, hij was een echt blues-mens, Zijn eerlijk-
In de vorige Nieuwsbrief heeft u een verslag kunnen lezen van het eerste Deense Cornelis Vreeswijkfestival. Al langer was duidelijk, dat er iets te gebeuren stond in Denemarken, en wel via de nieuwe website van het Komiteé. Evenals in Nederland bij het CVG het geval is, speelt ook hier de webmaster een sleutelrol binnen het Komiteé, immers: de website is het paradepaardje naar buiten toe. In Denemarken is Helle Fastrup de webmaster (of is dat nu weer webmistress?), een zeer innemende, uitbundige dame, die Cornelis in Kopenhagen zelfs een tijd onderdak heeft verleend, en dikke vrienden met hem werd. Lourdes Boasman sprak met haar, en tekende het verhaal van Helle op. Cornelis heb ik voor het eerst ontmoet in Christiania. Een vriendin had me verteld, dat hij optrad in Spiseloppen, een heel fijn restaurant nabij Christiania. Ze vertelde me, dat Cornelis berucht was, omdat hij regelmatig niet op kwam dagen voor optredens, maar ik was in de stemming voor een uitje, en wilde het risico van een lege bühne wel voor lief nemen. Ik kende een aantal van Cornelis’ liederen waaronder de bekendere “Felicia” en “Veronica”, en dat was muziek waarvan ik gecharmeerd was. Toen we het restaurant binnenkwamen, was het optreden al aan de gang, en ik ben achteraf nog steeds verbaasd over het feit, dat ik zo snel onder de indruk was van deze man. Ik kan me nog herinneren hoe hij, als het ware, over het podium gleed met zijn grijze zachtleren laarzen. Ik kreeg de indruk dat ik naar een zeer elegante man stond te kijken en te luisteren. Later die avond liepen we elkaar tegen het lijf bij de toiletten. In die tijd waren in Spiseloppen nog geen gescheiden dames en heren toiletten. Vanaf die tijd hebben we elkaar, ingaande medio 1983, gedurende een periode van bijna anderhalf jaar niet alleen regelmatig gezien, maar heb ik hem ook nog een tijd onderdak verleend. In bedoelde periode heb ik Cornelis goed leren kennen. Ik kende weliswaar niet alles wat hij had gezongen, maar ik ben regelmatig met hem meegegaan naar optredens, dus dat was snel verholpen. Hij heeft me in deze tijd best veel verteld. O.a. dat hij in IJmuiden (hij schreef trouwens Ymuiden), bij zijn moeder nog steeds een eigen kamer had. Ook dat zijn moeder heel veel om de koningin gaf. Op Koninginnedag dronk ze een Bols op de gezondheid van Hare Majesteit. Ook was er nog een papegaai, die blijkbaar het volkslied kon zingen of fluiten. Nederlandse cultuur heb ik ook opgedaan: zegt Hôtel Des Indes in Den Haag je iets? Echt Hollands, zo begrijp ik, schijnt het Indisch restaurant Padang te zijn. Stemmingen waren heel belangrijk. Als we samen ergens in de auto naar toe gingen, werd heel vaak het nummer “Jokerman” van Bob Dylan’s album
Pagina 6
Vijftiende ‘Minneskonsert’ in Stockholm
harmonieus was. De liefde voor en het gemis van de man om wie het hier ging was overduidelijk voelbaar. Van de andere artiesten moet en wil ik Louise Hoffsten zeker noemen. Zij kreeg het Cornelis stipendium in 2001, toen wij met een afvaardiging op Mosebacke waren. Zij is eigenlijk een klein, innemend meisje van begin twintig, maar als zij begint te zingen gebeurt er iets. Wat een stem! Wat goegemeente zelfs verzoeken in te een muzikale integriteit! En die werd dikken, omdat anders niet iedereen nog versterkt door het virtuoze gitaareen plekje zou kunnen vinden. Alle spel van Lasse Englund. Bij “Ballad artiesten namen plaats op het podium, het koor, Örjanskören, in de ban- om ett munspel” bleek Louise ook nog ken ernaast en Anita Strandell mocht goed mondharmonica te kunnen spelen. Het was fantastisch om haar, als het spits afbijten met haar vertolking belangrijke vertegenwoordigster van van “Somliga går med trasiga skor”. een veel jongere generatie, vol overClaes Janson, die ontelbare malen het theaterstuk over Cornelis’ speelde gave Cornelis te zien en te horen vertolken. Een noviteit was een toespraak in het programma en in dit geval niet zomaar een spreker. Het was namelijk Lennart Koskinen: hij was vijftien jaar geleden de priester die de begrafenisdienst in deze zelfde Katarinakerk leidde en daarvoor destijds veel kritiek over zich heen kreeg. Hij memoreerde dat ook fijntjes, om vervolgens een parallel te trekken tussen de man voor wie alle aanwezigen waren gekomen en een man ruim twee duizend jaar geleden, die zich beiden het lot aantrokken van verschoppelingen, hoeren, minder bedeelden, zieken. Die beide mannen waren in hun tijd verguisd door het establishment en hadden zich niet kunnen voorstellen hoe anders dat na hun dood zou worden. Daarna volgden onder andere, nog “Fredrik Åkares Morgonpsalm” (Bram Vermeulen had hier ook niet misstaan met zijn versie!) en “Cecilia zong “Ballad på en soptipp” en daar- Lind” en natuurlijk werd het geheel na was de beurt aan Kapell Pop met afgesloten met “ I natt jag drömde” door Lars Cecilia Öhrwall, die een boeiende klassieke versie van “Tomtebloss” ten Bygdén, die het bijzonder aardig gehore brachten. Ik zal geen opsom- zong, maar helaas niet de ervaring had om het hele publiek met zich mee ming geven van alle nummers, dat wordt een beetje saai en dat was het te krijgen. programma zeker niet. De artiesten wisselden elkaar af, maar zongen ook in steeds wisselende combinaties en dat was spannend, terwijl het geheel zeer stemmig en
Tijd: 12 november 2002, half twee ’s middags. Plaats: Trångsund 8, Gamla Stan, Stockholm. AnnChristin kwam naar buiten om mij hartelijk te begroeten en ging me snel voor naar binnen, naar de radio in het piepkleine kantoortje, want het laatste half uur van 4 uren Cornelis op de radio, was net ingegaan. Ik viel dus met de neus in de boter en de reden van mijn bezoek werd door de radio bevestigd. Diezelfde avond om 7 uur en om 9 uur zou er een herinneringsconcert ter ere van Cornelis plaatsvinden in de Katarinakerk en wel voor de vijftiende achtereenvolgende keer. In het museum wordt natuurlijk altijd muziek van Cornelis gedraaid, maar om het op de radio te horen geeft iets extra’s. Ik was ook op tijd voor het interview met Silas Bäckström, de voorzitter van Sällskapet en jarenlang de producer van Cornelis. Hij gaf een toelichting op het programma van de komende avond en dat klonk zeer veelbelovend. We dronken koffie en aten ‘kaffebröd’ en als je dan de smaak van kardemom proeft, ben je echt in Zweden. Tegen een uur of half vier liepen we door de prachtige kleine straatjes over de hobbelkeien naar beneden naar het metrostation en even later stapten we op Söder weer uit. Het was een klein stukje naar het appartement van AnnChristin, waar ik eindelijk m’n koffer kon parkeren voor de komende dagen. Het was al donker toen we tegen zessen aankwamen bij het kerkhof rond de Katarinakerk en het was alsof we een sprookje binnenstapten: het sneeuwde en er stonden honderden waskaarsen in twee rijen van het graf van Cornelis naar beide zijden van de kerk, het was adembenemend. Er stond al een rij belangstellenden voor de ingang, maar ik mocht met mijn prominente gastvrouw meteen naar binnen. In de sobere stijlvolle kerk was Anita Strandell net klaar met haar soundcheck en het was ontroerend om te zien hoe hartelijk zij AnnChristin begroette. Twee geweldige vrouwen met veel respect voor elkaars verleden met Cornelis. De deuren gingen open en het publiek stroomde binnen. Silas moest de
Door Carolien van Heuven
Pagina 7
Eerlijk gezegd vond ik dat persoonlijk niet zo erg, omdat ik iedere keer als dit nummer ter afsluiting van een Cornelismanifestatie wordt gezongen, een lichte irritatie voel: hoe heeft dit saaie, niet door Cornelis zelf geschreven nummer toch deze status kunnen verwerven? Bij navraag vertelde AnnChristin, dat Cornelis zelf, gedurende een bepaalde periode, zijn optredens met dit nummer afsloot, vandaar. Helaas, ik zal het dus tot in lengte van dagen moeten pikken. Na afloop was het buiten nog mooier, nog meer sneeuw en nog kouder en er stond al weer een eindeloze rij om naar binnen te mogen voor de 2e ronde. Na het tweede concert zouden alle artiesten, en diegenen die meegewerkt hadden aan de organisatie, zich verzamelen in Mosebacke om samen iets te eten en te drinken. AnnChristin, Jeanette Rosén (de beeldhouwster, die de buste van Cornelis heeft gemaakt) en ik besloten om er nu al heen te gaan, glibberend en bibberend, maar nog intens nagenietend. Toen we echter bij Mosebacke aankwamen stonden er grote vrachtwagens van de Zweedse televisie en bleken
gemaakt werden voor één of andere TV serie. Niet getreurd, er zijn daar kroegen genoeg in de buurt en wij kwamen terecht bij Papegoia, nota bene recht tegenover de Nederlandse ambassade, waar sinds 2001 elk voorjaar een Cornelismiddag gehouden wordt. Tegen een uur of tien to-
gen we wederom naar Mosebacke en toen was de hele groep uit de kerk daar gearriveerd. Onder het genot van een enorm glas bier hebben we nog even nagepraat met o.a. PerAlbin en Mats van het Zweedse Genootschap. Donderdagavond was mijn laatste dag in Stockholm. We waren in het museum bezig met het op orde brengen van affiches en platenhoezen in vitrines, toen ineens het bericht kwam dat Git Magnussen overleden was. Zij is zeventien jaar lang medeeigenaar geweest van Mosebacke, was al bevriend met de troubadours op het befaamde schip “Storken” en slechts 63 jaar oud. Alweer iemand van ‘de oude garde’. Triest. Ondertussen ligt zij naast Cornelis begraven en mocht U ooit zijn graf bezoeken, sta dan ook even bij haar stil; zij was een goede vriendin en heeft veel voor de troubadours in Zweden betekend. Het is ook haar stem, die Cornelis aankondigt op de CD “Cornelis op Mosebacke”.
we nog niet naar binnen te kunnen, omdat er opnames
Nieuw uitgekomen materiaal Begin december is er in Zweden een nieuwe dubbel-CD uitgekomen. De CD “Cornelis Mosebacke - Bonus: Anita Strandell” bevat de CD’s “Live på Mosebacke” en “Om Deirdre”. De CD is voorzien van een mooi boekje met een aantal onbekende foto’s. Helaas dus geen nieuwe muziek op deze dubbel CD. Prijs: € 20,95 en te bestellen via www.cornelisvreeswijk.nl/cdon
Pagina 8