Columbia Wrzesień 2026

Columbia RYCERZE KOLUMBA

WRZESIEŃ 2026

®

Sklep Rycerski

Kolejna edycja akcji Kurtki dla Dzieci

Na koniec lata i początek jesieni ciepłe rycerskie bezrękawniki skleprycerski.com

Oficjalny przedstawiciel Rycerzy Kolumba

skleprycerski.com

|

zamów online:

SPIS TREŚCI

Columbia W R Z E S I E Ń 2 0 2 6 B TOM 10 6 B N U M E R 7

Różaniec i gotówka znalezione w kieszeni Chucka Costello – Rycerza, który 11 września 2001 r. pomagał ewakuować ludzi z World Trade Center. Jego ciało wydobyto później z ruin wieży południowej. W tym miesiącu obchodzimy 25. rocznicę ataków terrorystycznych 11 września (zob. s. 12).

12 W najważniejszym momencie

Na ataki z 11 września Zakon szybko odpowiedział wsparciem finansowym dla rodzin ratowników i stypendiami dla dzieci Rycerzy. Brian Caulfield

16 „Pomóż mi oświetlać drogę”

Stałe rubryki 5 Na większą chwałę Bożą

Od obrony wolności religijnej po służbę społecznościom lokalnym – Zakon realizuje wizję ks. McGivneya wierności obywatelskiej.

Najwyższy Rycerz Patrick E. Kelly

6 Uczyć się wiary, żyć w wierze Postawa wdzięczności umacnia nasze więzi, pogłębia wiarę i przygotowuje nas do życia w wieczności. Najwyższy Kapelan Arcybiskup William E. Lori

8 Wiadomości Rycerzy

Kolumba Najwyższy Rycerz towarzyszy francuskim Braciom w 50. Pielgrzymce Ojców do Cotignac • Cześć meksykańskim męczennikom • Odszedł Zastępca Najwyższego Sekretarza • Relikwie św. Małgorzaty Marii Alacoque przemierzają USA

10 Budowanie Kościoła domowego Dział poświęcony rodzinie, przywództwu i formacji duchowej

Chuck Costello, Rycerz z New Jersey, oddał życie 11 września, ratując ludzi uwięzionych w bliźniaczych wieżach. Jorge I. Domínguez-López

ORAZ: Ratował życie, ratuje dusze – Ksiądz Tom Colucci był jednym ze strażaków obecnych 11 września w strefie zero. Jego droga do kapłaństwa prowadziła przez służbę i braterstwo.

NA OKŁADCE

Arcybiskup Fulton Sheen zwraca się do delegatów podczas 93. Najwyższej Konwencji w Miami Beach (Floryda) w 1975 r.

Beatyfikacja abpa Fultona Sheena będzie okazją do uczczenia pamięci tego wielkiego ewangelizatora i Rycerza Kolumba. Derek Rotty

26 Św. Franciszek z Asyżu: 800-lecie

Jubileusz franciszkański przypomina nam, że najbardziej przekonującym świadectwem Kościoła są życia przemienione Bożą miłością. Kardynał Seán O’Malley OFMCap

28 Kotwica Zakonu

Biskup radomski Marek Solarczyk ustanowił diecezjalne Sanktuarium bł. ks. Michaela McGivneya. Jarosław Herman

Członkami Rycerzy Kolumba mogą być jedynie mężczyźni, którzy ukończyli 18 lat i są praktykującymi katolikami pozostającymi w duchowej łączności ze Stolicą Apostolską. Wymóg bycia praktykującym katolikiem oznacza, że dany mężczyzna akceptuje Urząd Nauczycielski Kościoła katolickiego w sprawach wiary i moralności, dąży do życia zgodnego z przykazaniami Kościoła katolickiego, a także może przystępować do Sakramentów Świętych.

kofc.pl/wstap

ISSN 2657-5396

U GÓRY: Zdjęcie: Spirit Juice Studios – NA OKŁADCE: Archiwum Multimedialne Rycerzy Kolumba

20 Proroczy głos nadziei

Chronione prawami autorskimi © 2026 Wszelkie prawa zastrzeżone

WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

3

E DY TO R I A L

Columbia

Paradoks wolności 4 LIPCA 1941 roku, kilka miesięcy przed dołą-

czeniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej, wówczas jeszcze ks. Fulton Sheen opublikował książkę zatytułowaną Deklaracja podległości. Rozważając duchowy kryzys współczesnego społeczeństwa oraz rozwój ateizmu i totalitaryzmu, Sheen zauważył, że Deklaracja Niepodległości Stanów Zjednoczonych opiera się na uprzedniej podległości Bogu – potwierdza, że „Stwórca obdarzył ich [osoby ludzkie – przyp. tłum.] pewnymi niezbywalnymi prawami”. „[J]eśli zaprzeczymy, że Bóg jest fundamentem prawa, nie będziemy mieli żadnych praw” – argumentował. „Nie podlegamy dyktatorom, ponieważ podlegamy Bogu”. Tytuł książki Sheena był czymś więcej niż sprytną grą słów, a jego argument wykracza poza amerykańską politykę. Odnosi się do źródła ludzkiej godności i do natury samej wolności. Współczesne idee wolności często są ugruntowane w samowystarczalności jednostki i wyrastają z przesłanki, że najbardziej wolni jesteśmy wtedy, gdy nic nie ogranicza naszych wyborów – w tym ludzka natura, nie mówiąc już o Bogu czy o religii. Chrześcijaństwo wręcz przeciwnie, postrzega wolność nie jako prostą „wolność od”, lecz „wolność do” – dar od Boga ukierunkowany na prawdę i dobro. „Wolność dotyczy moralnego postępowania, a nie fizycznego działania. Wolność nie jest prawem do robienia tego, na co się ma ochotę, lecz prawem do robienia tego, co powinno się zrobić” – wyjaśniał Sheen. „Powinność jednak implikuje prawo, prawo implikuje porządek, porządek implikuje sprawiedliwość, a sprawiedliwość implikuje istnienie Boga”. Sześć lat przed książką Sheena, we wrześniu 1935 roku, „Columbia” opublikowała artykuł o tym samym tytule. Autor poczynił obserwację: „tak jak dąb jest zależny od gleby, tak samo natura ludzka, aby właściwie funkcjonować, zależy od Mocy, która ją stworzyła”. Taka zależność –

zamiast czynić człowieka poddanym – ośmieliła św. Piotra do obwieszczenia ówczesnym władzom: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi” (Dz 5, 29). To samo przekonanie pomogło wytrwać chrześcijańskim męczennikom – od starożytnego Rzymu po XX-wieczny Meksyk. „Zamiast wyrzec się wolności” – zauważał autor artykułu – „oni z niej korzystali”. Wolności świętych i męczenników nie determinowały zewnętrzne okoliczności. Chrystus mówi o innym rodzaju zniewolenia. Ostrzega: „Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu” (J 8, 34), a św. Paweł ogłasza: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli!” (Gal 5, 1). Chrześcijańska wolność wymaga więc nawrócenia. Zwracając się do amerykańskich biskupów w 1988 roku, św. Jan Paweł II zauważył: „Dokonując aktu nawrócenia osoba ludzka świadczy o swojej zależności od Boga i uznaje potrzebę przestrzegania Bożego prawa, by żyć w wolności”. Paradoksalnie autentyczna wolność spełnia się w posłuszeństwie Bogu i w składaniu daru z siebie z miłości. Sobór Watykański II naucza, że człowiek „nie może odnaleźć się w pełni inaczej jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego” (Gaudium et spes 24). W Magnifica humanitas papież Leon XIV zauważa: naszym „najgłębszym powołaniem jest wejść w trynitarny dynamizm miłości otrzymanej i współdzielonej” (48). Realizując powołanie, najpełniej korzystamy z wolności – nie przez odmowę bycia związanym, lecz przez dawanie siebie drugiemu i ostatecznie Bogu. Sam Chrystus wskazuje nam drogę swoją synowską zależnością od Ojca i modlitwą pełną ufności, którą jesteśmy wezwani uczynić własną: „nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!” (Łk 22, 42). B Alton J. Pelowski, Redaktor naczelny

Mężczyźni Słowa. Dobra Nowina Studium biblijne oferowane w ramach inicjatywy Cor wskazuje na konsekwencje Bożego planu wobec każdego z nas i wobec całej ludzkości. Stanowi zachętę do lektury Pisma Świętego, a także do zadawania pytań o potrzebę życia w zgodzie z wiarą i kształtowanie cnoty. Dostępne na skleprycerski.com. 4

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

WYDAWCA Rycerze Kolumba WYDAWCA WERSJI POLSKIEJ KofC Polska Sp. z o.o. ul. Domaniewska 47/10 02-672 Warszawa NAJWYŻSI FUNKCJONARIUSZE Patrick E. Kelly Najwyższy Rycerz JE abp William E. Lori Najwyższy Kapelan Arthur L. Peters Zastępca Najwyższego Rycerza John A. Marrella Najwyższy Sekretarz Ronald F. Schwarz Najwyższy Skarbnik Anthony R. Picarello Jr. Najwyższy Adwokat ZESPÓŁ REDAKCYJNY Alton J. Pelowski Redaktor naczelny Matthew Kirby Andrew J. Matt Elisha Valladares-Cormier Cecilia Engbert Megan Stibley Redaktorzy Paul Haring Fotoedytor Angelika Kowalska Jarosław Herman Tomasz Adamski Redaktorzy wersji polskiej

Błogosławiony ks. Michael McGivney (1852-1890) – Apostole Młodych, Obrońco życia chrześcijańskich rodzin, Założycielu Rycerzy Kolumba, wstawiaj się za nami! kofc.pl/columbia ZMIANA ADRESU DOSTAWY, W TYM DO PACZKOMATU: pomoc@kofc.org.pl

NA WIĘKSZ Ą CHWAŁĘ BOŻ Ą

Lojalni wobec Króla Świadectwo meksykańskich męczenników przypomina nam, że jesteśmy wezwani do dochowania wierności Chrystusowi ponad wszystko inne Najwyższy Rycerz Patrick E. Kelly

Zdjęcie: Michael Collopy

1 SIERPNIA obchodziliśmy 100. rocznicę wybuchu

wojny Cristero w Meksyku. Widząc Kościół jako zagrożenie dla autorytetu władzy, rząd prezydenta Plutarco Elíasa Callesa w 1926 roku rozpoczął szeroko zakrojone prześladowania. Zamykano parafie, rozwiązywano zgromadzenia zakonne i uwięziono wielu odważnych katolików. Przeprowadzano egzekucje księży, osób zakonnych i świeckich, w tym wielu Braci Rycerzy – dziewięciu z nich kanonizowano albo beatyfikowano. W chwili kryzysu katolicy z Meksyku – w tym Rycerze Kolumba – byli zmuszeni dokonać wyboru między lojalnością wobec władzy a lojalnością wobec Chrystusa i Jego Kościoła. Ich decyzja jasno wybrzmiała w zawołaniu: „Viva Cristo Rey y Santa María de Guadalupe!” – „Niech żyje Chrystus Król i Matka Boża z Guadalupe!”. Dzisiaj wielu z nas nie staje przed tak tragicznym konfliktem lojalności. W gruncie rzeczy sama lojalność jest pogardzana albo ignorowana. Żyjemy w epoce indywidualizmu, który unika zobowiązań w relacjach i wobec instytucji, gdy tylko zaczynają one ograniczać wolność osobistą bądź zagrażają naszej popularności. Osobista niezależność jest królem, a lojalność często postrzega się jako osobliwy relikt zamierzchłych czasów. Ale nie tak powinno to wyglądać w przypadku Rycerzy. Lojalność – zwłaszcza wobec Chrystusa i Jego Kościoła na ziemi – powinna być cnotą, która nas definiuje. Solidarność z naszymi biskupami i księżmi jest czymś więcej niż sloganem. To rzeczywistość, którą staramy się powołać do życia myślą, słowem i czynem. Lojalność wiąże nas z osobami, grupami i instytucjami, które mają dla nas największe znaczenie. Jest niezachwianym oddaniem w obronie tych relacji i poświęceniem dla nich. Jesteśmy lojalni wobec tych, z którymi czujemy się związani: wobec naszych rodzin, przyjaciół, ojczyzny i organizacji, do których należymy i które cenimy. Jednak autentyczna lojalność nie jest ani ślepa, ani poddańcza. Ma granice wyznaczone przez sprawiedliwość i miłosierdzie. Lojalność nie może usprawiedliwiać złych czynów ani grzechów –

zarówno naszych, jak i innych ludzi. Miłosierdzie wymaga, byśmy pragnęli dobra bliźniego, nawet jeśli działanie na jego korzyść wydaje się nielojalne. Jako katolicy jesteśmy winni lojalność przede wszystkim Bogu. W Piśmie Świętym lojalność jest często przedstawiana jako wierność. Bóg pragnie relacji z nami i pozostaje jej wierny, nawet gdy my tacy nie jesteśmy. Święty Paweł mówi: „Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego” (2 Tm 2, 13). Mimo naszej niewierności – braku lojalności – Bóg nas nie opuszcza. Co więcej, udowadnia swoją niezachwianą lojalność, posyłając swojego Syna, Jezusa, by przywrócił nas do właściwej relacji z Bogiem. Jezus daje przykład lojalności wobec Ojca, którą wszyscy powinniśmy naśladować. Jako ochrzczeni katolicy jesteśmy wezwani do bycia lojalnymi synami Ojca i lojalnymi synami Kościoła. Jako Rycerze Kolumba jesteśmy także wezwani do bycia lojalnymi Braćmi dla siebie nawzajem. Lojalność jednoczy nas jako Zakon, uzdalniając nas do wspierania Brata Rycerza i jego rodziny – zarówno w najbliższej okolicy, jak i na całym świecie. Lojalność wymaga również wierności Chrystusowi Królowi – przestrzegania Jego przykazań i podążania za Nim z wiarą, gdziekolwiek by nas nie poprowadził jako „budowniczy[ch] komunii” i „sług[i] Królestwa, które nadchodzi” (Magnifica humanitas 16). Gdy służymy naszym najmniejszym braciom i siostrom, służymy Chrystusowi jako jego wierni uczniowie. Zachowujemy lojalność, utrzymując relację z Nim dzięki codziennej modlitwie, częstej lekturze Pisma Świętego i regularnemu przystępowaniu do sakramentów. W ten sposób będziemy przygotowani, by udowodnić naszą lojalność Chrystusowi, gdy nadejdzie czas próby. Cristero stanęli przed ostatecznym egzaminem z lojalności i zdali go jak prawdziwi Rycerze – woleli ponieść śmierć niż zdradzić Króla. Obyśmy podążali za ich przykładem, przedkładając Boga nad wszystko inne, i potrafili powiedzieć z nimi: „Viva Cristo Rey y Santa María de Guadalupe!”.

Lojalność wiąże nas z osobami, grupami i instytucjami, które mają dla nas największe znaczenie. Jest niezachwianym oddaniem w obronie tych relacji i poświęceniem dla nich.

WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

5

U C Z Y Ć S I Ę W I A R Y, Ż Y Ć W W I E R Z E

Czytamy Pismo Święte. Czy ono czyta nas? Słowo Boże nie tylko kształtuje nasze umysły, lecz także przenika nasze serca i je przemienia Najwyższy Kapelan Arcybiskup William E. Lori

6

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Dawid przyznaje się do grzechu wszechwiedzącemu Bogu. Błaga o wybaczenie. Prosi Pana o „serce czyste” i o „ducha niezwyciężonego”. Czy możemy nie dostrzegać siebie w tej prośbie o wybaczenie? Psalm 51 jest jak reflektor. Oświetla grzechy, jakie wyznaliśmy, ale także te, które ignorujemy, zapominamy albo ukrywamy. Gdy pozwalamy, by ten psalm czytał nasze serca, zyskujemy wolność do przyznania się do winy, wyznania naszych grzechów i dziękowania Bogu za Jego miłosierdzie. To dobry psalm na modlitwę przed spowiedzią albo na nocny rachunek sumienia. Inne psalmy „czytają” nasze ludzkie doświadczenia: zagubienie, które odczuwamy, gdy ktoś osiąga sukces dzięki oszustwu (zob. Ps 73), oszołomienie, gdy zdradzi nas przyjaciel (zob. Ps 55), oddalenie od Boga, jakiego możemy doświadczyć w trudnym czasie (zob. Ps 22) oraz pełna radości chwała i wdzięczność, które wzbierają w naszym sercu (Ps 34). Tak, czytamy psalmy, ale psalmy czytają także nas. Przypowieści Jezusa „czytają” nasze serca. W Ewangelii św. Jana czytamy: „Jezus (...) nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co w człowieku się kryje” (J 2, 25). Widzimy siebie w synu marnotrawnym i w oburzonym starszym bracie. Albo w słudze, który błagał swojego pana o umorzenie długu tylko po to, by gnębić innego sługę, winnego mu znacznie mniejszą kwotę. Albo w kupcu szukającym pereł, który sprzedał wszystko, co posiadał, by zdobyć jedną, bardzo cenną. Przypowieści Jezusa odkrywają naszą potrzebę wybaczania i otrzymywania wybaczenia, nasze poszukiwania Bożej miłości i dużo, dużo więcej. Nie bądźmy zaskoczeni, że Pismo Święte „czyta” nasze serca. W końcu w każdym fragmencie rozbrzmiewa głos Chrystusa. Tak więc zawsze, gdy otwieramy Pismo Święte, zacznijmy od modlitwy: „Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce; doświadcz i poznaj moje troski” (Ps 139, 23). B

Przypowieści Jezusa „czytają” nasze serca. W Ewangelii św. Jana czytamy: „Jezus (…) nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co w człowieku się kryje” (J 2, 25)

Zdjęcie: Paul Haring

DOBRZE JEST czytać Pismo Święte w duchu modlitwy. Ale jak to robić? Często sięgamy po ulubione fragmenty, które nas inspirują lub przynoszą pocieszenie. Ja sam często wracam do zaproszenia Jezusa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28). Te słowa zawsze dodają mi zachęty i siły, zwłaszcza gdy serce przytłaczają troski. Sądzę, że większość z nas ma w Piśmie Świętym kilka fragmentów, po które chętnie sięga, szczególnie w chwilach próby. Czasami sięgamy po Pismo Święte, by rozpocząć modlitwę. Gdy znajdujemy czas na modlitwę w ciszy, może się okazać, że trudno nam skupić myśli i uczucia. Zajmujemy się wszystkim poza Panem i Jego miłością. Rozważanie kilku zdań Pisma może ukierunkować nasze myśli i uczucia, skłaniając nas do rozmowy z Bogiem. Innym razem sięgamy po Pismo Święte, by je studiować. Kiedy trafiamy na trudny do zrozumienia fragment, możemy sprawdzić przypisy. Może nas to zachęcić, by dołączyć do grupy biblijnej. Rycerze Kolumba oferują wspaniałe studium Mężczyźni Słowa, które znajduje zastosowanie w spotkaniach Cor i innych grupach biblijnych, pomagając ich uczestnikom lepiej rozumieć Słowo Boże i coraz bardziej je kochać. Istnieje także wiele grup biblijnych przeznaczonych dla kobiet. W ten sposób czytamy Pismo Święte i je rozumiemy. Ale czy nie jest również prawdą, że Pismo czyta także nas? Jak często fragmenty Biblii rzucają światło na to, co czujemy, myślimy lub czynimy, skłaniając nas do przyjrzenia się samym sobie i porzucenia grzesznych sposobów postępowania? Pismo Święte jest jak zwierciadło, w którym widzimy siebie takimi, jakimi naprawdę jesteśmy, a nie takimi, jakich obraz ukazujemy innym – czy to w Internecie, czy rzeczywistych relacjach. Pismo pokazuje nam prawdę o nas samych. Pochylmy się nad Psalmem 51. Jest to psalm pokutny, w którym król Dawid żałuje cudzołóstwa i podstępu, jakiego się dopuścił, by je ukryć.

Wyzwanie Najwyższego Kapelana

Katolik miesiąca Czcigodny Sługa Boży Alfred Pampalon (1867-1896)

OD GÓRY: Archiwum prowincji redemptorystów w Kanadzie – Julius Schnorr von Carolsfeld (1794-1872), Pojednanie Jakuba i Ezawa (1860) drzeworyt, Digital Vision Vectors via Getty Images – OSV News photo / Mario Tomassetti, Vatican Media via Reuters

„Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: »Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?«. Jezus mu odrzekł: »Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy«”. (Ewangelia z 13 września, Mt 18, 21-22) Niekiedy przebaczenie bywa bardzo trudne, zwłaszcza gdy ktoś nieustannie nas krzywdzi. Jezus mówi, że nie ma magicznej liczby, która by ograniczała ten obowiązek. Nasza gotowość do przebaczenia i okazywania miłosierdzia drugiej osobie muszą być nieograniczone – na wzór nieskończonego miłosierdzia Boga wobec nas. W modlitwie Ojcze nasz prosimy: „odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Nasze zbawienie zależy od naszej gotowości przebaczenia, bo Bóg przebaczy nam w takim stopniu, w jakim my przebaczamy innym (zob. Mt 6, 14-15).

W OSTATNICH godzinach swojego życia 28-letni o. Alfred Pampalon leżał w infirmerii klasztoru redemptorystów. Kapłan z Quebecu zadziwił swych opiekunów, śpiewając w łóżku Magnificat – ostatni wyraz pobożności maryjnej, która ukształtowała jego życie. Urodził się w Lévis nieopodal miasta Quebec. Był jednym z dwanaściorga dzieci. Jego ojciec pracował jako kamieniarz przy budowie kościołów, w tym Bazyliki św. Anny w Sainte-Anne-de-Beaupré. Matka Alfreda, która zmarła, gdy ten miał zaledwie 6 lat, nauczyła go miłować cnotę, a jego pierwszymi słowami miały być imiona Jezusa i Maryi. W wieku 9 lat Alfred rozpoczął naukę w Collège de Lévis, gdzie koledzy przezwali go „świętym” i często wybierali na arbitra, gdy powstawały między nimi spory. Przeszedłszy dwie poważne choroby, Alfred rozeznał powołanie do życia zakonnego. Znany z przywiązania do Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny wspominał potem: „moja determinacja, by poświęcić się Bogu, tylko rosła”. W czerwcu 1886 roku, w wieku 18 lat, Alfred udał się na pieszą pielgrzymkę do

Kalendarz liturgiczny 3 wrz 5 wrz 8 wrz 9 wrz 14 wrz

Wyzwanie: W tym miesiącu wzywam was do sporządzenia listy osób – z przeszłości i z teraźniejszości – którym trudno wam przebaczyć i do codziennej, szczerej modlitwy w ich intencji.

15 wrz 16 wrz 18 wrz 21 wrz 23 wrz 28 wrz 29 wrz

Wszystkie wyzwania znajdziesz na stronie: kofc.org/wyzwanie.

30 wrz

św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła św. Matki Teresy z Kalkuty święto Narodzenia NMP św. Piotra Klawera, prezbitera święto Podwyższenia Krzyża Świętego NMP Bolesnej św. Korneliusza i św. Cypriana święto św. Stanisława Kostki św. Mateusza, apostoła i ewangelisty św. Ojca Pio św. Wacława, męczennika święto świętych Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała św. Hieronima, doktora Kościoła

Bazyliki św. Anny w Sainte-Anne-de-Beaupré i wstąpił do tamtejszej wspólnoty redemptorystów. Pomimo obaw o jego zdrowie w kolejnym roku złożył śluby zakonne. Następnie wstąpił do seminarium w Belgii, gdzie miał problemy z nauką filozofii; pomagało mu jednak, gdy wyobrażał sobie, że pytania egzaminacyjne zadają mu Maryja i św. Józef. Po przyjęciu święceń w 1892 roku o. Alfred spędził trzy lata, posługując w Belgii, po czym pogarszający się stan zdrowia zmusił go do powrotu do Kanady w 1895 roku. W Sainte-Anne-de-Beaupré z radością służył pielgrzymom, głosząc kazania i spowiadając, dopóki gruźlica nie przykuła go do łóżka w infirmerii. Ojciec Alfred zmarł 30 września 1896 roku. Papież Jan Paweł II w 1991 roku ogłosił go Czcigodnym Sługą Bożym. B

Intencje modlitewne Ojca Świętego

Módlmy się o sprawiedliwe i zrównoważone zarządzanie wodą, zasobem niezbędnym do życia, aby każdy miał do niej równy dostęp. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

7

WIADOMOŚCI RYCERZY KOLUMBA

Najwyższy Rycerz towarzyszy francuskim Braciom w 50. Pielgrzymce Ojców do Cotignac PONAD 2 TYSIĄCE mężczyzn, w tym

8

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Powyżej: Najwyższy Rycerz Patrick Kelly (drugi od prawej) odmawia różaniec z Braćmi Rycerzami z rady 16501 im. św. Ludwika, króla Francji, w Saint-Cyr-sur-Mer podczas Pielgrzymki Ojców do Cotignac. • Po lewej: Najwyższy Rycerz spotyka się z francuskimi Braćmi po Mszy św. sprawowanej na świeżym powietrzu w Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej.

stanowią nasze zasady: Miłosierdzie, Jedność, Braterstwo i Patriotyzm”. Każdy uczestnik przybywa z własnymi intencjami, ale wszystkich jednoczy modlitwa o odnowienie wierności swojemu powołaniu oraz powierzenie rodzin opiece Maryi i św. Józefa. W Cotignac pielgrzymi odwiedzili Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej na wzgórzu Verdaille oraz Klasztor św. Józefa na wzgórzu Bessillon. W 1519 roku Matka Boża objawiła się drwalowi na wzgórzu Verdaille, prosząc o wybudowanie tam kościoła. W 1660 roku św. Józef ukazał się na wzgórzu Bessillon umierającemu z pragnienia pasterzowi, wskazał źródło pod głazem i w ten sposób uratował mu życie. Miejsce to przyciąga co roku około 150 tysięcy pielgrzymów.

Nawiązując do bogatego katolickiego dziedzictwa Francji, obecnego zarówno w Cotignac, jak i w całym kraju, Najwyższy Rycerz zachęcił francuskich Rycerzy, by pozostali oddani swojej ojczyźnie i nadal dawali świadectwo wiary. Pierwsze rady we Francji otrzymały statuty 10 lat temu, w sierpniu 2016 roku. Dziś jurysdykcja liczy ponad 1700 Rycerzy w 65 radach. „Czyńcie wszystko, co możecie, by trwać w Miłosierdziu, Jedności, Braterstwie, a także – co bardzo ważne – w Patriotyzmie” – powiedział Najwyższy Rycerz. „Francja jest wielkim narodem, najstarszą córą Kościoła, i powinniście być dumni z tego, kim jesteście jako Rycerze. Kontynuujcie swoje dzieło za wstawiennictwem bł. Michaela McGivneya i pod przewodnictwem św. Józefa”. B

Zdjęcia: Tamino Petelinšek

Najwyższy Rycerz Patrick Kelly i kilkudziesięciu innych Rycerzy, wzięło udział w 50. Pielgrzymce Ojców do Cotignac – trzydniowej pieszej pielgrzymce organizowanej w południowo-wschodniej Francji. Od 3 do 5 lipca mężowie, ojcowie i mężczyźni pragnący zostać ojcami przeszli 120 km przez Prowansję, uczestnicząc w jednym z największych we Francji spotkań katolickich mężczyzn. W drodze do Cotignac, gdzie znajdują się dwa miejsca objawień (Matki Bożej z XVI wieku i św. Józefa z XVII wieku), pielgrzymi prosili Maryję i św. Józefa o wstawiennictwo, rozważając swoją rolę jako tych, którzy chronią rodziny i troszczą się o ich byt. „Jedność, której tutaj doświadczamy, jest czymś bardzo, bardzo realnym” – powiedział Najwyższy Rycerz. „To wymagająca pielgrzymka. Jest lipiec, panuje wielki upał i wiąże się to z pewnym cierpieniem. Ale na tym właśnie polega pielgrzymka. Myślę, że to cierpienie zjednoczyło wszystkich pod opieką św. Józefa i Matki Bożej Łaskawej”. Pielgrzymka Ojców rozpoczęła się w 1976 roku, gdy Jean-Louis Bouzereau, zaniepokojony zagrożoną ciążą żony, obiecał Najświętszej Maryi Pannie, że jeśli dziecko się urodzi, to on przejdzie pieszo z rodzinnego Aix-en-Provence do Cotignac. Po narodzinach córki dotrzymał obietnicy i tego samego lata wyruszył w drogę ze swoim przyjacielem. Z czasem przybywało uczestników; dziś co roku w całej Francji odbywa się około 80 pielgrzymek ojców przyciągających tysiące mężczyzn, w tym setki francuskich Rycerzy. „Rycerze Kolumba są powołani do pielgrzymowania – nie tylko w weekendy, lecz przez cały rok w naszych parafiach” – powiedział Delegat Terytorialny Francji Arnaud Bouthéon, który uczestniczył w tegorocznej pielgrzymce do Cotignac. „W naszych radach powinniśmy żyć esencją tego doświadczenia, którego centrum

Odszedł Zastępca Najwyższego Sekretarza ZAKON OPŁAKUJE śmierć

Cześć meksykańskim męczennikom RYCERZE I ICH RODZINY z Meksyku zgro-

ZGODNIE Z RUCHEM WSKAZÓWEK ZEGARA, OD GÓRY: Zdjęcie: Carlos Elizondo – Archiwum Multimedialne Rycerzy Kolumba – Zdjęcie: Matthew Barrick

madzili się 5 lipca w Sanktuarium Męczenników Chrystusa Króla pod Guadalajarą w stanie Jalisco na dorocznej pielgrzymce upamiętniającej męczenników wojny Cristero, w tym sześciu świętych i trzech błogosławionych należących do Rycerzy Kolumba. Tegoroczna pielgrzymka odbyła się tuż po 100. rocznicy ogłoszenia prawa Callesa z 2 lipca 1926 roku. Około 500 pielgrzymów odmówiło różaniec i uczestniczyło we Mszy Świętej,

której przewodniczył ks. Eduardo Salcedo, Kapelan Stanowy Meksyku Zachodniego. „Męczennicy z grona Rycerzy Kolumba oddali życie za wiarę” – powiedział Najwyższy Dyrektor Jorge Estrada. „Pokazali nam drogę, którą musimy podążać, by działać ze zdwojoną siłą i być zwiastunami nadziei”. Budowa sanktuarium rozpoczęła się w 2007 roku i była wspierana między innymi znaczącymi darowiznami Rady Najwyższej. Jest to jedno z kilku miejsc związanych z męczennikami, które Rycerze w Meksyku odwiedzają podczas corocznych pielgrzymek. Do pozostałych należą Sanktuarium Chrystusa Króla w Silao w stanie Guanajuato oraz Bazylika Matki Bożej z Guadalupe w mieście Meksyk. B

Ronalda J. Tracza z North Branford w stanie Connecticut, byłego Zastępcy Najwyższego Sekretarza, który zmarł 3 sierpnia w wieku 73 lat, po walce z ALS. Ronald J. Tracz urodził się w New Haven w 1952 roku. Przez 50 lat należał do Rycerzy Kolumba, a przez ponad 40 lat pracował dla Rady Najwyższej, w latach 2007-2017 pełnił funkcję Zastępcy Najwyższego Sekretarza. Był pierwszym Wielkim Rycerzem rady 8882 im. Świętej Rodziny w New Haven i pomagał w rozwoju Zakonu w Polsce. Ronald i Ann byli małżeństwem przez 50 lat. Mieli 5 dzieci i 13 wnuków. B

Relikwie św. Małgorzaty Marii Alacoque przemierzają USA RELIKWIE PIERWSZEGO STOPNIA św. Małgorzaty Marii

Alacoque – francuskiej zakonnicy, która miała wizje Jezusa objawiającego nabożeństwo do Najświętszego Serca – przez kilka miesięcy peregrynowały po Stanach Zjednoczonych pod opieką Rycerzy Kolumba. Ważący około 68 kg relikwiarz, w którym znajdują się obojczyki świętej, dwa żebra i fragment mózgu, delegacja francuskich Rycerzy przewiozła z Bazyliki Najświętszego Serca w Paray-le-Monial we Francji do Stanów Zjednoczonych. Po raz pierwszy wystawiono go publicznie 11 czerwca w Orlando na Florydzie podczas poświęcenia kraju Najświętszemu Sercu Pana Jezusa przez biskupów Stanów Zjednoczonych. Następnie Rycerze przewozili relikwie do kolejnych świątyń, w tym do Bazyliki Narodowego Sanktuarium Niepokalanego Poczęcia w Waszyngtonie oraz Bazyliki Narodowego Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Baltimore, gdzie były obecne podczas Mszy Świętej z okazji 250. rocznicy podpisania Deklaracji Niepodległości sprawowanej przez Najwyższego Kapelana abpa Williama Loriego.

Najwyższy Kapelan abp William Lori okadza relikwie św. Małgorzaty Marii Alacoque w Bazylice Narodowego Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Baltimore, 5 lipca.

Później relikwie przewieziono do Denver, gdzie wierni oddawali im cześć w Bazylice Katedralnej Niepokalanego Poczęcia przed 144. Najwyższą Konwencją. Następnie powróciły do Centrum Pielgrzymkowego bł. Michaela McGivneya w New Haven w stanie Connecticut i pozostaną w Stanach Zjednoczonych do końca września. B WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

9

BUDOWANIE DOMOWEGO KOŚCIOŁA

PRZYWÓDZTWO W WIERZE

MISJA RODZINY

Wspieranie kultury wzrostu

Gotowość do przeprosin

Matthew Marquardt

Rodziny o silnych fundamentach polegają na słowach i gestach przebaczenia

„PRZEPRASZAM” – zaledwie jedno

Chrześcijanin ma obowiązek nie tylko samemu poszukiwać Boga i prawdy, ale też pomagać w tym innym, zawsze szanując ich wolność, godność i sumienie (Dignitatis humanae 1, 3). To niezwykle istotne zwłaszcza dla chrześcijańskich liderów, którzy wezwani są, by tworzyć środowiska, w których inni ludzie mogą wzrastać we własnej relacji z Bogiem, jednocześnie przyczyniając się do wypełniania celów organizacji. To nie jest po prostu dobry pomysł – to Boże prawo. Płynie ono z serca Nowego Przymierza, prosto z największego przykazania, by kochać Boga całym swoim sercem (Mt 22, 37), a także nowego przykazania, byśmy się wzajemnie miłowali, jak On nas umiłował (J 13, 34). Zaczynając nowy projekt, zbierając grupę roboczą czy przydzielając zadania, liderzy w organizacjach katolickich powinni brać pod uwagę nie tylko zadanie do wykonania, ale także jak ta praca wpłynie na rozwój tych, którzy ją wykonują. Budując zaufanie, lider daje członkom swojego zespołu możliwość podsuwania nowych pomysłów, przejmowania inicjatywy i rozwijania talentów w służbie celom organizacji. B — Matthew Marquardt jest prezesem Canadian Catholic News, dyrektorem wykonawczym Catholic Conscience i członkiem rady 1388 w Toronto. 10

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

słowo, trzy krótkie sylaby i dwie sekundy, by je wypowiedzieć. Choć jest ono codziennością w wielu katolickich rodzinach, to jednak może pozostawać niewypowiedziane przez dni, miesiące, a nawet lata. Czasami niechęć do powiedzenia „przepraszam” zaczyna się już w młodym wieku. Czasami niechęć do powiedzenia „przepraszam” zaczyna się już w młodym wieku. „Angela, proszę, powiedz Artowi, że przepraszasz za nadepnięcie na jego rysunek”. Zdezorientowane spojrzenie Angeli skierowane na matkę pyta: „Jaki rysunek? Jaki brat?”. „No dalej. On czeka” – kontynuuje mama. „Co z tego?” – mówi jej milczenie. „Mogę poczekać dłużej”. Widząc, że przekonywanie nie przynosi skutku, mama oznajmia: „Angela, będziesz siedzieć na schodach, dopóki nie powiesz bratu, że go przepraszasz”. Zamknięte usta Angeli mówią więcej niż słowa: „Jeśli mnie zmusisz, to powiem, ale wiedz, że nie chcę tego robić. Coś w tym słowie trochę mi przeszkadza”. Rodzice uczą swoje dzieci: „Kiedy zrobisz coś złego, musisz za to przeprosić. Tak należy postępować”. Jednak między dzieciństwem a dorosłością ta zasada może tracić na znaczeniu. To, co należy robić, staje się trudne. Ale właśnie ta „trudność” sprawia, że rodziny stają się odporne, silne i pełne miłości. Co tak naprawdę oznaczają przeprosiny? Oznaczają: „zachowałem się źle”, a nie: „jestem złym człowiekiem”. Oznaczają: „zawaliłem sprawę”, a nie: „jestem nieudacznikiem”. Przeprosiny oznaczają po prostu, że w określonym miejscu i czasie zrobiłem lub powiedziałem coś niewłaściwego.

Załóżmy, że ty i ja kłócimy się głośno od dłuższego czasu. Ja szacuję, że moja wina wynosi 20%, a twoja 80%. Ty z kolei szacujesz całkowicie odwrotnie. Jednak niezależnie od rzeczywistego stanu rzeczy, czy w ogóle nie mam za co przepraszać? Moje przeprosiny nie zależą od twojej winy. Zależą od mojej, bez względu na to, jak mała by mi się wydawała. W każdej gorącej wymianie zdań istnieje prawdopodobieństwo, że każdy powiedział lub zrobił coś, za co powinien przeprosić. Choć prawdą jest, że czyny mogą znaczyć więcej niż słowa, to powiedzenie „przepraszam” może znaczyć więcej niż samo okazanie skruchy. Słowa dodają wiarygodności. A najlepsze przeprosiny to te, które idą w parze z czynami. Kiedy rodzice mówią „przepraszam”, a następnie szczerze okazują miłość, może to wywołać potężny efekt domina u ich dzieci. Przeprosiny rodzą przeprosiny. Szczere „przepraszam” zachęca do wzajemności i pojednania. Krótko mówiąc, niewiele słów ma taką moc uzdrawiania jak „przepraszam” i „wybacz mi”. Nawet jeśli nie zostaną do końca zrozumiane, to intencja, która za nimi stoi, jest warta zachodu. B DR RAY GUARENDI jest psychologiem klinicznym, autorem, prezenterem radiowym i telewizyjnym oraz członkiem rady 3777 im. bpa McFaddena w North Canton w stanie Ohio. Wraz z żoną Randi mają dziesięcioro adoptowanych dzieci.

OD LEWEJ: pixelfit / E+ via Getty Images – StockPlanets / iStockphoto via Getty Images

Dr Ray Guarendi

MODLITWA, FORMACJA I INTEGRACJA

Święci z sąsiedztwa Tomasz Adamski

Słowa pouczają, przykłady pociągają. Starożytna sentencja tłumaczy, dlaczego nieraz trudno nam podążać za mądrością zasłyszaną na przykład z ambony na niedzielnym kazaniu, ale towarzystwo osób, które taką mądrością żyją, działa na nas inspirująco. Mężczyzna potrzebuje innego mężczyzny, od którego będzie się uczył w praktyce, jak żyć dobrze, cnotliwie i wiernie. Jak znosić przeciwności. Jak realizować swoje powołanie do małżeństwa i ojcostwa.

Dla człowieka zmagającego się z trudnościami przykład św. Maksymiliana Kolbe, który tak głęboko zawierzył cierpienie Bogu, że w bunkrze głodowym śpiewał pieśni na Jego cześć, brzmi pomnikowo, niemal legendarnie. Czasem trudno się do tego wzoru odnieść inaczej niż ze słusznym podziwem i poczuciem własnego moralnego „niedostatku” – „Ja bym tak nie umiał”. Dlatego tak ważne jest, by nie tylko poznawać świętych, ale też otaczać się ludźmi, którzy umacniają nas dobrym przykładem. Tacy „święci z sąsiedztwa” są żywym dowodem, że wiarą i powołaniem można żyć na co dzień oraz że cnotliwość i przyzwoitość popłacają (nawet jeśli wydaje się, że chwilowo „nie są w cenie”). Inicjatywa Cor, której celem jest

gromadzić mężczyzn przy Jezusie i tworzyć z nich wspólnotę, służy właśnie temu. W świecie, w którym wielu mężczyzn chce żyć inaczej, ale wokół siebie nie znajdują nikogo, kto chciałby iść tą samą drogą, wola cnotliwego życia znika niczym ziarna wydziobywane przez ptaki w przypowieści o siewcy. Przyjaźnie zawarte w ramach Cor mogą temu zapobiec. Po więcej informacji wejdź na stronę: kofc.pl/cor. B — Tomasz Adamski jest członkiem rady 17667 w Krakowie i administratorem inicjatywy Cor w Polsce.

DLA DOBRA MAŁŻEŃSTWA

Game changer Katolicka wizja małżeństwa jest wyzwaniem rzuconym kulturze, które staje się bezcennym darem

OD GÓRY: Zdjęcie: Sebastian Nycz – Frazao Studio Latino / E+ via Getty Images

Mike Sweeney

PARĘ LAT TEMU wspólnie z żoną Sharą i dwojgiem małych dzieci uczestniczyłem w adwentowym nabożeństwie pokutnym w naszej rodzinnej parafii. Obok moja dziewięcioletnia siostrzenica trzymała zalaminowany rachunek sumienia. Wskazując na jeden z wymienionych na liście grzechów, zapytała: „Wujku, a co to jest antykoncepcja?”. Delikatnie powiedziałem, że to coś, co rodzice kiedyś jej wyjaśnią. Ale to pytanie zostało ze mną. Mimo że wspólnie z Sharą na pierwszej randce złożyliśmy obietnicę zachowania czystości i dochowaliśmy jej do naszej nocy poślubnej, to właściwie nigdy nie zostaliśmy odpowiednio wprowadzeni w piękne nauczanie Kościoła na temat małżeństwa i seksualności. W drodze do domu powiedziałem Sharze, że wyspowiadałem się z czegoś, o czym nigdy wcześniej nie wiedziałem, że trzeba się spowiadać. Okazało się, że ona miała to samo spostrzeżenie. Dzięki łasce spowiedzi Bóg otworzył nasze serca na głębsze rozumienie małżeństwa. Naszą pokutą nie było po prostu odmówienie kilku modlitw, ale szukanie skarbu zaznaczonego na mapie. Zapisaliśmy się na zajęcia z naturalnego planowania rodziny i to, co rozpoczęło się

jako nasza pokuta, stało się najwspanialszym prezentem, jaki Bóg mógł dać naszemu małżeństwu. Nie brakowało oczywiście wyzwań – wyjazdy z drużyną w „zielone dni” i pobyt w domu w „czerwone dni” wymagały poświęcenia, rozmowy i wzajemnego zaufania. Ale dla nas NPR stało się metodą opartego na wierze Naturalnego Planowania Relacji. Dzięki Bożej łasce zacząłem dostrzegać piękno Shary nie tylko przez pryzmat moich własnych pragnień, lecz w zupełnie nowy sposób, pogłębiony przez perspektywę Kościoła. Nasze małżeństwo się odrodziło, a my zaczęliśmy doświadczać Chrystusowej obietnicy życia w obfitości (J 10, 10). Myśleliśmy, że idziemy na adwentowe nabożeństwo pokutne, by przygotować w naszych sercach żłóbek. Jednak Bóg wykorzystał to doświadczenie, by pogłębić nasze rozumienie małżeństwa i otworzyć nas na dar życia. B MIKE SWEENEY pięć razy występował w Meczach Gwiazd MLB i jest członkiem Kansas City Royals Hall of Fame. Rycerz od 2014 r. Mieszka z rodziną w południowej Kalifornii. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

11

Trzej nowojorscy strażacy wznoszą flagę USA w ruinach w strefie zero, 11 września 2001 r. Od lewej: George Johnson, członek rady 2672 im. ks. Williama F. Burke’a w Rockaway Beach (Nowy Jork), Billy Eisengrein i Dan McWilliams.

12

COLUMBIA B MI B B SWE RP ZT E S EE ŃR22002266

W NAJWAŻNIEJSZYM MOMENCIE Na ataki z 11 września Zakon szybko odpowiedział wsparciem finansowym dla rodzin ratowników i stypendiami dla dzieci Rycerzy Brian Caulfield

G

NA SĄSIEDNIEJ STRONIE: Zdjęcie: Lori Grinker

dy terroryści zaatakowali Stany Zjednoczone 11 września 2001 roku, Rycerze Kolumba natychmiast udzielili pomocy osobom, które bezpośrednio ucierpiały na skutek zamachów. Dzień po atakach Zakon ustanowił opiewający na milion dolarów Fundusz Bohaterów, zapewniając po 3 tysiące dolarów dla rodzin pełnoetatowych funkcjonariuszy policji, strażaków i ratowników medycznych, którzy zginęli w czasie akcji ratunkowych. Pierwszy czek został wręczony 13 września; łącznie 419 rodzin pogrążonych w żałobie otrzymało pomoc finansową. Oprócz tego dzięki trwającemu od dawna programowi stypendialnemu Francis P. Matthews and John E. Swift Educational Trust (nazwanemu na cześć Byłych Najwyższych Rycerzy) Zakon zapewnił dzieciom zaangażowanych w akcje ratunkowe Rycerzy Kolumba, którzy w czasie wykonywania obowiązków zginęli bądź zostali uznani za trwale niepełnosprawnych, fundusze na opłacenie czesnego na katolickich uczelniach. Na przestrzeni lat ponad 30 dzieci dotkniętych skutkami zamachów z 11 września otrzymało takie stypendia – również te, które w czasie ataku były jeszcze niemowlętami. Wśród niemal 3 tysięcy osób, które zginęły w zamachach, znalazło się 46 Rycerzy Kolumba, w tym 12 strażaków i 6 funkcjonariuszy policji. Poniższe historie rzucają światło na to, jak Zakon niósł pomoc rodzinom ratowników, gdy była ona najbardziej potrzebna. HEROICZNE BRATERSTWO Chociaż w pierwszych wiadomościach na temat 11 września przekazywano, że w północną wieżę World Trade Center uderzył mały samolot, najpewniej na skutek wypadku, nowojorski strażak Ken Haskell powiedział do siebie: „atakują nas!”. Ken pracował jako funkcjonariusz policji i był obecny na miejscu zdarzenia, gdy w 1993 roku terroryści wysadzili bombę w garażu podziemnym pod północną wieżą. „Wiedziałem, że prędzej czy później, będą chcieli dokończyć robotę” – wspominał. „Więc jeszcze zanim uderzył drugi samolot, wiedziałem, że to będzie paskudny dzień”. Choć miał dzień wolny i był wtedy w swoim domu na Long Island, w ten wtorkowy poranek pożegnał się z żoną i małym

dzieckiem i pojechał do 159. jednostki strażackiej w Flatlands na Brooklynie. Wraz z innymi strażakami, którzy mieli tego dnia wolne, wsiedli w autobus i zabrali po drodze innych ratowników, zmierzając w kierunku miejsca, które miało stać się znane jako strefa zero. Południowa wieża już upadła, a gdy przejeżdżali przez Manhattan Bridge, widzieli upadek wieży północnej. „Odwróciłem się do chłopaków i powiedziałem: »Wszyscy znamy kogoś, kto właśnie tam zginął«”. Uwaga Haskella miała wielką wagę osobistą. Jego dwaj bracia, Tommy i Timmy, także byli strażakami. Nie wiedział, czy któryś z nich zdążył już dotrzeć do strefy zero. Podczas wielogodzinnej pracy przy ewakuacji rannych odszukał strażaków, którzy powiedzieli mu, że Tommy znajdował się w wieży południowej, a Timmy w północnej, gdy obie się zawaliły. „Wiedziałem, że to niedobrze” – wspominał. Pojechał do swojej mamy, by przekazać jej wieści. „Oficjalnie wszystkich, którzy byli w środku, uznano za zaginionych. Wiedziałem, że nie ma wielkiej nadziei, że znajdziemy ich żywych, ale nie mówiłem tego na głos”. Szczątki Timothy’ego Haskella odnaleziono kilka dni później. Msza Święta pogrzebowa została odprawiona w żalu i z szacunkiem. Ciała Thomasa Haskella, kapitana nowojorskiej straży pożarnej, nigdy nie zidentyfikowano. Żona Thomasa Barbara i ich trzy córki otrzymały czek z Funduszu Bohaterów podczas wizyty agenta ubezpieczeniowego Rycerzy Kolumba. Timothy nie był żonaty; czek otrzymała jego matka. „To wspaniałe, co zrobili Rycerze” – mówi Ken, od 30 lat członek rady 3476 w Seaford. „Nie chodzi nawet o pieniądze, tylko raczej o myśl. Strażaków łączą bardzo silne więzi, tak jak Rycerzy. Dlatego jestem członkiem”. Dzięki Komitetowi Pamięci 11 Września w Seaford Ken i jego siostra Dawn Haskell-Carbone pielęgnują pamięć o swoich bohaterskich braciach i trzech innych osobach z ich rodzinnego miasta, które tamtego dnia straciły życie. Komitet sponsoruje wydarzenia edukacyjne i funduje stypendia obiecującym uczniom miejscowego liceum. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

13

PA M I Ę TA M Y

Ken Haskell przy południowej sadzawce pomnika 11 września w Nowym Jorku, w miejscu, w którym wygrawerowane są nazwiska jego braci, Thomasa i Timothy’ego, strażaków, którzy zginęli 11 września 2001 r.

POSŁAŃCY MIŁOSIERDZIA Szok. Smutek. Współczucie. To tylko niektóre z emocji, jakie zalały myśli agentów ubezpieczeniowych Rycerzy Kolumba wręczających czeki z Funduszu Bohaterów po 11 września. Utworzony już dzień po atakach fundusz zapewniał 3 tysiące dolarów rodzinom ratowników, którzy zginęli, wykonując swoje obowiązki – niezależnie od wyznania czy przynależności do Rycerzy Kolumba. Choć rodziny były wdzięczne za pomoc, a agenci dumni, że mogą reprezentować w ten sposób Zakon, wręczanie czeków było strasznym obowiązkiem, którego woleliby nigdy nie mieć potrzeby podejmować. „Dobrze pamiętam ten dzień, który tak spustoszył nasz kraj i świat” – powiedział Robert Roy, ówczesny agent terenowy działający na obszarze hrabstwa Rockland, gdzie mieszkało wielu nowojorskich policjantów i strażaków. Jeden z czeków, jakie wręczył, trafił do Dorothy Richard, której mąż Vernon, strażak i baptysta, zginął w World Trade Center. Jako porucznik 14

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

i weteran straży pożarnej Richard został pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana kilka dni po zamachach. „Rozmawiała z mężem przez telefon zaledwie na godzinę przed tym wszystkim, powiedział jej, że wraca do domu” – Roy wspominał rozmowę z wdową. „Była kompletnie oszołomiona, ale doceniła pomoc. To miało być coś, co pomoże poradzić sobie z wydatkami przez pierwszych kilka tygodni, przed otrzymaniem jakichkolwiek zasiłków. Nie trzeba było wypełniać stosu dokumentów ani chodzić po urzędach, żeby je dostać”. Joseph Pollaci był agentem generalnym w New Jersey, który wręczył czek Cindy Rodriguez, wdowie po Richardzie, policjancie i członku rady 299 w Perth Amboy, który zginął w World Trade Center po tym, jak wyprowadził już kilka osób na zewnątrz. „Oglądałem te straszne rzeczy w telewizji i widziałem, jak uderzył drugi samolot” – wspominał Pollaci, obecnie emeryt mieszkający z żoną na Florydzie. „To było coś przerażającego i osobistego dla wszystkich, którzy byli blisko tej sytuacji”. Jego ojciec także był agentem generalnym, dlatego Pollaci uważa, że reprezentowanie Zakonu podczas wręczania czeku z Funduszu Bohaterów jest wyjątkowym zaszczytem. „To była naprawdę poważna sprawa. Wchodziłeś komuś do domu w chyba najsmutniejszym momencie jego życia” – mówił. „Ale byliśmy dumni z tego, że jako Rycerze robimy coś takiego, że udzielamy pomocy w czasie wielkiej potrzeby”. OJCIEC I JEGO SYNOWIE Gdy Robert Wallen dołączył do lokalnej rady Rycerzy Kolumba w 1990 roku, nie poświęcał zbyt wiele uwagi korzyściom rodzinnym dla członków Zakonu. Miał 25 lat, był singlem,

Zdjęcie: Radhika Chalasani

„Wszystko, co robimy, robimy ku pamięci naszych braci i innych zmarłych absolwentów naszego liceum” – powiedziała Dawn. „Co roku zbieramy całą ostatnią klasę przy pomniku 11 września w strefie zero, żeby dowiedzieli się, co się wtedy wydarzyło, jak tak wielu poświęciło tak wiele”. Ken, dziś 57-latek, przeszedł na emeryturę w 2016 roku, po 26 latach pracy w straży pożarnej. Wspominając 11 września, powiedział: „25 lat wydaje się długim okresem, ale dla tych, którzy przez to przeszli, czas nie ma znaczenia. Rok, pięć, dwadzieścia pięć – czujesz się tak samo. Codziennie tęsknię za moimi braćmi”.

Zdjęcie: Jeffrey Bruno

pracował na Wall Street w firmie zajmującej się danymi i nie miał wielu długoterminowych planów. Jednak w 1994 roku ożenił się z Theresą, a następnie został strażakiem. Gdy na świat miało przyjść ich pierwsze dziecko, wykupił polisy ubezpieczeniowe Rycerzy i przypomniał sobie o Stypendium im. Matthewsa i Swifta. „Wyjąłem ulotkę z opisem wszystkich benefitów, którą wcześniej schowałem w szufladzie” – wspomina Wallen, od 36 lat członek rady 1675 im. Henry’ego Stolzenthalera na Staten Island. „Pomyślałem, że teraz jestem strażakiem i mam rodzinę, więc może powinienem poświęcić temu trochę więcej uwagi”. Po zamachach z 11 września Wallen i jego rodzina – tak jak rodziny wielu innych ratowników – poznali pełne korzyści członkowskie. Mężczyzna był wtedy przypisany do remizy w pobliżu swojego domu na Staten Island i wraz z innymi ratownikami z okolicy dotarł do World Trade Center już po zawaleniu się obu wież. Uczestniczył w akcji poszukiwawczo-ratunkowej jeszcze po północy i wracał na miejsce przez kilka kolejnych dni. Jak u wielu innych osób pracujących w strefie zero na skutek obecnych tam zanieczyszczeń u Roberta rozwinęła się ciężka choroba. Gdy zachorował na nowotwór krwi, został uznany za trwale niepełnosprawnego. Przeszedł na emeryturę w 2006 roku, jako porucznik. Życie uratował mu przeszczep komórek macierzystych od dawcy z Niemiec, dzięki któremu jego organizm wytworzył zdrowy szpik kostny. Wallen spotkał się z dawcą osobiście i uważa za znaczące to, że człowiek,

który go uratował, ma na imię Florian – jak święty patron strażaków. „Nie mam wątpliwości, że Bóg tu jakoś zadziałał” – przyznał. Jego młodszy syn, Kevin, miał w dniu zamachów 20 miesięcy, a gdy przyszła pora, by poszedł na studia, skorzystał ze stypendium. W 2024 r. ukończył St. John’s University w Queens. Obecnie ma 26 lat i pracuje na Manhattanie jako elektryk. „Nie mógłbym powiedzieć wystarczająco wiele o Rycerzach i o tym, co dało mi stypendium” – stwierdził Kevin. „Dzięki niemu jestem w o wiele lepszej sytuacji finansowej niż wiele osób w moim wieku”. Starszy syn Wallena, także Robert, zrezygnował ze stypendium, by podjąć studia na SUNY Maritime College [publicznej akademii morskiej – przyp. tłum.] i obecnie pracuje na część etatu jako sternik nowojorskich promów. Zainspirowany przykładem ojca on również został strażakiem. „We wrześniu 2001 roku byłem w pierwszej klasie” – powiedział Robert, dziś 31-latek. „Mój ojciec zdecydowanie był głównym powodem [decyzji, by zostać strażakiem]”. Obaj synowie są Rycerzami Kolumba i należą do tej samej rady co ojciec. „Widziałem, o co chodzi w tej wspólnocie” – powiedział Kevin, który został Rycerzem tuż po osiemnastych urodzinach. „I wiedziałem, że chcę być jej częścią”. B BRIAN CAULFIELD jest wicepostulatorem procesu kanonizacyjnego bł. Michaela McGivneya i byłym Wielkim Rycerzem rady 8882 im. Świętej Rodziny w New Haven w stanie Connecticut.

Robert Wallen (z lewej) i jego synowie, Robert Jr. i Kevin, płyną promem ze Staten Island wzdłuż dolnego Manhattanu, w tle One World Trade Center. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

15

PA M I Ę TA M Y

„Pomóż mi oświetlać drogę” Chuck Costello, Rycerz z New Jersey, oddał życie 11 września, ratując ludzi uwięzionych w bliźniaczych wieżach Jorge I. Domínguez-López

16

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Dodała: „Zrobił, co było trzeba. Nie bał się tego. Zrobił to, co było konieczne”. SŁUŻBA I MIŁOSIERDZIE Charles Gregory Costello Jr. urodził się w Queens 24 lutego 1955 roku, był najstarszym z czworga dzieci. W 1960 rodzina przeniosła się do Old Bridge w stanie New Jersey – zaledwie kilka bloków od mieszkania Mary Norton, jego przyszłej żony. „Chuck był bardzo religijny, a także bardzo otwarty na ludzi – lubił wszystkich, a wszyscy lubili jego” – wspominał Raymond Costello, jego młodszy brat, również konserwator dźwigów. „Kiedy chodziliśmy po Nowym Jorku, sięgał do kieszeni i jeśli znajdował tam ostatniego dolara, pieniądze na lunch albo cokolwiek takiego, dawał to bezdomnemu”. Kevin Wyer wspomina, że dorastali z Chuckiem w tej samej okolicy. „Byliśmy stadem rozrabiaków, a Chuck był tym grzecznym” – powiedział ze śmiechem. „Wiecie, my ładowaliśmy się w kłopoty, a on nas z nich wyciągał. Kiedy ktoś potrzebował pomocy, on był na miejscu. Był naprawdę dobrym człowiekiem”. Choć Chuck i Mary dorastali w tej samej okolicy, poznali się dopiero w wieku ponad 20 lat i w 1989 wzięli ślub. W latach 80. Mary nie chodziła do kościoła zbyt często. Zmieniło się to, gdy zaczęła spotykać się z Chuckiem. Jego wiara „była z pewnością numerem jeden w jego życiu” – wspominała Mary. „Pamiętam, jak patrzyłam na niego w kościele na początku naszej znajomości. Kiedy się modlił, był zupełnie

Gary Hershorn / Getty Images

R

ankiem 11 września 2001 roku Charles „Chuck” Costello Jr., 46-letni konserwator dźwigów oraz członek rady 6424 im. św. Ambrożego w Old Bridge w stanie New Jersey, pracował około 20 bloków na północ od World Trade Center, w Hotelu Mercer w dzielnicy SoHo. „Zwykle nie pracował na Manhattanie” – wspominała jego żona, Mary Costello. „Zazwyczaj pracował w Jersey”. Chuck przygotowywał się do naprawy hotelowych wind, gdy o 8:46 samolot pasażerski Boeing 767 uderzył w północną wieżę; drugi samolot uderzył w wieżę południową o 9:03. Gdy ponad 300 tysięcy ludzi uciekało z Dolnego Manhattanu, Chuck biegł w przeciwnym kierunku. „Nic mi nie będzie” – powiedział koledze z pracy przed wejściem do wieży północnej, około 9:00. Później wszedł także do wieży południowej. Strażacy i funkcjonariusze, którzy widzieli działania Chucka w strefie zero, nazwali go „człowiekiem od windy”. Jego ciało wydobyto z szybu windy wraz z ciałami strażaka i policjanta 5 stycznia 2002 roku. W kieszeni miał 77 dolarów, prawo jazdy i różaniec. Tych, którzy znali Chucka, wcale to nie zdziwiło. „Kiedy wieże się zawaliły, myślałem: »Co on sobie myślał, przecież miał dzieci i w ogóle«” – mówił jego przyjaciel z dzieciństwa Kevin Wyer. „To właśnie Chucky. Nie mógłby żyć ze świadomością, że tego nie zrobił”. Mary zgodziła się z nim: „Zrobił po prostu to, co było dla niego naturalne. Pewnego razu na autostradzie na pasie szybkiego ruchu zepsuł się samochód, więc zjechaliśmy na pobocze. Za kierownicą siedziała kobieta, a on wybiegł na jezdnię. Powiedział: »Nie zostawię jej tam«”.

Powyżej, od lewej: Chuck Costello w mundurze Marynarki Wojennej USA. • Costello trzyma synka, Charliego, w swoim domu na początku 1995 r. • Na sąsiedniej stronie: Instalacja The Tribute in Light oświetla panoramę Nowego Jorku 11 września 2018 r.; widok z Jersey City (New Jersey).

Zdjęcie dzięki uprzejmości Mary Costello

gdzie indziej. Widać było, że nie czeka, żeby tylko Msza się już skończyła. Był zamyślony i pogrążony w modlitwie”. Przez cztery lata spędzone w marynarce wojennej, a więc w latach 1975-79, a także później, Chuck służył Kościołowi na wiele sposobów. Stacjonował głównie na Pearl Harbor, a także w Japonii i na Filipinach. Wyer, który również służył w marynarce, wspomina, że gdy huragan zniszczył szpital dziecięcy na Filipinach, Chuck pomagał go odbudować. „Wziął 30 dni urlopu, które przysługiwały mu każdego roku, i zgłosił się na wolontariusza przy dobudowie szpitala” – mówił Wyer. „Tak właśnie robił. Zawsze znajdował czas, żeby zająć się innymi”. Po zakończeniu służby w marynarce Chuck został nadzwyczajnym szafarzem komunii świętej, przez 27 lat grał na gitarze na Mszach Świętych w parafii św. Ambrożego, przygotowywał młodzież do bierzmowania i – jak zauważył jego brat, Raymond – już jako chłopiec był „tym, który chodził odśnieżać przed plebanią”. Kiedy Chuck nie pracował, bawił się na zewnątrz z czworgiem swoich dzieci: Theresą, Amandą, MaryKate i Charliem. Grał z nimi w piłkę nożną, angażował się w działalność Friendly Sons of Shillelagh [organizacji społeczno-kulturalnej Amerykanów o irlandzkich korzeniach – przyp. tłum.] lub Rycerzy Kolumba. Jego rodzice i przyjaciele odkryli później, że po cichu pomagał wielu potrzebującym osobom. SENS ŻYCIA Joseph Langlois, ówczesny Skarbnik rady 6424 im. św. Ambrożego, pracował w World Trade Center 7, tuż obok bliźniaczych wież. 11 września nie widział Chucka, jednak pamiętał, jak kilka miesięcy wcześniej prowadzili pod supermarketem zbiórkę na jeden z programów Rady Stanowej

New Jersey dotyczący pomocy osobom z niepełnosprawnością intelektualną. „To był bardzo przyjacielski facet” – wspominał Langlois. „No i oczywiście zależało mu na tyle, że faktycznie się tym zajął. Widać było, że ma na sercu tych ludzi, którym chcieliśmy pomóc. Wszystko, co potem słyszałem, tylko wzmocniło to wrażenie”. Msza pogrzebowa Chucka została odprawiona w Kościele św. Ambrożego 29 września. Langlois poprowadził wtedy Korpus Reprezentacyjny Stopnia Patriotycznego, mimo że Chuck nie był Rycerzem Czwartego Stopnia. „Chociaż tyle mogliśmy dla niego zrobić” – mówi Langlois. „Okazać mu w ten sposób szacunek, choć normalnie nie byłoby takiej oprawy”. Był jednak pewien problem. „Nie dało się wejść do kościoła” – mówił. „Nie było takiej możliwości. Był przepełniony”. Rycerze zaczekali na zewnątrz. „Na koniec Mszy Świętej” – wspomina Langlois – „uformowaliśmy szpaler z mieczami w powietrzu, a ludzie pod nim przechodzili”. Wśród setek uczestników znalazło się wiele osób, którym Chuck na przestrzeni lat pomógł w ten czy inny sposób. „Po jego śmierci dowiedzieliśmy się, że pomagał tylu osobom” – wspominał Wyer. „Podchodzili potem, albo dzwonili do Mary i mówili: »Chciałbym tylko powiedzieć pani, jak dobrym człowiekiem był pani mąż«. Niczym się nie chwalił. Po prostu działał. Robił to, co było słuszne i nigdy nic o tym nie wspominał”. Chuck na rok przed śmiercią napisał w jednym ze swoich notatników: „Sens ludzkiego życia to dla mnie po prostu nauka kochania. Myślę, że uczyć się kochać to klucz do wszelkiego życia. Czuję jednak, że ta lekcja pokazuje mi, że wciąż mam przed sobą długą drogę”. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

17

PA M I Ę TA M Y

„Tata ma wpływ na praktycznie każdą myśl i decyzję w moim życiu. Każdego dnia staram się, żeby był ze mnie jak najbardziej dumnym i szczęśliwym ojcem”. Wieczorem 10 września 2001 roku Chuck odwiedził dom swojego ojca. Pracował do późna nad pomnikiem zmarłych członków Friendly Sons of Shillelagh. Wyszedł na zewnątrz, usiadł na krześle na podwórku i patrzył w niebo. „Mój ojciec mówił wszystkim” – wspominał Raymond – „że Chuck dostawał wtedy rozkazy na następny dzień”. Chuck został honorowo zwolniony ze służby 5 stycznia 1981 roku. Jego ciało zostało wydobyte z gruzów dokładnie 21 lat później, 5 stycznia 2002. Kilka tygodni po tragedii Mary znalazła osobistą modlitwę, którą Chuck zapisał w książce do prowadzenia katechezy. W ramce z podpisem „O co modlisz się na swojej drodze wiary?” Chuck zapisał: „Pomóż mi oświetlać drogę tym, którzy pozostają w mroku. A kiedy sam znajdę się w ciemności, pozwól mi nie bać się, lecz cierpliwie czekać, aż przypomnę sobie światło”. B JORGE I. DOMÍNGUEZ-LÓPEZ jest redaktorem i niezależnym dziennikarzem z Long Island w stanie Nowy Jork.

Mary Costello z oprawioną fotografią męża, Chucka, przed ich domem w New Jersey. Zdjęcie Chucka z flagą USA i prawą dłonią na sercu wykonał ich 6-letni syn, Charlie, w 2001 r. 18

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Zdjęcie dzięki uprzejmości Matta Greenslade’a

Gdy 3 maja 2000 roku zmarł kard. John O’Connor, uwielbiany przez wiernych metropolita Nowego Jorku, Chuck udał się do Katedry św. Patryka. „New York Times” zacytował jego słowa: „Nie uważam tego dnia za smutny. Osiągnął to, co chciał osiągnąć, a teraz przeszedł do lepszego życia”. W chwili śmierci Chuck miał zaledwie 46 lat. Charlie, jego najmłodsze dziecko, miał wtedy 6 lat. Wspominając ten dzień, jego siostra, Kathy Birch Costello, wspomina, że powiedziała swojemu synowi: „Jeżeli wujek Chuck nie żyje, to była to śmierć, jaką sam by sobie wybrał”. Charlie, którego pełne imię brzmi Charles Gregory Costello III, ma niewiele wspomnień o ojcu. Chuck wyznacza jednak kierunek moralny jego życiu. Charlie, który tak jak ojciec pracuje jako konserwator dźwigów, jest także strażakiem ochotnikiem w Summit w stanie New Jersey. Opowiadał, że niedawno rozważał zakup bajeranckiego samochodu. Przypomniał sobie jednak, że jego ojciec nie zajmował się nigdy takimi rzeczami i stwierdził, że tego nie potrzebuje. „Jestem katolikiem – wierzymy, że zawsze jest z nami duchem” – przyznał Charlie, który niedawno świętował narodziny swojego syna, Charlesa Gregory’ego Costello IV.

Ratował życie, ratuje dusze Ksiądz Tom Colucci był jednym ze strażaków obecnych 11 września w strefie zero. Jego droga do kapłaństwa prowadziła przez służbę i braterstwo Scott Warden

Zdjęcie: Cindy Schultz

STRAŻAK-WETERAN z 15-letnim stażem, Tom Colucci, skoń-

czył właśnie nocny dyżur w remizie na Dolnym Manhattanie, gdy zadzwonił telefon i polecono mu powrót. Przejechał znów przez Lincoln Tunnel, zabrał sprzęt i autostradą West Side Highway wyruszył do strefy zero wraz z trzema lub czterema innymi strażakami ściśniętymi w aucie. Południowa wieża zawaliła się tuż po ich przyjeździe. „Wspięliśmy się na gruzowisko i po prostu zaczęliśmy kopać” – powiedział Colucci. „Raportowano, że zginęło 40 tysięcy osób. Niestety, niewielu z nich przeżyło, ale nie wiedzieliśmy o tym. Rozgrzebywaliśmy każdą szczelinę, żeby znaleźć jakichkolwiek ocalałych, jakąkolwiek nadzieję”. Wieża północna zawaliła się w czasie pierwszych poszukiwań. „Usłyszeliśmy wielki huk, a potem biegliśmy i biegliśmy, tak daleko, jak się dało” – mówił. „Pamiętam, że schowałem się za jakimś samochodem. Było słychać potężny ryk, a gdy wstaliśmy, byliśmy cali pokryci odłamkami”. Dziś 70-letni ks. Tom Colucci jest proboszczem parafii Najświętszej Krwi Chrystusa w Walden w stanie Nowy Jork i Kapelanem rady 9254 im. Najświętszej Krwi Chrystusa. Jego droga z remizy na plebanię zdaje się nietypowa – emerytowany strażak zostaje księdzem w wieku 60 lat. Jednak ta historia jest czymś więcej niż późną zmianą w karierze. To studium przypadku tego, co robi z człowiekiem braterstwo i jak życie spędzone w biegu ku zagrożeniu może stać się życiem w biegu ku głodnym, chorym, pogrążonym w żałobie i umierającym. Colucci już przed 11 września rozważał kapłaństwo i po cichu spotykał się z duszpasterzem powołań. Jednak śmierć jego braci strażaków tamtego ranka ukazała mu życie w nowym świetle. „Rano piliśmy z chłopakami kawę i jedliśmy pączki, a pół godziny później już ich nie było” – mówił. Jego decyzję przypieczętowała inna tragedia: wybuch gazu pod koniec jego strażackiej kariery. „Dostałem w głowę, miałem w mózgu zakrzep, zrobili mi dwie operacje” – powiedział. „Otrzymałem nawet ostatnie namaszczenie”. Przeszedł na emeryturę w stopniu kapitana w 2005 roku, siedem lat spędził na formacji w benedyktyńskim klasztorze, a w 2012 wstąpił do Seminarium św. Józefa w Yonkers w Nowym Jorku. W 2016 roku został wyświęcony na kapłana dla archidiecezji nowojorskiej. „Nie miałem żadnego momentu olśnienia” – mówił. „Po prostu jakoś myślałem o kapłaństwie, przechodząc na emeryturę, a 11 września umocnił mnie w tym. Wielu chłopaków z remizy i tak już nazywało mnie księdzem Tomem”. Ksiądz Colucci został zaproszony do Rycerzy jako kleryk, przystąpił do Zakonu w 2013 roku. W lutym 2025, podczas

Ks. Tom Colucci, proboszcz parafii Najświętszej Krwi Chrystusa w Walden (Nowy Jork), z hełmem kapitana nowojorskiej straży pożarnej przed Mszą św. w swojej parafii w sierpniu

egzemplifikacji w Katedrze św. Patryka w 125. rocznicę utworzenia Stopnia Patriotycznego, został Rycerzem Czwartego Stopnia. „To fenomenalni ludzie” – powiedział o Braciach z rady 9254. „Dbają o porządek, zajmują się ochroną, naprawami”. Braterstwo przypominające mu o czasach w straży pożarnej stało się dla niego szczególnie ważne po przyjęciu święceń. „Jestem tutaj sam, jako jedyny ksiądz w parafii. Potrzeba mi braterstwa, a Rycerze są świetni”. Wielki Rycerz Gerald Mishk Jr., emerytowany policjant, zauważa, że ta więź jest wzajemna. „Ksiądz Tom od pierwszego dnia pracy wykorzystuje swoje doświadczenie w prowadzeniu parafii” – powiedział. „Doświadczenie strażaka z 11 września przekłada się na jego współczucie. Odkąd ksiądz Tom objął parafię, kościół w czasie Mszy Świętej jest pełny po brzegi. Parafianie go uwielbiają”. Istnieje proste powiązanie między oboma powołaniami księdza Colucciego: służba. „Życie strażaka jest życiem służby” – mówił. „To samo dotyczy księdza. Niemal codziennie jestem gotowy na wezwanie. Ratowałem ludziom życie, a teraz ratuję dusze”. B SCOTT WARDEN jest redaktorem prowadzącym „Vibrant Catholic” (kwartalnika Diecezji Fort Wayne-South Bend) i członkiem rady 12741 im. Trójcy Świętej w New Haven w stanie Indiana. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

19

PROROCZY

GŁOS NADZIEI

Przypadająca na ten miesiąc beatyfikacja abpa Fultona Sheena będzie okazją do uczczenia pamięci tego wielkiego ewangelizatora i Rycerza Kolumba Derek Rotty

20

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Zdjęcie archiwalne: CNS

N

zamiłowanie do nauki i rozwoju intelekasz świat jest pełen pesymistów, a ja sam byłbym tualnego. Po ukończeniu St. Viator jednym z nich, gdybym nie College i Seminarium św. Pawła wierzył w Boga” – napisał ks. Fulton J. w Minnesocie w 1919 roku przyjął Sheen w felietonie z 1951 roku There Is święcenia kapłańskie w diecezji Peoria. Hope [ Jest nadzieja – przyp. tłum.]. Następnie rozpoczął studia na Sheen pomaga nam zrozumieć ameKatolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie oraz na Katolickim rykańską kulturę XX wieku, zwłaszcza Uniwersytecie w Lowanium w Belgii, tę lat 1925-1975. Jako ksiądz, profesor gdzie uzyskał doktorat z filozofii i jako uczelni, a następnie biskup i osobopierwszy Amerykanin zdobył prestiwość medialna podejmował istotne tematy i angażował się w przemiany żową Nagrodę im. kard. Merciera. tamtych czasów. W swoich przemóW 1926 roku wrócił do Waszyngtonu, aby wykładać na Katolickim Uniwerwieniach kierowanych zarówno do katolików, protestantów, sceptyków, sytecie Ameryki, gdzie pozostał do jak i do osób niewierzących, przedsta1950 roku. Jego intelektualna formacja przywiał sposoby na przetrwanie trudnych momentów i odnalezienie nadziei pogotowała go do zrozumienia nurtów filozoficznych kształtujących życie przez wierność prawdzie przekazanej współczesnego człowieka i zmierzenia przez Boga w osobie Jezusa Chrystusa. Wówczas jeszcze ks. Fulton J. Sheen z mikrofonem się z nimi. Sheen pisał, nauczał i głosił Bez względu na to, przez jakie radiowym NBC. na temat wielu spraw swojej epoki: trudności przechodził świat, przesłanie nauki i wiary, edukacji, małżeństwa Sheena zawsze zawierało chrześcii seksualności, polityki, ekonomii i komunizmu. Jednak jego jańską nadzieję, którą się z nim dzielił. Przesłanie to można było odpowiedzi nigdy nie miały charakteru czysto akademickiego. znaleźć w jego książkach, audycjach radiowych i felietonach. Rozwiązaniem dla wielu problematycznych zagadnień zawsze „Czasy są złe” – stwierdził Sheen w artykule z 1951 roku. „To była, jak sam podkreślał, wieczna prawda objawiona przez Boga. jednak nie oznacza końca naszej cywilizacji; nie powinniśmy traSheen docierał do współczesnych sobie ludzi również za cić nadziei. Dotarliśmy do punktu w historii, kiedy Bóg pozwala nam poczuć naszą słabość wynikającą z zaufania wyłącznie sobie”. pośrednictwem popularnych mediów, a jego więzi z Rycerzami Kolumba zawiązały się na wiele lat przed formalnym wstąpieniem Gdy Kościół przygotowuje się do uroczystości beatyfikacji do Zakonu. Kiedy w 1930 roku ruszyła ogólnokrajowa audycja Sheena, która odbędzie się 24 września w Saint Louis, to radiowa Catholic Hour, Rada Najwyższa przekazała na ten cel prorocze przesłanie jest wciąż aktualne – podobnie zresztą jak wieloletnia współpraca Sheena z Rycerzami Kolumba. 5 tysięcy dolarów – co było największą pojedynczą wpłatą – i kontynuowała to wsparcie w kolejnych latach. Zaraz po inauguWEZWANIE DO ZAANGAŻOWANIA racyjnej audycji Sheen wygłosił cykl siedmiu przemówień. Fulton John Sheen urodził się 8 maja 1895 roku w El Paso, miaW kolejnych dziesięcioleciach Sheen wielokrotnie przemawiał na wydarzeniach organizowanych przez Rycerzy Kolumba steczku na terenach rolniczych w stanie Illinois, był najstarszym z czworga rodzeństwa. Jego rodzina niedługo potem przeniosła i współpracował z Zakonem w wielu przedsięwzięciach edukasię do Peorii, gdzie w katolickich szkołach w Sheenie zrodziło się cyjnych i ewangelizacyjnych. Na przykład w 1946 roku Rada

Archiwum Multimedialne Rycerzy Kolumba

Abp Fulton Sheen (pierwszy rząd, drugi od prawej) z biskupami i Rycerzami podczas 88. Najwyższej Konwencji w Houston, 1970 r. Towarzyszą mu: bp John Morkovsky z Galveston-Houston (w środku), Najwyższy Kapelan bp Charles Greco z Aleksandrii w Luizjanie (po lewej) i Najwyższy Dyrektor James Foley z Nowego Jorku (obok bpa Greco). To Foley zaproponował przyjęcie abpa Sheena do Zakonu w 1968 r.

Najwyższa promowała jego broszurę Communism, the Opium of the People [Komunizm: Opium dla ludu – przyp. tłum.] w zajmujących całą stronę ogłoszeniach prasowych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Wywołało to napływ tysięcy próśb o egzemplarze. Publiczna działalność Sheena stale się rozwijała. W 1950 roku został krajowym dyrektorem Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary, a w 1951 roku przyjął sakrę biskupa pomocniczego Nowego Jorku. Wkrótce potem jego program telewizyjny Life Is Worth Living (Warto żyć!) przyniósł mu ogólnokrajową rozpoznawalność. W 1953 roku Sheen zdobył nagrodę Emmy dla najpopularniejszej osobowości telewizyjnej. Zażartował wówczas, że swój sukces zawdzięcza cennemu wkładowi pisarzy: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. W latach 1962-1965 bp Sheen uczestniczył we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II. Ściśle współpracował z ks. Josephem Ratzingerem, późniejszym papieżem Benedyktem XVI, który pełnił funkcję eksperta teologicznego w komisji ds. misji. W wywiadzie udzielonym Radiu Watykańskiemu w 2012 roku papież Benedykt XVI wspominał: „Fulton Sheen (…) fascynował nas swoimi wieczornymi wykładami”. W latach 1966-1969 Sheen pełnił funkcję biskupa Rochester w stanie Nowy Jork. Po przejściu na emeryturę został mianowany przez papieża Pawła VI arcybiskupem tytularnym Newport w Walii. 11 maja 1968 roku Sheen wstąpił do rady 178 w Rochester, a dwa miesiące później został Rycerzem Stopnia Patriotycznego. W 1970 roku abp Sheen stanął przed delegatami 88. Najwyższej Konwencji w Houston i postawił przed Braćmi wyzwanie

charakterystyczne dla całej jego posługi: zaangażowanie w sprawy świata poprzez wiarę przejawiającą się w działaniu. Pięć lat później, podczas 93. Najwyższej Konwencji w Miami Beach na Florydzie, ponowił to wezwanie w innej perspektywie, wzywając Rycerzy, by postawili Jezusa w centrum swojego podejścia do współczesnej kultury. W przemówieniu w Houston zatytułowanym Znaki czasów Sheen wskazał, że Kościół znajduje się w okresie przemian, który wymaga nowych sposobów realizacji misji. Zalecił Rycerzom „teologię działania” zakorzenioną w dziełach miłosierdzia i zachęcił ich do współpracy ze wszystkimi ludźmi – zarówno katolikami, jak i osobami niewierzącymi – „gdy tylko jest to możliwe, dla dobra świata”. Przypominał im, by nie zakładali, że „tylko organizacje katolickie pracują dla Królestwa Bożego”. „Naszą nową misją jest odbudowanie moralnie zjednoczonego narodu” – podsumował. Sheen szczególnie mocno wzywał Rycerzy, aby docierali do młodych ludzi. „Uczcie ich patriotyzmu, uczciwości i szacunku do rodziców” – mówił delegatom. Jednak takie działania wymagały zaufania między pokoleniami umacnianego przez uczynki miłosierdzia: „Wspaniałym przykładem byłoby, gdyby sięgnęli do kieszeni, by ofiarować coś cierpiącym, za którymi się wstawiają”. Wezwanie Sheena do zaangażowania znalazło swój punkt kulminacyjny w temacie, który poruszał niezwykle często – nierozerwalności Jezusa Chrystusa i Jego krzyża. „Nasza nowa misja wobec świata musi ponownie połączyć te dwie rzeczy” – powiedział. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

21

Sheen utrzymywał, że Rycerze oraz wszyscy, którzy dążą do budowania Królestwa Bożego na ziemi, muszą w pełni kontynuować misję Jezusa. Muszą głosić prawdy chrześcijaństwa, jednocześnie zachowując dyscyplinę, podejmując osobistą pokutę i okazując współczucie cierpiącym. W każdej epoce ci, którzy chcą pracować dla Królestwa Bożego, muszą angażować się w sprawy świata tak jak Jezus: słowem i czynem. PRYMAT CHRYSTUSA Sheen rozpoczął swoje przemówienie podczas konwencji w 1975 roku głęboko osobistym wyznaniem: „Martwię się o Amerykę. Tak jak wy”. Biskup uważał, że Amerykanie są tak zaabsorbowani kryzysami epoki, że stracili perspektywę niezbędną do ich zrozumienia. „Tym, co uniemożliwia nam zrozumienie naszych problemów, jest obsesyjne skupienie się na szaleństwie bieżących wiadomości” – powiedział. „Zasłaniamy nasze oczy dłoniami, przez co brakuje nam spojrzenia wstecz, brakuje perspektywy przeszłości, na podstawie której moglibyśmy ocenić teraźniejszość”. Podważył również ukształtowany po wojnie pogląd, że postęp nie ma granic. Uważał, że taka pewność co do ludzkich możliwości może przysłonić zależność człowieka od Boga. Sheen proponował tylko jedno rozwiązanie tego problemu: „Tak czy inaczej musimy przywrócić sens naszemu istnieniu, a ten musi koncentrować się wokół samego Chrystusa”. Wskazał dwa praktyczne rozwiązania. Pierwszym były szacunek i ochrona ludzkiego życia w obliczu przemian technologicznych, które zdają się nie uwzględniać natury i sprawiedliwości. Drugim – katecheza i edukacja. „Pomyślcie, jak ogromny wpływ wy, Rycerze Kolumba, moglibyście mieć na Kościół w Ameryce, gdybyście nalegali na prowadzenie w szkołach prawdziwej katechezy” – powiedział. „Istnieje tylko jeden powód, by wspierać nasze szkoły i zdobywać się na ofiarę: dzieje się tak dlatego, że mamy własną 22

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

filozofię życia i wierzymy, że dusze mają być zbawione”. Sheen twierdził, że uczynienie Jezusa i jego nauki centrum katolickiej edukacji stałoby się również świadectwem dla milionów ludzi „spoza naszych kościołów, [którzy] błąkają się bez wiary”. „Przychodziliby i rozmawialiby, gdyby tylko mogli odnaleźć choć odrobinę tej miłości, tej pewności i tego podobieństwa do Chrystusa. To jednak wymaga dyscypliny i porządku” – kontynuował. Pozostawił delegatów z konkretnym zadaniem: „Kiedy wrócicie do domów, do swoich parafii, nalegajcie na prymat Chrystusa”. Sheen żył jeszcze tylko przez cztery lata. 2 października 1979 roku papież Jan Paweł II uściskał go w Katedrze św. Patryka w Nowym Jorku i powiedział: „Dobrze pisałeś i mówiłeś o Panu Jezusie. Jesteś lojalnym synem Kościoła”. Sheen zmarł 9 grudnia 1979 roku. Jego proces kanonizacyjny rozpoczął się w 2002. W 2012 roku został ogłoszony Czcigodnym Sługą Bożym, a w 2019 papież Franciszek uznał cud przypisywany jego wstawiennictwu. Przekaz Sheena pozostaje aktualny, ponieważ przekracza przemijające kryzysy każdej epoki. Jego odpowiedzi na pytania tamtych czasów były i są zakorzenione w ostatecznym źródle nadziei, Jezusie Chrystusie. Bez względu na to, z jakim mrokiem mierzył się świat, Sheen niestrudzenie i z radością głosił mu prorocze orędzie nadziei, gdy ten tak bardzo potrzebował je usłyszeć. Głód nadziei w ludzkim życiu był fundamentem działalności Sheena. Dziś, gdy Kościół przygotowuje się do ogłoszenia go błogosławionym, to przesłanie nie staje się mniej naglące. B DEREK ROTTY jest nauczycielem i pisarzem zajmującym się historią i kulturą katolicką oraz autorem książki Prophet of Hope: Fulton Sheen Responds to the Modern World (Our Sunday Visitor, 2025). Mieszka z żoną i pięciorgiem dzieci w Jackson w stanie Tennessee, gdzie jest członkiem rady 1101 im. ks. Jaya Jacksona.

Archiwum Multimedialne Rycerzy Kolumba

Po lewej: Abp Fulton Sheen przemawia do delegatów na 88. Najwyższej Konwencji w Houston w 1970 r. • Powyżej: Najwyższy Rycerz John McDevitt prowadzi abpa Sheena na mównicę, skąd przemówi do delegatów na 93. Najwyższej Konwencji w Miami Beach (Floryda) w 1975 r.

„JEGO SERCE zaczęło bić”

Cudowne przywrócenie do życia dziecka urodzonego bez wyczuwalnego pulsu utorowało drogę do beatyfikacji Czcigodnego Sługi Bożego Fultona Sheena Jennifer Brinker

61

Zdjęcie: Jeffery Noble

minut po narodzinach serce Jamesa Fultona Engstroma wciąż nie biło. Urodzony w domu 16 września 2010 roku syn Bonnie i Travisa przyszedł na świat z węzłem na pępowinie i bez wyczuwalnego pulsu. Został natychmiast przewieziony do szpitala, gdzie personel medyczny ratował maleńkie ciało przez około 20 minut, po czym zaprzestano prób resuscytacji. „To było tak, jakby wszystkim kazano się wycofać, aby stwierdzić zgon” – wspominała Bonnie Engstrom. „I właśnie wtedy, kiedy wszyscy zaprzestali go ratować, żeby ogłosić godzinę zgonu, jego serce zaczęło bić”.

Engstromowie już wcześniej wybrali drugie imię swojego syna na cześć XX-wiecznego autora, ewangelizatora medialnego i arcybiskupa, Czcigodnego Sługi Bożego Fultona J. Sheena. W czasie ciąży oraz po niej Bonnie modliła się o wstawiennictwo Sheena. Patrząc wstecz, rodzina nie może zapomnieć o powadze tamtej chwili – ich nowo narodzone dziecko pozostawało bez oznak życia przez 61 minut, czyli o minutę dłużej niż Sheen trwał na ukochanej codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu. Według wszelkich kryteriów James nie powinien przeżyć – a tym bardziej dorosnąć – bez trwałych uszkodzeń mózgu. Gdy kontrolny rezonans magnetyczny wykonany trzy miesiące po

Bonnie i Travis Engstromowie z ośmiorgiem swoich dzieci, 2019 r. James Fulton Engstrom trzyma wizerunek abpa Fultona Sheena. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

23

porodzie wykazał, że mózg chłopca jest zdrowy, Bonnie – za namową swojej matki, Alberty Fandel – chwyciła za telefon i zadzwoniła do Archbishop Fulton J. Sheen Foundation w Peorii w stanie Illinois, aby opowiedzieć o tym, co się wydarzyło. W ciągu roku Diecezja Peoria powołała trybunał w celu zbadania ewentualnego cudu; gromadzono dokumentację medyczną oraz zeznania wszystkich zaangażowanych osób. Blisko dziesięć lat później, w 2019 roku, papież Franciszek oficjalnie uznał uzdrowienie Jamesa za cud przypisywany wstawiennictwu Sheena, co utorowało drogę do jego beatyfikacji. Długo wyczekiwana beatyfikacyjna Msza Święta odbędzie się 24 września w The Dome at America’s Center w St. Louis, gdzie dziesiątki tysięcy wiernych zgromadzą się, aby uczcić człowieka, którego Engstromowie określają mianem „bliskiego przyjaciela rodziny w niebie”. „TO WIELKA SPRAWA” James, trzecie z ośmiorga dzieci, urodził się w rodzinnym domu w Goodfield w stanie Illinois, na przedmieściach Peorii, gdzie 24

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Sheen był ministrantem, a później, w 1919 roku, przyjął święcenia kapłańskie. Engstromowie, którzy obecnie mieszkają w pobliskim Waszyngtonie, wybierali imiona dla swoich dzieci z myślą o świętych patronach. „To właśnie podczas mojej trzeciej ciąży Pan wprowadził arcybiskupa Fultona J. Sheena do naszego życia” – wyjaśniła Bonnie. „Travis i ja zaczęliśmy oglądać powtórki programu Life Is Worth Living (Warto żyć!) i zachwyciliśmy się jego błyskotliwością i pasją. Wiedząc, że urodził się, dorastał i przyjął święcenia w naszych stronach, wybraliśmy »Fulton« na drugie imię dla naszego dziecka i zaczęliśmy prosić abpa Sheena o wstawiennictwo”. Kiedy James przyszedł na świat bez oznak życia, Travis – członek rady 6707 im. ks. Johna Menco w Waszyngtonie w Illinois – wyraźnie zapamiętał głos kogoś, kto mówił, że musi ochrzcić syna. Wziął wodę ze stojącego obok kubka, z którego Bonnie popijała podczas porodu, i – wzywając Trójcę Świętą – ochrzcił noworodka, nadając mu imiona James Fulton. W pewnym momencie, w minionym roku, gdy Travis po raz kolejny opowiadał o narodzinach syna, zauważył, że właściwie

Zdjęcie: Kara Kamienski

James Fulton Engstrom stoi z rodzicami przed Kościołem św. Patryka w Waszyngtonie (Illinois), lipiec.

To po prostu zwyczajne dziecko. Ekscytujące, budzące pokorę i wielki zaszczyt jest to, że na zawsze pozostanie częścią biografii Fultona Sheena oraz historii Kościoła w Ameryce. nie było wówczas w pokoju nikogo, kto mógł wypowiedzieć te słowa na głos. „Dla mnie to było, jak Boża interwencja, coś w stylu: »Słuchaj, musisz to zrobić«” – powiedział. „To było jasne jak słońce: ktoś kazał mi go ochrzcić”. Tego dnia obecna była również Jenny Witt, przyjaciółka rodziny, która później mówiła, że czuła obecność Ducha Świętego i miała wizję dnia święceń kapłańskich Sheena w Katedrze Najświętszej Maryi Panny w Peorii. „Pamiętam, jak patrzyłam na Jenny pytającą: »Jak on ma na imię?«” – wspominała Bonnie. „Pamiętam, jak siedziałam na podłodze i powtarzałam w myślach imię Fultona Sheena. To samo w sobie było już modlitwą, i to najbardziej elokwentną, na jaką mogłam się wtedy zdobyć”. James trafił na OION, gdzie pozostał do początku listopada. Biorąc pod uwagę, że jego serce nie biło przez 61 minut, lekarze spodziewali się katastrofalnego uszkodzenia mózgu. Jednak kontrolny rezonans magnetyczny wykonany trzy miesiące po narodzinach wykazał, że jego mózg jest „całkowicie zdrowy” – powiedziała Bonnie. Gdy odebrali wyniki rezonansu, matka zachęciła Bonnie do kontaktu z Archbishop Fulton J. Sheen Foundation. „Powiedziałam: »Nie chcę zawracać im głowy«, na co mama odpowiedziała: »Kochanie, to wielka sprawa, na pewno będą chcieli mieć to w swoich dokumentach«” – wspominała Bonnie. „Gdy James był małym dzieckiem, publiczne zainteresowanie bywało dla niego uciążliwe. Czasami towarzyszył mamie, gdy ta opowiadała ich historię, a niektórzy ze słuchających chcieli »dotknąć cudu«, traktując Jamesa niemal jak relikwię” – zauważył Travis. „Kiedy był mały, a ludzie podchodzili do niego i zbytnio się narzucali, było to dla niego bardzo trudne. Myślę, że przez lata zmuszało go to do pewnego wycofania się, dystansowania i sprawiło, że wolał trzymać się od tego z daleka” – powiedział Travis. Z biegiem lat to zaczęło się zmieniać. Ludzie są mniej natarczywi i częściej mówią: „To naprawdę fajne”. James z czasem oswoił się ze swoją historią i chętniej dzieli się nią publicznie. „Dziś 16-letni James, uczeń drugiej klasy szkoły średniej, prowadzi typowe życie nastolatka: szkoła, przyjaciele, prace na podwórku i drobne zajęcia na rzecz starszych parafian,

którzy są wobec niego bardzo opiekuńczy” – powiedziała Bonnie. „W zeszłym roku był kapitanem drużyny futbolowej pierwszoklasistów w Washington High School, jego tata jest trenerem i uczy tam fizyki. Koledzy ze szkoły czasem rozpoznają Jamesa dzięki doniesieniom medialnym o cudzie, ale on podchodzi do tego ze spokojem”. „Cudowne dzieci wciąż mogą wyrosnąć na małych rozrabiaków, a potem na nastolatków, którzy potrafią być zarówno uroczy, jak i frustrujący” – powiedziała Bonnie. „To po prostu zwyczajne dziecko. To, że na zawsze pozostanie częścią biografii Fultona Sheena oraz historii Kościoła w Ameryce, jest ekscytujące, budzi pokorę i jest wielkim zaszczytem”. ZAWIERZENIE RODZINY Gdy dziesiątki tysięcy pielgrzymów zapełni The Dome at America’s Center w St. Louis na Mszy Świętej beatyfikacyjnej, wszystkie oczy będą zwrócone na Jamesa, który w procesji na wejście – w towarzystwie swojej rodziny – wniesie relikwie Fultona Sheena. To odpowiednia rola dla chłopca, którego uzdrowienie utorowało drogę do tej chwili, a zarazem piękny hołd dla Sheena – nowatorskiego ewangelizatora, który głosił Ewangelię w radiu, prasie, telewizji i wzbudził głębokie oddanie w rodzinie Engstromów. Podczas ciąży, gdy Bonnie wraz z Travisem oglądała programy telewizyjne Sheena, opowiadała mężowi: „On jest niesamowity. Ewidentnie będzie świętym. Powinniśmy nazwać po nim nasze dziecko”. Dodała, że wiedza na temat Sheena i oddanie mu wzrosły po narodzinach Jamesa. Lepiej zrozumieli jego miłość do Matki Najświętszej i Eucharystii. Bonnie wskazała na kluczową rolę Sheena w kształtowaniu jej relacji z Matką Bożą. Jak wyjaśniła, to dzięki książce Maryja. Pierwsza miłość świata zaczęła postrzegać Maryję „nie tylko jako figurę (…), ale jako prawdziwą kobietę, która była prawdziwą żoną i matką”. Travis, który powrócił do Kościoła w czasie studiów, przyznał, że jego pobożność eucharystyczna oraz rozumienie rzeczywistej obecności Chrystusa pogłębiły się, odkąd dowiedział się więcej o Sheenie, którego codzienna adoracja Najświętszego Sakramentu jest mu szczególnie bliska. Bonnie dodała, że cudowne uzdrowienie ich syna jest darem nie tylko dla rodziny, bo zostało także „dane Kościołowi i dla Kościoła”. „Myślę, że to zrządzenie Opatrzności, że beatyfikacja odbywa się teraz, gdy James jest starszy, bardziej świadomy, bardziej obecny i dzięki temu będzie ją pamiętał” – powiedział Travis. „Po prostu czuję wdzięczność”. Sam James opisuje Sheena jako swojego przewodnika i opiekuna. Codziennie modli się do niego, choć szczegóły tych modlitw pozostawia dla siebie. „Rozmawiam z Fultonem Sheenem i Bogiem każdego dnia” – mówił James. „Sheen jest moim przyjacielem i wiem, że modli się za mnie”. B JENNIFER BRINKER jest reporterką „St. Louis Review” i „Catholic St. Louis” – publikacji Archidiecezji St. Louis. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

25

ŚW. FRANCISZEK Z ASYŻU:

800-lecie

Jubileusz franciszkański przypomina nam, że najbardziej przekonującym świadectwem Kościoła są życia przemienione Bożą miłością Kardynał Seán O’Malley OFMCap

Nota edytorska: Papież Leon XIV ogłosił Rok Świętego Franciszka (od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku), by uczcić 800. rocznicę śmierci św. Franciszka z Asyżu. Centralnymi punktami jubileuszu są Transitus (3 października) i wspomnienie liturgiczne (4 października).

N

ie wiemy, na ile powinniśmy ufać sztucznej inteligencji, ale nie mogłem oprzeć się zapytaniu jej, kto jest najpopularniejszym świętym w historii Kościoła katolickiego. Odpowiedź, swoją drogą, brzmi: Najświętsza Maryja Panna; za nią jest św. Franciszek z Asyżu, św. Józef plasuje się na trzecim miejscu. Przesłanie św. Franciszka jest nieomal uniwersalne. Jego radykalne życie Ewangelią, miłość do Chrystusa i radosne usposobienie wpłynęły na ludzi na całym świecie. Za jego życia ponad 5 tysięcy mężczyzn dołączyło do I Zakonu Franciszkańskiego, a po śmierci miliony mężczyzn i kobiet wstąpiło do trzech założonych przez niego zgromadzeń. Gdy Kościół obchodzi 800. rocznicę jego śmierci, musimy zapytać samych siebie, dlaczego św. Franciszek przyciąga tak dużo uwagi i budzi tak wiele emocji. Wszystkie trzy ewangelie synoptyczne opowiadają o bogatym młodzieńcu, który przyszedł do Jezusa z pytaniami, co ma zrobić, żeby zostać zbawiony i co nada sens jego życiu. Jezus odpowiedział mu: „Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!” (Mk 10, 21). Wszystkie te trzy Ewangelie odnotowują, że młody człowiek odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości. Jedynie Ewangelia św. Marka utrzymuje, że Jezus spojrzał na tego młodzieńca z miłością. Jestem przekonany, że gdyby ten młody człowiek przynajmniej domyślał się, jak bardzo Bóg go kocha, z radością sprzedałby swoje posiadłości i rozdał cały majątek ubogim. Gdy uświadomimy sobie, że Bóg kocha nas bezwarunkowo, miłością tak bezinteresowną, doświadczymy wybawienia, które pozwoli nam wyzwolić się spod jarzma dostatku, przyjemności i władzy. Staniemy się autentycznie wolni. Ponad tysiąc lat później inny bogaty młody człowiek usłyszał to samo zaproszenie od Jezusa: „Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim (...). Potem przyjdź i chodź za Mną!”. Franciszek z Asyżu właśnie to uczynił. Podążał za Jezusem z radością, oświecając drogę tysiącom osób, które poszły w jego ślady. 26

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

OCZAMI FRANCISZKA W Kwiatkach świętego Franciszka z Asyżu brat Maciej stawia pytanie: „dlaczego świat cały biega za tobą?”. Święty Franciszek odpowiada, że Bóg nie mógłby znaleźć większego grzesznika, aby pokazać swe nieskończone miłosierdzie. Te słowa są aktualne także osiem stuleci po jego śmierci. W Ewangeliach Grecy mówią apostołom: „chcemy ujrzeć Jezusa” (J 12, 21). Spoglądając na św. Franciszka, ludzie mogą dostrzec przebłysk Jezusa – ujrzeć Jego miłość, Jego pokorę, Jego dobroć. Świadectwo i świętość od zawsze były najpotężniejszymi narzędziami ewangelizacji. Różne aspekty życia św. Franciszka przyciągały do niego ludzi. Jego miłość do natury, szacunek dla stworzenia, ewangeliczny opór wobec przemocy, wezwanie do powszechnego braterstwa i oddanie służbie ubogim uczyniły z niego postać fascynującą bez względu na wyznanie czy kulturę. W świecie tak niebezpiecznie podzielonym wojną, rasizmem i chciwością przesłanie św. Franciszka o solidarności i pokoju staje się jeszcze ważniejsze. Mam na biurku figurkę św. Franciszka, którą szczególnie lubię. Święty nosi sfatygowany habit, a w prawej ręce trzyma ptaka. Inny ptak siedzi mu na ramieniu i spogląda mu w twarz. Ptaki stały się dla niego bardzo ważne. Uwielbiał sposób, w jaki nieustannie śpiewały na chwałę Boga. Ani nie sieją, ani nie przędą, ani nie sadzą, ani nie zbierają do spichlerzy, lecz niczym lilie polne przypominają nam, że

Ponad tysiąc lat później inny bogaty młody człowiek usłyszał to samo zaproszenie od Jezusa: „Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim (…). Potem przyjdź i chodź za Mną!”. Franciszek z Asyżu właśnie to uczynił.

Giovanni Bellini (1424/25-1516), Święty Franciszek na pustyni, olej na desce, The Frick Collection, Nowy Jork

Ojciec Niebieski otacza nas swoją opieką. Z pewnością spodobałaby mu się afroamerykańska pieśń religijna His Eye Is on the Sparrow: „Śpiewam, bo jestem szczęśliwy, śpiewam, bo jestem wolny, bo Jego wzrok spoczywa na wróblu i wiem, że On na mnie patrzy”. Z przyjemnością czytałem biografię braci Wright napisaną przez Davida McCullough. W młodości studiowali ptaki i byli przekonani, że jeśli one potrafią latać, to również ludzie mogą. Ta intuicja zainspirowała ich do budowy pierwszego samolotu. Święty Franciszek – podobnie jak bracia Wright – patrząc na ptaki, widział coś innego niż większość ludzi. Widział w nich Bożą opatrzność, piękno, radość i wolność. Miał sakramentalną wizję świata. W nędznym robaku rozjechanym na drodze widział symbol Chrystusa ukrzyżowanego, zgodnie ze słowami psalmu: „Ja zaś jestem robak, a nie człowiek” (Ps 22, 7). Franciszek wszędzie widział znaki Bożej miłości – ukryte tuż przed naszymi oczami. SEKRET RADOŚCI Święty Franciszek to bogaty młodzieniec, który odkrył, jak bardzo Bóg go kocha, po czym poświęcił się Bogu i bliźnim. Jego nawrócenie następowało w trzech etapach. Najpierw pojawiła się wizja Chrystusa ukrzyżowanego mówiącego mu, by odbudował Kościół; potem było uściśnięcie trędowatego, w którym Franciszek odkrył bliźniego, brata i Chrystusa przyjmującego postać cierpiącego. Trzecim etapem było rozstrzygnięcie sporu przed biskupem, gdy Franciszek zwrócił swemu ojcu bogaty strój. Tam właśnie odkrył, dzięki ojcowskiej miłości Boga, fundament swojej duchowości – ubóstwo, czyli zaufanie Opatrzności Bożej i wolność od przywiązania do bogactwa. W Bożym ojcostwie Franciszek

dostrzegł, że wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami, a także usłyszał Boże wezwanie do powszechnego braterstwa rozciągającego się na wszystkich ludzi i na całe stworzenie. W tamtej chwili Franciszek uświadomił sobie, że Bóg tak bardzo umiłował świat, że dał nam Jezusa Chrystusa jako naszego brata i zbawiciela. Franciszka określało to, co kochał – zwłaszcza miłość do Chrystusa ukrzyżowanego. Do charakterystycznych elementów franciszkańskiej pobożności należą szopka, gdzie Jezus narodził się w ubóstwie, i krzyż, który św. Franciszek nazywał księgą – najwspanialszą na świecie opowieścią o miłości. Miłość do Jezusa i Matki Bożej wyrażał w swojej miłości do Kościoła i głębokim oddaniu Chrystusowi obecnemu w Eucharystii. Gdy Franciszek zobaczył wieżę kościelną, uklęknął, ucałował ziemię i modlił się: „Wielbimy Cię, Panie Jezu Chryste, [tu] i we wszystkich kościołach Twoich, które są na całym świecie, i błogosławimy Tobie, że przez święty krzyż Twój odkupiłeś świat”. Święty Franciszek – diakon kochający kapłanów i sakramenty – żył w niezachwianym posłuszeństwie i oddaniu Ojcu Świętemu, następcy św. Piotra. Dostrzegamy w nim tak wiele radości i piękna, które chcemy chwalić i naśladować. Odkrywamy, że podążanie z miłością za Chrystusem jest właściwą drogą ku radości – radości Ewangelii. B KARD. SEÁN O’MALLEY OFMCAP jest emerytowanym metropolitą Bostonu. Przez ponad 10 lat, do 2025 roku, służył w Radzie Kardynałów i był przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich. Jest kapucynem od ponad 60 lat, a do Zakonu Rycerzy Kolumba wstąpił w 1993 roku. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

27

SANKTUARIUM BŁ. MCGIVNEYA W RADOMIU:

Kotwica Zakonu

Biskup radomski Marek Solarczyk ustanowił diecezjalne Sanktuarium bł. ks. Michaela McGivneya w parafii Matki Bożej Częstochowskiej, gdzie od 20 lat działa rada 14004 Jarosław Herman

D

la kolejnych pokoleń Rycerzy Kościół Najświętszej Maryi Panny w New Haven jest miejscem wielu pielgrzymek. To kolebka Zakonu i miejsce spoczynku bł. Michaela McGivneya. Natomiast ponad 6500 kilometrów od tego miejsca, w Radomiu, powstał właśnie europejski ośrodek kultu Założyciela Rycerzy Kolumba. 6 września 2026 roku Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Radomiu został ustanowiony diecezjalnym Sanktuarium bł. Michaela McGivneya. Biskup radomski Marek Solarczyk 28

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

odczytał dekret ustanawiający sanktuarium podczas Mszy Świętej, której przewodniczył abp Wacław Depo, Kapelan Stanowy. Ksiądz Wiesław Lenartowicz, proboszcz parafii i Kapelan rady 14004 im. Matki Bożej Częstochowskiej Królowej Polski, został kustoszem sanktuarium. „Wierzę, że sanktuarium w Radomiu stanie się nowym miejscem pielgrzymek dla polskich Rycerzy, a także kotwicą Zakonu w Europie Środkowej” – napisał Najwyższy Sekretarz John Marrella w liście odczytanym podczas uroczystości.

Zdjęcie: Sebastian Nycz

Kapelan Stanowy abp Wacław Depo przewodniczy Mszy św. w Kościele Matki Bożej Częstochowskiej w Radomiu, który bp Marek Solarczyk ustanowił diecezjalnym Sanktuarium bł. ks. Michaela McGivneya 6 września 2026 roku.

W Domu McGivneya utworzonym kilka lat wcześniej przy parafii potrzebujący otrzymują konkretną pomoc. Placówka wspiera ukraińskich uchodźców i parafian – seniorów, osoby poszukujące pracy i zmagające się z uzależnieniami – a także każdego, kto znalazł się w trudnej sytuacji. „Odtworzyliście w Polsce dokładnie to, co ks. McGivney rozpoczął w New Haven 144 lata temu” – napisał Najwyższy Sekretarz. Tak rozległa działalność pomocowa skłania wiele osób do pytań o początki tego miejsca. „Jeżeli jego uczniowie nadal dokonują takich dzieł, to kim był ks. Michael McGivney? To prowadzi do sanktuarium, do jego obrazu, relikwii, do modlitwy” – powiedział ks. Lenartowicz. Kustosz ma jasną wizję rozwoju sanktuarium. „Naszym zadaniem jest propagowanie go jak najszerzej. Może to być Polska, ale przecież mamy Rycerzy w sąsiednich krajach. Oczywiście będzie to wymagało też zaplanowanej działalności jak dni skupienia czy rekolekcje” – powiedział ks. Lenartowicz. Zapytany, komu sanktuarium powinno służyć, wskazał rodziny, mężczyzn i kapłanów. „[Ksiądz McGivney] założył Rycerzy Kolumba przede wszystkim w trosce o rodzinę i to jest pierwsza grupa docelowa” – powiedział, nazywając bł. Michaela patronem i przewodnikiem dla kapłanów w trudnych czasach.

„ON JEST TUTAJ, JEST BARDZO BLISKO NAS” Dekret formalnie potwierdził kult, który od lat rozwijał się w parafii. Gdy w marcu 2006 roku powstała rada 14004, jej członkowie niewiele wiedzieli o życiu ks. McGivneya. Najwyższy Kustosz Andrzej Anasiak wspominał, że lektura biografii pozwoliła im odkryć proboszcza stojącego u początków ich organizacji i zacząć powierzać mu własne potrzeby. „Myślę, że to był czas potrzebny także nam, by przygotować się do tego, byśmy poznali naszego Założyciela, zaprosili go do swojego życia i mogli realizować cel, do jakiego zostaliśmy powołani, czyli drogę do świętości razem z nim i w jego obecności” – powiedział Najwyższy Kustosz, członek rady 14004. „Nie możemy już przejść obojętnie i powiedzieć: »Nie znam tego świętego, nie znam tego błogosławionego. Jest daleko w Ameryce za oceanem«. On jest tutaj, jest bardzo blisko nas” – dodał. Modlitwa stała się stałym elementem życia rady. Rycerze modlili się o beatyfikację ks. McGivneya, szerzyli kult Założyciela podczas różańców mężczyzn i nocnych pielgrzymek, a także powierzali mu swoje intencje podczas comiesięcznych uroczystości parafialnych. W każdy pierwszy poniedziałek miesiąca Msza Święta wotywna gromadzi Rycerzy i parafian, którzy proszą o wstawiennictwo ks. McGivneya.

U góry po lewej: Rycerze Stopnia Patriotycznego z rady 14004 niosą w procesji wizerunek założyciela Zakonu z jego relikwiami. Od lewej: Były Wielki Rycerz Andrzej Kacak, Wielki Rycerz Jacek Grzegorzewski i Były Delegat Stanowy Krzysztof Orzechowski. • Po lewej: Najwyższy Kustosz Andrzej Anasiak odczytuje list Najwyższego Sekretarza Johna Marrelli. • U góry: Kustosz sanktuarium ks. Wiesław Lenartowicz prowadzi modlitwę Litanią do bł. ks. McGivneya. WRZESIEŃ 2026 B C O L U M B I A

29

WYRÓŻNIENIE I ZOBOWIĄZANIE Od pierwszych lat duchowemu życiu rady towarzyszy konkretna służba. Już w pierwszym roku jej istnienia Rycerze organizowali wakacyjne zajęcia dla młodzieży parafialnej. Na długo przed pełnoskalową inwazją Rosji na Ukrainę zbierali żywność i inne artykuły dla tamtejszych społeczności oraz wspierali posługujących im kapłanów. Działalność na rzecz młodych Ukraińców przyniosła radzie 14004 międzynarodową nagrodę Rycerzy Kolumba w kategorii działalności na rzecz młodzieży w latach 2017 i 2018. „Ciężko wyobrazić sobie świecką organizację pomocową czy pozarządową tak troskliwie opiekującą się uchodźcami z obcego kraju” – napisał Najwyższy Sekretarz. Z okazji Światowych Dni Młodzieży w Polsce rada umożliwiła 50 młodym ludziom z Ukrainy uczestnictwo i sfinansowała ich pobyt. Rok później młodzi Ukraińcy wrócili, by spędzić część wakacji z młodzieżą z parafii. Gdy pandemia uniemożliwiła osobom szczególnie narażonym wychodzenie z domów, Rycerze odpowiedzieli na ich potrzeby. W tym samym okresie w parafii rozpoczęto całodzienną adorację eucharystyczną. Najwyższy Kustosz Andrzej Anasiak określił ją jako źródło siły duchowej, które pomogło wspólnocie przygotować się na wyzwania roku 2022. „Bez duchowego wsparcia, bez pomocy naszego Założyciela, wielu tych inicjatyw w ogóle nie moglibyśmy zrealizować. Byłoby bardzo ciężko, być może w ogóle by nie ich nie było” – powiedział Najwyższy Kustosz. 30

C O L U M B I A B WRZESIEŃ 2026

Kapelan Stanowy abp Wacław Depo z Delegatem Stanowym Michałem Bartoszko po Mszy św. ustanawiającej Sanktuarium bł. ks. McGivneya w Radomiu.

Po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji Rosji miejscowi Rycerze przygotowywali i wysyłali paczki na Ukrainę oraz pomagali rodzinom uciekającym przed wojną. Wraz z rozwojem tej pomocy część plebanii przemianowano na Dom McGivneya, otwarty w grudniu 2022 roku jako ośrodek dla uchodźców i innych potrzebujących. Ośrodek oferuje ukraińskim rodzinom lekcje języka polskiego, opiekę nad dziećmi, warsztaty artystyczne oraz pomoc psychologiczną. Stał się także miejscem katechezy dla ukraińskich dzieci greckokatolickich. W marcu 2026 roku parafia i Dom McGivneya przyjęły 45 ukraińskich wdów i sierot po poległych żołnierzach podczas Pielgrzymki Nadziei zorganizowanej przez polskich i ukraińskich Rycerzy. Wielki Rycerz rady 14004 Jacek Grzegorzewski postrzega ustanowienie sanktuarium jako wezwanie miejscowych Rycerzy do jeszcze większego zaangażowania. „To dla nas po pierwsze wielkie wyróżnienie, ale jednocześnie i zobowiązanie do tego, aby jeszcze mocniej angażować się w dzieła, które są przez naszą radę prowadzone” – powiedział. Najwyższy Kustosz ma nadzieję, że to zaproszenie dotrze daleko poza Radom. „Chciałbym, żeby Sanktuarium bł. ks. Michaela McGivneya było kotwicą, która jednoczy, utrzymuje i zabezpiecza Rycerzy Kolumba w Polsce i w całej Europie, by było to miejsce, do którego Rycerze z radością przybywają, bo wiedzą, że spotykają się z kimś bardzo ważnym” – powiedział. „Mam nadzieję i modlę się, by ten kościół stał się celem podróży dla mężczyzn i kobiet chcących pogłębić swoją wiarę oraz by Polska pokochała ks. McGivneya, tak jak Stany Zjednoczone kochają św. Jana Pawła II i św. Faustynę” – napisał Najwyższy Sekretarz . B JAROSŁAW HERMAN jest członkiem rady 17667 im. bł. Michała Sopoćki w Krakowie.

Zdjęcie: Sebastian Nycz

Biskup Solarczyk uznał to ugruntowane życie duchowe za ważną przesłankę ustanowienia sanktuarium. Obok działalności charytatywnej rady wskazał adorację eucharystyczną, kult bł. Michaela oraz nieustanne prośby wiernych o wstawiennictwo Założyciela. „Jeżeli jest żywe źródło Bożej łaski, to człowiek ma tylko nie przeszkadzać i pomóc innym z niego korzystać” – powiedział biskup. Dla ks. Lenartowicza poznawanie ks. McGivneya pogłębiło także rozumienie własnego kapłaństwa. Początkowo zainteresowała go działalność Rycerzy, później zaczął pytać o duchowe podstawy, które ją podtrzymują. Duże znaczenie miała pielgrzymka do Stanów Zjednoczonych w kwietniu 2024 roku, podczas której wraz z innymi polskimi kapelanami podążał śladami bł. Michaela McGivneya. „Tak naprawdę głęboką więź poczułem, kiedy odbyliśmy pielgrzymkę razem z księżmi kapelanami do Stanów Zjednoczonych śladami bł. ks. Michaela McGivneya. Odkryliśmy rzeczy, o których nie mieliśmy zielonego pojęcia” – wspominał. Posługa parafialna ks. McGivneya stała się dla niego wzorem docierania do ludzi pośród trudności współczesnego życia. „Dla ks. Michaela nie było ludzi, którymi się nie zajmował, którym nie głosił Chrystusa. To było nieustanne apostołowanie w każdych warunkach, dobrych i złych, w porę i nie w porę” – powiedział ks. Lenartowicz. Radom pokazuje również, dlaczego wizja ks. McGivneya zakorzeniła się tak daleko od Stanów Zjednoczonych. „Rada 14004 jest idealnym przykładem tego, co chciał stworzyć ksiądz McGivney: stowarzyszenia świeckich umocnionych sakramentami, oddanych wykonywaniu uczynków miłosierdzia względem ciała i duszy” – napisał Najwyższy Sekretarz.

RYCERZE MIŁOSIERDZIA

Zdjęcie: Jody Horton

Rycerze Miłosierdzia Każdego dnia Rycerze na całym świecie mają okazję, by coś zmienić – przez pracę społeczną, zbieranie funduszy czy modlitwę. Doceniamy każdego Rycerza za jego siłę, współczucie i oddanie w budowaniu lepszego świata.

Członkowie rady 14674 im. św. Józefa (od lewej: Victor Almaguer, Wielki Rycerz Alex Gomez i John Tijerina) rozdają dzieciom plecaki z przyborami szkolnymi w czasie akcji w Kościele św. Józefa w Manor (Teksas). Około 300 uczniów otrzymało plecaki i przybory o łącznej wartości ok. 5 tys. dolarów. W zbiórce na ich zakup wzięli udział Rycerze, parafianie oraz lokalne przedsiębiorstwa.

Aby zaprezentować działania Twojej rady w tej sekcji, przyślij zdjęcie z akcji wraz z opisem na adres columbia@kofc.pl

WSPIERAJ MODLITWĄ I DZIAŁANIEM POWOŁANIA KAPŁAŃSKIE I ZAKONNE. TWOJE ZAANGAŻOWANIE MOŻE CZYNIĆ CUDA.

„Jego wielka miłość nigdy nie przestaje mnie zadziwiać” Historię mojego powołania można opowiedzieć w kilku prostych chwilach. Gdy miałem 9 lat, odnalazłem radość w służbie przy ołtarzu podczas Mszy Świętej w parafii św. Ignacego Loyoli w moim skromnym miasteczku Sulat. W wieku 12 lat wstąpiłem do niższego seminarium duchownego w Borongan. Pomaganie innym dawało mi satysfakcję, a dzięki modlitwie każdy dzień wydawał mi się pełniejszy. W tych prostych chwilach zawsze czułem, że Bóg mnie prowadzi i że jego obecność jest prawdziwa. Po 15 latach formacji wróciłem do mojego kościoła parafialnego, aby przyjąć święcenia kapłańskie. W 2005 roku zostałem kapelanem Filipińskiej Straży Przybrzeżnej, a w zeszłym roku przeszedłem na emeryturę jako pierwszy jej kapelan, który osiągnął stopień komandora. W tym roku obchodzę 30-lecie posługi kapłańskiej. Do mojego powołania przyczyniło się wiele osób: rodzice, duszpasterze, a także Rycerze Kolumba, których stypendium wspierało mnie w nauce. Jednak przede wszystkim dziękuję dobremu Panu – jego wielka miłość nigdy nie przestaje mnie zadziwiać.

Zdjęcie: Tamino Petelinšek

Ksiądz Lowie Anacta Palines Diecezja Borongan i Ordynariat Wojskowy na Filipinach Rada 6059 w bazie lotniczej Nichols