Citymag #105 (Οκτώβριος 2026)

City mag

Τεύχος #105

Οκτώβριος 2026 www.citymagthess.gr

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,. ΚΑΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΤ3. Ορισμένες αλλαγές έχουν ήδη φανεί στο γυαλί, κάποιες άλλες είναι στα σκαριά. — και σας τις παρουσιάζουμε στο τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας.. Τα καλά νέα; Η ΕΡΤ3 αρχίζει να γίνεται ξανά ένα κανάλι. που θέλουμε να παρακολουθούμε..

Το τεύχος

#100 θα αργήσει

λίγο (για καλό σκοπό)

Your free guide to urban and suburban fine living

Δημιουργικοί άνθρωποι, ενδιαφέρουσες ιστορίες, ιδέες & απόψεις, οδηγός στην πόλη και όλο το talk of the town της Θεσσαλονίκης

Γιατί να μένεις στο σκοτάδι;

Σκάναρε το QR code

και ακολούθησε το Citymag στο facebook

Tο εικαστικό της φετινής διοργάνωσης. Πηγή: e-dimitria.gr

Your free guide to urban & suburban fine living Ιδιοκτησία — Έκδοση

ΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ «ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΜΜΗΣ»

03

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Γράφει ο Άγγελος Ν. Βάσσος

Τα Δημήτρια Διευθυντής/ Creative Art Director

Άγγελος Ν. Βάσσος angelos@citymagthess.gr Σύμβουλος Ανάπτυξης

Γιάννης Παπαδημητρίου john@citymagthess.gr Υπεύθυνη Πωλήσεων

Ιωάννα Κατσαρού ioanna@citymagthess.gr Επικοινωνία

www.citymagthess.gr Σύνταξη

contact@citymagthess.gr Ατζέντα εκδηλώσεων

agenda@citymagthess.gr Εμπορικό τμήμα

adv@citymagthess.gr CitymagThess Citymagthess @citymag_thess issuu.com/citymagthess Εκτύπωση

ThessPrint ΑΕ

Απαγορεύονται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή η απόδοση του περιεχομένου του περιοδικού με οποιονδήποτε τρόπο –μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο– χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη (νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα). Οι απόψεις των σχολιογράφων είναι προσωπικές και δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της διεύθυνσης του περιοδικού.

συμπληρώνουν φέτος εξήντα μία διοργανώσεις. Ένας αριθμός αρκετά μεγάλος, ώστε να αποτελεί θεσμό, και αρκετά συμβολικός, ώστε να μας επιτρέπει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς θέλουμε από έναν θεσμό σήμερα. Επειδή η Θεσσαλονίκη δεν πάσχει από έλλειψη πολιτισμού — το αντίθετο. Έχει μια εντυπωσιακή, συχνά αθέατη παραγωγή από ανθρώπους, ομάδες, χώρους, δημιουργούς και μικρές πολιτιστικές πρωτοβουλίες που κινούνται με περιέργεια, επιμονή και μια ευχάριστη αδιαφορία για τις καθιερωμένες νόρμες. Μουσική, εικαστικά, θέατρο, χορός, κινηματογράφος, αρχιτεκτονική, νέες μορφές αφήγησης, ανεξάρτητοι χώροι, συλλογικότητες. Ψηφίδες που υπάρχουν, αλλά σπάνια βρίσκονται όλες στο ίδιο κάδρο.

Κι εδώ ακριβώς θα μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο τους τα Δημήτρια. Όχι ως ακόμη ένας μηχανισμός που παρουσιάζει ένα πρόγραμμα. Αλλά ως ο καταλύτης που θα μπορούσε να συνδέσει αυτό που ήδη συμβαίνει. Να δημιουργήσει ένα πολιτιστικό οικοσύστημα γύρω από το οποίο θα συναντηθούν άνθρωποι που σήμερα κινούνται παράλληλα, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Για να συμβεί αυτό, ίσως χρειάζεται κάτι που οι μεγάλοι θεσμοί συνήθως φοβούνται. Περισσότερη ελευθερία. Περισσότερη αυτοτέλεια. Περισσότερη δημιουργική ανεξαρτησία. Λιγότερη ανάγκη να χωρέσει κάθε ιδέα σε ένα

προϋπάρχον θεσμικό καλούπι. Και, κυρίως, μεγαλύτερη διάθεση να δοκιμάσει πράγματα που δεν γνωρίζουμε εξαρχής αν θα πετύχουν. Ένα φεστιβάλ πόλης δεν είναι υποχρεωτικό να είναι πάντοτε τακτοποιημένο. Μπορεί να είναι λίγο απρόβλεπτο. Να εισβάλλει σε απρόσμενους χώρους. Να φέρνει δίπλα δίπλα ανθρώπους που κανονικά δεν θα συναντιούνταν. Να αναθέτει. Να πειραματίζεται. Να αποτυγχάνει πού και πού. Να δημιουργεί γεγονότα που δεν υπήρχαν πριν από αυτό. Με άλλα λόγια: να λειτουργεί περισσότερο «out of the box» — όχι για να γίνει «μοντέρνο», αλλά για να γίνει πραγματικά σύγχρονο.

Τα Δημήτρια έχουν κάτι πολύ σημαντικό που δεν αγοράζεται και δεν κατασκευάζεται εύκολα: ιστορία, αναγνωρισιμότητα και τη δυνατότητα να μιλούν εξ ονόματος της πόλης. Το επόμενο βήμα θα ήταν να αποκτήσουν και κάτι ακόμη: την ικανότητα να δίνουν χώρο σε εκείνους που σήμερα διαμορφώνουν το πολιτιστικό της αύριο. Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργήσουν ακόμη ένα μεγάλο φεστιβάλ. Είναι να γίνουν η μεγάλη συνάντηση όλων των μικρών φεστιβάλ, ομάδων, χώρων και ανθρώπων που κάνουν τη Θεσσαλονίκη πολιτιστικά ανήσυχη. Και τότε, στα 60+ τους, τα Δημήτρια θα μπορούσαν να κάνουν κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να συνεχίσουν μια παράδοση: να ανοίξουν έναν καινούργιο κύκλο. ✷

Πού μπορείτε να μας βρίσκετε: Αν είστε αναγνώστης και διαπιστώσατε ότι το Citymag εξαντλήθηκε στα σημεία διανομής ή αν είστε επαγγελματίας και θα θέλατε να φιλοξενείτε το Citymag στην επιχείρησή σας, επικοινωνήστε μαζί μας στο contact@citymagthess.gr

Μπορείτε να βρείτε, ακόμη, το Citymag στο lounge της Aegean Airlines στο Αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» (σε έντυπη μορφή), αλλά και ψηφιακά, ως e-book, ακριβώς όπως τυπώνεται στο χαρτί, για να το διαβάσετε όπου και όποτε θέλετε στο PC, το κινητό, την ταμπλέτα ή το λάπτοπ σας. Απλώς σκανάρετε με το smartphone σας το QR code που ακολουθεί:

Παρακαλούμε ανακυκλώστε μετά την ανάγνωση

Επιλέγουν οι συντάκτες του Citymag

Πατέρες και γιοι. Ορειβασίες και πτώσεις. Παγόβουνα, φαντάσματα, η αλήθεια Επί σκηνής στη Ροτόντα θα βρεθεί το μουσικό σχήμα «Εν Χορδαίς», και η κινηματογραφημένη εκδοχή της, με τον Κυριάκο Πετράκαι στο βιολί, τον Θανάση Κουλεντιανό στο κανονάκι, συγκλονιστικές αποκαλύψεις κωμικές ανατροπές. τον Νίκο Ανδρίκο στο τραγούδι, τον Ηλία Ανδρεουλάκη στην κρητική λύρα,

Φωτογραφία: Μαργαρίτα Yoko Νικητάκη

People are talking about...

THE TALKS

τον Θανάση Τσίτσαρη στο τσέλο και τον Πέτρο Παπαγεωργίου στο μπεντίρ και τον νταϊρέ. Ο σχεδιασμός του ήχου είναι του Λεωνίδα Παλάσκα, η εικαστική ταυτότητα της Καλλιόπης Καλαϊτζίδου, η επιμέλεια των κειμένων της Δέσποινας Σαραφείδου, η αφήγηση της Βασιλικής Νευροκοπλή, ενώ στη σύνθεση και τη μουσική διεύθυνση βρίσκεται ο Κυριάκος Καλαϊτζίδης.

Θέατρο.

ΜΙΑ ΑΧΟΡΤΑΓΗ ΣΚΙΑ Ο διεθνώς διακεκριμένος και αναγνωρισμένος αργεντινός σκηνοθέτης και συγγραφέας Μαριάνο Πενσότι και η ελληνική εκδοχή του νέου έργου του, με τους βραβευμένους ηθοποιούς της νεότερης γενιάς Γιάννη Νιάρρο και Κώστα Νικούλι.

Ένας ορειβάτης που έζησε μια απίστευτη περιπέτεια στο βουνό. Και ένας ηθοποιός που ενσάρκωσε την ιστορία του στο σινεμά. Μια ιστορία φορτισμένη με ένταση, αλλά και τρυφερότητα, με αμείωτη αγωνία και καταιγιστικό σαρκασμό. Παγόβουνα, φαντάσματα, η αλήθεια και η κινηματογραφημένη εκδοχή της, συγκλονιστικές αποκαλύψεις και κωμικές ανατροπές, με το «tour de force» θεατρικό ντουέτο των Γιάννη Νιάρρου και Κώστα Νικούλι στην πρώτη τους θεατρική συνύπαρξη. Οι δυο ηθοποιοί πήραν τη σκυτάλη μετά την πρεμιέρα του έργου στην Αβινιόν, το 2024, και τις ξεχωριστές εκδοχές του για την Αυστρία και την Αργεντινή, για να μιλήσουν, μεταξύ άλλων (όπως χαρακτηριστικά λέει ο Πενσότι) «για απόντες πατέρες τους οποίους μυθοποιούν τα παιδιά τους και για παρόντες πατέρες τους οποίους τα παιδιά τους τούς περιφρονούν. Επειδή όπως η κλιματική αλλαγή λιώνει τους πάγους του κόσμου, έτσι και ο χρόνος φαίνεται να αποδομεί τους μύθους που οι οικογένειες πλάθουν γύρω τους». Με επιρροές από τον Σταντάλ, τον Μπαλζάκ και τον Τολστόι, ο Πενσότι θέλησε να γράψει ένα έργο που να θυμίζει ένα ανέφικτο μυθιστόρημα. Μια ιστορία μέσα στην οποία υπάρχει ένα παλίμψηστο από άλλες ιστορίες, ρωγμές που ανοίγουν περάσματα σε λησμονημένες ζωές και ανείπωτες αλήθειες. Η ανάβαση σε ένα βουνό και τα γυρίσματα μιας ταινίας μετατρέπονται τελικά σε μια υπαρξιακή πρόκληση: να αντιμετωπίσεις το ύψος και να αφουγκραστείς το βάθος. Διοργάνωση: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων. ✷

Info: Από την ΤΕ 21 ώς την ΠΑ 23.10, στις 21:00, στην αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης» του κτηρίου Μ2 του Μεγάρου. Εισιτήρια (σε παρένθεση οι τιμές για φοιτητικά, ανεργίας και για τους άνω των 65 χρόνων): €28 (€22), €25 (€20).

04-05 Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Χορός

Μουσική και μουσικοί

Interiors: Dark Times

Ο Monsieur Minimal live στη Μονή Λαζαριστών (Κολοκοτρώνη 21) το ΣΑ 03.10, στις 21:00. Special guests: Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μαρία Παπαγεωργίου, Mazoha. Εισιτήρια: από €10. ✷

Το Interiors: Dark Times είναι το δημιουργικό αποτέλεσμα της συνεργασίας του ελληνικού sophistipop τρίο StarWound, του σερβικού χορευτικού συνόλου Contra Teatar και της σκηνοθέτριας Μάγια Μίτιτς. Η συνεργασία γεννήθηκε όταν η Μίτιτς πήρε την πρωτοβουλία να συνδυάσει δύο υπάρχοντα έργα: το Interiors των StarWound (ένα μουσικό και ποιητικό πρότζεκτ σε συνεργασία με αμερικανικά πανεπιστήμια με θέμα την κοινωνική και φυσική απομόνω-

06

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Ο Stolen mic θα παρουσιάσει τον καινούργιο του δίσκο «Το παιδί του διπλανού πόρταλ» στο WΕ την ΠΑ 09.10, στις 20:00. Μαζί του on stage o Dj Burn.one. Warm up η Dj Pitsouni. Special guests: Σημάδι, LYO, MS Gloria. Εισιτήρια: €12 (προπώληση), €15 (στο ταμείο). ✷ Η Cayetano Live Band το ΣΑ 10.10, στις 21:30, στο Soul (26ης Οκτωβρίου 104). Υπάρχουν καλλιτέχνες που ακούς. Και υπάρχουν καλλιτέχνες που βιώνεις. Ο Cayetano ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ο Θεσσαλονικιός Γιώργος Μπρατάνης ξεκίνησε να φτιάχνει μουσική το 1996. Τριάντα χρόνια αργότερα, το πρότζεκτ που ονόμασε Cayetano παραμένει ένα από τα πιο συνεκτικά και αναγνωρίσιμα ηχητικά σύμπαντα που έχει παραγάγει η ελληνική underground σκηνή. Εισιτήρια: από €10. ✷ Οι Βρετανοί Buzzcocks έρχονται live στη Θεσσαλονίκη το ΣΑ 10.10, στις 20:30, στο Eightball Club (Πίνδου 1, Λαδάδικα), στο πλαίσιο των 50 years anniversary shows τους με τίτλο «Attitude Adjustment» (μία ημέρα νωρίτερα, την ΠΑ 09.10, θα εμφανιστούν στο Κύτταρο Live, στην Αθήνα). Special guests: The STRESS. Εισιτήρια: €25. ✷ Ο Jaul ανεβαίνει στη σκηνή του We SKG (λεωφόρος 3ης Σεπτεμβρίου 3) την ΠΑ 06.11, στις 20:30, για να παρουσιάσει τον νέο δίσκο του, In Flux. On decks: DJ Unwound & KK. On stage: Grut. Εισιτήρια: από €12. ✷

The Talks

Η Συμφωνική Ορχήστρα

Επτανήσων «Το Άξιον Εστί» το ΣΑ 07.11, στις 20:30, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (25ης Μαρτίου με Νέα Παραλία). Εισιτήρια: από €15. ✷

Δεν βλέπετε την εκδήλωσή σας στην ύλη του τεύχους μας; Επικοινωνήστε τώρα με το front desk του Citymag στη διεύθυνση: contact@citymagthess.gr

Φωτογραφία: www.tch.gr

Ατζέντα

ση) και το Choreodrama «7» του Contra Teatar (μια συμβολική απεικόνιση της ψυχικής ασθένειας εκφρασμένη μέσα από αφηρημένη κίνηση, σωματική ένταση και χορογραφική αποσπασματικότητα). Η καλλιτεχνική συμβολή της Μίτιτς

οδήγησε την παράσταση στο επόμενο επίπεδο, εντάσσοντας κείμενο, πολυμέσα και θεατρικές πτυχές ως νέα στοιχεία του έργου. Μια πρωτότυπη παράσταση που ενώνει μουσική, ποίηση, χορό και προφορικό λόγο, εμβαθύνοντας στην κοινωνική αντίληψη της ψυχικής ασθένειας και προσφέροντας μια ωμή, μα ταυτόχρονα συμπονετική ματιά στις αόρατες ανθρώπινες μάχες. ✷

Info: Την ΤΕ 07.10, στις 20:30, στην αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης» του κτηρίου Μ2 του Μεγάρου. Εισιτήρια: €15, €10 (μειωμένο).

Μουσική

Πολυθέαμα

Μουσική

Στοιχειωμένοι του Μαραμή

Tap Factory στο Μέγαρο

The Cleveland Orchestra

Παντρεύοντας τη σύγχρονη μουσική γραφή με τον βαθύ πυρήνα της λαϊκής ελληνικής παράδοσης, ο συνθέτης Δημήτρης Μαραμής παρουσιάζει για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη τη μουσικοθεατρική τριλογία «Στοιχειωμένοι», βασισμένη στα αριστουργηματικά δημοτικά τραγούδια «Το γιοφύρι της Άρτας» και «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» και στον λαϊκό θρύλο «Το στοιχειό της Χάρμαινας», σε δημώδη ποίηση Σωτήρη Τριβιζά. Συνδετικός κρίκος των έργων είναι η υπερφυσική διάσταση και η συγκινησιακή τους δύναμη. ✷

Ένα εκρηκτικό μουσικοχορευτικό κοκτέιλ, όπου η μουσική συνδυάζεται με τον χορό και τα ακροβατικά. Κρουστά, τύμπανα, βαρέλια, συνηθισμένα και απλά αντικείμενα είναι μερικά από τα όργανα που χρησιμοποιούν οι συντελεστές του Tap Factory. Μουσικοί, ηθοποιοί, ακροβάτες και χορευτές από την Αγγλία, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι δημιουργούν ένα μοναδικό θέαμα που συνδυάζει μουσική, μπρέικντανς, ταπ και ακροβατικά, όλα εκτελεσμένα με απόλυτη δεξιοτεχνία και με την απαραίτητη δόση χιούμορ. ✷

Το Μέγαρο υποδέχεται, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την Ορχήστρα του Κλίβλαντ, μία από τις κορυφαίες ορχήστρες στον κόσμο. Η συναυλία σηματοδοτεί μια ιστορική πρωτιά, καθώς το ελληνικό κοινό θα έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να ακούσει ζωντανά το σύνολο που οι New York Times χαρακτηρίζουν ως «την καλύτερη αμερικανική ορχήστρα». Με ιστορία που ξεπερνά τον έναν αιώνα, η Ορχήστρα του Κλίβλαντ είναι η νεότερη από τις «Big Five» των ΗΠΑ και αποτελεί σημείο αναφοράς για τη συμφωνική μουσική διεθνώς. ✷

Info: Την ΤΕ 07.10, στις 20:30,

Info: Την ΤΕ 14.10, στις 21:00,

Info: Την ΤΡ 20.10, στις 20:30,

στην Αίθουσα Φίλων Μουσικής, στο κτήριο Μ1 του Μεγάρου. Εισιτήρια: €40, €35, €30, €20, €15 (μειωμένο).

στην Αίθουσα Φίλων Μουσικής, στο κτήριο Μ1 του Μεγάρου. Εισιτήρια: €45, €35, €30, €25, €18. ΑμΕΑ με αμαξίδιο: €20.

στην Αίθουσα Φίλων Μουσικής, στο κτήριο Μ1 του Μεγάρου. Εισιτήρια: €75, €60, €50, €35, €15 (μειωμένο).

Γράφει η Cathy

Gossip

Η ΠΟΛΗ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΣΕΙ Μερικές συναντήσεις είναι απλώς συναντήσεις. Οι περισσότερες πάλι, όχι.

The Talks

υπάρχουν άνθρωποι, λατρεμένη αναγνώστρια-λατρεμένε αναγνώστη μου, που δεν χρειάζεται να εμφανιστούν κάπου για να γίνει αισθητή η παρουσία τους. Αρκεί να κυκλοφορήσει η πληροφορία ότι ίσως εμφανιστούν. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η μικρή ιστορία που θα σας αφηγηθώ, ένα βράδυ που η πόλη είχε φορέσει τα γνωστά της — λίγο κοσμοπολίτικη, λίγο επαρχιακή και απολύτως βέβαιη ότι ουδείς προσέχει ουδένα. Ο πρωταγωνιστής μας —ας τον αποκαλέσουμε «Χ» για λόγους που θα καταλάβετε παρακάτω— έκανε την εμφάνισή του σε αρκετά φρέσκο και ultra stylish resto στην οδό Μητροπόλεως λίγο μετά τις δέκα. Όχι αργά. Απλώς, την ώρα που πρέπει να φτάνει κάποιος, φανατικό μου κοινό, όταν θέλει να δείξει ότι είχε προηγουμένως κάτι σημαντικό να κάνει. Δεν είχε... Αλλά αυτό είναι μια λεπτομέρεια που δεν εμπόδισε ποτέ την κοινωνική ζωή της Θεσσαλονίκης.

Μπήκε, χαιρέτησε με εκείνο το χαμόγελο που δεν είναι ακριβώς χαμόγελο, αλλά κοινωνική δήλωση καλής πρόθεσης και κατευθύνθηκε προς την παρέα που τον περίμενε. Εκεί συνέβη το πρώτο ενδιαφέρον: δύο άνθρωποι που, σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν, δεν έχουν πλέον ιδιαίτερη σχέση, αντάλλαξαν έναν χαιρετισμό τόσο θερμό, ώστε να κάνει ακόμη και τη διπλωματική υπηρεσία να αισθανθεί άβολα. Η βραδιά κύλησε ήρεμα. Ή, τουλάχιστον, λατρεμένη αναγνώστρια -λατρεμένε αναγνώστη μου, με τον τρόπο που κυλούν οι ήρεμες βραδιές στη Θεσσαλονίκη: τρία ποτήρια κρασί, τέσσερις νέες συμμαχίες, δύο παλιές παρεξηγήσεις και τουλάχιστον μία συζήτηση που ξεκίνησε με ένα «μεταξύ μας» και κατέληξε να έχει αποκτήσει, ώς τα μεσάνυχτα, κοινό μεγαλύτερο από αυτό μιας δημοτικής παράταξης. Ο «Χ», πάντως, παρέμεινε διακριτικός. Πολύ διακριτικός. Τόσο διακριτικός, ώστε κάποια στιγμή βρέθηκε στο επίκεντρο μιας συζήτησης χωρίς να έχει πει σχεδόν τίποτα. Είναι ένα σπάνιο ταλέντο — ή, όπως θα έλεγε ένας παλιός Θεσσαλονικιός, «αυτός ξέρει».

Το ενδιαφέρον, βέβαια, ήρθε στο τέλος. Καθώς οι περισσότεροι ετοιμάζονταν να φύγουν, ο «Χ»

Εικονογράφηση: Tri wiranto/Unsplash+

08

Citymag Τεύχος No 105 Oκτώβριος 2026

Στη Θεσσαλονίκη

έμεινε για λίγο ακόμη. Στράφηκε σε ένα παρακείμενο τραπέζι και συνομίλησε χαμηλόφωνα με ένα πρόσωπο από τον χώρο του Τύπου, το οποίο μέχρι πρόσφατα θεωρούταν μάλλον απίθανο να βρίσκεται τόσο κοντά του. Δεν υπήρξαν εντάσεις ούτε θεαματικές κινήσεις, φανατικό μου κοινό. Μόνον εκείνη η χαρακτηριστική οικειότητα δύο ανθρώπων που είτε έχουν συμφιλιωθεί είτε ετοιμάζονται να μας πείσουν ότι δεν είχαν ποτέ πρόβλημα. Και επειδή η Θεσσαλονίκη είναι μικρή —όχι τόσο ώστε να μη μπορείς να χαθείς, αλλά αρκετά ώστε να μη μπορείς να κρυφτείς— η συνάντηση έγινε, φυσικά, αντιληπτή. Την επομένη, μάλιστα, υπήρχαν ήδη δύο εκδοχές για το τι ακριβώς συνέβη. Η τρίτη εκδοχή (που συνήθως είναι και η πιο ενδιαφέρουσα) δεν έχει φτάσει ακόμη στα αυτιά μου, λατρεμένη αναγνώστρια-λατρεμένε αναγνώστη μου. Αλλά έχω υπομονή. Η πόλη, άλλωστε, πάντοτε μιλάει. Απλώς, χρειάζεται να την αφήσεις για λίγο μόνη της. ✷

Στη Θεσσαλονίκη, οι πραγματικές ειδήσεις σπανίως ξεκινούν με μια επίσημη ανακοίνωση. Συνήθως αρχίζουν με ένα βλέμμα, συνεχίζονται με μια «τυχαία» συνάντηση και καταλήγουν σε ένα τραπέζι όπου κάποιος γνωρίζει κάτι που οι υπόλοιποι υποτίθεται ότι δεν γνωρίζουν. Η συγκεκριμένη ιστορία έχει όλα τα απαραίτητα συστατικά: ένα πρόσωπο που ξέρει να τραβά την προσοχή χωρίς να την απαιτεί, μια παρέα που παρατηρεί περισσότερα απ’ όσα σχολιάζει και μια συνάντηση που, επισήμως, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Ανεπισήμως, βέβαια, η πόλη έχει ήδη σχηματίσει άποψη. Και, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι που «δεν θέλουν να μπλέκονται» είναι εκείνοι που ξέρουν και τις περισσότερες λεπτομέρειες. Εμείς απλώς κρατάμε σημειώσεις. Για δημοσιογραφικούς λόγους, φυσικά...

GREECE NEXT PROJECT Η Ελλάδα. Αύριο. Κάθε μήνα, το Citymag διερευνά το αστικό και υπεραστικό τοπίο σε ολόκληρη τη χώρα: πραγματικά προβλήματα αναζητούν πραγματικές λύσεις, αποτελώντας παράλληλα πεδίο δόξης λαμπρό για καλές ιδέες που μπορούν να αλλάξουν την καθημερινότητα στον τόπο μας.

ΥΠΟ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ: ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

09 Citymag

Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

greece next PROJECT Ο τόπος Η περιοχή του Περάματος Ιωαννίνων, στις όχθες της λίμνης Παμβώτιδας και σε μικρή απόσταση από το αστικό κέντρο, συγκροτεί έναν τόπο με έντονη τουριστική δραστηριότητα. Η εύκολη πρόσβαση και η σύνδεσή της με το παραλίμνιο μέτωπο εντάσσουν την περιοχή σε ένα ευρύτερο δίκτυο δραστηριοτήτων, ενισχύοντας τον ρόλο της ως στρατηγικού σημείου. Ο οικισμός αναπτύσσεται στις παρυφές του λόφου Γκορίτσα, στο εσωτερικό του οποίου βρίσκεται το σπήλαιο Περάματος, συγκροτώντας μια σύνθετη σχέση μεταξύ τοπογραφίας, οικιστικού ιστού και φυσικού τοπίου. Παρά τη σημασία του, ο λόφος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανενεργός, με αποσπασματικά μονοπάτια και οχυρωματικά ίχνη που δεν εντάσσονται σε μια συνεκτική χωρική εμπειρία. Το σπήλαιο, με την έντονη γεωμορφολογία και την ιστορική του διάσταση, οργανώνει μια ισχυρή βιωματική διαδρομή, η οποία ωστόσο ολοκληρώνεται στο σημείο εξόδου. Οι ιδιαίτερες μικροκλιματικές συνθήκες του δημιουργούν τη δυνατότητα ένταξης χρήσεων σπηλαιοθεραπείας, διευρύνοντας τον ρόλο του πέρα από την τουριστική επίσκεψη.

Η πρόταση Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση της Μαριάνας Σκουτελιά (στο πλαίσιο της διπλωματικής εργασίας της με τίτλο «Υπό και επί του εδάφους: Συμβάντα και μεταβάσεις στο λόφο του σπηλαίου Περάματος, στα Ιωάννινα», με επιβλέπουσα την καθηγήτρια του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της

Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μαρία Δούση) αντιμετωπίζει τον λόφο ως ενιαίο πεδίο και ενοποιεί τα επιμέρους στοιχεία μέσω μιας συνεχούς διαδρομής από το «υπό» στο «επί» του εδάφους. Η πορεία συγκροτείται ως εξελισσόμενη ακολουθία «συμ-

01

03

βάντων», που οργανώνουν τη μετάβαση και ενεργοποιούν τον χώρο. Βασικό συνθετικό εργαλείο αποτελεί ένας κεντρικός άξονας, που προκύπτει από τα δύο βασικά σημεία πρόσβασης και εγγράφεται στο ανάγλυφο του λόφου. Κατά μήκος του αρθρώνονται χωρικές ενότητες και χρήσεις, ενώ τα κελύφη προσαρμόζονται στη μορφολογία του εδάφους, ενσωματώνονται σε αυτό και σε σημεία διαμορφώνονται υπόσκαφα, συγκροτώντας ένα συνε-

κτικό σύστημα μεταβάσεων μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.

Κατακόρυφη σύνδεση Αφετηρία της συνθετικής οργάνωσης αποτελεί το υφιστάμενο κτήριο αναψυχής, το οποίο ο επισκέπτης συναντά μετά την έξοδο από το σπήλαιο, αλλά και μέσω της προσέγγισης από τον οικισμό, κατά μήκος της πλαγιάς. Στο σημείο αυτό εισάγεται μια νέα προσθήκη στα ίχνη του υφιστάμενου κτηρίου, η οποία λει-

τουργεί ως σημείο αναφοράς, εξασφαλίζει την κατακόρυφη σύνδεση και σηματοδοτεί την έναρξη της διαδρομής προς την κορυφή του λόφου, με στόχο την καθολική προσβασιμότητα. Ο πύργος, ως ελαφριά μεταλλική κατασκευή, αρθρώνεται σε επίπεδα που οργανώνονται γύρω από έναν λοξό, επενδυμένο τοίχο, εντός του οποίου εισχωρούν οι πλατφόρμες κίνησης. Στο εσωτερικό του, μεταλλικοί κύλινδροι συγκροτούν (παραπέμποντας μορ-

φολογικά στους σταλαγμίτες) εκθεσιακά στοιχεία και ενεργοποιούν την ανοδική πορεία του επισκέπτη. Η υλικότητα της κατασκευής (με ελαφρά μεταλλικά στοιχεία και διάτρητες επιφάνειες) επιδιώκει την ένταξή της στο τοπίο, διατηρώντας έναν διάλογο με τη μορφολογία του σπηλαίου. Τα επιμέρους επίπεδα φιλοξενούν χρήσεις στάσης, θέασης και ενημέρωσης, ενώ το ανώτερο σημείο λειτουργεί ως σύνδεση με τον λόφο. Από εκεί εκκινεί μια ενα-

10-11 Citymag

Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

02

μονίζονται με το τοπίο. Τα φυτεμένα δώματα λειτουργούν ως φυσική συνέχεια του εδάφους, αποκαθιστώντας την τοπογραφία και ορίζοντας ταυτόχρονα ένα ήπιο όριο μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Η υλικότητα της κατασκευής (με τη χρήση εμφανούς σκυροδέματος σε συνδυασμό με σύμμικτες κατασκευαστικές λύσεις), καθώς και η ελεγχόμενη αποκάλυψη του φυσικού εδάφους στον εσωτερικό διάδρομο ενι-

Εικόνα 1: Ο Πύργος. Κατακόρυφη σύνδεση και αφετηρία της συνθετικής οργάνωσης, σημείο μετάβασης από το εσωτερικό του σπηλαίου προς την ανάπτυξη της διαδρομής στο τοπίο. Εικόνα 2: Πρώτο πλάτωμα (διαμονή, συνεδριακό). Το πρώτο πλάτωμα της σύνθεσης, όπου οργανώνεται η πρόσβαση στους χώρους διαμονής και εκκινεί η δημόσια πορεία προς τον γυάλινο όγκο, αφετηρία της αξονικής διάταξης. Εικόνα 3: Τρίτο τμήμα. Τελική ενότητα της διαδρομής σε άμεση σχέση με την πλατεία και το τοπίο, όπου η εμπειρία ανοίγεται και ενεργοποιείται μέσω συμμετοχικών δράσεων και ψηφιακών αφηγήσεων.

04

έρια μεταλλική πορεία, αρθρωμένη σε πέδιλα από οπλισμένο σκυρόδεμα, η οποία εδράζεται στο ανάγλυφο και οδηγεί στο πρώτο πλάτωμα, εισάγοντας τον επισκέπτη στη διαδοχή των χωρικών συμβάντων.

Προσωρινοί χώροι διαμονής Στο πρώτο πλάτωμα της διαδρομής, όπου διαμορφώνεται ένας χώρος στάσης, εισάγεται μια διακριτή ενότητα προσωρινής διαμονής, συνδε-

δεμένη με τη λειτουργία της σπηλαιοθεραπείας. Οι χώροι αυτοί προορίζονται για τη φιλοξενία των θεραπευόμενων κατά τη διάρκεια του κύκλου των θεραπειών, εντάσσοντας μια νέα χρήση που επεκτείνει τον ρόλο του σπηλαίου. Η διάταξη των χώρων οργανώνεται αξονικά και ανεξάρτητα από τη δημόσια πορεία, διασφαλίζοντας την ιδιωτικότητα και την αυτονομία των χρηστών. Παράλληλα, η συγκρότησή τους γύρω από μια εσωτε-

ρική, κοινόχρηστη αυλή επιτρέπει την αλληλεπίδραση και τη δημιουργία ενός ελεγχόμενου συλλογικού χώρου. Η πρόσβαση πραγματοποιείται μέσω ενός κοινόχρηστου περάσματος που παραπέμπει μορφολογικά στα μονοπάτια του σπηλαίου, ενισχύοντας τη βιωματική συνέχεια μεταξύ υπόσκαφου και επί του εδάφους χώρου. Οι όγκοι ενσωματώνονται στο ανάγλυφο, υποχωρώντας κάτω από το πλάτωμα, ώστε να εναρ-

σχύουν την αίσθηση του υπόσκαφου χώρου και τη σύνδεση με το περιβάλλον του σπηλαίου. Οι αναλημματικοί τοίχοι, ενταγμένοι τόσο στην κάτοψη όσο και στην όψη, παραπέμπουν μορφολογικά στους οχυρωματικούς μηχανισμούς του λόφου, ενσωματώνοντας στον σχεδιασμό τα ιστορικά ίχνη του τόπου και ενισχύοντας τη συνολική αρχιτεκτονική αφήγηση.

Συνεδριακός χώρος Ακολουθώντας τη δια-

Εικόνα 4: Εσωτερική άποψη. Ανοιχτό προς το τοπίο τμήμα, όπου η τεχνολογία αποκαλύπτει το σπήλαιο, τα ευρήματα και τη χρονική του εξέλιξη.

12

greece next PROJECT

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Εικόνα 5: Εναέρια άποψη τελικού τμήματος. Ανάγνωση της σχέσης κτηρίου–πλατείας και της ένταξης της επέμβασης στο ανάγλυφο του λόφου.

05

δρομή μέσω των ραμπών, η κίνηση εξελίσσεται σε άμεση σχέση με το τοπίο, καθώς κατά την ανάβαση αποκαλύπτεται σταδιακά η θέα προς τη λίμνη, το νησί και την πόλη των Ιωαννίνων. Οι χαράξεις της πορείας εναρμονίζονται με το φυσικό ανάγλυφο, ενώ οι αναλημματικοί τοίχοι και τα ενδιάμεσα στοιχεία πρασίνου συγκροτούν τα όρια της διαδρομής, παραπέμποντας μορφολογικά στους οχυρωματικούς μηχανισμούς του λόφου. Στο σημείο αυτό εισάγεται η αίθουσα συνεδριάσεων, η οποία σηματοδοτεί την αρχή της εσωτερικής πορείας. Πρόκειται για μια μεταλλική κατασκευή με γυάλινη όψη, η οποία επιδιώκει την οπτική ενοποίηση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, φιλοξενώντας παράλληλα πολιτιστικές και συλλογικές δραστηριότητες. Η χωρική διαμόρφωσή της λειτουργεί ως ένα «διάφανο» όριο, ένα μεταβατικό φίλτρο μεταξύ του τοπίου και του αξονικού κελύφους. Η κεντρική είσοδος οργανώνεται ως δημόσιο πέρασμα, ενισχύοντας την αίσθηση ενός ανοιχτού κτηρίου και προσκαλώντας τον επισκέπτη να εισέλθει και να συνεχίσει την περιήγησή του. Τα πλατύσκαλα εκατέρωθεν της εισόδου λει-

τουργούν ως ενδιάμεσοι χώροι στάσης, ενώ η είσοδος σηματοδοτεί την έναρξη της εσωτερικής διαδρομής.

Κεντρική διαδρομή Πριν από την εξέλιξη της πορείας, ο επισκέπτης συναντά έναν χώρο πληροφόρησης, ο οποίος λειτουργεί ως προθάλαμος της εμπειρίας, προετοιμάζοντας τη μετάβαση προς το εσωτερικό. Από το σημείο αυτό, η πορεία οργανώνεται πλέον ως εσωτερική αξονική διαδρομή, η οποία συγκροτεί την κύρια αφηγηματική ενότητα της επέμβασης, ενώ η υλικότητα και η παρουσία του φυσικού βράχου προδιαθέτουν τη μετάβαση προς το εσωτερικό. Κατά μήκος του άξονα αρθρώνονται δύο διακριτοί εκθεσιακοί όγκοι: ο πρώτος φιλοξενεί περιοδικές εκθέσεις, ενώ ο δεύτερος αξιοποιεί ψηφιακά μέσα για την αναπαράσταση των οχυρωματικών μηχανισμών, ενεργοποιώντας την ιστορική αφήγηση του τόπου. Η διαδρομή συγκροτείται ως χωρική ακολουθία που συνδέει την κίνηση με τη μνήμη, ενεργοποιώντας την ερμηνεία του τοπίου.

Το υπόσκαφο τμήμα Σε συνέχεια της εκθεσιακής πορείας, η διαδρομή

μεταβαίνει σε μια διακριτή ενότητα υπόσκαφου χαρακτήρα, όπου η εμπειρία μετατοπίζεται από την αφήγηση στη βιωματική προσέγγιση του χώρου. Στόχος είναι ο επισκέπτης να βιώσει το περιβάλλον του σπηλαίου τόσο οπτικά όσο και σωματικά, συμπεριλαμβάνοντας και ομάδες που δεν έχουν πρόσβαση στο φυσικό σπήλαιο. Οι προθήκες που ενσωματώνουν αναφορές στα οχυρά, οι βραχώδεις τοιχοποιίες και η ατμόσφαιρα που προκύπτει από την υπόσκαφη κατασκευή συγκροτούν ένα σύνολο χωρικών και υλικών αναφορών που επαναδιατυπώνουν την εμπειρία του σπηλαίου εντός της αρχιτεκτονικής σύνθεσης.

Τα workshops Στο τρίτο και τελευταίο τμήμα, το οποίο ανοίγεται προς την πλατεία και το φυσικό τοπίο, αναπαριστώνται μέσω της τεχνολογίας το σπήλαιο, τα ευρήματα και η ιστορία του, από την ανακάλυψή του ώς τις χρήσεις του στο πέρασμα του χρόνου. Ο χώρος ενεργοποιείται και από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι παρουσιάζουν την τοπική κουλτούρα και την τέχνη της αργυροτεχνίας, ενώ διαμορφώνονται χώροι εργαστηρίων. Οι επισκέπτες συμμετέ-

χουν ενεργά, μετατοπίζοντας τον ρόλο τους από αυτόν των παρατηρητών σε εκείνον των φορέων της εμπειρίας.

Έξοδος και ανάβαση Στο τέλος της διαδρομής, η θέα ανοίγεται προς τη λίμνη μέσω μιας αρθρωμένης μεταλλικής πλατφόρμας, η οποία λειτουργεί ως σημείο στάσης και απορροφά το υφιστάμενο φυσικό μονοπάτι. Από το σημείο αυτό ξεκινά η μετάβαση προς το υψηλότερο σημείο του λόφου, όπου διαμορφώνεται μια πλατεία που φιλοξενεί πολιτιστικά δρώμενα και λειτουργεί ως κοινωνικοπολιτιστικό σημείο αναφοράς. Η παρέμβαση ολοκληρώνεται με τη δημιουργία ανοιχτού αμφιθεάτρου, εναρμονισμένου στο ανάγλυφο του λόφου, το οποίο υποστηρίζεται από αρθρωμένα κελύφη που φιλοξενούν βοηθητικούς χώρους, καθώς και λειτουργίες για τις ανάγκες των εκδηλώσεων και των κατοίκων. Η πορεία «σβήνει» φυσικά στο τοπίο, καταλήγοντας νοητά στα ερείπια των οχυρωματικών εγκαταστάσεων και επανασυνδέοντας τη διαδρομή με το σημείο εκκίνησης της αρχιτεκτονικής σύλληψης, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της εμπειρίας. ✷

Φωτορεαλιστική απεικόνιση: DNA Thessaloniki

Φωτορεαλιστική απεικόνιση: DNA Thessaloniki Φωτορεαλιστική απεικόνιση: DNA Thessaloniki

The Talks

14-15

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Επί σκηνής στη Ροτόντα θα βρεθεί το μουσικό σχήμα «Εν Χορδαίς», με τον Κυριάκο Πετρά στο βιολί, τον Θανάση Κουλεντιανό στο κανονάκι, τον Νίκο Ανδρίκο στο τραγούδι, τον Ηλία Ανδρεουλάκη στην κρητική λύρα, τον Θανάση Τσίτσαρη στο τσέλο και τον Πέτρο Παπαγεωργίου στο μπεντίρ και τον νταϊρέ. Ο σχεδιασμός του ήχου είναι του Λεωνίδα Παλάσκα, η εικαστική ταυτότητα της Καλλιόπης Καλαϊτζίδου, η επιμέλεια των κειμένων της Δέσποινας Σαραφείδου, η αφήγηση της Βασιλικής Νευροκοπλή, ενώ στη σύνθεση και τη μουσική διεύθυνση βρίσκεται ο Κυριάκος Καλαϊτζίδης.

Το ντιζάιν είναι παντού.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ DESIGN DIALOGUE DAYS ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Από την 1η έως τις 8 Νοεμβρίου 2026, η Θεσσαλονίκη φιλοξενεί τις Design Dialogue Days #1, την πρώτη δημόσια δράση της DNA Thessaloniki, μιας εθελοντικής πρωτοβουλίας που επιδιώκει να αναδείξει τον ρόλο του ντιζάιν στην καθημερινή ζωή και να φέρει τη δημιουργική κοινότητα της πόλης πιο κοντά στο ευρύ κοινό.

Στο επίκεντρο της δράσης βρίσκεται η πλατεία Αριστοτέλους, όπου μια απρόσμενη εγκατάσταση φιλοξενεί ένα pop-up μουσείο ντιζάιν — έναν χώρο συνάντησης ανάμεσα στο ντιζάιν, την πόλη και την πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης. Εκεί, το κοινό θα μπορεί να γνωρίσει τη φιλοσοφία της πρωτοβουλίας, να ξεναγηθεί από εθελοντές και εθελόντριες στον χώρο, καθώς και να ξεκινήσει μια ανοιχτή ντιζάιν διαδρομή στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Η διαδρομή περνά από 30 επιλεγμένες εμπορικές βιτρίνες, οι οποίες μετατρέπονται σε μικρά σημεία αφήγησης. Αντικείμενα που χρησιμοποιούμε καθημερινά παρουσιάζονται μέσα από σύντομες ιστορίες για τον σχεδιασμό τους, τους ανθρώπους που τα δημιούργησαν και τις ανάγκες που κλήθηκαν να εξυπηρετήσουν. Με αυτόν τον τρόπο, το ντιζάιν βγαίνει από τους παραδοσιακούς χώρους παρουσίασής του και γίνεται μέρος μιας καθημερινής βόλτας στην πόλη, προσκαλώντας το κοινό να ανακαλύψει όσα συνήθως περνούν απαρατήρητα. Η δράση πραγματοποιείται σε συνδιοργάνωση με τον δήμο Θεσσαλονίκης και παράλληλα με το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενισχύοντας τη σύνδεση του ντιζάιν με τον ευρύτερο πολιτιστικό χάρτη της πόλης. ✷

Info: Η συμμετοχή είναι ελεύθερη για το κοινό. Περισσότερες πληροφορίες στο dnathessaloniki.gr

Συνέντευξη: Γιάννης Παπαδημητρίου Φωτογραφίες: Σάκης Γιούμπασης

Μία στάση εδώ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΕΝΤΕΜΕΪΔΗΣ

16-17

Φωτογραφία: Σάκης Γιούμπασης

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Πρόεδρος της ΔΕΘ ΑΕ. Έκατσε σε ένα τσιμεντένιο παγκάκι μπροστά από το Περίπτερο 1 της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, ώρα έντεκα το πρωί. Ό,τι βλέπαμε γύρω μας σε λίγα χρόνια θα είναι διαφορετικό.

Όταν χτύπησε το τηλέφωνο για να τον ρωτήσουν αν ενδιαφέρεται για τη θέση, νόμιζε ότι του έκαναν πλάκα. Και εκεί συνειδητοποίησε ξανά ότι η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια. Έχοντας παραιτηθεί από την πολυεθνική Johnson & Johnson για να ζήσει στη Θεσσαλονίκη, όπου θα ήταν καλύτερα για την οικογένειά του, δεν φανταζόταν ότι θα του τύχει ο λαχνός να αναλάβει ένα από τα μεγαλύτερα έργα της χώρας: την ανάπλαση της ΔΕΘ. Αποδέχθηκε την πρόκληση με χαρά και περηφάνια, όπως άλλωστε έκανε από μικρό παιδί.

Στο παγκάκι

Με καταγωγή από τον Πόντο, μεγαλωμένος στην Καβάλα, με πατέρα οξυγονοκολλητή και μητέρα αφοσιωμένη στην ανατροφή του μεγαλύτερου αδελφού του και του ίδιου, αποφάσισε στα δεκαεπτά του να πάει στην Αμερική για σπουδές. Εργαζόταν πολλές ώρες ως ψήστης, για να βγάλει τα προς το ζην — δεν τον «έριχνε» ούτε η ορθοστασία ούτε η ζέστη της κουζίνας. Γύρισε στην Ελλάδα, όπου για περίπου τρεις δεκαετίες έπρεπε να ανεβοκατεβαίνει Θεσσαλονίκη-Αθήνα, για να βλέπει τη φαμίλια του: «Στις κρίσιμες στιγμές ήμουν εκεί», αναφέρει, όταν τον ρωτάω αν του έλειπαν «τα παλικάρια του», όπως χαρακτηρίζει τους γιους του. Έπαιρνε το αεροπλάνο με προσωπικά του έξοδα, εμφανιζόταν στη γιορτή του σχολείου και επέστρεφε στο γραφείο του.

Αναλογιζόμενος την πορεία του —από ψήστης στη Βοστώνη μέχρι πρόεδρος της ΔΕΘ ΑΕ— κα-

Ιστορίες ζωής από γνωστούς και αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι. ταλήγει ότι τον διακρίνουν τρεις αξίες: πόθος, πάθος και ήθος. Αυτές καθόρισαν τις επιλογές του, που πάντοτε είχαν προσανατολισμό την οικογένεια. Διαλλακτικός, του αρέσει η αντιπαράθεση επιχειρημάτων. Προσπάθησε πολύ να μην τον φωνάζουν «πρόεδρο»: «Στον ιδιωτικό τομέα σού απευθύνονταν με το όνομά σου, όχι με τη θέση σου», λέει γελώντας. Δεν το απέφυγε. Απέφυγε όμως τα αυτοκίνητα που μπαινόβγαιναν δίχως λόγο στη ΔΕΘ — μάλιστα, τα βράδια διανυκτέρευαν. Κι όσο έκλεινε την πόρτα στην παράνομη στάθμευση που ζημίωνε την εταιρεία τόσο άνοιγε την έκθεση στον κόσμο, ως δημόσιο χώρο.

Δείτε τη συνέντευξη στο

Citymagthess.gr σκανάροντας το QR code που ακολουθεί με το smartphone σας:

Έχοντας πίστη στον εαυτό του (λόγω της εργασιακής του εμπειρίας) και εμπιστοσύνη στους συνεργάτες του και στους υπαλλήλους της εταιρείας, εκτιμά ότι η νέα ΔΕΘ θα παραδοθεί εντός χρονοδιαγράμματος. Και αυτό ήταν άλλη μία συνειδητοποίηση της στιγμής: ό,τι υπήρχε γύρω μας, σε μερικά χρόνια θα ήταν εντελώς διαφορετικό. Γι’ αυτό μας πρότεινε να μας ξεναγήσει στην έκθεση για τα 100 χρόνια ΔΕΘ εντός του MOMUS-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Ποιος θα μας το έλεγε... Εκατό χρόνια ΔΕΘ, δύο χρόνια παγκάκι. Περνάει ο καιρός, τα τηλέφωνα μπορεί να χτυπήσουν κι απρόσμενα. ✷

#StoPagkaki

Φωτογραφία: Σάκης Γιούμπασης

Ο Γιάννης Τσεντεμεΐδης. με τον Γιάννη Παπαδημητρίου..

Βίλα Καπαντζή

Όταν περπατάς στη Νέα Παραλία, στο ύψος της Ανάληψης, το βλέμμα πέφτει αναπόφευκτα πάνω της: ανάμεσα στις σύγχρονες πολυκατοικίες ξεπροβάλλει η Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή — ένα αρχοντικό που μοιάζει να δραπέτευσε από άλλη εποχή. Χτισμένη στην παλιά, κοσμοπολίτικη συνοικία των «Εξοχών», συμπυκνώνει στην αρχιτεκτονική της την πολυπολιτισμική αύρα της Θεσσαλονίκης του ύστερου 19ου αιώνα. Από το 1997, το ιστορικό αυτό κτήριο στεγάζει το Παράρτημα του ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη, αποτελώντας έναν ζωντανό πνεύμονα πολιτισμού που αναπνέει μαζί με την πόλη. Στις αίθουσές του έχουν φιλοξενηθεί σημαντικές εκθέσεις εικαστικών τεχνών, φωτογραφίας και σπάνιων τεκμηρίων — από τη «Δύση της

Στους ίδιους χώρους χτυπά και η καρδιά της συλλογικής μας μνήμης: το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ), που ιδρύθηκε το 1980 χάρη στο όραμα του Μάνου Χαριτάτου και του Δημήτρη Πόρτολου. Μέρος του ΜΙΕΤ από το 2009, το ΕΛΙΑ υπηρετεί πιστά τη διάσωση, ταξινόμηση και ανάδειξη του αρχειακού πλούτου του 18ου, 19ου και 20ού αιώνα. Με παρουσία στη Θεσσαλονίκη από το 1997, το Παράρτημα του ΕΛΙΑ διατηρεί μια σταθερά ανοιχτή πολιτική εμπλουτισμού των συλλογών του, εστιάζοντας ιδιαίτερα σε τεκμήρια που αφορούν στον ευρύτερο βορειοελλαδικό χώρο. Στις συλλογές του φυλάσσονται ιστορικά, λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά και οικονομικά αρχεία, όπως εκείνα των ποιητών Κλείτου Κύρου, Νίκου -Αλέξη Ασλάνογλου, Πάνου Θασίτη και Ζωής Καρέλλη, το αρχείο του δημάρχου Χαρίσιου Βαμβακά, καθώς και το αρχείο της «Τέχνης», του ιστορικότερου πολιτιστικού σωματείου της πόλης. Παράλληλα, η βιβλιοθήκη του ΕΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη θησαυρίζει πάνω από 15.000 τίτλους βιβλίων και εκατοντάδες περιοδικά με επίκεντρο τη νεότερη ελληνική ιστορία, τη λογοτεχνία και την τοπική ιστοριογραφία.

Βιβλιοπωλείο ΜΙΕΤ

Από το 2007, η παρουσία του Ιδρύματος απλώνεται και στην καρδιά του εμπορικού κέντρου. Στην οδό Τσιμισκή 11, το Βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς για τους βιβλιόφιλους της πόλης. Στις προθήκες του συνυπάρχουν εκδόσεις ιστορίας, αρχαιολογίας, φιλοσοφίας, φιλολογίας, τεχνών και επιστημών, μαζί με εξειδικευμένες

Φωτογραφία: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

Φωτογραφία: ΜΙΕΤ/Σάκης Γιούμπασης

ΕΛΙΑ

Φωτογραφία: Μικέλε Τροϊάνι

Ανατολής» και τον «Φυσικό εκκλησιασμό» του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη μέχρι τα «Χρώματα της πίστης» του Στράτου Καλαφάτη, «Το τέλος της παλιάς μας πόλης», το «Πώς μάθαιναν οι Έλληνες γράμματα» και το «Ένδυμα Ψυχής». Παράλληλα, επιστημονικές ημερίδες, λογοτεχνικές συναντήσεις, διαλέξεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, αλλά και θεατρικές και μουσικές παραστάσεις στους χώρους της Βίλας εμπλουτίζουν σταθερά τη δραστηριότητά του.

Φωτογραφία: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

Από τη διαφύλαξη της μνήμης στη δημιουργία του αύριο, το ΜΙΕΤ συνεχίζει να συνομιλεί με τη Θεσσαλονίκη, τους ανθρώπους και τον πολιτισμό της.

Φωτογραφία: ΜΙΕΤ

60 χρόνια Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας. Από τη Βασιλίσσης Όλγας στην Τσιμισκή: Ένας ζωντανός διάλογος με την πόλη

Φωτογραφία: ΜΙΕΤ

μελέτες, λευκώματα και καταλόγους εκθέσεων που δυσκολεύεται κανείς να εντοπίσει στο ελεύθερο εμπόριο. Ο χώρος ζωντανεύει συχνά μέσα από βιβλιοπαρουσιάσεις, ενώ, ανεβαίνοντας στο πατάρι, ο επισκέπτης ανακαλύπτει έναν προσεγμένο εκθεσιακό χώρο, όπου η εικαστική δημιουργία συνομιλεί με τον κόσμο των εκδόσεων. Διαμορφώνοντας σταθερές συνεργασίες με τα πανεπιστήμια, τα μουσεία και τους φορείς της πόλης, το ΜΙΕΤ έχει καθιερωθεί ως αναπόσπαστος πυλώνας της πολιτιστικής ταυτότητας της Θεσσαλονίκης.

Όλος αυτός ο πολυσύνθετος κόσμος —από τα αρχεία και τις εκθέσεις έως τις εκδόσεις και τα βιβλιοπωλεία— ενοποιείται σήμερα κάτω από μια νέα, ισχυρή οπτική ταυτότητα που σχεδίασε ο Δημήτρης Παπάζογλου (DpS Athens). Με επίκεντρο την ελληνική τυπογραφική παράδοση, ο σχεδιασμός αξιοποιεί το ελλειπτικό σχήμα του σήματος της Εθνικής Τράπεζας ως αρνητικό χώρο, γεφυρώνοντας οργανικά την ιστορικότητα με τη σύγχρονη αισθητική. Για ένα Ίδρυμα όπως το ΜΙΕΤ, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εκδοτική παραγωγή και τα επιστημονικά συγγράμματα, η τυπογραφία αποτελεί το κυτταρικό στοιχείο της φυσιογνωμίας του. Με αυτή την αφετηρία, σχεδιάστηκε μια πρωτότυπη γραμματοσειρά, ώστε ο νέος λογότυπος να συγκροτεί μια σαφή δήλωση ταυτότητας — έναν οπτικό συνδετικό κρίκο που ενοποιεί το σύνολο των δραστηριοτήτων του ΜΙΕΤ και σηματοδοτεί τη δημιουργική του πορεία για τα επόμενα χρόνια. ✷

Φωτογραφία: ΜΙΕΤ

Η νέα οπτική ταυτότητα: ο συνεκτικός κρίκος του ΜΙΕΤ

Στην κορυφή αυτής της σελίδας: Ο Μίλτος Κουντουράς με τις μαθήτριές του στο Διδασκαλείο Θηλέων Θεσσαλονίκης (1930). Αρχείο Αφροδίτης Κανάκη-Πασχαλίδου, δωρεά Πόπης Μοσκώφ. Στην εικόνα επάνω: Προσχέδιο του Κάρολου Τσίζεκ για εξώφυλλο βιβλίου του Γιώργου Ιωάννου. Αρχείο Κάρολου Τσίζεκ, δωρεά Κάρολου Τσίζεκ. Στις εικόνες στο κέντρο του δισέλιδου: Στην πρώτη από επάνω: Άποψη του Βιβλιοπωλείου του ΜΙΕΤ. Στη δεύτερη από επάνω: Από την έκθεση «Πώς μάθαιναν οι Έλληνες γράμματα από την Άλωση μέχρι την Επανάσταση» (2023). Φωτ.: Μικέλε Τροϊάνι. Στην τρίτη και τέταρτη από επάνω: Από τη συναυλία «Ανοιχτές Διαδρομές» με τους Σάκη Παπαδημητρίου και Γεωργία Συλλαίου (Ιούνιος 2026), στο πλαίσιο του εορτασμού των 60 χρόνων του ΜΙΕΤ. Στη σελίδα αριστερά, επάνω: Άποψη της Βίλας Καπαντζή. Στη σελίδα αριστερά, κάτω: Ο νέος λογότυπος του ΜΙΕΤ (DpS Athens).

Συνέντευξη: Άγγελος Ν. Βάσσος Πορτρέτα: Νικηφόρος Ντέμπος

ΕΡΤ3 Το θέμα

Cover story

20-21

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ Στην έναρξη μιας νέας τηλεοπτικής σεζόν, ο γενικός διευθυντής της ΕΡΤ3, Άρης Παναγιωτίδης, καλωσόρισε το Citymag στο γραφείο του στην οδό Αγγελάκη, σε μια συζήτηση με στόχο να καταλάβουμε από πού ξεκινά ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός με έδρα τη Θεσσαλονίκη, πού βρίσκεται σήμερα και —το σημαντικότερο— πού θέλει να πάει. Πάρτε θέση και αποφύγετε το ζάπινγκ... Να ξεκινήσουμε από μια αναγκαία αποσαφήνιση ορολογίας: αυτοπροσδιορίζεστε ως «κρατικός» ή ως «δημόσιος» ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός; Έχω μια «αλλεργία» στον όρο «κρατικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός». Η ΕΡΤ είναι ο δημόσιος φορέας και υπηρετεί το δικαίωμα όλων των πολιτών στην έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση, την ποιοτική ψυχαγωγία και την υποδειγματική κάλυψη πολιτικών, πολιτιστικών και αθλητικών γεγονότων. Πολλοί συμπολίτες μας συνδέουν την ΕΡΤ με την εκάστοτε κυβέρνηση, παρακολουθώντας τα ενημερωτικά μας προγράμματα. Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά βήματα και σε αυτόν τον τομέα — και είναι επιτυχία για όλους μας ότι σε όλες τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί οι πολίτες επιλέγουν την ΕΡΤ ως το πιο αξιόπιστο μέσο σε σοβαρά γεγονότα εθνικής, ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας εμβέλειας. Τους τελευταίους μήνες διαπιστώνουμε, ως τηλεθεατές, αισθητά βελτιωμένα αντανακλαστικά στο ενημερωτικό πρόγραμμα της ΕΡΤ3 — εκτενέστερη κάλυψη γεγονότων, τεκμηριωμένη και ψύχραιμη μετάδοση, πολύ περισσότερος κόσμος που βρίσκεται «στο πεδίο». Τι άλλαξε, ώστε να παρουσιάζετε αυτήν τη νέα εικόνα; Σε ευχαριστώ για το σχόλιο. Πιστεύω ακράδαντα στις δυνατότητες του προσωπικού της ΕΡΤ3. Στη γνώση, την ευσυνειδησία, το φιλότιμο και τη διάθεση συνεργασίας. Το χαμένο κομμάτι του παζλ ήταν η ακριβής μεταφορά της πληρο-

φορίας, η συνεργασία με την κεντρική διοίκηση — να μιλάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους! Ακόμη κι εδώ, στη Θεσσαλονίκη: αλλού το ραδιόφωνο, αλλού η διοίκηση, αλλού η τηλεόραση. Όταν κλείνεσαι στο κουτάκι σου, δυσκολεύεσαι να δεις έξω από αυτό. Υπήρξαν και ορισμένες λάθος αποφάσεις, ο κόσμος θεώρησε ότι υποβαθμίζεται η δουλειά του, τα μηνύματα χάνονταν στη μετάφραση... Πόσα υλικά χρειάζεται για να «δέσεις το γλυκό»; Αυτό που άλλαξε είναι ότι οι συνάδελφοι αισθάνονται ότι υπάρχει εμπιστοσύνη στα πρόσωπα όλων από τη γενική διεύθυνση. Ότι δεν υπάρχει διάθεση για «micromanagement». Ότι ουδέποτε υπήρξε πραγματικά ο διαχωρισμός Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Ότι είμαστε μέρος μίας εταιρείας και όχι ένα γαλατικό χωριό που δέχεται συνεχώς επιθέσεις. Ότι, επιτέλους, δεν ζητάμε απλά από τους συναδέλφους «να βάλουν πλάτη». Ότι υπάρχει προγραμματισμός. Ότι έχουν γίνει κινήσεις σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού. Τέλος, η κεντρική διοίκηση είναι δίπλα μας. Αφουγκράζεται τη δυναμική της ΕΡΤ3, επενδύει στη γενική μας διεύθυνση — και σε προσωπικό αλλά και σε εξοπλισμό. Όταν αισθάνεσαι ότι σου δείχνουν εμπιστοσύνη και ότι είσαι ισότιμο μέλος σε έναν κολοσσό, όπως είναι η ΕΡΤ, η συνέχεια φαίνεται στην οθόνη. Δεν θέλω να είμαι άδικος απέναντι στους

«Είναι περίεργο να βλέπεις τις μετρήσεις και να παρατηρείς ότι την ΕΡΤ3 την παρακολουθούν περισσότεροι τηλεθεατές στην περιφέρεια Αττικής απ’ ό,τι στη Β’ Θεσσαλονίκης».

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

«Πολλοί συμπολίτες μας συνδέουν την ΕΡΤ με την εκάστοτε κυβέρνηση, παρακολουθώντας τα ενημερωτικά μας προγράμματα. Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά βήματα και σε αυτόν τον τομέα — και είναι επιτυχία για όλους μας ότι σε όλες τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί οι πολίτες επιλέγουν την ΕΡΤ ως το πιο αξιόπιστο μέσο σε σοβαρά γεγονότα εθνικής, ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας εμβέλειας».

Cover story

22-23

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

ανθρώπους του ραδιοφώνου. Εκεί, λοιπόν, βλέπεις ακόμη τον ρομαντισμό, την αγάπη για το μέσο, τη διάθεση για κάτι διαφορετικό. Παλεύουμε και για τα ραδιόφωνά μας — ελπίζω να το καταφέρουμε. Από τις 31 Αυγούστου αρχίσαμε να σας βλέπουμε να ξεδιπλώνετε το πρόγραμμά σας για τη νέα τηλεοπτική σεζόν. Τι είδους και ποιας φυσιογνωμίας κανάλι θέλει να είναι η ΕΡΤ3; Ποιον τηλεθεατή φιλοδοξεί να κερδίσει; Και πώς εντάσσεται στο συνολικό σχέδιο της ΕΡΤ; Η ΕΡΤ3 προσπαθεί φέτος να αυξήσει το αποτύπωμά της. Είναι περίεργο, ξέρεις, να βλέπεις τις μετρήσεις και να παρατηρείς ότι την ΕΡΤ3 την παρακολουθούν περισσότεροι τηλεθεατές στην περιφέρεια Αττικής απ’ ό,τι στη Β’ Θεσσαλονίκης! Η ΕΡΤ3 φιλοδοξεί να γίνει το περιφερειακό κανάλι με έδρα τη Θεσσαλονίκη και να μην αναφέρεται ως το πανελλαδικό κανάλι της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, βγαίνουμε περισσότερο έξω, αυξάνουμε το ενημερωτικό πρόγραμμά μας, επενδύουμε στον πολιτισμό, ενδυναμώνουμε τη σύνδεσή μας με την ομογένεια, συνεχίζουμε να έχουμε την περιφέρεια στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας. Με στοχευμένες αλλαγές σε πρόσωπα και στην εικόνα μας, φιλοδοξούμε να γίνουμε επιλογή στο τηλεκοντρόλ των τηλεθεατών και όχι μια «γέφυρα» στη διαδικασία του ζάπινγκ. Θα είμαι πραγματικά χαρούμενος, αν σε διάστημα κάποιων μηνών από σήμερα οι άνθρωποι που μας παρακολουθούν θα λένε ότι βλέπουν και τις εσωτερικές μας παραγωγές και όχι μόνο το μισθωμένο πρόγραμμα και τα ντοκιμαντέρ μας. Οι τηλεθεατές που θέλουμε να προσελκύσουμε δεν διαφέρουν από αυτούς που θέλουν να προσελκύσουν και τα υπόλοιπα κανάλια. Παρουσιάζουμε μια διαφορετική πρόταση. Αν θα πετύχουμε ή όχι, θα φανεί — και θα φανεί γρήγορα, επειδή ο τηλεοπτικός χρόνος είναι αμείλικτος. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μένουμε απαθείς στις μετρήσεις που μας δίνουν την καθημερινή εικόνα και το αποτέλεσμα των επιλογών μας. Από την άλλη, η ΕΡΤ3 παρουσιάζει και μία εκπομπή για τους συνανθρώπους μας που ανήκουν στην κατηγορία των ΑμΕΑ. Είμαι περήφανος για την εκπομπή αυτή. Αυτή είναι η ΕΡΤ. Γι’ αυτήν την εκπομπή, τα νούμερα δεν είναι αυτοσκοπός. Υπάρχει μια αίσθηση αρκετά διαδεδομένη σε πολλούς τηλεθεατές: ότι από τα δημόσια ΜΜΕ περιμένουμε πολύ περισσότερα (και είμαστε και πολύ αυστηρότεροι κριτές τους), επειδή, μέσω των λογαριασμών των ΔΕΚΟ, συνεισφέρουμε στη χρηματοδότησή τους, εκόντες άκοντες. Κατά το παρελθόν, η ΕΡΤ3 έχει επικριθεί για το τηλεοπτικό της αποτέλεσμα. Πιστεύεις ότι η κριτική αυτή έχει βάση ή εντάσσεται στη λογική τού «σε πληρώνω, άρα έχω δικαίωμα να σε κρίνω όπως και όσο σκληρά θέλω;». Όλοι μας πληρώνουμε για την ΕΡΤ. Ξέρεις, σε μια συζήτηση άκουσα το εξής: «Γιατί να τους πληρώνουμε όλους αυτούς κι αυτοί να μη δίνουν μία;». Η ΕΡΤ ανήκει σε όλες και σε όλους μας. Τη βρήκαμε από κάποιους πρωτοπόρους και είμαστε υποχρεωμένοι να την παραδώσουμε στο καλύτερο δυνατό σημείο στην επόμενη γενιά. Η δημόσια τηλεόραση είναι υποχρεωμένη να θέτει τα στάνταρ της τηλεοπτικής παραγωγής. Να πρωτοπορεί και να μην ακολουθεί. Να προσφέρει ολοκληρωμένη εμπειρία παρακολούθησης των προγραμμάτων της. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συμπολίτες μας έχουν κάθε δίκιο να ζητούν —να απαιτούν, αν θέλεις— τίποτα λιγότερο από το καλύτερο. Και, πίστεψέ με, το ίδιο θέλουν όλες και όλοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ.

Ετοιμάζετε (και αυτό είναι κάτι που χαιρόμαστε πολύ που παρουσιάζουμε στο τεύχος Οκτωβρίου του Citymag) ένα νέο «στρατηγείο» για την ΕΡΤ3. Ποιες ανάγκες σάς ώθησαν στην απόφαση να φτιάξετε ένα νέο ραδιομέγαρο στη λεωφόρο Στρατού; Τι διαφορετικό θα προσφέρουν οι νέες εγκαταστάσεις και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα για την υλοποίηση του σχεδίου; Για εμάς, που εργαζόμαστε στην ΕΡΤ3 και είμαστε και πολίτες της Θεσσαλονίκης, δύο ανέκδοτα προκαλούσαν διαχρονικά και γέλιο και κλάμα: το μετρό της Θεσσαλονίκης και το νέο κτήριο της ΕΡΤ3. Το πρώτο το χαιρόμαστε ήδη. Το δεύτερο ευελπιστούμε σε λίγα χρόνια να το χαρούμε μαζί με τους συμπολίτες μας σε όλη την Ελλάδα. Σίγουρα θα είναι το πιο σύγχρονο και φιλικό στο περιβάλλον κτήριο ραδιοτηλεοπτικού φορέα στην Ελλάδα και ένα από τα πιο σύγχρονα σε όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα, θα αποτελέσει ακόμη ένα τοπόσημο σε μια Θεσσαλονίκη που αλλάζει: στη Θεσσαλονίκη της νέας εποχής. Τα τελευταία χρόνια, όλη η ΕΡΤ καθώς και οι φορείς της πόλης έχουν αντιληφθεί τη σημαντικότητα αυτού του πολύπλοκου εγχειρήματος. Συνεργαζόμαστε στο καλύτερο δυνατό επίπεδο και ελπίζω μέχρι το τέλος του 2026 να έχουμε ευχάριστες ειδήσεις. Αυτά που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι το νέο κτήριο της ΕΡΤ3 θα σταματήσει να είναι ανέκδοτο και ότι δεν θα χρειαστεί να εργαστούν ξανά συνάδελφοι σε κοντέινερ. Παράλληλα, το κτήριο αυτό (παράλληλα με τις εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στο υφιστάμενο κτήριό μας) θα συγκεντρώσει όλες τις υπηρεσίες της ΕΡΤ3 και θα κάνει πράξη το όραμα της διοίκησης για την ουσιαστική ενδυνάμωση και την εξέλιξη του σταθμού. Πριν αναλάβεις τη θέση του γενικού διευθυντή, ήσουν υπεύθυνος της Διεύθυνσης Παραγωγής, Τεχνικής Λειτουργίας και Ανάπτυξης της ΕΡΤ3. Έχοντας γνώση της λειτουργίας και των δυνατοτήτων του οργανισμού «εκ των έσω», πιστεύεις ότι θα μπορούσε να μας εκπλήξει θετικά; Ήδη μας εκπλήσσει! Η εικόνα μας έχει αλλάξει, τα στούντιό μας έχουν διαφορετική αισθητική και το περιεχόμενο μας έχει βελτιωθεί αισθητά. Ελπίζω να συνεχίσει να μας εκπλήσσει, ώστε να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του τηλεοπτικού, αλλά και του ραδιοφωνικού μας κοινού. Είσαι αρκετά νέος στη θέση σου — σου εύχομαι να μείνεις όσο θέλεις και όσο θα έχεις πράγματα να προσφέρεις. Όταν κάποια στιγμή αποχωρήσεις από το σημερινό σου πόστο, τι θα ήθελες να αφήσεις ως παρακαταθήκη; Για ποιο πράγμα θα ήθελες να σε θυμούνται ως γενικό διευθυντή της ΕΡΤ3; Άγγελε, δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου... Έχω αναλάβει ένα έργο και, με τη βοήθεια των συναδέλφων μου, ελπίζω να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Στην κουλτούρα, την παραγωγή, το περιεχόμενο. Έχω απόλυτη αίσθηση της προσωρινότητας των θέσεων ευθύνης. Αυτό που θέλω, όταν αποχωρήσω, είναι να μπορώ να βρίσκομαι με απόλυτη ειλικρίνεια με τους ανθρώπους με τους οποίους είμαι μαζί τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής μου. Και, αν θα ήθελα για κάτι να με θυμούνται, είναι για το ότι είπα σε όλες και σε όλους την αλήθεια. Ως παρακαταθήκη, ευελπιστώ να αφήσουμε ως διοίκηση το κλίμα της επικοινωνίας, της συνεργασίας, κάποιες παραγωγές για τις οποίες όλοι θα είμαστε περήφανοι και, πάνω απ’ όλα, να καταφέρουμε να αυξήσουμε το αποτύπωμα της ΕΡΤ3. ✷

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

«Η δημόσια τηλεόραση είναι υποχρεωμένη να θέτει τα στάνταρ της τηλεοπτικής παραγωγής. Να πρωτοπορεί και να μην ακολουθεί. Να προσφέρει ολοκληρωμένη εμπειρία παρακολούθησης των προγραμμάτων της. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συμπολίτες μας έχουν κάθε δίκιο να ζητάνε —να απαιτούν, αν θέλεις— τίποτα λιγότερο από το καλύτερο. Και, πίστεψέ με, το ίδιο θέλουν όλες και όλοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ».

Κείμενο: Άγγελος

Cover story

24-25

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Ν. Βάσσος

Το εντυπωσιακό, νέο «σπίτι» της ΕΡΤ3

ΕΝΑ ΝΕΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Νέες εκπομπές, αναβάθμιση εξοπλισμού, πολύ περισσότερος κόσμος «στο πεδίο» (κάτι που αρχίζει να αντανακλάται σε συγκεκριμένες εκπομπές και ζώνες), αλλά και ένα νέο ραδιομέγαρο στη συμβολή της λεωφόρου Στρατού με την Καυτανζόγλου. Η δημόσια τηλεόραση στη Θεσσαλονίκη αρχίζει να δείχνει τα αντανακλαστικά της, το έμψυχο δυναμικό δείχνει ότι μπορεί και θέλει και όλοι εμείς αναμένουμε να δούμε τι θα δούμε.

Φωτορεαλιστική απεικόνιση του σχεδιαζόμενου, νέου ραδιομεγάρου της ΕΡΤ3 στη συμβολή της λεωφόρου Στρατού με την οδό Καυτανζόγλου. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, το σημερινό κτήριο (ο ορθογώνιος όγκος στο αριστερό ένα τρίτο της εικόνας) «αγκαλιάζεται» από μια νέα δομή, η οποία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει πράσινα δώματα και έναν υπόγειο χώρο στάθμευσης.

Cover story

26-27

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Εδώ και μερικές εβδομάδες, κάτι έχει αλλάξει στις απευθείας μεταδόσεις και στα in situ ρεπορτάζ της ΕΡΤ3: το σφουγγάρι που υπάρχει στην άκρη των μικροφώνων (αυτό που οι επαγγελματίες της τηλεόρασης ονομάζουν «αντιανεμικό σφουγγάρι», «αλεξήνεμο» ή «microphone windscreen» και «foam windscreen», αν είναι της αγγλικής σχολής) είναι πλέον καταπράσινο και αναγράφει «ΕΡΤ3», αντί του μαύρου σφουγγαριού με το όνομα «ERT NEWS» που βλέπαμε ώς πρότινος. Μικρή αλλαγή, θα μου πείτε — και ίσως έτσι να είναι, αν την κρίνει κάποιος με κριτήριο το αποτύπωμά της στο τελικό προϊόν. Σίγουρα, πάντως, το αποτύπωμά της είναι πολύ βαθύτερο στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση του έμψυχου δυναμικού ενός ολόκληρου οργανισμού, ο οποίος πλέον νιώθει λίγο περισσότερο ανεξάρτητος και πολύ λιγότερο παρακολούθημα ενός σταθμού που λειτουργεί 500 χιλιόμετρα μακρύτερα. Η αλήθεια είναι ότι, τους τελευταίους μήνες, οι αλλαγές στην ΕΡΤ3 είναι πολύ περισσότερες από ένα σφουγγάρι στην άκρη ενός μικροφώνου. Το παρατηρήσαμε στη διάρκεια γεγονότων που συνέβησαν στην περιοχή της Θεσσαλονίκης — γεγονότων όπως οι πυρκαγιές στην περιοχή της Λητής, με την οικογένεια που έχασε τη ζωή της, στο Ωραιόκαστρο, που κατέκαψε εκτάσεις και περιουσίες, αλλά και πιο πρόσφατα στη Σίβηρη, στη Χαλκιδική. Για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό, ανοίγοντας κάποιος τον τηλεοπτικό δέκτη του στην ΕΡΤ3 ένιωθε ότι μπορεί να πληροφορηθεί ό,τι συμβαίνει από τους δημοσιογράφους και τους τεχνικούς του σταθμού, οι οποίοι βρίσκονταν κυριολεκτικά σε κάθε σημείο όπου εκτυλίσσονταν τα γεγονότα, χωρίς να χρειάζεται να προστρέχει σε κάποιον σταθμό πανελλαδικής εμβέλειας για να μένει ενημερωμένος. Και, το σημαντικότερο (και αυτό το γράφω ως τηλεθεατής, αλλά και ως δημοσιογράφος): η ενημέρωση από τους συναδέλφους που έβγαιναν on camera ήταν μετρημένη, ακριβής και χωρίς τη δραματοποίηση (μέσω υπερβολικού συναισθήματος στην εκφώνηση ή μουσικών «χαλιών» που συνοδεύουν την εικόνα) που τελευταία κάνει ολοένα και περισσότερους να αποστρέφονται αυτό που ορισμένοι τηλεοπτικοί σταθμοί εννοούν με τον όρο «ενημέρωση». Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ: νέες εκπομπές βγήκαν στον αέρα με την έναρξη του νέου προγράμ-

ματος, στα τέλη Αυγούστου, υπάρχουσες εκπομπές ανανεώθηκαν, το ίδιο συνέβη και με τα γραφικά, αλλά και με τα στούντιο του σταθμού, που πλέον επιτρέπουν σε αρκετά προγράμματα να βγαίνουν στον αέρα με ανανεωμένη εικόνα. Το καλύτερο όμως ακολουθεί. Είναι αυτό που ο γενικός διευθυντής της ΕΡΤ3, Άρης Παναγιωτίδης, αποκαλεί, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Citymag, «ένα από τα δύο ανέκδοτα μεταξύ Θεσσαλονικέων, μέχρι πρότινος». Το πρώτο ήταν το μετρό — εδώ το ανέκδοτο τελείωσε και το μετρό, με τις δύο πρώτες γραμμές του, έχει μπει για τα καλά στις ζωές μας. Το δεύτερο ήταν το νέο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ3 στη λεωφόρο Στρατού, το νέο «σπίτι» του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα στη Βόρεια Ελλάδα, ο οποίος σήμερα καλύπτει τις ανάγκες του από έξι διαφορετικά σημεία στο κέντρο της πόλης — σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και μέσα από λυόμενες κατασκευές.

Οι ανάγκες Αυτήν τη στιγμή, η ΕΡΤ3 επιτελεί το έργο της στη Θεσσαλονίκη μέσα από έξι χώρους που βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία της πόλης: δύο μισθωμένα κτήρια του 1987, εμβαδού 470,50 και 559,50 τ.μ. στην οδό Αγγελάκη (στους αριθμούς 2 και 14), δύο μισθωμένα κτήρια 300 τ.μ. και 111,20 τ.μ. στα Περίπτερα 7 και 11 της ΔΕΘ και δύο ιδιόκτητα κτήρια του 1953 και του 1971, συνολικού εμβαδού 2.177,40 τ.μ., στη λεωφόρο Στρατού 1. Αυτή η κατακερματισμένη κατάσταση δεν μπορεί να διαιωνιστεί ούτως ή άλλως, για μια σειρά από λόγους: 1. Λόγω της επικείμενης ανάπλασης των χώρων της ΔΕΘ (έχουν ήδη ολοκληρωθεί το Ειδικό Χωρικό Σχέδιο και ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός), κτήρια που είναι μισθωμένα από την ΕΡΤ3 στην οδό Αγγελάκη, στα οποία στεγάζονται υπηρεσίες της, σύντομα δεν θα είναι διαθέσιμα, καθώς θα κατεδαφιστούν για να δημιουργηθούν (σύμφωνα με τη μελέτη του Ειδικού Χωρικού Σχεδίου) ελεύθεροι χώροι πρασίνου. 2. Ανάγκη μείωσης του κόστους των μισθωμάτων. Σήμερα η ΕΡΤ ΑΕ μισθώνει τους τέσσερις από τους έξι χώρους όπου στεγάζεται η ΕΡΤ3 στη Θεσσαλονίκη. Προφανώς, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει να απαλλαγεί από αυτό το οικονομικό βάρος. 3. Η παλαιότητα των υφιστάμενων κτηρίων. Τα κτήρια όπου στεγάζεται σήμερα η ΕΡΤ3 είναι παλαιά (ανεγέρ-

Φωτορεαλιστικές απεικονίσεις του σχεδιαζόμενου, νέου ραδιομεγάρου της ΕΡΤ3 από τη συμβολή της λεωφόρου Στρατού με την Καυτανζόγλου (εικόνα επάνω και στο μέσον) και από την Καυτανζόγλου, στην πλευρά όπου θα υπάρχει η είσοδος προς το υπόγειο πάρκινγκ (εικόνα κάτω).

θηκαν το 1953, το 1971 και το 1987), κάτι που συνεπάγεται αυξημένες δαπάνες συντήρησης. 4. Ανάγκη μείωσης του ενεργειακού αποτυπώματος. Οι σημερινές εγκαταστάσεις της ΕΡΤ3 είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρες, καθώς στα κτήρια υπάρχουν ελλείψεις σε μονώσεις, υαλοστάσια και υαλοπίνακες που δεν είναι θερμομονωτικοί, δώματα χωρίς μονώσεις κοκ., κάτι που δεν συνάδει με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές προδιαγραφές. 5. Λειτουργία παλαιών συστημάτων θέρμανσης, ψύξης, αερισμού και κλιματισμού, χωρίς Building Management System-BMS). Στα υπάρχοντα κτήρια λειτουργούν παλαιά συστήματα εξυπηρέτησης θερμικών και ψυκτικών αναγκών (χωρίς σύγχρονα συστήματα αυτοματισμού), με αυξημένες δαπάνες λειτουργίας και συντήρησης. 6. Υψηλά πάγια λειτουργικά έξοδα. Λόγω της διάσπαρτης λειτουργίας των υπηρεσιών της ΕΡΤ3 σε πολλά κτήρια που απέχουν μεταξύ τους, προκύπτουν επιπλέον πάγια λειτουργικά έξοδα (δαπάνες σε ΔΕΚΟ, μισθωμένες γραμμές μεταξύ των κτηρίων, συντηρήσεις ιδίων μηχανημάτων σε διαφορετικά κτήρια, επιπλέον μονάδες ψύξης-θέρμανσης, φύλαξη κτλ.). 7. Εκσυγχρονισμός εγκαταστάσεων, νέες κτηριακές απαιτήσεις και εφαρμογή νέων τεχνολογιών. Σήμερα στην ΕΡΤ3 είναι διαπιστωμένη η ανάγκη δημιουργίας νέων στούντιο τηλεόρασης, καθώς τα υφιστάμενα (επιφάνειας 100 τ.μ. και 220 τ.μ.) δεν καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες. 8. Καλύτερη συνεργασία και αξιοποίηση του προσωπικού. Υπό το σημερινό καθεστώς λειτουργίας στις υπάρχουσες εγκαταστάσεις, διαπιστώνονται σοβαρά προβλήματα που αποτρέπουν τη βέλτιστη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού (για παράδειγμα, λόγω αδυναμίας συνδυασμού βαρδιών εξαιτίας της απόστασης μεταξύ των κτηρίων), ενώ παράλληλα συνεπάγονται επιπλέον κόστη. 9. Βελτίωση των συνθηκών, με καλύτερη υγιεινή και ασφάλεια στον χώρο εργασίας. Επίσης διαπιστωμένη είναι η ανάγκη για μεγαλύτερους και πιο άνετους χώρους εργασίας (στο μοντάζ, το κοντρόλ, τα γραφεία κοκ.), καθώς και για διαχωρισμό των χώρων λειτουργίας των μηχανημάτων από εκείνους όπου εργάζεται ανθρώπινο δυναμικό (για προφανείς λόγους, όπως, για παράδειγμα, ότι κάθε χώρος απαιτεί διαφορετικές θερμοκρασίες λειτουργίας). 10. Βελτίωση της προσβασιμότητας στα κτήρια από εμποδιζόμενα άτομα και άτομα με αναπηρία. ✷

Φωτογραφία: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

28-29

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου (05-15.11.2026)

Η ΕΡΗΜΟΣ «ΚΑΛΥΠΤΕΙ» ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Φεστιβάλ

Μέσα από ένα μεγάλο αφιέρωμα προβολών, μια πολυμεσική έκθεση και μια ειδική έκδοση. Στη Θεσσαλονίκη ο σκηνοθέτης της εμβληματικής ταινίας «Sirāt», Όλιβερ Λάσε.

Τον πολυβραβευμένο γαλικιανό σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Όλιβερ Λάσε, δημιουργό της ταινίας «Sirāt», υποδέχεται το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (515 Νοεμβρίου). Το Φεστιβάλ διοργανώνει ένα μεγάλο αφιέρωμα με τίτλο «Καλώς ήλθατε στην έρημο» — και προσκάλεσε τον Λάσε να επιλέξει ως guest curator 17 ταινίες για ένα σκηνικό που μας έχει χαρίσει αξέχαστα κινηματογραφικά αριστουργήματα. Παράλληλα, το Φεστιβάλ παρουσιάζει (σε συνεργασία με τον MOMUS-Μητροπολιτικό Οργανισμό Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης) μια πολυμεσική εγκατάσταση, η οποία θα φιλοξενηθεί στο

MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, με curator τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστη Ανδρεαδάκη, σε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της Ειρήνης Σάπκα. Το Φεστιβάλ προσκαλεί το κοινό να περιηγηθεί σε ένα περιβάλλον ερήμου, μέσα στο οποίο κεντρικό ρόλο έχει μια οπτικοακουστική εγκατάσταση του Όλιβερ Λάσε, σε παραγωγή του Μουσείου Reina Sofia της Μαδρίτης. Κατά τα λοιπά, ο Όλιβερ Λάσε θα δώσει ένα open talk, το οποίο θα φωτίσει την καλλιτεχνική του πορεία και τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τις ταινίες του, ενώ το Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσει και μια ειδική, δίγλωσση έκδοση για το αφιέρωμα.

Από τον εικονιζόμενο Πήτερ Ο’Τουλ που χάνεται στον ορίζοντα του Ντέιβιντ Λιν μέχρι τους ήρωες του Όλιβερ Λάσε που αναμετρώνται με την έρημο ως τόπο, δοκιμασία και εσωτερική διαδρομή, η άμμος υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα πιο γοητευτικά σκηνικά του κινηματογράφου. Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την κάνει πρωταγωνίστρια: δεκαεπτά ταινίες (από τον «Λόρενς της Αραβίας» και τον Μπουνιουέλ ώς τον Ταρκόφσκι, τη «Beau Travail» και το «Sirat»), μια πολυμεσική εγκατάσταση στο MOMUS και μια ειδική δίγλωσση έκδοση. Επειδή στην έρημο, όπου όλα μοιάζουν απέραντα και τίποτα βέβαιο, το σινεμά βρίσκει, ίσως, τον πιο καθαρό χώρο για να μιλήσει για τον άνθρωπο.

Φωτογραφία: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Φωτογραφία: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Στην εικόνα επάνω:

Η έρημος δεν είναι μόνον ένας τόπος, αλλά και μια μεταφορά για την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Ένα τοπίο αχανές, σχεδόν αχαρτογράφητο (και γι’ αυτό γοητευτικό), η έρημος καθρεφτίζει τις εσωτερικές αναζητήσεις του ανθρώπου, την απεραντοσύνη του χρόνου, το μεγαλείο της φύσης, τον αγώνα για επιβίωση. Οι ταινίες του αφιερώματος, αγαπημένες δημιουργίες σπουδαίων σκηνοθετών, αλλά και ελάχιστα προβεβλημένα «διαμάντια» θα μας αποκαλύψουν μυστικά που κρύβονται στην άμμο και θα μας μεταφέρουν σε απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη, όπου συναντάμε κινηματογραφικούς ήρωες που κινούνται σε ακραία όρια.

Στις εικόνες στα αριστερά: Στιγμιότυπο από την ταινία «Sirat» (πρώτη εικόνα) και ο δημιουργός της ταινίας, Όλιβερ Λάσε (στη δεύτερη).

«Είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης φέτος, ένα Φεστιβάλ που έχει στηρίξει τη δουλειά μου από τις πρώτες μου ταινίες» σημειώνει ο ίδιος ο Όλιβερ Λάσε. «Το Φεστιβάλ αποτελεί σίγουρα ένα από τα φεστιβάλ-σημεία αναφοράς στην Ευρώπη για την αρτιότητα και την ποιότητα του προγραμματισμού του. Με μεγάλη χαρά θα μοιραστώ τις νέες μου περιπέτειες με το ελληνικό κοινό». «Ο Όλιβερ Λάσε είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς νέους σκηνοθέτες — και το Φεστιβάλ παρακολουθεί την κινηματογραφική του πορεία από την αρχή, με μεγάλη χαρά. Φέτος, με αφορμή το έρ-

Φεστιβάλ

30

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

γο του Λάσε, θα περιπλανηθούμε στην έρημο, σε έναν τόπο που έχει υπάρξει εμβληματικό σκηνικό σε ταινίες, συμβολίζοντας την εσωτερική αναζήτηση, την ανθρώπινη επιβίωση, αλλά και το άγνωστο» αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστης Ανδρεαδάκης. Ο Λάσε έρχεται ως guest curator σε συνέχεια του Κάρλο Σατριάν, πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή των Φεστιβάλ Βερολίνου και Λοκάρνο, της Μύριαμ Μπεν Σαλά, επιμελήτριας τέχνης και διευθύντριας του The Renaissance Society στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, και του Ντένις Λιμ, καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης. Ο Λάσε είναι παλιός και αγαπημένος γνώριμος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην επετειακή, 60ή διοργάνωση κέρδισε Χρυσό Αλέξανδρο στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα με την ταινία «Θα ‘ρθει η φωτιά» («Fire Will Come»), που κέρδισε στις Κάννες το Βραβείο της Επιτροπής στο «Ένα Κάποιο Βλέμμα». Όλες οι μεγάλου μήκους ταινίες του έχουν βραβευτεί στις Κάννες, με αφετηρία το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τίτλο «You All Are Captains» (2010), το οποίο συμμετείχε στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, κερδίζοντας το Βραβείο της FIPRESCI. Τη σκυτάλη πήρε το «Mimosas» (2016), το οποίο απέσπασε το μεγάλο βραβείο στην Εβδομάδα της Κριτικής. Το εντυπωσιακό σερί συνεχίστηκε με το «Sirāt» (2025), το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών και ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας και Καλύτερου Ήχου.

Οι ταινίες Στο αφιέρωμα θα προβληθούν κλασικές ταινίες σπουδαίων δημιουργών, αλλά και λιγότερο γνωστά κινηματογραφικά «διαμάντια» που εκτείνονται από το 1930 έως σήμερα. Μεταξύ άλλων θα προβληθούν: • Το οπτικά εντυπωσιακό «Το γυμνό νησί»/«The naked island» (Ιαπωνία, 1960) του πρωτοποριακού σκηνοθέτη Κανέτο Σίντο. • Το αριστούργημα των επτά βραβείων Όσκαρ «Ο Λόρενς της Αραβίας»/«Lawrence of Arabia» (Ηνωμένο Βασίλειο, 1962) του Ντέιβιντ Λιν, με τον συγκλονιστικό Πήτερ Ο’ Τουλ. • Το σουρεαλιστικό «Ο Σιμών της ερήμου»/«Simon of the desert» (Μεξικό, 1965) του Λουί Μπουνιουέλ, που γυρίστηκε στα τέλη της μεξικανικής περιόδου του σκηνοθέτη — μια βιτριολική σάτιρα κατά της θρησκοληψίας. • «Ο ξέγνοιαστος καβαλάρης»/«Easy rider» (ΗΠΑ, 1969) του Ντένις Χόπερ, η ταινία που επανακαθόρισε το αμερικανικό σινεμά της δεκαετίας του 1970 με τους κινηματογραφικούς θρύλους Ντένις Χόπερ, Πήτερ Φόντα και Τζακ Νίκολσον στους κεντρικούς ρόλους. • Το υβριδικό ντοκιμαντέρ του Βέρνερ Χέρτσογκ «Fata Morgana» (Δυτική Γερμανία, 1971), μια παραισθησιογόνα περιπλάνηση στην έρημο Σαχάρα. • Το σπάνια προβεβλημένο «Wake in fright» (Αυστραλία, 1971) του Τεντ Κότσεφ (σκηνοθέτη του «Ράμπο: το πρώτο αίμα»), μια οδύσσεια γυρισμένη στις άνυδρες, απομονωμένες εκτάσεις της Αυστραλίας. • Η εντυπωσιακή και υπνωτιστική «Περιπλάνηση»/ «Walkabout» (Βρετανία, Αυστραλία, ΗΠΑ, 1970) του Νίκολας Ρεγκ, μια ταινία-στοχασμός πάνω στον πολιτισμό και τον χρόνο. • Το ποιητικό «Στάλκερ» (Σοβιετική Ένωση, 1979) του Αντρέι Ταρκόφσκι, μια ταινία για την ανθρώπινη ύπαρξη και την πίστη που ενέπνευσε νέους κινηματογραφιστές σε ολόκληρο τον κόσμο. • Το υπέροχο «Beau Travail» (Γαλλία, 1999) της Κλαιρ Ντενί, μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, μια ταινία υπόγειας έντασης και εντυπωσιακής ομορφιάς. • Το ντοκιμαντέρ «Highway» (Καζακστάν, 1999) του Σεργκέι Ντβορτσεβόι μάς ταξιδεύει σε έναν χωμάτινο αυτοκινητόδρομο στο Καζακστάν. Μια ρεαλιστική κα-

ταγραφή του αγώνα μιας οικογένειας για επιβίωση και της σχέσης τους με τη φύση. • Το μυστικιστικό «Mimosas» (Ισπανία, Μαρόκο, Γαλλία, Κατάρ, 2016) του Όλιβερ Λάσε, ένα υπέροχα κινηματογραφημένο road movie γυρισμένο με μη επαγγελματίες ηθοποιούς. • Το εσωτερικής έντασης «143 Rue de Desert» (Αλγερία, Γαλλία, Κατάρ, 2019) του Χασέν Φερχανί, ένα ντοκιμαντέρ για ένα απομονωμένο καφέ στην Αλγερία. • Το εκστατικό, υπερβατικό «Sirāt» (Ισπανία, Γαλλία, 2025) του Όλιβερ Λάσε, ένα αγωνιώδες οδοιπορικό στην έρημο.

Πολυμεσική εγκατάσταση Στο πλαίσιο του αφιερώματος, το MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, στην Αποθήκη Β1 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μεταμορφώνεται σε ένα περιβάλλον ερήμου. Η πολυμεσική εγκατάσταση που θα παρουσιάσει το Φεστιβάλ θα εκτείνεται σε όλο τον χώρο του MOMUS-Πειραματικού Κέντρου Τεχνών, μεταφέροντάς μας στην έρημο μέσα από αναπάντεχες εικόνες και αντικείμενα. Στο κέντρο του χώρου θα τοποθετηθεί μια τρικάναλη βιντεοεγκατάσταση, παραγωγή του Μουσείου Reina Sofia της Μαδρίτης, με υλικό που έχει τραβήξει από την έρημο ο Όλιβερ Λάσε. Στη Θεσσαλονίκη θα έρθει και ο Τσέμα Γκονθάλεθ, επικεφαλής Κινηματογράφου και Νέων Μέσων του Μουσείου Reina Sofia, cocurator της τρικάναλης βιντεοεγκατάστασης, ο οποίος θα συμμετάσχει στην κριτική επιτροπή του διαγωνιστικού τμήματος Immersive. Η εγκατάσταση αυτή, σε σύλληψη του Όλιβερ Λάσε, με co-curators τους Χούλια Μορανδέιρα Αριθαμπαλάγα και Τσέμα Γκονθάλεθ, θα συνοδεύεται από ειδικά σχεδιασμένο ηχοτοπίο από τον βραβευμένο συνθέτη και δημιουργό του soundtrack του «Sirāt», Κανγκντίνγκ Ρέι. Η εγκατάσταση «HU. Dance as if no one were watching you» προέκυψε από την έρευνα και το οπτικό υλικό της ταινίας «Sirāt». Η τρικάναλη προβολή παρουσιάζει ερημικά τοπία που κυριαρχούνται από έναν αμείλικτο ήλιο και κατοικούνται από τις αυστηρές σιλουέτες ναών και ηχείων, ανάμεσα στις οποίες ανθρώπινες μορφές χορεύουν. Γυρισμένες από τον Λάσε πριν από μία δεκαετία στο Ιράν, αυτές οι αρχιτεκτονικές μορφές παραπέμπουν στις αναζητήσεις των μοναχών-αρχιτεκτόνων που επιδίωκαν να καταστήσουν αντιληπτή την ιερή γεωμετρία μέσω των μορφών και των αναλογιών, ακριβώς εκεί όπου γίνεται αισθητό το όριο ανάμεσα στον υλικό και τον άυλο κόσμο. Η ηχητική σύνθεση του Κανγκντίνγκ Ρέι προσεγγίζει, μέσα από τη δομική υλικότητα του ήχου, το μυστήριό του και την εγγενή άυλη διάστασή του. Ο όρος «sirāt» δηλώνει τη γέφυρα που διασχίζει την κόλαση οδηγώντας στον παράδεισο, ενώ στα Αραβικά το HU αναφέρεται στην πρωταρχική ηχητική εκδήλωση της θεότητας: τη θεϊκή πνοή και την πρώτη εκφορά του λόγου που εγκαινιάζει τη δημιουργία. Ο υπότιτλος του έργου προέρχεται από έναν στίχο του Ρουμί (12071273), του πέρση μυστικιστή και λογίου, του οποίου το έργο και η πνευματική πρακτική διερεύνησαν την υπέρβαση και τη διάλυση του εγώ μέσα στο θείο μέσω της μουσικής, του χορού, της ποίησης και της προσευχής.

Ειδική έκδοση Τέλος, το Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσει μια ειδική, δίγλωσση έκδοση αφιερωμένη στην έρημο, με τίτλο «Welcome to the Desert». Σχεδιασμένο με αφαιρετικότητα και ποιητική διάθεση, το βιβλίο διευρύνει τον ορισμό της ερήμου, καθώς τη φαντάζεται να εκτείνεται στο χαρτί και να δημιουργεί τους δικούς της αντικατοπτρισμούς μέσω της τυπογραφίας. Η έκδοση περιλαμβάνει πρωτότυπες αναλύσεις για τη σχέση της κινούμενης εικόνας με την έρημο, καθώς και παλαιότερα εμβληματικά κείμενα που μεταφράζονται για πρώτη φορά στα Ελληνικά. ✷

...ή πώς να κάνετε πιο ωραία τη ζωή σας αυτόν τον Οκτώβριο Εικόνα: Εθνική Λυρική Σκηνή

GOOD LIFE

Τη δραματουργία, διασκευή και μουσική διεύθυνση του έργου έχει αναλάβει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, ενώ ερμηνεύει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Επί σκηνής.

Η «ΦΟΝΙΣΣΑ» ΩΣ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ Μια συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με το Εθνικό Θέατρο, η οποία θα ανεβεί στο Βασιλικό Θέατρο στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων.

Μετά τη μακρά και επιτυχημένη οπερατική διαδρομή της, η «Φόνισσα» του Γιώργου Κουμεντάκη παρουσιάζεται με τη μορφή μελοδράματος. Τη δραματουργική επεξεργασία του διηγήματος του Παπαδιαμάντη, τη διασκευή της μουσικής του Γιώργου Κουμεντάκη και τη μουσική διεύθυνση υπογράφει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος. Ερμηνεύει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Τη μεταγραφή υπογράφει ο μουσικολόγος, κλαρινετίστας και αναπληρωτής καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Γιάννης Σαμπροβαλάκης. Ακολουθώντας τον βασικό αφηγηματικό άξονα του πρωτότυπου κειμένου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και με μια νέα, συνεπτυγμένη εκδοχή του μουσικού έργου του Γιώργου Κουμεντάκη για σύνολο δωματίου, η «Φόνισσα» επιστρέφει στη θεατρική σκηνή, για να λυτρωθεί για ακόμη μία φορά μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Το μουσικό ψυχογράφημα που συνέθεσε ο Γιώργος Κουμεντάκης «συνομιλώντας» με τον βαθιά ποιητικό, σκοτεινό και διαχρονικό πυρήνα του έργου του Παπαδιαμάντη (και ενσωματώνοντας στη μουσική του γλώσσα στοιχεία της ελληνικής μουσικής παράδοσης) συναντά την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τη σπουδαία ηθοποιό που ενσάρκωσε συγκλονιστικά τη Φραγκογιαννού στη μεγάλη οθόνη. Ο αρχιμουσικός Μάρκελος Χρυσικόπουλος επιμελείται τη δραματουργική επεξεργασία του διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, καθώς και τη διασκευή της μουσικής του Γιώργου Κουμεντάκη για μικρό μουσικό σύνολο. Η Καραμπέτη, ακολουθώντας την παρτιτούρα της μουσικής, θα ερμηνεύσει όλους τους ρόλους του έργου σε έναν ιδιότυπο, πυρετικό όσο και εξαιρετικά απαιτητικό μονόλογο, αξιοποιώντας τη σπάνια μουσικότητα του μοναδικού γλωσσικού ιδιώματος του Παπαδιαμάντη και διατηρώντας ακέραιη τη δραματική του ένταση. Η νέα αυτή εκδοχή του έργου επιχειρεί να φωτίσει εκ νέου το αριστούργημα του Παπαδιαμάντη, εστιάζοντας τόσο στη διαχρονικότητα, όσο και στη συγκλονιστική επικαιρότητά του. ✷

Info: Τη ΔΕ 05.10, στις 21:00, στο Βασιλικό Θέατρο. Εισιτήρια: από €10.

32-33 Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Κείμενα:

Δύο κουζίνες, δύο διαφορετικές σχολές, μία κοινή γλώσσα: η φωτιά. Ο Κρίστιαν Γιούργκενς έφερε στη Θεσσαλονίκη τη γερμανική ακρίβεια και την εμπειρία μιας κουζίνας τριών αστεριών Μισλέν, συναντώντας τον Παύλο Κυριάκη και τη φιλοσοφία του Maestranza. Δύο βραδιές, ένα τραπέζι και μία πόλη που δείχνει ότι η γαστρονομική της σκηνή δεν κοιτά πια μόνο τι συμβαίνει γύρω της, αλλά αρχίζει να συνομιλεί ισότιμα με αυτό.

Φωτογραφία: www.maestranza.gr

the Citymag team

Maestranza

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΑΚΡΑ

The foodies

Φωτογραφία: www.maestranza.gr

34-35

Citymag Τεύχος No 105 Oκτώβριος 2026

Η φθινοπωρινή γαστρονομική σεζόν στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε με μια συνάντηση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου, το Maestranza υποδέχθηκε τον Κρίστιαν Γιούργκενς, έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς σεφ της γενιάς του, για δύο βραδιές «four-hands» μαζί με τον Παύλο Κυριάκη. Ο Γιούργκενς έγινε γνωστός μέσα από το εστιατόριο «Überfahrt» στη λίμνη Τέγκερνζέε, το οποίο —υπό τη δική του καθοδήγηση— απέκτησε το τρίτο του αστέρι Μισλέν το 2013. Η διαδρομή του είχε προηγουμένως περάσει από κουζίνες-σχολεία της γερμανικής υψηλής γαστρονομίας, όπως εκείνες των Χάιντς Βίνκλερ και Έκχαρτ Βίτζιχμαν.

Η συνάντησή του με τον Κυριάκη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επειδή οι δύο κουζίνες συναντιούνται σε ένα κοινό, σχεδόν αρχέγονο σημείο: τη φωτιά. Το Maestranza έχει χτίσει τη γαστρονομική του ταυτότητα γύρω από την ανοιχτή εστία, το ξύλο, τα κάρβουνα και το ψήσιμο, ενώ η γερμανική τεχνική ακρίβεια του Γιούργκενς προσθέτει μια διαφορετική διάσταση στη γευστική αφήγηση. Και η συγκυρία, όμως, δεν θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρουσα: το 2026 είναι η χρονιά κατά την οποία ο Οδηγός Μισλέν επεκτείνει για πρώτη φορά την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη. Έτσι, η βραδιά στο Maestranza λειτούργησε όχι μόνον ως γαστρονομικό γεγονός, αλλά και ως ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο μιας πόλης που διεκδικεί πλέον τη θέση της στον διεθνή γαστρονομικό χάρτη. ✷

Η ποντιακή παράδοση δεν λειτουργεί ως μουσείο

Η τσίκνα γεμίζει ξανά τον αέρα της Θεσσαλονίκης

Η ποντιακή κουζίνα δεν

Υπάρχουν εστιατόρια που προσπαθούν να αποδείξουν πόσο σύγχρονα είναι. Και υπάρχουν κι εκείνα που απλώς ανάβουν τη φωτιά και αφήνουν το κρέας να μιλήσει. Η Κνίσα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Σε ένα παρκάκι στο Σιντριβάνι, η Γεωργία Σαμπάνη και ο Φίλιππος Σταμπουλής έκαναν, λίγο πριν από το καλοκαίρι, το πρώτο τους κοινό επιχειρηματικό βήμα, φέρνοντας στη Θεσσαλονίκη την εμπειρία από πολλές σεζόν σε Μύκονο, Χαλκιδική και άλλους τουριστικούς προορισμούς. Το όνομα είναι δήλωση πρόθεσης: «κνίσα» ήταν για τους αρχαίους Έλληνες η μυρωδιά και ο καπνός από το κρέας που ψηνόταν στη φωτιά. Και εδώ η φωτιά δεν είναι σκηνικό: είναι ο πρωταγωνιστής. Τα κάρβουνα δίνουν τον τόνο σε μια κάρτα που δεν χρειάζεται περιττές φιοριτούρες, αλλά στηρίζεται στην πρώτη ύλη και στο σωστό ψήσιμο. Στο μενού βρίσκουμε ζουμερό μπούτι κοτόπουλου ελευθέρας βοσκής, χοιρινή μπριζόλα με σταφύλια, αλλά και κοπές ημέρας που αναγράφονται στον μαυροπίνακα και αλλάζουν ανάλογα με την αγορά. Δίπλα τους, μια νοικοκυρεμένη επιλογή κρασιών και αποσταγμάτων ολοκληρώνει το σκηνικό, χωρίς να διεκδικεί περισσότερο χώρο απ’ όσο της αναλογεί. Είναι μια κουζίνα άμεση, καθαρή και χωρίς περιττές φιλοδοξίες. Μια μικρή επιστροφή στην ουσία της κρεοφαγίας, εκεί όπου η ποιότητα της πρώτης ύλης, η θερμοκρασία της φωτιάς και λίγη υπομονή κάνουν όλη τη δουλειά. Επειδή, μερικές φορές, το πιο σύγχρονο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να μαγειρέψεις σωστά ένα καλό κομμάτι κρέας. ✷

χρειάζεται να μείνει κλεισμένη σε ένα βιβλίο συνταγών. Στη Θεσσαλονίκη, η 31χρονη Αφροδίτη Γεωργιάδου επιχειρεί κάτι πιο ουσιαστικό: να την κάνει να συνομιλήσει με το σήμερα, χωρίς να χάσει τη μνήμη της. Στο μικρό Αναστορώ, στη Λώρη Μαργαρίτη, η προσωπική της ιστορία συναντά μια κουζίνα που βασίζεται στην οικογενειακή παραγωγή, στις παλιές τεχνικές και σε υλικά που κουβαλούν τόπο και χρόνο. Η αφετηρία βρίσκεται στο οικογενειακό αγρόκτημα Ραγιάν, στο Κιλκίς, απ’ όπου έρχονται σημαντικές πρώτες ύλες, μαζί με ποντιακά τυριά, τουρσιά, ζυμαρικά και προϊόντα που εντάσσονται σε μια λογική αυτάρκειας και σεβασμού στην πρώτη ύλη. Ο κατάλογος παραμένει μικρός, μόλις δεκαέξι πιάτα, σαν μια συνειδητή αντίσταση στην υπερβολή. Τα βαρένικα με αγριογούρουνο και ατσίρια, τα προψημένα ζυμαρικά και το καθημερινό πιάτο εκτός καταλόγου θυμίζουν ότι η παράδοση δεν είναι ποτέ στατική. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται κυρίως στη ματιά. Η Γεωργιάδου δεν «εκσυγχρονίζει» την ποντιακή κουζίνα για να την κάνει πιο εύπεπτη στο σύγχρονο κοινό. Την αντιμετωπίζει ως ζωντανή μνήμη, ως γνώση που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και μπορεί να εξελίσσεται χωρίς να μεταμφιέζεται. Κάθε πιάτο μοιάζει να κρατά κάτι από το παρελθόν, αλλά να αρνείται να μείνει εκεί. Κι αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο της ιστορίας: η παράδοση δεν χρειάζεται να αναπαριστά το χθες για να παραμείνει αυθεντική. Χρειάζεται ανθρώπους που να τη γνωρίζουν αρκετά καλά, ώστε να τολμούν να την πάνε ένα βήμα παρακάτω. Επειδή η παράδοση, όταν έχει ακόμη ζωή μέσα της, δεν χρειάζεται να αναπαριστά το χθες. Μπορεί να μαγειρεύει το αύριο. ✷

Info: Maestranza, Πτολεμαίων 29Β, Θεσσαλονίκη. Τ. 231 055 5150

Info: Κνίσσα, Info: Αναστορώ, Λώρη Μαργαρίτη 11. Τ. 698 587 0366.

πλατεία Σιντριβανίου 2, Τ. 697 649 8980.

Η Θεσσαλονίκη αγαπά πολύ τα κρυφά της στέκια

Στον Φραγκομαχαλά, η

Υπάρχει κάτι σχεδόν κινη-

Ρόη Αποίκου και ο Σωκράτης Μπεληγιάννης επιστρέφουν σε μια πιο χαλαρή εκδοχή της εστίασης, εκεί όπου το φαγητό προσπαθεί όχι να εντυπωσιάσει, αλλά να κάνει την παρέα να παραγγείλει άλλο ένα πιάτο. Η νέα τους προσέγγιση πατά πάνω στη λογική του μεζέ και του μοιράσματος, με την κουζίνα να κινείται άνετα ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα. Οι συνδυασμοί είναι καθαροί, ελληνικοί και συχνά απρόβλεπτοι: κοκορόπιτα με κρέμα παντζαριού, σνίτσελ ψαριού, θράψαλο σε μορφή σουβλακιού με κρέμα κρεμμυδιού, φάβα και ελιά. Ο χειροποίητος καβουρμάς από μαύρο χοίρο, με γραβιέρα Σαμοθράκης και κρέμα πιπεριάς Φλωρίνης, είναι από εκείνα τα πιάτα που καταλαβαίνεις αμέσως γιατί βρίσκονται στον κατάλογο. Κι ύστερα υπάρχει το κρασί: η Ρόη κρατά μια προσεγμένη επιλογή, με έμφαση στον ελληνικό αμπελώνα, ενώ η φιλοσοφία του χώρου επιτρέπει το ποτήρι να συνοδεύσει εξίσου ένα γρήγορο τσίμπημα και ένα ολόκληρο γεύμα. Η σημερινή εκδοχή λειτουργεί ως «σνακ μπαρ», χωρίς να εγκλωβίζεται στον όρο: μπορείς να περάσεις για ποτό και κάτι μικρό, να καθίσεις για φαγητό ή να μείνεις περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζες. Η ουσία βρίσκεται στην ανεπιτήδευτη φιλοξενία, στις μουσικές, στα πιάτα που ζητούν παρέα και στις τιμές που δεν μετατρέπουν την έξοδο σε τελετουργία πολυτελείας. Είναι, τελικά, μια υπενθύμιση ότι η καλή εστίαση δεν χρειάζεται να φωνάζει. Αρκεί να έχει χαρακτήρα, γεύση και λόγο να επιστρέψεις. Το σημαντικότερο είναι ότι η νέα εποχή δεν μοιάζει με προσπάθεια επανεφεύρεσης: μοιάζει περισσότερο με επιστροφή σε ό,τι έκανε αυτήν την παρέα ξεχωριστή. ✷

ματογραφικό στο να περνάς την πόρτα ενός μουσείου και, αντί να συναντάς μόνον εκθέματα, να βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια αυλή όπου η ημέρα ξεκινά με καφέ και τελειώνει με κρασί. Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, η αυλή του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού αποκτά ξανά ζωή, φιλοξενώντας έναν χώρο που θέλει να λειτουργήσει περισσότερο ως αστικό καταφύγιο παρά ως ακόμη ένα εστιατόριο της πόλης. Το πρωί, ο ρυθμός είναι χαλαρός, με καφέ και ελαφριές επιλογές. Όσο πέφτει το φως, όμως, το σκηνικό αλλάζει. Τα τραπέζια της αυλής, ο χαμηλός φωτισμός και η ατμόσφαιρα του μουσείου δημιουργούν το κατάλληλο φόντο για φαγητό, κρασί και ποτό. Το εγχείρημα, που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2026, επαναφέρει στην καθημερινότητα έναν χώρο που είχε μείνει χωρίς εστιατόριο μετά το κλείσιμο του «Β». Στην κουζίνα, ο σεφ-πατρόν Στέφανος Σταμίδης κινείται σε μια αστική ελληνική γραμμή, με γνώριμες γεύσεις και έμφαση στην πρώτη ύλη. Κατσίκι από τη Συκιά, γαρίδες από τον Θερμαϊκό και λαχανικά από την Επανομή και τα Βασιλικά συναντούν πιο δημιουργικές ιδέες, όπως τα λαζάνια με φραγκόκοτα ραγού και ο λευκός ταραμάς με αβγοτάραχο. Η δυνατή λίστα κρασιών και τα κοκτέιλ συμπληρώνουν την εμπειρία, χωρίς να επισκιάζουν την κουζίνα. Το ενδιαφέρον, τελικά, βρίσκεται στη συνύπαρξη: πολιτισμός, φαγητό, ποτό και δημόσια ζωή σε έναν χώρο που μοιάζει αποκομμένος από τον θόρυβο της πόλης, ενώ βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά του. Ένα νέο στέκι — όχι επειδή το διακηρύσσει, αλλά επειδή σου δίνει λόγο να επιστρέψεις. ✷

Info: Λέσχη, Info: Poster, Πάικου 1. Τ. 231 054 7384.

λεωφόρος Στρατού 2. Τ. 694 850 0818.

Duck

The hungry stroll

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η Λότζα (Ιωάννη Δέλλιου 6. Τ. 231 200 2526) μοιάζει να προσγειώθηκε από κάποιο πελοποννησιακό χωριό — και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Η Στέλλα Τότα φέρνει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης γεύσεις γήινες, γενναιόδωρες και χωρίς φιοριτούρες: τραγανή γουρουνοπούλα, μοσχαρίσια γλώσσα, χειροποίητους κεφτέδες, παϊδάκια κόκορα και ένα δυνατό σάντουιτς με μοσχάρι. Κάτω από τα δέντρα, η παρεΐστικη ατμόσφαιρα συμπληρώνει ένα παλιομοδίτικο στέκι, που υπενθυμίζει ότι η απλότητα παραμένει απολαυστικά επίκαιρη και η καλή παρέα απαραίτητη. ✷

Η Δορκάδα (Κασσάνδρου 66), το ιστορικό γαλακτοζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης, κρατά από το 1961 ζωντανή μια γλυκιά παράδοση. Το ολόπαχο πρόβειο γιαούρτι με την πυκνή πέτσα παραμένει σημείο αναφοράς, ενώ οι κρέμες και τα ρυζόγαλα αποτυπώνουν τη χαρακτηριστική της λιτότητα. Στη βιτρίνα, κορνέ, μπαμπάδες, ροξάκια και τουλούμπες συναντούν το κανελοαρωματισμένο γαλακτομπούρεκο και το πολίτικο ραβανί με πλούσια, μελάτη κρέμα, σε μια γεύση που επιμένει να θυμάται. Άλλες εποχές, χωρίς να μοιάζει ποτέ πραγματικά ξεπερασμένη. ✷

Δώδεκα χρόνια μετά, η τόλμη μετακομίζει από την άκρη της πόλης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, χωρίς να αλλάζει τη συνταγή της.

Ορισμένα εστιατόρια ανοίγουν εκεί όπου υπάρχει πελατεία. Και κάποια άλλα ανοίγουν για να δημιουργήσουν πελατεία. Το 2014, μέσα στην οικονομική κρίση, η Ιωάννα Θεοδωρακάκη (δεξιά) διάλεξε το δεύτερο: έστησε το Duck στην, τότε, σχεδόν άγνωστη γαστρονομικά άκρη της Πυλαίας, σε έναν χώρο που δύσκολα εντόπιζες ακόμη και με GPS. Η επιλογή έμοιαζε παράλογη· αποδείχθηκε προφητική. Το εστιατόριο έγινε προορισμός, με την κουζίνα, την πρώτη ύλη και την αίσθηση ενός προσωπικού σπιτιού να βρίσκονται στο επίκεντρο. Δώδεκα χρόνια αργότερα, η ιστορία γυρίζει σελίδα. Η Ιωάννα κατεβαίνει στο κέντρο και εγκαθίσταται στο ισόγειο του The Excelsior, μεταφέροντας μαζί της την ομάδα, τη μαγειρική μνήμη και τα πιάτα που έγιναν σημείο αναφοράς: ζεστή καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, αγιορείτικο ψάρι, σατομπριάν και το περίφημο σουφλέ σοκολάτας με παγωτό φιστικοβούτυρο. Το νέο εστιατόριο διατηρεί τη γαλλική επιρροή και τη φιλοσοφία της εποχικότητας, της απλότητας και του σεβασμού στην πρώτη ύλη. Η μεγάλη αλλαγή, ωστόσο, βρίσκε-

Φωτογραφία: Άρης Ράμμος

Λαχταριστό φαγητό που δεν προσπαθεί να επιδειχθεί

City bites

ται στα μεσημέρια. Αντί το φαγητό να είναι μόνον αφορμή για έξοδο, γίνεται καθημερινή ανάγκη: τρία μαγειρευτά κάθε μέρα — από λαχανοντολμάδες και γιουβαρλάκια μέχρι παπουτσάκια και μοσχάρι με μελιτζάνα. Δίπλα τους, η υπόλοιπη κάρτα κρατά την ισορροπία ανάμεσα σε κρέας και ψάρι, ενώ η κάβα φτάνει περίπου στις 120 ετικέτες. Από την άκρη της πόλης στην καρδιά της, το εγχείρημα παραμένει το ίδιο: να κάνεις τον κόσμο να έρθει για το φαγητό. Μόνο που τώρα δεν χρειάζεται πλοηγός. Και ίσως αυτή να είναι η ουσία της μετακόμισης: όχι η εγκατάλειψη μιας επιτυχημένης συνταγής, αλλά η δοκιμή της σε μια πόλη που έχει αλλάξει. ✷

Info: Duck, Koμνηνών 10, Θεσσαλονίκη.

Κείμενο, φωτογραφίες πιάτων: Αλέξανδρος Καραμανλής

Τα Σουτζουκάκια του Λάμπρου

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΗΣΤΑΡΙΑΣ Η φωτιά κάνει τη δουλειά της, το κρέας παίρνει τον λόγο και η ελληνική κουζίνα επιστρέφει στα βασικά: καλή πρώτη ύλη, σωστό ψήσιμο και τραπέζια φτιαγμένα για παρέες.

Ξέρατε ότι... Το εστιατόριο βρίσκεται στην Ολυμπίου Διαμαντή 23, στα Άνω Λαδάδικα, σε μικρή απόσταση από την πολυσύχναστη καρδιά της περιοχής και με εύκολη πρόσβαση από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. ✷

Η ταυτότητα του μαγαζιού

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

είναι ξεκάθαρα κρεοφαγική, με το χειροποίητο σουτζουκάκι να αποτελεί τη χαρακτηριστικότερη επιλογή και τη σχάρα να βρίσκεται στο επίκεντρο της κουζίνας. ✷

ευνοεί ιδιαίτερα το μοίρασμα στο τραπέζι. Αλοιφές, σαλάτες, ψητά λαχανικά και διαφορετικά κρεατικά μπορούν εύκολα να παραγγελθούν για τη μέση, δημιουργώντας την αίσθηση της κλασικής ελληνικής παρέας γύρω από ένα γεμάτο τραπέζι. ✷

Φωτογραφία: Τα Σουτζουκάκια του Λάμπρου στο Facebook

36

Η λογική του μενού

Μου άρεσε: το μοσχαρίσιο

Τα Σουτζουκάκια του Λάμπρου είναι ένα εστιατόριο που γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να προσφέρει: γνώριμες ελληνικές γεύσεις, γενναιόδωρες μερίδες και κρέας που έχει τον πρώτο λόγο. Η φιλοσοφία της κουζίνας δεν αναζητά τον εντυπωσιασμό, αλλά βασίζεται στην καλή πρώτη ύλη, στη φωτιά και στο σωστό ψήσιμο.

Τι δοκιμάσαμε

ΔΕ

ΙΤ Ε

ΙΑ

ΤΑ

ΙΜ

ΑΣ

Ω ΤΑ Π

ΑΜΕ

ΕΔ Π ΟΥ ΔΟ

Κ

Εστιατόριο

Υπάρχουν εστιατόρια που αναζητούν την πρωτοτυπία σε κάθε πιάτο και υπάρχουν κι εκείνα που γνωρίζουν ότι, μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι καλή πρώτη ύλη, δυνατή φωτιά και σωστό ψήσιμο. Στα Σουτζουκάκια του Λάμπρου, στα Άνω Λαδάδικα, η ελληνική κουζίνα επιστρέφει στα βασικά — και το κάνει με γενναιόδωρες μερίδες, γνώριμες γεύσεις και μια σχάρα που έχει τον πρώτο λόγο.

Η αρχή έγινε με την τυροκαυτερή, πλούσια και κρεμώδη, με ευδιάκριτη τη γεύση της φέτας και ευχάριστη πικάντικη ένταση. Το ψημένο ψωμί, με τα χαρακτηριστικά σημάδια της φωτιάς, ήταν ο ιδανικός συνοδός. Η σαλάτα με ντοματίνια, αγγουράκι, φύλλα μεσκλάν και κρέμα τυριού πρόσφερε την απαραίτητη φρεσκάδα, ενώ η γενναιόδωρη ποσότητα τυριού τής έδινε πιο πληθωρικό χαρακτήρα. Ακολούθησε η ποικιλία τριών ψητών μανιταριών, όπου το δυνατό ψήσιμο ανέ-

δειξε τις γήινες νότες τους και η πυκνή, γλυκόξινη σάλτσα πρόσθεσε ένταση. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής ήταν, αναμενόμενα, το μοσχαρίσιο σουτζουκάκι. Με καλοψημένη εξωτερική κρούστα, ζουμερό εσωτερικό και ισορροπημένη παρουσία μπαχαρικών, άφηνε τη γεύση του κρέατος να κυριαρχήσει. Το ρύζι με λαχανικά που το συνόδευε λειτουργούσε περισσότερο υποστηρικτικά. Εξίσου πειστικό ήταν το χοιρινό κοντοσούβλι. Τα μεγάλα κομμάτια κρέατος είχαν έντονη καραμελοποίηση από τη σχάρα, παραμένοντας ζουμερά στο εσωτερικό, ενώ λεμόνι, ρίγανη και πατάτες ολοκλήρωναν ένα καθαρόαιμα ελληνικό πιάτο. Το γεύμα έκλεισε με επιδόρπιο με μπισκότο, φράουλες και κρέμα ανγκλέζ. Η οξύτητα της φράουλας ισορροπούσε τη γλυκύτητα της κρέμας, με το μπισκότο να προσθέτει την απαραίτητη τραγανή αντίθεση. ✷

σουτζουκάκι, το σωστό ψήσιμο των κρεατικών, η τυροκαυτερή και οι γενναιόδωρες μερίδες. ✷

Δεν μου άρεσε: τα συνοδευτικά των κρεατικών θα μπορούσαν να έχουν περισσότερη προσωπικότητα, ώστε να ακολουθούν το επίπεδο του βασικού προϊόντος. ✷

Check, please! Υπολογίστε περίπου 15–20 ευρώ ανά άτομο, με καλή σχέση ποιότητας, ποσότητας και τιμής. ✷

Info: Τα Σουτζουκάκια του Λάμπρου, Ολυμπίου Διαμαντή 23, Θεσσαλονίκη. Τ. 231 053 3249.

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου Φωτογραφίες:

37

Έχω ρίζες από το Αϊβαλί και την Κωνσταντινούπολη. Αγαπάμε πολύ το φαγητό, μαγειρεύω συχνά και αυτήν τη συνταγή θυμάμαι που την έφτιαχνε η γιαγιά Ελένη. Εμένα μου την έμαθε η μαμά μου, η Δήμητρα.

Φωτογραφία: Σάκης Γιούμπασης

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Σάκης Γιούμπασης

Σήμερα μαγειρεύουμε παρέα

ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΗ

Μαγειρική

Υλικά Για 4-5 άτομα: 8-10 μέτρια κολοκυθάκια. | 500 γρ. κιμάς μοσχαρίσιος. | 1/2 φλιτζάνι ρύζι Καρολίνα. | 1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο. | 2-3 κ.σ. άνηθος ψιλοκομμένος. | 2 κ.σ. μαϊντανός ψιλοκομμένος. | 4-5 κ.σ. ελαιόλαδο. | Αλάτι και πιπέρι. | Περίπου 500-700 ml ζεστό νερό ή ζωμός. Για το αβγολέμονο: 2 αβγά. | Χυμός από 2 λεμόνια. | 1-2 κουταλάκια κορν φλάουρ, προαιρετικά (αν το θέλετε πιο «δεμένο»).

Εκτέλεση Κόβουμε τα κολοκυθάκια λίγο στις άκρες και αδειάζουμε προσεκτικά το εσωτερικό τους με το ειδικό εργαλείο ή με ένα λεπτό κουταλάκι. Κρατάμε λίγη από την ψίχα. Για τη γέμιση: ανακατεύουμε τον κιμά, το ρύζι, το κρεμμύδι, τον άνηθο, τον μαϊντανό, 2 κ.σ. ελαιόλαδο, αλάτι και

αρκετό πιπέρι. Μπορούμε να προσθέσουμε και λίγη ψιλοκομμένη ψίχα από τα κολοκυθάκια. Γεμίζουμε τα κολοκυθάκια περίπου μέχρι τα 3/4 (όχι εντελώς, επειδή το ρύζι θα φουσκώσει). Τα τοποθετούμε, σχετικά σφιχτά το ένα με το άλλο, σε φαρδιά κατσαρόλα. Προσθέτουμε το υπόλοιπο ελαιόλαδο και ζεστό νερό ή ζωμό μέχρι περίπου τη μέση των κολοκυθιών. Βάζουμε ένα πιάτο ανάποδα από πάνω για να μείνουν στη θέση τους και σιγοβράζουμε σκεπασμένα για 40-50 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν και να ψηθεί η γέμιση. Για το αβγολέμονο: χτυπάμε τα αβγά μέχρι να αφρατέψουν και προσθέτουμε σταδιακά τον χυμό λεμονιού. Παίρνουμε 2-3 κουτάλες από τον ζεστό ζωμό της κατσαρόλας και τον ρίχνουμε σιγά σιγά στα αβγά, χτυπώντας συνεχώς. ✷

Φωτογραφία: Σάκης Γιούμπασης

Είναι 63 χρόνων, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ως καθηγήτρια του Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, όπου υπηρετεί ως αντιπρύτανις Προσωπικού, Φοιτητικής Μέριμνας, Διά Βίου Μάθησης και Πολιτισμού. Μας φιλοξένησε στο σπίτι της, όπου ετοιμάσαμε γεμιστά κολοκυθάκια.

Κείμενο: the Citymag

Pantheon

team Φωτογραφίες:

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΘΕΡΑΣ

Νικηφόρος Ντέμπος

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

Café, bar etc.

Το Pantheon είναι ανοιχτό επτά ημέρες την εβδομάδα. Ανοίγει τις πόρτες του στις οκτώ το πρωί για τον πρώτο καφέ της ημέρας (Bristot, εννοείται — με την ποιότητα δεν παίζεις) συνοδεία κάποιας νοστιμιάς από την κάρτα του πρωινού ή ενός από τα φημισμένα energy bowls του. Η ημέρα συνεχίζεται με brunch, ώς το μεσημέρι, που η κουζίνα του Pantheon προσφέρει επιλεγμένα πιάτα για όσους θέλουν να συνδυάσουν το μεσημεριανό διάλειμμα από τη δουλειά με ένα μπέργκερ, πίτσα, κάποιο σάντουιτς, σαλάτες ή ακόμη και υγιεινά πιάτα για όσους έχουν μόλις τελειώσει ή ετοιμάζονται να κάνουν την καθημερινή επίσκεψή τους στο γυμναστήριο. Το απόγευμα ο ποιοτικός καφές παίρνει και πάλι τα ηνία, ώς το βράδυ, όταν το Pantheon μεταμορφώνεται σε ένα καθαρόαιμο μπαρ, στο σταθερό ύφος που το έχει καταστήσει ένα από τα σημεία αναφοράς στη νυχτερινή ζωή της πόλης: ευχάριστη, ξένη μουσική,

ίσως και λίγη ηλεκτρονική ή house, σίγουρα όμως όχι ελληνικό ρεπερτόριο ή τραπ, στο οποίο δεν έχει συνηθίσει τους σταθερούς θαμώνες του (σημειωτέον ότι αρκετά συχνά, Πέμπτες, Παρασκευές και Σάββατα, υπάρχει και dj που κάνει τις δικές του επιλογές). Όσο για τα ποτά και τα κοκτέιλ, η νέα ομάδα του Pantheon έχει αποφασίσει να επενδύσει ακόμη περισσότερη δουλειά και φροντίδα, με τον Νίκο Μπαζούκα στη θέση του bar manager να φροντίζει ώστε όλα να είναι άψογα. Όλα αυτά ώς τις 00:30, καθώς το Pantheon βρίσκεται στην καρδιά μίας από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό και ουδέποτε διεκδίκησε τον τίτλο του «αφτεράδικου». Άλλωστε, η νέα ημέρα απέχει μόνον ελάχιστες ώρες. Και το Pantheon θα είναι πάντοτε εκεί, για να μας καλοδεχθεί. ✷

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

είναι «άγκυρες» στην αγορά μιας πόλης. Αυτή είναι η περίπτωση του Pantheon, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ένα μαγαζί-στέκι, το οποίο άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του πριν από 24 χρόνια και που πλέον, στα χέρια μιας νέας ομάδας εδώ και μερικούς μήνες, υπόσχεται να κρατήσει τη φιλοσοφία που έχει κάνει τόσους Θεσσαλονικείς να το λατρέψουν, με σημειακές αλλαγές που θα το κάνουν ακόμη καλύτερο.

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

Κάποια μαγαζιά

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

38-39

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Στη Θεσσαλονίκη των συνεχών αλλαγών, το Pantheon παραμένει ένα στέκι που ξέρει να κρατά την ποιότητά του από τον πρώτο καφέ μέχρι το τελευταίο ποτό.

Info: Pantheon, Προξένου Κορομηλά 8. Τ. 231 028 7767.

«Πλέον, δουλεύω κυρίως το βράδυ. Αν με ρωτήσεις,. θεωρώ ότι το να εργάζεσαι το βράδυ είναι καλύτερο, επειδή με το ποτό. ο κόσμος χαλαρώνει και μπορεί να σου ανοιχτεί πιο εύκολα». υποστηρίζει ο Κωνσταντίνος Σταϊκάκης, barista στο Pantheon..

Φωτογραφία: Νικηφόρος Ντέμπος

Κάθε συσκευασία περιέχει δύο κιλά κόκκων καφέ, που έχουν επιλεγεί με τα υψηλότερα ποιοτικά κριτήρια από 100 κιλά πρώτης ύλης!

Ο barista του μήνα

Κωνσταντίνος Σταϊκάκης Θα τον βρείτε πίσω από τη μπάρα του Pantheon.

Πόσα χρόνια κάνεις αυτό το επάγγελμα; Εργάζομαι στο συγκεκριμένο αντικείμενο εδώ και 8-9 χρόνια. Τι σου αρέσει στη δουλειά σου; Η καθημερινή τριβή με τον κόσμο. Παλαιότερα —και για το μεγαλύτερο κομμάτι της επαγγελματικής μου ζωής— εργαζόμουν πρωί. Πλέον, δουλεύω κυρίως το βράδυ. Και η μία περίπτωση και η άλλη έχουν και τα εύκολα και τα δύσκολά τους. Αν με ρωτήσεις, πλέον θεωρώ ότι το να εργάζεσαι το βράδυ είναι καλύτερο, επειδή

με το ποτό ο κόσμος χαλαρώνει και μπορεί να σου ανοιχτεί πιο εύκολα. Το πρωί —ιδιαίτερα ώσπου να πιει τον πρώτο καφέ της ημέρας— είναι πιο δύσκολα, είναι πιο μουντρούχος, ίσως να μην έχει ξυπνήσει και καλά... Τα όνειρά σου από εδώ και πέρα; Θέλω πολύ να εξελιχθώ ακόμη περισσότερο στο αντικείμενό μου. Να γίνω καλύτερος. Από εκεί και πέρα, ό,τι ήθελε προκύψει. Προτιμώ να μην κάνω πολύ μακροχρόνια σχέδια — δεν ξέρεις ποτέ πώς τα φέρνει η ζωή. ✷

our daily

LUXURY RY Η Θεσσαλονίκη έχει τη δική της γεύση:. το πιο δημοφιλές χαρμάνι της Bristot.. Ένας ντελικάτος, περιορισμένης. παραγωγής καφές από ποικιλίες. Arabica από 7 διαφορετικές χώρες της. Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής..

EΜΠΟΡΙΑ, ΤΕΧΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ:

1Ο χλμ. ΠΑΛΑΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΚΗΣ ΟΔΟΥ, 570 08 231 053 8769, 231 050 8546 coffeeland@coffeeland.gr

Ακούει και προτείνει

Τέσσερις δίσκοι, τέσσερις διαφορετικές διαδρομές για τον Οκτώβριο: από την εσωστρεφή ποπ του Beck και τη βαθιά αμερικανική folk της Rhiannon Giddens μέχρι την ηλεκτρονική αφαίρεση του Actress και το ψυχεδελικό, ηπειρώτικο σύμπαν των Villagers of Ioannina City. Μια μικρή μουσική πυξίδα για όσα αξίζει να μπουν στα ακουστικά μας αυτόν τον μήνα.

Φωτογραφία: Getty Images/Unsplash+

η Μίκα Ελευθεριάδη

Τέσσερις νέες κυκλοφορίες που ξεχωρίσαμε

40

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

ΤΙ ΘΑ ΑΚΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ Οι τελευταίες εβδομάδες έφεραν μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες του φθινοπώρου, από την επιστροφή του Beck στον μελαγχολικό, κινηματογραφικό ήχο μέχρι την ηλεκτρονική αφαίρεση του Actress και το φιλόδοξο νέο κεφάλαιο των Villagers of Ioannina City. Τέσσερις δίσκοι, τέσσερις διαφορετικοί τρόποι να ξανασκεφτείς τι σημαίνει σήμερα ένα άλμπουμ.

Beck Ride Lonesome

Actress Radical Frame

Κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου από την Capitol και επαναφέρει τον Beck στον εσωστρεφή, ατμοσφαιρικό κόσμο των Sea Change και Morning Phase. Παραγωγή Beck, μίξη Nigel Godrich, με ακουστικές κιθάρες, έγχορδα και μια ώριμη, σχεδόν κινηματογραφική μελαγχολία.

Ο Βρετανός Darren Cunningham επιστρέφει στη δισκογραφία ως Actress με ένα από τα πιο αφαιρετικά ηλεκτρονικά έργα του. Το Radical Frame, στη Ninja Tune, κινείται ανάμεσα σε ambient, industrial, grime και πειραματική electronica, με συμμετοχές των CASISDEAD και Rainy Miller.

Γιατί μας άρεσε: Επειδή ο Beck δεν προσπαθεί εδώ να εντυπωσιάσει με τις γνωστές στιλιστικές μεταμορφώσεις του. Αφήνει τα τραγούδια να αναπνεύσουν και αποδεικνύει ότι, μερικές φορές, η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη ενός καλλιτέχνη είναι η επιστροφή στην ουσία του.

Για την playlist μας επιλέξαμε:

σαν μουσική που ζητά απλώς να γεμίσει έναν χώρο. Ο Actress χτίζει έναν ολόκληρο κόσμο από θόρυβο, σιωπές, θραύσματα φωνών και ρυθμούς, αφήνοντας τον ακροατή να βρει μόνος του την έξοδο.

«Ride Lonesome», «Bleed», «Slow Canyon».

Για την playlist μας επιλέξαμε:

Rhiannon Giddens Hope Is the Thing with Feathers

Μουσική

Γιατί μας άρεσε: Επειδή δεν ακούγεται

Το έβδομο άλμπουμ της Giddens, που κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου από τη Nonesuch, επιστρέφει στις ρίζες της αμερικανικής folk, bluegrass και African American μουσικής. Ηχογραφημένο κυρίως ζωντανά, μοιάζει περισσότερο με μουσική σύναξη παρά με studio κατασκευή.

Γιατί μας άρεσε: Για την αίσθηση ανθρώπινης εγγύτητας. Ακούγονται τα όργανα, οι φωνές και οι μικρές ατέλειες της ζωντανής συνύπαρξης. Είναι ένας δίσκος που υπενθυμίζει ότι η folk μουσική λειτουργεί καλύτερα όταν παραμένει συλλογική υπόθεση.

Για την playlist μας επιλέξαμε: «Hope Is the Thing with Feathers», «Carolina Rain», «Walk with Me».

«The Experiment», «Live By You», «Sheets».

Villagers of Ioannina City Venceremos Οι Villagers of Ioannina City επέστρεψαν στις 18 Σεπτεμβρίου με ένα φιλόδοξο concept album που διευρύνει το μίγμα ψυχεδελικού και progressive rock, heavy ήχου και ηπειρώτικης παράδοσης. Εννέα κομμάτια, μεγάλης διάρκειας και κινηματογραφικής ανάπτυξης.

Γιατί μας άρεσε: Επειδή η μπάντα δεν αντιμετωπίζει την ελληνική μουσική παράδοση ως διακοσμητικό στοιχείο. Την ενσωματώνει στον βαρύ, ψυχεδελικό της ήχο και δημιουργεί κάτι που ακούγεται ταυτόχρονα βαθιά ελληνικό και απολύτως σύγχρονο.

Για την playlist μας επιλέξαμε: «Home», «Ghosts in the Sky», «Here and Now». ✷

«Αδριανού Απομνημονεύματα»

Στις προθήκες

ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Διαβάζει και επιλέγει η Εύη Καρκίτη

Αμέσως μετά το πρώτο σχεδίασμα του «Αδριανού Απομνημονεύματα», σε ηλικία μόλις 23 ετών (πολύ νωρίς, όπως η ίδια σημείωσε, για ένα τέτοιο εγχείρημα), η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ εντόπισε στην αλληλογραφία του Φλωμπέρ μια φράση που της έμεινε αξέχαστη: «Όταν δεν υπήρχαν πλέον οι θεοί και ο Χριστός δεν υπήρχε ακόμη, υπήρξε ανάμεσα στον Κικέρωνα και τον Μάρκο Αυρήλιο μια μοναδική στιγμή, στην οποία υπήρχε μόνον ο άνθρωπος».

Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:

Σιμόν ντε Μποβουάρ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Ρίτα Κολαΐτη

ΕΚΔΟΣΕΙΣ:

Μεταίχμιο 624

ΣΕΛΙΔΕΣ:

Η συγγραφή

41

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

αυτού του βιβλίου ήταν μια μεγάλη διανοητική περιπέτεια για τη συγγραφέα — την απασχόλησε δεκαετίες, με έρευνα σπάνιας σχολαστικότητας και συγκέντρωση πραγματολογικού υλικού, το οποίο εμπεριείχε ακόμη και ένα αντικείμενο που άγγιξαν πολλές φορές τα χέρια του Αδριανού. Ήταν ένα σχέδιο από το οποίο έφευγε και επανερχόταν, ώσπου εγκαταλείφθηκε ως μη πραγματοποιήσιμο. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 1948, επιχειρώντας να βάλει σε τάξη ένα μεγάλο αρχείο επιστολών και σημειώσεων, έρχεται αντιμέτωπη με τη φράση «Αγαπητέ μου Μάρκο». Αρχικά, δεν μπόρεσε να θυμηθεί ποιος θα μπορούσε να είναι ο «Μάρκος» της επιστολής: όταν όμως μερικά λεπτά αργότερα το θυμήθηκε, ήξερε ότι έπρεπε να γράψει τα «Απομνημονεύματα» του Αδριανού πάση θυσία.

Δεν ήταν εύκολο

Αδριανού Απομνημονεύματα ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Ιωάννα Χατζηνικολή

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΣΕΛΙΔΕΣ: ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ:

Βιβλίο

ΤΙΜΗ:

Χατζηνικολή 396 14x21 εκ. €17,99

ήταν να βρει τη φωνή του άνδρα που υπήρξε πολλά πράγματα — ανάμεσα σε αυτά, αυτοκράτορας κατά τα έτη 117–138. Και όλα αυτά παρά την ενδελεχή έρευνα και την πλήρη κατανόηση του ιστορικού πλαισίου. Χρειάστηκε να κάνει πολλά ακόμη: να μικρύνει μια απόσταση αιώνων απορρίπτοντας τον ρόλο του χρόνου μέσα στην ιστορία, να μειώσει την απόσταση που τη χώριζε από τον Αδριανό και, εν τέλει, να μειώσει και την απόσταση που τη χώριζε από τον εαυτό της. Σύντομα διαπίστωσε ότι ο αλλοτινός της ζήλος να αποτυπώσει μια εποχή καταγράφοντας φωνές, ζωντανεύοντάς τες και εμπλέκοντας τες σε διαλόγους πιο πολύ συσκότιζε αυτό που υπήρξε ο Αδριανός παρά τον φώτιζε και τον έκανε οικείο. Έτσι, προχώρησε σε μια επιλογή απλή, δύσκολη και ιδιοφυή, φεύγοντας και η ίδια από το πεδίο, επιτρέποντας στον Αδριανό να μιλήσει μόνος, απευθυνόμενος στον 17χρονο Μάρκο Αυρήλιο. Ίσως να μην υπάρχει στην ιστορία της λογοτεχνίας άλλη περίπτωση μιας τέτοιας δεξιοτεχνικής

ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ:

εγκατάλειψης της αφήγησης στα χέρια του ήρωα, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης αυτού του σπάνιου βιβλίου να «ακούει» στο κεφάλι του τη φωνή του Αδριανού — και μάλιστα σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ξεχνώντας ότι όλα αυτά τα γράφει μια γυναίκα του 20ού αιώνα. Και υπάρχει και κάτι ακόμη, στο οπο ίο η Γιουρσενάρ αποδεικνύει το μεγάλο της μέγεθος: στον αριστοτεχνικό διαχωρισμό των κεφαλαίων, που τη βοηθά να θέσει το υλικό της κάτω από τον απόλυτο έλεγχό της (επειδή μόνον έτσι επιτυγχάνεται η ολοκληρωτική απόσυρση της φωνής του συγγραφέα από μια λογοτεχνική σύνθεση). Και το υλικό της δεν είναι μόνον απέραντο, αλλά και πολυσχιδές, αγγίζοντας κάθε τομέα της ιστορίας και της ύπαρξης, ώστε να συνθέσει ένα μοναδικό στο είδος του φιλοσοφικό μυθιστόρημα: οι δονήσεις της ενηλικίωσης, η λατρεία για τα γράμματα, η φιλοδοξία, οι σκέψεις για την τροφή, τον έρωτα, το ταξίδι, το μαύρο χαντάκι του πένθους στο οποίο ο Αδριανός πέφτει μετά τον αινιγματικό θάνατο του Αντίνοου (που υπήρξε η αγάπη της ζωής του), οι αντιφάσεις του, το αίμα των εχθρών του, οι συμβιβασμοί, η αναμέτρηση με την ασθένεια και το αναπόφευκτο τέλος (και με την άπιαστη έννοια του μέλλοντος) αποτελούν ένα καλειδοσκόπιο της περιπέτειας του «Ανθρώπου» που προσπαθεί να κατανοήσει τη δαιδαλώδη φύση της αλήθειας, γνωρίζοντας την ευθραυστότητα των πραγμάτων, το αβέβαιο της μνήμης, την ευκολία να βρεθεί κάποιος μακριά, πολύ μακριά από τον προορισμό τον οποίο ονειρεύτηκε για τον εαυτό του. Το «Αγαπητέ μου Μάρκο» είναι η εναρκτήρια φράση αυτού του σπάνιου αριστουργήματος. Σήμερα όμως ξέρουμε ότι, τελικά, ο Αδριανός, μέσω της Γιουρσενάρ, δεν εξομολογείται μόνο στον Μάρκο Αυρήλιο, αλλά στέλνει και μια αξεπέραστη επιστολή προς την ανθρωπότητα για όλα τα δεινά και όλο τον πλούτο της ζωής. ✷

14x20,5 εκ. €21,96

ΤΙΜΗ:

Μια ενδιαφέρουσα και διεισδυτική ματιά στη ζωή, τη σκέψη, την πνευματική φιλοδοξία και την τολμηρή πορεία μίας από τις ιέρειες του φεμινισμού. Την ίδια στιγμή, η αυτοβιογραφία αυτή αποτελεί και μια καταβύθιση σε μια εποχή σαγηνευτική, αλλά και γεμάτη αντιφάσεις. ✷

Επικράτηση ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:

Νίνα Άλαν

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Άλκηστις Τριμπέρη

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΣΕΛΙΔΕΣ: ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: ΤΙΜΗ:

Πόλις 354 14x21 εκ. €19,00

Με επιρροές από την Άιρις Μέρντοχ, την Τζ. Κ. Όουτς, την Άλι Σμιθ και τον Πολ Όστερ, η Νίνα Άλαν θέλει να δοκιμάζει τα όρια μεταξύ των ειδών, παίζοντας με φιλοσοφικές ιδέες και απολαμβάνοντας τα πειράματα με τη γλώσσα και τη μορφή. Αυτά είναι και τα στοιχεία που ανιχνεύονται σε αυτό το σύνθετο μυθιστόρημα για την εισβολή του παράλογου στις ζωές των ηρώων της. ✷

Κείμενο: Χρήστος Παπαδόπουλος wine expert sommelier (papadopouloschris96@gmail.com)

Τέσσερις περιοχές, τέσσερις διαφορετικές οινικές ταυτότητες

ΓΑΛΛΙΚΗ ΟΙΝΟΓΡΑΦΙΑ

Wine & spirits

42

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Η Γαλλία αποτελεί σημείο αναφοράς για τον παγκόσμιο οινικό χάρτη, με κάθε αμπελουργική περιοχή της να έχει αναπτύξει τη δική της, ξεχωριστή ταυτότητα, παράδοση και φιλοσοφία. Από τη Βουργουνδία και τα περίφημα Chardonnay και Pinot Noir μέχρι την Προβηγκία των κομψών ροζέ, τον Λίγηρα με τις διαφορετικές εκφράσεις του Sauvignon Blanc και του Pinot Noir και το Μπορντό με τα εμβληματικά ερυθρά χαρμάνια του, το γαλλικό κρασί χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακή πολυμορφία. Στην επιλογή που ακολουθεί παρουσιάζουμε τέσσερα κρασιά από τέσσερις διαφορετικές γωνιές της Γαλλίας — Βουργουνδία, Προβηγκία, Λίγηρα και Μπορντό. Τέσσερις περιοχές, τέσσερις διαφορετικές οινικές ταυτότητες, τέσσερις διαφορετικές προσεγγίσεις στο αμπέλι και το κρασί, που μας προσφέρουν μια μικρή, αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περιήγηση στον γαλλικό αμπελώνα.

Bourgogne Blanc 2024, Albert Bichot, Βουργουνδία

Château Romassan 2025, Domaines Ott, Προβηγκία

Sancerre Rouge 2022, Domaine Vacheron, Λίγηρας

Château La Tour Carnet 2019, Bernard Magrez, Μπορντό

Μια κλασική, λευκή Βουργουνδία, που εκφράζει με κομψότητα τον χαρακτήρα του Chardonnay και τη φινέτσα των κρασιών της περιοχής. Στη μύτη εμφανίζονται αρώματα πράσινου μήλου, αχλαδιού και λευκών λουλουδιών, μαζί με διακριτικές νότες εσπεριδοειδών και μια λεπτή ορυκτή αίσθηση. Στο στόμα είναι φρέσκο και ισορροπημένο, με ζωηρή οξύτητα και απαλή, στρογγυλή υφή. Το φρούτο παραμένει καθαρό και κομψό, χωρίς να επισκιάζει τη φρεσκάδα, ενώ η επίγευση αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση εσπεριδοειδών και ορυκτότητας. Ένα ιδιαίτερα ευέλικτο κρασί, που μπορεί να σταθεί εξαιρετικά τόσο ως απεριτίφ όσο και δίπλα σε ψάρια, θαλασσινά, πουλερικά ή μαλακά τυριά. ✷

Ένα χαρακτηριστικό ροζέ της Προβηγκίας, που συνδυάζει τη φρεσκάδα με μια αξιοσημείωτη αίσθηση φινέτσας. Ένα από τα πιο δημοφιλή και σπουδαία ροζέ της Προβηγκίας, με την πιο χαρακτηριστική φιάλη. Το Château Romassan προέρχεται από τον αμπελώνα Μπαντόλ και βασίζεται σε ποικιλίες (Grenache, Cinsault, Mourvèdre) που εκφράζουν ιδανικά το μεσογειακό τερουάρ. Αρωματικά ξεχωρίζουν το άγριο ροδάκινο, το γκρέιπφρουτ και τα κόκκινα φρούτα, μαζί με νότες λευκών λουλουδιών και διακριτικά βοτανικά στοιχεία. Στο στόμα είναι ξηρό, δροσερό και κομψό, με έντονη οξύτητα, λεπτή υφή και μια ελαφρώς αλμυρή επίγευση. Η παρουσία του Mourvèdre προσθέτει βάθος και δομή, δίνοντας στο κρασί μεγαλύτερη γαστρονομική διάσταση. Ταιριάζει ιδανικά με ψάρια, όστρακα, σαλάτες, σεβίτσε και γενικότερα τη μεσογειακή κουζίνα. ✷

Το Sancerre είναι γνωστό παγκοσμίως για τα λευκά Sauvignon Blanc, όμως η περιοχή διαθέτει και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ερυθρή πλευρά, βασισμένη στο Pinot Noir. Η συγκεκριμένη έκφραση του Domaine Vacheron αναδεικνύει τη λεπτότητα και τη φρεσκάδα της ποικιλίας, με αρώματα κόκκινου κερασιού, φράουλας και βατόμουρου, που συνοδεύονται από νότες βιολέτας, βοτάνων και διακριτικής ορυκτότητας. Στο στόμα είναι κομψό, με δροσερή οξύτητα, λεπτές τανίνες και εξαιρετική καθαρότητα φρούτου. Δεν χαρακτηρίζεται από τη δύναμη ενός βαρέος ερυθρού, αλλά από τη φινέτσα, την ισορροπία και τη διάρκεια. Ένα Pinot Noir που μπορεί να συνοδεύσει ψητά πουλερικά, αλλαντικά, μανιτάρια ή πιάτα με πιο γήινο χαρακτήρα. ✷

Ένα κλασικό ερυθρό Μπορντό από το Ο-Μεντόκ, που εκφράζει τον παραδοσιακό χαρακτήρα των κρασιών της αριστερής όχθης. Η σύνθεσή του βασίζεται κυρίως στο Merlot και το Cabernet Sauvignon, με τη συμβολή του Petit Verdot να προσθέτει επιπλέον βάθος και πολυπλοκότητα. Στη μύτη κυριαρχούν αρώματα μαύρου κερασιού, δαμάσκηνου και φραγκοστάφυλου, μαζί με νότες κέδρου, γλυκών μπαχαρικών και καπνού. Στο στόμα διαθέτει αρκετά γεμάτο σώμα, είναι ισορροπημένο και ξεχωρίζει για τις κομψές του τανίνες, ενώ η οξύτητα διατηρεί τη φρεσκάδα και την ισορροπία του. Η επίγευση είναι μακρά, με το φρούτο να συνδυάζεται με γήινες και πικάντικες αποχρώσεις. Ένα κρασί για ψητά κρέατα, αρνί και ώριμα τυριά. ✷

Τιμή: μεταξύ €29-€32.

Τιμή: μεταξύ €45-€48.

Τιμή: μεταξύ €41-€44.

Τιμή: μεταξύ €43-€48.

«Αι γυμνισταί»

«ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΥΜΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ» Δύο ηλικιωμένες κυρίες διασταυρώνονται κατά τύχη με δύο μεσήλικες άντρες, γυμνιστές, στην παραλία όπου σκόπευαν να κάνουν το μπάνιο τους. Αυτοί τις καλούν σε ένα ραντεβού το ίδιο απόγευμα στο κοντινό μπιτς μπαρ...

Ημερολόγιο θεάτρου

Επί σκηνής «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» την ΚΥ 04.10, στις 20:30, στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 2). Κείμενο: Τάσος Ιορδανίδης. Σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια: Θάλεια Ματίκα. Παίζουν: Τάσος Ιορδανίδης, Θάλεια Ματίκα. Εισιτήρια: από €15. ✷

«Μη σκοτώνεις τη μαμά» το ΣΑ 10.10 στις 21:00 & την ΚΥ 11.10 στις 20:00 στο Θέατρο Σοφούλη (Τραπεζούντος 5, Καλαμαριά). Σκηνοθεσία: Στάθης Παπουλίδης. Κείμενο: Σαρλότ Κίτλι. Μετάφραση: Αφροδίτη Τσακίρη. Παίζουν: Βίκυ Μάντη, Αφροδίτη Τσακίρη, Δήμητρα Τσενεσίδου, Όλγα Ανανιάδου. Εισιτήρια: €15. ✷

Τι συμβαίνει όταν δύο ηλικιωμένες κυρίες συναντούν στην παραλία δύο μεσήλικες γυμνιστές και, αντί να προσπεράσουν αμήχανα, αποδεχθούν μια πρόσκληση για ποτό; Στα «Αι γυμνισταί» του Γιώργου Σίμωνα, η απάντηση είναι μια απρόβλεπτη κωμωδία για την επιθυμία, τη φιλία, τη μοναξιά και εκείνη την επίμονη ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει ότι η μεγάλη περιπέτεια δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Εικονογράφηση: Παναγιώτης Λαμπής

43

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

«Γελάς Tour» κάθε ΠΑ στις

Θέατρο

Αυτή η τυχαία γνωριμία φέρνει τους τέσσερις χαρακτήρες αντιμέτωπους με κρυφές επιθυμίες, τον φόβο του θανάτου και, φυσικά, με την ανάγκη κάθε ανθρώπου να αγαπηθεί και να μοιραστεί τον κόσμο του με τον Άλλον. Οι τέσσερις ρόλοι ερμηνεύονται από δύο ηθοποιούς, προσδίδοντας περίσσιο χιούμορ στη σκηνική αφήγηση και, ταυτόχρονα, υπογραμμίζοντας την αξία της φιλίας —των φίλων που μας συντροφεύουν—στα εύκολα και στα δύσκολα. Με όπλα το χιούμορ και την αθωότητα, το νέο έργο του Γιώργου Σίμωνα «Αι γυμνισταί» είναι ένα έργο για τους ανθρώπους που, ανεξαρτήτως ηλικίας, ψάχνουν τη μεγάλη περιπέτεια. Με αναφορές από τις κωμωδίες του Όσκαρ

Ουάιλντ ώς το σινεμά του Γουές Άντερσον, η παράσταση αναμετριέται με το όνειρο της μη συμβατικής ζωής. «—Ναι. Αλλά θα έχει πάντα καλοκαίρι; —Δεν έχει σημασία. Χειμώνας-καλοκαίρι. Το να είσαι γυμνός είναι στάση ζωής».

Οι συντελεστές Συγγραφή: Γιώργος Σίμωνας. Σκηνοθεσία: Τώνια Ράλλη. Ερμηνεύουν: Γιώργος Τζαβάρας (Λεβάντα, Ήφαιστος), Γιώργος Σίμωνας (Λουίζα, Λορέντζο), Ματίνα Περγιουδάκη (σερβιτόρα). ✷

21:30, κάθε ΣΑ & ΚΥ στις 18:00 & στις 21:30 (από τις 16 ώς τις 28.10) στο Radio City Theatre (Βασιλίσσης Όλγας 11 με Παρασκευοπούλου 9). Σκηνοθεσία: Μάρκος Σεφερλής. Κείμενα, στίχοι τραγουδιών: Μάρκος Σεφερλής, Στέλιος Παπαδόπουλος. Παίζουν: Μάρκος Σεφερλής, Έλενα Τσαβαλιά, Γιώργος Λαμπάτος, Λεωνίδας Ιορδάνου, Δάνης Νικολαΐδης, Γιώργος Κοντογιάννης, Ελένη Χονδρογιάννη, Τάσος Τσαλούχος. Χορεύουν: Νάσια Κοσμάογλου, Εύα Αμερικάνου, Πάρια Θεοδώρου, Θωμαΐς Χειλά, Σταυρούλα Κουμεντάκου, Στεφανία Σωτηριάδου, Μαρία Δόση, Δανάη Ζώτου, Χριστίνα Ρουσέλη, Βαλεντίνα Μυρισιώτη, Ευγενία Νικολοπούλου, Αρχοντούλα Κούβαρη. Εισιτήρια: από €20. ✷

«Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase» κάθε ΤΕ στις 19:00, κάθε ΠΕ & ΠΑ στις 21:00, κάθε ΣΑ στις 19:00 & στις 21:00 και κάθε ΚΥ στις 20:00 (ώς τις 11.10) στο φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 2). Κείμενο: Ροδή Στεφανίδου. Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι. Παίζουν: Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Χρήστος Παπαδημητρίου. Εισιτήρια: από €9. ✷

«Ο φονιάς — Έγκλημα και αθώωση» κάθε ΠΑ & ΣΑ στις Info: Την ΠΕ 08 & την ΠΑ 09.10, στις 21:00, στο Θέατρο Αμαλία (Αμαλίας 71). Εισιτήρια: από €10.

21:00 και κάθε ΚΥ στις 18:00 (ώς τις 11.10) στο Θέατρο Αριστοτέλειον (Εθνικής Αμύνης 2). Κείμενο: Βασίλης Κατσικονούρης. Σκηνοθεσία: Πυγμαλίων Δαδακα-

ρίδης. Παίζουν: Μιχάλης Σαράντης, Άννα Καλαϊτζίδου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Φώτης Θωμαϊδης, Φωτεινή Ντεμίρη, Γεωργία Συφιανού, Στέργιος Αντούλας, Γιώργος Παράσχος, Γιώργος Λάμπρης, Γιώργος Ζαφειρόπουλος, Πάνος Βαβάμης, Αναΐς Έλληνα. Εισιτήρια: από €15. ✷

«Η πριγκίπισσα των Αγίων Σαράντα!» κάθε ΠΑ στις 21:00, κάθε ΣΑ στις 18:00 & στις 21:00 και κάθε ΚΥ στις 19:00 (ώς τις 11.10) στο Radio City Theatre (Βασιλίσσης Όλγας 11 με Παρασκευοπούλου 9). Κείμενο, σκηνοθεσία: Χάρης Ρώμας. Παίζουν: Χάρης Ρώμας, Άβα Γαλανοπούλου, Σοφία Παυλίδου, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Γιώργος Αμούτζας, Κατερίνα Νικολοπούλου, Αλέξανδρος Θεοδωρόπουλος. Εισιτήρια: από €15. ✷

«Όχι άλλο κάρβουνο» την ΚΥ 04.10, στις 20:00, στο κινηματοθέατρο Κολοσσαίον (λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας 150). Κείμενο, σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου. Παίζουν: Αντώνης Λουδάρος, Γιώργος Χρανιώτης, Ματθίλδη Μαγγίρα, Σύλβια Δελικούρα, Κώστας Καζάκας, Μάνος Ιωάννου, Παντελής Καναράκης. Εισιτήρια: από €15. ✷

«Το αηδόνι και ο αυτοκράτορας» τις ΚΥ 04, 11 & 18.10, στις 11:30, στο Artbox Fargani Theater (Αγίου Παντελεήμονος 10). Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαυρόπουλος. Διασκευή του κειμένου του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: Βικτώρια Σισκοπούλου, Δημοσθένης Μιχαηλίδης. Παίζουν: Λέανδρος Αραβιάδης, Βικτώρια Σισκοπούλου, Δημοσθένης Μιχαηλίδης. Εισιτήρια: €10. ✷

«Κρυφτό» κάθε ΠΕ, ΠΑ & ΣΑ στις 21:00, κάθε ΚΥ στις 19:00 (από τις 16 ώς τις 23.10) στο Artbox Fargani Theater (Αγίου Παντελεήμονος 10). Πρωτότυπο κείμενο: Βάσια Αργέντη. Σκηνοθεσία: Βάσια Αργέντη. Παίζουν: Μαριάννα Τουμασάτου, Λένα Δροσάκη. Εισιτήρια: από €16. ✷

«Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα» την ΠΕ 29, την ΠΑ 30, το ΣΑ 31.10 και την ΚΥ 01.11 στις 21:00, στο Θέατρο Αμαλία (Αμαλίας 71). Σύλληψη, σκηνοθεσία: Νοεμή Βασιλειάδου. Έρευνα: Ομάδα Τροχιές. Δραματουργία: Νοεμή Βασιλειάδου, Χάρις Σερδάρη. Παίζουν: Δημήτρης Γούλιος, Μαρία Καραγκιοζίδου, Γρηγόρης Λιόλιος, Βασίλης Μπόγδανος, Χάρις Σερδάρη, Σοφία Στυλιανού. Εισιτήρια: από €14. ✷

Γράφει ο Γιώργης Μανιός

Ντίγκερ (Digger)

Το ημερολόγιο της Βέριτι (Verity)

Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο

Κινηματογράφος

44-45

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

Το σημαντικότερο πρόβλημα του «The Uprising» βρίσκεται στη δραματουργία. Η ταινία έχει ένα εντυπωσιακό ιστορικό γεγονός στα χέρια της, εξαιρετικό καστ και έναν σκηνοθέτη που γνωρίζει πώς να μετατρέπει το χάος σε κινηματογραφική εμπειρία. Παρ’ όλα αυτά, η αφήγηση δεν αποκτά πάντοτε το συναισθηματικό βάρος που θα περίμενε κάποιος από μια ιστορία αυτού του μεγέθους.

Οι νέες ταινίες

Η ΣΕΖΟΝ ΞΕΚΙΝΑ

Σκηνοθεσία: Πολ Γκρίνγκρας. Πρωταγωνιστούν: Άντριου Γκάρφιλντ, Τζέιμι Μπελ, Κόσμο Τζάρβις, Τόμασιν Μακένζι, Τομ Χόλαντερ, Στίβεν Ντίλαν, Κάθριν Γουότερστον, Τζόνι Λι Μίλερ, Γούντι Νόρμαν. Είδος: ιστορικό δράμα, πολεμική περιπέτεια. Διάρκεια: 128 λεπτά.

Ο Πολ Γκρίνγκρας ξέρει να κινηματογραφεί ανθρώπους που βρίσκονται στριμωγμένοι από την ιστορία. Από το «Bloody Sunday» και το «United 93» μέχρι τον «Captain Phillips», το ενδιαφέρον του δεν ήταν ποτέ τόσο η ιστορία ως μεγαλοπρεπής αφήγηση όσο η στιγμή κατά την οποία οι άνθρωποι παύουν να μπορούν να ελέγξουν όσα συμβαίνουν γύρω τους. Στο «The uprising» επιστρέφει σε αυτήν ακριβώς την περιοχή, μεταφέροντας στην Αγγλία του 1381 την εξέγερση των χωρικών εναντίον της φορολογικής και κοινωνικής καταπίεσης. Η ταινία εμπνέεται από

Σκηνοθεσία:

Πρωταγωνιστούν:

Μάικλ Σόουγουόλτερ.

Τομ Κρουζ, Ριζ Άχμεντ, Τζον Γκούντμαν, Σάντρα Χούλερ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Τζέσι Πλέμονς, Έμα Ντ’ Άρσι, Μπερν Γκόρμαν, Σόφι Γουάιλντ. Είδος: μαύρη κωμωδία, σατιρικό δράμα. Διάρκεια: 128 λεπτά.

Πρωταγωνιστούν: Αν Χάθαγουέι, Ντακότα Τζόνσον, Τζος Χάρτνετ, Ισμαέλ Κρουζ Κόρντοβα, Μπρέιντι Βάγκνερ. Είδος: ψυχολογικό θρίλερ, μυστήριο, δράμα. Διάρκεια: 114 λεπτά.

πραγματικά γεγονότα, αλλά δεν επιχειρεί να αποτελέσει ιστορικό εγχειρίδιο. Στον πυρήνα της βρίσκεται ο φανταστικός χαρακτήρας του Πλόουμαν, ενός φτωχού αγρότη που έχει χάσει την οικογένειά του από την πανώλη και βρίσκεται αντιμέτωπος με ακόμη έναν φόρο που επιβάλλεται σε έναν πληθυσμό ήδη εξουθενωμένο από την καταστροφή. Η προσωπική του αντίδραση εξελίσσεται σε συλλογική εξέγερση, η οποία οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους προς το Λονδίνο. Δίπλα του εμφανίζονται ιστορικά πρόσωπα, όπως ο Γουότ Τάιλερ και ο ιερέας Τζον Μπολ. Ο Άντριου Γκάρφιλντ είναι το συναισθηματικό κέντρο της ταινίας. Δεν παίζει τον επαναστάτη ως ρητορικό ήρωα, αλλά ως έναν άνθρωπο που θα προτιμούσε να συνεχίσει τη ζωή του και οδηγείται στη σύγκρουση επειδή οι συνθήκες δεν του αφήνουν άλλη επιλογή. ✶ Βαθμολογία: HHHII

Ο Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου επιστρέφει με μια ταινία που βρίσκεται αρκετά μακριά από την οικεία περιοχή του επικού δράματος του «The Revenant» ή του εγκεφαλικού παιχνιδιού του «Birdman». Το «Digger» είναι μια μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ στον ρόλο του Ντίγκερ Ρόκγουελ, ενός πανίσχυρου μεγιστάνα του πετρελαίου, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες μιας καταστροφής που έχει ο ίδιος προκαλέσει. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την αγωνιώδη προσπάθεια του ήρωα να αποδείξει ότι είναι ο σωτήρας της ανθρωπότητας, πριν η καταστροφή που προκάλεσε ο ίδιος τα καταστρέψει όλα. Η ιδέα είναι σχεδόν σατιρικά απλή: ο άνθρωπος που έχει περάσει τη ζωή του δημιουργώντας προβλήματα επιστρατεύεται για να τα λύσει. Και η επιλογή του Τομ Κρουζ για τον ρόλο είναι μόνη της ένα σχόλιο. Ο ηθοποιός, τα τελευταία χρόνια ταυτισμένος με ήρωες που σώζουν τον κόσμο (συχνά κυριολεκτικά), εμφανίζεται εδώ αγνώριστος, με προσθετικά, διαφορετική σωματική εμφάνιση και έναν χαρακτήρα που απέχει σημαντικά από την εικόνα του αλάνθαστου κινηματογραφικού υπερήρωα. ✷ Βαθμολογία: HHHII

Η «Verity» μεταφέρει στον κινηματογράφο το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κολίν Χούβερ και επιχειρεί να μετατρέψει την ιδιαίτερα δημοφιλή ιστορία της σε ένα καθαρόαιμο ψυχολογικό θρίλερ. Στη σκηνοθετική καρέκλα βρίσκεται ο Μάικλ Σόουγουόλτερ, ο οποίος έχει ήδη συνεργαστεί με την Αν Χάθαγουεϊ στο «The Idea of You». Το σενάριο υπογράφει ο Νικ Αντόσκα, ενώ η ίδια η Χούβερ συμμετέχει στην παραγωγή. Η Λόουεν Άσλεϊ, μια οικονομικά πιεσμένη συγγραφέας, προσλαμβάνεται για να ολοκληρώσει τη σειρά βιβλίων της διάσημης συγγραφέως Βέριτι Κρόφορντ, η οποία έχει μείνει ανήμπορη μετά από ένα σοβαρό ατύχημα. Για να δουλέψει πάνω στα βιβλία, η Λόουεν μετακομίζει στο απομονωμένο σπίτι της οικογένειας Κρόφορντ. Εκεί ανακαλύπτει ένα χειρόγραφο που παρουσιάζεται ως αυτοβιογραφική εξομολόγηση της Βέριτι και περιέχει εξαιρετικά σκοτεινές αποκαλύψεις για τον σύζυγό της, Τζέρεμι, και την οικογένεια. Το ενδιαφέρον της ιστορίας βρίσκεται στην αδυναμία να διαχωριστεί εύκολα η αλήθεια από την κατασκευή. Είναι το χειρόγραφο πραγματική εξομολόγηση ή ένα λογοτεχνικό τέχνασμα; Είναι ο Τζέρεμι θύμα ή θύτης; Και, κυρίως, πόσο αξιόπιστη είναι η ίδια η Βέριτι; ✷ Βαθμολογία: HHHII

Info: Στις αίθουσες

Info: Στις αίθουσες

Info: Στις αίθουσες

από τη 01.10.2026.

από τη 01.10.2026.

από τη 01.10.2026.

Από τις εξεγέρσεις του παρελθόντος μέχρι τους εφιάλτες του παρόντος, αυτές είναι οι ταινίες που θα συζητήσουμε τον Οκτώβριο.

Η εξέγερση (The uprising)

Γκονσάλες Ινιάριτου.

Primetime (Primetime) Σκηνοθεσία: Λανς Όπενχάιμ. Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Πάτινσον, Μέριτ Γουίβερ, Σκάιλερ Τζιζόντο, Φίμπι Μπρίτζερς, Μάθιου Μάχερ, Μπόκιμ Γούντμπάιν, Άννα Φάρις. Είδος: δράμα, θρίλερ, μυστήριο. Διάρκεια: 110 λεπτά.

Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό στην ιδέα ότι η τηλεόραση μπορεί να μετατρέψει την τιμωρία σε θέαμα. Το «Primetime» του Λανς Όπενχάιμ δεν χρειάζεται να επινοήσει αυτόν τον εφιάλτη. Πατά πάνω σε μια πραγματική αμερικανική τηλεοπτική ιστορία: το «To Catch a Predator», το πρόγραμμα του NBC που έγινε φαινόμενο στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 2000, με παρουσιαστή τον Κρις Χάνσεν. Η ταινία τοποθετεί τη δράση της στο 2006, τη στιγμή που η εκπομπή βρίσκεται στην κορύφωση της επιτυχίας της και ο Χάνσεν ετοιμάζεται να περάσει στην «πρώτη ζώνη» της αμερικανικής τηλεόρασης. Μόνο που ο Όπενχάιμ δεν ενδιαφέρεται να γυρίσει μια συμβατική βιογραφία ούτε ένα δημοσιογραφικό χρονικό. Το «Primetime» είναι η πρώτη του ταινία μυθοπλασίας — και χρησιμοποιεί την τηλεοπτική πραγματικότητα ως πρώτη ύλη για ένα παράξενο, σκοτεινό και ολοένα πιο παραισθησιογόνο θρίλερ. Η ίδια η αισθητική της ταινίας μοιάζει να έχει καταπιεί τη γλώσσα της τηλεόρασης των αρχών των 00s: έντονα χρώματα, υπερβολικός φωτισμός, παραμορφωμένη εικόνα. Ο στόχος δεν είναι να αναπαραστήσει απλώς την εποχή, αλλά να μας κάνει να αισθανθούμε πόσο άρρωστη μπορούσε να γίνει η λογική του «θεάματος». ✷ Βαθμολογία: HHHHI

The social reckoning (The social reckoning)

x

Σκηνοθεσία: Άαρον Σόρκιν. Πρωταγωνιστούν: Μάικι Μάντισον, Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ, Τζέρεμι Στρονγκ, Γουούνμι Μοσάκου, Μπέτι Γκίλπιν, Μπίλι Μάγκνουσεν, Μπιλ Μπερ. Είδος: βιογραφικό δράμα, πολιτικό θρίλερ, δικαστικό/ δημοσιογραφικό δράμα. Διάρκεια: 112 λεπτά.

Το 2010, ο Άαρον Σόρκιν έγραψε για το Facebook σαν να έγραφε για μια ομάδα νεαρών ανθρώπων που ανακάλυπταν, σχεδόν κατά λάθος, ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Το «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ ήταν η ιστορία της γέννησης ενός τεχνολογικού κολοσσού. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ο Σόρκιν επιστρέφει στον ίδιο κόσμο, για να αφηγηθεί κάτι πολύ λιγότερο γοητευτικό: τι συνέβη όταν το κοινωνικό δίκτυο μεγάλωσε αρκετά, ώστε να αρχίσει να αλλάζει όχι απλώς τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Το «The Social Reckoning» δεν είναι ακριβώς συνέχεια του «The Social Network». Το επίκεντρο δεν είναι η ίδρυση του Facebook, αλλά η υπόθεση της Φράνσις Χάουγκεν, της πρώην μηχανικού της εταιρείας που το 2021 αποκάλυψε εσωτερικά έγγραφα και έγινε η βασική πληροφοριοδότης πίσω από την έρευνα της Wall Street Journal, γνωστή ως «The Facebook Files». Η Μάικι Μάντισον αναλαμβάνει τον ρόλο της Χάουγκεν και ο Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ υποδύεται τον Τζεφ Χόρβιτς, τον δημοσιογράφο της Wall Street Journal. ✷ Βαθμολογία: HHHHI

Info: Στις αίθουσες

Info: Στις αίθουσες

από τη 08.10.2026.

από τη 08.10.2026.

ΕΔΩ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΟΥ Απόλαυσε τις ωραιότερες εικόνες από τη ζωή στη Θεσσαλονίκη. Μοιράσου τις δικές σου φωτογραφίες με χιλιάδες φίλους. Άνθρωποι και εικόνες της πόλης. Κάθε μέρα @citymagthess στο Instagram

Πώς βάζουμε όρια χωρίς να νιώθουμε ενοχές

Κείμενο: Μαρία Βεργετίδου

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΛΕΜΕ «ΟΧΙ»

πτυχιούχος ψυχολόγος

Εικονογράφηση: Getty Images/Unsplash+

46

Citymag Τεύχος No 105 Οκτώβριος 2026

IG. @maria_vergetidou_psy

Last, but not least

Το «όχι» είναι μία από τις πιο απλές λέξεις — όμως, για πολλούς ανθρώπους είναι και μία από τις πιο δύσκολες να ειπωθούν. Συχνά, πίσω από την αδυναμία μας να αρνηθούμε κρύβεται ο φόβος μήπως απογοητεύσουμε τους άλλους, μήπως θεωρηθούμε εγωιστές ή μήπως χάσουμε την αποδοχή και την αγάπη τους. Έτσι, λέμε «ναι» ακόμη κι όταν μέσα μας θέλουμε να φωνάξουμε «όχι». Με τον καιρό, όμως, αυτή η συνεχής υπέρβαση των προσωπικών μας ορίων μπορεί να δημιουργήσει ψυχική κόπωση, θυμό και την αίσθηση ότι παραμερίζουμε διαρκώς τον εαυτό μας.

ικανοποιούμε συνεχώς τις ανάγκες των γύρω μας. Ένα απλό και ξεκάθαρο «δεν μπορώ αυτήν τη στιγμή» ή «δεν θα ήθελα να το κάνω» μπορεί να είναι αρκετό. Σημαντικό είναι, επίσης, να αποδεχτούμε ότι η ενοχή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάναμε κάτι λάθος. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι κάνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Όταν αρχίζουμε να θέτουμε όρια, είναι φυσιολογικό στην αρχή να αισθανόμαστε άβολα. Με την εξάσκηση, όμως, μαθαίνουμε ότι μπορούμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε και να στηρίζουμε τους άλλους χωρίς να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας.

Η δυσκολία

Το «όχι»

να πούμε «όχι» συνδέεται συχνά με την ανάγκη μας να είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί. Από μικρή ηλικία μπορεί να έχουμε μάθει ότι το «καλό παιδί» είναι εκείνο που υπακούει, βοηθά και δεν δημιουργεί προβλήματα. Έτσι, ως ενήλικες, μπορεί να αισθανόμαστε ενοχές όταν βάζουμε τις δικές μας ανάγκες σε προτεραιότητα. Στην πραγματικότητα, όμως, η άρνηση δεν σημαίνει απόρριψη του άλλου. Σημαίνει αναγνώριση των δικών μας ορίων. Το να λέμε «όχι» αποτελεί μια μορφή αυτοσεβασμού. Δεν χρειάζεται να δικαιολογούμε κάθε μας επιλογή ούτε να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να

δεν είναι μια λέξη σκληρότητας· είναι μια λέξη ορίου. Μας υπενθυμίζει ότι οι ανάγκες, ο χρόνος και η ψυχική μας ενέργεια έχουν αξία. Δεν χρειάζεται να κερδίζουμε συνεχώς την αποδοχή των άλλων θυσιάζοντας τον εαυτό μας. Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να μάθουμε να λέμε «όχι» χωρίς να νιώθουμε ενοχές, αλλά να καταλάβουμε ότι μπορούμε να νιώθουμε ενοχές και, παρ’ όλα αυτά, να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Επειδή, τελικά, το να βάζουμε υγιή όρια δεν μας απομακρύνει από τους άλλους: μας φέρνει πιο κοντά σε μια πιο αυθεντική σχέση με τον εαυτό μας. ✷

Η πτυχιούχος ψυχολόγος Μαρία Βεργετίδου.

Εικονογράφηση: Monika Lemeshonok/Unsplash+

Citymagthess .gr Εδώ ζεις την πόλη σου