Issuu

ฟังดนตรีที่จุฬาฯ

ศรีปราชญ์ บทประพันธ์ อาจารย์สมภพ จันทรประภา

วันศุกร์ที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๙ ณ หอแสดงดนตรี อาคารศิลปวัฒนธรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทละครเรื่อง ศรีปราชญ์ พิณพาทย์ทำเพลงสาธุการ พิณพาทย์ทำเพลงคลื่นกระทบฝั่ง บรรยาย - จากตำนานศรีปราชญ์ ของพระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาล ลักษมณ์) และจดหมายเหตุต่างๆ ทำให้ได้ความรู้ว่าในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์ มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา มีกวีเอกผู้หนึ่งชื่อศรี เป็นบุตรพระโหราธิ บดี ความปรีชา สามารถในทางกวีของท่านนั้นทำให้ท่านได้สมญาศรีปราชญ์ ในตอนปลายรัชกาลมี ความผิดในเรื่องติดต่อสื่อสาส์นกับท้าวศรีจุฬาลักษณ์ พระสนมเอกน้องสาวร่วมมารดา พระเพทราชา ร่วมบิดากับเจ้าพระยาโกษาธิบดี ซึ่งนับว่าเป็นเจ้าในราชวงศ์พระนเรศวร จนต้องโทษทั้งคู่ ศรีปราชญ์นั้นถูกเนรเทศไปอยู่นครศรีธรรมราช คงในคราวยกทัพเรือไป ปราบสลัดแขกที่มายึดครองเมืองสงขลา จนสิ้นแผ่นดินพระนารายณ์และแผ่นดินพระเพท ราชา ก็ยังไม่ได้รับพระราชทานอภัย เพราะพระเพทราชากริ้วมาก ในการกระทำของ ท้าวศรี่จุฬาลักษณ์ครั้งนั้น เมื่อถึงแผ่นดินพระพุทธเจ้าเสือ ซึ่งทรงพระเมตตาศรีปราชญ์มา แต่เดิม จึงทรงตรัสสั่งให้กลับอยุธยา เรื่องราวของศรีปราชญ์ตั้งแต่ถูกเนรเทศไปอยู่ นครศรีธรรมราช เป็นอย่างไร ขอเชิญท่านพบกับศรีปราชญ์เอง ณ บัดนี้ ศรีปราชญ์นั่งถ่ายสมุดข่อยอยู่โคนต้นไม้ ริมทะเล พายเรือยืนดูทะเลอยู่ห่างๆ ศรีปราชญ์ -

ซ้อนภาพเขียนอยุธยา

ร่ายด้น ทำนองเสนาะ ศรีสิทธิวิทบวร นครควรชม ไกรพรหม รังสรรค์ สวรรค์แต่งแต้ม แย้มพื้น แผ่นพสุธา มหาดิลกภพ นพรัตน์ ราชธานี บุรีรมย์เมืองมิ่ง แล้วแล ราเมศร์ ให้ท้าวตั้ง แต่งเอง โคลง ๔ อยุธยายศยิ่งฟ้า ลงดิน แลฤา อำนาจบุญเพรงพระ ก่อเกื้อ

นายเรือ -

เจดีย์ลอออินทร์ ปราสาท ในทาบทองแล้วเนื้อ นอกโสมฯ เจรจา ดูกร ศรีปราชญ์ ชาติกวี เราจะแยก กันตรงนี้ นะสหาย ท่านจะเข้า เมืองนครฯ ตอนเพรางาย ส่วนเราบ่าย เรือลง ตรงพัทลุง ข้าขอถาม ความจริง หน่อยเถิดพ่อ ว่าไปก่อ เรื่องใด ขึ้นให้ยุ่ง จนถึงกับ ถูกขับ ออกจากกรุง เสียดายพ่อ เคยเรืองรุ่ง ดังเปลวเทียน

ศรีปราชญ์ -

ก่อนตอบ ท่านช่วย รับสมุด ที่เรา สิ้นสุด บรรจงเขียน เอากลับไป อยุธยา บ้านท่าเกวียน ให้เขาช่วย พากเพียร ส่งนงคราญ เป็นความผิด ของตัว เราเอง ที่ต่อติด สื่อเพลง ห้าวหาญ กับสนม ของพระ ภูบาล จุฬาลักษณ์ ศรีสะคราญ ผ่องอำไพ ที่จริง โทษนั้น ต้องถึงตาย พระฤาสาย โปรดปราณ ประทานให้ เพราะทรงเคย ออกโอษฐ์ โปรดพ่อไว้ ผิดอย่างไร ก็ไม่ฆ่า จะปราณี

นายเรือ – ศรีปราชญ์ – นายเรือ –

เจ้านั้น ก็กำเริบ พอดู ข้ารู้ แล้วยังทำ นะเจ้าศรี

ศรีปราชญ์ – นายเรือ – ศรีปราชญ์ –

ศรีปราชญ์ – ซ้อนภาพท้าวศรีจุฬาลักษณ์

หอนั่งในจวนเจ้าเมือง นครศรีธรรมราช พระยานคร กับคุณหญิง และน้อง นั่งคุยอยู่ พระยานคร –

คุณหญิง –

หันไปทางน้อง

ก็ข้ารัก ของข้า มานานปี แต่วาสนา ไม่มี จึงพลัดกัน ใจคอ เจ้าคิด ผิดศีล ตายไป ปีนต้นงิ้ว เป็นแม่นมั่น จากมา ข้าห่วง แจ่มจันทร์ สุดจะฝาก จอมขวัญ กัลยา ว่าทำนอง โฉมแม่เจ้าฝากฟ้าเกรงอินทร์ หยอกนา อินทร์ท่านเทิดโฉมเอา สู่ฟ้า โฉมแม่เจ้าจักฝากดิน ดินท่าน แล้วแฮ ดินฤาขัดเจ้าหล้า สู่สม สองสม พิณพาทย์ทำเพลง เจรจา เออคุณหญิง มิ่งเมีย ของผัว ขอดูตัว สาวน้อย อันส่งศรี ที่ได้จาก สงขลา ธานี รำเต้นดี ถึงลือ ทั้งเวียงชัย ดิฉัน ดีจ้าน นะเจ้าคุณ ละไมละมุน ยิ้มย่อง ผ่องใส จริต กิริยา ดังนางใน เห็นได้ ว่าเป็น ผู้ดีเดิม แม่นุ้ย เรียกปี่พาทย์ ให้พี่ เอามือดี พ่อมี และพ่อเสริม แล้วให้ นางตาด กับเจ้าเติม ออกมารำ แต่เริ่ม จนจบเพลง

หม่อมนุ้ยลุกเข้าไปแล้วกลับออกนั่ง ที่เดิม ตาดกับเติมออกมาเต้นตามเพลง พระยานคร –

คุณหญิง –

พระยานครเอนตัวลงอิงหมอน คนคลานถอยออกไปหมด หม่อมนุ้ย พยักหน้าให้เติมกับตาดออกไป พร้อมกับตน พระยานคร –

คุณหญิง – พระยานคร –

พิณพาทย์ทำเพลงตาเขิ่งเจ้าเซ็น (อย่างละครึ่ง) งามเหลือเหตุ เป็นแท้ แล้วแม่หญิง แลเพลินจริง ต้องชม ว่ารำเก่ง ปี่พาทย์ ก็ดี ช่างบรรเลง เมียฉัน นี่เอง ที่ปัญญา เจ้าผู้ชาย นี่มัน เป็นใคร พี่ของ ทรามวัย อนาถา ช่วยเอาไว้ ด้วยกัน ทั้งสองรา แยกกันอยู่ เป็นข้างหน้า ข้างใน

เพลงชาตรีสอง แม่ศรีเรือน เพื่อแก้ว แพรวเพริศ แสนประเสริฐ สตรี ในเมืองใต้ หาไหน ไม่เหมือน ทรามวัย แม่เปรียบดัง ดวงใจ ของพี่ยา ผัวทุกข์ เจ้าทุกข์ ด้วยกับผัว ไม่ปล่อยตัว หลบลี้ หนีหน้า คุณของเจ้า นั้นเหลือ คณะนา ภัสดา ไม่มี วันลืมลง เจรจา นี่เห็นจะ ต้องการ สิ่งใด จึงหว่านล้อม น้ำใจ ให้ลุ่มหลง โอ๋เปล่า ดอกเจ้า โฉมยง นี่พูดออก ไปตรง ตามจริง

คุณหญิง – พระยานคร – คุณหญิง –

พระยานคร –

รู้แท้ว่า ถ้าขอ อะไรเจ้า นงเยาว์ ไม่เคยขับ เลยสักสิ่ง ไหนเจ้าคุณ ว่ามา อย่าประวิง พี่ขอหญิง สงขลา ที่ได้มา เพลงร่ายชาตรี แย้มปาก ก็มอง เห็นไรฟัน ข้ารู้ทัน แต่แรก อยู่แล้วหนา จ้องมัน จนไม่ กระพริบตา ทักก็อาย ทาสา ออกเต็มเรือน ใจคอ พ่อกระไร นี่ทูนหัว มีรอบตัว พรั่งพรู อยู่กล่นเกลื่อน เปรียบได้ ดังกับ ดาวล้อมเดือน ราวกับข้า นั้นเหมือน ไม่มีใจ เจรจา จะเอา ยังไง กับข้า หามา ทั้งสาวน้อย สาวใหญ่ ว่าเรียบ ไม่เหลือ ไว้ให้ใช้ ดูดูไป ชักออก จะเหลือทน ที่จริง พี่ก็ทำ ตามโบราณ เขาทำกัน ทุกบ้าน ทุกแห่งหน เหมือนกันกับ มีดพร้า ในเรือนตน เจ้าจะขน เก็บทำไม ต้องใช้งาน เคยยกใคร เป็นที่สอง รองเจ้า มีแต่เลี้ยง เป็นบ่าว ให้ว่าขาน เชื่อพี่ เถอะเจ้า ลำเพาพาน พี่นั้นรัก นงคราญ ยิ่งนางใด

ทนายเข้ามา หันไปทางทนาย ทนาย พระยานคร –

มีอะไร รึเจ้า จึงเข้ามา ขุนนาง อยุธยา กรุงใหญ่ อ๋อ ศรีปราชญ์ นั่นแล้ว ไม่ใช่ใคร พระทรงชัย ส่งมา ให้เลี้ยงดู

หันไปทางเมีย คุณหญิง – พระยานคร –

หันไปทางทนาย ศรีปราชญ์เข้ามา ทนายนำ แล้ว ทนายออกไป ศรีปราชญ์จะนั่งที่ นอกชาน เมื่อทำความเคารพ

ศรีปราชญ์ –

คุณหญิง – ศรีปราชญ์ – คุณหญิง –

ทำไม จึงต้อง ออกมา เขาทำผิด ราชา หนักอยู่ คนนี้ สำคัญ นะโฉมตรู ต้องเลี้ยงดู อย่าให้ อนาทร ด้วยศรีปราชญ์ เป็นคนโปรด ยิ่งนัก แหลมหลัก เหลือหลาย สายสมร วันหนึ่งคง ตรัสเรียกกลับ พระนคร คบเอา ไว้ก่อน เป็นการดี ไปเชิญเขา เข้ามา ได้แล้ว พิณพาทย์ทำเพลง นั่งข้างบน น้องแก้ว ของพี่ นั่งเถิดพ่อ ข้านั้น เปรมปรี นับแต่ที่ ได้ข่าว ว่าพ่อมา ร่มไม้ ยามร้อน มีคุณยิ่ง เสือสิงห์ อาศัย เงาพฤกษา กิ่งก้าน เป็นที่พึ่ง สกุณา พ้นแสง สุริยา ดังเปลวเพลิง พ่อคุณ พ่อช่าง เจรจา เวทนา อย่ายอ ข้าให้เหลิง ดูดู พ่อเป็นคน รื่นเริง เชิญหาความ บันเทิง ตามสบาย

หม่อมนุ้ยเข้ามา คุณหญิงหันไปสั่ง

แม่นุ้ย ช่วยดู จัดห้องหับ ตั้งสำรับ กับข้าว ทุกเช้าสาย เชิญเถิดพ่อ ไปพัก ผ่อนกาย

นุ้ยพาศรีปราชญ์ออก

เหนื่อยคลาย แล้วมา พาทีกัน

คุณหญิงพูดกับพระยานคร คุณหญิง –

ในสวนบ้านพระยานคร นางตาดออกมาเยี่ยมๆ มองๆ เจ้าเติม ออกมาหา

พิณพาทย์ทำเพลง

เติม – ตาด –

เติมคิดอยู่เป็นครู่

เพลงชาตรีสาม ศรีปราชญ์ มารยาตร์ งามตา สมเป็นข้า รองบาทา จอมเขตขัณฑ์ ท่วงที ท่าทาง ช้าจำนรรจ์ ผิวพรรณ ผุดผ่อง ละอองนวล

เติม –

เจรจา มีอะไร เดือดร้อน หรือน้องแก้ว พี่เป็นทุกข์ เหลือแล้ว สักร้อยส่วน ท่านเจ้าคุณ มีท่า จะลามลวน น้องไม่รู้ ที่ควร จะผ่อนปรน เพลงสดายง ความยาก ครั้งนี้ หนักนัก น้องรัก ของพี่ คงปี้ป่น นี่จะทำ ฉันใด จึงจะพ้น เข้าตาจน เสียแล้ว นะแก้วตา

ตาด -

เติม –

ตาด –

ตาด – เติม – ตาด –

เจรจา แม่เรา เอาเงิน ของท่านไป ยกเรา สองให้ เป็นทาสา หนีไป ก็ไม่รอด ดอกกานดา อยู่ก็ เวทนา เต็มที แปลว่า เรานั้น หมดทาง แม้แต่จะ เลือกเอา ข้างหลบหนี แล้วน้อง จะทำ ฉันใดดี พึ่งพี่ ก็ไม่ได้ แล้วพ่อคุณ เห็นว่า เจ้าต้องใช้ ปัญญา อ้อนวอน พระยา อย่าหันหุน ผ่อนผัน สั้นยาว ไปตามบุญ อย่าเพิ่งคิด วายวุ่น เลยน้องรัก อันที่จริง รูปเจ้า ก็เพราเพริศ งามเฉิด ควรชม สมศักดิ์ ท่านคง ยกย่อง นงลักษณ์ จะได้เป็น ที่พึ่งพัก ของมารดา เพลงแขกโหม่ง เกิดเป็นหญิง ค่ายิ่ง เมื่อยามสาว แพรวพราว เพริศพริ้ง เสน่หา เมื่อวันผ่าน หย่อนรส หมดราคา เปรียบดัง บุปผา ที่ราโรย เจรจา ถ้าเช่นนั้น เชิญพี่ กลับไปได้ ทรามวัย อย่าใจน้อย ละห้อยโหย ต้องทำใจ ว่าเกิด มาเดียวโดย จะไม่ วายโวย รบกวน

ไปเถิด ไม่ต้อง เป็นห่วงข้า ไปขับร้อง รำมะนา โหยหวน เต้นรำ ทำท่า ทบทวน อย่าเรรวน ข้าจะ ใช้ความคิด พิณพาทย์ทำเพลง เดินออกไป ตาดตัดสินใจครู่หนึ่ง แล้วเอาสไบผูกต้นไม้ ผูกคอ ศรี ออกมาแก้ไว้ทันจนฟื้นจึงถาม ศรีปราชญ์ –

ตาด – ศรีปราชญ์ – ตาด –

ศรีปราชญ์ –

พิณพาทย์ทำเพลงรัว

เจรจา นางเป็นใคร เหตุใด จึงคิดสั้น ข้านั้น จะเป็นเพื่อน โดยสุจริต บอกเถิด บอกข้า สักนิด เจ้ารู้ไหม ว่าชีวิต มีราคา ข้าชื่อตาด เป็นทาส น้ำเงิน ใจเด็ด เหลือเกิน หนักหนา อยู่ไป ก็มี แต่เวทนา หวังไปสู่ โลกหน้า เผื่อจะดี เพลงกาเรียนทอง ถึงโลกนี้ มีแต่ ความทุกข์ เราไม่ควร จะลุก หลีกหนี ต้องใจกล้า ต่อสู้ ตามท่าที จึงจะสม กับที่ ได้เกิดมา เจรจา มิใช่ว่า มีแต่เจ้า ที่ลำบาก สัตว์ทั้งหลาย ล้วนยาก อนาถา

ศรีปราชญ์ – ตาด – ศรีปราชญ์ – ตาด – ศรีปราชญ์ – ตาด – ตาด –

ศรีปราชญ์ – ตาด –

หม่อมนุ้ยออกมาเห็น

นุ้ย -

หนักกว่าเจ้า หลายเท่า คะณะนา กัลยา เจ้าจง แจ้งใจ ทุกข์ร้อน อย่างไร ลองบอกเล่า เผื่อเรา จะช่วย เจ้าได้ อย่าเลย โลกนี้ ไม่มีใคร จงปล่อย ข้าไว้ ตามลำพัง ปล่อยก็ได้ แต่เจ้า จงสัญญา ว่าจะไม่ ปลงชีวา ต่อลับหลัง เอาเถิด ข้าสัญญา พูดดังดัง ข้าสัญญา ว่าจะฟัง คำท่านเตือน เพลงแขกหนัง ฟ้าดิน คงให้ ข้าใช้เวร จึงได้เกณฑ์ ให้ท่าน มาแก้เงื่อน มืดแล้ว ข้าจะกลับ ขึ้นเรื่อน ขอบใจ ที่เตือน สติมา เจรจา บอกข้า ได้ไหม ถึงชื่อท่าน ชาวบ้าน เรียกว่าศรี เพราะดีหนา ข้าจะจำ เอาไว้ เรียกพี่ยา กรุณา รับข้า เป็นน้อง นังตาด มาอยู่ เสียหลังบ้าน เจ้าคุณท่าน เรียกเสียง ออกลั่นห้อง รีบขึ้นไป เดี๋ยวใคร มันจะฟ้อง

แล้วดูเก็บ ข้าวของ ให้ข้าที ข้าวางทิ้ง ไว้ที่ ระเบียง อยู่ข้าง ตะเกียง ของคุณศรี ดูแล เจ้าคุณ ให้ดีดี วาสนา เอ็งจะมี ในไม่ช้า นางตาดออกไป นุ้ย –

ศรีปราชญ์ –

นุ้ย –

ศรีปราชญ์ –

พิณพาทย์ทำเพลง เจรจา นึกว่า คุณนั้น อยู่หน้าบ้าน ไม่นึกว่า มาสำราญ หรรษา อยู่ในสวน กับสาวศรี โสภา ขอโทษเถิด ที่มา ขัดคอ ข้าไม่ได้ ตั้งใจ จะมาพบ เพิ่งหลบ ลงมา จากหน้าหอ หวังว่า จะประสบ นวลลออ มากกว่าตาด จริงๆหนอ โฉมยง เพลงลิงโลดชาตรี ชาวกรุง พูดเพราะ เสนาะเหลือ ใครขืนเชื่อ เห็นจะ เป็นผุยผง ข้ามัน ชาวป่า ชาวดง พูดจา พุ่งตรง ไปมา ไหนเลย คนเขา จะอยากพบ มีแต่หลบ แต่หลีก หนีหน้า จวนตัว จำต้อง เจรจา พอเป็น กิริยา พ้นไปที เจรจา แม่พูดได้ ข้างเดียว ก็พูดเอา

ไม่ปล่อยเรา ให้พูด บ้างโฉมศรี อันเรานั้น เจียมตัว เจียมฤดี ไม่อาจหาญ ถึงที่ จะต่อตา เพลงบังใบ เรานี้ ศูนย์แล้ว สิ้นขาด สิ้นศักดิ์ สิ้นอำนาจ วาสนา สิ้นทั้ง เรือนชาน ไร่นา คงแต่ กายา แดเดียว ใครเลย จะเห็น แก่หน้า เมตตา เผื่อแผ่ แลเหลียว ใจคน เปรียบได้ ดังคมเคียว ยามเกี่ยว ก็กระเด็น ขาดลอย ห้องนอนพระยานคร มีพระยานครนั่งอยู่บนเตียง ตาดนั่งอยู่หน้าเตียงใช้แส้ปัด

พิณพาทย์ทำเพลง

พระยานคร -

ตาดนิ่ง

เพลงชาตรีสอง เอวบาง นางตาด ของข้าเอ๋ย ทรามเชย อุตส่าห์ รับใช้สอย พูดน้อย ไม่ป้อยอ สอพลอพลอย หาได้น้อย ในสตรี ทุกวี่วัน ข้าจะยก เจ้าขึ้น ให้เป็นหม่อม ทนุ ถนอม จอมขวัญ จะบำรุง มารดา แจ่มจันทร์ ให้มีหน้า เทียมทัน คนทั้งปวง เจรจา พูดบ้าง นางตาด สาวศรี ไม่มี ใครกล้า มาหึงหวง

ตาด พระยานคร -

พระยานคร ลงมาโลม

ตาด พระยานคร -

เจ้าคุณ กรุณา สุดาดวง ไม่ต้องกลัว พิกุลร่วง พูดออกมา ดิฉัน นับถือ ท่านเป็นนาย ก็ดีแล้ว โฉมฉาย เสน่หา นายสั่ง อย่าขัด หัทยา กัลยา ข้ารัก เจ้าเต็มที พิณพาทย์ทำเพลง

ที่เดิม พระยานครนอนหันหลังออก นางตาดมองดูพระยานคร ด้วยความรู้สึกที่อธิบายยาก ขยับเสื้อผ้า ให้เข้ารูป แล้วลุกออกมา คุกเข้าพนมมือ มาทางกล้อง ตาด -

ระเบียงเรือน ศรีปราชญ์ในบริเวณจวน อยู่ท้ายสวน

เพลงแขกหวล สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งหลาย อันปรากฏ ข้อขอน้อม ประณต บทศรี ได้แทนคุณ ชนก ชนนี ตามหน้าที่ ตอบแทน ให้เกิดมา แต่หัวใจ เป็นของ ข้าพเจ้า สงวนเอา ไว้ตาม วาสนา อย่าเกิดบาป ลุกลาม เวรา ถ้าตัวข้า สุดที่ บังคับใจ พิณพาทย์ทำเพลง

ศรีปราชญ์-

อ่านทำนอง เสนาะหน้าเจ้าแว่น ไวจันทร์

ปางจากอยุธยานาน จึ่งเต้า เสนาะกันแสงยัน อกหย่อน เมรุทุเท่าเหน้า กำศรวล หน้าเจ้าชูช้อยฉาบ แรมรัก สาวสื่อมาพลางลืม แล่นให้ บาศรีจุฬาลักษณ์ เสาวภาคย์ กูเฮย เรียมเรียกฝูงเข้าใกล้ สั่งเทา

กล้องซ้อนภาพ ท้าวศรีจุฬาลักษณ์

เจรจา ตาดลงมาเกาะระเบียงดู ศรีปราชญ์เหลียวมาเห็น

ศรีปราชญ์ -

ตาด -

ศรีปราชญ์ -

ตาด ศรีปราชญ์ ตาด ศรีปราชญ์ -

นั่นตาดหรือ ใจดี ที่มาเยือน พี่กำลัง ขาดเขื่อน พิสมัย ขึ้นมา บนเรือน เถิดทรามวัย รีรอ อยู่ไย ไม่ขึ้นมา ช่างเถอะ พี่ศรี อย่ากังวล ข้าก็ไม่ รู้ตน ถึงปรารถนา ใจลอย ก็ค่อย ไคลคลา ในที่สุด ก็พบว่า อยู่ตรงนี้ แปลว่า ใจเรา ตรงกัน จอมขวัญ ยอดมิ่ง มารศรี เราต่างคน ว้าเหว่ อินทรีย์ ดวงฤดี จึงประชิด ติดพัน พี่กำลัง นั่งอ่าน อะไร อ่านโคลง เขียนให้ สาวสวรรค์ ที่เคยรัก เป็นสุด ชีวัน นางนั้น คงงาม เพริศพราย เป็นความจริง ดังเจ้า กล่าวขวัญ

ตาด ศรีปราชญ์ ตาด -

ศรีปราชญ์ ตาด ศรีปราชญ์ ตาด ศรีปราชญ์ -

ตาด ศรีปราชญ์ -

งามพอ พอกัน กับโฉมฉาย แต่เคราะห์กรรม ซ้ำซัด ให้พรัดพราย แต่นางมี บุญหลาย น่ายินดี ฉันใด จึ่งว่า ดั่งนั้น ท่านยังเทอด แจ่มจันทร์ มารศรี มั่นคง ในสัจ วาที ข้านี้ จึงชม บุญนาง เอะ เห็นที จะต้อง ลากลับ เดือนดับ คนเห็น จะอางขนาง อย่าเพ่อเลย โฉมเฉลา เสาวภางค์ พี่อ้างว้าง แดดิ้น อยู่เดียวโดย ใครเห็น จะเป็น อันตราย ใจคอทิ้ง พี่ชาย ละห้อยโหย อาญาบ้าน นั้นถึง ถูกโบย นั่นก็โดย ทำผิด ประเพณี แต่เรา มิได้ ทำสิ่งใด เจ้าก็แจ้ง แก่ใจ นี่โฉมศรี เพียงแต่ เจรจา พาที เห็นจะ ไม่มี ใครบีทา พี่อ่าน ให้ข้าฟัง บ้างได้ไหม จะเป็นไร ถ้าเจ้า ปรารถนา พี่จะได้ นึกเจ้า แทนกัลยา ว่าเมื่ออ่าน สารา เป็นเช่นไร โคลง ๔ ไหว้เจ้ารักษ์ฝากน้อง นางรัก พี่ยา พลัดพี่ภายหลังใคร บ่อรู้

ตั้งใจเท่าเจ็บหนัก ในแม่ พู้นแม่ เยียวเกลือกกลั้นให้ชู้ ตากตาย สารนี้นุชนาฏไว้ ในหมอน อย่าแม่อย่าควรเอา อ่านเหล้น ยามนอนนาฏเอานอน เป็นเพื่อนราแม่ คืนค่ำอย่าได้เว้น ว่างใด ตาด ศรีปราชญ์ -

ตาดรับกระดาษมาเหน็บไว้ หม่อมนุ้ยมาแอบดู อิจฉาออกหึง นุ้ย -

ศรีปราชญ์ นุ้ย ศรีปราชญ์ -

แหมเพราะจริง เพราะดี พี่ศรีขา ขอให้น้อง จำไปว่า บ้างได้ไหม เอาไปเถิด พี่คัดแล้ว ทรามวัย ว่างว่าง จะสอนให้ ลองแต่งดู พิณพาทย์ทำเพลง เพลงร่ายชาตรี เหวย เหวย นางตาด สาวศรี ช่างทำดี งามหน้า หนักอยู่ เสียแรง เจ้าคุณ ท่านอุ้มชู ดู ดู๋ ทำได้ ถึงเพียงนี้ หนอยบอกว่า เป็นไข้ ไม่สบาย นี่คงหาย ดีแล้ว นางสาวศรี เห็นจะเป็น เพราะได้ หมอดี จึงกระดิก กระดี้รี่ เป็นกำลัง เจรจา เอออะไร แม่นุ้ย นี่เกะกะ ทำไมล่ะ พ่อคน เสน่ห์ขลัง ยิ่งว่า ยิ่งส่ง เสียงดัง

นุ้ยตาด -

เป็นห่วงหลัง นังตาด หรือว่าไ เพลงเย้ย เออพิกล คนอย่างนี้ ก็มีด้วย ดวงจิตต์ป่วย ปั่นป่วน เป็นไฉน พลุ่งพล่าน พลานดุ เดือดใจ ปากลั่น กระเทือนไป ถึงธรณี นึกหรือ ว่าเขา ไม่รู้เท่า เหมือนเต่า กลบไข่ นะโฉมศรี ลงมา ทำไม ในราตรี ช่วยบอก ข้านี้ เอาบุญ เจรจา อย่านึกว่า จะขู่ เล่นง่าย ข้ามัน ไม่ใช่ ไพร่สถุน เราต่างคน ต่างเมีย เจ้าคุณ เจ้านั้น มิได้ขุน ข้ามา

นุ้ย -

เพลงชาตรีกรับ เหม่ เหม่ นางตาด ชาติไพร่ ลอยหน้า ท้าใคร อีขี้ข้า เก่งจริง อย่ามัว เจรจา ลองดู มือข้า บ้างเป็นไร หนอยจองหอง พองขน เป็นพ้นนัก เห็นเจ้าคุณ หลงรัก ยิ่งปั้นใหญ่ อย่านะมึง อย่านะ ถอยออกไป หาไม่ จะเห็น ฝีมือกู

ตาด ศรีปราชญ์ นุ้ย -

ตาด -

นุ้ย -

เจรจา ตายร้าย ตายดี ก็ทีหนึ่ง อย่าส่งเสียง เอ็ดอึง หนวกหู กลัวแล้ว เจ้าค้า หม่อมครู ข้าอยากดู ว่าสอน อะไรกัน เพลงเทพทอง จะสอน จะสั่ง ก็ชั่งข้า ว่าแต่ว่า ตัวเจ้า เถอะจอมขวัญ ตั้งตัว อุปถัมภ์ อยู่มากครัน เป็นห่วงนั้น ห่วงนี่ เฝ้าซี้ซุก ทุกวันนี้ อุปถัมภ์ แต่หนุ่ม ๆ มันชื่นชุ่ม เหมือนอม ส้มจุก อุ๊ย ลูกนั่น อุ๊ย หลานนี่ เข้าคลีคลุก ตามบุก จนถึง ในห้องนอน เพลงร่ายชาตรี อ๋อ อ๋อ คนแก่ นั้นน่าเบื่อ กรนเหมือนเข็น เรือเกลือ กระเทือนหมอน หนุ่ม หนุ่ม ค่อยน่า จะอาทร กูจึงเห็น ทมันร้อน กันวุ่นไป ที่มัน ชอบทั้งแก่ ทั้งหนุ่ม ไม่รู้มัน ชื่นชุ่ม อีหรอบไหน ยักย้าย ถ่ายเท ทำนองใน มันเหลือใจ แล้วนา อีแม่คุณ

ศรีปราชญ์ -

ตาด -

เจรจา เออที่จริง มันก็ เข้าที ดูผู้ลาก ขากดี เฉียวฉุน ด่าทอ ล่อกัน ชุลมุน เล่นกันให้ เป็นจุล จะคอยดู เพลงนาคราช นางเอย นางปากฉีก ขืนพูดอีก จะตบ ให้กบหู มึงยังไม่ เคยเห็น ฤทธิ์กู เลือดหัวจะ พรั่งพรู ล้างบาทา ตั้งตัว เที่ยวสั่ง เที่ยวสอน แต่ตัวเอง เร่ร่อน แสวงหา ไม่เลือก ฝรั่งแขก มอญชวา ได้ท่า คว้าหมับ จับเข้ารัง

คุณหญิงออก เจรจา คุณหญิง -

คุณหญิงหันไปทางศรีปราชญ์

อะไรกัน ขึ้นเสียง เถียงขรม เจ้าคารี สีคารม เหมือนเชิดหนัง บ้านเรือนราว จะแยก แตกพัง ทำไม ถึงดัง ถึงเพียงนี้ พอจะบอก ฉันบ้าง ได้ไหม ว่าเกิด อะไร กันพ่อศรี สองคน จึงได้ ราวี ฟังแล้ว ไม่มี มงคล

ศรีปราชญ์ -

คุณหญิง -

ภายในสวน ตาดกับเติม นั่งปรับทุกข์กัน

เรื่องมัน ไม่ควร จะเป็นเรื่อง ถ้าลำดับ ต่อเนื่อง ก็สับสน คู่นี้ วุ่นกัน เหลือทน ผมนั้นพ้น ปัญญา จะเรียบเรียง เกิดมา ไม่เคย จะได้พบ การต่อรบ ที่สู้ กันด้วยเสียง สองคน ใช้ถึง สองสำเนียง หูผม นั้นเพียง จะพังพับ พ่อศรี ก็เป็น ไปอีกคน พูดจา เวียนวน ไม่ได้ศัพท์ ดูดู มันออก จะลึกลับ ราวกับ ปริศนา ลายแทง เจรจา แม่นุ้ย กลับขึ้นไป บนเรือน นางตาด ข้าขอเตือน อย่ากำแหง เดี๋ยวนี้ ชักจะมี ฤทธิแรง สำแดง ออกมา เห็นไรไร เพลงรำชาตรี ดีชั่ว ฉันใด พ่อย่อมรู้ ด้วยเคยอยู่ ในที่ อันสูงใหญ่ พงศ์เผ่า ก็ผู้ดี ยศไกร ทำสิ่งใด จงดำริ ตริตรอง พิณพาทย์ทำเพลง

เติม -

เออนี่ แม่ตาด จงฟังพี่ ได้ยินว่า มีคดี หม่นหมอง ที่เจ้า ต้องเข้า ไปเกี่ยวดอง ออกจะเป็น ห่วงน้อง เต็มที เรื่องราว มันเป็นมา อย่างไร ลองบอกพี่ ได้ไหม สาวศรี จะได้ช่วย คิดหา ท่าที เผื่อจะมี ทางออก หลีกไป

ตาด -

ไม่มี อะไรเลย พี่เติม น้องไม่รู้ ว่ามันเริ่ม ที่ตรงไหน พูดกับ พี่ศรี ไม่ทันไร นังหม่อมนุ้ย จัญไร โผล่เข้ามา พูดจากระทบ กระเทียบ เปรียบเปรย เกินเลย ไปทาง เสน่หา น้องก็ โต้ตอบ วาจา จนมัน โกรธา ด่าทอ แล้วมัน เรื่องอะไร ของเจ้า ที่ไปหา พ่อศรีเขา ถึงห้องหอ เจ้าคุณท่าน ก็พะเน้า พะนอ กำลัง เป็นต่อ หม่อมนุ้ย ที่นี้ พวกเราจะ ทำอย่างไร คงแหลกไป ป่นไป เป็นผงผุย เห็นที หม่อมนุ้ย จะได้คุย ฝ่ายข้างเรา นับยุ่ย เยินกระเด็น

เติม -

เพลงแขกโหม่ง ความจริง เป็นอย่างไร ว่าไปตาม แม้ว่าจะ เกิดความ ยากเข็ญ ช่วยไม่ได้ ถึงคราว ก็จำเป็น เทพเจ้า เล็งเห็น เหตุการณ์ ตาด -

ตาด -

เติม -

เจรจา น้องเอง ก็คิด อย่างนั้น จึงหุบปาก ไว้มั่น ไม่ว่าขาน มันค่อนว่า ประสา คนพาล น้องก็ ขี้คร้าน ต่อวาจา ใจหนึ่ง ประหวั่น พรั่นกลัว คนดีจะ เป็นชั่ว ถูกกล่าวหา ศรีปราชญ์ มีผิด ติดกายา ใครเขาจะ ไว้หน้า ปรานี เพลงแขกเจ้าเซ็น คนไทยนั้น เมตตา กรุณา ปรากฏมา แต่โบราณ ในกรุงศรี แต่ทะว่า มุทิตา พลอยยินดี นั้นหายาก เต็มที ทั้งเวียงไชย เจรจา มาเรา พากัน ขึ้นบนหอ นั่งรอ ฟังท่าน ผู้เป็นใหญ่ ว่าจะ ตัดสิน ประการใด เจ้าแน่ใจ ว่าไม่ผิด นะน้องรัก

ตาด -

เติม ตาด -

เติม ตาด เติม ทั้งสองเดินเข้าหากล้อง หอนั่งพระยานคร มีพระยานคร

น้องแน่ใจ ยิ่งกว่าแน่ เทียวพี่ เราถูกสอน ให้รักศรี สงวนศักดิ์ มาด้วยกัน จากพ่อ หลายหนนัก สุดที่จัก ลืมได้ ในเร็ววัน แล้วกระดาษ อะไร เห็นเขาว่า ท่านจับได้ สารา จากจอมขวัญ ฮู้ย บ้า จับ แจบ อะไรกัน ท่านขอดู แล้วฉัน ส่งให้ไป เป็นโคลงสี่ พี่ศรี เขาพรรณนา ถึงกานดา ผู้ยอด พิสมัย ฉันเห็นดี ขอสำเนา เขาไว้ ว่าจะหัด แต่งให้ ได้อย่างนั้น เผื่อเขาหา ว่าแต่ง ให้เจ้า ก็ว่าเขา ตอแหล ตอกั่น อย่าพูดเล่น เห็นที จะฉกรรจ์ เขียนเกี้ยวกัน โทษเฆี่ยน หลายยก พิณพาทย์ทำเพลง พิณพาทย์ทำเพลง

นั่งระเบียง นุ้ย เติม ศรีปราชญ์ เสียงไม้เรียวเฆี่ยนคน มีเสียงตาดร้อง และทหารนั่งอยู่ที่นอกชาน ส่วนตาดนั้นถูกมัดมือโยงไว้กับเสา มีคนเฆี่ยนถือไม้นั่งอยู่ (เวลาเฆี่ยน ไม่ต้องจับภาพ) พระยานครนั่งอ่านกระดาษโคลง อ่านทำนองเสนาะ ที่ตาดขอมาจากศรีปราชญ์ สลับกับเสียงเฆี่ยนและร้องเบา ๆ พระยานคร -

สารนี้นุชนาฏไว้

ในหมอน

อย่าแม่อย่าควรเอา อ่านเหล้น ยามนอนนาฏเอานอน เป็นเพื่อนราแม่ คืนค่ำอย่าได้เว้น ว่างใด

คนเฆี่ยนลงมือได้สองสามที คุณหญิงออกมา คุณหญิง -

พระยานคร -

เจรจา ยามนอน นาฏเอา นอนเป็นเพื่อน ฟังกระเทือน เข้าไป ถึงในอก หนอย หนอย ทำได้ ไอ้ขี้ชก เฮ้ยเอากก ทำไม กับสารา ตัวตน เป็นเป็น ก็มีอยู่ กอดก่าย ได้คู่ เสน่หา นอนแอบ แนบอุ่น ทั้งกายา ดีกว่าเอา สารา มากกนอน นี่มันคง ล่วงล้ำ เกินเลย ฟัง ๆ ดู คงเคย ถึงร่วมหมอน เฮ้ยเฆี่ยนอีก เฆี่ยนอีก ให้ม้วยมรณ์ เฆี่ยนจนกู หายร้อน ในวิญญา พิณพาทย์ทำเพลง ช้าก่อน เจ้าคุณ พระยานคร ฟังเมียว่า ผลนั้นไม่ สมเหตุ เจตนา ขอทุเลา โทษา ไว้สักที คุณหญิงเอ๋ย ไม่เห็นใจ พี่เลย นะโฉมศรี ใช่ว่า จะหลง ประเวณี แต่เหตุการณ์ ครั้งนี้ ไม่เคยเป็น เกิดเป็นชาย หมิ่นชาย ให้อายกัน

บ้านช่อง ทั้งนั้น เน่าเหม็น พ้นวิสัย ที่จะ ทำใจเย็น ให้มัน ลอยชายเล่น ไปมา ถ้าปกครอง บ้านช่อง ไม่ได้เรื่อง แล้วจะ ปกครองเมือง อย่างไรหนา ขอเสียที แม่อย่าขัด อัชฌา ไว้ธุระ แก่ข้า เถิดแม่คุณ เพลงทยอยดง คุณหญิง -

ทูนหัว เมียเห็นใจ ด้วยผัว ที่เคืองขุ่น แต่ขอความ กรุณา อย่าทารุณ นึกว่า เอาบุญ เห็นแก่เมีย เจรจา ต่อเมื่อ ชำระ สะสาง ถ้อยความ กระจ่าง ว่าได้เสีย แล้วพ่อจะ กระทำ ยำเยีย ความเห็น ของเมีย ก็ว่าควร

คุณหญิงไปแก้มัดนางตาด พยาบาลจนฟื้น แล้วส่งให้เติม พยาบาลต่อ นางกลับมานั่ง พระยานคร -

ทุกวันนี้ เหมือนมี หนามยอกอก ช้ำฟก ใจคอ ปั่นป่วน ไม่ตั้ง สติได้ ให้เรรวน ถูกก่อกว ทั้งเรือน เหมือนอังไฟ

ศรีปราชญ์ -

พระยานคร -

ร้องแกะบายศรี ท่านเจ้าคุณ ศรีธรรมราช ผู้องอาจ ฤทธิไกร คุ้มหัวมา ให้อาศัย ในหัวใจ ไม่ลืมคุณ จงฟังข้า พระกรุณา ข้อกล่าวหา นั้นทารุณ ทรามกะไร ไพร่สถุล คนมีสกุล ย่อมไม่ทำ เป็นความจริง ที่แม่ตาด เอากระดาษ มาท่องจำ ชอบคารม ว่าคมขำ เป็นลำนำ พรรณา ข้าไม่เห็น จะเป็นผิด หล่อนสุจริต ทางธรรมา โทษอะไร จึงหนักหนา โปรดฟังข้า ขออภัย ร่ายใน ศรีเอย ศรีปราชญ์ บังอาจ สอนกู สู่รู้ใหญ่ ยกนั่น อ้างนี่ ทำไร กูเจ็บใจ จ้านนัก จักฆ่ามึง เสียแรง ยกย่อง เชิดชู ความผิด ติดอยู่ ไม่นึกถึง กลับแทนคุณ กูเอา เข้าต้ำปึง หงายผึ่ง อายคน ทั้งนคร เฮ้ยทหาร จับมัน ไปฆ่าเสีย

คุณหญิง -

พระยานคร -

ศรีปราชญ์ -

ทูลหัว ฟังเมีย ว่าก่อน ศรีปราชญ์ เป็นข้า ในภูธร โทษกรณ์ อย่าให้เกิน พระโองการ เจรจา เอ๊ะเจ้านี่ ก็ไม่ รู้หรือ ว่าข้าถือ อาญาสิทธิ์ ประหาร ปกครอง ปากใต้ มาช้านาน ใครเป็นพาล ฟาดฟัน บัลลัย บัดนี้ ล่วงมา สองแผ่นดิน พระโองการ สุดสิ้น เป็นไหนไหน จะขุนเลี้ยง มันเอา ไว้ไย หรือว่าเจ้า นั้นไซร้ ก็เมตตา พระยานคร เราดูท่าน แต่ก่อน ผิดนักหนา คิดว่า ท่านมี ยุติธรรมา ไม่เคยนึก เลยว่า น้ำใจทราม เพลงสองไม้ พระโองการ ตั้งให้ ครองนครฯ ดับความ เดือดร้อน เสี้ยนหนาม บำบัดทุกข์ บำรุงสุข ทั่วเขตคาม ท่านกลับ บ้ากาม เมามัว เราบอกแล้ว ท่านก็ ไม่ฟัง คลุ้มคลั่ง เฝ้าแต่ จะตัดหัว ท่านเอย อย่านึก ว่าเรากลัว เกิดมา เป็นตัว ไม่พ้นตาย

เพลงฝรั่งควง สงสารแต่ พระโองการ ผ่านเกล้า ทรงหลงเลี้ยง ข้าเฝ้า ที่เลวหลาย สงสาร ชาวประชา ทั้งไพร่นาย มัวงมงาย นิยม ชมว่าดี หน้าเนื้อ ใจเสือ เหลือรับ สัปปลับ หลอกเล่น เหมือนเซ่นผี อย่านึกว่า วันข้างหน้า นั้นไม่มี ค่อยพบกัน อีกที ก่อนวอดวาย พระยานคร -

เพลงร่ายชาตรี เหม่ เหม่ ศรีปราชญ์ ชาติชั่ว โทษมึง ท่วมหัว เหลือหลาย ทรลักษ อักกตัญ ญูตานาย แล้วยังตี โพยพาย ว่าตัวดี เจรจา พระโองการ ชุบเลี้ยง มึงเพียงไหน ยังทำได้ เป็นชู้ กับสาวศรี กูนั้น มั่นไพร่ กฏมพี เพิ่งได้ดี มีบุญ เมื่อวานซืน จึงไม่ต้อง มัวนั่ง ระวังสัตย์ ไม่ต้องมัว ระมัด โกรธฝืน ไม่ต้องมัว เคร่งคร่ำ กล้ำกลืน ชีวิตมึง ไม่ข้ามคืน จงรู้ไว้ เฮ้ยทหาร เอาตัว มันไปฆ่า อย่าให้ทัน เวลา ปัจจุสมัย

ศพนั้น เอาทิ้ง เป็นทางไป แร้งกา จะได้ จิกกิน ตาด -

นุ้ย พระยานคร -

ทหารพาตัวไป พวกผู้หญิงร้องไห้ พระยานครฯ คลั่งเอาไม้ไล่ตี ชายป่าที่เดิมในฉากแรก ทหารพาศรีเข้าผูกกับหลัก พนมมือถือดอกไม้ธูปเทียน

ร่ายใน ท่านเจ้าขา เมตตา ข้าด้วยเถิด นานไป จะเกิด ความติฉิน ปรากฏติดอยู่ ในแผ่นดิน ตามระบิล ที่เป็น ปัจจุบัน ศรีปราชญ์ ไม่ได้ ทำความผิด เป็นความจริง ในจิตต์ ของอีฉัน โปรดเถิด อย่าถึง ต้องฆ่าฟัน โว๊ยกูมัน จะบ้า แล้วคราวนี้ เมียกู กี่คน ๆ มันขนหมด นางทุกคน เศร้าสลด รักพ่อศรี เฮ้ยเอาไป ตัดหัว เสียทันที ขืนรอรี กูตัด หัวมึง พิณพาทย์ทำเพลงรัว - โอด – เชิด พิณพาทย์ทำเพลงพญาโศก

เพชฌฆาต -

เจรจา พ่อศรี ข้านั้น ขอษมา อย่าถือ โทษา โกรธขึ้ง ข้าทำตาม หน้าที่ หมื่นตึง จงนึกถึง คุณพระ รัตนไตร

เพชฌฆาตจะเอาผ้าผูกตา

ศรีปราชญ์ -

วานเถิด อย่าต้อง ปิดตา ข้านั้น อยากเห็น ฟ้าใส เพื่อเอาแรง แช่งมัน ให้บัลลัย เจ้าช่วยจำ คำข้าไว้ ให้ดี (ปี่กลองรำดาบ ว่าทำนองเสนาะ) ธรณีนี่นี้ เป็นพยาน เราก็ศิษย์อาจารย์ หนึ่งบ้าง เราผิดท่านประหาร เราชอบ เราบ่อผิดท่านมล้าง ดาบนี้คืนสนอง พิณพาทย์รัวฉิ่งดึกดำบรรพ์

จบ (ที่มา ข้อมูลคัดลอกจากหนังสือ ละครดึกดำบรรพ์ บทโทรทัศน์ ของ สมภพ จันทรประภา ชุดที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๑๓)

ภาพการซ้อมละครเรื่อง ศรีปราชญ์ วันที่ ๘ ตุลาคม ๒๕๖๙

กำกับการแสดง ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.สุรพล วิรุฬห์รักษ์ ราชบัณฑิต ศิลปินแห่งชาติ อำนวยการแสดง รองศาสตราจารย์ ดร.อนุกูล โรจนสุขสมบูรณ์ ฝึกซ้อมการแสดง พลตรีหญิง สาวิกา ชื่นคงชู เครื่องแต่งกาย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มาลินี อาชายุทธการ อาจารย์ ดร.ศักย์กวิน ศิริวัฒนกุล นายภัทรภูมิ ชูรักษา นางสาวกุลนิษฐ์ เชี่ยวสกุล กำกับแสง อาจารย์ ดร.ณัฐกานต์ บุญศิริ ประสานงาน ดร.ธิดามาศ ผลไม้ นายสมรักษ์ จิรชัยศรี

นักแสดงนำ อาจารย์ประดิษฐ ประสาททอง ศิลปินแห่งชาติ ราชัน ดาวทอง ไอศูรย์ ทิพย์ประชาบาล ญาณวุฒิ ไตรสุวรรณ ธัญวุฒิ พยายาม ธนาทิพย์ บริพันธ์ นักแสดงประกอบการแสดง นายภวพรรธน์ พิชาญเมธศรีสกุล นายจิรัฏฐ์ วิจิตรจิตเลิศ นายปราชญา กัณหหิรัญ นายธัญธร ทรัพย์สมบูรณ์ นายสุรัฐ กองกุหลาบ นายอิทธิพงศ์ ศรีอนันต์ นายชนกันต์ ซ้มวุ้ง นายนครินทร์ จันทร์เเจ้ง นายปฐวี หอยมุข นายภูมิพัฒน์ สุโภภาค

วงปี่พาทย์ประกอบการแสดง โดย สาขาดุริยางคศิลป์ไทย ภาควิชาดุริยางคศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นักดนตรี ขลุ่ยเพียงออ นายทักษ์ดนัย จันทร์มี ระนาดเอก นายธันยบูรณ์ ภู่พูลเพียร ระนาดทุ้ม นางสาวปีระกา ราชจินดา ฆ้องวงใหญ่ นางสาวภูษณิศา ช่อฉัตรมงคล ฆ้องวงเล็ก นายเจษฎา บุญชูรักษ์ ซออู้ นายก้องภพ บุญเต็ม ตะโพน กลองชาตรี กลองแขกตัวผู้ นายภูริพัฒ ผลเจริญ กลองทัด กลองตุ๊ก กลองแขกตัวเมีย นายนัจฐาปกรณ์ น้อยจินดา ฉิ่ง นายภรัณยู อิงควระ กรับ ฉาบเล็ก นายพุฒิพงศ์ ซิเต็ง นักร้อง นางสาวปฐมาวดี มหาอุป นางสาวปุญญิศา โสรัจจตานนท์ นางสาวพลอยไพลิน สุทธิชน นางสาวสิทธินันท์ แสงอุทัย ควบคุมวง รองศาสตราจารย์ ดร.ภัทระ คมขำ