chimeres 030

the

neuron

stimulating zine

[τεύχος 030] - [051014] - [διανέμεται χωρίς αντίτιμο]

i am the cover...

. βρες την σωστή σελίδα

.03 το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd] .04 κοινόχρηστοι χώροι vol.2 ~ δέρμα [γιώργος ευθυμίου] .07 περίβολος, ώρα 12:34 [όλγα όμικρον] .08 το δέρμα των βιβλίων μας [χαρά βογαζιανού] .10 το αποτύπωμα ειρκτή [ματίνα αναγνωστοπούλου] .13 ο.χ. [γιώργος μανάδης] .14 ο τίγρης [μίνως-αθανάσιος καρυωτάκης] .16 παραμύθι για μεγάλους [maryman] .17 butterfly [selini]

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

.18 ψηφιακό αντίγραφο | part zero: intro [ebal] .21 μοτεράκι [μιχαήλ σαββίδης] .22 ragtime [seitanakos] .25 ανασκόπηση της κινηματογραφικής σεζόν [baphomet] .30 εμείς δε θέλουμε να πεθάνουμε υγιέστατοι! [σπύρος σμυρνής] .33 εσένα [εύα δ] .34 δέρμα [δήμητρα αγγέλου] .36 γυαλόχαρτο [ζηνοβία αντιδώρου] .38 μαύρο μελάνι [δημήτρης νίκου] .41 δέρμα [έφη θεοδωροπούλου] .42 o χάρτης σου [νίκος τζανετόπουλος] .44 στο περίπου χαϊκού... [κωνσταντίνα πορφυρού] .45 02082014 [ιφιγένεια δεριζιώτη] .46 τ’ αὐριανά [ab uno] .47 corpus sacrum [γιώργος τζαβλάκης] .48 άλωση [μικέλα φερούση] .50 enditorial [travis bickle]

i am page 02

the neuron stimulating zine

το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd] Λοιπόν, φαντάσου πως υπάρχει μια κάμερα στο σπίτι σου. Στο σαλόνι σου. Μία κάμερα παρακολούθησης, σαν αυτές που βλέπεις σε κάποιον σταθμό του metro. Για την ακρίβεια, όχι μόνο στο δικό σου σπίτι (γιατί πως να το κάνουμε, δεν είσαι και τόσο σημαντικός), αλλά σε κάθε σπίτι. Φαντάσου ότι υπάρχει μία σε κάθε σαλόνι. Ανατριχιαστικό, σωστά; Τί θα έκανες; Θα την άφηνες έτσι απλά να σε κοιτά επίμονα και να σε παρακολουθεί; Κάθε κίνησή σου μέσα στο ίδιο σου το σπίτι; Κι όμως αυτό συμβαίνει και τώρα. Σοβαρά. Αυτό συμβαίνει, αλλά στον ψηφιακό κόσμο. Βλέπεις, μια απλή κάμερα είναι τόσο εύκολο να την εντοπίσεις και να εκνευριστείς. Αλλά στον ψηφιακό κόσμο, ο οποίος είναι εξίσου αληθινός με τον κανονικό, οι μηχανισμοί παρακολούθησης δεν μπορούν να εντοπιστούν τόσο εύκολα.

Λίγη ώρα αργότερα ο Γιώργος, ένας άλλος φίλος, έρχεται να μας κάνει παρέα. Ο Γιώργος είναι περισσότερο εξοικειωμένος με την τεχνολογία απ’ ό,τι ο μέσος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, πολύ περισσότερο. Ξέρεις, είναι από αυτούς τους ανθρώπους που μπορείς να τους παρακολουθείς για ώρες να μιλούν μόνο με ακρωνύμια και άγνωστες λέξεις. Κάπως έτσι η συζήτηση γυρνάει στην ενοχλητική κάμερα παρακολούθησης και ο Γιώργος λέει πως υπάρχει τρόπος να προστατέψω τον εαυτό μου. Ένας τεχνικός τρόπος να κρύψω ή να θολώσω τις κινήσεις μου μέσα στο σπίτι, ώστε να μην μπορεί κάποιος να τις δει (ή τουλάχιστον να κάνω την δουλειά του πολύ πιο δύσκολη). Λοιπόν, πάλι υπάρχουν πολλοί πιθανοί τρόποι αντίδρασης. Θα μπορούσα να αρνηθώ να πάρω οποιοδήποτε μέτρο προστασίας γιατί αυτό θα με έκανε να φανώ ύποπτος. Δεν είμαι τόσο σημαντικός. Οπότε άσ’ τους να επικεντρωθούν σε εκείνους που έχουν πραγματικά κάτι να κρύψουν. Ή θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι είναι πολιτικό το πρόβλημα οπότε θα έπρεπε και η λύση να είναι πολιτική. Κανένα τεχνικό μέσο δεν θα βοηθήσει, οπότε και εγώ δεν θα πρέπει να ασχοληθώ με αυτά. Ή… θα μπορούσα απλά να ευχαριστήσω τον Γιώργο που έχει την υπομονή να με εκπαιδεύσει τεχνολογικά και ναι, θα έπρεπε να αναγνωρίσω πως όντως είναι πολιτικό πρόβλημα και μακροπρόθεσμα η λύση θα πρέπει να είναι πολιτική. Αλλά στο μεσοδιάστημα θα κάνω την δουλειά τους πολύ πιο δύσκολη. Θα βοηθήσω όλο τον κόσμο να μοιάζει ύποπτος.

i am the un-editorial page

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Λοιπόν, έστω ότι έχω μια τέτοια κάμερα στο σαλόνι μου, να παρακολουθεί κάθε μου κίνηση. Και μια μέρα η Μαρία, μια φίλη μου, έρχεται για έναν καφέ. Προέρχεται από μια άλλη χώρα, με διαφορετικές μεθόδους παρακολούθησης και ξαφνιάζεται όταν βλέπει την κάμερα. “Ξέρεις ότι έχεις μια κάμερα στο σπίτι σου; Εκεί στο ταβάνι;”. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσα να αντιδράσω σε αυτό. Ο πιο προφανής θα ήταν να κοιτάξω το δάκτυλό της και όχι στο σημείο που δείχνει, υποκρινόμενος ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Ή θα μπορούσα να αρχίσω να της φωνάζω “Σταμάτα λοιπόν. Σας ξέρω εσάς, που το μόνο που κάνετε είναι να φοβίζετε τον κόσμο. Δεν υπάρχει καμία κάμερα. Μην προσπαθείς να με τρομοκρατήσεις!”. Μια άλλη αντίδραση θα ήταν πραγματικά να φοβηθώ, να λογοκρίνω τον εαυτό μου και να αρχίσω να φέρομαι όσο πιο “κανονικά” γίνεται. Ξέρεις τώρα, να κάτσω ήσυχα στην γωνία μου και να ανοίξω την τηλεόραση. Γιατί αυτό κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι, σωστά; Δεν θέλω να φαίνομαι ύποπτος ή να τραβήξω την προσοχή αυτών που είναι πίσω από την κάμερα. Μέχρι φυσικά να πιστέψω πραγματικά πως είμαι αυτός ο άνθρωπος που παρακολουθεί όλη μέρα τηλεόραση και δεν κάνει τίποτα πέρα από το συνηθισμένο. Ή… θα μπορούσα απλά να ευχαριστήσω την Μαρία που μου είπε το προφανές και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τί μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό.

κοινόχρηστοι χώροι vol.2 ~ δέρμα [γιώργος ευθυμίου] Κάτω απ’ το δέρμα μου είναι η θάλασσα. Και δε μπορώ να την αγγίξω.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Το δέρμα τόσο για τη σκέψη μας όσο και για τη λογοτεχνία έχει υπάρξει μόνιμη εστία διχασμού. Το δέρμα ως όριο. Το δέρμα ως σύνορο. Αυτού που είμαστε για εμάς κι αυτού που είμαστε για τους άλλους. Αν το δέρμα μας καθιστά απτούς, το μη-δέρμα τί μας καθιστά; Έχουμε συνδέσει το δέρμα μας, την επιφάνεια μας, με όσα εξωτερικεύουμε. Κατά κάποιο τρόπο το δέρμα μας αποτελεί ανταποκριτή. Το απεσταλμένο είδωλό μας. Το δέρμα μας παύει να είναι εμείς. Ξεριζώνεται. Για να αποκτήσει μια αυτονομία που το υποτάσσει στα υπάρχοντά μας. Στην ογκώδη πραγματεία των κεκτημένων μας. Η περιοχή κάτω απ’ το δέρμα, αυτονομημένη και ξεριζωμένη επίσης, μοιάζει με μια σκοτεινή αίθουσα μυστικών και ψιθύρων. Ακατάληπτη από τους άλλους. Κάτι που μας καθιστά ξένους προς αυτούς. Όμως μαζί με τους άλλους, ενσωματωμένοι στην αιώνια κοσμοεικόνα -μαζί με το ρυθμό του απείρου και σπειροειδείς χωροχρόνους κατσαρούς σαν λαβύρινθους- αποτελούμε μια συνολική παράσταση. Η απόσχιση από αυτή την ζώσα παράσταση σημαίνει και την απόσχιση από εμάς. Η περιοχή κάτω απ’ το δέρμα παραμένει μια ιεροτελεστία μυστηρίων. Είμαστε διχασμένοι σε δέρμα και μη-δέρμα. Όσο πιο ισχυρές είναι οι διεργασίες του υπερεγώ κάτω από την κρούστα του δέρματος, τόσο ισχυροποιείται η ξέχωρη ιδέα του θρυμματισμένου εαυτού. Εαυτός ως ύλη/εαυτός ως πνεύμα είναι μόνο ο κλασσικός διχασμός. Τα τμήματα μονίμως σε πόλεμο. Οι πόλοι δε συμφιλιώνονται. Κρατούν τις θέσεις τους πεισματικά. Κατά έναν τρόπο ο εαυτός μας είναι μια μάχη με τον εαυτό μας. Ο οποίος διασπάται για να εναντιώσει τα κομμάτια του. Το δέρμα είναι μια εμπόλεμη ζώνη. Διακριτό σύνορο. Τονισμένο. Σημείο που ενώνει, αλλά και που χωρίζει (αφού ενώνει). Τα θρύμματά μας επιδιώκουν να αυτονομηθούν διεκδικώντας να προσεταιρίσουν το μεγαλύτερο μερίδιο του εαυτού. Πάνω σε αυτή την μάχη του εαυτού με τον εαυτό του και τα δεκάδες σύνορα/δέρματα της κοσμοεικόνας θα ήθελα να παραθέσω την πλέον κατάλληλη φωνή. Αυτή της Ανν Σέξτον. i am page 04

the neuron stimulating zine

Ο διχασμός

i am page 05

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Διχάστηκα στα δύο αλλά θα νικήσω τον εαυτό μου. Θα ξεθάψω την περηφάνεια. Θα πάρω ψαλίδι και θα πετσοκόψω τη ζητιάνα μέσα μου. Θα πάρω έναν λοστό και θα αναστηλώσω μέσα μου τα χαλάσματα του Θεού. Θα τον συναρμολογήσω πάλι σαν ένα παζλ με την υπομονή σκακιστή. Πόσα κομμάτια άραγε; Νοιώθω σαν να 'ναι χιλιάδες, ο Θεός φτιασιδωμένος σαν πόρνη μέσα σε μια γλίτσα φύκια. Ο Θεός ντυμένος γεροντικά να αγκομαχά μες στα υποδήματα Του. Ο Θεός ντυμένος παιδικά, θεόγυμνος και χωρίς δέρμα ακόμη, απαλό σαν ξεφλουδισμένο αβοκάντο. Και οι άλλοι, οι άλλοι, οι άλλοι. Θα τους νικήσω όμως όλους και θα κτίσω μέσα μου ένα ολάκερο έθνος του Θεού αλλά ενωμένο, θα κτίσω μια νέα ψυχή, θα τη ντύσω με δέρμα, και μετά θα βάλω το πουκάμισο μου και θα ψάλω έναν ύμνο, τον ύμνο του εαυτού μου.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Το δέρμα από τη μεριά της ύλης διατίθεται ως ένας φωτεινός ήλιος, ζωογόνος για όποιον έρχεται σ’ επαφή μαζί του. Εμφυτεύοντας τις παρορμήσεις της κίνησης. Από τη μεριά του πνεύματος, το δέρμα φαντάζει μια κρούστα που προφυλάσσει και σχηματίζεται για να περιθάλψει τη σκοτεινή ορχήστρα του Θεού που λαμβάνει χώρο μέσα σε αυτό. Και οι δύο εικόνες μοιάζουν παιγνιώδεις. Συμβολικές. Το μέσα και το έξω μοιάζουν με προβλήματα που θέτει η ανθρώπινη λογική. Κατά πολύ μεταγενέστερη της ύπαρξης. Η μορφή και η ουσία δεν απειλούνται η μία από την άλλη, αλλά από την επιθυμία τους να αυτονομηθούν. Το δέρμα δε μπορεί να ειδωθεί ως σύνορο δύο εννοιών που είναι ζωντανές μόνο όσο είναι αδιαχώριστες. Σαν μία έννοια παραπάνω από έννοια. Μια σκανδαλώδης εικόνα παρατίθεται στους επόμενους στίχους του Gotfried Benn που τοποθετεί άτακτα μέσα στο δέρμα στοιχεία που βρίσκονται έξω απ’ αυτό. Υγρά, στερεά και αέρια. Χωρίς διακρίσεις.

Μικρό αστρολούλουδο Ανοίξαμε το πτώμα ενός πνιγμένου μεθύστακα. Κάποιος του ‘χε καρφώσει ένα μαβί αστρολούλουδο ανάμεσα στα δόντια. Καθώς έκοβα κάτω απ’ το δέρμα γλώσσα κι ουρανίσκο, μ’ ένα μεγάλο νυστέρι, μου γλίστρησε τ’ αστέρι στον εγκέφαλο. Την ώρα που ράβαμε, το πήρα και το ‘βαλα στη θωρακική κοιλότητα μέσα σε πριονίδι. Πιές τώρα τον άμπακο μες στο δοχείο σου! Κοιμήσου απαλά, μικρό αστέρι!

i am page 06

the neuron stimulating zine

περίβολος, ώρα 12:34 [όλγα όμικρον]

i am page 07

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Προνοητικός. Έτσι χαρακτηρίστηκε. Ένας άνθρωπος προνοητικός με γεύση λεμονιού και ζάχαρης. Οι περιβάλλοντες άνθρωποι δεν προσπάθησαν ούτε να προσθέσουν ούτε να αφαιρέσουν. Δεν προσπάθησαν να μετανιώσουν, ούτε να εξακριβώσουν. Άμεσος. Έτσι κρίθηκε από μία συστάδα ανθρώπων σαλτιμπάγκων. Αμέσως άμεσος σε απόκρημνο σκοτάδι τσαλάκωσε ένα ένα τα δάχτυλα των ποδιών του. Η προνοητικότητά του, του είχε προσθέσει ένα ζευγάρι ξύλινα παπούτσια στην τσάντα. Έκαναν θόρυβο, αλλά συνέχισε να περπατάει. Σχεδόν αρκέστηκε στον ήχο των πατούμενών του και σχεδόν λάτρεψε με την καμπυλότητα των ματιών του. Τριγύρισε μια γεμάτη παιδική χαρά, χαμογελώντας και τραγουδώντας δυνατά πως τώρα μπορεί και μπορεί και μπορεί. Χτυπούσαν τα ξυλοπάπουτσα τις άκρες από τα γόνατά του και ο κύκλος της γης ταξίδευε πιο γρήγορα με τη φωνή του. Όποιος τον κοίταζε, δεν τον έβλεπε. Και όποιος τον έβλεπε δεν τον κοίταζε. Η άκρη του πουκαμίσου του σκούπιζε τακτικά τα χώματα από τα ξυλοπάπουτσα. Ώσπου έβρεξε. Ώσπου τα χώματα ήρθαν κοντά στα χέρια και ο κορμός του σώματος κατρακύλησε ηδονικά πάνω στο φρεσκοβρεγμένο ξύλο. Από ξύλο. Η βροχή σκούριασε και πάλι την ανησυχία στα μέταλλα. Ο μικρός άνθρωπος προτίμησε να συλλέξει κάθε σκόρπια μελαγχολία και να την ακροδέσει στην περιφέρεια του λαιμού του. “Έχω χώρο να μεταφέρω το κεφάλι μου. Άλλωστε είναι αδειανό. Πάνω στα παπούτσια μου. Πάνω στο χώμα, στη βροχή, στο ρούχο που λείπει. Έχω κάτι να μεταφέρω. Ίσως εμένα. Με βίασες δέρμα. Με βίασες.’’

το δέρμα των βιβλίων μας [χαρά βογαζιανού] Το ανθρώπινο δέρμα αποτελεί το μεγαλύτερο όργανο του ανθρώπινου σώματος. Είναι υπερευαίσθητο και αντανακλάει την ακούσια ή εκούσια αυτοκαταστροφική μας τάση. Κουβαλάει τα παράσημα των απροσεξιών μας, τα αποτελέσματα στιγμών παθογένειας, τις ρυτίδες που αποκομίσαμε χαμογελώντας ή δακρύζοντας.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Το δέρμα είναι ο καμβάς όπου το πινέλο του χρόνου αποτυπώνει τις εμπειρίες μας. Και όσο εξελίσσεται ο πίνακας εμπλουτίζεται με καψίματα, αμυχές, ραγάδες, σημάδια από ράμματα, τατουάζ, piercings, ρυτίδες, ελιές, ανοιχτόχρωμα σημάδια που μαρτυρούν το φόρεμα βραχιολιού το καλοκαίρι και τόσα άλλα στίγματα που αποκαλύπτουν το ποιοι είμαστε. Σε αντιστοιχία με το ανθρώπινο δέρμα είναι το δέρμα ενός βιβλίου το οποίο δεν είναι άλλο από τις σελίδες του. Οι σελίδες ενός βιβλίου είναι ο καμβάς όπου ο συγγραφέας ξεδιπλώνει τον γοητευτικό χείμαρρο λέξεων που αργότερα ονομάζουμε μυθιστόρημα, διήγημα, ποίημα, νουβέλα. Ο πίνακας όμως της ιστορίας του βιβλίου δεν ολοκληρώνεται την στιγμή της εκτύπωσής του. Οι λέξεις επάνω στις σελίδες του είναι απλά το φόντο του πίνακα που εξελίσσεται παράλληλα με εμάς. Οι σελίδες των βιβλίων μας αποτελούν μάρτυρες της εξέλιξης και των καταβολών μας. Τα βιβλία στα κάτω ράφια των οικογενειακών βιβλιοθηκών είναι αυτά που μαρτύρησαν και μαρτυρούν περισσότερο καθώς είναι τα πιο προσεγγίσιμα στους παιδικούς εαυτούς μας. Έτσι, στη βιβλιοθήκη των παιδικών μας χρόνων μπορεί να έστεκαν σοβαρές και προβληματισμένες οι «Λέξεις» του Σαρτρ και να θέλαμε να τις αλαφρύνουμε από το υπαρξιστικό τους δράμα ζωγραφίζοντας επάνω στις σελίδες τους ανθρωπάκια και ζωάκια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Ξένος του Καμύ και ο Πλοίαρχός Γκραντ του Βερν είναι δυνατό να μοιράζονταν την ίδια τετράποδη αταβιστικά απεικονισμένη παρέα. Το δέρμα των βιβλίων μας μαρτυράει αν το πρωί διαβάζουμε και πίνουμε καφέ από τους γνωστούς καφέ κύκλους που χαράσσονται σαν αγρογλυφικά επάνω στο εξώφυλλο. Οι κύκλοι αυτοί μαρτυρούν ότι παράλληλα κάνουμε και άλλα πράγματα εκείνη την ώρα, αλλιώς δεν θα υπήρχε η ανάγκη εναπόθεσης του καφέ επάνω στο βιβλίο (τα συμπεράσματα δικά σας). Το δέρμα των βιβλίων μας μαρτυράει τον τόπο και τον χρόνο. Ένα πολεμικό βιβλίο εκτός από αυτούς που θέλησε να σκοτώσει η πένα του συγγραφέα μπορεί να κουβαλάει i am page 08

the neuron stimulating zine

τις σωρούς κουνουπιών που μια καλοκαιρινή νύχτα μας ενοχλούσαν ζουζουνίζοντας τριγύρω μας. Ένα βιβλίο στο οποίο περιγράφεται ένα αστικό μεταποκαλυπτικό τοπίο είναι δυνατόν να είναι λουσμένο με χρυσή άμμο και σε κάθε σελίδα που γυρίζει να βρίσκουμε μικρά μικρά πετραδάκια και χορταράκια θυμίζοντας μας το νησί στο οποίο ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε. Το δέρμα των βιβλίων της προσωπικής μας συλλογής αποκαλύπτει το πόσο τακτικοί είμαστε ως προσωπικότητες αλλά και τις ιδιαίτερες προτιμήσεις μας. Συνεπώς, τα βιβλία ενός μονίμως control freak τύπου θα είναι πάντα και όλα σαν καινούργια, χωρίς στρογγυλεμένες και γυρισμένες γωνίες και χωρίς τσαλακωμένες ή γραμμένες σελίδες. Η κατάσταση των βιβλίων κάποιου λιγότερου τακτικού ατόμου φανερώνει τα αγαπημένα του βάσει του σε ποια έχει φερθεί με ευλάβεια.

Το μελάνι που αφήνουμε επάνω στα βιβλία μας είναι κομμάτι της ιστορίας των επαφών και σχέσεών μας. Από τα ζωολογικού περιεχομένου ιδεογράμματα της παιδικής μας ηλικίας στο σημείωμα του μαθήματος, των “sos” για τις εξετάσεις, και στην «χάραξη» στίχων στο σχολείο. Κάπου εκεί ξεκινάει και η βιαστική καταγραφή τηλεφώνων ή διευθύνσεων επάνω στο δέρμα των βιβλίων μας. Ατάκτως γραμμένα ονόματα που ενδεχομένως δεν πήραμε ή δε μας πήραν ποτέ τηλέφωνο και ονόματα που σε πολλά άλλα βιβλία φιγουράρουν ακριβώς πίσω από το εξώφυλλο στο τέλος κάποιας αφιέρωσης. Το δέρμα των βιβλίων μας είναι οι σελίδες τους που φανερώνουν τις δικές μας ιστορίες παράλληλα με των ηρώων τους. Όπως ένα σημάδι 25 χρόνων από κάψιμο στο πόδι μου θυμίζει τη λύση στην απορία «γιατί όλοι κατεβαίνουν από την ίδια πλευρά στις μηχανές και τα μηχανάκια» έτσι και τα εμφανή σημάδια βρεξίματος σε ένα βιβλίο μου θυμίζουν μία υπέροχη απρόσμενη καλοκαιρινή μπόρα κάπου στο κέντρο της πόλης. i am page 09

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Από τα τσακίσματα όμως στις σελίδες ενός βιβλίου είναι δυνατό να δούμε από πόσα χέρια έχει περάσει και άρα το πόσο δοτικός είναι ο ιδιοκτήτης του, εφόσον δε μιλάμε για βιβλίο προερχόμενο από κάποια δανειστική βιβλιοθήκη. Ομοίως από το ένα και μοναδικό βαθύ τσάκισμα κάπου στη μέση ενός βιβλίου το οποίο βρίσκεται στάσιμο σε κάποιο ράφι, γίνεται αντιληπτό ότι κάποιος το άφησε στη μέση και ποτέ δεν το τελείωσε.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

το αποτύπωμα ειρκτή [ματίνα αναγνωστοπούλου] - Παχύδερμο! Αυτό είσαι! Παχύδερμο και τεμπέλης! Οι φωνές της γυναίκας του ακούγονταν σε όλη την πολυκατοικία. Εδώ και κάμποση ώρα τον στόλιζε με τα συνήθη κοσμητικά κι εκείνος δεν έβγαζε άχνα. Τί νόημα είχε; Πάντα ήξερε να βγαίνει από πάνω, ακόμη κι αν το λάθος ήταν όλο δικό της. Ένιωθε τόσο αδύναμος μπροστά της κι ας είχε τόση σωματική δύναμη. Μια ματιά αποδοκιμασίας και μια επικριτική κουβέντα της έφταναν και περίσσευαν για να τον κάνουν να νιώσει κουρέλι, να νομίζει ότι είναι έτοιμος να σκορπίσει και να διαλυθεί, να νιώθει εύθραυστος σαν από γυαλί, ότι τα πόδια του είναι κλαράκια έτοιμα να σπάσουν από το μανιασμένο αέρα που προκαλούσε η οργή της. Όπως τότε που ήταν ο πιο μικρός της οικογένειας. Ο πιο μικρός με τέσσερις αδερφές όλες μεγαλύτερες. Τέσσερις αδελφές να τον πειράζουν, να του φωνάζουν, να τον κοροϊδεύουν, να τον τραβολογάνε, να τον γεμίζουν μελανιές και γρατσουνιές και οι γονείς του να μαλώνουν πάντα εκείνον.

- “Δε χτυπάμε τα κορίτσια, Τάσο. Μη βρίζεις τις αδελφές σου, Τάσο. Πρέπει να αγαπάς και να προστατεύεις τις αδελφές σου, Τάσο.” Κι εκείνον ποιος θα τον προστάτευε από τέσσερα θηλυκά που τον είχαν βρει για σάκο του μποξ και ειδικά αφού δεν τιμωρούνταν, συνέχιζαν την τρομοκρατία τους απτόητες; Μόνο όταν μπήκε στην εφηβεία και ψήλωσε πολύ περισσότερο από εκείνες σταμάτησε το ξύλο. Υπήρχε βέβαια άλλος τρόπος αφού δεν μπορούσαν πια να του τις βρέχουν.

- “Πάλι τρως; Έχεις γίνει σα γουρούνι. Άμα γίνεις τόφαλος, δε θα βρίσκεις γυναίκα”. Έτσι, άρχισε να σηκώνεται τη νύχτα και να τρώει όσο τραβούσε η όρεξή του. Όταν πήγε στρατό αυτά κόπηκαν και γύρισε άλλος άνθρωπος. Λίγο καιρό όμως αφότου παντρεύτηκε άρχισαν ξανά οι νυχτερινές επιδρομές στο ψυγείο. Ήταν κάτι ακατανίκητο, ανεξέλεγκτο. Κάθε πρωί υποσχόταν στον εαυτό του να κόψει τις υπερβολές και κάθε βράδυ έπιανε τον εαυτό του να αυτομαστιγώνεται τρώγοντας ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αυτό φυσικά έδινε δικαίωμα στη γυναίκα του να τον προσβάλλει και να τον πληγώνει ακόμη περισσότερο. Προσπαθούσε να πηγαίνει με τα νερά της, να προλαβαίνει τις επιθυμίες της, να την καλοπιάνει. Μα, τίποτε δε λειτουργούσε για πολύ. Κάποια στιγμή κάποιο λάθος θα γινόταν – i am page 10

the neuron stimulating zine

ή εκείνη έκρινε πως γινόταν – και η καινούρια έκρηξή της ήταν προ των πυλών. Δεν είχαν ξεκινήσει έτσι τη σχέση τους, ούτε το γάμο τους.

- “Γιατί ανακάτεψες τα ντουλάπια της κουζίνας; Τι δουλειά είχες εκεί;” Η γυναίκα του στεκόταν μπροστά του κραδαίνοντας μία από τις ξύλινες πιρούνες που είχε για να ανακατεύει τα μακαρόνια.

- “Είναι δυνατόν; Πόσες φορές στο έχω πει; Είσαι ανόητος!”

i am page 11

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

- “Τί γύρευες στο δωμάτιό μου; Δε σου έχω πει να μην ψάχνεις τα πράγματά μου; Τι είναι αυτό που κρατάς;” Η αδελφή του τον είχε πιάσει από το χέρι και τον τραβολογούσε μέχρι να της δώσει αυτό που είχε πάρει από το γραφείο της.

- “Ένα βιβλίο είναι. Ήθελα να το διαβάσω”, μουρμούρισε ένοχα.

- “Ναι, αλλά είναι δικό μου. Κι εσύ μπήκες κρυφά, σκάλισες τα πράγματά μου και το πήρες χωρίς να με ρωτήσεις”.

- “Δε σκάλισα…” Πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του μια σφαλιάρα ήρθε πρώτη στο σβέρκο του. Ακολούθησαν κι άλλες μέχρι να τον πάει τραβώντας τον από το χέρι μέχρι το σαλόνι όπου ήταν πριν και σιδέρωνε τα ρούχα τα δικά της και των υπόλοιπων κοριτσιών.

- “Εγώ κάνω δουλειές κι εσύ μπαίνεις και ανακατεύεις τα πράγματά μου. Τώρα θα σε μάθω εγώ.” Άρπαξε το σίδερο που ήταν σβηστό αλλά ζεστό ακόμη και ακούμπησε για λίγα δευτερόλεπτα τη μύτη του στη μέσα μεριά του μπράτσου του. Ο μικρός ούρλιαξε από τον πόνο αλλά η άπονη αδελφή δεν πτοήθηκε καθόλου.

- “Νομίζω σου έγινε μάθημα να μην πειράζεις τα πράγματα των άλλων. Άντε, σκούπισε τη μύτη σου και θα ‘ρθω σε λίγο να σου βάλω αλοιφή.” Ούτε τα παράπονα ούτε τα κλάματά του έπιασαν τόπο στους γονείς του. Εκείνοι απλά είπαν στην αδερφή του να μην το ξανακάνει και σε κείνον να μην πειράζει τα πράγματα των κοριτσιών. Ποτέ δεν κατάλαβαν το λάθος τους και οι αδερφές του όποτε πια τις συναντούσε θυμόντουσαν τις σφαλιάρες και τα τραβολογήματα σαν μια φάρσα, σαν ένα αστείο, με το οποίο εκείνος δεν μπορούσε να γελάσει. Το σημάδι έγινε ένα μικρό κόκκινο V που έσβηνε κάθε όμορφη ανάμνηση της παιδικής ηλικίας. Συχνά έβλεπε αυτό και τίποτε άλλο. Ένιωθε να τον καίει ακόμη αυτό το μικρό αποτύπωμα που μόλις που φαινόταν πια .

- “Δε σου έχω πει να μην αγγίζεις τα πράγματά μου;” τον έβγαλε από την οδυνηρή ενθύμηση η γυναίκα του. “Τόσο δύσκολο είναι να το

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

καταλάβεις; Το λίπος έχει φυράνει και το λίγο εγκέφαλο που έχεις; Ποιος θα μαζέψει τώρα το χάος που δημιούργησες; Άχρηστε!” Η ξύλινη πιρούνα πετάχτηκε με δύναμη προς το μέρος του. Αυτή τη φορά όμως δεν το προσπέρασε αδιαμαρτύρητα. Σηκώθηκε και την έπιασε στον αέρα. Την έσπασε μέσα στο ένα του χέρι. Έκανε ένα βήμα και βρέθηκε μπροστά στη γυναίκα του. Η ανάσα του άγγιζε το πρόσωπό της. Εκείνη κάτι πήγε να πει αλλά η γροθιά που τη χτύπησε κατά πρόσωπο δεν την άφησε να τελειώσει. Στον τοίχο, στο χέρι του, στο πρόσωπό της, αίματα. Έμεινε κάτω ξαπλωμένη περισσότερο σοκαρισμένη από την έκπληξη της αντίδρασής του παρά από το ίδιο το χτύπημα. Δεν τη χώραγε ο νους της τέτοια έκρηξη. Χωρίς να φωνάξει, να της απαντήσει στις προσβολές, να τη βρίσει κι εκείνος. Το χτύπημα είχε έρθει σαν κεραυνός. Όμως, η καταπιεσμένη οργή δεν είχε ξεσπάσει. Η λάβα του ηφαιστείου θα έσκαγε τώρα. Το χτύπημα ήταν μια προοιμιακή εκσφενδόνιση τέφρας. Κάθισε στο κρεβάτι και κοίταξε τα χέρια του. Το ένα ήταν ματωμένο. Το άλλο όχι. Με το καθαρό χέρι χάιδεψε το παλιό σημαδάκι στο άλλο μπράτσο. Συνειδητοποιούσε αργά τι είχε συμβεί, τι είχε κάνει. Μετάνιωνε που δε σταμάτησε εκεί, στη γροθιά, στο πρώτο και μοναδικό χτύπημα. Αλλά οι δυνάμεις που τον κυρίεψαν εκείνη τη στιγμή ήταν πιο δυνατές και σάρωσαν τη λογική του και την όποια αγάπη του για τη γυναίκα του. Κάθισε επάνω της και με τα δυο χέρια έσφιξε το λαιμό της ωσότου έπαψε να φωνάζει και να αντιδρά. Άκουσε σειρήνες από μακριά. Ήταν περιπολικό που πλησίαζε. Μάλλον οι γείτονες άκουσαν τις φωνές και κάλεσαν την αστυνομία. Καθόταν δίπλα στο άψυχο σώμα της και χάιδευε την παλιά μικρή ουλή μέχρι που οι αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι σπάζοντας την πόρτα. Δεν τον ένοιαζε πώς θα τον κρίνουν οι άλλοι όταν θα μάθαιναν τί έκανε. Το παρελθόν του σφραγισμένο ανεξίτηλα πάνω στο δέρμα του τον είχε ήδη κρίνει. Τον είχε κρίνει και τον είχε καταδικάσει.

i am page 12

the neuron stimulating zine

ο.χ. [γιώργος μανάδης] Γεμίζει η θάλασσα τα πρωινά μ’ άσπρα καπέλλα “You will be the first one to die” της εύχεσαι της συνεπιβάτισσας. Μαζεύει το βιβλίο του σε σακούλα. Βγάζει τα γυαλιά του διαβάσματος απ’ τη μικρή θήκη. Ανοίγει ένα κουτί. Βγάζει ένα στρώμα φουσκωτό. Το φουλάρει. Το κλείνει. Το βάζει στον ορειβατικό σάκο μάρκας. Ανοίγει ένα άλλο κουτί. Βγάζει ένα ραδιόφωνο. Ίσως ταξιδεύει πιο οργανωμένα από σένα.

-Με δύο πεποιθήσεις μεγάλωσα. Η πρώτη πως όταν κοιμάσαι δεν βρίσκεσαι μέσα στο σώμα σου. Η δεύτερη πως μόνο άμα βάλεις το χέρι σου βαθιά στο στόμα σου φτάνεις σ’ αυτό που λέμε οργανισμό. Το δέρμα τελικά είναι ένας σκαντζόχοιρος.

i am a page with a hedge

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

παπιόσχημα.

ο τίγρης [μίνως-αθανάσιος καρυωτάκης]

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Οι δύο μπάτσοι την κρατούσαν γερά. Δεν μπορούσε να τους ξεφύγει με τίποτα. Προσπάθησε να κλωτσήσει τον πιο γεροδεμένο στον καβάλο, αλλά δεν τα κατάφερε. Εκείνος με τη λαβή του όπλου τη χτύπησε στο πρόσωπο. Της άνοιξε τη μύτη. Πόνεσε, αλλά δεν το έδειξε. Είχε δεχτεί πολύ χειρότερα χτυπήματα και είχε βρεθεί ακόμα περισσότερες φορές στο χείλος της αβύσσου. Πάντα την έβγαζε καθαρή κι αυτό θα έκανε και τώρα. Η φυλακή υψίστης ασφαλείας δεν την τρόμαζε. Κάποια στιγμή θα έκαναν κάποιο λάθος και τότε θα δραπέτευε. Σε καμία των περιπτώσεων δεν έπρεπε να βρεθεί στη φυλακή. Θα είχε περιορισμένες δυνατότητες εκεί. Χαμήλωσε το βλέμμα της. Παρέστησε ότι είχε χτυπηθεί σημαντικά. Βάρυνε το κορμί της, ώστε να πιστέψουν οι φύλακες ότι βρισκόταν στα πρόθυρα λιποθυμίας. «Άσε με να σε βοηθήσω», είπε ο κοντύτερος από τους άνδρες, γαλήνια. Έπρεπε να κρατήσει την ψυχραιμία του. Είχαν πιάσει έναν από τους πιο περιζήτητους φυγάδες των Η.Π.Α. Οι οδηγίες που είχαν λάβει ήταν να μην την αφήσουν για κανένα λόγο να τους ξεφύγει. Έπρεπε να τη χώσουν στην κλούβα και να ησυχάσουν. Οι ενισχύσεις θα κανόνιζαν τη μεταφορά. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά θα βρίσκονταν δίπλα τους. Έπρεπε να αντέξουν μέχρι τότε. Ο ψηλότερος τράβηξε βίαια τις πόρτες. Την πέταξε μέσα κι ύστερα πήγε να κλειδώσει. Προτού στρέψει όμως τα κλειδιά, ο σύντροφός του έπιασε απότομα το χέρι του. Η θερμοκρασία του είχε πέσει σημαντικά. Ήταν κρύος, πολύ κρύος. «Πρέπει να μπω μέσα να δω αν έχει πάνω της τίποτα», δήλωσε σκουπίζοντας τον ιδρώτα που έτρεχε ποτάμι. Ο συνάδελφός του έγνευσε καταφατικά. Μπήκε μέσα. Η Μάιλι Μαλόουν ήταν κατάκοιτη. Έσκυψε δίπλα της. Έπιασε τον σφυγμό της. Έπαιρνε ακόμα αναπνοές, αργές και ακανόνιστες. Σκέφτηκε να φωνάξει τον Μάικλ να τον ρωτήσει τί πίστευε, μα μετά σκέφτηκε ότι αυτό ήθελε κι εκείνη. Έβαλε τα χέρια του πάνω στους αστραγάλους της. Αρχίνισε να ξεψαχνίζει το κορμί της. Έφτασε στη μέση της. Θεέ, είχε τόσο ωραίο σώμα. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον έντονο ερεθισμό του. «Λίγο ακόμα», ψιθύρισε φωναχτά στον εαυτό για να τον πείσει να συνεχίσει τη δουλειά του. Έφτασε στα στήθια της. Ένιωσε κάτι να είναι χωμένο ανάμεσά τους. Έβαλε το δεξί του χέρι, μα δεν βρήκε κάτι. Κι όμως είχε την αίσθηση ότι κάτι i am page 14

the neuron stimulating zine

έτρεχε. Αποφάσισε να της βγάλει την μπλούζα. Εκείνη εξακολουθούσε να μην αντιδράει. Έδειχνε να έχει πέσει σε βαθύ ύπνο. Σκούπισε με το μανίκι της μπλούζας του τον ιδρώτα ξανά. Άγγιξε απαλά τους ώμους της κι αφαίρεσε το ρούχο. Είχε κάνει λάθος. Ανάμεσα από το μπούστο της δεν κρυβόταν τίποτα.

Ξάφνου, συνειδητοποίησε ότι η γυναίκα δεν ανάσαινε πλέον. Μέτρησε τον σφυγμό της. Είχε χαθεί. Αλαφιασμένος φώναξε τον Μάικλ. «Τ;i έκανες ρε μαλάκα;», ρώτησε εκείνος καταλαβαίνοντας ότι η κρατούμενη είχε πεθάνει. Την ήθελαν ζωντανή, δεν έπρεπε για κανέναν λόγο να τη σκοτώσουν. Με το δεξί του χέρι τράβηξε πίσω τα μαλλιά του. «Τα σκατώσαμε μαλάκα», φώναξε χτυπώντας τον στο σβέρκο δυνατά. Το χτύπημα τον έτσουξε. Ωστόσο, ο φόβος τον είχε παγώσει. Δεν μπορούσε να αντιδράσει. Ένιωθε λες κι είχε διαβεί το μονοπάτι για τον άλλον κόσμο. Ξάφνου, τα μάτια του τίγρη έλαμψαν. Τα βλέφαρα της Μαλόουν άνοιξαν. Κινήθηκε αστραπιαία. Είχε δύο λεπτά ακόμα προτού φτάσει το ιππικό. Γύρισε απότομα τον λαιμό του ενός και στη συνέχεια έσπασε το χέρι του επόμενου. Έπιασε το όπλο και τον σημάδεψε. «Ο τίγρης…», ψέλλισε εκείνος προτού τον βρει η σφαίρα ανάμεσα στα μάτια. Άρπαξε τα δύο πιστόλια, φόρεσε ξανά την μπλούζα της και βγήκε ταχύτατα από την κλούβα. Στα αριστερά της είδε τις ενισχύσεις που είχαν αρχίσει να καταφτάνουν. Ανέβηκε σε μια μηχανή. Κατάφερε να τη βάλει μπρος. Το τατουάζ της τήν έκαιγε ακόμα. «Ησύχασε αγάπη μου», είπε αγγίζοντάς το καθώς χανόταν στον ορίζοντα. Εκείνο την άκουσε. Έκλεισε τα μάτια του… i am page 15

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Προτού της φορέσει ξανά το μαύρο μπλουζάκι συνειδητοποίησε ότι στο αριστερό μέρος της πλάτης υπήρχε μία ζωγραφιά. Γύρισε το σώμα της για να τη κοιτάξει. Ήταν ένας τίγρης σχεδιασμένος από αριθμούς, γρανάζια και άλλα αλλόκοτα σύμβολα. Τι στο διάολο ήταν αυτό; Το ακούμπησε νιώθοντας κάτω από την παλάμη του το απαλό της δέρμα. Κοίταξε τα μάτια του «ζώου». Κάτι προσπαθούσαν να του πουν. Όσο και να τα κοίταζε δεν καταλάβαινε το μυστικό τους. Επεξεργάστηκε ξανά το κορμί της. Παρά τις κακουχίες ήταν φίνο. Σκέφτηκε να ασελγήσει πάνω της. Μολαταύτα συγκρατήθηκε σκεπτόμενος την οργή των ανωτέρων του.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

παραμύθι για μεγάλους [maryman]

.

Γκρι άτομο χωρίς πρόσωπο. Γκρι άτομα χωρίς πρόσωπα συνθέτουν τη ζωή τους έχοντας στο χέρι πλαστικό και μέσα την υγρή μιζέρια τους. Πετούν το υγρό στο έδαφος και ξεφυτρώνουν μεταλλαγμένα κτίρια. Μπάζα, μπετόν, κολώνες, σιδερόβεργες, δωμάτια-κλουβιά, ασανσέρ- κινούμενα κλουβιά σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Τζαμαρίες με περιορισμένη θέα. Ενέργεια, χρήμα, χρόνος. Το άτομο χωρίς πρόσωπο σπαταλάει όλα του τα μέσα. Βλέπει τα κτίρια να μεγαλώνουν, να τον ξεπερνούν και νιώθει με τη σειρά του να ξεπερνά τον εαυτό του. Κτίρια ψηλά κρύβουν τον ήλιο, τον νίκησε. Φώτα και επιγραφές νέον δίνουν την αίσθηση της μέρας, διέλυσε το σκότος. Έντονα χρώματα παντού, ξεπέρασε τη φύση. Όλα κινούνται σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Φανάρια αλλάζουν χρώματα, πράσινο-πορτοκαλί-κόκκινο, τα αυτοκίνητα κινούνται σαν σε χορογραφία. Όλα είναι κανονικά, συνετά, χωρίς αποκλίσεις. Λίγο πίσω από το κινέζικο εστιατόριο και ανάμεσα στην τράπεζα, βρίσκεται ένας περιορισμένος χώρος πρασίνου που ξέφυγε από τα σχέδια της πόλης. Εκεί φύτρωσε μια μωβ μάζα απροσδιόριστου σχήματος αποτελούμενη από απόβλητα. Εγκλωβισμένο μέσα σε αυτή ένα μικρό κορίτσι. Το ένα της πόδι πατά στο έδαφος και το άλλο αναποφασιστικά στη μωβ μάζα. Με το χέρι στο στόμα κοιτά στην πλευρά του δρόμου. Βαδίσματα ανθρώπων, μηχανές αυτοκινήτων, κόρνες. Απορεί. Το ρολόι της πόλης χτυπά. Το κορίτσι βυθίζεται στη σκέψη του. Την ημέρα της ανεξαρτησίας της πόλης, όταν τα κτίρια θα είναι στολισμένα και τα άτομα χωρίς πρόσωπο θα φορούν τα γιορτινά τους, καταστρέφονται όλοι και όλα. Καίγονται. Καίγονται μέσα στην ίδια τους την υγρή μιζέρια. Ο σπαταλημένος χρόνος πυρπολεί τα τσιμεντένια κλουβιά τους. Τα άτομα χωρίς πρόσωπο ψάχνουν στο δρόμο τα απομεινάρια της ζωής τους, μονάχα για ν’ αντιληφθούν πως η ζωή τους τώρα ξεκινά.

i am page 16

If nothing ever changed,

the neuron stimulating zine

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

there’d be no butterflies. [selini] i am page 17

ψηφιακό αντίγραφο part zero: intro [ebal]

ΚλιιιιιιιιιιΚ

Ο μεταλλικός ήχος αντηχεί στους τοίχους και γεμίζει το δωμάτιο. Αυτό που θα έπρεπε να διαρκεί μονάχα ένα δευτερόλεπτο, ξαφνικά μοιάζει σαν αιωνιότητα.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

ΚΛΙΚ.

Η σφαίρα οπλίζει την θαλάμη. Τα γόνατα και τα χέρια μου ακουμπάνε στο πάτωμα. Η παγωμένη κάννη αγγίζει το πίσω μέρος στο κεφάλι μου. Κρατώ τα μάτια μου κλειστά, σφιχτά κι ακούω μονάχα να χτυπά η καρδιά μου. Να χτυπά τόσο δυνατά

ΠΑΠ-ΠΟΥΠ-ΠΑΠ-

ΠΟΥΠ ΠΑΠ-ΠΟΥΠΣφίγγω τα δόντια. Το δωμάτιο ψυχρό αλλά ΠΑΠ-ΠΟΥΠ.

(ο ήχος της καρδιάς). Το κεφάλι μου σκυφτό, περιμένω το αναπόφευκτο. Ο χρόνος φαίνεται να σταματά

νιώθω τις σταγόνες του ιδρώτα μου να πέφτουν στο πάτωμα. Νιώθω την βρομιά από το πάτωμα στις παλάμες μου. Νιώθω ότι ο άντρας που κρατά το όπλο θα πατήσει την σκανδάλη, νιώθω φόβο… Η τελευταία μου σκέψη απ’ όταν ήμουν μικρό παιδί, με κρατά στην αγκαλιά της η μάνα μου - τριών χρονών θαρρώ πως ήμουν - και μου λέει ψιθυριστά στο αυτί ότι με αγαπά, μια ηλιόλουστη μέρα στο πάρκο.

ΚΛΙΚ και ΜΠΑΜΜΜΜΜΜΜ Η καρδιά μου σταματά.

- παγώνει. Παγώνουν τα πάντα. Ο ΠΑΠ χρόνος δεν έχει πια σημασία - ΠΟΥΠ… Τέλος . Ο ήχος πονά τα αυτιά μου,

ηηηηηηηιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι Ο ήχος από τον πυροβολισμό πονάει τα αυτιά μου. Αναρωτιέμαι εάν αυτό το βουητό θα είναι η τελευταία μου ανάμνηση. i am page 18

ΠΑΠ-ΠΟΥΠ-ΠΑΠ-ΠΟΥΠ δεν νιώθω πόνο ΠΑΠ-ΠΟΥΠ-ΠΑΠ-ΠΟΥΠ

the neuron stimulating zine

ακούω την καρδιά μου να χτυπά. Μα πώς;

ΠΑΠ-ΠΟΥΠ-ΠΑΠ-ΠΟΥΠ

- Σήκω, θα έρθουν κι άλλοι, δεν έχουμε χρόνο. πρέπει να φύγουμε

ΠΑΠ-ΠΟΥΠ ΤΩΡΑ!

ΣΗΚΩ,ΠΑΜΕ

Ανοίγω τα μάτια μου, τα αυτιά μου βουίζουν ακόμα … μα πώς;

-ΣΗΚΩ, ΤΡΕΞΕ!

ηηιιιιιιιιιι

...

κανονικά έπρεπε να είχα πεθάνει πριν από ένα λεπτό, κι όμως είμαι ακόμα εδώ. i am page 19

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Σηκώνομαι, γυρνώ και την κοιτώ στα μάτια. Ένα ύφος τεράστιας έκπληξης σχηματίζεται στο πρόσωπό μου. Νιώθω τον χρόνο να μην έχει ξεκινήσει ακόμα, νιώθω ότι ο χρόνος είναι ακόμα παγωμένος. Μα πώς; Μα πώς κινούμαι όταν όλα είναι σταματημένα σαν φωτογραφία; Κι όμως τα πάντα είναι κανονικά, ο χρόνος κινείται και πάλι. Βλέπω το άψυχο κουφάρι του εκτελεστή μου να κείτεται στο πάτωμα. Το αίμα αρχίζει να λεκιάζει τα πάντα, η μυρουδιά από το μπαρούτι γεμίζει το δωμάτιο, τα αυτιά μου ακόμα βουίζουν Την βλέπω. Είναι εκεί, μπροστά μου. Αρχικά σαν οπτασία, αρχικά σαν ψέμα. Την βλέπω να κινείται στον χώρο, να κοιτά κάθε γωνία μέσα στο σκοτάδι. Με το που στρίβει το κορμί της, τα μαλλιά της ανεμίζουν στο δωμάτιο. Βιάζεται, αρχίζει να περπατά γρήγορα, τρέχει. Τρέχω από πίσω της. Δεν ξέρω όμως πώς. Θα έπρεπε να είμαι νεκρός τώρα πια. Δεν ξέρω καν ποια είναι - δεν ξέρω πώς είμαι ακόμα ζωντανός. Δεν ξέρω γιατί -

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Ο άντρας που αυτή την στιγμή είναι στο πάτωμα με μια σφαίρα καρφωμένη στο δικό του κεφάλι, αντί για το δικό μου, πήρε την θέση μου. Το δικό μου νούμερο, την δική μου σειρά. Κι όλα αυτά χάρη σε αυτή την γυναίκα. Μα πώς; Ποια είναι; - “Σε παρακολουθούμε εδώ και μέρες, πιστέψαμε ότι δεν θα προλάβουμε”, μου λέει ενώ κατεβαίνει τις σκάλες χωρίς να με κοιτά, το όπλο στο χέρι. Πριν από κάθε γωνία, ρίχνει πρώτα μια κλεφτή ματιά. Τρέχω από πίσω της, κατεβαίνω τα σκαλιά πηδώντας τα τελευταία δύο τρία σε κάθε γύρισμα της σκάλας, σε κάθε όροφο. Ποια είναι; - “Πρέπει να φτάσουμε στο αμάξι χωρίς να μας δουν. Πρέπει να φύγουμε αμέσως. Έρχονται.” “Ποιο αμάξι”, αναρωτιέμαι. “Ποιοι έρχονται;” Βγαίνουμε στην είσοδο κι αμέσως στρίβουμε στο στενάκι. Παρκαρισμένο στην γωνία ένα μαύρο βανάκι, μακριά από τα φώτα του δρόμου.

ΠΑΜΕ

ΜΠΑΜ !!!

Το φως εξαφανίζεται από τα μάτια μου. Ένας δυνατός πόνος ξεκινά στο κεφάλι μου... σκοτάδι… i am page 20

to be continued...

-“ γρήγορα”, μου φωνάζει και τρέχω από πίσω της χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Μέσα στην νύχτα, το φως από την απέναντι λάμπα του δρόμου καθρεπτίζεται επάνω στα δερμάτινα κατάμαυρα ρούχα της. Φτάνουμε στο βανάκι. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνω μέσα.

the neuron stimulating zine

μοτεράκι [μιχαήλ σαββίδης] Tο μοτεράκι μουρμουρίζει και κεντά το θνητό μου σώμα· τώρα ο θεός με αντικρύζει Tο μοτεράκι μουρμουρίζει και μουσικές θεάρεστες ακούγονται μα εγώ προσεύχομαι και γεύομαι εικόνες, νέκταρ ουράνιο το δέρμα μου ποτίζει· ελιξήριο και αφροδισιακό και σκέφτομαι, ίσως για πάντα ζήσω…

Τώρα εγώ είμαι το Άγιο Δισκοπότηρο και το αργυρό κεντρί σαν ηλιαχτίδα λάμπει· ο μαγικός αυλός που ποτέ δεν θα σιωπήσει!

Το μοτεράκι μουρμουρίζει και υφαίνει όπως οι τρείς μοίρες τη σύντομη ζωή μου· κι όταν η πλήξη τις κυριεύσει ο αργαλειός αργά θα σιωπήσει· γέλιο σαν κράξιμο θα ακουστεί…. ….το κόψιμο του ψαλιδιού και το μοτεράκι τον επικήδειο ψέλνοντας γλυκά θα σταματήσει. i am page 21

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Το μοτεράκι μουρμουρίζει κι ο πόνος, καλός Σαμαρείτης από το χέρι με οδηγεί μέσα από την έκσταση… Νιώθω την ηδονή να τραγουδά πετώντας πρόστυχα στιχάκια και σε ύπνο γλυκό βυθίζομαι…

ragtime [seitanakos]

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

RAGTIME | E.L. Doctorow εντυπώσεις και παρουσίαση από τον seitanakos (aka πτωχός γιώργος)

Καλοκαίρι 2014. Ζέστη και υγρασία. Και ξαφνικά εμφανίζεται στη πόλη ένα παζάρι βιβλίων με μεγάλη φωτεινή ταμπέλα που γράφει BAZAAR. “Έχει βιβλία, έχει κλιματισμό, άρα μπαίνω!” σκέφτηκα και μπήκα. Είχε πολλά βιβλία και σε καλές τιμές. Άρχισα να περιφέρομαι σαν ζόμπι σκεπτόμενος τί να πρωτοαγοράσω. Η απογοήτευση ήρθε γρήγορα γιατί δεν βρήκα αρκετά βιβλία στο στυλ μου, οπότε κοίταζα με αδιαφορία. Και ξαφνικά βρέθηκα σε ένα ράφι με HP Lovecraft, Stephen King και λοιπά ιερά τέρατα. “Εδώ είμαστε!” Όλα ωραία και καλά, αλλά όσα έχει τα έχω διαβάσει (κλαψ λιγμ). Στραπατσαρισμένο, τσαλακωμένο και πεταμένο σε μία γωνιά υπήρχε ένα βιβλίο. RAGTIME. “Μα το Ragtime είναι είδος μουσικής της αρχής του 1900. Τι γυρεύει εδώ;” Διάβασα το όνομα του συγγραφέα και την περίληψη και... το αγόρασα χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρώτα απ' όλα έχει αρκετά υπαρκτά πρόσωπα. Έμμα Γκόλντμαν, Χουντίνι, Χένρυ Φορντ, Μόργκαν, Φρόυντ, Ζαπάτα μαζί με κάποιους άλλους λιγότερο γνωστούς. Όλους μαζί σε μία ιστορία!! “Άρα πρέπει να είναι καλό.” Πραγματικά ήθελα να δω πώς μπορούν να συνδυαστούν τόσα ονόματα με διαφορετικές αξίες, δόγματα και πιστεύω σε μία και μόνο ιστορία. Και το βιβλίο τα κατάφερε με μία κεντρική ιστορία της και με άλλες εμβόλιμες. Σε αυτές τις εμβόλιμες βασικό ρόλο έχουν οι ιστορικές προσωπικότητες. Ο ρόλος τους είναι άλλοτε σημαντικός για τη βασική ιστορία, άλλοτε μεταβατικός και άλλοτε απλώς ενημερωτικός. Πάντοτε όμως οι χαρακτήρες αυτοί δεν ξεφεύγουν από την πραγματικότητα, την αλήθεια και τον ρόλο που είχαν στην ιστορία. Είμαστε, στο βιβλίο, στις αρχές του 1900. Οι πρωταγωνιστές είναι μια οικογένεια χωρίς όνομα. Εμφανίζονται σαν “ο πατέρας”, “η μητέρα”, “ο μικρός αδερφός της μητέρας” και ο “γιος”, ο οποίος δεν αναφέρεται πουθενά αφού φαίνεται να είναι ο αφηγητής αυτής της ιστορίας. Για να γίνω κατανοητός, το βιβλίο είναι σαν απομνημονεύματα αυτού του παιδιού. Αλλού έχει λεπτομέρειες που είτε τις θυμάται από πρώτο χέρι είτε από τις εφημερίδες είτε τις έμαθε αργότερα από αυτόπτες μάρτυρες. i am page 22

the neuron stimulating zine

Και κάπου εδώ όλα πάνε κατά διαόλου. Πέφτει θύμα ρατσιστικής επίθεσης και τραμπουκισμού από πυροσβέστες, οι οποίοι καταστρέφουν το αυτοκίνητό του. Είναι περήφανος και πεισματάρης σαν άνθρωπος και δεν δέχεται να παντρευτεί μέχρι να αποκατασταθεί η τιμή του. Η μέλλουσα γυναίκα του πεθαίνει από τη στεναχώρια της και αυτός αναλαμβάνει να πάρει το νόμο στα χέρια του. Ο μικρός αδερφός μετά από μία ερωτική απογοήτευση που είχε από την Έβελυν Νέσμπιτ (πραγματικό πρόσωπο, κατά πολλούς το πρώτο σύμβολο του σεξ που πάνω της χτίστηκε όλο το σύστημα διασημοτήτων και ολόκληρη η βιομηχανία του θεάματος όπως τα ξέρουμε σήμερα) συναναστρέφεται με την Έμμα Γκόλντμαν (σημαντική μορφή του αμερικανικού αναρχικού χώρου) και αρχίζει να ενστερνίζεται τις ιδέες της. Παθιάζεται με την αφοσίωση του θύματος και τον ακολουθεί στις εκτός νόμου δραστηριότητές του, προσφέροντάς του τις γνώσεις του στους εκρηκτικούς μηχανισμούς, που έχει αποκτήσει στο εργοστάσιο πυροτεχνημάτων. Δολοφονίες, εμπρησμοί και τέλος κατάληψη της βιβλιοθήκης του Μόργκαν i am page 23

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Είναι μια ευκατάστατη και συντηρητική οικογένεια, όσον αφορά στον τρόπο ζωής. Η εθνική περηφάνια στην Αμερική αυτής της εποχής είναι αρκετά ανεβασμένη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η οικογενειακή επιχείρηση να πηγαίνει αρκετά καλά παράγοντας πυροτεχνήματα και σημαίες. Ο πατέρας μπορεί να ασχολείται με το χόμπι του, τις εξερευνήσεις. Έχει ήδη πάει στην Αφρική και φεύγει να κατακτήσει και τον βόρειο πόλο, ένα από τα τελευταία απάτητα από ανθρώπινα πόδια μέρος του κόσμου. Κατά την απουσία του γίνονται αρκετές αλλαγές στην ζωή της οικογένειας. Ένα μωρό βρίσκεται θαμμένο ζωντανό στην αυλή της οικογένειας και η μητέρα για να καλύψει το κενό που άφησε ο πατέρας, παίρνει την απόφαση να το μεγαλώσει. Μετά μπαίνει στην ιστορία και η μητέρα του παιδιού που φιλοξενείται από την μητέρα. Σιγά σιγά μπαίνει στην ιστορία και ο πατέρας του παιδιού που με την επιμονή του και τους καλούς του τρόπους κερδίζει τον σεβασμό της και την αποδοχή της οικογένειας με αποτέλεσμα να προγραμματίζεται ο γάμος του με την μητέρα του μωρού.

(χρηματοοικονομικός κολοσσός JP Morgan). Ο Μόργκαν είναι, εκτός από μαλάκας, μεγάλο ψώνιο. Θεωρεί τον εαυτό του μετενσάρκωση (αν είναι ποτέ δυνατόν!) των αρχαίων θεοτήτων και των ηγετών της Αιγύπτου. Προσπαθεί να πείσει τον Χένρυ Φορντ ότι και αυτός είναι φτιαγμένος από το ίδιο υλικό. Ο Φορντ όμως είναι επαρχιώτης και τον αποπαίρνει έντονα.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Μία άλλη παράλληλη ιστορία, που δεν βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα, είναι αυτή ενός σοσιαλιστή και απεργού μαζί με τη κόρη του. Ψάχνει τρόπο να μεγαλώσει το παιδί του σωστά και να του δώσει όλου του κόσμου τα καλά. Απεργεί, μετακομίζει, αλλάζει δουλειές συνέχεια και τελικά καταφέρνει να κάνει κάτι στο οποίο έχει ταλέντο. Μπαίνει στη βιομηχανία του σινεμά και βγάζει αξιόλογα λεφτά. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν ρόλο ενημερωτικό, δεν παίζουν άμεσα στην ιστορία αλλά επηρεάζουν έμμεσα την πλοκή και την εξέλιξή της. Νομίζω ότι υπάρχουν για να μας δείξει ο συγγραφέας τί γίνεται στην Αμερική στην πρώτη δεκαετία του 1900. Είναι τα χρόνια που καθόρισαν το κράτος αυτό και το διαμόρφωσαν στην οικονομική δύναμη που είναι σήμερα. Υπάρχουν πληροφορίες για όλες τις οικονομικές τάξεις, τον τρόπο ζωής τους και τις αντιλήψεις που έχουν. Η μιζέρια, η απογοήτευση και η δυστυχία διαδέχονται τη λάμψη, την χλιδή και τον πλούτο καθώς ο συγγραφέας μας αλλάζει με μοναδικό τρόπο τις ιστορίες. Όταν το διάβαζα είχα όλα τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος και κάτι παραπάνω. Θα σας ταξιδέψει, θα σας προβληματίσει, θα σας συγκινήσει... Το παράξενο είναι ότι έψαξα να το βρω σε κανονικά βιβλιοπωλεία αλλά δεν το βρήκα. Κοίταξα το βιβλίο και διαπίστωσα ότι το αγόρασα σε έκδοση του 1993 και σε μόλις 2000 αντίτυπα. Κωδικός ISBN δεν υπάρχει και απ' ό,τι είδα στο διαδίκτυο, τα δικαιώματα αυτού του βιβλίου τα έχει ένα πολύ γνωστό βιβλιοπωλείο – εκδοτικός οίκος ΑΛΛΑ δεν υπάρχει δυνατότητα παραγγελίας. Είναι ένα βιβλίο με πολλές διακρίσεις. Είναι στα 100 καλύτερα βιβλία, σύμφωνα με τους Times, του 20ου αιώνα αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχει δυνατότητα παραγγελίας! Μάλλον οι “50 αποχρώσεις του γκρι” είναι καλύτερο βιβλίο. Τί να πω; Ευτυχώς που υπάρχει το διαδίκτυο. Αν θελήσετε να το διαβάστε παραγγείλτε το από το εξωτερικό ή κατεβάστε το σε μορφή e-book από κάποια ιστοσελίδα με torrents (κλώτσακώλο.to ελπίζω να το καταλάβατε!).Διαφορετικά ψάξτε στα παζάρια βιβλίων! Σε όσους ψάξουν και το βρουν καλή ανάγνωση. i am page 24

the neuron stimulating zine

ανασκόπηση της κινηματογραφικής σεζόν [baphomet]

10. «Το Μικρό Ψάρι» (Στράτος) του Γιάννη Οικονομίδη Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 27 Μαρτίου Διανομή: Feelgood Entertainment Ήρωας της ταινίας μας είναι ο Στράτος, ο οποίος όταν ήταν δεκαεννιά χρονών, διέπραξε ένα έγκλημα πάθους και πέρασε τη μισή του ζωή στη φυλακή, κάτω από την προστασία ενός αρχινονού του υποκόσμου, του Λεωνίδα, ο οποίος του έσωσε τη ζωή. Ο Στράτος αυτό δεν το ξέχασε ποτέ. Η μέρα της απόδρασης, η πιο σημαντική μέρα της ζωής του Στράτου, πλησιάζει. Τέσσερα χρόνια μετά τον «Μαχαιροβγάλτη», ο

Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει και μας παρουσιάζει τη νέα του δημιουργία. Μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς, που πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στην 64η Μπερλινάλε. Ένα σκληρό αλλά όμορφο φιλμ με στοιχεία νουάρ. Μία γκανγκστερική, αστυνομική περιπέτεια, που έχει ως κεντρικό άξονα τον Στράτο, δηλαδή τον Βαγγέλη Μουρίκη, σε μία σπουδαία ερμηνεία.

09. «Το Θεώρημα του Μηδενός» (The Zero Theorem) του Τέρι Γκίλιαμ Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 24 Απριλίου Διανομή: Neo Films

Ο σπουδαίος Αμερικανός σκηνοθέτης Τέρι Γκίλιαμ (Terry Gilliam), μετά το «The Imaginarium of Doctor Parnassus» του 2009, επιστρέφει με τη νέα του ταινία. Ένα οργουελικό φιλμ, μέσα από το οποίο ο δημιουργός ολοκληρώνει παράλληλα και τη σχετική τριλογία του, η οποία ξεκίνησε το 1985 με το αριστουργηματικό «Brazil» και συνεχίστηκε δέκα χρόνια μετά με το επίσης ιδιαίτερο, «12 Monkeys» (1995). Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το «Θεώρημα του Μηδενός» σας παραπέμπουμε στο 29ο τεύχος των Χιμαιρών.

i am page 25

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Διανύουμε την δέκατη χρονιά ζωής των Χιμαιρών και καθώς το φθινοπωρινό 30ό μας τεύχος συμπίπτει με την αρχή μίας νέας κινηματογραφικής σεζόν, εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία για να παρουσιάσουμε δέκα από τις αγαπημένες μας ταινίες που προβλήθηκαν στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, από την Πέμπτη 2 Ιανουαρίου μέχρι και την Πέμπτη 28 Αυγούστου του 2014. Ένα αφιέρωμα στις δέκα ταινίες που μας κέρδισαν και που τις βιώσαμε την κάθε μία ξεχωριστά, έχοντας ως κοινό γνώμονα, την αγάπη για την 7η Τέχνη…

από εξετάσεις οι γιατροί των ενημερώνουν ότι πάσχει από τον ιό H.I.V. και του δίνουν μόνο 30 μέρες ζωής. Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά, η νέα ταινία του Ζαν Μαρκ Βαλέ (Café de Flore) καταφέρνει να αποδώσει με πειστικότητα και χωρίς μελοδραματισμούς ένα δύσκολο κοινωνικό θέμα. Το φιλμ είχε παρουσία στα σημαντικότερα κινηματογραφικά βραβεία της χρονιάς, με δύο καλές ερμηνείες από τους αγνώριστους τόσο σωματικά, όσο κυρίως ερμηνευτικά, Μάθιου Μακόναχι και Τζάρεντ Λέτο.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

08. «Ξενοδοχείο Grand Budapest» (The Grand Budapest Hotel) του Γουές Άντερσον Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 06 Μαρτίου Διανομή: Odeon

Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες του Γκούσταβ Χ (Ραλφ Φάινς), ενός θρυλικού θυρωρού σ' ένα διάσημο ευρωπαϊκό ξενοδοχείο κατά τη διάρκεια ιστορικών γεγονότων. Δίπλα του ο Ζίρο Μουσταφά (Tony Revolori), ο νεαρός που δουλεύει στο λόμπι, ο οποίος γίνεται ο πιο πιστός του φίλος. Η νέα ταινία του Γουές Άντερσον, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου και μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία του πολυπράγμονα σκηνοθέτη, ωστόσο καταφέρνει να ταξιδέψει τον θεατή σε μία άλλη εποχή, με έξυπνο χιούμορ και με μία πολύ καλή ερμηνεία από τον Ραλφ Φάινς.

07. «Dallas Buyers Club» του Ζαν Μαρκ Βαλέ Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου Διανομή: Feelgood Entertainment Γέννημα θρέμμα Τεξανός, ο Ron Woodroof (Μάθιου Μακόναχι) είναι ηλεκτρολόγος και καουμπόι σε ροντέο. Παράλληλα όμως διάγει έκλυτο βίο χωρίς καμία έγνοια για την επόμενη μέρα. Το 1985, ο Ron αιφνιδιάζεται και σοκάρεται, όταν μετά

06. «Μέλι» (Miele) της Βαλέρια Γκολίνο Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 16 Ιανουαρίου Διανομή: Strada films Η Ιρένε (Τζασμίν Τρίνκα) είναι τριάντα χρονών και έχει αφιερώσει τη ζωή της στους ανθρώπους που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους. Με το ψευδώνυμο "Miele" (Μέλι) και κρυφά από τους δικούς της ανθρώπους, βοηθά τους ασθενείς που υποφέρουν, προσπαθώντας να δώσουν ένα τέλος στην ζωή τους και να λυτρωθούν. Η αγαπημένη ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο, πέρασε για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα και μας παρουσίασε τον Νοέμβριο του 2013 στο 54ο Διεθνές Φεστιβάλ

i am page 26

the neuron stimulating zine

Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, το σκηνοθετικό της ντεμπούτο. Μία ταινία που καταπιάνεται με το ευαίσθητο θέμα της ευθανασίας. Η ταινία βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Μάουρο Κοβάβιτς «A Νome Τuo».

05. «Δικός της» (Her) του Σπάικ Τζόνζι Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 06 Φεβρουαρίου Διανομή: Audio Visual

04. «Κάτω από το Δέρμα» (Under the Skin) του Τζόναθαν Γκλέιζερ Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 01 Μαΐου Διανομή: Odeon

03. «Νεμπράσκα» (Nebraska) του Αλεξάντερ Πέιν Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 23 Ιανουαρίου Διανομή: Spentzos films Ένας φτωχός ηλικιωμένος που ζει στη Μοντάνα επιμένει να το σκάει από το σπίτι του, με απώτερο σκοπό να πάει στη Νεμπράσκα για να εισπράξει τα χρήματα από ένα τζακ ποτ που νομίζει

i am page 27

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Σ' ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον στο Λος Άντζελες, ζει ο πρωταγωνιστής μας, Θέοντορ Τουόμπλι (Γιοακίν Φοίνιξ). Είναι ένας μοναχικός και ιδιαίτερος άνδρας, που βγάζει τα προς το ζην του γράφοντας προσωπικά γράμματα για λογαριασμό άλλων. Έχοντας μείνει μόνος μετά από μια μακρόχρονη σχέση, ο Θέοντορ, αποφασίζει να αγοράσει ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα. Ενεργοποιώντας το, ο ήρωας μας γνωρίζει τη Σαμάνθα (Σκάρλετ Γιόχανσον), μια χαρούμενη γυναικεία φωνή που αποδεικνύεται διορατική, ευαίσθητη, με χιούμορ αλλά και εξαιρετικά πολυσύνθετη. Μία ρομαντική, όσο και έξυπνη ιστορία, για το μέλλον των ανθρώπινων σχέσεων και την ανάγκη μας να αγαπήσουμε, αλλά και να αγαπηθούμε...

Η Σκάρλετ Γιόχανσον, μελαχρινή αυτή τη φορά, υποδύεται ένα εξωγήινο πλάσμα, το οποίο κατεβαίνει στη Γη με τη μορφή μιας γοητευτικής και αισθησιακής γυναίκας. Με φόντο τους απομονωμένους αυτοκινητόδρομους της Σκωτίας, μοναδικός της στόχος είναι να “ψαρεύει” ανυποψίαστους άνδρες που κάνουν auto-stop και να τους μεταφέρει στον πλανήτη της, όπου το ανθρώπινο κρέας θεωρείται αναλώσιμο. Το νέο φιλμ του Τζόναθαν Γκλέιζερ (Sexy Beast, Birth), έχει στοιχεία από ταινίες road movie, όσο και από αντίστοιχες δημιουργίες επιστημονικής φαντασίας καθώς πρόκειται για μία ταινία που μας παρουσιάζει πως θα βλέπαμε τον κόσμο μας, μέσα από τα μάτια ενός εξωγήινου. Στον πυρήνα όμως του έργου, αυτό που υποβόσκει είναι η ανθρώπινη μοναξιά. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάικλ Φέιμπερ.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

πως έχει κερδίσει. Η οικογένειά του, αγανακτισμένη από την άνοιά του που καθημερινά επιδεινώνεται, συζητά το ενδεχόμενο να τον βάλουν σε κλινική. Τη λύση προσπαθεί να δώσει ένας από τους δύο γιους του, ο οποίος προσφέρεται να πάει τον πατέρα του στη Νεμπράσκα με το αμάξι του, παρότι καταλαβαίνει τη ματαιότητα του όλου εγχειρήματος. Η νέα ταινία του Αλεξάντερ Πέιν είναι ένα υπέροχο road movie, με την επιλογή του ασπρόμαυρου φιλμ να μοιάζει κάτι παραπάνω από ιδανική για τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη.

02. «Nymphomaniac» του Λαρς Φον Τρίερ Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 30 Ιανουαρίου (Μέρος Α΄) και Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου (Μέρος Β΄) Διανομή: Seven - Spentzos Το «Nymphomaniac» είναι η ρεαλιστική ιστορία του ταξιδιού μιας γυναίκας από τη γέννησή της μέχρι την ηλικία των 50 ετών, την οποία αφηγείται ο κεντρικός χαρακτήρας, η Joe (Σαρλότ Γκένσμπουργκ), η οποία έχει αυτοδιαγνωστεί ως νυμφομανής. Η ταινία πραγματοποίησε την πρεμιέρα της στη

Δανία, όπως ακριβώς την οραματίστηκε ο Λαρς Φον Τρίερ, ενώ στη συνέχεια κυκλοφόρησε -δυστυχώς- χωρισμένο σε δύο μέρη. Ένα άγριο, όσο και ποιητικό ταξίδι, όπως το οραματίστηκε ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή auteur...

01. «Ο Εγωιστής Γίγαντας» (The Selfish Giant) της Κλίο Μπάρναρντ Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου Διανομή: StraDa Films Ο «Εγωιστής Γίγαντας» είναι μια σύγχρονη ιστορία με ήρωες τον δεκατριάχρονο Άρμπορ και τον καλύτερο του φίλο Σουίφτι. Όταν τους αποβάλλουν από το σχολείο, ζώντας σαν ξένοι στην ίδια τους την γειτονιά, τα δύο αγόρια γνωρίζουν το Κίτεν, έναν ρακοσυλλέκτη της περιοχής. Στην προσπάθεια τους να βγάλουν κάποια χρήματα, αλλά και να βρουν έναν σκοπό στη ζωή τους, ξεκινούν να δουλεύουν για εκείνον συλλέγοντας μεταλλικά απορρίμματα. Μία συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης δύο ανήλικων παιδιών που πουλώντας παλιοσίδερα προσπαθούν να επιζήσουν. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Βρετανίδας δημιουργού Κλίο Μπάρναρντ και ουσιαστικά είναι μία ελεύθερη διασκευή του γνωστού παραμυθιού του Όσκαρ Γουάιλντ που διαδραματίζεται σ' ένα φτωχό Αγγλικό προάστιο του Μπράντφορντ.

i am page 28

the neuron stimulating zine

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

εμείς δε θέλουμε να πεθάνουμε υγιέστατοι!

Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζω έχουν σκεφτεί τη στιγμή της κηδείας τους. “Θα έρθει άραγε κανείς; Θα έχω τα στεφάνια που μου αναλογούν; Εκείνος ο ανεκπλήρωτος έρωτας θα μάθει πως άφησα το μάταιο τούτο κόσμο και θα μου σιγοψιθυρίσει το τελευταίο αντίο; Ποιος θα κλαίει περισσότερο;” είναι ανάμεσα σε άλλα μόνο κάποια από τα ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό σου για την απευκταία μα αναπόφευκτη εκείνη στιγμή του θανάτου. Ζώντας στην εποχή της εικόνας έχουμε όλοι την τάση να εικονοποιούμε τη σκέψη της κηδείας και κατ’ επέκταση του θανάτου. Σύντομα, να το δείτε θα υπάρξει και κάποια τεχνολογική εφαρμογή, η οποία θα επιτρέπει στον προθανόντα να έχει μια ιδέα για το πώς θα μοιάζει η ημέρα, όπου θα οδηγηθεί σε τόπο χλοερό, σε τόπο αναπαύσεως. Δεν είναι απίθανο να υπάρχει ήδη παρόμοια εφαρμογή -απλά να αγνοώ την ύπαρξη της- και έναντι ευτελούς ποσού να μπορούμε να την κατεβάσουμε στο ολοκαίνουριο smartphone μας. Σε όλες αυτές τις εικονοποιημένες σκέψεις το πτώμα περιέργως μοιάζει να είναι βγαλμένο από διαφήμιση επώνυμης μάρκας ρούχων. Μοιάζει απλά τέλειο. Κανένα ψεγάδι στο πρόσωπο, καλοχτενισμένο, αναδύει αρώματα και αποσμητικά, όχι σήψη και χώμα όπως θα ήταν αναμενόμενο. Το κουστούμι κομψό, πανάκριβο και ατσαλάκωτο προσδίδει κύρος και αναδεικνύει το καλογυμνασμένο σώμα του θανόντος, ενώ το κατάλευκο πουκάμισο και τα μανικετόκουμπα από λευκόχρυσο τονίζουν την αίσθηση γούστου του πτώματος, φέροντας φαρδιά πλατιά την υπογραφή αναγνωρισμένου σχεδιαστή μόδας. Σύντομα, μιας και η πλαστική χειρουργική έχει κάνει τεράστια άλματα, θα υπάρχει και αισθητική παρέμβαση στο πρόσωπο του θανόντος, όπου θα δεσπόζει ένα τεράστιο χαμόγελο, ενδεικτικό της ικανοποίησης για την αναπαυτικότητα του λουστραρισμένου φέρετρου από καρυδιά με την πουπουλένια εσωτερική επένδυση. Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί φανταζόμαστε τους εαυτούς μας σα μοντέλα του Armani και της Victoria Secret πάνω στο φέρετρο και όχι σαν καραφλούς i am page 30

the neuron stimulating zine

[σπύρος σμυρνής]

Το ταξίδι στον χρόνο θα σας πάει πίσω στην παιδική ηλικία μα και εκεί θα δείτε ότι οι «ενοχές» μας επιβάλλονταν εντέχνως από γονείς, δασκάλους, παπάδες, τηλεοπτικούς ήρωες. Μην τρως σοκολάτα θα χαλάσουν τα δόντια, μην τρως γαριδάκια θα πονέσει το στομάχι σου, μην τρέχεις θα πέσεις και θα σπάσεις τα μούτρα σου, μην βγάζεις τη γλώσσα στην κυρία, μην καπνίζεις την ώρα του κατηχητικού, να είσαι ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο γιατί διαφορετικά δεν θα πάρεις τον GIJOE που τόσο θες ούτε θα σε αγαπάνε ο Furby και ο Dino ο δεινόσαυρος. Άντε γαμήσου μαμά και συ μπαμπά και εσύ παπά-Παναγιώτη, και εσύ κυρία δασκάλα και συ χνουδωτή μαλακία και εσύ ο αποτυχημένος ηθοποιός που μεταμορφώνεσαι σε human-size λούτρινο χτυπώντας παλαμάκια σα βραδύνους ελέφαντας. Άντε γαμηθείτε όλοι σας. Μα πιο πολύ όλοι εσείς οι διαφημιστές που πλασάρετε μια φαιδρή και επίπλαστη τελειότητα μέσα από κάθε λογής άχρηστο κατασκεύασμα. Βρίσκοντας αμέτρητα θύματα στην υπερκαταναλωτική κοινωνία που ζούμε εκμεταλλεύεστε τον έμφυτο i am page 31

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

χοντρομπαλάδες ξεδοντιάρηδες γέρους με κιτρινισμένα από το τσιγάρο χέρια. Προφανώς επειδή έχουμε γαλουχηθεί στην τηλεοπτική δικτατορία της τελειότητας. Από πολύ μικροί σε ηλικία μαθαίνουμε για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, του ποτού, του σεξ χωρίς προφύλαξη, των λιπαρών γευμάτων. Κατά συνέπεια μας «επιβάλλεται» μια ζωή δίχως καταχρήσεις με αυστηρό διαιτολόγιο και τακτική καθημερινή σωματική και πνευματική άσκηση ώστε να πεθάνουμε στην ηλικία των 40 υγιέστατοι (χαίρε αείμνηστε Bill Hicks) από άγχος και ενώ νοσηλευόμασταν σε ιδιωτική υπερλουξ κλινική από κρίσεις πανικού. Σίγουρα όσα γράφω φαντάζουν τουλάχιστον υπερβολικά. Είμαι ανοιχτός σε όλους τους χαρακτηρισμούς, ενώ τη βρίσκω και με τα μπινελίκια όμως προτού αρχίσει η μπινελικοκατάσταση, δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να σκεφτεί πότε ήταν η τελευταία φορά που του επέτρεψε κάποια ατασθαλία δίχως να καταβληθεί από ενοχές.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

ναρκισσισμό μιας υπνωτισμένης γενιάς και θησαυρίζετε γελώντας πίσω από την πλάτη τους, αφήνοντας τους να βαράνε παλαμάκια σα βραδύνοες ελέφαντες στο άκουσμα της κυκλοφορίας του νέου iphone, playstation, 3D τηλεόρασης, σούπερ ντούπερ αυτοκινήτου ή του νέου μοντέλου παπουτσιών και ρούχων, όπου το σήμα της μάρκας τονίζει τη χαμένη μας αυτοεκτίμηση και στρέφει το βλέμμα μακριά από την πλαδαρή κοιλιά μας και τους γλουτούς μας που έχουν σημάδια χαλάρωσης και κυτταρίτιδας. Σπέρνετε κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, κρίσεις άγχους, νευρική ανορεξία, βουλιμικά και παχύσαρκα παιδιά, ευνουχισμένους εφήβους καταδικασμένους να βαράνε μαλακία μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή και να πληρώνουν κοριτσάκια από την Ταϊλάνδη για να βγάλουν την κιλότα τους on line. Σπέρνετε ακόμη παλιμπαιδίζοντες ενήλικες που φοράνε ψεύτικα χαμόγελα και σνιφάρουν κόκα για να μας δείξουν ότι η ευτυχία κρύβεται πίσω από ένα θολό παραμορφωτικό τηλεοπτικό φακό, ή εξαθλιωμένους πρώην επαναστάτες οι οποίοι βαράνε ενέσεις με υγρά μπαταρίας για να σταματήσουν να σκέφτονται πως η επανάσταση γαμήθηκε και έγινε πια ζαρτιέρα με τη φάτσα του Τσε κεντημένη στη μέση. Σπέρνετε πεινασμένους μα και αχόρταγους καταναλωτές, κλινικά ηλίθια φασιστοειδή που καταπίνουν ντόπες αλόγου για να φουσκώσουν τα μπράτσα τους και γράφουν ανορθόγραφα greeklish, κηρύττοντας τις εσφαλμένες αντιλήψεις τους ως σωστές. Άντε γαμηθείτε όλοι σας. Εμείς δεν θέλουμε να πεθάνουμε υγιέστατοι. Εμείς θέλουμε να θαφτούμε γεμάτοι σημάδια, με σάπια δόντια, μαυρισμένα μάτια, κατεστραμμένο συκώτι και κιτρινισμένα χέρια, έχοντας αποτάξει από πάνω μας όλα αυτά τα καρκινώματα που χορηγούνται στο όνομα της αυτοβελτίωσης, από αναρίθμητους τσαρλατάνους life-coaches που έχουν το θράσος να σου λένε πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου και πώς συλλαβίζεται η ευτυχία. Εμείς δε θέλουμε το φέρετρο να μυρίζει αγιόκλημα και Chanel N.5 αλλά να ζέχνει τη μπόχα ενός ανθρώπου που ίδρωσε, μάτωσε, έχυσε και σάπισε προσπαθώντας να απολαύσει αυτή τη γαμημένη βόλτα που κάποιοι ονόμασαν ζωή. i am feeling sick

the neuron stimulating zine

εσένα [εύα δ] κάθε χρόνο -εκεί γύρω στο φθινόπωροκάνουμε γιορτή μεγάλη αλλάζουμε δέρμα σπρώχνουμε το παλιό μέχρι να πέσει κάτω

μετά χορεύουμε αγκαλιά με το καινούριο φέτος κάπως μπέρδεψα τις εποχές δεν είχα και δέρμα για να σπρώξω έτυχε όμως και είδα το δικό σου να πέφτει και να πέφτει κι εσένα ακίνητη να μην θέλεις να χορέψεις σκέφτηκα να έρθω με την σκούπα μου χωρίς την κούτα να το μαζέψω και να το φορέσω το δέρμα σου θα με μετακινήσει κι εγώ θα γιορτάζω -εκεί γύρω στις μπερδεμένες εποχές μουθα γιορτάζω εσένα i am page 33

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

το μαζεύουμε με σκούπες και το βάζουμε σε κούτες

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

δέρμα [δήμητρα αγγέλου]

Μοιάζει με κάτι άλλο, κάτι που η πραγματικότητα καθιστά ορατό, αδιαπέραστα ορατό, είναι όμως αυτό, το δέρμα, κάθεται στο μπαλκόνι, περιγράφεται από τα έξω σχήματα, κάθεται στην καρέκλα, κάθεται στην ηρεμία, σαν να είχε συμβεί, σα να το είχανε αγγίξει, σα να είχε αγγίξει κι ωστόσο άγουρο, αδοκίμαστο, καμμένο μόνο απ’ το σκοτάδι ο χρόνος βγάζει από τους πόρους του λαχανιασμένα δάκτυλα, πάλλεται, δεν ξέρει τί αισθάνεται, αν αισθάνεται, προσπαθεί να ταυτοποιηθεί ανακαλώντας κάποια μνήμη, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πίσω, μόνο το εδώ που λένε τώρα, αμφιβάλλει για τον ουρανό, τον ψηλαφίζει, μεγάλος ουρανός για ένα μόνο δέρμα, φοράει ασυναίσθητα ένα ζευγάρι πόδια, κινείται, υπνοβατεί, κατεβαίνει σκάλες, η γλώσσα του σαλιγκαριού του ψιθυρίζει, η ζωή γίνεται μια θαμπή αντήχηση, έχει την παρόρμηση να ακουμπήσει τον τοίχο, του δόθηκε πλάτη, του δόθηκαν χέρια γι’ αυτό, θα ήθελε να βγάλει τα γάντια του, ένα δέρμα ξυπόλυτο, η θερμοκρασία του τοίχου μοιάζει με πέτρα από χειμώνα, τρίβεται, προσπαθεί να μυρίσει τη βροχή, δεν είναι ποτέ μακριά μια βροχή, βγάζει από τα μάτια νύχια, γλιστρούν, σκάβουν τα μάγουλα, ανοιγοκλείνει τα χείλη, δε μιλά, τα χείλη αποκτούν ένα βάρος το οποίο έχει αφαιρεθεί από τα πράγματα, βγαίνει στο δρόμο, ένας δρόμος που έπειτα γίνεται πολλοί δρόμοι, όλο διακλαδώσεις... περπατά σα να σκαρφαλώνει, πάνω σε δέντρα χαραγμένα στην άσφαλτο, σκοντάφτει σε κλαδιά, ακούει πουλιά, το δέρμα υπνοβατεί, ονειρεύεται, δε σκέφτεται, προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τα πράγματα, με τ’ άλλα δέρματα και συναντά τον εαυτό του, πολύς ουρανός για ένα μόνο δέρμα, τ’ άλλα τέτοια ώρα i am page 32

the neuron stimulating zine

i am page 33

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

τί κάνουνε; γιατί φυσάει μόνο αέρας; οι αναπνοές που πήγανε; γλιστρά πάνω στα πόδια του, τα ρουθούνια δυο τεράστιες σπηλιές σαρώνουν όλη τη ξεψυχισιά της πόλης, παίρνει κάτι από τη θάλασσα, δέρμα παραμορφωμένο, από τα άλλα, τα εκλιπόντα, από νοητές κλεψύδρες περισφιγμένο, σμιλεμένο με τέτοιο τρόπο, που θά’ λεγες πως θα μπορούσαν να το πιάσουν, να το αρπάξουν, να το βιάσουν... ναι υπάρχουν οι πιθανότητες, αλλά δεν του χαρίζονται, τα φώτα έβγαλαν κεντρί, κεντούν πάνω του τους προγόνους μιας μορφής που θα το έκανε αναγνωρίσιμο, ποτέ δεν πήγαινε κάπου, η αίσθηση ήταν πάντοτε της επιστροφής, του άρεσε να ταξιδεύει δίχως κεφάλι, με τη ζωώδη αυταρέσκεια που του έδινε και μόνο το γεγονός της αναπνοής, μιλάει για να μην ακούει, απλώνει τα χέρια του, παίρνει, γίνεται κι άλλο από θάλασσα, ράβει τα δάκτυλά του ανάμεσα σε καπνούς από τσιγάρα, χαϊδεύει τον αφαλό με την καύτρα, ανατριχιάζει σα να ήταν έρωτας, διψά, θέλει να γονατίσει, να σκύψει κάτω από τις πηγές του, να το πνίξουν οι καταρράκτες του, ξαπλώνει στην άκρη του δρόμου, δε θα το προσέξουνε, δε θα το μαζέψουνε, το ξέρει, ψάχνει τη βροχή, τα μάτια γεμάτα αγκίστρια, άλλο ένα ζευγάρι χέρια παρακαλώ! να με κάνουν, τα δικά μου δεν με κάνουν γιατί τα δικά μου είναι, ένα άλλο ζευγάρι χέρια που να μην είναι, ανοίγει τα πόδια, αισθάνεται την υγρασία του, είναι ζωντανό, δαγκώνεται, ψαύεται, μοναξιά το λένε αυτό; θέλει να το ξεπλύνουν, να φύγει από πάνω του η ιδέα ότι αυτό το δέρμα έχει δέρμα, ότι το έχει τυλίξει κάτι που δεν ελέγχεται, δεν ορίζεται, κάτι με το οποίο δε μπορεί να επικοινωνήσει, δε θέλει τα όνειρα της άκρης του δρόμου, τα ίδια όνειρα…

γυαλόχαρτο [ζηνοβία αντιδώρου] Έκανε ζέστη κι όπως με ξέντυνε, δροσίστηκα. Ώσπου άναψα πάλι, καθώς ένιωθε με την ανοιχτή παλάμη του μια μια τις καμπύλες μου

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

περίμενα να χαθώ στους μόνους τόπους που επιτρέπουν στη σκέψη να ξαποσταίνει, αλλά μου μίλησε –βραχνή, λαχανιασμένη η φωνή του- ρωτούσε για το δέρμα μου, γιατί τόσο απαλό, εγώ απλώς ανάσαινα βαρειά –η μόνη δυνατή απόκριση. Επέμενε, μάλιστα άναψε το μικρό λαμπατέρ, μήπως το φως δώσει τη λύση στην τυχαία απορία του. Ζαλισμένη εγώ συνέχισα να σιωπώ, μα, αυτουνού τα μάτια γυάλιζαν ολοένα σα να έβλεπε οράματα πρωτόφαντα, ενώ η παλάμη του εξερευνούσε κάθε λακούβα, χαράδρα, βουνοκορφή επάνω μου, ώσπου η φωνή του μαλάκωσε και θλίφτηκε κι άρχισε να ρωτάει για την αρχή του κόσμου (μου)

i am page 36

the neuron stimulating zine

για τότε που το δέρμα είχε παντού χρώμα ομοιόμορφο, τότε που οι δυνάμεις της φύσης δεν είχαν προλάβει να το γευτούν (ήλιος, βοριάς, αλατισμένο κύμα) με μάλαζε και αναστέναζε και ζήλευε ό,τι με άγγιξε πριν απ’αυτόν –χρειάστηκε να του πω σιγανά στ’αυτί χίλιες και μία ξεχασμένες ιστορίες για να τον ησυχάσω.

Κατάλαβε άραγε πως το δέρμα μου δεν είναι εγώ; Πως τα τυχαία συμβάντα ξεχνιούνται μόλις έρθει η επόμενη άνοιξη; Ή τάχα αρκεί που κατάλαβα εγώ την επιφάνεια των αισθημάτων του; Σκεπάστηκα με το σεντόνι και κοιμήθηκα βαθειά, τόσο βαθειά που δεν τον άκουσα (να φεύγει).

i am page 37

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Εκείνη με το κλεμμένο κλαδί ανθισμένης μυγδαλιάς που κάθισε στον αριστερό μου μηρό, τότε που σκόνταψα στον κατήφορο και το πετραδάκι επέμεινε να αφήσει αποτύπωμα στον αγκώνα μου, μέχρι και για την καυτή εξάτμιση που σημάδεψε τη μέσα μεριά του δεξιού μου αστραγάλου.

μαύρο μελάνι [δημήτρης νίκου] «Σ' έπιασαν πάλι τα τρελά σου, έτσι;» «Άσε με, σε παρακαλώ!» είπα, όχι και τόσο σίγουρος αν το απηύθυνα σ' εκείνη ή σε αυτό που όντως με είχε πιάσει.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Μου γύρισε πεισμωμένη την πλάτη και ξάπλωσε στο κρεβάτι ανοίγοντας την τηλεόραση. Καταραμένο μπουρδέλο... αυτό το ρημάδι δε μ' αφήνει να γράψω! Μου τρυπάει το μυαλό. Ξέρει πόσο μου τη δίνει, γι' αυτό την άνοιξε. Λευκό χαρτί, φίλε. Ξέρεις τι είναι να έχεις μπροστά σου ένα λευκό χαρτί, να κρατάς την πένα, να καίγεσαι από την καύλα να γράψεις αλλά να μη βγαίνει τίποτα; Καίγομαι, φίλε! Φωτιά να μπορούσα να χύσω πάνω στο χαρτί, θα το έκανα. Καίγομαι τόσο πολύ που πονάω. Πονάει το κεφάλι μου, τα κόκκαλά μου, το ίδιο μου το σώμα δεν αντέχει πλέον να του επιβάλλομαι. Ούτε αυτό με γουστάρει. Τρέμω. Με το ζόρι κρατώ σταθερή την πένα. Το χαρτί έχει γεμίσει άτσαλα σημάδια από το μαύρο μελάνι. Καινούριο μελάνι, το αγόρασα λίγες μέρες πριν γιατί βαρέθηκα να γράφω με σκούρο μπλε. Μου άρεσε το ανοιχτό μπλε, αλλά μου θύμιζε τη θάλασσα και με μελαγχολούσε αυτή η απολεσθείσα ελευθερία που με κορόιδευε μες τα μούτρα. Γαλάζιο όχι, λοιπόν. Ούτε καφέ, ούτε κόκκινο βέβαια, ούτε σέπια, όπως μου πρότεινε κάποια στιγμή η πωλήτρια, με φανερή στο βλέμμα της την αγωνία μήπως απέναντί της δεν έχει απλά έναν απαιτητικό ή δύστροπο πελάτη, αλλά έναν ψυχοπαθή κατά συρροή εγκληματία που σκοτώνει τα θύματά του με αιχμηρές πένες, υπογράφοντας κιόλας μετά. «Μαύρο. Το πιο μαύρο που έχετε», κατέληξα αποφασιστικά και η κοπέλα αναθάρρυνε από τη χαρά της που επιτέλους θα με ξεφορτωνόταν. Πιο καλά το μαύρο. Σαν το σκοτάδι που περιθάλπει όσα τη μέρα υποφέρουν. Σαν τις τύψεις, τις ενοχές και την αηδία. Μαύρο, σαν την καύλα που εκρήγνυται μέσα σου και τελικά σε καταπίνει. Μαύρο, σαν τον διάβολο που παντού με κατατρέχει. i am full of ink

the neuron stimulating zine

Περισσότερα σημάδια, λέξεις ελάχιστες, μάλλον καμία. Το χέρι μου τρέμει, η πένα χορεύει στον αέρα χύνοντας μελάνι εδώ κι εκεί. Κι όταν το μελάνι σωθεί, την ξαναβουτάω ανυπόμονα στο μικρό γυάλινο δοχείο, όχι επειδή έχω κάτι να γράψω, αλλά επειδή μ' αρέσει που βλέπω το μαύρο μελάνι να χύνεται εδώ κι εκεί. Όμορφο, σκούρο μαύρο χρώμα - τέτοιο θα αγοράζω εφεξής.

Γύρισα και την κοίταξα. Η τηλεόραση ανοιχτή και κάνει πως παρακολουθεί. Δεν παρακολουθεί, το κάνει για να με σπάσει. Καθώς είμαι γυρισμένος, νιώθω λίγο μελάνι να ρέει από την κεφαλή της πένας στο δάχτυλό μου. Δίκιο είχε, τα τρελά μου... τα διαόλια μου... Σηκώθηκα απότομα και πλησίασα στο κρεβάτι. «Θέλω να γράψω επάνω σου!» «Επάνω μου; Τι εννοείς;» Την σήκωσα, την τράβηξα κοντά μου και την γύρισα πλάτη. «Ό,τι είπα. Επάνω σου», της ψιθύρισα στο αυτί, αγγίζοντας με τα χείλη μου το λοβό της. Άρχισα να της βγάζω αργά τη μπλούζα. Η πλάτη της, υπέροχη, απαλή και μυρωδάτη, με τον φρέσκο ιδρώτα που το σώμα βγάζει i could be page 69

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Πονάει το κεφάλι μου! Ούτε η πέμπτη μπύρα βοήθησε κι ανοίγω έκτη· δεν έχω άλλη στο ψυγείο. Με πειράζει η μπύρα, μου χαλάει το στομάχι, δεν είμαι μαθημένος. Μ' αρέσει όμως αυτή η τρυφερά βίαιη αίσθηση που σκαλίζει το λαιμό μου καθώς κατεβάζω κάθε γουλιά και μετά το κάψιμο στα μάτια, τα κενά δάκρυα της ευχαρίστησης. Με πειράζει η μπύρα και μετά πονάει το κεφάλι μου και τρέμει το χέρι μου και δε μπορώ να γράψω. Μόνο μαύρα σημάδια αφήνω με το μελάνι πάνω στο χαρτί. Λέξεις δε βγαίνουν, σκόρπια γράμματα πού και πού. Αν κάποιος πάει να τα διαβάσει, θα νομίσει ότι γράφω ύμνους σε παράξενες, σκοτεινές θεότητες. Θεότητες του μαύρου μελανιού, της καύλας, της βρόμικης πένας και της αμαρτίας. Δε βγάζει κανείς νόημα, συνήθως ούτε κι εγώ. Τα σκίζω και τα πετάω όλα την άλλη μέρα, τί να τα κάνω;

για να λειάνει τις αντιστάσεις. Το πιο κατάλληλο χαρτί για να γραφτεί μια όμορφη ιστορία που μονάχα οι δυο μας θα μπορούμε να διαβάσουμε. Μια ιστορία για μάς, που θα την απορροφήσει το δέρμα... θα πάρει μέσα της την ιστορία μας αυτή για πάντα.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Την ξάπλωσα στο κρεβάτι μπρούμυτα, με το στήθος της να πιέζεται στο στρώμα κι εκείνη να μου χαμογελάει γεμάτη αυτοπεποίθηση κι εμπιστοσύνη. Έφερα απ' το γραφείο την πένα και το δοχείο με το μαύρο μελάνι και κάθισα γονατιστός στο πλάι της. Μάζεψα τα πυκνά μαύρα μαλλιά δεξιά στο λαιμό της· όλη η πλάτη ελεύθερη, έτοιμη, δική μου. Βύθισα τη γραφίδα της πένας στο μελάνι και με προσοχή την έφερα ακριβώς στο κέντρο της πλάτης της. Εκείνη, με το πρώτο άγγιγμα της κρύας μεταλλικής μύτης άφησε έναν ανεπαίσθητο αναστεναγμό να ταρακουνήσει για κλάσματα του δευτερολέπτου το ζωντανό χαρτί μου. Δε μ' ένοιαζε για ιστορία, για την ιδέα, την έμπνευση ή να βρω πιο ωραίες λέξεις. Η ανάσα και η ανατριχίλα της γεννούσαν μόνες τους τα γράμματα κι εκείνα γίνονταν οι λέξεις που πάντα αναζητούσαν να γίνουν. Ομόκεντροι κύκλοι, αρμονία. Τόσο όμορφα ένιωθα την πένα να χαράσσει το δέρμα της... ειδικά όταν κάποιες φορές έμενε λίγο μελάνι και δεν ανανέωνα αμέσως, πίεζα παραπάνω. «Πονάς;» τη ρώτησα. «Γράφε! Μη σταματάς...» απάντησε ξέπνοα. Ο ύμνος μου στις σκοτεινές θεότητες του έρωτα, του πάθους και της αμαρτίας, πήρε σάρκα και οστά πάνω σε σάρκα και οστά. Κι όσο μας έπαιρνε η ώρα, όσο νύχτωνε, η πλάτη της γινόταν σαν έναστρος ουρανός. Ένας κρεμώδης ουράνιος θόλος γεμάτος σκούρα αστέρια, πολλά μαζί, αστερισμοί... πολλοί μαζί, οι γαλαξίες του κόσμου. Ο κόσμος μου· η πένα, το μελάνι και το κορμί της. Οι λέξεις και η ηδονή της. «Γύρνα ανάσκελα τώρα!» i am page 40

the neuron stimulating zine

i am page 41

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

δέρμα φ η θ ε ο δ ω ρ ο π ο ύ λ ο υ

o χάρτης σου [νίκος τζανετόπουλος] Συναντηθήκαμε για καφέ μετά από ατελείωτες ώρες, επί μήνες επικοινωνίας μέσω διαδικτύου. Εκείνες τις εποχές η ανταλλαγή φωτογραφιών δεν είχε μεγάλη σημασία, οπότε και δεν ήξερα καν πως ήσουν.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Αρχικά νόμισα ότι μάλλον είχες πάει να μαζέψεις βατόμουρα ή ότι είχες καθαρίσει παντζάρια πριν έρθεις να με συναντήσεις. Μιλούσες και το αριστερό σου χέρι, που κινούνταν συνοδεύοντας τον λόγο σου, μου τραβούσε την προσοχή περισσότερο κι από τα λεγόμενά σου. Αν ήμουν πιο τολμηρός θα το είχα πιάσει, θα το είχα ακινητοποιήσει μέσα στα δικά μου και θα σε ρωτούσα για αυτό πριν προχωρήσουμε στο υπόλοιπο της γνωριμίας μας. Αυτό θα συνέβαινε ίσως σε κάποια ταινία αν ήμουν ο Μπόγκαρντ και ήσουν η Μπέργκμαν. Αντ ’ αυτού, περίμενα. Περίμενα παρατηρώντας, σαν το γατί, μέχρι να σταματήσει να κινείται ο στόχος μου. Σκέφτηκα ότι θα ντρεπόσουν γι’ αυτό και ότι το κινούσες από νευρικότητα, ώστε να μην μπορεί κάποιος να εστιάσει πάνω του. Σε λίγο ακούμπησες το χέρι σου στο τραπέζι με παραίτηση. Είδα τυλιγμένο στα δάχτυλα σου έναν παγκόσμιο χάρτη. Όχι αυτού του κόσμου, ενός άλλου, ολότελα δικού σου. Σαν κόκκινος κισσός απλωνόταν και άλλαζε την αντίληψη για τη γεωγραφία μέσα μου. «Γεννήθηκα με αυτό» είπες και χάιδεψες μια ήπειρο παρόμοια με την Ωκεανία, ψηλά στον παράμεσο. Πήρες ένα τσιγάρο, το άναψες και αφού ρούφηξες τον καπνό, το κράτησες με το αριστερό. Κατάλαβα ότι το είχα αντιληφθεί λάθος. Ο χάρτης σου ήταν ένα στολίδι για σένα. «Αιμαγγειώματα» συνέχισες, καθώς έβγαζες τον καπνό από μέσα σου. «Ίσως να μάζευες βατόμουρα στην προηγούμενη ζωή και να βιάστηκες να έρθεις σε τούτη» προσπάθησα να κάνω χιούμορ με επίπεδο, με ό,τι είχα πρόσφατο σαν σκέψη στο κεφάλι μου πάνω σε αυτό. «Βιάστηκα...» είπες και η ματιά σου βάθυνε, σαν να στράφηκε προς τα μέσα. i am page 42

the neuron stimulating zine

Τελικά το αστείο μου δεν ήταν καθόλου αστείο. «Θέλω να πω…» συνέχισα ενοχικά «όχι ότι πιστεύω σε αυτά, αλλά…» Χαμογέλασες, με το χαμόγελο του συνειδητοποιημένου ανθρώπου που έχει δει πολλές επαναλήψεις του ίδιου έργου και έχει χορτάσει απ’ όσα λέγονται στον αέρα. Χαμογέλασα κι εγώ αφήνοντας το «αλλά» να κρέμεται στο κενό.

«Τί θες να σου πω;» απόρησες. «Να…» σε κοίταξα στα μάτια, χωρίς να αφήσω το χέρι σου «αν αυτός εδώ είναι ο χάρτης σου, τότε ο κάθε τόπος έχει τα δικά του χαρακτηριστικά… τη δική του ιστορία.» «Είσαι παιδί από παραμύθι τελικά» απάντησες, κάνοντας μία στροφή στην κουβέντα μας. «Όλοι έχουμε το μικρόκοσμό μας» αιτιολόγησα «κι εσύ είσαι μάλλον η τυχερή που μπορείς να αναγνωρίσεις τα όρια του δικού σου, σε αυτό εδώ το αποτύπωμα.» Το πρόσωπό σου σοβάρεψε, η σιωπή ανάμεσά μας πύκνωσε αλλά τα χέρια μας παρέμεναν ενωμένα. «Εδώ… εδώ δεν επιβιώνει ο έρωτας. Γεμάτος αγάπη ο τόπος, αλλά ο έρωτας σαν γεννηθεί εδώ είναι καταδικασμένος.» Δεν κοίταξα τα μάτια σου. Συνέχισα να κοιτάζω το νησί στο οποίο νομίζω είχε αρχίσει να βρέχει. i am page 43

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

«Θέλω να με πας εδώ» σου είπα και, αφού έπιασα το χέρι σου, σου έδειξα ένα μικρό νησί ακριβώς στη μέση του μικρού δακτύλου.

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

στο περίπου χαϊκού... [κωνσταντίνα πορφυρού] Πόρτες που κλείνουν Δε χωρίζουν πάντοτε προστατεύουν Φύλλα που πέφτουν δεν κατακερματίζουν αναγεννούν και τα δάκρυα δεν πάνε πια χαμένα· μας διαπλάθουν

i am page 44

the neuron stimulating zine

Θυμάμαι φορούσα παπούτσια με ξύλινο πάτο, μα πλέον δεν θέλω να ακούω τα βήματά μου. Δεν λέω “καλημέρα” στον καθρέφτη, κάνω μονάχα χρήση ζυγαριάς για να εκτιμήσω την ηθική αξία το μόνο που θα ήθελα από σένα είναι να μου πλέξεις ένα φεγγάρι, έρχεται χειμώνας και θα τρεμοσβήνουν τα κορμιά, όχι με σάβανα, θέλω με φως να τα σκεπάσω.

i am page 45

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

02082014 [ιφιγένεια δεριζιώτη]

τ' αὐριανά [ab uno]

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Μπόρα κι ἀντάρα! Ἄφαντος ὁ ἥλιος κι ἐλπίδα καμιά… Οὐρλιάζει ὁ οὐρανός, κυματίζει ὁ τόπος! Καταρράκτης ὁ ὁρίζοντας κι οἱ ἄνεμοι λυσσαλέοι, ἀόρατοι δράκοι… Στρατιὲς μαινόμενες νεφελῶν σκοτεινῶν, παρελαύνουν ἀτάκτως!.. …ζωντανοῦ φωνὴ δὲν ἀκούεται…

-μήτε θηρίου, μήτ’ ἀνθρώπουἈνάρμοστη κι ἄσχημη ὥρα καὶ τοῦ μέλλοντος δῦς οἰωνός… Στὶς φωλιές τους κρυμμένα τὰ ἐπίγεια ὄντα, καθὼς κι ὅλα τ’οὐρανοῦ τὰ πτηνὰ περιμένουν δεόμενα, τὸ κακὸ νὰ περάσει. Μὰ μὲς τῆς γῆς τὰ σκοτάδια τ ῶ ρ α ἡ γιορτὴ ξεκινᾶ! Καρδαμώνουν οἱ ῥίζες!.., ῥιζώνουν οἱ σπόροι!.. Νερὸ καὶ χῶμα κοινωνοῦν κι ὀργιάζουν, γίνοντ’ ἕνα!

-στὴν πανάρχαια συνουσία, ὤ_ποῦ νέα σπέρματα φέρνει… Κι ὅλ’ αὐτά,.. ποὺ μὲς τὴ δίνη κατακλυσμοῦ καὶ καταχνιᾶς γεννηθῆκαν, θὰ ‘ν’ τ’ αὐριανά!, -στὸ φῶς τῶρα πιά!δυνατά κι ἀντρειωμένα!

i am the page 46

the neuron stimulating zine

corpus sacrum [γιώργος τζαβλάκης] Πάει καιρός που ο ερημίτης, τυφλός αφουγκραζόταν τον παφλασμό της μοναξιάς. Κι ύστερα ραβδοσκόπος σε terra incognita συναισθημάτων και ηδονών Το δέρμα σου παλίμψηστο ονείρων, ο μίτος που οδηγεί στο βάθος του λαβυρίνθου. Υποταγμένοι ιεροφάντες στο ζωώδη μαγνητισμό σου θα αποθέσουν το σώμα στο βωμό του πόθου.

Δέκα στρατιώτες θα σταλθούν προκαλώντας ρίγη για να σαρώσουν κάθε σπιθαμή του κορμιού σου. Κι ύστερα πάθος και δέρμα που πάλλεται, ανάκατα με ιδρώτα και αναστεναγμούς. Όταν της μάχης η φωτιά κοπάσει, σαν αεράκι η ανάσα σου θα μου δροσίσει την ψυχή.

i am page 47

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

Οι σάλπιγγες θα ηχήσουν, με τη γλώσσα πολιορκητικό κριό τα τείχη θα πέσουν.

άλωση [μικέλα φερούση] «Καρτάλιε της Φλάνδρας, το συμβούλιο της Ιεράς Εξέτασης της Αυτού Αγιότητος του Πάπα Νικολάου Β’ συνεδρίασε και σε κηρύσσει ένοχο διασποράς αιρετικών ιδεών στο ποίμνιο. Δι’ αυτό καταδικάζεσαι εις θάνατον δι’ απαγχονισμού διά την κάθαρσιν της ψυχής σου».

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Η πλατεία έβριθε σχολιασμών από τους χωρικούς για την ξεχωριστή απόφαση που πάρθηκε. Κάτω από τη σκοινένια κρεμάλα έδιναν κι έπαιρναν οι φήμες για τη διάκριση υπέρ του Καρτάλιου, που γλίτωσε το βασανιστικό θάνατο της πυράς, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θύματα της ιεράς εξέτασης που τον βίωσαν δίχως έλεος. Στον απέναντι πυργίσκο δίδονταν οι κατάλληλες εντολές. «Να μαζέψετε το σώμα του αμέσως. Πρέπει να σταλεί στον Φραγκίσκο τον ταριχευτή όσο ακόμη είναι ζεστός, ειδάλλως δε θα μπορεί να ολοκληρώσει σωστά τη δουλειά», είπε ο Πάπας στα θρήσκα πρωτοπαλίκαρά του και πλησίασε στο παράθυρο για να παρακολουθήσει το δρώμενο. Φωνές δεν ακούγονταν, μόνο ψίθυροι που διέδιδαν ανυπόστατες φήμες. Το απότομο τέντωμα του σκοινιού υπό το βάρος του Καρτάλιου έφτασε μέχρι τ’ αυτιά του ταριχευτή που βρισκόταν σε παρακείμενο εργαστήριο, ένας ξεκάθαρος ήχος που έδωσε το σινιάλο για την προετοιμασία των εργαλείων του. Φόρεσε την ποδιά του και έπλυνε τα μεσαιωνικά του νυστέρια με ταχύτητα επαγγελματία. Προετοιμάστηκε ψυχολογικά για να φέρει εις πέρας την πιο σημαντική αλλά και πιο καλοπληρωμένη παραγγελία της καριέρας του. Μόλις πριν μια ώρα είχε λάβει από τους σταυροφόρους του παπικού θρόνου ένα πουγκί με πέντε χρυσές λίρες. Τον βεβαίωσαν πως με την παράδοση της παραγγελίας θα λάμβανε και το πολύτιμο συγχωροχάρτι για την άφεση του γιου του, που είχε ολισθήσει στους κόλπους των «αιρετικών» Γνωστικών. Οι οδηγίες ήταν σαφείς. Το δέρμα της πλάτης του Καρτάλιου αφαιρέθηκε με χειρουργική ακρίβεια, καθαρίστηκε, εμποτίστηκε με το ειδικό διάλυμα συντήρησης και στάλθηκε στον Λουτσιάνο, τον πιο φημισμένο βιβλιοδέτη της Φλωρεντίας. Εκείνος με τη σειρά του πήρε το χειρόγραφο του «Ηγεμόνα» και το έντυσε με το κομμάτι δέρματος, ράβοντας με ακρίβεια χιλιοστού τη ράχη, γνωρίζοντας πως αν γινόταν το παραμικρό λάθος θα χανόταν το μοναδικό υλικό που του είχε δοθεί, κι ίσως μαζί μ’ αυτό χανόταν και το κεφάλι του… Μόλις τελείωσε τη βασική i am page 48

the neuron stimulating zine

επένδυση, έπιασε τον πυρογράφο και χάραξε στο εμπρόσθιο μέρος τον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα. Στο οπισθόφυλλο, δεξιά στο κάτω μέρος, του είχε δοθεί η εντολή να χαράξει τη φράση: «στον Μωάμεθ τον Πορθητή, τον ικανότερο ηγεμόνα». Έτσι και έκανε. Τελειώνοντας, έστησε όρθιο το κατασκεύασμά του, σε ασφαλή απόσταση από την εστία της φωτιάς για να τραβήξει την υγρασία. Τρεις ώρες μετά, το κομψοτέχνημα βρισκόταν στο παπικό γραφείο, κατ’ εντολή του ίδιου του Πάπα ο οποίος, στη θέα του τελικού αποτελέσματος έμεινε έκθαμβος αλλά και ανυπόμονος ταυτόχρονα για την αποστολή του. Κάθησε στη σκαλιστή καρέκλα του, έβγαλε την παπική πένα από το συρτάρι και συνέταξε την επιστολή που θα συνόδευε το χειρόγραφο:

Σφράγισε την επιστολή πατώντας το δαχτυλίδι του πάνω στο λιωμένο βουλοκέρι και έδωσε εντολή να σταλεί μαζί με το βιβλίο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι φωτιές κατέκαιγαν εστίες και ανθρώπους της Κωνσταντινούπολης υπό τις διαταγές του Μωάμεθ. Ο Πάπας Νικόλαος Β΄ διερρήγνυε τα ιμάτιά του μέσω διαγγελμάτων για την υπεράνθρωπη προσπάθειά του να σώσει την Πόλη, ατελέσφορα δυστυχώς. *ο Νικολό Μακιαβέλλι συνευρίσκεται χρονικά με τα υπόλοιπα ιστορικά πρόσωπα ποιητική αδεία.

i am page 49

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

«Προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή Σε ένδειξη της εκτίμησης του Παπισμού προς το πρόσωπό σου, σού αποστέλλω μια δερματόδετη έκδοση του βιβλίου ενός από τους πρέσβεις μας τους πιο επιφανείς, επονομαζόμενου Νικολό Μακιαβέλλι, με τίτλο «Ο Ηγεμών», προσβλέποντας σε μια μέλλουσα σύμπραξή μας για την ευόδωση των κοινών επιδιώξεών μας. Στόχος μου ήταν να κάμω αυτό το δώρο τόσο ξεχωριστό όσο και ο παραλήπτης του, δι’ αυτό εφρόντισα προσωπικώς να φέρει το δέρμα του πιο διαβόητου απίστου, του Καρτάλιου, την υπογραφή του πιο φημισμένου στοχαστή, του Νικολό Μακιαβέλλι και την αφιέρωση του πιο δυνατού συμμάχου, τη δική μου».

enditorial [travis bickle]

[issue 030] - [051014] - [chimeres.gr]

Το δέρμα είναι το όριο. Ένα συμβολικό όριο, που διαχωρίζει το μέσα από το έξω. Κάτι σαν το πανί στον καραγκιόζη. Όλο το θέαμα είναι απ’ έξω, και μέσα ένας να τρέχει να προλάβει τα πάντα, αλλάζοντας φιγούρες και φωνές... Το δέρμα είναι το σύμβολο. Όσο πιο σκούρο, ακροβατώντας μεταξύ εγκαύματος και μελανώματος, τόσο πιο γοητευτικό. Αρκεί να μην είναι πολύ σκούρο, γιατί τότε πάει για ξυλοφόρτωμα και απέλαση... Το δέρμα είναι το σημειωματάριο. Κρατά τα χτυπήματα του χρόνου σε ρυτίδες. Κρατάει τις σημειώσεις του πόνου σε ουλές. Κρατά όλες τις υπόλοιπες μαλακίες σε τατουάζ... Το δέρμα είναι το περιτύλιγμα. Ανεξαρτήτως περιεχομένου πρέπει να είναι απαστράπτον, γοητευτικό, καθηλωτικό. Το καλό είναι ότι το δέρμα είναι διαπερατό στη δυσωδία της ψυχής που αποσυντίθεται... Το δέρμα είναι το όριο. Μετά από αυτό, η πραγματικότητα γίνεται θολή και τα συναισθήματα αμφίβολου ποιότητας. Εξαρτάται από ποια μεριά του βρίσκεσαι...

i am page 50

the neuron stimulating zine

the neuron stimulation zine

[ideas; articles; viruses; painkillers; senses; stupidity; madness; interviews; little green people; mad writers; madder readers; brain pollution; science; music; movies; philosophy; irony; humor; disclosure; mind games; feedback; communication; creativity; contradiction; destruction; pleasure; self torture; math equations; comics; quantum determinations; questioning answers; answering questions; experiments; prophecies; phycoanalysis practice; non-lobotomized brains;] συντακτική ομάδα: . [μικέλα φερούση] . [travis bickle] . [baphomet] . [comzeradd]

εξώφυλλο/οπισθόφυλλο: . [shirley hirst] . [old discarded snakeskin] . [photograph]

chimeres.gr/zine/map/

αθήνα: . αγροτικόν . αθήναιο. αλφειός . βοτανικός κήπος . ελεύθερος τύπος . εναλλακτικό . έξι συνεργασία θησείου . κρίκος . λεμόνι . μικρό cafe . ναυτίλος . παγκάκι . πινέζα . φαρφουλάς . χάρτες . beduin . hackerspace.gr . nosotros . solaris . vinyl θεσσαλονίκη: . ακυβέρνητες πολιτείες . λωτός . σπίρτο . φρειδερίκο αγάπη μου . hemingway . la doze γιάννενα: . μουσελίμι . θυμωμένο πορτραίτο . parenthesis . p2p lab

multi-attribution: . [brenda gottsabend] . [dresh] . [hunter savoy jaffe] . [liz glass] . [nono fara] . [scott lewis] . [search.creativecommons.org] . [sophie mcaulay] . [thenounprogect.com] . [wikimedia]

λάρισα: . κουρμπέτι . στέκι paratodos . mosh pit

επικοινωνία: . [mail@chimeres.gr]

πάτρα: . χαραμάδα . cinema

θέλεις να κυνηγήσεις την χίμαιρά σου;

ηράκλειο: . ευαγγελισμός . ορτακιά

στείλε ένα demo και κάνε εκπομπή στο webradio ή στείλε το κείμενό σου για να συμμετέχεις στο επόμενο τεύχος του

♪♫

fanzine chimeres copyleft:

. [διανέμεται με την άδεια “creative commons: attribution-non commercial-share alike” που επιτρέπει την ελεύθερη διανομή με παρόμοια άδεια και αναφορά στην πηγή, για μηεμπορικούς σκοπούς]

φλώρινα: . εν φλωροίνοι θήβα: . the bar πάρος: . cafe cozy

βόλος: . καδράκι . ποδηλάτισσα καλαμάτα: . καλλιτεχνικό στέκι κύθηρα: . αραχτοπωλείο αγία άννα: . vinylio κιάτο: . musica es σέρρες: . sofa λευκωσία: . πρόζακ

χαλκίδα: . magaret tattoo story χέρι με χέρι

i am the antepenultimate page 51

[issue 030]- [051014] - [chimeres.gr]

artwork: . [famous woman walking incognito] . [ποτές]

διανομή

i am the under-cover...