Przyjaciel Rodziny 2/2018

ISSN: 2391-9906

2/2018 (11)

TEMAT NUMERU:

MĘŻCZYZNA TEKST NUMERU

PORADY RODZINNE

PORADY MAŁŻEŃSKIE

W poszukiwaniu wzorca męskości i ojcostwa

Być ojcem czy stawać się ojcem?

Relacje małżeńskie w kryzysie męskości

STR. 4

STR. 10

STR. 18

Stań się tym, kim jesteś

str. 30

Tekst numeru

str. 32

Matka Boża mężczyzn

Kim był Jérôme Lejeune?

str. 37

04 W poszukiwaniu wzorca męskości i ojcostwa 10 Być ojcem czy stawać się ojcem? · PORADY RODZINNE

Rodzina

14 Kochany synku... · WYCHOWANIE 18 Relacje małżeńskie w kryzysie męskości · PORADY MAŁŻEŃSKIE

Centrum

Wiara

Wydawca: Centrum Życia i Rodziny Adres redakcji: ul. Nowogrodzka 42 lok. 501 00-695 Warszawa tel. 22 629 11 76 e-mail: przyjaciel@czir.org

20 NASZE DZIAŁANIA 24 Bitwa o wolność trwa! ·

WYWIAD NUMERU

30 Stań się tym, kim jesteś · ROZWAŻANIA 32 Jérôme Lejeune – przyszły francuski święty · BIOGRAFIE

Polska

37 Matka Boża mężczyzn · POZNAJ KRAJ

Razem

40 Przywracanie życia · ZDROWIE

Redaktor prowadzący: Marta Ogonowska-Polkowska Projekt graficzny i DTP: Rafał Kossowski Korekta: Ewa Micyk Zdjęcia: Bridgemanart/PhotoPower: 1, PIXABAY: 3, 6, 9, 10, 13,14, 44, Pixels: 4, 7 17, 18, 30, Maciej Ławniczak: 20, Kamil Zwierz: 21,23, Sylwia Zborowska: 22, Wikipedia Commons: 33, M. Lubecka: 37, 38, Kadr z filmu „Wizja z życia Hildegardy z Bingen”: 40, Seraphicrestorations: 42 ISSN: 2391-9906, Nakład: 20 000 egz.

Szanowni Państwo, jestem mężczyzną. Jednak co to znaczy w świecie, który samą męskość, jak również funkcje męża i ojca podważa i wyśmiewa? „Kiepski” mąż i ojciec z telewizyjnych sitcomów jest co najwyżej obiektem kpin i politowania. A to przekłada się na postrzeganie mężów przez ich żony czy ojców przez dzieci. Mamy we współczesnym świecie gwałtowny atak na męską tożsamość, co wywołuje w samych mężczyznach pogubienie i wycofywanie się z ich podstawowych ról: opiekuna, przewodnika, nauczyciela, obrońcy. Mężczyźnie zaś całkiem łatwo przychodzi ucieczka np. w pracę, alkohol, niezdrowe relacje z kobietami lub po prostu emigracja wewnętrzna. Jest obecny fizycznie, ale duchem daleko od bliskich. Co więc zrobić, aby mężczyźni odkryli na nowo swoją tożsamość i powołanie? Aby panowali nad samymi sobą, a nie nad żoną i dziećmi? Czy jest jeszcze możliwy powrót etosu rycerskiego, w czasach kiedy mężczyźni przechadzający się w kobiecych ubraniach po ulicach uważani są za awangardę postępu i nowoczesności? Odpowiedzią jest odkrycie prawdy o człowieku i jego najgłębszym powołaniu. Mężczyzna, szczególnie ojciec, w oczach swoich dzieci jest obrazem Boga Ojca. Jak więc ogromna odpowiedzialność na nim ciąży! Musimy zrobić wszystko, aby światu, Polsce, Kościołowi przywracać kochających i odpowiedzialnych mężczyzn.

IN/WA/2312/01/01

O drogach odzyskiwania męskości, roli mężczyzn w rodzinie i społeczeństwie piszemy w niniejszym numerze „Przyjaciela Rodziny”. Serdecznie zapraszam do lektury. Nie tylko mężczyzn.

Paweł Kwaśniak Prezes Centrum Życia i Rodziny

4

TEKST NUMERU

W POSZUKIWANIU WZORCA MĘSKOŚCI I OJCOSTWA

Jacek Pulikowski

Każdy kryzys jest szansą na rozpoczęcie nowego, lepszego życia Mamy kryzys męskości i ojcostwa. Niedojrzali faceci – chłopcy nie są mężni, ani nawet nie są panami samych siebie. Egoizm, hedonistyczne podejście do życia i nałogi czynią ich niezdolnymi do odpowiedzialności za czyny, zwłaszcza w dziedzinie seksualności. Z naturalnych obrońców kobiety i dzieci stali się agresorami… Co robić?

Z męskością i ojcostwem automatycznie kojarzy mi się postać św. Józefa. Choć w Piśmie świętym o nim zapisano niewiele, to bardzo wiele wynika z postawy i odniesień do niego Maryi. Jego niecodzienna, wręcz bezprzykładna miłość i odpowiedzialność nie podlegają dyskusji.

Właśnie męskiej miłości i odpowiedzialności dziś najbardziej potrzeba światu. Więcej, zanik męskiej odpowiedzialności grozi zagładą świata i to bez żadnej przesady. (Szerząca się rozwiązłość seksualna, rozpady małżeństw i rodzin, zanik odpowiedzialności i poczucia społecznej służby polityków, nie mówiąc już o korupcji i wręcz zdradach na najwyższych szczeblach władzy.)

Obserwujemy dramatyczny kryzys męskości i ojcostwa z jednej strony, ale też budzące nadzieję mobilizowanie się mężczyzn z drugiej. Obecnie jak grzyby po deszczu powstają skupiające mężczyzn wspólnoty, grupy, ruchy, stowarzyszenia. (Mężczyźni

5 św. Józefa, Rycerze Jana Pawła II, Rycerze św. Pawła, Wojownicy, Plutony Różańcowe i wiele innych.) Dźwiganie się męskości i ojcostwa to jeden z najważniejszych (jeżeli nie najważniejszy) problem w nurcie ratowania świata (przyszłość ludzkości idzie przez rodzinę, JP II).

Bez wątpienia mamy kryzys męskości i ojcostwa. U jego podstaw leży brak funkcjonującego powszechnie sensownego i akceptowalnego wzorca męskości. Dla mężczyzny jest to fundamentalnie ważne, ponieważ do podjęcia jakiegokolwiek wysiłku potrzebuje on jasnej wizji, biznesplanu. Wizji akceptowalnej osobiście a najlepiej wymarzonej. Gdy mężczyzna za czymś prawdziwie zatęskni żadna siła go nie powstrzyma, żaden trud nie będzie za ciężki. Niestety lansowane wzorce męskości są żałosne i wręcz niegodne człowieka.

Można by tu wymienić Piotrusia Pana – beztrosko bawiącego się chłopczyka; narcystycznego lalusia – wyglądającego i poruszającego się jak panienka; wiecznie bawiącego się singla – nie biorącego odpowiedzialności nawet za siebie, playboya – gromadzącego doświadczenia seksualne na poziomie doznań naskórkowych nawet bez próby budowy jakiejkolwiek trwałości i głębi więzi, nie mówiąc już o kompletnej niegotowości na rodzicielstwo, czy wreszcie wzorzec szeryfa lub brutalnego macho. Niestety, wielu mężczyzn podąża za tymi wizjami, siejąc spustoszenie w sobie samych i wokół siebie. Tracą poczucie sensu życia, bo rzeczywiście żyją bezsensownie... Człowiek stworzony jest do szczęścia w życiu i wieczności. Tymczasem oni niszczą swoje (nie tylko swoje) szczęście ziemskie i zmierzają do zatracenia wiecznego. Żal...

Każdy mężczyzna powinien być ojcem, w szerokim tego słowa znaczeniu. Powinien znaleźć drogę swojego ojcowania i wiernie na niej wytrwać do końca. Powstaje zatem poważne pytanie, jak dochodzić do dojrzałego ojcostwa?

Obserwujemy dramatyczny kryzys męskości i ojcostwa z jednej strony, ale też budzące nadzieję mobilizowanie się mężczyzn z drugiej.

Najpierw trzeba przyjąć prawdziwą, czyli szczęściodajną wizję ojcostwa. Zamarzyć o jej realizacji, stworzyć biznesplan i wprowadzić go konsekwentnie w czyn. (Podjęte czyny zewnętrzne mają moc uwewnętrzniania się i przemiany osoby. Por. „Osoba i czyn”, Karol Wojtyła.) W teorii proste, w wykonaniu trudniejsze. Jednak nie istnieje szczęście łatwe, bez trudu. Więcej, własny trud jest nieodłącznym składnikiem szczęścia ludzkiego.

Od dawna istnieje gotowa wizja ojcostwa.

Podał ją Ojciec Święty Jan Paweł II w Adhortacji Apostolskiej Familiaris Consortio (22 listopada 1981 r.). Dla wierzących to coś więcej niż wizja bardzo mądrego i świętego człowieka. Wierzymy w asystencję Ducha Świętego w powstawaniu oficjalnych dokumentów nauki Kościoła. Wizja tam przedstawiona jest prosta. Mężczyzna – mąż – ojciec ma zagwarantować sprawiedliwe PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

6

TEKST NUMERU

warunki rozwoju wszystkim członkom rodziny. Prawdziwym rozwojem człowieka jest zmierzanie do pełnej wolności wewnętrznej, do wybierania dobra i odrzucania zła, czyli do świętości i tego ma pilnować mężczyzna.

Ma to uczynić poprzez: • odpowiedzialność za życie poczęte, • udział w wychowaniu dzieci, • pracę zawodową służącą rodzinie, • przykład dojrzałej postawy chrześcijańskiej.

Wypełnienie już tylko pierwszej funkcji, a więc poddanie rozumowi i woli sfery seksualności i działań w tej dziedzinie radykalnie odmieniłoby losy świata. Świata niszczonego przez wyrwane z kontekstu małżeństwa i rodzicielstwa, nierzadko wręcz wynaturzone działania seksualne.

Nie byłoby zdrad, rozwodów, osieroconych dzieci, nie mówiąc już o zboczeniach i przestępczości seksualnej.

Udział mężczyzny w wychowaniu dzieci jest niezastąpiony. To po nim dziecko przejmuje postawy życiowe, a także wiarę w Boga.

Przejmuje, jeżeli ojciec jest dla dziecka kimś ważnym, najlepiej pozytywnym bohaterem.

Nie ma lepszego zabezpieczenia dzieci przed zagrożeniami płynącymi z bezbożnego i wynaturzonego świata niż dobra więź dziecka z przyzwoitym ojcem. Potwierdzają to jednoznacznie badania.

Praca zawodowa powinna dawać podstawy bytu dla całej rodziny. Niestety współcześnie mamy do czynienia z niesamowitym bogaceniem się nielicznych kosztem uczciwie pracujących a nędznie wynagradzanych ojców rodzin. Ojcowie pracują za długo, co ewidentnie przeszkadza im w udzielaniu się na forum rodziny i w szczególności poświęcaniu czasu dzieciom. Niestety, jednocześnie ojcowie często czują się niedoceniani przez najbliższych za pracę na

Mężczyzna musi być samodzielny, ale nie musi być sam

7

Ojciec, który jest dla dziecka bohaterem, będzie też dla niego wzorem rzecz rodziny. Często z pracy zawodowej czynią teren najważniejszej satysfakcji życiowej. Czasem praca staje się bożkiem, celem i sensem życia. Rozwinięcie tej drażliwej kwestii wymagałoby obszerniejszego opracowania. (Zobacz: „Warto być ojcem”, „Gdzie ci mężczyźni”, „Szczęście mężczyzny”, „O męskości”, „Jak wygrać ojcostwo” – książki mojego autorstwa, oraz nagrania: „Mężczyzna 2.0”, „O męskości”, „Jak zbudować dom tętniący życiem, stać się bohaterem dla swoich dzieci…”, „Cztery funkcje mężczyzny”.)

Wreszcie przykład dojrzałej postawy chrześcijańskiej pociąga dzieci do tych samych wartości. Widok klęczącego „wszechpotężnego” ojca (w oczach małego dziecka tak jest) chroni dziecko skutecznie przed propagatorami mówiącymi, że Boga nie ma. Tato nie klękałby przed kimś, kogo nie ma – po-

myśli, a czasem wprost odpowie, dziecko na ateistyczną propagandę.

Ale powróćmy do św. Józefa. Czego mężczyzna może się uczyć od św. Józefa? Niewiele wiemy bezpośrednio o nim. Wiemy jednak, że gdy obudził Maryję w środku nocy to ona, na jego słowo, wstała, siadła na osła i zostawiając wszystko, uciekła z nim oraz Jezusem do Egiptu. Jak wiarygodny musiał to być mężczyzna! Ona wiedziała, że skoro on tak mówi, to tak trzeba, tak będzie dobrze dla niej i dla dziecka. Przecież on jej nigdy w życiu nie zawiódł. Zawsze mogła na nim polegać. Myślę, że Józef całym życiem zapracował sobie na to bezgraniczne zaufanie Maryi.

Wielu mężów i ojców, nie czując się dostatecznie ważnymi i docenianymi, próbuje krzykiem i agresją wymusić szacunek dla PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

8

TEKST NUMERU

siebie: Przecież jestem mężem i ojcem, należy mi się szacunek. Sam Pan Bóg nakazał posłuszeństwo żonom. To prawda. Tyle, że prawdziwy szacunek zdobywa się całożyciową postawą opiekuńczości i poświęcenia, bez oglądania się na własny trud, życiowe koszty a nawet ból.

ny sposób. By w przyszłości byli dobrymi mężczyznami, mężami, ojcami. Przede wszystkim ojcami rodzin, ale też ojcami duchownymi – kapłanami, ojcami w wymiarze społecznym, politycznym. Tak, najwyższy „rangą” ojciec w państwie to wybrany przez naród prezydent państwa.

Druga sytuacja: Maryja – matka – po trzech dniach znajduje zaginione, jedyne dziecko.

Uczucia szaleją. W myślach już widziała dziecko napadnięte przez zbójców, rozszarpane przez dzikie zwierzęta. Tymczasem znajduje żywe, całe i zdrowe! Ona w tej sytuacji mówi: „ojciec twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. To nie mogło być wyreżyserowane. Naprawdę Józef dla niej był tak ważny, że nawet lęk o życie dziecka, nawet rozszalałe uczucia ani na moment nie zagrażały pozycji Józefa w jej myślach

Totalny bałagan wprowadza, śmiertelnie niebezpieczna dla świata, ideologia gender, celowo zabijająca w dzieciach świadomość tożsamości płciowej i wręcz negująca naturalną odrębność zadań kobiet i mężczyzn w rodzinie i społeczeństwie. Negując naturę i jej obiektywne prawa, ideologia ta popycha w kierunku wynaturzeń o tragicznych skutkach dla osoby, małżeństwa, społeczności i w końcu – świata.

Nie ma lepszego zabezpieczenia dzieci przed zagrożeniami płynącymi z bezbożnego i wynaturzonego świata niż dobra więź dziecka z przyzwoitym ojcem.

i sercu. O takim miejscu w sercu żony powinien zamarzyć każdy mąż. Trzeba sobie na nie całym życiem zapracować! Panowie do dzieła!

PS. By odrodzić ojcostwo trzeba wychowywać chłopców w mądry, ukierunkowa-

Trzeba więc stworzyć mądrą wizję, atrakcyjną dla chłopaków strategię wychowawczą do roli mężczyzny – męża – ojca. Potrzeba tu pociągającego przykładu własnego ojca i mocnej więzi z ojcem. To podstawa pozostania dziecka przy Bogu i świecie wartości domu rodzinnego. W całym tym procesie arcyważny jest rodzony (lub adopcyjny) ojciec. Kim ma być? Przyjacielem. Jakim?

Oczywiście ojciec ma być przyjacielem, ale nie kumplem. Kumplostwo jest relacją poziomą, dwóch równych. Tymczasem syn potrzebuje pionowej relacji z ojcem. Ktoś w niej jest starszy, mądrzejszy, ktoś nauczycielem, przewodnikiem, opiekunem itd.

Tym kimś ma być ojciec. Ojciec bliski, serdeczny, ale nie równy synowi. Syn kumpli może mieć na pęczki, ale ojciec musi być...

OJCEM. Funkcję wspierającą (zwłaszcza gdy zabraknie ojca rodzonego) może pełnić wujek, czasem nawet dziadek, nauczyciel, kate-

9

Ojcowie są dla dzieci przewodnikami w odkrywaniu świata cheta, kapłan, instruktor, trener… Ważną rolę wspomagającą wychowanie chłopaków na prawdziwych mężczyzn mogą pełnić grupy i wspólnoty chłopięce i męskie.

Drużyny harcerskie, grupy ministrantów, wspólnoty młodzieżowe i dorosłych, ruchy i stowarzyszenia. Przetarcie się przez woluntarystyczną działalność społecznikowską realnie przygotowuje do brania odpowiedzialności w dorosłej działalności społecznej i politycznej. Niestety wielu polityków takiego przetarcia nie miało… a szkoda.

Na koniec nuta optymizmu. Nie ma tak złych warunków wychowania, które skazywałyby na przegranie życia przez wychowanka. Owszem statystycznie ludzie wychowywani w warunkach patologicznych zasilają obszary patologii. Jednak pojedynczy człowiek dzięki wytrwałej pracy samowychowawczej może przekroczyć wszelkie ograniczenia. Znam takie przypadki zawsze

powiązane z głębokim nawróceniem. Tak, syn marnotrawny, zrywając ze złem, zawsze może powrócić do pełni łask a jawnogrzesznica, porzucając grzech, stać się wielką świętą. Słowem, nawrócenie się do szczerego pragnienia prawdziwego dobra, uczciwy trud pracy samowychowawczej i wsparcie łaskami sakramentalnymi otwierają każdemu drogę do pełni męskości, wspaniałego ojcostwa, do… świętości. Słowem do szczęścia na ziemi i… po drugiej stronie.

Jacek Pulikowski – szczęśliwy człowiek, mąż, ojciec, teść, dziadek. Nauczyciel akademicki, zaangażowany w Duszpasterstwo Rodzin, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich. Były konsultor Rady ds. Rodziny, obecnie komisji Duszpasterskiej KEP, wspólnie z żoną audytor Synodu o Rodzinie w 2015 r. Autor książek o rodzinie.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

10 RODZINA / Porady rodzinne

BYĆ OJCEM CZY STAWAĆ SIĘ OJCEM? Janusz Wardak

Więź między ojcem i dzieckiem trzeba budować od samego początku Czy ojcami po prostu jesteśmy, czy też raczej stopniowo się nimi stajemy? Czy ojcostwo to bardziej stan czy też proces dojrzewania? Kiedy próbujemy odpowiedzieć na te pytania, nietrudno dostrzec, że nie są to wcale określenia wykluczające się, i że w pewnym sensie ojcostwo jest zarówno pewnym stanem, jak i dynamicznym procesem. Spróbujmy więc przyjrzeć się bliżej, czym w swej istocie jest ojcostwo. jestem ojcem Istnieje co najmniej kilka powodów, które pozwalają nam stwierdzić, że po prostu jesteśmy ojcami. Po pierwsze ojcostwo po-

chodzi od Boga i jest powołaniem danym nam na całe życie. To powołanie zaczyna się już w chwili poczęcia dziecka. Potem pozostajemy ojcem już do końca swojego życia, a można powiedzieć, że nawet dłużej. Zarówno dobre, jak i niestety złe relacje z ojcem mają ogromny wpływ na życie dzieci, także dzieci już dorosłych. Nawet po śmierci ojca wiele dzieci często kieruje się w swoim postępowaniu tym, „co w danej sytuacji zrobiłby mój tata”. staję się ojcem Nietrudno jednak zauważyć, że bycie ojcem jest także zjawiskiem dynamicznym, że tak

11 naprawdę stopniowo stajemy się ojcami.

Dzieje się tak z kilku względów: • mężczyzna staje się ojcem w miarę, jak rozwija się i zmienia jego rodzina, • to przede wszystkim ojciec jest motorem pozytywnych zmian w rodzinie, • wraz ze wzrostem dzieci zmienia się rola autorytetu rodziców, • wraz z wiekiem dzieci zmieniają się ich potrzeby i ich relacje z rodzicami, • cały czas zmieniają się warunki, w jakich funkcjonują rodziny i wciąż pojawiają się nowe wyzwania. fazy rozwoju ojcostwa Jeśli więc ojcostwo jest dynamicznym procesem, to spróbujmy na początek przyjrzeć się temu, w jaki sposób się ono zmienia, jakie są kluczowe momenty rozwoju ojcostwa: 1. Przyjście na świat pierwszego dziecka – wydaje się, że jest to jeden z najbardziej krytycznych momentów w rozwoju relacji małżeńskiej i oczywiście rodzicielskiej. W tym momencie młody mężczyzna ma szansę albo stać się pełnoprawnym ojcem, z odpowiednim poczuciem odpowiedzialności za rodzinę i nowym, dojrzalszym rodzajem relacji z żoną – matką swoich dzieci, albo przegapi tę chwilę i odsunie się lub też da się odsunąć od dzieci i żony, co będzie bardzo trudne do nadrobienia w późniejszym życiu.

2. Dzieci idą do przedszkola, a później szkoły – są to momenty, kiedy mama przestaje zajmować się dziećmi w takim zakresie jak do tej pory i musi przywyknąć do tego, że dzieci przez większą część dnia są poza domem i że nie jest ona w stanie kontrolować wszystkiego, co się z nimi dzieje; wówczas również stają się one coraz bardziej samo-

dzielne. We wszystkich tych momentach bardzo dużą rolę do odegrania ma ojciec – często łatwiej mu w tym wieku nawiązać

Zarówno dobre, jak i niestety złe relacje z ojcem mają ogromny wpływ na życie dzieci, także dzieci już dorosłych. kontakt z dziećmi i to on powinien szczególnie zachęcać je do większej samodzielności i pomagać żonie w tym, by na tę samodzielność pozwalała.

3. Wejście w wiek dorastania – mimo iż praktycznie wszyscy rodzice mają świadomość tego, że jest to szczególnie istotny i trudny okres w rozwoju dziecka, to właśnie w tym okresie, pod wpływem poważnych problemów komunikacyjnych i wychowawczych, rodzice, a zwłaszcza ojcowie, wycofują się, stwierdzając, że w dziedzinie wychowania nie da się już w tym wieku nic zrobić. Tymczasem mimo buntowniczej postawy, nastolatki ogromnie potrzebują obecności rodziców, zwłaszcza ojców, bardziej niż w innych okresach – trzeba tylko wykazać cierpliwość, poświęcać im czas, nie zniechęcać się trudnościami i wówczas rodzina wyjdzie z tego okresu umocniona i z silnymi, bardziej dojrzałymi relacjami.

4. Dzieci opuszczają dom – to z pewnością jedna z największych zmian w życiu rodziny.

Gwarny i wesoły dom w pewnym momencie pustoszeje i pojawia się syndrom pustego PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

12 RODZINA / Porady rodzinne gniazda. Jednak to, w jakim stopniu jest to trudne dla rodziców, zależy od tego, w jaki sposób przeżyli oni swoje dotychczasowe małżeństwo – jeśli było ono puste i skoncentrowane wyłącznie na dzieciach – będzie to moment bardzo trudny, nierzadko nawet

Aby wymagać od dzieci, musimy także wymagać od siebie i czasami dokonywać pewnych korekt własnego zachowania, aby pozostać wiarygodnymi. oznaczający koniec małżeństwa. Jeśli natomiast potrafili oni stale pielęgnować swoją miłość i utrzymywać zdrową hierarchię wartości w rodzinie – najpierw małżonek, potem dzieci – ta zmiana nie będzie miała z pewnością tak dramatycznych skutków.

5. Rodzą się wnuki – jest to najczęściej zmiana odbierana bardzo pozytywnie. Rodzice odnajdują się w nowej roli – dziadków, ale powstaje także nowy rodzaj relacji z ich dziećmi – często dopiero wtedy odkrywają one, w jak wielu sprawach rodzice mieli rację i zaczynają doceniać ich wysiłki. nowe wyzwania Współczesne czasy związane są także z zupełnie nowymi wyzwaniami dla rodziców, a szczególnie dla ojców. Jednym z największych z nich jest z pewnością godzenie życia rodzinnego z pracą. Dla wielu ojców praca staje się bowiem miejscem ucieczki od obowiązków i odpowiedzialności za rodzinę.

Jest to nierzadko spowodowane poczuciem

bezradności wobec problemów wychowawczych bądź odsunięciem od nich przez żonę.

Straconego w ten sposób czasu nie da się już często później nadrobić. Możemy tłumaczyć się, że musimy przecież utrzymać rodzinę, że kiedy minie trudny okres, to będziemy wracać do domu wcześniej, że poświęcamy czas dzieciom w trakcie weekendów, ale to wszystko jest złudne. Trudne czasy rozciągają się na całe lata, a weekendowy tata staje się raczej kumplem do zabawy niż prawdziwym ojcem i wychowawcą.

Coraz silniejsza jest też presja kultury, często negatywnej. Jeśli nie postaramy się poznać tego, co interesuje nasze dzieci, rozmawiać z nimi o tym, nauczyć ich krytycznego oceniania tego, co czytają, słuchają i oglądają, okaże się, że to wcale nie my wychowujemy nasze dzieci, ale obce nam, nieprzychylne rodzinie i wyznawanym przez nas wartościom media.

Jednym z najistotniejszych wyzwań są także media cyfrowe. Jest to obszar, który ojcowie muszą koniecznie poznać i oswoić, niezależnie od tego, jak duży mają do tego talent czy ochotę. Nie jest możliwe odizolowanie naszych dzieci od tych mediów – trzeba nauczyć je z nimi żyć, starać się ograniczać czas korzystania z nich do rozsądnego poziomu i chronić je przed treściami, które są dla nich szkodliwe. Jeśli tych rzeczy nie zrobi ojciec, najczęściej nie zrobi ich nikt inny. ojciec motorem zmian w rodzinie Rodzicielstwo to proces ciągłego doskonalenia się – zwłaszcza dziś. Doświadczenie różnych kursów formacyjnych dla rodziców wskazuje na to, że to najczęściej ojcowie są motorem zmian w swoich rodzinach. Mimo iż nierzadko na początku nie jest łatwo ich

13

Weekendy i wakacje to bezcenny czas budowania relacji namówić na zaangażowanie się w tego typu aktywności, to gdy już się to uda, okazuje się, że ojcu jest często łatwiej wymagać i wprowadzać zmiany. Ogólnie można powiedzieć, że mamy bardzo chętnie uczestniczą, ale ojcowie skuteczniej wdrażają przemyślane rozwiązania. Jeśli inicjatywa poprawy rodziny w jakiejś dziedzinie wypłynie od ojca, zazwyczaj napotyka ona na wsparcie mamy i ma duże szanse na powodzenie. Jeśli inicjatorem jest mama, sprawa pozostaje często na etapie planów.

przepraszania i poprawiania się, i wydaje się, że ojcowie mają z tym duże trudności, bo często wydaje im się, że przyznanie się do winy stanowi podważenie ich autorytetu, tymczasem jest to właśnie najlepsza droga, by autentyczny i trwały autorytet zbudować. Dzieci nie oczekują bowiem od nas, że będziemy ludźmi nieomylnymi, lecz że będziemy w stanie – mimo naszych słabości – poprawiać się i wzrastać.

własny przykład Kluczowym elementem w procesie wychowania jest własny przykład i otwartość rodziców. To właśnie przykład jest najskuteczniejszym wychowawcą. Aby wymagać od dzieci, musimy także wymagać od siebie i czasami dokonywać pewnych korekt własnego zachowania, aby pozostać wiarygodnymi. Potrzebna jest więc zdolność do

Janusz Wardak – od 23 lat szczęśliwy mąż i ojciec dziesięciorga dzieci w wieku od 2 do 21 lat. Jeden z założycieli Akademii Familijnej.

Stały gość audycji „Wychowywać, ale jak?” w Radiu Warszawa. Przez kilka lat wicedyrektor szkoły dla chłopców „Żagle” Stowarzyszenia „Sternik”. Aktualnie trener i niezależny doradca edukacyjny.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

14 RODZINA / Wychowanie

KOCHANY SYNKU...

Agnieszka Caban

Matka powinna budować u syna pewność siebie i poczucie własnej wartości Czytałam ostatnio piękny i mądry list do kobiet w jednej z gazet. Wszystko, co tam przeczytałam, to prawda. Postanowiłam też do Ciebie napisać zamiast mówić. Lubisz pisać i czytać maile. Niech ten list będzie dla Ciebie jak jeden z nich.

Wiesz, jak bardzo Cię cenię i podziwiam.

Wyrastasz na moich oczach, widzę, jak pracujesz nad sobą, jak dojrzewasz do nowych życiowych ról, jak poszukujesz swojego miejsca w życiu, jak powoli i nieubłaganie odchodzisz z gniazdka rodziców. Zależy nam z tatą, byś wyniósł z naszego domu miłość i szczęście, byś budował swe życie na trwałym fundamencie. Z pewnością

świat tego nie ułatwia, a my też nie jesteśmy zdolni do ofiarowania Ci wszystkiego, na co zasługujesz.

Idź własną drogą. Masz swoją misję do spełnienia. Twoje życie jest niepowtarzalne i bezcenne. Nikt Cię nie zastąpi! Wierzę w Ciebie i jestem dumna. Dziękuję Ci za każdą chwilę, gdy okazujesz mi zaufanie, empatię, dzielisz się swoimi pomysłami i przemyśleniami, nieświadomie uczysz innego spojrzenia, męskiej wizji świata. Dziękuję za kwiaty, śniadanie do łóżka i wiersze.

Dziękuję za tak dojrzałe i czułe słowa, ot tak po prostu: „Mamo, kocham Cię”, za telefon: „Jak się czujesz mamo?”, gdy zacho-

15 rowałam, dziękuję za herbatę po ciężkim dniu, za wyrażanie wprost swych potrzeb: „Mamo, mogę się do Ciebie przytulić?”.

Taka wrażliwość to skarb, który doceni kiedyś Twoja żona. Nie wstydź się wyrażać uczucia i nazywać je. Twój szacunek do kobiet to szacunek do samego siebie, męskości, która chroni i obdarza, troszczy się i poświęca kiedy trzeba. Pozostań tak wrażliwy i empatyczny. Dostrzegam i wciąż pragnę widzieć w Tobie rycerza, który jest wierny, szlachetny, odważny, który walczy z samym sobą i wygrywa w walce o dobro. Czasem będziesz musiał rezygnować z siebie, swoich planów i wypoczynku dla dobra tych, których kochasz. Często będziesz toczył walkę z czasem, pokusami, okolicznościami. Bądź zwycięzcą! Jesteś nim... Masz w sobie siłę i determinację – odkąd postawiłeś pierwsze kroki, pokonałeś lęk i puściłeś moją rękę, uczyłeś się przegrywać i wygrywać, odkąd pokonałeś zniechęcenie i przeszkody w imię wyższych racji i dóbr, odkąd zacząłeś uczyć się dla siebie, podejmować ważne decyzje i ponosić ich konsekwencje.

Rób w życiu to, co kochasz, co Cię pasjonuje i ubogaca. Tak będziesz służył innym tym, co w Tobie wyjątkowe i dobre. Pieniądze są ulotne, przedmioty cieszą chwilę, relacje to jest to, co warto budować całe życie. Patrz na ojca, niech będzie Ci wzorem i umocnieniem w trudnych chwilach i przeciwnościach.

Patrz na dziadków i wujków. Masz wielkie szczęście. Masz ich męską dłoń na wyciągnięcie ręki. Nawet jeśli my, starsi, w czymś zawiedliśmy, ty podejmij wyzwanie. Bądź najlepszą wersją siebie! To jest to, co zaprowadzi Cię do szczęścia, dobra i spełnienia.

Prawdziwym mężczyzną możesz stać się jedynie w towarzystwie innych prawdziwych

mężczyzn. Nie uczyni tego żadna kobieta.

Przebywając z innymi mężczyznami, naśladując ich siłę, odwagę, odpowiedzialność, honor, męstwo, wytrwałość, stajesz się jednym z nich. Wierzę, że siłę i wiarę w Ciebie przekazuje Ci Twój tata, a jeśliby go zabra-

Rób w życiu to, co kochasz, co Cię pasjonuje i ubogaca. Tak będziesz służył innym tym, co w Tobie wyjątkowe i dobre.

kło to mógłby zrobić to trener, druh, wujek, dziadek, czasem nawet brat jak w przypadku Louisa Zamperini (pamiętasz ten film „Niezłomny” z 2014 r.?). Wtedy zwyciężasz w walce o dobro, wznosisz serce ponad zło – to jest dopiero prawdziwa męskość. Życzę Ci, byś jak najczęściej słyszał od ojca, że jesteś jego ukochanym synem. Nabierzesz dzięki tym słowom mocy, których nie da Ci 100 moich listów.

Niestety czujność też jest niezbędna. Istnieją „pasożyty”, które czynią z mężczyzn karykatury (komórka, TV, internet, gry, pornografia, alkohol i lenistwo mające z nimi ścisły związek). Sami chłopcy mówią, że w walce o ich męską godność pomocny jest aktywny sport, bo wymaga dużego wysiłku, systematyczności i wytrwałości. Podobnie jest z nauką, szkołą, pomocą w obowiązkach domowych, wolontariatem. W tych dziedzinach, jak i swoich pasjach możesz spożytkować swoją energię, której Ci nie brakuje i której Ci zazdroszczę. Jestem Ci wdzięczna PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

16 RODZINA / Wychowanie za tak prozaiczne gesty jak koszenie trawy, znoszenie prania czy pomoc ojcu w malowaniu. Dziękuję :).

Wiem, że dziś robisz to dla nas, a kiedyś będzie mogła na Ciebie liczyć Twoja rodzina.

Czystość serca zdobywasz mocnym charakterem. Jestem dumna, gdy bronisz słabszego kolegi, pomagasz w lekcjach temu, który sobie nie radzi. Cieszy mnie, gdy widzę, jak bawisz się i sprawiasz radość młodszemu rodzeństwu, jak wydajesz podarowane Ci pieniądze wcale nie na siebie. Odkryłeś już, że dogadzanie i skupienie na sobie nie prowadzi do trwałego szczęścia. Pewien psycholog, prof. Martin Seligman, podzielił się ciekawymi wynikami badań. Życie w pogoni za przyjemnościami daje chwilową ułudę szczęścia. Życie nabiera sensu, gdy oparte jest o głębokie relacje, pracę z pasją i umiejętność służenia drugiemu człowiekowi. Ten rodzaj szczęścia jest najtrwalszy – życie skupione nie na samym sobie jest pełne sensu.

Również Twoja przyszła rodzina będzie wymagać Twojej ochrony i zaangażowania. Jeśli chcesz dobrze wybierać, polecam Ci książkę „Mogę zwyciężać. Tylko dla chłopców” Beaty i Marcina Mądrych, czy „Męskie pokusy” (autorzy: Bill Perkins, Randy Southern).

Twardziel to nie ten mężczyzna, który wszystkiemu łatwo ulega, ale ten, który panuje nad sobą, ma zasady i jest im wierny.

Jesteś zdolny zapanować np. nad swoim popędem. Jan Sztaudynger ujął to tak: „Tam, gdzie rządzą moje żądze, tam, niestety, ja nie rządzę”. Już Mały Książę mówił, że jesteś odpowiedzialny za to, co oswoiłeś. To wielka misja. Wymaga od Ciebie nie tylko troski, ale i umiejętności przewidywania, czasem nawet rezygnacji z siebie, swoich pragnień. Gdy spotkasz dziewczynę, która

Cię zainteresuje, licz się z jej wrażliwością, chroń ją, bądź jej przyjacielem, szanuj.

Wyobraź sobie, że to twoja siostra, córka. Jak chciałbyś, aby je traktowano? Noś „okulary”, które pozwolą Ci ocenić, czy wskutek twoich decyzji, słów, czynów ktoś nie będzie płakał. Nie ulegaj złu. Szukaj tego, co pociąga ku dobru. Jeśli stanie na Twojej drodze ktoś, kto oferuje Ci zło jako dobro – pokaż mu swoją waleczność, stanowczość w wyborze prawdziwego dobra, pociągaj dobrem. Nie pozwól, by poczucie niskiej wartości zarządzało Tobą i wkręcało Cię w pajęczynę pozorów. Chcesz być silny? – Wytrwale zmagaj się z codziennością, obowiązkami.

Chcesz być mądry? – Ucz się na własnych błędach, a jeszcze lepiej na cudzych. Chcesz coś osiągnąć w życiu? – Rób codziennie małe rzeczy, które powinieneś i te, które rozwijają Twoje pasje. Wzoruj się na bohaterach, którzy wymagają od siebie. Chcesz mieć czas? – Umiej go dawać samemu sobie na refleksję, zastanowienie. Nie musisz być najlepszy we wszystkim, bądź dobry w tym, co kochasz.

Twoja prababcia powiedziała mi, że gdyby miała pisać podobny list do swoich synów teraz u kresu ziemskiego życia, powiedziałaby im: Bądźcie uczciwi, świadomi swej wartości, szczerzy i miłosierni. Ona zawarła w jednym zdaniu tyle treści...

Kiedy zostaniesz tatą, przeżyjesz niezwykłą przygodę. Wiem, że Twój ojciec dał Ci wiele, ale ciągły rozwój jest wpisany w nasze życie, które niesie wiele wyzwań. Nie wiem, czy Cię to ucieszy, ale ja i tata uczymy się całe życie. U Ciebie będzie podobnie. Warto uczyć się od innych, mądrych mężczyzn.

Możesz z miłości do swych dzieci zajrzeć do książki pt.: „Warto być rycerzem. Rola ojca

17

Relacja z matką ma duży wpływ na relacje syna z kobietami w przyszłości w prowadzeniu syna do męskości” Roberta Lewisa czy książki Jacka Pulikowskiego „Warto być ojcem. Najważniejsza kariera mężczyzny”. Twoja męska przygoda z ojcostwem z pewnością okaże się pasjonująca i twórcza. Miej czas dla swoich bliskich, na rower, na wakacje, na rozmowy przy ognisku, na „wygłupy” na dywanie, czytaj książki „na dobranoc”. Życzę Ci wiele satysfakcji w kształtowaniu swych latorośli i okazywania im ojcowskiej miłości, która, jak wiesz, wymaga, ale jest też gotowa wiele poświęcić. Chciałabym patrzeć na Ciebie jako na troskliwego, zaangażowanego męża i tatę.

DNA, masz je w każdej komórce swojego ciała. Ono daje super kondycję, życiową energię. Życzę Ci tego samego nie tylko dla ciała, ale i dla ducha – bądź sobą, bądź prawdziwym mężczyzną, bądź szczęśliwy i spełniony.

Całe życie uczyłam Cię jak nazywać, rozumieć i wyrażać własne uczucia, jak okazywać empatię, czułość i miłość. Jesteś świetnym uczniem! Otrzymałeś też wyłącznie ode mnie – swej mamy – mitochondrialne

Agnieszka Caban - szczęśliwa żona Marka, mama piątki dzieci, współzałożycielka Fundacji na Rzecz Wspierania Rodziny „Źródła” oraz NSP „Źródła”, nauczycielka, tutor, trenerka kreatywności.

Mam nadzieję, że kiedyś wrócisz do tego listu i zawarte w nim słowa nabiorą nowego sensu. Kocham Cię i nigdy nie przestanę.

Z miłością i modlitwą Mama

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

18 RODZINA / Porady małżeńskie

RELACJE MAŁŻEŃSKIE W KRYZYSIE MĘSKOŚCI Błażej Kmieciak

Mężczyzna chroni rodzinę, gdy jest świadomy jak cennym jest ona darem Paradoks dzisiejszych czasów polega na tym, że media promują wizerunek mężczyzny silnego, sprawnego i przystojnego, zapominając jednocześnie, czym w ogóle jest męskość.

Kilkanaście lat temu w polskich kinach zaczął gościć film pt. „Zatańcz ze mną”.

Główny wątek tej produkcji dotyczył lekcji tańca, na które zdecydował się – powoli nudzący się życiem – prawnik w średnim wieku (w jego postać wcielił się Richard Gere). Spotkał on inspirującą, atrakcyjną, dużo młodszą tancerkę, graną przez Jennifer Lopez. Zapewne wiele osób, oglądając

film, spodziewało się, iż jego finałem będzie romans tych dwojga. Producenci zaproponowali jednak widzom zupełnie inne rozwiązanie. Nagle w jednej z końcowych scen widzimy bohatera, który w smokingu i z różą w ręku zaprasza do tańca… swoją żonę. Ten hollywoodzki obraz stanowić może bardzo ciekawe studium. Z jednej strony pokazuje, jak łatwo mężczyźni potrafią zapomnieć o swoich podstawowych obietnicach, o kluczowych sprawach, do których się zobowiązali. Widać również, jak łatwo im wejść na drogę zauroczenia inną osobą. Z drugiej strony jednak to wierność przedstawiono jako doświadczenie najbar-

19 dziej atrakcyjne. Być może zatem nie jest prawdą teza, zgodnie z którą doświadczamy dzisiaj kryzysu męskości?

Niestety obserwując rzeczywistość bez trudu dostrzec można teoretycznie dojrzałych panów zachowujących się jak dzieci. Doktor Wanda Półtawska wielokrotnie, zarówno w książkach dla rodziców, jak i konferencjach dla młodzieży zwracała uwagę na postać niedojrzałego mężczyzny. Diagnozuje ona go jako kogoś, kto wiecznie próbuje, kto zapomniał słowa odpowiedzialność, kto nie wie, czym jest prawdziwe i szczere zaangażowanie. Podobne spostrzeżenie jest w wielu wypadkach bliskie prawdzie.

W książce „Uczcie się kochać” wspomniana autorka podkreśla, że to mężczyzna jest strażnikiem rodziny, to on ma ją chronić.

Jej zdaniem lekarstwem na kryzys męskości jest kształtowanie od najmłodszych lat u chłopców nie tylko szacunku do kobiety, ale również świadomości słowa „zobowiązanie” i wartości słowa „wierność”. W innym wypadku wychowanie oparte będzie na budowaniu niedojrzałej osobowości skupionej na sobie, która zna głównie zwrot: „Ja chcę mieć!”. Zdaniem Półtawskiej warto zastosować metodę, promowaną jeszcze przez kard. Karola Wojtyłę. Jego zdaniem mężczyzna to ktoś, kto czasem musi „sam złapać się za twarz”. Co to jednak oznacza?

Bez trudu dzisiaj możemy odpowiedzieć na to pytanie. Wystarczy przejechać się ulicami większego miasta. Równie łatwo dostrzec to w sieci oraz w kolejnych produkcjach filmowych. Współczesna kultura opiera się na erotyzmie. Jej cechą przewodnią zaczyna być odsłanianie własnej intymności oraz zapraszanie do swojego prywatnego świata innych. To dlatego

mężczyznom pornografia zaczyna się jawić jako jedno z najniebezpieczniejszych zagrożeń. Po pierwsze, wielu uważa, iż nie ma społecznego problemu erotyzacji ży-

Niestety obserwując rzeczywistość bez trudu dostrzec można teoretycznie dojrzałych panów zachowujących się jak dzieci.

cia publicznego. Po drugie, przez wiele lat w mediach oraz w trakcie kolejnych sesji seksuologicznych wpajano małżeństwom, że oglądanie filmów pornograficznych jest czymś rozwojowym i pozytywnym. Dzisiaj coraz więcej osób, coraz głośniej zaznacza, że podobne obrazy niejako wpisują się w pamięć mężczyzny. Z kolei w kobiecie narastają pytania: „Kogo on kocha? Z kim chce być blisko? Czy jestem dla niego równie ładna?”. Stąd tak ważna jest samokontrola u mężczyzn. „Wzięcie za twarz” to jednak także podjęcie walki, o moją rodzinę. Walki, która jest możliwa dopiero wówczas, gdy uświadomię sobie, jak cennym darem jest rodzina oraz gdy zwrócę uwagę, że najmocniejszy jestem wtedy, gdy mówię sobie samemu: „Nie”.

Błażej Kmieciak – doktor socjologii, pedagog specjalny i bioetyk, wykładowca akademicki i publicysta, ekspert Instytutu Ordo Iuris.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

20 CENTRUM / Nasze działania

TYSIĄCE MASZEROWAŁY W CAŁEJ POLSCE

W 2018 r. Marsz dla Życia i Rodziny przeszedł ulicami 160 polskich miejscowości

Warszawa, Ełk, Bydgoszcz, Gdańsk, Kielce, Zielona Góra – to tylko kilka z ponad 60 miast, przez które 10 czerwca przeszły Marsze dla Życia i Rodziny w całej Polsce.

W stu kolejnych miastach Marsze odbywają się w innych terminach.

Hasło przewodnie tegorocznych Marszów dla Życia i Rodziny brzmi: „Polska rodziną silna!”. Nawiązuje ono do 100. rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości oraz do 40. rocznicy wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową.

– Tym Marszem chcemy podziękować naszym przodkom za wolność oraz wartości, jakie w swoich rodzinach przechowali dla nas i następnych pokoleń: wiarę, afirmację życia, przywiązanie do rodziny, patriotyzm.

Jednocześnie upominamy się wobec rządzących o budowanie przyszłości naszej Ojczyzny na tych wartościach. Apelujemy więc o jak najszybsze zapewnienie prawnej ochrony życia dzieci nienarodzonych – mówi prezes Centrum Życia i Rodziny Paweł Kwaśniak. – Jednocześnie domagamy się wypowiedzenia przez Polskę tzw. konwencji stambulskiej, podważającej wartość małżeństwa i rodziny.

Podczas Marszu w Warszawie przeprowadziliśmy zbiórkę na Dom Samotnej Matki w Chyliczkach. W tym roku zebrane fundusze zostaną przeznaczone na wyprawki dla mam, które pragną podjąć się samodzielnego wychowania swoich dzieci.

Część pieniędzy będzie przeznaczona na wymianę zużytych mebli.

21

STOP ŁAMANIU POLSKICH SUMIEŃ!

W piątek 25 maja odbyła się konferencja prasowa poświęcona nowej kompanii Centrum Życia i Rodziny oraz Instytutu Ordo Iuris.

Podczas spotkania został przedstawiony nowy projekt ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania oraz niektórych innych ustaw. Projekt kompleksowo wykonuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2015 r. i gwarantuje, szczególnie w zawodach medycznych, prawo do sprzeciwu sumienia, które jest podstawowym prawem człowieka.

Projekt ustawy przede wszystkim podkreśla, że wolność sumienia to także prawo do sprzeciwu sumienia. Oprócz wprowadzenia ogólnej klauzuli sumienia, projekt przewiduje

też odrębne – bardziej szczegółowe – klauzule sumienia w ustawach regulujących wykonywanie zawodów medycznych: lekarzy, dentystów, pielęgniarek i położnych (tu zmiany są relatywnie niewielkie), diagnostów laboratoryjnych, farmaceutów, a także felczerów Wraz z projektem została uruchomiona petycja do senatora Roberta Mamątowa (Przewodniczącego Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji w Senacie RP) o pilne podjęcie prac nad tymi zmianami, by na dobre uniemożliwić szykanowanie w naszym kraju ludzi wiernych sumieniu.

Pod petycją można się podpisać na stronie: www.wobroniesumienia.pl

APELUJEMY O OCHRONĘ DZIECI NIENARODZONYCH 24 kwietnia br. pod Sejmem RP został zorganizowany briefing prasowy, w którym Centrum Życia i Rodziny odniosło się do apelu marszałka Sejmu Marka Kuchcińskiego ze spotkania w Suchej Beskidzkiej. Marszałek Sejmu zaapelował tam o publiczną aktywność na rzecz projektu ustawy „Zatrzymaj aborcję”, co miałoby ułatwić posłom jego przyjęcie.

Prezes Fundacji podczas konferencji prasowej

W czasie briefingu wskazaliśmy, że w tym roku odbył się już Biały Marsz w Poznaniu, a także Marsz Świętości Życia w Warszawie i Marsz dla Życia w Szczecinie. Podkreśliliśmy, że ruch społeczny broniący życia rozwija się od wielu lat. Świadczą o nim tysiące osób biorących udział w corocznych Marszach dla Życia i Rodziny koordynowanych przez naszą Fundację.

W 2018 r. Marsz dla Życia i Rodziny przeszedł ulicami 160 polskich miejscowości.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

22 CENTRUM / Nasze działania

30 TYS. ZŁOTYCH DLA DZIECI Z GAJUSZA Pod koniec 2017 r. Centrum Życia i Rodziny zorganizowało zbiórkę środków na zakup leków dla dzieci – podopiecznych Hospicjum Domowego Fundacji Gajusz z Łodzi.

Bożonarodzeniowa akcja została przeprowadzona pod hasłem „Zostań Aniołem w te Święta”. 15 lutego br. zebraną kwotę 30 000 zł przekazaliśmy małym pacjentom.

Aby każda chwila kruchego życia maluchów mogła być przez nie jak najlepiej przeżyta, konieczne są lekarstwa przynoszące ulgę w cierpieniu. Niestety nie są one finansowane przez NFZ ani inne instytucje państwowe. Na zakup leków z reguły nie stać rodzin chorych dzieci, gdyż konieczność sprawowania nad nimi opieki zmusza co najmniej jedno z rodziców do rezygnacji z pracy zawodowej. Dlatego zakup leków

jest możliwy tylko dzięki otwartości serca dobroczyńców.

Hospicjum Domowe Fundacji Gajusz jest instytucją, która w wyjątkowy sposób przyczynia się do budowania cywilizacji życia. Powstało w 2005 r., aby otaczać opieką przewlekle i nieuleczalnie chore dzieci z terenu województwa łódzkiego.

Placówka zapewnia dzieciom całodobową opiekę medyczną, specjalistyczny sprzęt i lekarstwa. Od początku działalności Hospicjum Domowe objęło opieką już ponad 400 małych pacjentów. Aktualnie sprawuje opiekę nad czterdzieściorgiem dzieci. W imieniu podopiecznych Fundacji Gajusz serdecznie dziękujemy Przyjaciołom Centrum Życia i Rodziny za hojność i otwarte serca!

PIELGRZYMKA DO GROBU ŚW. JOANNY BERETTY MOLLI

Obraz kanonizacyjny św. Joanny w Magencie

W kwietniu Centrum Życia i Rodziny wyruszyło na pielgrzymkę do grobu Świętej Joanny Beretty Molli – patronki Obrońców Cywilizacji Życia. W czasie Mszy Świętej w Sanktuarium św. Joanny na ołtarzu zostały złożone intencje Obrońców Cywilizacji Życia oraz Przyjaciół Centrum Życia i Rodziny. Na miejscu poznaliśmy ks. Paolo, który oprowadził nas po Sanktuarium św. Joanny Beretty Molli.

Kustosz miejsca podkreślił, że św. Joanna nie została świętą tylko dlatego, że oddała życie za swoje dziecko, ale dlatego że zawsze stawiała na życie – zarówno w pracy jak i w domu.

W czasie pielgrzymki uczestniczyliśmy również w środowej audiencji generalnej papieża Franciszka, w Mszy Świętej u grobu św. Jana Pawła II oraz odwiedziliśmy bazyliki rzymskie.

23

SPOTKANIE OBROŃCÓW W POZNANIU

Obrońcy Cywilizacji Życia podczas spotkania w Poznaniu

Blisko 30. Obrońców Cywilizacji Życia z województwa wielkopolskiego 26 stycznia 2018 r. spotkało się w Poznaniu. Spotkanie rozpoczęło się Mszą Świętą w intencji członków wspólnoty sprawowaną przez ks. Przemysława Drąga. Po Mszy Świętej zebrani oddali cześć relikwiom św.

Joanny Beretty Molli – patronki wspólnoty. W dalszej części spotkania mieli możliwość bliższego poznania, rozmowy

i wymiany poglądów na tematy związane z ochroną życia, rodziny oraz kwestiami organizacyjnymi. Obrońcy Cywilizacji Życia to osoby różnego wieku i stanu, pochodzące ze wszystkich stron Polski. Łączy ich jedno: czynne zaangażowanie w obronę naszej wiary, tradycji i kultury przed naporem cywilizacji śmierci objawiającej się m.in. rozpadem rodzin, in vitro, aborcją, eutanazją itp.

ABORCJA NIE JEST OK! 27 marca Instytut Ordo Iuris oraz Centrum Życia i Rodziny przekazały do Rady Etyki Mediów podpisy osób, które poparły petycję w sprawie kontrowersyjnej okładki w dodatku Gazety Wyborczej – „Wysokie Obcasy” z napisami „Aborcja jest OK” oraz artykułu pt. „Aborcja farmakologiczna jest w Polsce

tematem tabu”. Pod apelem o interwencję w sprawie naruszenia etyki dziennikarskiej podpisało się prawie 22 tys. osób.

Izabela Mosakowska, Centrum Życia i Rodziny PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

24 CENTRUM / Wywiad numeru

BITWA O WOLNOŚĆ TRWA! Z dr Katarzyną Jachimowicz rozmawia Izabela Mosakowska

Chwilę przed rozprawą w Sądzie Wojewódzkim w Skien Pani Doktor czy mogłaby Pani opisać, co wydarzyło się w Pani sprawie od czasu naszego ostatniego spotkania?

Była nieoczekiwana wygrana jesienią 2017 roku. Zupełnym zaskoczeniem było dla mnie, że takie sprawy można wygrać w Norwegii.

To był sąd drugiej instancji, odpowiednik sądu wojewódzkiego, w którym udział brało trzech sędziów. Dwa do jednego głosowali za tym, aby przyznać mi rację. W wyroku sądu jest jasno napisane, że klauzula sumienia jest prawem człowieka. I rzeczywiście zwolnienie mnie w takiej sytuacji było ewidentnym łamaniem praw człowieka. Uzasadnienie sądu jest dokładnie takie, jakiego chciałam.

Czy myśli Pani, że będzie to miało przełożenie na kolejne sprawy tego typu?

Gmina się odwołała od tego wyroku i zażyczyła sobie pomocy ze strony Ministerstwa Zdrowia, żeby do końca sprawę wyjaśnić.

Po mojej stronie stanęło Chrześcijańskie Stowarzyszenie Lekarzy, które ogłosiło się partnerem wspierającym. W związku z tym nie jestem już tak zupełnie sama. Ale najlepsze w tej sprawie jest to, że w międzyczasie pojawiła się stażystka, która miała dokładnie taką samą sytuację jak ja – została zwolniona ze stażu z powodu klauzuli sumienia. Zgłosiła tę sprawę do sądu i wygrała w pierwszej instancji. W postę-

25 powaniu wzięto pod uwagę moją historię i moją wygraną. I muszę powiedzieć, że dopiero wtedy naprawdę się ucieszyłam z mojej wygranej. To milimetrowe drgnięcie, które się dokonało jest niesamowite.

Trzeba jednak mieć świadomość, że inne są przepisy dotyczące stażu, a inne dotyczące medycyny rodzinnej. Po wygranej tej dziewczyny nikt nie odważy się wyrzucić stażysty z pracy. W związku z tym lekarze chrześcijańscy będą mogli kończyć studia i ukończyć staż bezproblemowo. To jest bardzo duży sukces.

pracę w „Gościem Niedzielnym” za wysokiej klasy kunszt dziennikarski, szczególnie w wydaniu redaktora Jarosława Dudały. GN bezpośrednio relacjonował przebieg pierw-

W wyroku sądu jest jasno napisane, że klauzula sumienia jest prawem człowieka.

I rzeczywiście zwolnienie mnie w takiej sytuacji było ewidentnym łamaniem praw człowieka. Uzasadnienie sądu jest dokładnie takie, jakiego chciałam.

A co dalej w Pani sprawie?

Tak, jak wspominałam Gmina odwołała się od wyroku. Sąd Najwyższy zbierze się 28 sierpnia bieżącego roku. Mój adwokat chce przedstawić sprawę jako dotyczącą szerszego grona lekarzy – nie tylko polskich i katolickich lekarzy w Norwegii, ale też lekarzy norweskich, należących do różnych kościołów chrześcijańskich. W sprawę zaangażowały się również Izby Lekarskie, które rozważają czy nie zostać partnerem wspierającym. Myślę, że w tym przypadku samo zastanawianie się już jest sukcesem.

szej rozprawy, chciało im się przyjechać aż do Norwegii. Ciekawostką może być to, że jeśli pojawia jakaś informacja w Polsce na mój temat, to automatycznie trafia ona do Polaków w Norwegii. Norweskie publiczne media milczą.

Czy odczuła Pani pomoc rodaków? W Polsce jest duża rzesza osób, która Pani „kibicowała” – również z grona naszych darczyńców.

Otrzymałam bardzo dużo wsparcia finansowego, ale przede wszystkim emocjonalnego i duchowego. Szczególnie od Przyjaciół Centrum Życia i Rodziny, jak i z mojej wspólnoty Ezechiasz z Białegostoku. Dzięki zaproszeniu ks. Waldemara Szlachetki miałam również możliwość opowiedzenia swojej historii i dania świadectwa w Poznaniu, gdzie spotkałam się z bardzo ciepłym przyjęciem. Bardzo też cenię sobie współ-

Jak Polacy mogą bronić się przed przesuwaniem granicy wolności sumienia?

Moją pierwszą myślą, zaraz gdy tylko zostałam zwolniona z pracy i weszłam na drogę sądową, była myśl, aby ostrzec Polskę.

Dlatego że to nie jest kwestia geografii, ale to jest kwestia czasu. To co ja przeżywam teraz, w Polsce będzie za jakiś czas. Norwedzy w jakiś sposób przespali moment na reakcję. W związku z tym, że w Polsce jeszcze jest dużo ludzi, którym zależy oraz przychylnych mediów – trzeba reagować na każdy nawet najmniejszy przejaw przesuwania granic wolności sumienia. Jeżeli jest PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

26 CENTRUM / Wywiad numeru coś obroną życia, to musi być na 100%. Nie może być tak, że na coś przymkniemy oko i odpuścimy to sobie, idąc na kompromis.

Ta machina działa tylko w jedną stronę. Jeżeli każdy z nas będzie robił to, co do niego należy – w swojej pracy zawodowej, w swoim domu, to będzie bardzo dużo. Bardzo ważna jest też jedność między ludźmi i organizacjami.

Jak Pani uważa – skąd biorą się te wszystkie zmiany?

W Norwegii kiedyś w szkołach odbywały się lekcje religii chrześcijańskiej. Później usunięto ze szkół księży i katechezę przejęli świeccy nauczyciele. Potem z religii chrześcijańskiej zrobiono religioznawstwo, gdyż „trzeba uszanować inne kultury”. Krzyże to już dawno zdjęto ze szkolnych ścian, a teraz (od 2017 r.) toczy się dyskusja, czy dzieci raz w roku mogą pójść na nabożeństwo z okazji Bożego Narodzenia. Wcześniej cała szkoła szła na nabożeństwo z okazji tego Święta i nigdy nie było z tym problemu. Teraz niektóre szkoły zmieniają treść kolęd tak, aby nie było tam Pana Jezusa.

Myślę, że to od tego się zaczyna – właśnie od takich drobnych rzeczy w imię tolerancji. Gdyby ktoś powiedział „weto” na etapie usuwania księży ze szkół, może wszystko wyglądałoby inaczej. To jest efekt domina.

Największą rolę odgrywa edukacja i świadomość zbiorowa.

Odnosi się Pani do religii, ale czy sumienie jest tylko dla osób wierzących? Czy jest to wartość ogólna?

To jest wartość ogólna. Ostatnio dyskutowałam z moim kolegą, który zajmuje się medycyną sądową. Proszono go i jego kolegów o kwalifikowanie więźniów do ostrzejszych warunków odbywania kary w izolatce, gdy

osoba skazana popełni większe przestępstwo, będąc już osobą osadzoną. Mój kolega odmówił, gdyż uznał to za swego rodzaju tortury, do których nie chciał przykładać ręki. Ale nie był jedynym, który się na to nie zgodził. Odbyło się to na gruncie zupełnie neutralnym światopoglądowo. Zrobili to jako lekarze, którzy nie chcieli się przyczyniać do zadawania

To nie jest kwestia geografii, to jest kwestia czasu.

To co ja przeżywam teraz, w Polsce będzie za jakiś czas.

Norwedzy w jakiś sposób przespali moment na reakcję.

cierpień osobom osadzonym. Na oddziałach psychiatrii, gdzie obecnie pracuję, znany jest temat przymusowego leczenia bardzo chorych pacjentów, którzy nie są w stanie sami o sobie decydować. Jest to przedmiotem rozważań etycznych. Także w kwestii ochrony życia, nie można powiedzieć, że są w nią zaangażowane tylko osoby wierzące. Wiele jest osób neutralnych światopoglądowo, czy nawet ateistów, które uważają, że życie powinno być chronione od poczęcia.

U nas zazwyczaj utożsamia się to z Kościołem. Gdy widzi się obrońców życia, grupy pro life, to mówi się, że to jest na pewno Kościół. Podobnie z naszymi Marszami dla Życia i Rodziny.

27 To prawda, bo tylko w Kościele katolickim nauczanie na ten temat jest tak jednoznaczne. Moi przyjaciele, protestanci, mówią nieraz wprost, że nam tego zazdroszczą. Dobrze by było nauczyć się budować wspólny, ekumeniczny front obrony życia.

Ludzi broniących życia jest dużo więcej, są to zarówno chrześcijanie innych wyznań, jak i ateiści. Jest dużo osób, które czują, że z zabiciem dziecka w łonie matki jest coś nie tak. Myślę, że argumentacja w obronie życia nienarodzonych powinna być oparta na racjonalnych, naukowych przesłankach.

Powinna odwoływać się do tego, co jest dla nas wszystkich wspólne: to prawo do życia.

Każdego człowieka chroni prawo. Takie argumenty trudniej odrzucić, bo odwołują się do praw biologii.

Nawiązując do Pani doświadczenia oraz do tego, co Pani powiedziała – czy możliwość sprzeciwu sumienia powinna być uregulowana prawnie?

Oczywiście. Żeby unikać takich sytuacji, w jakiej ja się znalazłam.

Czy w dzisiejszych „postępowych” czasach można być człowiekiem sumienia według określonych norm, czy jednak zostaje nam już tylko relatywizm?

Trzeba próbować. Czasami jest tak, że wszyscy mówią: Ale przecież jest taki przepis i trzeba się dostosować. Do pewnych granic można, ale od pewnej granicy czujesz, że przekraczasz coś, czego przekraczać nie powinieneś.

Wiele osób mówi teraz, że punkt patrzenia zależy od punktu siedzenia. Że nie zawsze można stosować te same normy. I dla chrześcijan jest to trudne, gdyż my mamy normy jasno nakreślone.

Jeśli chodzi o klauzulę sumienia, dzięki niej lekarz może powiedzieć nie – nie zrobię aborcji. Odeśle pacjentkę do kogoś innego – umożliwiając jej wybór. Ona też ma wolność. Ja nie mogę tej wolności deptać. Jeśli chodzi o trudne sytuacje związane z ciążą – czy gwałt, czy choroba – to jest kwestia relacji, rozmowy, wartości i spotkania się gdzieś w tym wszystkim – zrozumienia, że ta kobieta jest w trudnej sytuacji życiowej. Nie można oceniać. W swojej karierze zawodowej poznałam bardzo dużo kobiet przed aborcją i po jej dokonaniu. I widzę, że z nimi też się trzeba spotkać i porozmawiać. Jeśli je oceniam, to one nie mają szansy się zmienić. Zawsze podchodzę z wyrozumiałością, miłością, cierpliwością i poszanowaniem wolności. Aczkolwiek tutaj mamy jeszcze wolność trzeciego człowieka, który może podlegać tej karze śmierci. Niesamowicie trudny jest również temat zespołu poaborcyjnego. W Norwegii się go przemilcza. Badania naukowe pokazują, że ok. 20% kobiet po aborcji ma cechy zespołu pourazowego, ale o tym się nie mówi. A trzeba tym kobietom pomóc, przygarnąć, pomóc im wrócić do siebie i do normalnego życia.

A wracając. Czy pozostaje jeszcze w Pani optymizm dotyczący Pani sprawy?

Tak. Wygrana w pierwszej instancji plus stażystka, której udało się wygrać, daje mi nadzieję. Dostaję dużo listów od młodych lekarzy, którzy zastanawiają się, gdzie ta granica klauzuli sumienia ma dla nich leżeć. Widzę, że młodych to rusza. No i oczywiście mój adwokat – myślę, że skutecznie mnie wybroni również w Sądzie Najwyższym.

Bardzo dziękuję za rozmowę.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

Tylko

poważna,

głęboka,

Dostępny w salonach prasowych w całej Polsce, prenumeracie oraz w Księgarni Ludzi Wolnych www.monumen.pl

Miesięcznik Egzorcysta to jedyne w swoim rodzaju czasopismo, w którym egzorcyści, eksperci, naukowcy i kapłani, a także ludzie doświadczeni przez zło podejmują temat zagrożeń duchowych we współczesnym świecie.

Dostępny również na urządzenia mobilne

monumen.pl

k ar, z ertzeeltneal n i az ai j zmauj jmąucjaą c ta r etśrće ś

e ni

T E M A TT EY M NA U T M Y ENRUÓMWE R Ó W 38 (październik 2015) Samobójstwo 38 (październik 2015) Samobójstwo 1 (wrzesień 2012)1 (wrzesień Istnienie 2012)szatana Istnienie szatana 2 (październik 2012) 2 (październik Wróżby 2012) Wróżby 39 (listopad 2015)39 (listopad Homeopatia 2015) Homeopatia 2012) Czyściec 3 (listopad 2012)3 (listopad Czyściec 40 ( grudzień 2015) Horoskopy 40 ( grudzień 2015) Horoskopy 4 (grudzień 2012)4 (grudzień Magia2012) i dzieci Magia i dzieci 41 (styczeń 2016)41 (styczeń UFO 2016) UFO 5 (styczeń 2013)5 (styczeń Wampiryzm 2013) Wampiryzm 42 (luty 2016) 42 (luty Nawiedzone 2016) miejsca Nawiedzone miejsca 6 (luty 2013) 6 (luty Talizmany 2013) i amulety Talizmany i amulety 43 (marzec 2016)43 (marzec Tatuaże 2016) Tatuaże 7 (marzec 2013) 7 (marzec Joga 2013) Joga 44 (kwiecień 2016) Chciwość 44 (kwiecień 2016) Chciwość 8 (kwiecień 2013)8 (kwiecień Czy piekło 2013) istnieje?

Czy piekło istnieje?

45 (maj 2016) 45 Wiedźmy (maj 2016) Wiedźmy 9 (maj 2013) 9Bioenergoterapia (maj 2013) Bioenergoterapia Niezniszczalne ciała 46 (czerwiec 2016) Niezniszczalne ciała 10 (czerwiec 2013) Opętania 10 (czerwiec 2013)niezawinione Opętania niezawinione 46 (czerwiec 2016) Hipnoza 2016) Hipnoza 11 (lipiec 2013) 11 (lipiec Światowy MłodzieżyDzień Młodzieży 47 (lipiec 2016) 47 (lipiec 2013) DzieńŚwiatowy 48 (sierpień 2016) Czego2016) boi się diabeł 48 (sierpień Czego boi się diabeł 12 (sierpień 2013)12 (sierpień Sztuki2013) walki Sztuki walki 49 (wrzesień 2016) Nieczystość 49 (wrzesień 2016) Nieczystość 13 (wrzesień 2013) Cyrografy 13 (wrzesień 2013) Cyrografy 14 (październik 2013) Moc Różańca 14 (październik 2013) Moc Różańca 50 (październik 2016) Halloween Jezusa?

50 (październik 2016) czy nauka Halloween czy nauka Jezusa?

15 (listopad 2013)15 (listopad Ustawienia Hellingera 2013) rodzinne Ustawienia rodzinne Hellingera 51 (listopad 2016)51 (listopad Oblicza islamu Oblicza islamu 2016) 16 (grudzień 2013) Obrona życia poczętego 16 (grudzień 2013) Obrona życia poczętego 52 (grudzień 2016) Czy medytacja jest 52 (grudzień 2016) Czy bezpieczna? medytacja jest bezpieczna?

17 (styczeń 2014)17 (styczeń Słabość złego Słabość złego 2014) 53 (styczeń 2017)53 (styczeń W szponach 2017) hazardu W szponach hazardu 18 (luty 2014) 18 (luty Muzyka ciemności 2014) Muzyka ciemności 54 (luty 2017) 54 (luty Dlaczego się ujawnia 2017)demonDlaczego demon się ujawnia 19 (marzec 2014)19 (marzec Gender 2014) Gender 55 (marzec 2017)55 (marzec Potęga przebaczenia 2017) Potęga przebaczenia 20 (kwiecień 2014) Jan Paweł 20 (kwiecień 2014) II Jan Paweł II Ciemne strony psychoterapii 56 (kwiecień 2017) Ciemne strony psychoterapii 21 (maj 2014) 21 Czy (majdziedziczymy 2014) Czyzło dziedziczymy zło 56 (kwiecień 2017) 57 (maj 2017) Fatima zmienia bieg historii 57 (maj 2017) Fatima zmienia bieg historii 22 (czerwiec 2014) Sekty2014) 22 (czerwiec Sekty 58 (czerwiec 2017) Czy tarot prawdę?

58 (czerwiec 2017)mówi Czy tarot mówi prawdę?

23 (lipiec 2014) 23 (lipiec Edukacja 2014)seksualna Edukacja seksualna 59 (lipiec 2017) 59 (lipiec Komu2017) służą masoni?

Komu służą masoni?

24 (sierpień 2014)24 (sierpień Alkoholizm 2014) Alkoholizm 60 (sierpień 2017)60 (sierpień Reiki.2017) Terapia i samoleczenie Reiki. Terapia i samoleczenie 25 (wrzesień 2014) Klątwy, uroki, przekleństwa 25 (wrzesień 2014) Klątwy, uroki, przekleństwa 26 (październik 2014) Pracoholizm 26 (październik 2014) Pracoholizm 61 (wrzesień 2017) Materializacje egzorcyzmów 61 (wrzesień 2017) podczas Materializacje podczas egzorcyzmów 27 (listopad 2014)27 (listopad Depresja 2014) Depresja 62 (październik 2017) Grzech podziałuGrzech chrześcijan 62 (październik 2017) podziału chrześcijan 28 (grudzień 2014) Koniec świata Koniec świata 28 (grudzień 2014) 63 (listopad 2017)63 (listopad Doświadczenia bycia poza ciałem 2017) Doświadczenia bycia poza ciałem 29 (styczeń 2015)29 (styczeń Pycha2015) Pycha 64 (grudzień 2017) Cuda2017) eucharystyczne 64 (grudzień Cuda eucharystyczne 30 (luty 2015) 30 (luty Wywoływanie duchów 2015) Wywoływanie duchów 65 (styczeń 2018)65 (styczeń Tylko2018) Bóg darujeTylko winyBóg daruje winy 31 (marzec 2015)31 (marzec Post 2015) Post 66 (luty 2018) 66 (luty Jak kusi diabeł?Jak kusi diabeł?

2018) 32 ( kwiecień 2015) Gry komputerowe 32 ( kwiecień 2015) Gry komputerowe 67 (marzec 2018)67 (marzec Bałwochwalstwo 2018) Bałwochwalstwo 33 (maj 2015) 33 Fałszywi (maj 2015)aniołowie Fałszywi aniołowie Proroctwa 68 (kwiecień 2018) o Polsce Proroctwa o Polsce 34 (czerwiec 2015) Bóg kary 34 (czerwiec 2015)czy miłości Bóg kary czy miłości 68 (kwiecień 2018) 69 (maj 2018) 69 Maryja w egzorcyzmach (maj 2018) Maryja w egzorcyzmach 35 (lipiec 2015) 35 (lipiec Uzdrowieni Ducha mocą Ducha 2015) mocą Uzdrowieni 70 (czerwiec 2018) Uzdrowienie 70 (czerwiec 2018) pamięci Uzdrowienie pamięci 36 (sierpień 2015)36 (sierpień Sny 2015) Sny 37 (wrzesień 2015) Magia2015) 37 (wrzesień Magia 71 (lipiec 2018) 71 (lipiec Ku prawdziwej wolności 2018) Ku prawdziwej wolności

żeń we ym

bilne

KSIE˛GARNIA KSIE˛GARNIA LUDZILUDZI WOLNYCH WOLNY PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

30 WIARA / Rozważania

STAŃ SIĘ TYM, KIM JESTEŚ ks. dr Przemysław Drąg

Ojciec staje się dla swoich dzieci obrazem samego Boga Od dłuższego czasu jako duszpasterz małżeństw i rodzin spotykam się z narzekaniem wielu pań – narzeczonych, żon i matek, które twierdzą, że mężczyźni dzisiaj nie spełniają swojej roli. Wielu z nich ucieka od odpowiedzialności, nie potrafi na co dzień podjąć wyzwań, które stają przed nimi i przed ich rodzinami.

Fakt pewnego zagubienia potwierdzają socjologowie, którzy mówią o coraz częstszym występowaniu modelu mężczyzny „Piotrusia Pana”. Nieubłagane są także statystyki dotyczące prób samobójczych w Polsce.

Największy odsetek to młodzi mężczyźni pomiędzy 25. a 35. rokiem życia, sfrustro-

wani tym, że nie potrafią sobie poradzić ze swoimi marzeniami i obowiązkami.

Warto zatem spojrzeć na mężczyznę w świetle dzieła stworzenia i odkryć na nowo zamysł Boga względem niego.

Bóg, stwarzając mężczyznę, oddał mu w opiekę cały świat i powierzył mu konkretne zadania: mężczyzna miał uprawiać ziemię, troszczyć się o każde stworzenie, porządkować świat tak, aby coraz bardziej było w nim widoczne Boże oblicze. Najważniejszym jednak wyzwaniem, przed którym stanął mężczyzna, było tworzenie wspólnoty osób. Oto w jego życiu pojawiła się ta,

31 dla której porządkowanie świata nie było tak ważne jak nawiązanie relacji, bliskości, czułości, poczucie bezpieczeństwa i przekazanie daru życia.

Nie rozumiał tego pierwszy Adam, nie rozumieją często i współcześni Adamowie pogrążeni w pracoholizmie, zagubieni w realizacji swoich planów. A przecież, jak przypominał św. Jan Paweł II, człowiek może zrozumieć siebie tylko wtedy, jeżeli jest w relacji opartej na wartościach i otwartej na ciągłe zadziwianie siebie nawzajem poprzez miłość.

Warto więc przypomnieć, że to mężczyzna jest odpowiedzialny za stworzenie poczucia bezpieczeństwa najpierw swojej narzeczonej, później żonie, a wreszcie matce i całej rodzinie. To podstawowa i najważniejsza jego funkcja. Kobieta, która czuje się bezpieczna w bliskości ze swoim mężem, rozkwita, nie lęka się przyszłości i staje się radością całej rodziny. To poczucie bezpieczeństwa pozwala prawidłowo rozwijać się dzieciom i tworzyć wspólnotę rodzinną, w której każdy czuje się potrzebny. Nie chodzi tylko o zabezpieczenie kwestii finansowych, choć są one ważne, ale przede wszystkim o stworzenie wewnątrz rodziny takich relacji, które pozwolą wszystkim poczuć się kochanymi i wyjątkowymi.

Trudne to dla nas mężczyzn zadanie. Kiedy możemy coś zaprojektować, zbudować, widzimy nasze dzieło, to jest to normalne.

Kiedy jednak trzeba wejść na grunt uczuć, emocji, słuchania, a więc często rzeczywistości, które trudno zmierzyć, pojawiają się problemy.

Problemem, który dotyka wiele rodzin jest wycofanie się mężczyzny z przygody wycho-

wania dzieci. Warto zatem przypomnieć, że Bóg zaprosił mężczyznę do tego, aby stał się ojcem. To mężczyzna powinien pomóc odkryć swoim dzieciom ich tożsamość, ich miejsce w historii. To on powinien wprowadzić w historię dziejów rodzinnych, to on ma być ostoją spokoju, stanowczości, sprawiedliwości.

Bardzo ważnym zadaniem mężczyzny, o którym niestety często się zapomina jest także przekazanie wiary i pomoc w spotkaniu z Bogiem. Mężczyzna przecież powinien tu na ziemi stać się obrazem samego Boga, który kocha każde swoje dziecko, jest cierpliwy, wymagający, potrafi przebaczyć, nie obraża się i nie rzuca wulgaryzmami.

To on ma stać się wzorem wojownika, który walczy o to, co w życiu najważniejsze, który dochowuje wierności danemu słowu i podjętym zadaniom.

Wreszcie to mężczyzna powinien zbudować dom, do którego można wracać. Można się w życiu pogubić, można stracić nadzieję, ale jedno musi być pewne, że mam miejsce, gdzie mogę wrócić, aby odzyskać siły.

Tego domu nie da się zbudować z cegieł, to musi być przestrzeń, gdzie ja i ojciec się spotkamy.

Ks. Przemysław Drąg – kapłan diecezji rzeszowskiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1999 r. Od 2011 r. jest dyrektorem Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin Konferencji Episkopatu Polski. Prowadzi konferencje i seminaria z zakresu teologii małżeństwa i rodziny oraz rekolekcje parafialne o tematyce rodzinnej.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

32 WIARA / Biografie

JÉRÔME LEJEUNE – PRZYSZŁY FRANCUSKI ŚWIĘTY Paweł Zuchniewicz

– O siódmej rano obudził nas telefon – wspomina Clara Lejeune, córka profesora.

– To był poranek wielkanocny i zaczynały już bić pierwsze dzwony. Kiedy przyjechaliśmy na miejsce, on tam był. Jeszcze ciepły, twarz naznaczona chorobą i bólem. W tym momencie przybył ksiądz, który miał mu udzielić wielkanocnej Komunii św. Przyjęła ją na kolanach mama.

Tego samego dnia papież Jan Paweł II napisał list do rodziny. Czytamy w nim m.in: Jeśli Ojciec Niebieski wezwał go z ziemi w dniu Zmartwychwstania Chrystusa to trudno nie widzieć znaku w tym zbiegu okoliczności. (…) Taka śmierć jest jeszcze silniejszym świadectwem Życia, do którego człowiek jest powołany w Jezusie Chrystusie. To wezwanie było dla naszego brata Jérôme’a głównym drogowskazem jego całego życia. Jako naukowiec – biolog – pasjonował się życiem. musisz nas obronić Kilka lat później, w sierpniu 1997 r., Jan Paweł II przyjechał do Francji, aby przewodniczyć obchodom Światowego Dnia Młodzieży. Przed pielgrzymką w miejscowej prasie pojawiły się protesty przeciw wizycie, jaką papież ma zamiar złożyć przy grobie profesora. Lewicowy magazyn „Golias” określa zapowiedź odwiedzin grobu profesora jako „świętą wojnę Jana Pawła II na rzecz nowego ładu moralnego”. Gdy Jan Paweł II, nie zważając na krytykę, pojechał modlić się na grobie przyjaciela, Francuska

Partia Socjalistyczna wydała specjalny komunikat: Znaczenie tego aktu może jedynie wzbudzać niesmak i stwarza ryzyko wzmocnienia w naszym kraju determinacji ludzi, którzy toczą walkę naznaczoną znamieniem nietolerancji.

Dlaczego prywatna modlitwa papieża wzbudzała taki opór? Kim był Jérôme Lejeune, jeśli w kilka lat po jego śmierci jego osoba wzbudzała wciąż emocje?

Aby to zrozumieć trzeba cofnąć się o prawie czterdzieści lat. Latem 1958 r. młody francuski genetyk dokonał odkrycia, które zdaniem wielu autorytetów nauki kwalifikowało go do nagrody Nobla. Badając materiał genetyczny dzieci chorych na tzw. zespół Downa (choroba ta znana jest także pod nazwą mongolizmu), Jérôme Lejeune zauważył, że przy 21. parze chromosomów pojawił się jeszcze jeden. To właśnie jego istnienie było przyczyną choroby. Lejeune zaproponował, aby odejść od tradycyjnej nazwy i zastąpić ją nową – trisomia 21. Ma to – zdaniem profesora – kapitalne znaczenie dla rodziców.

Dotąd bowiem ojciec i matka często obwiniali siebie za chorobę dziecka, teraz stało się jasne, że jej powodem jest nieprawidłowy podział materiału genetycznego.

Lejeune nie tylko prowadził badania naukowe i kierował katedrą genetyki na Paryskim Fakultecie Medycznym. Praktykował również w jednym z największych dziecięcych

33

Jérôme – mąż, ojciec pięciorga dzieci, wielki obrońca życia i naukowiec szpitali na świecie – Necker Hôpital des Enfants Malades. Na blisko 9000 pacjentów osobiście miał kontakt z 5000 i – jak twierdzą jego współpracownicy – wszystkich potrafił nazwać po imieniu.

Pewnego dnia przyszedł do niego jeden z jego małych podopiecznych. Chłopczyk rzucił mu się w ramiona i powiedział: – Oni chcą nas zabić, musisz nas chronić, my jesteśmy za słabi, nie potrafimy się bronić.

Chłopiec poprzedniego dnia wieczorem oglądał z rodzicami program na temat aborcji. Wyjaśniano w nim, że dzięki diagnostyce prenatalnej będzie można wykryć trisomię 21 i – jak to określono – usunąć niepożądane dziecko.

Następnego dnia Lejeune poinformował swoich współpracowników:

– Będę musiał publicznie zabrać głos, aby bronić naszych chorych. Nasze odkrycie będzie użyte po to, by ich niszczyć. Jeśli nie będę ich bronił – zdradzę ich, wyrzeknę się tego, kim się rzeczywiście stałem: ich naturalnym obrońcą. niebezpieczny przeciwnik Od tej chwili profesor zbierał podpisy lekarzy przeciwnych legalizacji zabijania nienarodzonych, występował w dyskusjach publicznych i w debatach telewizyjnych.

Nie jest ideologiem, jest praktykiem, który zetknął się nieraz z ludzkim nieszczęściem i właśnie dlatego na jego argumenty trudno znaleźć ripostę. Wielu zwolenników aborcji chce przedstawić go jako bezdusznego człowieka, który nie chce ulżyć cierpieniom rodziców. On niezrażony odpowiadał: – Każdy lekarz musi współczuć rodzicom.

Jeśli tak się nie dzieje, to nie jest on niczym PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

34 WIARA / Biografie innym jak swego rodzaju komputerem, maszynką do wydawania recept. Człowiek, który powiadamia rodziców o tym, że ich dziecko jest ciężko chore i nie czuje głębokiego poruszenia serca na myśl o ich bólu, nie byłby godny wykonywania naszego zawo-

Pewnego dnia przyszedł do niego jeden z jego małych podopiecznych. Chłopczyk rzucił mu się w ramiona i powiedział: – Oni chcą nas zabić, musisz nas chronić, my jesteśmy za słabi, nie potrafimy się bronić.

du. Ale nie można kogoś chronić przed nieszczęściem, popełniając zbrodnię. A przecież zabicie dziecka jest morderstwem.

Nie przynosi się ulgi w cierpieniu jednego człowieka, zabijając innego. Jeśli medycyna to utraci to już nie będzie medycyną. Być może będzie ją można nazwać jakąś sztuka biologiczną, tak jak weterynaria, ale to nie będzie medycyna. Dla nas nakaz: „Nie zabijaj” tłumaczy się przez słowa: „Nie wolno szkodzić – Primum non nocere”. Tak duży nacisk na przestrzeganie przysięgi Hipokratesa jest potrzebny, aby chory wiedział, że lekarz nie zrobi nic, aby mu zaszkodzić. Jeśli by tak nie było, to jak pacjent mógłby mieć zaufanie do lekarza?

W czasie jednego z takich programów jego żona, Brithe, znalazła się w reżyserce. Tam ktoś, nie wiedząc, kim ona jest, powiedział na głos: – Lejeune? Co za łajdak! Ale jaki talent! Jest za dobry, już go nie zaprosimy!

Miałam wtedy 12 lub 13 lat – pisze Clara Lejeune – Do szkoły jeździłyśmy z siostrą na rowerach. Gdy przejeżdżałyśmy obok Wydziału Medycyny widziałyśmy na murach napisy: „Lejeune morderca. Trzeba zabić Lejeune’a”. Albo: „Trzeba zabić Lejeune’a i jego potworki”.

Za słowami szły także czyny. Kiedyś w czasie publicznej dyskusji na temat aborcji profesor został obrzucony jajkami i surowym mięsem. Wydawało się, że salę, wypełniają wyłącznie jego przeciwnicy. Lejeune nie stracił jednak zimnej krwi. Gdy kontestatorzy nieco się zmęczyli, profesor krzyknął: – Wszyscy, którzy mnie popierają, mają opuścić salę.

Okazało się, że pozostało zaledwie kilka osób, które zajęły miejsca po przekątnej, aby stworzyć wrażenie licznej grupy.

Clara wspomina także wyjazd ojca do Stanów Zjednoczonych. Pewnego dnia jej matka dostała list od męża, w którym opisywał dyskusję, w jaką wdał się w bardzo poważnym amerykańskim instytucie naukowym.

On jeden twierdził, że każde z nienarodzonych dzieci jest jedyne w swoim rodzaju i nikt nie ma prawa odbierać im życia. Na koniec dyskusji powiedział: – Oto instytut, który miał służyć życiu, przekształca się w instytut śmierci.

W angielskim była to gra słów: „Institute of Health, Institute of Death”. Wieczorem w liście do żony napisał: Dziś po południu straciłem mojego Nobla. miłość od pierwszego wejrzenia Listy do żony zawsze pisał piórem, od którego zaczęła się ich miłość.

35 – Mój tata opowiadał często z uśmiechem, że w młodości marzył o poślubieniu wysokiej blondynki, która miałaby na imię Dominika. Urzekła go jednak niska kobieta o wielkich ciemnych oczach, wyglądająca na Eskimoskę z dalekiej północy, o długich włosach tak ciemnych, że wydawało się, iż są granatowe. Miała akcent mieszkańca okolic Bałtyku i uczyła się francuskiego w bibliotece Sainte-Geneviève. Jak głosi rodzinna legenda właśnie tam spotkali się po raz pierwszy. Mama potrzebowała pióra i tata dał jej swoje. Wiele lat później pisywali do siebie listy miłosne właśnie tym piórem. Kiedy któreś z dzieci pytało go, czym jest miłość od pierwszego wejrzenia, mój ojciec mówił z wielkim zażenowaniem: „Nie wiem, dlaczego kolana drżą a gardło jest wyschnięte, kiedy człowiek się zakochuje, ale z pewnością, to czego doznaliśmy – twoja mama i ja – nazywa się miłością od pierwszego wejrzenia”.

zmieścić cała piątka. Zaś podróż trwała w tamtych czasach trzy dni.

Co roku cała rodzina wyprawiała się na wakacje do ojczyzny pani Brithe Lejeune.

Zmagania zaczynały się już na starcie, gdy o czwartej nad ranem cała rodzina zbierała się do wyjazdu. Na dzieci czekały pastylki na chorobę lokomocyjną, a profesor starał się dopilnować, aby zostały spożyte.

– Ależ one były niedobre – pisze Clara. – Na próżno popijałam taką pastylkę wielkimi łykami, ona wciąż była tam, na końcu języka.

Tata się niecierpliwił i w końcu rozgniatał pastylkę na małej łyżeczce i mieszał ją z konfiturami.

– Bardzo cierpiał w czasie tego oddalenia – wspomina Clara – ale nic nie mówił. Co wieczór siadał przy stole i pisał do mamy. Pisali do siebie codziennie, gdy nie byli razem – przez całe życie – wiernie i z czułością.

O piątej zasiadali w samochodzie. „Pastylkowe” zabezpieczenie starczało na jakiś czas, ale przeważnie torsji nie dawało się uniknąć. Poza tym dzieci przybywało, w końcu na tylnym siedzeniu musiała się

W tym kontekście łatwiej zrozumieć słowa, które kiedyś profesor Lejeune napisał o szczęściu: Jak czasem trudno jest znieść szczęście! Jestem przez dwie godziny z trójką uroczych dzieci i znajduję się na granicy wściekłości. W mądrych książkach mówi się o cierpliwości, a ja jestem przekonany, że aby zasłużyć sobie na miano ojca rodziny, trzeba z niej uczynić główną cnotę, żeby nie powiedzieć – cnotę kluczową. Z drugiej strony, każdego dnia przekonujemy się powoli, jak bardzo podstawowa jest ta rzecz w życiu.

Lejeune nie przepadał za nadmorskim odpoczynkiem. Ale wiedział, że jego żona tęskni do rodzinnych stron, z którymi łączyły ją wspomnienia szczęśliwej młodości. A więc zawoził rodzinę co roku nad Bałtyk, spędzał tam trochę czasu i wracał do Paryża.

– Kiedy byliśmy mali nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, że tatuś jest wielkim naukowcem – wspomina Karin, jedna z córek profesora. – Kochaliśmy go jako ojca, a on nas kochał tak jak kocha się dzieci. Kiedyś w szkole siostra zakonna, która nas uczyła, zaproponowała, abyśmy pomodlili się za naukowców. I zwróciła się do mnie: „Karin, w twojej rodzinie jest naukowiec.” A ja przez kilka sekund zastanawiałam się, kto to mógłby być? I w końcu powiedziałam: „To chyba chodzi o mojego dziadka?”. A siostra na to: „Nie to twój tata, będziemy się za niego moPRZYJACIEL RODZINY 2/2018

36 WIARA / Biografie dlić”. Gdy wróciłam do domu, powiedziałam tacie: „Zdaje się, że jesteś naukowcem”. On zaś odpowiedział: „Ludzie tak mówią, ale dla ciebie jestem twoim ojcem”.

On był zawsze obecny, zawsze z nami.

W południe przyjeżdżał do domu na obiad, był z nami także wieczorami. Oczywiście czasem musiał uczestniczyć w różnych konferencjach, ale dla niego rodzina zawsze była na pierwszym miejscu. W każdy weekend wyjeżdżaliśmy na wieś. Chodziliśmy na spacery do lasu. Opowiadał nam wtedy o przyrodzie, dowiadywaliśmy się od niego całej masy rzeczy. Był zawsze obecny, ale powiedziałabym, że także teraz – gdy fizycznie nie ma go między nami – jest wciąż obecny.

Wielka Noc – Papież spełnia gest nadziei, mianując umierającego – tymi słowami powitał Lejeune wiadomość o nominacji na pierwszego przewodniczącego Papieskiej Akademii Życia, którą otrzymał od Jana Pawła II. Do ciężko chorego na raka profesora wiadomość dotarła 1 marca 1994 r.

– On marzył o instytucji będącej zapleczem dla wszystkich lekarzy, którzy bronili życia – mówi dr Wanda Półtawska. – To miał być autorytet dla świata. Profesor pokazał mi swój projekt, a potem razem pojechaliśmy do Ojca Świętego i przekazaliśmy mu to.

W zamyśle Lejeune’a członkowie Akademii mieli składać specjalne oświadczenie: Przed Bogiem i przed ludźmi, my Służący Życiu potwierdzamy, że każdy członek naszego gatunku jest osobą. Szacunek, który jest należny każdemu z nich, nie zależy ani od jego wieku, ani od niesprawności, która może go obciążać. Od poczęcia aż do swych ostatnich chwil

jest tą samą osobą ludzką, która rozwija się, dojrzewa i umiera.

Projekt powołania Akademii dotarł do Ojca Świętego na kilkadziesiąt dni przed ujawnieniem się śmiertelnej choroby francuskiego genetyka. Na początku 1994 r. profesor powiedział swojemu spowiednikowi: – Mam wielkiego kalafiora na płucach. Nie ma na to lekarstwa.

Ale rodzinie zapowiedział: – Bądźcie spokojni, do Wielkanocy nic się nie wydarzy.

W Wielkim Tygodniu czuł się już bardzo źle. W Wielką Środę przyszedł nagły atak gorączki, a w Wielki Piątek pożegnał się z każdym ze swoich pięciorga dzieci.

W Wielką Sobotę odwiedził go jeszcze syn Tomasz: – Tego dnia dowiedzieliśmy się z żoną, że mamy dziecko. Powiedzieliśmy mu to o siedemnastej. Dla niego był to ostatni znak.

Bardzo szczęśliwy powiedział: „To dar od Boga”.

Profesor Jérôme Lejeune powrócił do domu Ojca 3 kwietnia 1994 r. Dziś jest kandydatem na ołtarze. W opisie sprawy beatyfikacyjnej i kanonizacyjnej zaznaczono, że był naukowcem i „wielkim obrońcą życia”, ale na pierwszym miejscu wymieniono co innego: świecki archidiecezji paryskiej, żonaty, ojciec pięciorga dzieci.

Paweł Zuchniewicz – mąż Małgorzaty, ojciec trzech córek, dziennikarz, pisarz, obecnie wicedyrektor ds. wychowawczych w szkole „Żagle” Stowarzyszenia „Sternik”

37

MATKA BOŻA MĘŻCZYZN Mateusz Mezglewski

Każdego roku tysiące mężczyn przelgrzymują do Matki Bożej w Piekarach Śląskich Sanktuarium Matki Bożej w Piekarach Śląskich, to miejsce nazywane duchową stolicą Górnego Śląska. Tutaj przed Obrazem Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej składane są w darze Jezusowi Miłosiernemu ludzkie serca przepełnione bólem, chorobą i utrudzone zmaganiem o godne życie rodzin. Parafia sięga swymi początkami 1318 r., kiedy to konsekrowany został drewniany kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła. W nim znalazła miejsce ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem, zwana Matką Przedziwną (Mater Admirabilis). Gdy w 1659 r. obraz ten został odnowiony i przeniesiony do głównego ołtarza, w Piekarach rozwinął się spontaniczny ruch

pielgrzymkowy, który z uwagi na liczne uzdrowienia wymodlone w tym miejscu, zaczął coraz bardziej nabierać na sile. Sława obrazu rozszerzyła się także poza granice kraju, gdy trafił on do czeskiej stolicy – Pragi, nękanej wówczas przez zarazę. Po przejściu przez miasto procesji z obrazem zaraza ustąpiła.

Od tego momentu obraz zaczęto oficjalnie nazywać „cudownym”. Ważnym wydarzeniem w historii kultu maryjnego stała się również wizyta w Piekarach króla polskiego Jana III Sobieskiego, zmierzającego w 1683 r. pod Wiedeń i zawierzającego Piekarskiej Madonnie losy swej wyprawy.

PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

38 38 POLSKA / Poznaj kraj Władca ten, jak sam później powiedział, odniósł zwycięstwo jedynie dzięki wstawiennictwu Niepokalanej.

Istotny etap w rozwoju tego miejsca nastąpił w drugiej połowie XIX w., kiedy to wybudowano nową świątynię, a także wzbogacono kompleks sanktuaryjny o kalwarię, na której wiernie odwzorowano topografię Ziemi Świętej, wznosząc blisko 20 kaplic pasyjnych, kościół oraz 15 kaplic różańcowych. Największym zaszczytem, jakim obdarzony został wizerunek Piekarskiej Madonny, było ofiarowanie Jej w roku 1925 przez papieża Piusa XI złotych koron, które w obecności rzesz wiernych na skronie Maryi i Dzieciątka nałożył nuncjusz papieski kard. Wawrzyniec Lauri. Niestety podczas działań wojennych korony zostały skradzione (1940), dlatego w roku 1965 miała miejsce druga koronacja, w której uczestniczył bp Karol Wojtyła. Czasy komunistyczne także pozostawiły w historii swój niechlubny ślad. W roku 1984 korony skradziono po raz drugi. Rok później odbyła się trzecia koronacja.

Współczesna historia sanktuarium wiąże się w szczególny sposób z osobą św. Jana Pawła II, który jako biskup krakowski 13 razy gościł w Piekarach (1965-1978) podczas pielgrzymek mężczyzn, które odbywają się w tym miejscu w ostatnią niedzielę maja.

Wydarzenie to uznawane za ewenement na skalę światową gromadzi po dziś dzień blisko 100 tys. wiernych. W centrum tematyki tego spotkania stoi katolicka nauka społeczna, która przekazywana jest w odniesieniu do bieżących problemów ludzi pracy, mężów i ojców. Nie ulega wątpliwości, iż głosząc słowo Boże do przybywających do Piekar robotników, późniejszy papież wy-

39 pracował fundament swych encyklik społecznych. Wielki szacunek, jakim piekarskie sanktuarium darzył Papież Polak potwierdza również fakt, iż podczas pielgrzymki do Polski w 1983 r. pragnął osobiście uczcić obraz Madonny. By uczynić zadość temu oczekiwaniu, obraz został przewieziony na spotkanie z wiernymi w Katowicach. Wówczas także Jan Paweł II złożył w darze dla Maryi złoty różaniec. Umiłowanie piekarskich pielgrzymów Papież okazywał aż do końca swego życia, w rokrocznie przesyłanych telegramach.

Oprócz pielgrzymki męskiej, równie dużym zainteresowaniem (ok. 80 tys. uczestników) cieszy się spotkanie kobiet: żon, matek, panien i osób konsekrowanych. Spotykają się one u Śląskiej Gospodyni w niedzielę po Uroczystości Wniebowzięcia NMP. Warto podkreślić, że całokształt ruchu pielgrzymkowego obejmuje praktycznie wszystkie okresy roku liturgicznego. W czasie Bożego Narodzenia sanktuarium odwiedza blisko 10 tys. pielgrzymów, którzy przybywają, by adorować Dzieciątko Jezus i zanurzyć się w tajemnicy wcielenia, nawiedzając żywą i ruchomą szopkę, zwaną „Piekarskim Betlejem”.

W Wielkim Poście dróżki piekarskiej kalwarii przemierzają tysiące wiernych, którzy w każdą sobotę uczestniczą w drodze krzyżowej, a w czasie Triduum Paschalnego uczestniczą w inscenizowanym „Misterium Męki Pańskiej” tworzonym przez grupę 100 aktorów i statystów. Od maja do października sanktuarium gości różnego rodzaju grupy parafialne, w łącznej liczbie ok. 500. Zjawiskiem niezwykle ciekawym są tzw. pielgrzymki ślubowane, które (głównie pieszo) zdążają do Piekar, by wypełnić

zobowiązania minionych pokoleń wdzięcznych Bogu za uratowanie życia i zdrowia za wstawiennictwem Piekarskiej Pani. Okres letni to liczne „odpusty” nadane przez Stolicę Apostolską świętowane niemal w każdą niedzielę (od Nawiedzenia NMP aż do Podwyższenia Krzyża Świętego). Każdy 13. dzień miesiąca to z kolei piękne obchody ku czci MB Fatimskiej połączone z wieczorną procesją światła. Całość ruchu pielgrzymkowego obejmuje rocznie blisko 200 tys. osób. W liczbie tej większość stanowią grupy polskie, z terenu archidiecezji katowickiej i diecezji ościennych. Około 10% stanowią pielgrzymi z innych regionów Polski i świata.

Piekarskie sanktuarium tętni życiem także w dzień powszedni, spełniając swą misję również wobec pojedynczych wiernych, którym proponuje codzienną adorację Najświętszego Sakramentu i stały konfesjonał.

Dla zaspokojenia duchowych i materialnych potrzeb tysięcy przybywających tutaj pielgrzymów powstaje nowy dom rekolekcyjno-pielgrzymkowy „NAZARET”.

W swym założeniu ma on być miejscem pogłębiania nauczania Papieża Polaka, a także ośrodkiem nowej ewangelizacji i formowania sumień wiernych do odważnego stawania w obronie wartości chrześcijańskich oraz głoszenia radości płynącej z autentycznego życia Ewangelią Chrystusa.

Bazylika Piekarska Parafia Imienia NMP i Św. Bartłomieja ul. Ks. Ficka 7, 41-940 Piekary Śląskie tel.: +48 (32) 287 22 70 e-mail: kontakt@bazylikapiekary.pl www.bazylikapiekary.pl PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

40 RAZEM / Zdrowie

PRZYWRACANIE ŻYCIA Elżbieta Ruman

Św. Hildegarda – benedyktynka, wizjonerka, naukowiec z zakresu teologii, medycyny, ziołolecznictwa; poetka, kompozytorka, kaznodziejka Julia wstała z wózka, ksiądz Marek pokonał chorobę nowotworową trzustki, czteroletnia Zosia zwyciężyła białaczkę, pani Maria pozbyła się astmy, ksiądz Bartek unormował poziom cukru w organizmie (z poziomu zagrażającego życiu), Wojtek, student AWF, wyleczył łuszczycę, a 24-letnia Anna schudła 20 kg i odzyskała radość życia – wszystko to dzięki medycynie św.

Hildegardy z Bingen, Doktora Kościoła.

O co chodzi z tą Hildegardą? – zapytał mnie jeden z moich kolegów, dziennikarzy. Jest wydawcą ogólnopolskiego tygodnika i, podróżując po Polsce, coraz częściej spotyka się z pytaniami o tę świętą mniszkę, która

w 2012 r. ogłoszona została Doktorem Kościoła.

Takie samo pytanie musiał zadać sobie pewnie w 1146 r. Bernard z Clairvaux, jeden z najbardziej wpływowych ludzi na przełomie XI i XII w., kiedy dostał pierwszy list od nieznanej sobie mniszki z małego konwentu sióstr z Disibodenbergu w Nadrenii.

Autorka prosi w nim o radę, opisując wizje, których doświadcza od najmłodszych lat.

Obrazy i słowa tłumaczące istotę stworzenia i prawdę o pochodzeniu wszystkiego od Boga Stwórcy Hildegarda poznawała nie podczas chwil ekstazy, pisała, że widzi i słyszy wewnętrznymi oczami i uszami.

41 W zwyczajnych sytuacjach widziała i słyszała to, co pokazywał jej Bóg.

Mniszka prosiła o pomoc i radę, czy powinna ujawniać swoje wizje. Ojciec Bernard odpisał Hildegardzie, zachęcił ją do pisania. Rok później na Synodzie w Trewirze sam papież Eugeniusz III czytał obszerne fragmenty pierwszego Jej dzieła „Scivias” („Poznaj drogi Pana”) i wyraził zgodę na jego upowszechnienie. 10 maja 2012 r. papież Benedykt XVI ogłosił Hildegardę z Bingen świętą, a 2 października 2012 r. – Doktorem Kościoła.

Dziś św. Hildegarda uczy nas sztuki leczenia ciała i duszy, które jednocześnie prowadzi człowieka do zbawienia. Medycyna, spisana przez nią ponad 800 lat temu dziś jest w stanie leczyć wszelkie choroby – to medycyna, która nie zna chorób nieuleczalnych.

Sześć lat obecności Świętej wśród nas owocuje cudami i ogromnym doświadczeniem. Setki osób wróciły do zdrowia z najcięższych chorób: nowotworów, celiakii, miażdżycy i niewydolności serca, reumatoidalnego zapalenia stawów i wielu innych.

Terapia oparta na wskazaniach Hildegardy z Bingen przywraca siły osobom dotkniętym stwardnieniem rozsianym, udrażnia naczynia krwionośne dotknięte miażdżycą, pozwala pozbywać się guzów zewnętrznych i wewnętrznych. Tysiące już osób wzięły udział w organizowanych przez józefowskie centrum postów hildegardowych – u jezuitów pod Warszawą i na pallotyńskiej Karczówce. Cuda tam się dziejące, również dla nas podążających śladem Hildegardy z Bingen są wspaniałym doświadczeniem: uczestnicy dają świadectwo, mówiąc, że pozbyli się wielomiesięcznego bólu, doświadczyli przypływu sił i energii do życia,

napełnili się radością, a co najważniejsze: poznali receptę potrzebną do dalszego dobrego życia.

Dieta i post leczniczy świętej Hildegardy z Bingen opierają się się na orkiszu – prawdziwym prastarym zbożu, które jest inne niż pszenica, uważana przez Hildegardę

Dziś św. Hildegarda uczy nas sztuki leczenia ciała i duszy, które jednocześnie prowadzi człowieka do zbawienia.

za niejadalną dla człowieka. „Orkisz jest najlepszym ze wszystkich zbóż. (…) Daje człowiekowi mocne mięśnie i zdrową krew, szczęśliwy umysł i pogodną duszę” (Physica 1131, św. Hildegarda z Bingen).

Ta niezwykła roślina daje człowiekowi zdrowie i siłę. Człowiek odżywiający się orkiszem zyskuje odporność – jeśli zostaje zainfekowany, organizm szybko radzi sobie z chorobą, wykorzystując własne mechanizmy obronne. Orkisz jest całkowicie przyswajany przez organizm, jego cenne składniki odbudowują mięśnie, wspomagają powstawanie krwinek czerwonych, a więc „dają zdrową krew”, jak pisała Hildegarda. Zawiera też składniki działające w organizmie jak endorfiny – człowiek po zjedzeniu orkiszu jest pogodny, optymistyczny i radosny.

Najważniejszy ze składników orkiszu – thiocyanad (rhodanid), który jest przedmiotem PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

42 RAZEM / Zdrowie badań naukowców – wykazuje działanie antynowotworowe. To on uzbraja organizm w niezwykłą odporność. Zabezpieczając przed nowotworami, daje komórkom macierzystym siłę pozwalającą zwalczać nawet próby wtargnięcia nowotworów.

Pamiętać jednak trzeba – powtarzam w trakcie wykładów podczas organizowanych przez nas postów – to musi być prawdziwy orkisz, czyli odmiany: Oberkulmer Rotcorn, Schwabenkorn albo Frankenkorn.

Tylko te odmiany mają niezwykły leczniczy wpływ na organy wewnętrzne naszego organizmu ze względu na swój cenny skład.

Wiele dostępnych dziś w Polsce „orkiszów” nie jest niestety tym prawdziwym Bożym cudem, jakim jest leczniczy orkisz. Właśnie odnalezienie prawdziwego orkiszu było pierwszym powodem powstania Centrum Hildegardy w Józefowie.

W codziennej hildegardowej diecie obecne są jeszcze trzy podstawowe zioła, które dbają o całego człowieka: galgant, bertram i dyptam. Choć nazwy te brzmią jak imiona mnichów, są to jednak cenne przyprawy, które Hildegarda nazywa „hormonami kuchni”– mają ogromny wpływ na funkcjonowanie ludzkiego organizmu. Małe dawki tych niezwykłych roślin są wsparciem dla podstawowych narządów wewnętrznych człowieka.

GALGANT – jedna z najważniejszych roślin Hildegardy. Pisała: „Kto ma bóle w sercu, niech weźmie wystarczającą ilość alpinii, a będzie mu lepiej”. W profilaktyce i leczeniu oraz w codziennej diecie jako przyprawa używany jest sproszkowany korzeń galgantu, dodawany do pożywienia w postaci kilku szczypt. Występuje również w postaci tabletek. Ma silne działanie nasercowe: wzmacnia pracę serca i układu krążenia. Jedna tabletka galgantu włożona pod język działa jak nitrogliceryna, w Niemczech galgant figuruje w oficjalnym spisie leków nasercowych. Ma działanie rozkurczowe: likwiduje bóle serca, jest skuteczny również przy migrenach i bólach kręgosłupa. Spożywany regularnie podbudowuje mięsień sercowy i zapobiega jego osłabieniu, skutecznie chroni przed zawałem i udarem. Roślina ta ma również pozytywny wpływ na trawienie: ułatwia je i znosi skurcze żołądkowo-jelitowe. Galgant zalecany jest leczniczo osobom po zawałach serca.

BERTRAM – niepozorna roślina, z wyglądu podobna do rumianku, rośnie w Maroku. Suszona i podawana w postaci proszku lub tabletek ma niezastąpione działanie na „drugi mózg człowieka”, czyli jelito. To jelito jest odpowiedzialne tak za zdrowie człowie-

43 ka, jak i za powstawanie większości chorób.

Bertram jest rośliną, która fenomenalnie działa na całej powierzchni jelita cienkiego i grubego: oczyszcza i likwiduje stany zapalne, odbudowuje i uruchamia uszkodzone kosmki jelitowe, pomaga usuwać z organizmu toksyny i niestrawione resztki pokarmowe, zapobiega procesom gnilnym w organizmie i regularnie spożywana wyraźnie poprawia parametry krwi.

DYPTAM – czyli „krzew mojżeszowy” lub „biblijny krzew gorejący”. Oczyszcza od wewnątrz naczynia krwionośne, usuwa powstałe w nich złogi i udrażnia je oraz rozpuszcza kamienie w organizmie. Ta niezwykła biblijna roślina pomogła już tysiącom osób, ratując przed zawałem serca – to nasze polskie doświadczenie. Dyptam działa jak „kret” w naczyniach krwionośnych, przywracając im właściwy stan i funkcjonowanie. Wzmacnia je, usuwa złogi cholesterolowe, leczy nawet zaawansowaną miażdżycę i jest niezastąpiony w profilaktyce – nie dopuszcza do zwapnienia naczyń krwionośnych mózgu. Chroni przed zawałem serca i alzheimerem. To roślina, która – w postaci suszonej – powinna gościć na stałe w naszych domach.

Dziś, kiedy woda nie nadaje się do picia, powietrze staje się szkodliwe, chleb nie jest już chlebem tylko szkodliwą mieszaniną polepszaczy i chemicznie modyfikowanej mąki, mleko nie jest mlekiem, a owoce naszpikowane są chemią Hildegarda, uczy odnajdywać wokół siebie to, co jest prawdziwe, niezatrute, dające siłę, odkrywać „viriditas” – siłę życia, którą w naturze zostawił nam najlepszy Ojciec, Stwórca świata.

W Centrum św. Hildegardy w Józefowie

można znaleźć wszystkie produkty polecane przez Hildegardę: prawdziwy orkisz i wszelkie z niego produkty – chleb, mąki, kasze, makarony oraz zioła i przyprawy.

Sklep stacjonarny prowadzą specjaliści me-

Terapia oparta na wskazaniach Hildegardy z Bingen przywraca siły osobom dotkniętym stwardnieniem rozsianym, udrażnia naczynia krwionośne dotknięte miażdżycą, pozwala pozbywać się guzów zewnętrznych i wewnętrznych.

dycyny św. Hildegardy, dwa razy w miesiącu konsultacje prowadzi pani doktor. Jest też sklep internetowy.

Elżbieta Ruman – dziennikarka, publicystka i pisarka, studiowała teologię na ATK. Mama czwórki dzieci. Autorka setek programów dla Telewizji Polskiej i Redakcji Programów Katolickich: My Wy Oni, Ukryte Skarby. Z pasją ukazuje dobro w filmach dokumentalnych: m.in. „Brat”, „Przyjaciel”, „Papież”, „Bez Lęku”, „Cud na Kostaryce”.

Centrum św. Hildegardy w Józefowie ul. Piłsudskiego 30 (na wysokości stacji PKP Michalin) 05-410 Józefów tel.: 500 403 358 e-mail: centrum.hildegardy@gmail.com PRZYJACIEL RODZINY 2/2018

Są takie kwiaty utkane z radości ku słońcu wzrastają z wdziękiem, by, gdy zabraknie wzajemnej miłości, pochylić się nad człowiekiem…

Autor nieznany

Jeśli mężczyzna ma kiedykolwiek poznać, kim jest i do czego jest przeznaczony, musi wyruszyć w podobną wędrówkę.

Musi na nowo odnaleźć swe serce.

John Eldredge, Dzikie Serce. Tęsknoty męskiej duszy