Knut Ødeård er i sitt femtiande år som poet meir vital og relevant enn nokon gong. Årets samling viser ein diktar med djerv biletskaping og som ikkje er redd for å gå rett inn på dagen politiske scene. Dikta spenner frå barndom til alderdom, frå Molde til mora som flyktar med sitt barn frå Syria slik Maria flykta med Jesus.
Språket hans “bylgjer mellom dethistoriske og det mytiske”, skriv Adonis: “men alltid tett bunde til det kroppslege.”
