DISTANT SUFFERING XXIII | i.d. of a shared artefact
The English text is on the next page Deze foto van Anthi Pazianou van Kara Tepe / Moria 2.0 op Lesvos gedateerd 19/12/2020 leidde tot dit werk. Op de dag dat heel Nederland zich – terecht - vrolijk uitleefde in en met de voor het eerst in jaren gevallen sneeuw, stierven er in dit kamp mensen: kinderen en volwassenen. Hoeveel? Geen mens weet het; niemand houdt het meer bij. Want in dit en alle andere vluchtelingenkampen zit immers het menselijk afval van onze neoliberale maatschappij: Zij zijn echt volledig nutteloze, overtollige, buiten de officiële onderzoeken staande overblijfselen van een consumptiemaatschappij. Zij hebben niets te bieden aan de op consumptie gerichte economie, niet nu en niet in de toekomst. Ze dragen niets bij aan de wereldwonderen van de consumptie; ze zullen het land niet uit de depressie trekken door naar credit cards te grijpen die ze niet bezitten of spaartegoeden op te nemen, die ze ook niet hebben – en daarom zou de maatschappij beter af zijn zonder hen. 1 Maar goed, zo lang ze er als ‘groep’ toch zijn, kun je er net zo goed gebruik van maken nietwaar? Zoals in de marketing van de gemeente Middelburg aangaande haar zelf verklaarde profiel als ‘stad van de vrijheid, stad van de Four Freedoms Awards’. Elke twee jaar verandert het historische centrum van de stad in een ‘nogo zone’ voor haar gewone inwoners. In een met metershoge hekken afgezet gebied, bewaakt door politieagenten, arrestatieteams, sluipschutters en helikopters schrijdt de vanuit de hele wereld ingevlogen elite door de stad ten einde in de Nieuwe Kerk de laureaten toe te klappen. Maar als er een paar kinderen moeten worden gered uit Mora 1.0 dan kijken onze vroede bestuurders en hun kompanen even niet thuis. staan onder de invloed van weersomstandigheden. die ik de komende jaren ga aandoen. Het is onduidelijk is of ze.
ken onze vroede bestuurders en hun kompanen even de andere kant op. Tegenover de vluchteling staat de veelal westerse consument die de wereld als zijn/haar persoonlijke bucket list aftoerist en die waar dat even kan de ‘groene’ beleving van de tent opzoekt; bij voorkeur in een volledig ingerichte tent op een glamping. Met dit werk wil ik aandacht vragen voor deze enorme tegenstelling. Ik zoek de openbare ruimte op in navolging van één van de perspectieven die de socioloog Zymunt Bauman schetst: Een centrale rol is in ieder geval gereserveerd voor de geërodeerde, publieke ruimte als plek van dialoog, waar diversiteit (de motor van culturele verandering) opbloeit. 2 Het is onduidelijk of de verschillende edities überhaupt gezien zullen worden en of ze blijven bestaan onder de invloed van weersomstandigheden en de genade van het publiek. Ik documenteer hier elk werk en de plek in een catalogus in wording. In de inleiding tot DISTANT SUFFERING XXII2 | i.d. of inequality schreef W.F.T. van Houtum in mei 2020 ( … Onze) mobiliteit staat in schril contrast met de noodzakelijke vlucht voor oorlog en armoede van migranten. Voor hen is er geen warm welkom, zoals de westerse mens wel overal te wachten staat. Geen infrastructuur waarbinnen zij zich veilig voelen, geen belastingvoordelen, maar talloze gevaren en ontberingen en uitzichtloze toelatingscriteria. Hun mobiliteit wordt zoveel mogelijk aan banden gelegd, en in termen van ‘opvang in de regio’ aan ons verkocht. Terwijl de werkelijkheid zich uit in mensonterende vluchtelingenkampen. Wanneer ruilen we het misplaatste feestje van de Four Freedom Awards in voor werkelijke betrokkenheid en adequate hulp? 1. Zygmunt Bauman, Liquid Life, Polity Press, Cambridge 2005 2. Ibid., p.66 hans overvliet curiositas@zeelandnet.nl | www.hansovervliet.com atelieradres: Dreesstraat 2, Vlissingen teamCAESUUR cureerde in de winter van 2021 een tentoonstelling met als titel ‘CAESUUR en het object’. Dit is mijn bijdrage. Klik hier voor de catalogus in wording.
The photo of Anthi Pazianou from Kara Tepe / Moria 2.0 on Lesvos dated on 19/12/2020, led to this work. The day the whole of the Netherlands – rightly so - happily played in and with the snow, fallen for the first time in years, people died in this camp; children and adults. How many? No one knows; nobody keeps track anymore. After all, this refugee camp, like all the other camps ‘house’ the human waste of our neoliberal society: They really are completely useless, superfluous remnants of a consumer society beyond official investigations. The consumeroriented economy, they have nothing to offer; neither now nor in the future. They contribute nothing to the wonders of the world of consumption; they won't pull the country out of the depression by reaching for the credit cards they don't own or withdrawing savings they don't have - and society would be better off without them. 1 But, as long as they're there as a group, you might as well make use of them. As in the marketing of the municipality of Middelburg regarding its self-declared profile as city of freedom, being the city of the Four Freedoms Awards. Every two years, the historic city centre is turned into a "no-go zone" for its ordinary inhabitants. In a fenced off area, guarded by police officers, arrest teams, snipers and helicopters, an elite flown in from all over the world stride through the city to clap for the laureates, honoured in the Abby Complex. But when the question is raised to rescue a few children in extreme need from the burned out Mora 1.0 refugee camp, our city politicians and their companions turn a blind eye. Opposite the refugee is mostly the phenomenon of the Western consumer who tours the world as his / her personal bucket list - as opposed to traveling - and who, where possible, seeks the 'green' experience of the tent; preferably in a fully equipped tent on a so called glamping. With this work I want to draw attention to this enormous contrast. By placing the work in public space I try to follow one of the perspectives outlined by sociologist Zymunt Bauman: A central role is in any case reserved for the eroded, public space as a place of dialogue, where diversity (the engine of cultural change) flourishes. 2 It is unclear whether the work is seen at all and whether the work persist under the influence of weather conditions and the mercy of the people. Here I document each work and its place in a catalog.
When do we cancel the misguided Four Freedom Awards party and start with a real commitment and adequate help? 1. Zygmunt Bauman, Liquid Life, Polity Press, Cambridge 2005 2. Ibid., p.66
Camping Le Clou | Coux-et-Bigaroque Périgord Noir region | Dordogne hans overvliet curiositas@zeelandnet.nl | www.hansovervliet.com studio address: Dreesstraat 2, Vlissingen teamCAESUUR curated an exhibition in the winter of 2021 entitled "CAESUUR and the object". This is my contribution. Click here for the catalog in the making.
DISTANT SUFFERING XXIII | i.d. of a shared artefact
In the introduction to DISTANT SUFFERING XXII2 | i.d. of inequality W.F.T. van Houtum wrote in May 2020 (… Our) mobility contrasts sharply with the necessary flight from war and poverty of migrants. There is not a warm welcome for them, as Western people can expect everywhere. No infra-structure in which they feel safe, no tax benefits, but countless dangers and hardships and hopeless admission criteria. No infrastructure in which they feel safe, no tax benefits, but countless dangers and hardships and obscure admission criteria. Their mobility is restricted as much as possible and sold to us in terms of 'reception in the region'. While reality expresses itself in degrading refugee camps.