Issuu

2 0september 0 M A A N D 2026 2024

Columnist en actrice Patricia Kargbo ‘De hitte dreef me tot waanzin’ Nieuwe expo kunstenaar Hans Op de Beeck Internationaal vermaard, thuis in Anderlecht

Sint-Gillis

WIJK IN OPSTAND Burgers in het verweer tegen het drugsgeweld

W E E K B L A D # 1 9 8 9, E E N U I TG AV E VA N V L A A M S - B R U S S E L S E M E D I A V Z W, F L AG E Y P L E I N 1 8 - 1 0 5 0 E L S E N E - A FG I F T E K A N TO O R A N T W E R P E N X P 3 0 3 1 5 3

H o r s t C lub

A s ia t Park

Your 24-hour getaway Vilvoorde

Vooraan

Drugsgeweld Sint-Gillis Politici, doe jullie werk

onderdvijftig schietpartijen en tweeëntwintig explosies in een jaar tijd. De cijfers die de Brusselse procureur op tafel legde, liegen er niet om: het drugsgeweld in Brussel blijft groeien. Dat is zichtbaar in Sint-Gillis, waar bendes elkaars grondgebied betwisten, onder meer door kalasjnikovs af te vuren voor een vol terras. De situatie is er zo urgent dat burgers er afgelopen weekend de straat op trokken. Ze deden dat niet alleen omdat ze het geweld in hun wijk beu zijn. Ze hebben vooral het gevoel dat de bevoegde politici hun werk niet doen. Als dealers bezit kunnen nemen van de openbare ruimte en drugsbazen moorden kunnen bestellen uit de gevangenis, dan faalt de politiek. Als jongeren – met of zonder papieren – drugsdealen als enig perspectief zien, evenzeer. Ook als crackgebruikers op straat aan hun lot worden overgelaten, mag de burger naar zijn beleidsmakers kijken. Iedereen die zich een beetje in het thema drugsgeweld verdiepte, beseft dat je het gevecht ertegen op verschillende fronten moet voeren: voldoende manschappen voor politie en gerecht is er slechts één van. De persconferentie van procureur Julien Moinil illustreerde nog maar eens dat de federale regering steken laat vallen: zowel het Brusselse gerecht als de federale gerechtelijke politie in Brussel blijven onderbemand, alle alarmsignalen ten spijt. Nochtans zijn dat de mensen die de onderzoeken ten gronde kunnen voeren, die verder reiken dan dealers oppakken die even later weer vrijkomen. “Ik zal een beetje in herhaling vallen”, zei de procureur. Eigenlijk is het een onthutsende vaststelling, dat de topman van het Brusselse parket een jaar na zijn nadrukkelijke vraag om meer middelen nog altijd moet vaststellen dat

die er amper zijn. Nochtans is de Brusselse drugsproblematiek een kwestie die het hele land aanbelangt. Omdat mensen uit heel België hier komen werken. En omdat de trafiek en alles wat daarrond hangt zich lang niet tot Brussel zullen beperken als we laten betijen, om maar een paar redenen te noemen. Zelfs wanneer politie en gerecht alle gewenste manschappen krijgen, zal dat het drugsgeweld niet stoppen. Dat is een inzicht waar ook politie en magistratuur intussen van doordrongen zijn. De hele drugsdynamiek werpt zo een fundamentele vraag op: hoe kunnen we onze jongeren een legaal en duurzaam perspectief bieden? Die vraag moeten we ook durven te stellen voor nieuwkomers en mensen zonder papieren, die een dankbare rekruteringsvijver voor bendes vormen. Ofwel bied je die snel een echt perspectief in België, ofwel bouw je een vlot terugkeerbeleid uit. Mensen tien keer oppakken en enkel in theorie het land uitzetten, is gewoon cynisch. Veel van de oplossingen voor drugsgeweld zijn bekend. Toch lijken onze overheden te dralen bij de uitvoering. Waarom? Een van de antwoorden ligt misschien wel vervat in één foto: die van de gewestelijke veiligheidsraad van woensdag. Daar schoven naast zes korpschefs en federale ministers ook tal van burgemeesters, een hoge vertegenwoordiger, een minister-president en de procureur aan. Binnenkort komt daar nog een Brusselse drugscommissaris bij. Allemaal bevoegd, maar niemand echt verantwoordelijk. Misschien kan de aanstaande fusie van de politiezones een aanleiding zijn om die lange tafel in te korten en wat strakker op te stellen, in plaats van steeds weer nieuwe functies en structuren bij te creëren. Of zoals een koepel van bewonersverenigingen het eerder deze week samenvatte: politici, doe jullie werk.

“De persconferentie van procureur Julien Moinil illustreerde nog maar eens dat de federale regering steken laat vallen”

Kris Hendrickx Redacteur In het edito fileert de redactie de Brusselse actualiteit.

Lees meer Spiraal van

drugsgeweld brengt inwoners van Sint-Gillis op de been p.6

2 september 2026 |

Inhoud

2 september 2026 OP DE COVER 06

Opinie Een politiek mirakel in Brussel

Cartoon Delphine Frantzen

Toerisme Vrees voor slecht imago groeit nu toeristische loketten in Brussel gesloten zijn

Lees het op BRUZZ.be/wapengeweld

Gaan met Gunnar Gunnar zorgt ervoor dat je met een vaart de avond in gaat. Met muzikale gasten, een lading tips, voor concerttickets en goede muziek natuurlijk! Elke weekdag van 16 tot 19 uur op BRUZZ radio

Al bijna twintig jaar is hij geworteld in Anderlecht: beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck maakt er kunst die de wereld rondreist

COLOFON

VERHALEN Portret Charles Kaisin, designer en feestarchitect

ELKE WEEK

Stadsleven Vooroordelen

In beeld

In het nieuws

Beestig Brussel De vroedmeesterpad verdween uit Brussel

De gevel Villa ma Caprice in Molenbeek

Column Mijn buurman

Hang-out Hanna

Puzzelpagina

Meer BRUZZ

Het wapengeweld blijft een hardnekkig probleem in Brussel. Schiet- en steekpartijen volgen elkaar op, ook buiten de bekende hotspots. Hoe probeert de hoofdstad het geweld in te dijken?

Vooraan Politici, doe jullie werk Actueel Procureur Julien Moinil voelt zich niet serieus genomen door de politiek

Wapengeweld

ACTUALITEIT

Van de begroting en het daklozenplan tot de lageemissiezone en Good Move: talloze dossiers op de regeringstafel

Drugsgeweld Spiraal van geweld brengt inwoners van Sint-Gillis op de been

CULTUURGIDS Shoptips

Eat & Drink 3 x culturele hotspots

Uittips

Klein onderhoud Philippe De Gobert

Uittips

Uitgelicht Caroline Strubbe stelt unieke filmtrilogie voor

Inzichten Mahina

BRUZZ Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65 ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bruzz.be), 02-650.10.80 Gratis in Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België: 29 euro per jaar; IBAN: BE98 3631 6044 3393 van Vlaams Brusselse Media vzw, een abonnement binnen Europa kost 119 euro per jaar, buiten Europa 139 euro per jaar OPLAGE 50.000 exemplaren ADVERTEREN? Angela Mngongo 02-650.10.81 angela.mngongo@brusselmedia.be DISTRIBUTIE Ute Otten, 02-650.10.63, ute.otten@bruzz.be KLACHTEN? klachten@bruzz.be - www.bruzz.be/klachten ALGEMENE DIRECTIE Johan Goossens ALGEMEEN HOOFDREDACTEUR Klaus Van Isacker COÖRDINATOR MAGAZINE Maarten Goethals ART DIRECTOR EN VORMGEVING Heleen Rodiers EINDREDACTIE Karen De Becker WERKTEN MEE AAN DIT NUMMER Eva Christiaens, Kris Hendrickx, Sophie Moffat, Sophie Soukias, Tom Zonderman (redacteurs); Michaël Bellon, Jasper Croonen, Andy Furniere, Patricia Kargbo, Niels Ruëll, Maria Saldi, Nordin Sermant, Maya Toebat, Matisse Van der Haegen, Michel Verlinden (medewerkers) FOTOGRAFIE & ILLUSTRATIE Bart Dewaele, Tiene Carlier, Kim Duchateau, Delphine Frantzen, Ivan Put, Saskia Vanderstichele, Emiel Viellefont VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Johan Goossens, Flageyplein 18, 1050 Elsene. BRUZZ is een uitgave van de Vlaams Brusselse Media vzw wordt gedrukt bij Printing Partners Paal-Beringen en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie

Drugsgeweld

‘Als de politiek faalt, moeten burgers handelen’ Spiraal van drugsgeweld brengt inwoners van Sint-Gillis op de been

Dat ze willen verhuizen. Wie met bewoners praat die dicht bij het drugsgeweld wonen, hoort het meer dan eens. Maar in Sint-Gillis weigeren ook tal van inwoners zich neer te leggen bij de overname van hun wijk door drugsbendes en trekken ze zelfs de straat op. “En toch blijft Sint-Gillis de mooiste gemeente ter wereld.“ door Kris Hendrickx foto’s Bart Dewaele

“

ijk, hier vlak voor mijn raam komen ze vaak midden in de nacht dealen. Als ik dat hoor, sluip ik weleens tot vlak bij mijn rolluik, om dan midden in een prijsonderhandeling ‘C’est beaucoup trop cher!’ te roepen. Dan kunnen ze niet snel genoeg weglopen (glimlachje).” Aan het woord is de blinde Murielle (53), die samen met haar geleidehond en kat in de Schietbaanstraat woont. Die ligt vlak bij het naamloze ‘plein met de twee banken’, waar de voorbije week drie schietincidenten plaatsvonden, onder meer een salvo met een kalasjnikov voor een gevuld terras. Dezelfde wijk kende dit jaar ook aanslagen met explosieven en alleen al deze maand gingen een tiental auto’s in vlammen op. “Dealers doen schrikken klinkt misschien grappig, maar de hele situatie is vooral

uitputtend”, vertelt Murielle. “Zeker als blinde is het overweldigend om niet te weten wie er nu precies in welke toestand voor je deur zal staan als je thuiskomt. Soms zijn de dealers attent en helpen ze me de straat over. Maar één keer is iemand zo samen met mij binnengeglipt om me te beroven. Een drugsverslaafde, bleek later. De gebruikers doen ook vaak hun behoefte bij het hondentoilet aan de overkant, waardoor mijn hond vergiftigd kan raken. Dus wil ik verhuizen. Verhuurt u soms geen appartement?” Dat de dealers tot bij Murielle komen illustreert meteen hoezeer de handel zich aanpast aan het politieoptreden. “Ze staan vooral bij mij als er te veel politiedruk is op het plein met de twee banken. En daar zijn ze eigenlijk al gaan staan omdat de politie erg aanwezig was op het Bethlehemplein.

Vermeldde ik trouwens al dat er onlangs een auto is ontploft voor de deur?” Murielle is niet de enige inwoner van laag Sint-Gillis die overweegt om te vertrekken. “We hebben angst voor onze tienerzonen”, vertelt Khadija (50), die samen Amel (40) op de Vorstse Steenweg loopt, tussen het Bethlehemplein en de Jacques Francksquare, twee dealplekken in de wijk. “We waarschuwen hen voor slechte ontmoetingen, je wil niet dat je kind hierbij betrokken raakt”, vult Amel aan. “Het liefst zouden we verhuizen, want ik heb niet de indruk dat de autoriteiten strikt genoeg optreden.”

Betogen tegen drugsgeweld

De verhuisplannen – vaak van bewoners die de drugsdynamiek letterlijk voor hun deur beleven – betekenen niet dat de buurt bij de pakken blijft neerzitten. Het afgelopen jaar 3 september 2025 |

Drugsgeweld

viel net op hoe zowel bewoners als gemeente hun stinkende best deden om de straten vooral niét aan de drugsdealers over te laten. Het meest sprekende voorbeeld van die inspanningen dateert nog maar van afgelopen zondag. Honderden buurtbewoners verzamelden op een inderhaast bijeengeroepen betoging op het Bethlehemplein, om te protesteren tegen de gang van zaken. Een hele rits sprekers vertelde hoe ze zich in de steek gelaten voelen door de politiek. Steeds weer klonk de vraag om vooral het sociale aspect van de strijd tegen drugsgeweld niet te vergeten. “Als de stad volloopt met jongeren die geen kansen zien, kun je nog zoveel dealers oppakken, er staan altijd nieuwe klaar”, waarschuwde Marcella Militello van antimaffiacollectief Basta! De bewonersbetoging kwam niet uit de lucht gevallen. “De voorbije maanden liepen de terrassen weer vol op het plein en dat is onder meer omdat de bewoners zich hebben georganiseerd”, vertelt de Franse Lucile, die een whatsappgroep voor buren van het plein oprichtte. “We organiseerden burenaperitieven, concertjes, brachten opblaasbadjes mee tijdens de hittegolf. We wilden het plein niet aan de dealers laten.”

“Na een tijdje leer je de dealers kennen en sommigen helpen weleens een handje met het tuinieren” Gaspard Melville

Buurtbewoner

Lucile merkt op hoe de handelaars mee aan de kar trekken. “Café Dili opende vlak tegenover de plek waar veel gedeald werd en er blijven nieuwe zaken bijkomen. Le Nid is nog maar net open en mikt op ouders met kinderen, straks komt er nog een nieuw restaurant bij naast het Griekse Kriti. En ondertussen kwam de vereniging Park Poétik hier geregeld voor animatie zorgen. Tegelijk werden er steeds minder drugs verkocht op het plein en is de drive-in aan het paviljoen bijna gestopt. De politie deed een aantal acties tegen gebruikers, mogelijk speelt dat mee.” De gemeente Sint-Gillis doet daarbij een duit in het zakje, onder meer met een facelift voor het Bethlehemplein. Zo wordt de bovenzijde van het plein, die een trekpleister is voor dealers, niet enkel vergroend, maar komen er ook speelzones voor kinderen. Ook aan het plein met de twee banken blijven bewoners niet bij de pakken zitten. De voorbije maanden vormden ze de ooit troosteloze plek om tot een groene moestuinoase. “Het is een manier om mijn wijk terug te claimen”, legt Gaspard Melville ter plaatse uit, die een onbedoeld neven

Vorige week maandag werd er in Sint-Gillis geschoten, terwijl er nog klanten aanwezig waren in de pizzeria aan het pleintje. © DIETER NIJS

Een vijfhonderdtal inwoners van Sint-Gillis zakte zondag naar het Bethlehemplein af voor een manifestatie tegen het wapengeweld en de georganiseerde misdaad.

effect merkte. “Na een tijdje leer je de dealers kennen en sommigen helpen weleens een handje met het tuinieren. Dat is geen grap.” Buren die mobiliseren en de openbare ruimte weer innemen. Het klinkt mooi, maar je stopt er toch geen drugsgeweld mee? Daar is Tim Eden van het comité van de geëngageerde burgers het niet mee eens. “Het is net het enige dat werkt. Het is pas wanneer bewoners samenkomen en druk zetten op de politiek, dat die genoeg middelen vrijmaakt voor de politie, het gerecht en preventie. Als de politiek faalt, moeten burgers handelen. Want zeg nu zelf, het veiligheidsbeleid is toch echt een rommeltje?”

Minstens veertig inbraken

Dat buurtbewoners uitgerekend in Sint- Gillis op de barricaden gaan staan, is misschien geen toeval. “Ik ben nog maar net verhuisd van Kuregem naar een pand vlak bij het Bethlehemplein”, legt de Vlaams-Brusselse Nora (*) uit, die jonge kinderen heeft. “En ondanks alle drugs toestanden blijft dat een opluchting. Hier zijn er nog zoveel andere dingen die wél de moeite waard zijn: cafés, restaurants,

“Als ze ooit een avondklok invoeren, dan gaan bewoners op de barricaden, hoor” Pascale Vielle

Buurtbewoonster

kinderactiviteiten, openbare ruimte waar meer zorg wordt voor gedragen. Je voelt dat de gemeente hier mee aan de kar trekt tegen de drugsdynamiek, dat geeft hoop. In Kuregem hadden we de indruk dat Anderlecht zijn bewoners aan hun lot overlaat.” Lucile van haar kant vergelijkt de afgelopen zomer niet enkel met het geplaagde Kuregem. “We hebben een week vakantie gehouden in Brussel en bezochten onder meer de groene buitenwijken. Na die week drong het pas echt door hoe goed het leven in Sint-Gillis is: er is altijd wel passage, je ontmoet mensen, je hebt de winkels op loopafstand, de bevolkingsmix zit goed, het park van Vorst vlakbij is net vernieuwd. Die groene buitenwijken waar we kwamen, voelden daarentegen vaak doods aan.” Tim deelt Luciles argumenten. “Ondanks alles blijft Sint-Gillis voor mij de beste gemeente ter wereld.” Het neemt niet weg dat die beste gemeente ter wereld met wel meer problemen kampt dan drugsoverlast. “De voorbije maanden is er een echte plaag van woning inbraken”, geeft Tim toe. “Vooral in het hogere en rijkere deel van de gemeente. We deden een kleine rondvraag met het 3 september 2025 |

Drugsgeweld

buurtcomité. Alleen al deze zomer komen we aan een veertigtal inbraken.” De daders blijken geregeld zelf drugsgebruikers, weet Tim. “De politie slaagt er niet echt in om de twee fenomenen tegelijk aan te pakken. Gemiddeld duurde het een uur voor een patrouille ter plaatse kwam. Sommige agenten legden dan uit dat de politiezone gewoon te weinig gelijktijdige patrouilles heeft.”

Nee aan de avondklok

De eerste dagen na de opeenvolgende schietpartijen, liet de politiek zich vooral opmerken door het naar elkaar toeschuiven van de zwartepiet. Brussels PS-voorzitter Ahmed Laaouej vindt dat de federale regering niet genoeg doet, federaal minister van Justitie Annelies Verlinden (CD&V) hekelt het wegkijken van de lokale niveaus (waar de PS vaak al decennia bestuurt) en ook MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez gooide ijverig olie op het vuur. Bij de bewoners die BRUZZ spreekt, heerst vooral onbegrip over al dat gekibbel. “Dit probleem moet je toch vooral op federaal niveau aanpakken”, vindt huisarts en buurtbewoonster Naila (32), die met haar baby langs het plein met de twee banken stapt. “Ons versnipperde veiligheidsbeleid is echt een probleem. Als we blijven aanmodderen, zal dit groeien als een kanker.” Woensdag volgden dan toch een reeks maatregelen tijdens de gewestelijke veiligheidsraad. Aan een erg lange tafel schoven daar onder meer burgemeesters, ministers, korpschefs, de minister-president, de procureur des Konings en de hoge ambtenaar van het Gewest aan. De raad besluit onder meer dat er meer coördinatie, veertig bijkomende politieagenten en twintig extra camera’s komen. Minister- president Boris Dilliès (MR) herinnert aan de mogelijkheid om een avondklok in te stellen. De optie van een avondklok valt alvast niet in goede aarde bij de bewoners. “Lege straten veroorzaken net onveiligheid, dat zag je tijdens covid”, zegt Marcella Militello van antimaffiacollectief Basta! “We hebben net leven in de straat nodig.” Zo ziet ook buurtbewoonster Pascale Vielle het. “Het leven op straat, dat is net Sint-Gillis. Als ze ooit een avondklok invoeren, dan gaan bewoners op de barricaden, hoor.” De veertig extra agenten moeten zowel meer onderzoekscapaciteit opleveren als meer blauw op straat. Zeker dat laatste ligt in Sint-Gillis al eens gevoelig en verdeelt bewoners. “Ooit was ik bij een debat waar de deelnemers behalve de legalisering van drugs ook het afschaffen van de politie 10

Ondanks het geweld blijven er nieuwe zaken bijkomen in Sint-Gillis.

bepleitten”, herinnert Pascale zich. “Toen ik het daar opnam voor een rechtsstaat met een integere politie, werd ik uitgefloten.” Net als de betogers op het Bethlehemplein zondag vraagt Pascale ondertussen vooral een betere sociale begeleiding van de drugsgebruikers. “Ik link de Brusselse drugscrisis aan het harde beleid van de Arizona-regering. De beperking van de werkloosheid vergroot de armoede. En het gebrek aan perspectieven en opvang voor mensen zonder papieren duwt mensen richting drugshandel.” “De voorbije maanden hebben we zelfs met drugsgebruikers samengezeten om hun situatie beter te begrijpen”, vertelt

Amandine, lid van het wijkcomité van het plein met de twee banken. “Zelfs crack gebruikers kwamen daarop af. Ze willen echt geholpen worden, maar de gespecialiseerde verenigingen verliezen net subsidies. Iedereen beseft dat er een sociale omkadering nodig is voor gebruikers, maar die moet je dan wel financieren.” En de burger? Die mag de getroffen wijken vooral niet mijden, vindt Lucile. “Kom dus pizza of mezze eten op het Bethlehemplein en blijf ook druk uitoefenen op de politiek. En aan de nationale regering wil ik zeggen: word alsjeblieft wakker!” (*) Nora is een schuilnaam.

À SAINT-GILLES, LES HABITANTS SE MOBILISENT CONTRE LES VIOLENCES LIÉES À LA DROGUE

FR/ While more and more residents of Saint-Gilles are considering moving away because of drug-related violence, others refuse to accept the situation and are reclaiming their streets. Residents are organising, filling squares with activities and calling for more police, as well as better social support for drug users. “If politicians fail, citizens have to act,” they say.

SAINT-GILLES RESIDENTS PUSH BACK AGAINST DRUG VIOLENCE

EN/ While more and more residents of Saint-Gilles are considering moving away because of drug-related violence, others refuse to accept the situation and are reclaiming their streets. Residents are organising, filling squares with activities and calling for more police, as well as better social support for drug users. “If politicians fail, citizens have to act,” they say.

Pierre Marcolini & KBC Brussels laten het hart van Brussel sneller slaan

Actueel

‘Ik vraag maar tien miljoen euro’ Procureur Julien Moinil voelt zich niet serieus genomen door politiek

door Kevin Van den Panhuyzen en Thomas Goossens Het is niet de eerste keer dat Moinil zich genoodzaakt voelt om tijdens de zomermaanden meer uitleg te geven aan de pers over het wapengeweld in Brussel. Dat deed hij ook midden augustus vorig jaar, na schietpartijen in vooral Molenbeek. Een half jaar daarvoor moest de pers, na de schietpartijen aan metrostation Clemenceau in Anderlecht, ook langskomen. “Sinds die persconferentie hebben er 150 schietpartijen plaatsgevonden in Brussel. Ik zal dus in herhaling vallen, want het fenomeen is niet verzwakt”, zo begon procureur Moinil de persconferentie. “Er is een constante urgentie, maar ik stel vast dat de schietpartijen in golven komen, met nu opnieuw verschillende schietpartijen die elkaar hebben opgevolgd.” Die meest recente golf van geweld begon op 20 augustus met een schietpartij in Sint-Gillis, waarbij geen gewonden vielen. Een dag later werd het politiecommissariaat in de Demosthenesstraat in Anderlecht onder vuur genomen met een AK-47. De dag nadien werd een man geraakt in zijn been bij een schietpartij in Sint-Gillis. Voor die laatste schietpartij heeft de politie twee verdachten opgepakt. “Een man zonder wettig verblijf uit Guinee die geboren is in 2009”, lichtte Moinil toe. “Hij was in januari al veroordeeld voor 12

een gewelddadige overval.” Op 23 augustus werd er opnieuw geschoten, om 5 uur ‘s ochtends aan de Hallepoort. Daar zijn 27 kogelhulzen gevonden. In dat dossier zijn twee verdachten opgepakt.

Schieten van op deelstep

Ook op 26 augustus werden er schoten gelost, eerst in Molenbeek, en later die dag opnieuw op de Vorstse Steenweg in Sint-Gillis. Diezelfde dag werd ook een wapen gevonden op het Betlehemplein, in dezelfde buurt. Bij verschillende schietpartijen maakten de schutter of schutters gebruik van een step als vervoersmiddel, benadrukte de procureur. Volgens korpschef van de politiezone Zuid Jurgen De Landsheer gaat het om zowel deelsteps, die binnen enkele dagen uit het straatbeeld moeten verdwijnen, als particuliere e-steps. De recente schietpartijen in Sint-Gillis kaderen volgens de Brusselse procureur in een strijd tussen twee criminele bendes. “De schietpartijen zijn gelinkt aan de drugshandel, maar dat is geen scoop”, aldus Moinil. “Er is een dynamiek van vergeldingsacties aan de gang.” De schietpartij in Anderlecht, waarbij het voormalig hoofdcommissariaat van de zone Zuid onder vuur werd genomen,

“We kunnen deze oorlog winnen door met snelheid te reageren. Hoe meer onderzoekers, hoe sneller we vooruitgaan” Julien Moinil

Procureur des Konings

De Brusselse procureur des Konings Julien Moinil sprak vrijdag klare taal over hoe diep de drugsmaffia is geïnfiltreerd in de hoofdstad. “Iedereen kan slachtoffer worden”, zei Moinil. “Vandaag ben ik een procureur die zich zorgen maakt om de veiligheid van de burger.”

Procureur Julien Moinil met Eric Jacobs, directeur van de federale gerechtelijke politie van Brussel, op de persconferentie vrijdag rond het drugsgeweld. “Het fenomeen is niet verzwakt”, zei Moinil.

kan nog niet gelinkt worden aan de schietpartijen in Sint-Gillis. Daarvoor loopt het onderzoek nog. “Iedereen kan slachtoffer worden”, zei Moinil. “Vandaag ben ik een procureur die zich zorgen maakt om de veiligheid van de burger. Die loopt wel degelijk een risico, daarom staat er veel op het spel.” Dat onschuldige burgers geraakt kunnen worden door het drugsgeweld in Brussel, is voor Moinil al een feit. Dat maakte hij duidelijk met twee voorbeelden. In april dit jaar raakte een huisvader gewond bij een schietpartij in de Linnéstraat in Sint-Joost. “Hij was onbekend bij het gerecht en raakte verlamd”, aldus de procureur. Een tweede onschuldig slachtoffer viel dit jaar bij een schietpartij in Molenbeek, waarbij een man geraakt werd in de schouder. “In Sint-Gillis moesten mensen die pizza aan het eten waren op de grond duiken om de kogels te ontwijken”, verwees Moinil nog naar een van de recentere schietpartijen, waarbij weliswaar geen gewonden vielen. In heel 2025 hebben er 102 schietpartijen plaatsgevonden in Brussel en dit jaar staat

de teller al op 69. Hiervoor zijn al 93 verdachten, zowel schutters als criminelen die de orders geven, onder aanhoudingsmandaat geplaatst, naast nog eens 14 minderjarige verdachten. Daarnaast zijn er in de strijd tegen drugscriminaliteit al 350 handelszaken verzegeld en 3.500 luxewagens in beslag genomen. “De bevolking mag niet denken dat we niet reageren na een schietpartij, want dat klopt niet.” Wel ondervindt het gerechtelijk apparaat allerlei tekortkomingen, waarop een adequaat politiek antwoord uitblijft, alhoewel Moinil verschillende problemen al meermaals heeft aangekaart. Zo vraagt de procureur al meer dan een jaar om stoorzenders die gsm-signalen in de gevangenissen moeten blokkeren.

Huurmoord vanuit de gevangenis

Dat is volgens de procureur nodig, omdat huurmoorden geregeld vanuit een gevangenis worden beraamd. De dodelijke schietpartij vorige maand in Molenbeek is daar een voorbeeld van. “De man die die moord besteld heeft, zat in Haren”, aldus Moinil, die naar minister van Justitie Annelies

Verlinden (CD&V) wees. “Justitie werkt voor niets als bendeleiders iemands dood kunnen bestellen vanuit de gevangenis.” Een ander heikel punt is het strafuitvoeringsbeleid – zware criminelen mogen volgens Moinil niet vervroegd vrijkomen – en de overbevolking van de gevangenissen. Moinil wees ook naar de problematiek van mensen zonder papieren, waarbij hij een onderscheid maakte tussen sans-papiers zonder strafblad en mensen die criminele feiten hebben gepleegd. “Iemand die geen wettig verblijf heeft en cocaïne verkoopt, voor zo iemand moeten we niet gastvrij zijn.” De procureur verwees naar een politierapport, waaruit bleek dat 90 procent van de zevenduizend mensen zonder papieren die Brusselse politie in 2025 heeft opgepakt, is vrijgelaten. “Ronduit een schande, het toont de zwakte van de staat aan”, aldus Moinil. “We hebben verdachten die al vijf tot tien keer een bevel tot het verlaten van het grondgebied hebben gekregen. Die mensen zijn makkelijk te vinden werkkrachten voor de bendes.”

Die criminele bendes maken veel gebruik van minderjarige jongeren. Niet alleen Belgen, maar ook jongeren met de Franse nationaliteit. “Ze komen enerzijds uit het noorden van Frankrijk, rond Valenciennes en Rijsel, en anderzijds uit de streek rond Marseille. Hun aanwezigheid kunnen we verklaren door de gemakkelijke rekrutering via sociale media, de aantrekkingskracht van het geld en allianties tussen Belgische en Franse bendes.” In Brussel verschijnen jongeren geregeld voor de jeugdrechter in dossiers rond drugscriminaliteit, maar de straffen die een jeugdrechter uitspreekt, kunnen vaak niet onmiddellijk worden uitgevoerd. Op de wachtlijst voor een plaats in een gesloten instelling staan vandaag 150 jongeren, een situatie die al een tijdje aanhoudt. Tijdens de persconferentie haalde procureur Moinil meermaals aan dat er meer internationale samenwerking nodig is. Veel bendeleiders zijn namelijk op vrije voeten in het buitenland. “De schietpartijen zullen niet snel stoppen zolang we hen niet kunnen oppakken”, aldus Moinil nog. Hij had de gewestelijke veiligheidsraad eerder deze week nog gevraagd om werk te maken van een beleid voor drugsverslaafden. “Dat zijn mensen die niet in de gevangenis moeten zitten. Zij hebben sociale en medische begeleiding nodig. Er bestaan organisaties die op het terrein goed werk leveren.” De gewestelijke veiligheidsraad kondigde wel enkele veiligheidsmaatregelen aan in de strijd tegen drugsgeweld, waaronder de versterking van de Brusselse politie met veertig extra agenten op het terrein. “Dat is goed. Zij kunnen mensen oppakken, maar zonder opvolging heeft dat weinig zin.” Moinil vraagt vooral een versterking van de federale gerechtelijke politie in Brussel, waar er een tekort is van een tachtigtal rechercheurs. Ook bij het Brusselse parket is er een tekort aan juristen: het zijn er 49, maar ze zouden met 63 moeten zijn. Of Moinil de indruk heeft dat zijn eisen serieus worden genomen door de politiek? “Waarschijnlijk niet, want ik zie geen reactie.” De procureur haalde nog aan dat er in de strijd tegen drugscriminaliteit al 203 miljoen euro in beslag is genomen. “Terwijl ik maar tien miljoen vraag, wat me niet overdreven lijkt”, aldus Moinil nog. “We kunnen deze oorlog winnen door met snelheid te reageren. Hoe meer onderzoekers, hoe sneller we vooruitgaan. Na vorig jaar val ik in herhaling, maar ik hoop dat de versterking van de strijd tegen drugscriminaliteit nu met een hoger tempo gebeurt dan de renovatie van de gevel van het Justitiepaleis.” 2 september 2026

Opinie

‘Een politiek mirakel’ “Dankzij procureur Julien Moinil kan Boris Dilliès misschien een kentering op gang brengen in de strijd tegen drugsgeweld.” Tot die conclusie komt Luckas Vander Taelen na de vele verklaringen van vorige week.

Luckas Vander Taelen Woont in Vorst Oud-politicus

Schreef samen met Jan Wostyn ‘Het Brusselse Moeras’

Het heeft er alle schijn van dat 46 schoten op een pleintje in Sint-Gillis een ware ommeslag hebben veroorzaakt bij de Brusselse politici. Bezoekers van de pizzeria moesten onder hun tafels dekking zoeken. Veel is niet nodig om zich in te beelden hoe slecht dit had kunnen aflopen. Meer nog dan de beschieting van een politiekantoor een paar dagen eerder heeft dit moment ervoor gezorgd dat de bestuurders van Gewest en gemeenten eindelijk lijken te beseffen dat het echt tijd is om de groeiende onveiligheid aan te pakken. Geen Brusselse politicus wil onschuldige burgerslachtoffers op zijn geweten hebben. Minister-president Boris Dilliès (MR) riep de Veiligheidsraad samen, een ietwat megalomane benaming voor een overbemande vergadering van de negentien burgemeesters, de korpschefs van de politiezones en nog wat volk. Ook de minister van Binnenlandse Zaken en Justitie schoven mee aan.

Stadsleven Vooroordelen door Nordin Sermant

Op een bankje in de schaduw staat ze plots voor me en vraagt ze me hoe het gaat. Een jonge vrouw, thuisloos, alleen. Over haar schouder hangt een plastic tas met 14

verweerde kledij en een deken. Een uitnodiging tot gesprek? Mogelijk, maar nog zonder enig verzoek van haar kant, tast ik al naar muntstukken om

En kijk, waar een fait divers, zoals Freddy Thielemans zaliger gezegd zou hebben, kan toe leiden: een politiek mirakel. Plots was er zelfs geen discussie meer over het nut van een eengemaakte zone. Die komt er nu onder leiding van een ‘Gold Commander’. Als burgers

een persconferentie zou geven. Moinil is niet bepaald een man die moeilijke waarheden uit de weg gaat. Hij leeft al meer dan een jaar onder totale politiebewaking. Bij het begin van zijn ontmoeting met de journalisten excuseerde hij zich ervoor dat hij hetzelfde zou zeggen als bij zijn aanstelling: dat het onaanvaardbaar is dat je als inwoner van Brussel het risico loopt tegen een verdwaalde kogel aan te lopen. In twaalf maanden tijd zijn er 150 schietincidenten geweest; dat zou voor elke politicus onaanvaardbaar moeten zijn. Maar niet in Brussel. Moinil vindt dat de Brusselse verantwoordelijken niet naar hem luisteren. Keihard was ook toen hij

“In twaalf maanden tijd zijn er 150 schietincidenten geweest; dat zou voor elke politicus onaanvaardbaar moeten zijn” moeten wegduiken voor kogels, willen de burgemeesters er blijkbaar niet meer van beschuldigd worden om, zoals ze gewoon zijn, hun eigen belang boven het algemene te plaatsen.

Verdwaalde kogel

De negentien wisten ook wel dat procureur Julien Moinil vrijdag

haar te geven. Ik strek mijn hand naar haar uit, zachtjes neemt ze mijn pols beet. Haar tengere vingers omsluiten de rechtermouw van mijn oude tweedehandsjas. Moederlijk bekijkt ze de rafelende draadjes die uit de stof steken, om ze vervolgens één voor één uit te trekken. “Zo, dat is beter”, zegt ze met een

vertelde dat er al burgerslachtoffers gevallen zijn. Bij de talrijke gewonden was een toevallige voorbijganger die door schotwonden nu volledig verlamd is. Moinils sterkte is dat hij niemand spaart en zijn uitleg altijd deskundig is. Hij wees ook op de frustratie van de politie die mensen aanhoudt die een dag

glimlach. Het geld legt ze terug in mijn handpalm, voor de volgende keer dat we elkaar ontmoeten. We nemen afscheid. “Stomme vooroordelen”, denk ik nog, terwijl ze om de hoek verdwijnt. In Stadsleven vertellen redacteurs en lezers in maximaal 1000 tekens een verrassende anekdote over Brussel. Insturen kan via redactie@bruzz.be

Cartoon door Delphine Frantzen

later weer vrij rondlopen. En dat vele, zeer jonge Fransen door de drugsbendes hier zijn geïmporteerd; Brusselaars worden actief ingezet in de onderwereld van Marseille. Dringt het besef nu eindelijk door dat we in Brussel te maken hebben met een meedogenloze drugsmaffia die vanuit het buitenland wordt geleid? Nog erger zijn de godfathers die vanuit Brusselse gevangenissen moordaanslagen bevelen. Moinil begrijpt niet dat het onmogelijk blijkt om gsm-signalen uit een cel te blokkeren.

Velen bevoegd, niemand verantwoordelijk

Jarenlang hebben de drugsbendes hun activiteiten vrijwel ongestoord kunnen ontplooien en professionaliseren. Hun werd nauwelijks iets in de weg gelegd. Een harde aanpak van die groeiende criminaliteit over de gemeentegrenzen was ondenkbaar. Gemeentegrenzen waren heilig. De bestuurlijke warboel en de passiviteit van de overheid waren een teken voor de drugsmaffia dat ze zonder veel risico hun gang konden gaan. In het Brussels Gewest zijn zeer velen bevoegd, maar niemand is echt verantwoordelijk. Daarbij bestond er in ‘progressieve’ kringen te lang een tolerantie voor softdrugs en vanuit activistische hoek een weerstand tegen elke politie-interventie. Jean Spinette (PS), nu burgemeester

van Sint-Gillis, verzette zich als schepen hevig tegen de nabijheidspolitie van zijn voorganger Charles Picqué (PS). Ook in andere kanaalgemeenten met socialistisch bestuur liet men te vaak begaan: het Anderlechtse Kuregem was een no-gozone geworden, waar tien jaar lang geen parkeercontroles werden gedaan, omdat dat niet naar de zin was van lokale potentaten. En al jaren geleden konden jeugdbendes in Molenbeek ongestraft bussen van De Lijn en brandweerwagens bekogelen. Brussel-Stad en Sint-Gillis lieten de middenberm van de boulevards bij Brussel-Zuid en de metrowerven uitgroeien tot een ideaal labyrint voor dealers. Naar het protest van de bewoners, onder wie schrijfster Lize Spit, werd niet geluisterd. De Brusselse bestuurders weten het altijd beter.

Vijf over twaalf

Minister-president Dilliès beseft dat het al vijf over twaalf is. Dankzij procureur Moinil kan hij misschien een kentering op gang brengen. Dan zal hij wel eerst met een scherp mes de overtollige stukken van de Brusselse lasagne van duizend mandatarissen moeten wegsnijden. En voor hij het federale niveau hulp gaat vragen, bewijzen dat Brussel zelf toch enigszins orde op zaken kan stellen. Reageren of zelf een opiniestuk insturen? Mail naar redactie@bruzz.be

Quote Klimaatwetenschapper Xavier Fettweis waarschuwt voor de gevolgen van de klimaatopwarming

“Een brand in het Zoniënwoud wordt pas echt gevaarlijk: dan moeten we Brussel evacueren” Humo, 25 augustus 2026

2 september 2026 |

In beeld

In het nieuws 31/08 | Schoolcampus op Thurn & Taxis. De Stad Brussel wil een nieuwe Nederlandstalige schoolcampus bouwen op de site van Thurn & Taxis. De campus moet plaats bieden aan achthonderd leerlingen en combineert 16

basisonderwijs, secundair onderwijs en sportinfrastructuur. Het definitieve ontwerp wordt bepaald via een ontwerpwedstrijd. Dat maakte de schepen van Nederlandstalig Onderwijs, Anaïs Maes (Vooruit) bekend.

29/08 | Renovatie Belliard- en Wettunnel. De federale regering zal 100 miljoen euro investeren in de renovatie van de Belliard- en Wettunnel. Dat schrijft de Franstalige krant L’Echo. De renovatie werd al tweemaal uitgesteld, maar raakte opnieuw in een stroomversnelling nadat er midden augustus een

paneel naar beneden was gevallen door slijtage. Het project zal gefinancierd worden door Beliris, een fonds voor belangrijke infrastructuuringrepen in de hoofdstad. 29/08 | Burgerbevraging Hoogte Honderd. Het gemeentebestuur van Vorst bezorgde de voorbije dagen 3.000 uitnodigin-

gen aan inwoners, met de vraag om mee te denken over de toekomst en het autoluw maken van het Hoogte Honderdplein. Het initiatief combineert een door loting samengestelde burgerassemblee met een volksraadpleging, een primeur voor ons land. “Door onder andere in kinderopvang en in een vergoeding te voorzien,

Vertier Afgelopen weekend was er heel wat volk op de been. In een vol stadion versloeg Union in de Brusselse derby Anderlecht met 3-0. In het station van Schaarbeek lokte een historische NMBS-trein meer dan zesduizend bezoekers. In Jette was het maandag op de joermet op de koppen lopen.

zorgen we ervoor dat er ook mensen meedoen die je op een infoavond nooit ziet”, zegt schepen van Mobiliteit Flo Flamme (Groen). 28/08 | Paviljoen in Koekelberg opnieuw open. Het volledig gerenoveerde Vanaudenhove-paviljoen in het hart van het Elisabethpark in

Koekelberg wordt midden september opnieuw ingehuldigd en voor geopend verklaard. Het project, na jaren van leegstand, omvatte een volledige renovatie van het oorspronkelijke paviljoen, met aandacht voor ecologie en circu lariteit. Daarbovenop komt een hedendaagse uitbreiding in de vorm van

een extra verdieping, opgebouwd uit een houten structuur, aldus staatssecretaris Ans Persoons (Vooruit. brussels). 28/08 | Renovatie frietkot in Jette. Half september moet het gesloten frietkot De Spiegel op het Koningin Astridplein van Jette

technisch gebruiksklaar zijn. De hele renovatie zal uiteindelijk 130.000 euro kosten: 40.000 euro méér dan eerst aangekondigd. 27/08 | Protest tegen bomenkap in Schaarbeek. De gemeente Schaarbeek zal de heraanleg van de Louis Bertrandlaan herbekijken na aanhoudend protest

tegen de kap van 108 platanen. Het bestuur wil in die oefening ook buurtbewoners en experts betrekken, zo liet schepen van Openbare Ruimte Gudrun Willems (Groen) afgelopen week weten. “We staan open voor alles.” Of de bomen effectief gekapt zullen worden, staat nog niet vast. 2 september 2026 |

Regering

Begroting, LEZ en daklozen: dit ligt op de regeringstafel Vanaf september schakelt de Brusselse politiek weer een versnelling hoger. BRUZZ zet een aantal dossiers op een rij die dit najaar voor vuurwerk kunnen zorgen aan de regeringstafel. door Johan Baeten 18

Deze week steken de leden van de Brusselse regering opnieuw de koppen bij elkaar. Veel tijd voor een zachte landing na de vakantieweken is er niet: de ploeg van minister-president Boris Dilliès (MR) krijgt meteen een stevige begrotingsopmaak op haar bord. Zoals bekend mikt de Brusselse regering op een rekening in evenwicht in 2029. De bedoeling is om na deze begrotingsronde af te klokken op een tekort van 719 miljoen euro. Met het oog op die budgettaire oefening lopen dezer dagen gesprekken op administratief niveau, waarna de meerderheidspartijen in de loop van september aan een begrotingsakkoord sleutelen. Begin oktober moeten de tabellen voor 2027 in kannen en kruiken zijn. In principe dient de meerjarenbegroting daarbij als kompas, met voor het komende jaar onder meer forse besparingen op het overheidsapparaat door de bredere aanwervingsstop. Ook de hervorming van de administraties krijgt dit najaar een vervolg. Twee van de vier fusieoperaties moeten na dit jaar al rond zijn. De eerste ‘pijler’ heet atlas.brussels en ging in

juli al in. Het gaat om een bundeling van overheidsdiensten die een ondersteunende rol spelen voor de drie overige fusiebewegingen. De tweede pijler moet dit jaar nog vorm krijgen onder de noemer ‘Gewestelijke Overheidsdienst Brussel’ (GOB). Voor het zomerreces is die al in eerste lezing goedgekeurd. Op welke stoel de topambtenaren juist belanden in dat nieuwe administratieve landschap is voor de regeringspartijen geen onbelangrijk detail.

Wordt nieuwe LEZ-saga vermeden?

Hand in hand met de federale ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie antwoordde Dilliès vorige week met een reeks maatregelen op het drugsgeweld dat de verschillende Brusselse wijken in zijn greep hield. In dat kader stelt de minister-president eind september de eerste Brusselse drugscommissaris aan. De selectie procedure is momenteel volop aan de gang. Zeker de liberale partijen en ook CD&V staken die nieuwe functie als trofee in de lucht na de regeringsonderhandelingen, maar de vraag wordt hoe slagkrachtig de drugscommissaris kan

optreden als coördinator van de complexe Brusselse wirwar. Nog een open vraag is of de lage-emissiezone (LEZ) de regering zal blijven achtervolgen. Na afloop van de ‘superministerraad’ midden juli stelde staatssecretaris voor Leefmilieu Ans Persoons (Vooruit) het jaarpassysteem voor, waar een rist groepen van vrijgesteld is. De Raad van State moet zich weliswaar nog buigen over het LEZ-model dat vanaf volgend jaar moet ingaan. Bij een kritisch advies staat de deur op een kier voor een nieuwe juridische saga waarbij verenigingen naar de rechter trekken, al heeft Persoons er altijd op gewezen dat het vernieuwde kader juridisch waterdicht moet zijn. Een ander hoofdpijndossier is het vliegtuig lawaai boven (het noorden van) Brussel. De Brusselse regering wil de veelbesproken RNP 07-vliegroute laten schorsen, maar een uitspraak daarover wordt pas in januari verwacht. Ondertussen zit Persoons wel aan tafel met federaal minister van Mobiliteit Jean-Luc Crucke (Les Engagés). Voor 1 oktober moet duidelijk worden hoe de bijgestuurde vliegroutes eruitzien

Samen met Dirk De Smedt (Anders) stippelt Ahmed Laaouej (PS) een nieuw daklozenplan uit. Beiden zijn in de GGC bevoegd voor Gezondheid. © PHOTONEWS

2 september 2026 |

en hoe de vliegtuighinder in het noorden van Brussel op termijn kan worden verminderd. Het kabinet-Persoons bereidt ook de uitrol voor van de renteloze leningen voor energievriendelijke renovaties. Het systeem vervangt de Renolution- premies, maar zou pas begin 2027 op poten staan.

Groener Schumanplein

Ook de vernieuwing van het Schumanplein kwam aan bod op de laatste ministerraad voor het zomerreces. Tijdens de eerste hittegolf regende het kritiek op de stenen vlakte in het hart van de Europese wijk, die ook als Brusselse toegangspoort fungeert. Minister van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen) en staatssecretaris voor Stedenbouw Audrey Henry (MR) beloofden een groene make-over die voor meer schaduw en zuurstof moet zorgen. Er is daarbij ook oog voor extra beveiliging van de Europese instellingen. “We zijn bezig aan een plan om meer groen en water op het plein aan te brengen, samen met een architectenbureau en een aantal instanties”, klinkt het vandaag bij de woordvoerder van minister Van den Brandt. “Door de tunnels, het metrostation en de Europese instellingen moeten we wel met een hoop factoren rekening houden.” In de herfst moet het plan beklonken zijn. Ook de evaluatie van Good Move wordt na de zomer opgestart op het kabinet-Van den Brandt. Als die uitgebreide doorlichting klaar is, moeten de contouren van een nieuw mobiliteitsplan stilaan duidelijk worden. Het regeerakkoord licht alvast een tipje van de sluier: er komt meer aandacht voor verkeersveiligheid en de circulatieplannen zullen kleinere zones beslaan, met een focus op schoolwijken. Staatssecretaris Karine Lalieux (PS), die bevoegd is voor de taxisector, zou dit najaar de taxisector moeten klaarstomen voor de verplichte elektrificatie van de Brusselse taxi’s vanaf 2027. De vraag is of de PS daar zelf nog oor naar heeft – het is een maatregel die de afgelopen legislatuur is beslist. Een versoepeling staat niet in het regeerakkoord en dreigt dan ook tot discussie te leiden. Tegen het einde van het jaar moet het dwangtoezicht over Sint-Joost-ten-Node een feit zijn. De financiële donderwolken boven de gemeente noopten minister van Plaatselijke Besturen Ahmed Laaouej (PS) tot die drastische maatregel. Burgemeester Emir Kir spreekt over “een strategie om Sint-Joost-ten-Node financieel in de problemen te brengen” en dreigt ermee naar de rechter te stappen. Wordt vervolgd. Samen met minister Dirk De Smedt (Anders) stippelt Laaouej ook een nieuw daklozenplan uit. Beiden zijn in de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (GGC) bevoegd voor Gezondheid. Eerder kwam het duo al op de proppen met noodmaatregelen, later dit jaar moet duidelijk 20

De Raad van State moet zich nog buigen over het LEZmodel dat vanaf volgend jaar moet ingaan. © PHOTONEWS

worden hoe het nieuwe daklozenplan er zal uitzien. “Ik heb een erg humanistische reflex ontdekt bij Dirk”, zei Laaouej eerder over de samenwerking met De Smedt.

Duizend opvangplaatsen verdwenen

In hetzelfde kader lopen ook de onderhandelingen over de Brussels Deal nog, zo blijkt uit navraag bij het kabinet van minister Laaouej en de woordvoerder van federaal minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA). Dat er duizend opvangplaatsen in Brussel verdwijnen, was eerder al bekend geraakt en is vorige week donderdag formeel bevestigd. De Brusselse regering vreest echter een toename van het aantal mensen dat op straat belandt, organisaties wijzen op het risico op een humanitaire crisis. Ook de uitwerking van het stationsplan van de Brusselse regering dreigt op die manier een knauw te krijgen. Tot slot blijft ook de storm boven de Anderlechtse Haard mogelijk nazinderen. Met de aanduiding van een regeringscommissaris tot december is de lont uit het kruitvat, maar intussen moeten de aanbevelingen die uit de onderzoekscommissie voortvloeiden wel vertaald worden in beleid. Anders-voorzitter Frédéric De Gucht zei eerder dat zijn partij zelf het parlementaire voortouw zal nemen als de voorstellen van bevoegd staatssecretaris Karine Lalieux (PS) te lang op zich laten wachten.

UN AUTOMNE CHARGÉ POUR LE GOUVERNEMENT

FR/ Le gouvernement bruxellois reprend ses travaux cette semaine avec le budget comme principal défi, avec un déficit de 719 millions d’euros à résorber d’ici 2029. D’autres dossiers importants sont également sur la table, comme la zone de basses émissions, le bruit aérien, Good Move, la lutte contre le trafic de drogue et le nouveau plan pour les sans-abri.

BRUSSELS GOVERNMENT FACES A BUSY AUTUMN

EN/ The Brussels government resumes work this week with the budget as its main challenge, aiming to reduce the deficit of 719 million euros and reach a balanced budget by 2029. Other major issues on the table include the low-emission zone, aircraft noise, Good Move, the fight against drug crime and a new plan for homeless people.

NEEM NU EEN ABONNEMENT en krijg het BRUZZ magazine nog GRATIS tot het einde van het jaar*

0 0 M14 A Amei ND

2025 2024

2 0 264 art N D 202

AA 0 0 4Mma

Les Engagé s-v Yvan Verou oorzitter gstraete ple it voor regerin g mét N-VA

Instagram-ac tiviste Chloé Mikolajczak trekt ten strijde tegen lobbyisten

ns meer ee Program voor een punkrock n kinderen publiek va

er onder Drie met met de grond erker w een riool

p Uschi Co Schrijver de ici over fem e ism in en fem

Bezoek een s een onbekend pri vémuseum in Brussel

30de 0 cem M A Abe N Dr 20 2 025 24

‘Ik zal me alt inzett ijd en voo r de sta d.’ Elmeh

‘Bruss el is mo sociaaoi, toleral en nt’ Malte, Sch

di, Molen

beek

PRIDE LGBTQIA+

aarbeek

‘Bruss el heeft m ij leven n gered’ Jaak, Ce ntr

K-POP TOCH TROTS DE STA OP D Nieuw fo

S Concert BT

WEEKBLA

WEEKB

ussel

TG AV E

VA N V L

AAMS-B

RUSSE

D #1935,

LSE ME

E E N U I TG

D I A V Z W,

AV E VA N

F L AG E Y

PLEIN 1

VLAAMS-

8 - 1050

BRUSSEL

ELSENE

SE MEDIA

- A FG I F

WEEK

V Z W, F L AG

TEKAN

BLAD

TO O R A

# 1 9 5 9,

EYPLEIN 1

NTWER

EEN U

cord

De kleurvol le st om queerrec rijd hten

e charme alt voor d Brussel v nse muziekbands a van Korea EEN UI A D # 1 969,

um-Br

rmatiere

8 - 1050 E

PEN X P

I TG AV

E VA N

LSENE - A

FG I F T E K A

N TO O R A N

TWERPEN

X P303153

303153

VLAAM

S-BRU

SSELS

E MED

I A V Z W,

F L AG E

YPLEI

N 18 -

1050 E

LSENE

- A FG

IFTEK

A N TO

OR AN

TWER

PEN X

P3031

Ga naar BRUZZ.be/abo *Een abonnement op BRUZZ magazine is nog gratis tot het einde van het jaar, voor wie in het Brussels Gewest woont. Daarbuiten betaal je 29 €per jaar. Vanaf 2027 zijn wij genoodzaakt de verzendkosten aan te rekenen aan al onze abonnees.

Toerisme

‘Ik vond Brussel vuil, maar vooral saai’ Vrees voor slecht imago groeit nu toeristische loketten gesloten zijn

Vlak voor het begin van de zomer sloot het laatste toeristische kantoor in Brussel. “Dat zal het imago van de stad niet ten goede komen”, vreest onthaalmedewerker Martin Dekeyser. “Persoonlijk advies is belangrijk voor toeristen.” door Maria Saldi Op 30 juni sloten de deuren van het toeristische kantoor op de Grote Markt na 66 jaar. Het andere toerismebureau aan het Koningsplein is al sinds april dicht. Door miljoenenbesparingen bij het toerisme agentschap visit.brussels kunnen toeristen sinds deze zomer niet meer terecht in een fysiek toeristenloket. De administratie van visit.brussels maakt zich sterk dat de functie van de loketten opgevangen wordt door toeristische informatie op hun site en op sociale media. “Zonder fysieke loketten gaat belangrijke kennis verloren”, zegt Martin Dekeyser, vakbondsafgevaardigde en onthaalmede werker bij het hoofdkantoor van visit. brussels. “Een toerist die van bier houdt zal online wel de Beer World in de Munt vinden, maar niet zo snel het kleinschalige biermu seum in Schaarbeek.” BRUZZ sprak een handvol toeristen, maar geen van hen had gebruikgemaakt van een toeristische dienst en was dat ook niet van plan. Toch telde Dekeyser in de maand juli al meer dan duizend mensen die aanklopten bij het hoofdkantoor, dat niet bedoeld is als informatiepunt. “Dat toont aan dat mensen snakken naar persoonlijke dienstverlening. En ook personen die in eerste instantie niet denken aan een 22

toeristisch bureau komen er toch terecht als ze verloren lopen of hun gsm plat is.”

Hulp op maat

Voor Dekeyser zijn de loketten niet alleen een praktische dienst, maar bevorderen ze ook het toeristische imago van Brussel. “Brussel moet het niet hebben van de impressionante monumenten zoals andere steden met het Louvre of de Big Ben, maar het heeft heel veel verschillende troeven, die toeristen helaas niet zomaar weten te vinden. Ze kennen de stad vooral als hoofdstad van Europa, chocolade, bier en Kuifje. Onze specialisten in architectuur, theater of gastronomie waren daar om een andere draai te geven aan hun bezoek. Als mensen niet op maat geholpen worden, gaan ze misschien weg met het idee dat er niet veel te beleven valt.” De Britse Philip Mitchell (25) kwam in augustus voor het eerst op bezoek in Brussel, en had het gevoel dat de stad geen uitgesproken culturele identiteit heeft. “Als ik naar Parijs ga, is er een duidelijk Franse cultuur, hetzelfde geldt voor Nederland. Brussel is een smeltkroes, maar zonder de grandeur van Londen. De restaurants en de bezienswaardigheden in het centrum waren teleurstellend. Ik vond Brussel vuil, maar vooral saai.”

“Brussel heeft veel troeven, maar toeristen weten die niet zomaar te vinden” Martin Dekeyser

Onthaalmedewerker visit.brussels

Brussel kampt al langer met imagopro blemen bij internationale bezoekers. In 2008 werd Brussel tot ‘saaiste stad van Europa’ uitgeroepen door reisplatform Tripadvisor. Op onlinefora zoals Reddit en Quora lijkt dat negatieve imago te blijven plakken: reizigers vragen zich af of “Brussel zo erg is als gezegd wordt”, of “Brussel echt zo saai is”. Op TikTok delen bezoekers hun ontgoocheling over hoe weinig indrukwekkend Manneken Pis is of over hoe vuil de straten erbij liggen. Brussel is ook het mikpunt van Youtubers die ‘decline porn’ maken: video’s met een anti-immigratiediscours die steden willen framen alsof ze onveilig, vuil en vol drugsge bruikers zijn. De 21-jarige Australische backpacker Grace McDonald bezocht al enkele steden in België en was vooral verbaasd hoe vuil Brus sel was. “Ik had verwacht dat het net als Brugge of Gent een pittoreske historische stad zou zijn. Maar toen ik aankwam, zag ik meteen hoe slecht het onderhouden is: vuilnis op de straten en heel wat werken die bezig zijn. Gelukkig zijn de gebouwen zelf wel prachtig.” Volgens hosteluitbater Soufiane El Man nouchi van het Urban Centre City Hostel in

heid van de EU-instellingen bepaalt deels het soort toerisme: in 2025 waren iets meer dan de helft van alle 9,6 miljoen toeristische overnachtingen in Brussel voor zakentoeris me. Ter vergelijking: in Vlaanderen is dat slechts iets meer dan een derde.

Histories Festival Ontdek erfgoed, ontmoet elkaar.

Moeilijk leesbare stad

de Lemonnierstraat is de gebrekkige veiligheid het grootste struikelblok voor het imago van Brussel. “Mijn klanten komen meestal aan in Brussel-Zuid. Onderweg hierheen zien ze meteen dakloze mensen of bedelaars die hen lastigvallen. Veel vrouwe lijke gasten voelen zich niet op hun gemak om in de stad rond te wandelen. Met dat soort onaangename ervaringen kom je niet snel terug.” In de toeristische bureaus kwamen af en toe ook vragen binnen rond de veiligheid van de stad. “Een koppel dat een Airbnb had geboekt in aan Zwarte Vijvers had over het onveilige imago van Molenbeek gehoord”, zegt Martin Dekeyser. “Medewerkers van de loketten konden hen geruststellen en tips geven dat ze gewoon hun gezond verstand moeten gebruiken. Zoals in elke stad moet je geen geld flashen op straat en geen waarde volle spullen achterlaten in de auto.” Uit een studie van onderzoeksbureau Ipsos uit 2021 over het imago van Brussel blijkt dat buitenlanders Brussel vooral beschrijven als een internationale, histori sche en culturele stad. Toch is ‘Europa’ veruit de vaakst genoemde associatie met Brussel. Dat is niet verwonderlijk, want de aanwezig

De associatie van Brussel met de Europese instellingen heeft invloed op het imago bij vrijetijdstoeristen. “Voor veel toeristen zijn wij één ding: hoofdstad van Europa”, zegt Dekeyser. “Dat roept de associatie op met wetgevingen, verplichtingen, en bureaucra tische administratie.” Toch hoeft de aanwezigheid van de EU-instellingen niet noodzakelijk te betekenen dat toeristen afknappen op Brussel als vakantiebestem ming. De Italiaanse Matteo Mellino (26) studeert politieke wetenschappen en is, zo zegt hij, “gepassioneerd door de Europese Unie”. “Toen ik hier voor de eerste keer kwam, ben ik meteen de Europese Raad en de Commissie gaan bezoeken.” Volgens Jeroen Roppe, de woordvoerder van visit.brussels, heeft Brussel wel een positief imago bij toeristen. Hij verwijst naar onderzoek dat onlinereviews over de restaurants, accommodatie en bezienswaar digheden van de stad analyseerde. Toeristen gaven de stad in de meest recente analyse van 2024 op die parameters een gemiddelde score: 8,43 op 10. Andere Europese hoofd steden deden het iets beter, met gemiddeld 8,75 op 10. Toch weet Roppe dat Brussel geen stad is die zich op een dienblad aanreikt. “In vergelijking met andere Europese steden zijn we voor toeristen moeilijk leesbaar op het eerste gezicht. Andere steden staan bijvoorbeeld vooral voor hun historische erfgoed bekend, waardoor de andere aspecten verbleken. Brussel heeft heel uiteenlopende troeven: het surrealisme, maar ook hedendaagse kunst, chocolade of monumenten zoals het Atomium. We zijn een stad van contrasten, maar net dat maakt de stad bijzonder.” Voor de 34-jarige Marine Cheroual was Brussel geen liefde op het eerste gezicht. In mei kwam ze vanuit Rijsel voor het eerst naar Brussel als toerist. “Ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten toen ik aankwam. Pas toen ik de stad beter leerde kennen, begon ik haar charme te zien.” Inmiddels woont ze in een hostel aan het Zuidstation en hoopt ze haar toekomst in Brussel uit te bouwen. “De openheid en het gebrek aan pretentie hebben me voor zich gewonnen. Traag maar zeker ben ik hele maal verliefd geworden op Brussel.”

10/10/2026

KBR

Een Vikingdorp midden in Brussel? Wandelen op de Kunstberg tussen de poepedroegers? Exclusieve rondleidingen in en rond de KBR? Ontdek erfgoed zoals nooit tevoren.

histories.pub/histories-festival

FLAGEY SAT 03.10

FLAGEY SAT 17.10, SAT 14.11

SHOSTAKOVICH & PROKOFIEV 6

BUCKET LIST

CONCERTO

FEAT. ALENA BAEVA (VIOLIN)

LAB-SERIES

LAB

VOCAL

NEW & EXPERIMENTAL MUSIC

BEETHOVEN: SYMPHONY NO. 8

FLAGEY SAT 24.10

STRAUSS: DON JUAN & XENAKIS: EMPREINTES

FLAGEY FRI 30.10

STRAUSS: DON QUIXOTE

BUCKET LIST

FESTIVAL

BRUSSELS CELLO FESTIVAL

FAMILY CONCERT: THE FIREBIRD

FLAGEY SUN 15.11

KUNSTENDAG VOOR KINDEREN 2026

BOZAR FRI 27.11

ARCTIC FEVER

FAMILY

LAB

SIMON STEEN-ANDERSEN: TRIO

VU STEVEN COSYNS · DESIGN LIESBET LUTIN WITH THE SUPPORT OF BESIDE TAX SHELTER AND THE BELGIAN TAX SHELTER

JONGERENTARIEF / TARIF JEUNES : -30 (€15) / -18 (€5)

BRUSSELSPHILHARMONIC.BE

Beestig Brussel

Vroedmeesterpad Laatste Brusselse kolonie verdween vijftig jaar geleden Kleine, ondoordachte maatregelen in een park hebben soms grote, negatieve gevolgen op dierenpopulaties. Dat blijkt uit een nieuwe studie naar de vroedmeesterpad, een amfibie die vijftig jaar geleden verdween uit Brussel. door Andy Furniere

De droogte van de voorbije zomer was opnieuw een klap voor de Brusselse amfibieën, die het al langer lastig hebben. Ooit was Brussel als moerasgebied ideaal voor hen, maar vanaf de vijftiende eeuw veranderde dat door de vermindering van waterpartijen. Dat proces versnelde in de negentiende eeuw door toenemende verstedelijking en nam extreme proporties aan na de Tweede Wereldoorlog. Het gevolg was dat vijf van de veertien in Brussel waargenomen amfibieën verdwenen: de rugstreeppad, boomkikker, vroedmeesterpad, poelkikker en kamsalamander. In het tijdschrift Brussels Studies verscheen onlangs een artikel van de Brusselse onderzoekster Ariane d’Hoop (UCLouvain en ULiège) – de voorbode van een boek – waarin ze inzoomt op de omstandigheden waaronder de beestjes hier uitgestorven zijn. “Ik wil met het artikel ingaan tegen een bepaalde onverschilligheid over dit thema en beschrijven hoeveel inzet er nodig is om een plek voor hen in de stad te behouden”, zegt ze. “Vaak wordt er enkel aandacht besteed aan dergelijke fenomenen op grote schaal, wanneer de laatste exemplaren van een soort in gevaar zijn. Dikwijls spreekt men ook algemeen van ‘biodiversiteitsverlies’, voor velen een vage ver-van-mijn-bedshow. Om de impact tastbaarder te maken, toon ik concreet hoe de dieren deel uitmaakten van een lokale gemeenschap.” Hoe de verdwijning van amfibieën de identiteit van een buurt beïnvloedde, blijkt bijvoorbeeld uit plaatsnamen. “Vlak bij mijn eigen woonplaats in Schaarbeek lag tot 1905 de Paddenstraat”, zegt d’Hoop. “Nu heet die de Teniersstraat, een verwijzing naar een schildersfamilie.” D’Hoop moest te werk gaan als een

Eigenschappen • De vroedmeesterpad

is een vrij kleine pad met grote ogen met een goudkleurige iris

• De mannetjes dragen

de eieren op de rug door het snoer van eieren rond de achterpoten te wikkelen

• Als meerdere padden

in koor roepen – met korte, hoge fluittonen – klinkt dat als een “klokkenspel”

detective, want de weinige historische bronnen over het onderwerp zijn ook fragmentarisch, wat veelzeggend is. Gelukkig kon ze onder meer terugvallen op de verslagen van twee gepassioneerde naturalisten uit het verleden: Georges Boulenger en Hellin de Wavrin. Rond 1920 wees Boulenger erop dat er geen rugstreeppadden meer waren in het Ter Kamerenbos, waar hij ze veertig jaar eerder aan de oevers van het meer had aangetroffen. Na speurwerk concludeert d’Hoop dat dat waarschijnlijk deels kwam door de inrichting van het park en de grotere drukte, maar ook doordat de oevers van het meer werden verstevigd met breuksteen en straatkasseien, waardoor de padden moeilijk of niet meer uit het water raakten. “Het toont hoe kleine ondoordachte maatregelen grote gevolgen kunnen hebben voor dieren, ook een les voor verantwoordelijken vandaag.” Meer recent, na 1950, beschrijft De Wavrin hoe hij op nachtelijke tochten zijn oren spitste voor de roep van de vroedmeesterpad. Hij hoorde het kenmerkende geluid – korte, hoge fluittonen die in koor klinken als een klokkenspel – onder meer bij een vijver in het Ukkelse Sauvagèrepark, waar de laatste kolonie tot de jaren 1970 leefde. De bezoekersdruk verzwakte de Ukkelse groep wellicht, maar volgens De Wavrin en D’Hoop ligt de hoofdreden van hun verdwijning wellicht bij het dempen van nabijgelegen waterpoelen. “Dat belemmerde hun nomadische levenswijze: een nieuwe vijver zoeken zodra de omstandigheden in de vijver waar ze leefden verslechterden.”

Reeks nalezen? Lees de hele reeks op BRUZZ.be/beestigbrussel

2 september 2026 |

Portret

‘Ik wil mensen hun kinderziel teruggeven’ Charles Kaisin, designer en feestarchitect

Eén etentje van designer Charles Kaisin voor vrienden groeide uit tot een internationale business die luxemerken inschakelt als een gewoon feest niet meer volstaat. Met zijn ‘Surrealist Dinners’ combineert hij gastronomie met scenografie, muziek, geur en choreografie. door Maya Toebat foto’s Tiene Carlier

e Belgische designer Charles Kaisin bouwt graag surrealistische werelden: een tafel in een casino van Monte Carlo, een diner in een kerk, een bos of op het water. Het zijn feesten waarbij de bezoeker nooit helemaal weet wat er na de volgende gang zal gebeuren. Toch begint het gesprek met BRUZZ niet tussen de glitter en grandeur, maar thuis in Brussel. Kaisin neemt plaats aan zijn meterslange tafel. Uit het tafelblad groeien bomen omhoog, alsof een bos zich midden in de eetkamer heeft genesteld. Aan deze tafel begon bijna twintig jaar geleden het verhaal van de Surrealist Dinners. Kaisin studeerde architectuur en liep stage bij Jean Nouvel in Parijs. Hij verbleef er een tijdje bij de familie Hermès en wilde hen bedanken voor hun gastvrijheid. Hij nodigde hen uit in Brussel om samen naar Art Brussels te gaan en daarna bij hem thuis te eten. Het werd een diner in het teken van het Belgische surrealisme. Rondom de gasten hingen transparante gordijnen en tussen de takken boven de tafel streken vogels neer. Hij liet een operazangeres van De Munt overkomen en bevriend chocolatier Pierre Marcolini maakte speciaal voor de avond een dessert. “Ik wilde een diner maken dat voor verwondering zorgde”, vertelt Kaisin, “maar ik had nooit verwacht dat het zo zou ontploffen. Ik was een architect, geen eventplanner.” De gasten waren echter zo enthousiast dat ze erover bleven vertellen. “Al snel kwam de vraag of ik zoiets ook voor een grotere groep kon maken. Via mond-tot-mondreclame groeide het concept.” Vandaag werkt Kaisin met een interna tionaal team maandenlang aan diners waarin gastronomie, scenografie, muziek, geur, kostuums en choreografie samenkomen. “Dat zijn diners voor grote merken als Hermès, Cartier en Porsche. Maar ook voor

bedrijven die een verjaardag, productlancering of jubileum willen vieren, en families voor een huwelijk of andere mijlpaal.” Ook wereldsterren zoals Cher kennen Kaisin ondertussen.

Choreografie van obers

Wat maakt een diner surrealistisch? Een vast recept heeft Kaisin niet, want elk project begint van nul. Toch keren een paar ingrediënten steevast terug. “Er is altijd een bijzondere locatie”, zegt Kaisin. “Ik organiseerde al diners in kerken, zwembaden, een metrostation, een bos, een enorm magazijn, op het water en op een dak. In Brussel waren onder meer het stadhuis en het Amerikaanse paviljoen uit de wereldtentoonstelling van 1958 het decor.” Ook de bediening krijgt een rol die verder gaat dan schenken en opdienen. Met één ober per twee gasten wordt de service een choreografie: iedereen serveert op hetzelfde moment, draait en beweegt volgens een vooraf uitgewerkt patroon. Tussen de gangen kunnen de outfits veranderen. “Er zijn repetities en een team dat zich bezighoudt met de kostuums”, zegt Kaisin. Ook de akoestiek, het servies en de presentatie van het eten worden ontworpen, tot en met een

“Een mooie foto voor Instagram is slechts een neveneffect. De essentie zit in de ervaring en in wat mensen zich jaren later nog herinneren” 2 september 2026 |

Portret

BIO • geboren in 1972 • Belgisch ontwerper, architect en scenograaf • loopt in 1997 stage in de ateliers van architect Jean Nouvel in Parijs • sinds 2005 professor Design aan de faculteit Architectuur, Architectonische Ingenieurswetenschappen en Stedenbouw • Sinds 2012 organiseert hij zijn Surrealist Dinners

bord, glas of karaf die hij soms speciaal tekent. “Het gaat over rituelen en de manier waarop je een gerecht ontdekt”, zegt hij. Zelfs over de geur is nagedacht. “Het moet een immersieve ervaring zijn. Bij een diner voor een automerk werk ik bijvoorbeeld met rokerige geuren, cognac en hout, terwijl een feest op het platteland aarde, rozen en verse kruiden krijgt.” Al die lagen dienen uiteindelijk hetzelfde doel: gasten uit hun dagelijkse routine halen en hun opnieuw “de ziel van een kind” geven. Daarom zijn de diners niet alleen visueel spectaculair, maar ook interactief. Zo kan een tafel plots openklappen en veranderen in een soort kermisattractie, waarbij gasten eendjes uit het water vissen. “Ik wil iets positiefs en poëtisch maken. Een mooie foto voor Instagram is slechts een neveneffect. De essentie zit in de ervaring en in wat mensen zich jaren later nog herinneren.”

Origami

De extravagante eindresultaten doen vermoeden dat Kaisin vooral vanuit zijn verbeelding werkt, maar hij benadert een diner als elk ander ontwerpproject: eerst luisteren en analyseren, daarna creëren. “Wanneer ik een briefing krijg, wil ik begrijpen wat er achter de opdrachtgever zit. Wat is de geschiedenis van een merk? Welke waarden heeft het? Wat wil het vertellen? Wat betekent succes voor hen? En vooral: wie zullen de gasten zijn? Daarna maken we samen een briefing. Het is een uitwisseling.” Pas dan ontstaan de eerste ideeën. Het vertrekpunt daarbij verschilt: soms een locatie, soms muziek, een materiaal, een product of de manier waarop de gasten zich door een ruimte bewegen. “We creëren van a tot z iets volledig nieuws.” Die aanpak maakt het tot een intensief proces. Een project duurt minimaal drie maanden, maar doorgaans zes maanden tot een jaar, met 28

Charles Kaisin in zijn eerkamer: uit het tafelblad groeien bomen omhoog.

een groot team van ontwerpers, chefs, bloemisten, naaisters, technici, obers en andere makers. Kaisin blijft zelf betrokken tot in de kleinste details. “Ik ga zelfs kijken naar het juiste papier: welke tint oranje, welke textuur.” De feesten zijn soms behoorlijk over the top. In Italië organiseerde Kaisin een diner voor tweehonderd mensen waarbij een filharmonisch orkest speelde en Katy Perry optrad. Maar wie de Surrealist Dinners alleen als een speeltuin voor de allerrijksten ziet, mist een andere kant van Kaisin. Zijn creatieve projecten hebben geregeld een sociaal luik, waarbij hij design en kunst inzet om geld in te zamelen of aandacht te vragen voor mensen die steun nodig hebben. “Elk jaar wil ik een project onder-

steunen. Tijdens de coronacrisis zette ik Origami for Life op, een participatief project waarbij mensen origami vouwden ten voordele van ziekenhuizen.” Ook daarna bleef hij creatieve projecten koppelen aan maatschappelijke doelen, onder meer met een groot origamiproject dat geld inzamelde voor een Oekraïens ziekenhuis dat gewonde soldaten behandelt. Ook de diners zelf hebben een bredere economische impact dan je zou denken. Voor een feest met honderd gasten kunnen meer dan driehonderd mensen aan het werk zijn: chauffeurs, bloemisten, kappers, modeontwerpers, naaisters, obers, chefs, cateraars, beveiligers en makers van accessoires.

Het gros van zijn diners speelt zich tegenwoordig buiten België af, maar Kaisin neemt graag Belgische makers mee: chefs die met hem naar Frankrijk of Italië reizen, en bloemisten, chocolatiers, schrijnwerkers, naaisters en andere ambachtslieden die meewerken aan internationale projecten. “Ik heb het gevoel dat we vakmanschap te weinig waarderen in België”, zegt hij. “Goede ambachtslieden, mensen die kunnen naaien of timmeren: we benoemen dat niet genoeg.”

Tijdelijke tentoonstellingsruimte

Die band met Belgisch vakmanschap trekt hij ook door in zijn eigen stad. Naast zijn woning en atelier heeft Kaisin in Brussel een tijdelijke tentoonstellingsruimte, Projeckt, die enerzijds dient om eigen werk aan klanten te tonen, maar ook andere kunstenaars een podium wil geven. “Elk jaar presenteren we er een kunstenaar die niet door een Belgische galerie wordt vertegenwoordigd. Het idee is om onze klanten, vrienden en verzamelaars nieuwe trends, ideeën en manieren om naar kunst te kijken te tonen.” Ook wie niet in de kunstwereld zit, is er welkom, met tijdelijke tentoonstellingen die op vaste momenten opengesteld worden. Zo blijft Brussel zijn uitvalsbasis, ondanks de vele internationale opdrachten. Van hieruit vertrekt hij naar diners over de hele wereld, en hier komt hij opnieuw thuis. Kaisin: “Ik hou van Brussel. Er is een enorme verscheidenheid aan keukens: Frans, Italiaans, Turks, Israëlisch, Indiaas, Ethiopisch, Japans … Ook cultureel heeft de stad zoveel te bieden, van musea en galeries tot muziek en dans. Er valt hier voortdurend iets nieuws te ontdekken.”

Tijdens de coronacrisis zette Charles Kaisin Origami for Life op, waarbij mensen origami vouwden ten voordele van ziekenhuizen.

DÎNER COMME EXPÉRIENCE SURRÉALISTE

FR/ Le designer Charles Kaisin transforme les dîners en expériences immersives mêlant gastronomie, scénographie, musique, parfums et chorégraphie. Ce qui a commencé il y a près de vingt ans autour de sa propre table à Bruxelles est devenu un concept international pour des marques, des familles et de grands événements. Bruxelles reste néanmoins son point d’ancrage, d’où il emmène également des créateurs et des artisans belges dans ses projets internationaux.

DINING AS A SURREAL EXPERIENCE

EN/ Designer Charles Kaisin turns dinners into immersive experiences combining gastronomy, scenography, music, scents and choreography. What started almost twenty years ago around his own table in Brussels has grown into an international concept for brands, families and major events. Brussels nevertheless remains his home base, from where he also brings Belgian creators and craftspeople into his international projects.

FLAGEY

I N FO & TI C KE T S

2 september 2026 |

De gevel

‘Zolang ik met de trap naar boven kan, blijf ik in dit huis’ Op de gevel van haar huis hangt een plaatje met ‘Villa ma Caprice’. Misschien wel toepasselijk, want toen Linda Vandormael amper negentien was, verhuisde ze van Limburg naar Brussel, tegen de zin van haar ouders. door Maria Saldi foto Ivan Put De matte glaspanelen in de voordeur staan uitnodigend open op nummer 350 van de drukke Gentsesteenweg in Molenbeek. “Ooit waren ze in hetzelfde geribbelde glas als het raam in de bovenkant van de deur”, zegt bewoonster Linda Vandormael (71), “maar ik heb ze vorig jaar zelf met een steen ingeslagen. Ik had mezelf buitengesloten en had geen andere keuze. Het meisje dat op de benedenverdieping woonde was gaan shoppen, en de slotenmaker was in congé. Mijn man zou pas uren later thuiskomen. Of dat dacht ik, want op het moment dat ik het glas brak, kwam hij in paniek naar buiten.” Elk rijhuis in de straat heeft een voortuin en een naambordje. Bij Linda is dat ‘Villa ma Caprice.’ Het plakkaatje hing er al toen ze het burgerhuis in 1985 kocht, maar past bij Linda’s eigenzinnige geest. Op haar negentiende verhuisde ze tegen de wil van haar ouders uit het Limburgse Sint-Truiden naar Brussel “met enkel wat kleren, een emmer en een raclette (een vloerwisser, red.)”. Ze begon te werken bij de Bank van de Post, waar ze enveloppen dichtplakte en telefoons opnam van mensen die hun kindergeld nog niet hadden gekregen. Om de klagers te vergeten, zette ze ‘s avonds steevast de bloemetjes buiten met haar collega’s. In de 30

Onderrichtstraat bijvoorbeeld, waar ze op een avond haar toekomstige man zag zitten in een café. “Ik zei tegen mijn vriendin: ‘Die mooie zwarte man, die moet ik hebben.’” Het is haar gelukt: enkele jaren later stond Linda in het gemeentehuis met een bolle buik, een kersverse echtgenoot en een klein groepje gasten. De grote afwezige: haar moeder, die haar relatie met haar Nigeriaanse man nooit heeft aanvaard. “Ze heeft jarenlang niet tegen mij gesproken. Ze vond hem te min. In die tijd was mijn relatie niet vanzelfsprekend. Toen ik hem voor het eerst mee naar huis in Limburg nam, stond de hele straat buiten om te komen kijken. Zelfs

“Ik heb een raam moeten inslaan toen ik mezelf eens had buitengesloten” Linda Vandormael

Column

Mijn buurman in Molenbeek ben ik uitgescholden voor pute de nègre. Ik trok mij dat niet aan. Wij waren al zo lang samen, en we zijn nog samen.” Nog voor Linda haar man op haar 31e leerde kennen, kocht ze – alleen – de woning die ze zelf “een oud kot” noemt. Het huis werd gebouwd in 1903, en tot Linda’s spijt mag ze de gevel niet zomaar veranderen. “Eerst hadden we kleine houten raampjes in het strontbruin. Lelijk, en een gedoe om telkens met de hand te herschilderen. Gelukkig mocht ik toch ramen uit pvc steken. Voor mijn houten deur wou ik hetzelfde doen, maar dat mocht niet van burgemeester Philippe Moureaux. Toen ik naar zijn bureau ging, vroeg ik hem of hij Nederlands sprak. Later hoorde ik dat hij antiflamingant zou zijn. Misschien mocht het daarom niet?”

Herschilderen

“Stoort het als ik een sigaretje opsteek?” vraagt Linda, die naar de asbak op de salontafel wijst. “Ik schiet ze zelf, dat is plezant.” Linda’s dokter zegt dat ze ooit zal moeten stoppen, maar haar pogingen waren tot zover niet succesvol. “Ik liet de Turk van de winkel op de hoek mijn pakje bijhouden en mij elke dag één sigaret geven. Al snel werden het er twee per dag en binnen de kortste keren was ik weer vertrokken.” Voorlopig rookt Linda nog steeds binnen, ook al moet ze door de rookaanslag de muren van de woonkamer om de drie jaar herschilderen. “Ik vind dat niet erg, het is toch leuk om eens van uitzicht te veranderen?” Linda is vaak thuis, zeker sinds ze vijftien jaar geleden door een burn-out vervroegd op pensioen ging. Door herstructureringen bij de post verloor ze de job die ze graag deed, en eindigde ze haar carrière als postbezorger. “Sinds de post vooral nog pakjes ronddelen is, verloor ik al helemaal mijn plezier in het werk.” Ze heeft Molenbeek sterk zien veranderen. “Vroeger was het plezant wonen, nu niet meer. Het is hier smerig. Je moet ook over de geparkeerde trottinetten klimmen om ergens naartoe te gaan, en dan moet je nog opletten dat je niet wordt omvergereden, want die steps stoppen niet.” Soms denkt ze aan verhuizen, maar voorlopig blijft ze liever in haar Villa ma Caprice. “Zolang ik met de trap naar boven kan, blijf ik. En anders zet ik mijn bed wel op de benedenverdieping.”

In De gevel toont BRUZZ de mensen die achter de opvallendste façades van de stad wonen

We zijn eind augustus en stilaan vult de stad zich weer met de Brusselaars die wegtrokken. Ik zwoer zelf bij een staycation. Een kleine disclaimer vooraf: uiteindelijk moest ik toch aan de hitte ontsnappen en vertrok ik een weekend naar de Ardennen, om af te koelen. In al die jaren dat ik in Brussel woon, was het de eerste keer dat ik hier zo veel tijd doorbracht in de zomer. De stad was rustig, maar vooral warm: de temperatuur in mijn appartement liep op tot wel 37 graden. Buiten was het te warm, binnen was het te warm. Nietsdoen kroop onder

“Wat ik niet wist, was dat je buren met een open raam toch een beetje dichterbij komen” mijn huid, maar bewegen dreef me evengoed tot waanzin. Slapeloos lag ik te woelen in mijn bed, telkens met dezelfde gedachte: wat doe je toch bij zulke hoge temperaturen? Mijn raam stond de afgelopen drie maanden voortdurend open, in de hoop op een lichte bries. Wat ik niet wist, was dat je buren met een open raam toch een beetje dichterbij komen. Je leeft naast elkaar en toch ook met elkaar. Een week lang werd ik bijvoorbeeld iedere ochtend gewekt door gedril en geboor van de schuine onderbuurvrouw; haar plafond was naar beneden gekomen. De kamer, overgenomen door een witte stofwolk, moest hersteld worden. Bijna elke avond viel ik in slaap met het geluid van mijn buurjongen die aan het gamen

was; zijn raam ligt parallel aan het mijne. Hij en ik, elk in onze warme cocon. Op een avond kwam ik hem tegen, allebei glurend uit het raam, omdat we buren ruzie hoorden maken. Eerst stak hij zijn hoofd naar buiten. Even later deed ik hetzelfde. Het geluid van games dat ik bijna elke avond had gehoord, kreeg een gezicht. Even keken we rond, verdwaasd en nieuwsgierig, maar we hadden geen idee waar het kabaal vandaan kwam. “Volgens mij is het gelach?” “Volgens mij is het gehuil …” “Dat zou ook kunnen …” “Moeten we de politie bellen?” “Dat kunnen we doen.” Het geluid werd stiller en uiteindelijk besloten we allebei weer in onze eigen cocon te kruipen. Ik ging in bed liggen en probeerde in slaap te vallen, met op de achtergrond de gamende buurjongen. In de verte klonken sirenes, misschien onderweg naar de ruziënde buren? Uiteindelijk viel ik in slaap. Nu koelt het af en gaan mijn ramen dicht. Ik hoor mijn buurman niet meer. De stilte is aangenaam, toch was het fijn om voor even te horen dat we allemaal samen de hitte, op onze eigen manier, aan het overwinnen waren.

Patricia Kargbo woont in

Brussel en is actrice (‘Chantal’) en theatermaakster. In haar tweewekelijkse column onderzoekt ze de rollen die ze aanneemt in de grootstad.

2 september 2026 |

Expo

‘Positief zijn is hier prangender dan in een bourgeoiswijk’ Hans Op de Beeck, internationaal gelauwerd en thuis in Anderlecht

Al bijna twintig jaar is hij geworteld in Anderlecht: beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck maakt er kunst die de wereld rondreist. Na jaren van grijstinten, herintroduceert hij kleur in zijn sculpturen voor zijn solotentoonstelling bij Almine Rech. door Sophie Moffat foto Sophie Soukias

et is druk in het atelier van kunstenaar Hans Op de Beeck in Anderlecht. De kunstenaar en zijn vier productiemedewerkers leggen de laatste hand aan nieuwe werken voor de solotentoonstelling dicht bij huis. Op de werkbank staat een metalen taart in brand: een zwart gloeiende bruidstaart die het contrast moet blootleggen tussen feestelijk samenzijn en het nasmeulen van een ramp of tragedie. “Een verwijzing naar de wereld die weer in brand staat”, zegt Op de Beeck. Hij ziet zichzelf niet als activistisch kunstenaar, maar zijn nieuwe werken dragen wel sporen van maatschappelijke patronen en zijn blik op de onrustige wereld. “Hoewel ik nooit barricadeachtige kunst heb gemaakt, lig ik vanzelfsprekend wakker van wat er vandaag in de wereld gebeurt. Telkens opnieuw denken we lessen te trekken uit de geschiedenis, om vervolgens weer foute leiders te verkiezen of te herverkiezen”, zegt

Hans Op de Beeck. Zijn antwoord bestaat niet uit grote politieke statements of krasse slogans, maar schemert door in zijn nieuwe werk. “De zwarte taart is een reflectie over de genocide in Gaza en Amerikaans imperialisme. Over wat we beslissen te vieren en niet te vieren en over foute ideeën als superioriteit en patriottisme.” De brandende bruidstaart vat de spanning samen van Vanishing point, de tentoonstelling die op 10 september opent in Elsene. Op de Beeck verbreedt er zijn beeldtaal niet alleen met de terugkeer van kleur in zijn beeldhouwpraktijk, maar ontwerpt ook abstractere stukken. “De mate waarin ik geometrische abstractie nu toelaat, heb ik voordien nog niet gedaan”, aldus Op de Beeck. Bij Almine Rech, de galerie die hem sinds kort vertegenwoordigt, presenteert hij ongeveer 35 werken. De kunstenaar streek zo’n twintig jaar geleden neer in Anderlecht. Hij kwam er toevallig terecht nadat hij na enkele jaren in

Amsterdam en New York was teruggekeerd naar Brussel op zoek naar een atelier. Met zijn kunstwerken reisde hij intussen de wereld rond, met solotentoonstellingen van Sjanghai tot Helsinki, maar voor de productie daarvan blijft hij trouw aan zijn fabriekspand in Anderlecht. Het is zijn derde atelier in de gemeente. “Toen ik een tentoonstelling had in Londen, schreef een criticus dat ik ‘ondanks mijn internationale loopbaan in Anderlecht woon en werk’. Ze vroegen zich af waarom iemand in Brussel zou willen wonen. Maar Brussel staat juist bekend als een prima biotoop voor kunstenaars omdat het hier betaalbaar wonen en werken is en je een meltingpot aan invloeden hebt.” “Ik heb niet het gevoel dat ik Brussel per se nodig heb om mijn werk te maken, maar het kan niet anders dan dat het er in doorschemert. Ik ken Anderlecht door en door”, zegt hij. Op de Beecks studio in de Birminghamstraat ligt pal tussen twee 2 september 2026 |

Expo

drugshotspots: Peterbos in Anderlecht en Clemenceau in Kuregem, waar het afgelopen jaar heel wat schietincidenten plaatsvonden. In een buurt die vandaag vooral in de media komt vanwege dat drugsgeweld en problemen rond veiligheid en netheid ziet Op de Beeck het als zijn moral duty om positief te blijven. “De problemen van de stad maken dat je er bewuster voor kiest om ondanks dat alles optimistisch te blijven. Want je kunt je heel gemakkelijk laten verzuren.” Ook het zwerfvuil op straat ergert hem soms, zegt hij, maar cynisch wil hij er niet van worden. “Misschien is die keuze in Anderlecht prangender dan wanneer je pakweg in een comfortabele bourgeoiswijk in Wenen woont”, zegt Op de Beeck. “De

“We zijn het kwijt, maar ik denk dat we erg toe zijn aan traagheid” urgentie om constructief te zijn komt juist voort uit een context waarin niet alles evident is. Dus laat ons in de wijk kleine bakens met een positieve energie maken.” Het pand is intussen meer dan alleen een kunstatelier, met bureaus voor het zeskoppige team, een vergaderruimte, een ruimte voor filmvertoningen en een loft. Tot voor kort woonde de kunstenaar met zijn gezin in het fabriekspand, maar ze verhuisden onlangs voor meer ruimte voor het gezin.

Mentaal niemandsland

Kleur is nooit volledig weggeweest in Op de Beecks oeuvre, maar de laatste tien jaar toonde hij sculpturaal werk in vooral een monochroom palet aan grijstinten. “Ik wilde de anekdotiek van kleur niet te veel in de picture zetten. Als je alle kleur uit een beeld onttrekt, blijft alleen het gevoel over.” In Vanishing point staat nieuw en oud werk in kleur zij aan zij met de monochrome beelden. “Ik vind dat ik niet alleen werk kan maken over blijheid en schoonheid, de donkerte moet ook getoond worden. Als je over het leven spreekt, spreek je over de moeilijkheden én over de geneugten.” Die ondertoon resoneert in het werk van de kunstenaar die intussen vijftiger is en 34

BIO • geboren in 1969 in Turnhout • beeldend kunstenaar: hij maakt sculpturen, monumentale installaties, tekeningen, aquarellen, foto’s, kunstvideo’s, animatiefilms, films, muziek en teksten • wint in 2001 de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst • woont en werkt al meer dan twintig jaar in zijn atelier in Anderlecht

ook in zijn directe omgeving geconfronteerd wordt met verlies en ziekte, zoals hij kort aankaart. Kunst vertaalt die ervaringen voor hem naar een soort catharsis. “De maatschappij heeft kunst vandaag zo hard nodig als verbindend middel”, zegt hij. “Aandacht voor de kleine dingen waar we wel grip op hebben, voor wat schijnbaar onbelangrijk is, is een mooi vertrekpunt.” De gedachte van aandacht voor kleine momenten loopt door Vanishing point. De titel is een verwijzing naar het verdwijnpunt: het punt waarop de parallelle lijnen in een tekening samenkomen en de perceptie van driedimensionaliteit verdwijnt. Op de Beeck interpreteert het tekentechnische begrip vooral als metafoor voor de momenten waarop mensen ontsnappen aan verwachtingen, tijd en ruimte. Zijn sculpturen tonen vaak personages die zich in een zogenoemd tussenmoment bevinden. “Je zit ergens in de publieke ruimte een koffie te drinken en je gedachten drijven weg. Je wordt meegevoerd naar een soort mentaal niemandsland: je bent in de wereld, maar je vertolkt even geen sociale rol.” Dat nulpunt, dat verdwijnpunt, vertaalt zich behalve in de kerngedachte van de tentoonstelling ook in een pleidooi voor traagheid. “En daarmee bedoel ik: het belang zien van de schijnbaar onbelangrijke dingen. Als kunstenaar abstraheer je deelaspecten uit het leven en vraag je daar aandacht voor”,

zegt Op de Beeck. “Je nodigt kijkers uit om de waarde te zien van waar we soms aan voorbijlopen, door de snelheid van het leven vandaag. We zijn het kwijt, maar ik denk dat we erg toe zijn aan traagheid.”

Wunderkammer

De najaarstentoonstelling bij Almine Rech vat de kunstenaar als zijn eigen rariteitenkabinet. Het moet een eclectische verzameling worden van onder meer sculpturen, videokunst en poëzie. “Het is een soort wunderkammer waarin alles door elkaar wordt gehaspeld.” Hij vertrekt daarvoor onder meer vanuit zijn fascinatie voor astronomische constellaties, planeten en onze nietige plaats in het heelal. “Ik kwam uit bij verzamelingen van sferen, van bolvormige elementen, en vervolgens bij sponzen, microscopisch uitvergrote lichaamscellen en computergegenereerde texturen. Op basis van vrije associatie heb ik allerlei elementen samengebracht in de werken”, zegt hij. De kunstenaar stuurt bezoekers het liefst zonder begeleidende zaalteksten de expo in. “Zodra je via uitleg alles temt tot taal met saaie data, titels en materiaalinformatie, vind ik dat je een ongedwongen ervaring in de weg staat. Ik vind het net fijn wanneer kunst aanvoelt als een bad waar je in stapt. Je hoeft niet te weten wie het op welk moment gemaakt heeft.” Al in 2024 maakte Op de Beeck Vanishing point, een achttien minuten durende film uit zwart-wit aquarellen. De film die in de gelijknamige tentoonstelling te zien is, heeft een uitgesproken persoonlijke laag. Op origineel gecomponeerde muziek van Sam Vloemans en het Antwerpse HERMESensemble, begint de film met een beeld van zijn jongste zoontje. “Toon heeft autisme en een verstandelijke beperking. Hij kan niet lezen of schrijven, maar hij kan wel spreken en heeft een geheel eigen logica”, vertelt Op de Beeck. In de film zien we het kind op zijn rug liggen en stilletjes ademen. Van daaruit stapt de kijker zijn gedachten binnen. “De

film beweegt voortdurend tussen donkerte, raadselachtigheid en lichtheid.” Diezelfde golfbeweging wil Op de Beeck ook in de tentoonstelling laten terugkeren: een soort trip waar objecten die heel lichtvoetig zijn, soms zelfs humoristisch, naast werken staan die donkerte in zich dragen.

Kruisbestuiving

De kunstenaar verkende de afgelopen jaren ook de horizon op het toneel. Hij werkte als theaterauteur, scenograaf, kostuumontwerper en regisseur voor operaproducties. Momenteel bereidt hij twee Stravinsky- opera’s voor als scenograaf voor de choreograaf en regisseur Sidi Larbi Cherkaoui. De kruisbestuiving vanuit de podiumkunsten sijpelt nu ook door in zijn eigen beeldend werk. Waar de grote installaties en sculpturen voordien eerder statisch waren en de films die hij maakte tekstloos waren, toont Hans Op de Beeck in Vanishing point voor het eerst ook Engelstalige poëzie. “Naast tekst is er ook meer beweging in mijn werk gekomen door aan de theaterstukken te werken”, zegt hij. De Brusselaar zoekt daarmee naar eigen zeggen vooral artistieke uitdaging op. “Toen de Staatsoper Stuttgart me voor het eerst voor scenografie en regie van een opera vroeg, dacht ik: ‘Mijn God, waarom vragen ze mij daarvoor?’ Maar tegelijkertijd voelde ik: ze vragen me juist omdat ik een heel andere blik heb dan de reguliere operascenograaf”, aldus Op de Beeck. “Ik ben geen operaexpert, maar net het gevoel dat alles weer even op losse schroeven staat, die spanning van ‘gaat dit lukken?’, vind ik geweldig. Die adrenaline houdt me scherp.” Uit zijn comfortzone stappen is voor de internationaal gelauwerde kunstenaar een manier om sleur buiten de deur te houden. “Ik zit niet in dit vak om mezelf routineus te blijven herhalen”, besluit Op de Beeck. Vanishing point is van 10/9 tot 7/11 te zien bij Almine Rech, alminerech.com

HANS OP DE BEECK PUISE SON INSPIRATION À ANDERLECHT

FR/ L’artiste plasticien Hans Op de Beeck vit et travaille depuis près de vingt ans à Anderlecht, où il puise son inspiration dans la ville et choisit délibérément de rester optimiste. Dans sa nouvelle exposition Vanishing Point chez Almine Rech, la couleur fait son retour dans ses sculptures, aux côtés d’œuvres plus sombres qui évoquent les troubles de la société et ses expériences personnelles.

HANS OP DE BEECK FINDS INSPIRATION IN ANDERLECHT

EN/ Visual artist Hans Op de Beeck has lived and worked in Anderlecht for almost twenty years, drawing inspiration from the city while consciously trying to remain optimistic. In his new exhibition Vanishing Point at Almine Rech, colour returns to his sculptures, alongside darker works that reflect on social unrest and personal experiences. 2 september 2026 |

Cultuurgids

4 → 10/9

Shop

Made in Brussels

CADONI CHIC Natacha Cadonici: het is een naam die binnenkomt. De Brusselse met Italiaans-Russische roots moest dan ook niet lang zoeken naar een merknaam. Cadonici mikt op het casual chic-segment, maar geeft haar stukken graag een twist mee. Kenmerkend zijn de kleurrijke linten als afwerking aan de mouwen of halslijn. Haar topjes zijn steevast dubbelzijdig: de vooren achterkant verschillen van elkaar, waardoor je ze naar wens kunt omdraaien. (MVDH) NATACHA CADONICI 195 euro voor topje, natachacadonici.com

No more disco

Met een korreltje zout Het barbecueseizoen loopt op zijn einde, maar ook in het najaar hoef je een rokerige toets op je bord niet te missen. Het grillrestaurant Holy Smoke aan de Hallepoort verkoopt potjes grof zeezout dat 10 uur lang rookte op een eikenhouten vuurtje: ideaal voor gegrild vlees of vis of bij je ochtendomelet. De lekkernij is te verkrijgen in een tiental speciaalzaken in Sint-Gillis. (MVDH) HOLY SMOKE 6,5 euro voor een potje van 150 gram, holysmokebrussels.com

Jouw Brussels product op deze pagina? Mail naar shop@bruzz.be

Bij An Vandenberk uit Schaarbeek kun je al tien jaar terecht voor handtassen uit herwerkt leer. Maar de ontwerpster heeft ook een kledinglijn uit bamboestof getekend en bedrukt in Brussel. Dat label, This Is No Disco, doopte ze net voor de zomer om tot haar eigen naam AN. Vandenberk noemt zichzelf een ‘materiaalsjamaan’ die leer en bamboe uitstekend kan aanvoelen. Dat stukje magie laten we u zelf ontdekken, maar haar mouwloze jurk met print staat in elk geval chic voor de nazomer. (EC) AN VANDENBERK Mouwloze jurk, 275 euro, anvandenberk.be

Restaurant

3 x culturele hotspots

Sabbar KWALITEIT AANBOD AUTHENTICITEIT

••••• ••••• •••••

INFO

Ruslandstraat 10, Sint-Gillis sabbar.be

Op een steenworp van het Zuidstation ligt Sabbar, een adresje dat uitnodigt tot een langere pauze in een wijk die vooral gewend is aan vluchtige passages. Achter de deur van Sabbar ontvouwt zich een charmant interieur in L-vorm, met decoratieve accenten: een imposante toog met erachter een schap met vazen en keramiek. Aan de andere kant is er een bibliotheekhoek met Engels- en Arabisch talige boeken. Twee opvallende klokken geven de tijd aan in Brussel en in Palestina. Dat is geen detail: de uitbaters van Sabbar nemen een geëngageerd standpunt in. Even bewust is de keuze voor een vegetarische keuken: van ontbijt tot lunch is er geen vlees of vis op de kaart te bespeuren. Een van de signatuurgerechten is shakshuka (13,50 euro), met pittige tomatensaus en geroosterde paprika, twee gepocheerde eieren en verkruimelde feta. Het geheel wordt geserveerd met warm pitabrood.

Voor ’s middags is er een uitgebreide menukaart, met de falafelsandwich (8,50 euro) en de gegrilde halloumi (14 euro) als twee van de blikvangers. Ook niet te versmaden: de manakish – vaak de Libanese pizza genoemd – met za’atar of kaas (6,50 euro): à la minute gebakken vullen ze de ruimte met de heerlijke geur van olijfolie. Bij de drankjes onder meer de rakwa – Arabische koffie met dadels, bereid in een klein koffiepotje met lange steel (4,50 euro) – naast een meer trendy espresso tonic of zelfs een variant met gemberbier (elk 5,50 euro). Voor de liefhebbers van alcohol is er de taybeh, een ambachtelijk gebrouwen Palestijns bier – blond, licht en droog met een intense koolzuurprikkel (6 euro). Liever iets zoets? De ma’amoul, een heerlijk dadelkoekje (3 euro voor twee stuks) is ideaal als vieruurtje, bijvoorbeeld met een zelfgemaakte ijsthee van zwarte thee zonder toegevoegde suikers (4 euro). Sabbar sluit vroeg – om 18 uur tijdens de week, om 19 uur op zaterdag, en zondag is de zaak gesloten – maar is perfect voor een brunch of een korte of iets langere pauze. Reken op 15 tot 20 euro voor een maaltijd. Reserveren kan via de site, aan te raden op zaterdag. Bovendien organiseert Sabbar boekenclubs, workshops en concerten. Kortom, dit is een plek waar niet alleen het lichaam gevoed wordt. MICHEL VERLINDEN

Le Baron Perché

Deze charmante zaak is een boekhandel – vooral Franstalige literatuur, op enkele Nederlandstalige jeugdboeken na – maar eentje met ouderwetse tegels en Bill Evans op de achtergrond. Er zijn natuurwijnen vanaf 5 euro per glas, vegetarische hapjes – tzatziki (7 euro), auberginekaviaar (7 euro) of geroosterde wortels (8 euro) – en vleesgerechten, zoals Iberische ham (13,50 euro) en vlees-appelballetjes (9,50 euro). Spanjestraat 85, Sint-Gillis

Piola Libri

In de buurt van het Berlaymont- gebouw is Piola Libri tegelijk een Italiaanse boekhandel, een wijnbar en een osteria. De wijnen komen rechtstreeks uit Italië, en kunnen per glas worden besteld. ’s Middags is er een menu met onder meer ravioli, varkensvlees en panna cotta met bosvruchten (circa 50 euro). ’s Avonds kun je kiezen voor gevulde focaccia’s of een bord met charcuterie en kaas (van 5 tot 12 euro). Franklinstraat 66-68, Brussel, piolalibri.be

2 september 2026 |

Klassiek

Expo

Hexagon

Klassiek in de Abdij

Dressage ruined by puffers

Nu Reset het voormalige Dexia-gebouw in de De Lignestraat heeft verlaten, neemt Hexagon er zijn intrek. De vzw biedt cultuurmakers in precaire situaties studio’s en residenties, en organiseert er concerten clubavonden. Dit weekend toont Hexagon je voor het eerst alle hoeken van de kamer met een vinyl- en vintagemarkt, concerten van Vitja Pauwels en Stace, en dj-sets van O’Simmie en Erykah.

Het is een klassieker: in de Jetse abdij klinkt elke eerste zondag van de maand klassieke muziek. Het Orfeo String Quartet mag de spits afbijten en decoreert Dielegem met stars and stripes. Eerst is er het “Amerikaanse” Twaalfde strijkkwartet van Antonín Dvořák en nadien muziek van componiste Florence Price. En dan is er zelfs nog wat tijd over voor een beetje Beethoven.

De Brusselse kunstenares Lisa Vlaemminck is geen fan van klassieke canvassen. De dragers van haar nieuwe schilderijen nemen bijvoorbeeld de vorm aan van een tand, kapsel en kippenpoot. Soms ligt het geschilderde beeld in dezelfde lijn, maar vaker verandert het de perceptie van de contour. Zo kan een alledaags voorwerp de status van een fetisj krijgen.

→ 5/9, Hexagon

→ 6/9, Abdij van Dielegem

→ 10/9 > 24/10, Rodolphe Janssen

Yebba

Orgelfestival van het Groot Begijnhof

The atavists

Het Belgische Bachverein organiseert elke donderdag in september een orgelconcert in de Begijnhofkerk van Brussel. Al komt er niet alleen muziek van Johann Sebastian uit de pijpen. Marie Petit mag de spits afbijten en zet daarbij twee twintigste-eeuwers op haar programma: de Belg Joseph Jongen en de Franse organiste Jeanne Demessieux.

In de schuur bij zijn huis op het West-Vlaamse platteland schilderde Tinus Vermeersch hybride landschappen waarin de natuur de gedaante aanneemt van mensen en dieren – of is het omgekeerd? In plaats van compacte vormen, zoals hooimijten, bevatten ze nu vaker verwilderde elementen die zich naar de rand bewegen. Let op zijn prachtige kobaltblauw.

→ 5/9, Ancienne Belgique

→ 10/9, Sint-Jan Baptist ten Begijnhofkerk

→ 6/9 > 24/10, Hopstreet

Rachel Chinouriri

Brussels Operettetheater

Once we existed

Wie zijn hart verpand heeft aan Olivia Dean of Arlo Parks, zal ook bij Rachel Chinouriri zijn bloeddruk voelen stijgen. Adele, Lewis Capaldi en Sam Fender staken hun duim al omhoog, en ook PinkPantheress wist de Britse te strikken voor haar nieuwste mixtape. Chinouriri’s veelgeprezen debuut What a devastating turn of events krijgt eind oktober een opvolger met I think I spoke too soon. (TZ)

Operette zonder alle toeters en bellen. Kan dat? Wel als je mezzosopraan Victorina Eeckeloo inviteert. Met rinkelende en schetterende stem mag zij de najaarsreeks huiskamerconcerten van het Brussels Operettetheater aftrappen. Ze doet dat met muziek van Gershwin, verschillende Belgische componisten en vooral heel wat klassiekers uit het operetterepertoire. (JC)

De Barcelonese galerie Chiquita Room brengt voor de opening van haar nieuwe vestiging in Brussel de Spaanse Laía Argüelles Folch en de Nederlander Pieter Laurens Mol samen, respectievelijk geboren in 1986 en 1946. De artistieke clash van twee generaties moet een vruchtbare voedingsbodem vormen voor reflecties over het verstrijken van de tijd. (AF)

→ 10/9, Botanique

→ 10/9, De Zeyp

→ 10/9 > 7/11, Chiquita Room

En ook

Wereldburger Manu Chao vindt andermaal zijn weg naar de hoofdstad (5/9, Van Meenenplein)

Trio Nevera versmelt vurige Balkanmuziek met klassieke virtuositeit (6/9, Art Base)

Marina Pinsky kijkt naar het optische fenomeen van Newtonringen (10/9 > 31/10, Greta Meert)

Paradise City haalt zijn door stormweer afgelaste zaterdag in met een Open Air (5/9, Noordplein)

Het Vlaams Radiokoor en het Brussels Philharmonic begeleiden Star wars: return of the Jedi (10/9, Flagey)

In de beeldhouwkunst van Tony Cragg is symmetrie iets onvoorspelbaars (10/9 > 19/12, Bernier/Eliades)

Het Marni Jazz Festival viert de jazz met onder meer Adja, KVR en Aleph Quintet (10 > 19/9, Marni)

De Portugese zangeres Carminho is hét boegbeeld van een nieuwe generatie fadista’s (9/9, Bozar)

Laat je ogen zwemmen tussen Ugo Rondinones vissen van gekleurd glas (4/9 > 31/10, Gladstone)

Cultuurtips

Pop & Jazz

Draai Abigail Elizabeth Smiths (afgekorte) voornaam om en je krijgt Yebba. De zangeres groeide op met gospel en zong in de kerk van haar vader, een spirituele voedingsbodem die nog altijd doorwerkt in haar mix van soul, r&b en jazz. Haar stem leverde haar samenwerkingen op met onder meer Drake, A$AP Rocky en Tyler, The Creator. Nu ontbindt de Amerikaanse voor het eerst haar duivels in Brussel.

Lisa Vlaemminck

Tinus Vermeersch

Laía Argüelles Folch & Pieter Laurens Mol

Film

Van Sophy Romvari, met Edik Beddoes, Eylul Guven

Een naar Canada verkaste Hongaarse familie lijkt een idyllische zomer te beleven, maar de oudste zoon wordt almaar gewelddadiger. De Canadese Sophy Romvari vermengt haar jeugdherinneringen en trauma’s met fictie in een delicaat en aangrijpend speelfilmdebuut. Voor fans van Aftersun en de jaren 1990. → In de bioscoop

Retro Harari L’inconnue, de eigenaardige, existentiële body swap-film met Léa Seydoux, heeft felle vooren tegenstanders. Die eerste groep kan alleen maar blij zijn dat Flagey ook de eerste twee films van regisseur Arthur Harari vertoont. In Diamant noir speelt de Antwerps diamantwereld een rol. Onoda verhaalt over een Japanse soldaat die zich op een Filipijns eiland verschanst en niet weet dat WO II voorbij is. → 4 > 27/9, Flagey

By any means

Van Elegance Bratton, met Mark Wahlberg, Yahya Abdul-Mateen II

Een jonge, zwarte FBI-agent onderzoekt in het Mississippi van de jaren 1960 brutale moorden op leiders van de burgerrechtenbeweging. Samen met een meedogenloze, blanke huurmoordenaar neemt hij het recht in eigen handen. Regisseur Elegance Bratton verandert van geweer na twee sterke queerfilms. (NR) → In de bioscoop

En ook Little trouble girls draait rond de ontluikende seksualiteit in het meisjeskoor van een katholieke school Met Un anno di scuola vervolgt Laura Samani haar uitstekende debuutfilm Piccolo corpo “Hasta la vista, baby”, zegt Arnold Schwarzenegger in het superieure Terminator 2, dat 35 kaarsjes uitblaast

Fotograaf Philippe De Gobert © DANIELE VELLA ,DU CENTRE DES MONUMENTS NATIONAUX (FRANCE)

Blue heron

Klein onderhoud

Al een halve eeuw lang maakt Philippe De Gobert unieke foto’s met gebruik van maquettes van gebouwen en interieurs die hij zelf ineen knutselt. In Dedans/Dehors focust hij eindelijk op zijn geboortestad. De werkwijze van de Ukkelse kunstenaar Philippe De Gobert is al decennia hetzelfde. Hij maakt maquettes van fictieve gebouwen en interieurs, die hij vervolgens belicht en fotografeert voor een greenscreen. Die beelden laat hij samensmelten met eigen foto’s van uitzichten, met grote aandacht voor de juiste lichtinval door de ramen, om zo tot poëtische illusies te komen. Eerder maakte hij zo al eigenzinnige ‘stadsportretten’ van het Franse Le Havre en New York, nu toont hij zijn beeld van Brussel. Dat is niet het Brussel van de iconische gebouwen en art-nouveaugevels, De Gobert richt zich liever op achtergevels en binnenplaatsen. “Dit is geen toeristische gids, ik toon kanten van Brussel die normaal niet zichtbaar zijn”, zegt hij. “Ik vind de banaliteit van die architectuur boeiend, zeker als er wat bricolage aan te pas is gekomen. Mensen proberen dat vaak te verbergen, maar voor mij is dat niets om je over te schamen, integendeel. Het alledaagse zicht door de ramen achteraan in het Hortamuseum vormt bijvoorbeeld een krachtig contrast met de prestige van het gebouw.” Voor zijn beelden van stadsgezichten was het belangrijk om locaties op voldoende grote hoogte te vinden, om de illusie in de (grootformaat)foto’s te doen slagen. “De passerelle van de lift

in de Marollen was zo’n plek, of het hellend pad langs de spoorweg aan het Viaductpark bijvoorbeeld. Maar veel van mijn foto’s schoot ik op de trein tussen het Noord- en Zuidstation. Die aanpak is gebaseerd op mijn werk over New York, waar ik veel tijd doorbracht in de bovengrondse metro om een blik op de stad te krijgen.” De verlaten interieurs van de kamers met grote vensters – van de

“Ik toon kanten van Brussel die normaal niet zichtbaar zijn” maquettes dus – van waaruit je als expobezoeker naar de stad kijkt, zijn altijd sober, maar nooit helemaal leeg. Door de aanwezigheid van enkele objecten en meubels in de ruimte voelen ze op een bevreemdende manier bewoond aan. Vaak slingeren er lijsten en doeken rond, waardoor je je in de studio van een schilder waant. “Ik heb vroeger ateliers van beroemde kunstenaars afgebeeld”, zegt De Gobert. “Nu bevatten mijn interieurs geen expliciete referenties meer, om de verbeelding van de kijker meer vrijheid te geven. Toch blijven kunstenaars studio’s een fascinatie waar ik naar terugkeer. Misschien omdat ik erin ben opgegroeid: mijn beide ouders waren schilders.” ANDY FURNIERE Dedans/Dehors van Philippe De Gobert is van 10/9 tot 14/11 te zien in galerie LMNO, lmno.be

Podium

In mijn wijk

Amai speciaal chapeau

De bron van Saint-Josse

Vanuit het idee dat gezinnen bestaan in alle vormen en maten, en inspiratie puttend uit hun eigen leven waarin zij als goede vrienden een dochter opvoeden, maakten Karlien Torfs en Nikolas Lestaeghe een ‘familie’-voorstelling over buitengewone gezinsvormen. Met liedjes, poppen, dinosaurussen en een heel warme scenografie die lijkt op een pop-upboek.

‘De bron van Saint-Josse’ is er een laatste keer van ’s middags tot ’s avonds met een NT2-atelier, speelse en creatieve ateliers, de Volkskeuken en vooral een terras gesprek met de Brusselse Boonliteratuurprijswinnaar Tijl Nuyts over zijn boek Grondwerk. Tot slot is er een concert van de Brusselse muzikale en vocale vrouwen van Trio Niña Maleza.

→ 5/9, De Kriekelaar, 3+

→ 4/9, Sint-Joostplein, Sint-Joost-ten-Node

Alles onder de hemel

EarEye

Hoe verliep de eerste echte ontmoeting tussen China en het Westen? VRT-journaliste Veerle De Vos en kunstenaar Sarah Yu Zeebroek vertellen met muzikale en grafische ondersteuning het verhaal van de zeventiende- eeuwse Ferdinand Verbiest, een Vlaamse wetenschapper en jezuïet, die toegang kreeg tot de inner circle van de Chinese keizer.

Gemeenschapscentrum De Markten in hartje Brussel begint het nieuwe seizoen met het EarEye-festival, een inspirerende driedaagse vol dansworkshops en -performances waarin zowel de stem als het lichaam een instrument worden, met ‘ritme’ als de rode draad. Het goedgevulde driedaagse programma werd samengesteld door de Brusselse choreograaf en performer Alma Söderberg.

→ 5/9, De Kroon

→ 10 > 12/9, De Markten, Brussel

Frames

WoordRecyclagerie

Hoe bepalend is een kader voor een schilderij? Wat gebeurt er als je een van de twee weghaalt? In Frames bevraagt choreograaf Alexander Vantournhout het frame van zijn werk en de relatie tussen kader en kunst. Op een openluchtparcours kijken toeschouwers vanuit verschillende perspectieven naar de poëzie en acrobatie van de dansers. (MB)

De Schaarbeekse Bib Sophia begint het seizoen met een bijzondere poëtisch-muzikale avond. Met De WoordRecyclagerie brengen woordkunstenaar Stien Michiels en celliste Renke Van Impe een performance waarin taal en muziek elkaar ontmoeten: moeilijke of beladen woorden worden “gerecycleerd” tot poëzie en muziek, maar er is ook ruimte voor stilte. (MB)

→ 5 & 6/9, Saamo, 12+

→ 10/9, Bib Sophia, Schaarbeek

En ook

In Plum Road tea dream exploreren twee performers een videogame (4/9, Kaaistudio’s)

De coverband Outer Space Bandits brengt klassiekers van onder meer Prince (5/9, De Zeyp)

De Ch’eza Street Battle bepaalt wie naar het WK Krump mag (5/9, Hallen van Schaarbeek)

Nohva stelde met organisaties en bewoners het Fiesta Folie samen (5/9, Peter Benoîtplein)

Habibitch kaart koloniaal geweld en islamofobie aan in BACK / BRIDGE (9/9, Hallen van Schaarbeek)

In Haren koos het publiek zelf voor de komedie En fanfare als openluchtfilm (10/9, Sleutelgatpark)

DE MAAN & 4Hoog

Veerle De Vos & Sarah Yu Zeebroek

Not Standing/Alexander Vantournhout

Uitgelicht

Caroline Strubbe stelt unieke filmtrilogie voor

‘Ik maak nooit bewust een kunstfilm’ Het blijft veel te stil rond The silent treatment. Met die film voltooit de Brusselse regisseur Caroline Strubbe een unieke filmtrilogie die nu integraal te zien is op het Brussels International Film Festival. “Het is een hele tocht geweest, maar we hebben het gehaald.” door Niels Ruëll

2 september 2026 |

een verkeerd woord over The silent treatment van Caroline Strubbe. In haar intieme psychologische drama stalkt Tess, een eigenaardige achttienjarige met stockholmsyndroom, de introverte veertiger Szabolcs. Zijn vriendin wil hen helpen, maar valt hun doodgezwegen verleden wel te helen? De film ging vorig jaar in première op het Filmfestival van Gent, neemt de komende dagen deel aan de nationale competitie van het Brussels International Film Festival en duikt vervolgens in bioscoop Galeries op. Klassieke gang van zaken. Allesbehalve klassiek is dat The silent treatment één merkwaardig geheel vormt met Strubbes twee vorige films: Lost persons area (2009) en I’m the same, I’m an other (2013). De trilogie, die cirkelt rond trauma, schuldgevoel en vervreemding, heet Trying to forget to remember. Met twintig jaar verschil zie je drie keer dezelfde twee hoofdrolspelers: Kimke Desart en de Hongaarse acrobaat Zoltán Miklós Hajdu. De trilogie komt het best tot zijn recht als je de films in omgekeerde volgorde bekijkt. “We onderzoeken hoe men iemand beoordeelt als men zijn of haar verleden niet kent”, licht Caroline Strubbe toe. “Je zou kunnen denken dat die man slecht is, een pedofiel of zo. Maar de films leren dat je zo snel niet mag oordelen. De ervaring is anders als je begint bij het gevolg. In de derde film probeer ik iets totaal anders uit dan in de eerste twee: dialogen. De montage bouwt meer op naar een spannend narratief. Maar het einde laat ik open. Het is niet omdat iemand de waarheid vertelt, dat het ook waar is. Wat is dat ook, waarheid? Je hebt nooit al de antwoorden op je vragen, je vult altijd een stukje in.”

Twintig jaar bloed, zweet en tranen

De trilogie heeft een lange voorgeschiedenis. Enerzijds was er een obsessieve voorbereiding. “Ik heb niet beslist om regisseur te worden. Ik ben regisseur geworden om dat verhaal te kunnen vertellen”, zei Strubbe destijds aan BRUZZ. Anderzijds laat het leven zich niet voorspellen. Voor de eerste film had ze met camaravirtuoos Nicolas Karakatsanis afgesproken om ‘à la John Cassavetes’ te draaien, op pellicule en zonder de scènes op voorhand te timen. Na drie draaidagen meldde de producent dat ze binnen de week financieel aan de grond zouden zitten. “Ik heb toen beslist om énkel de flashback te filmen. Daardoor moesten we acteurs op het laatste moment afzeggen. Dat was pijnlijk. Het zag er ook slecht uit toen 42

The silent treatment

we de film aan onze geldschieters lieten zien. Want het was niet wat beloofd was. Arte (de Frans-Duitse cultuurzender, red.) wilde een deel van het geld terug. Maar toen werd Lost persons area in Cannes voor de Semaine de la Critique geselecteerd. Arte had dat jaar geen enkele andere film in Cannes. We mochten de hele tijd hun jacht gebruiken voor feestjes. De beste grap is nog dat ik de prijs voor beste scenario won. Comme quoi. Sindsdien raad ik filmstuden-

“We zijn als familie. Maar het is niet omdat je als kind goed speelt, dat je later ook goed bent. De uitdaging was enorm. Haar personage heeft een obsessief-compulsieve stoornis en tics. Maar Kimke is ongelofelijk. Ze heeft een vriendin met gillesdelatourettesyndroom. Ook de scène met de poging tot verkrachting is goed verlopen. Ze zei dat ze het speciaal voor mij wilde doen, maar slechts één keer. Ze is diep gegaan. Ze lacht en speelt graag maar ze heeft ook een

“Mijn films zijn donker maar hebben wel altijd een poëtische touch, een verlangen naar een soort schoonheid” ten aan om vast te houden aan wat zij willen en het risico niet te schuwen.” Strubbe volgde haar eigen raad op en is erin geslaagd om de vervolgen te verfilmen en haar verhaal rond te krijgen. Alleen kostte het haar twintig jaar bloed, zweet en tranen. “Zonder die gedrevenheid, zonder die urgentie hou je nooit vol. Het is een hele tocht geweest maar we hebben het gehaald.” Ze werkte drie keer met dezelfde acteurs. Kimke Desart was zeven toen Strubbe met haar in zee ging. Vandaag is ze 26 en werkt in een zeehotel dat zwaar inzet op inclusie.

donkere kant. Als kind begreep ze al zeer complexe gevoelens.”

Komedie met bekende acteurs

In mei vloog Strubbe naar New York om er haar trilogie te presenteren in het Museum of Modern Art. “Zulke vormen van erkenning zijn belangrijk”, vertelt Strubbe. “Zonder zou ik het niet volhouden. Mensen denken vaak dat je een arthousefilm voor jezelf maakt. Uiteraard is dat niet zo. Je wilt gezien worden. Ik maak ook nooit bewust een kunstfilm, ik maak wat mij diep raakt.”

Inzichten

In 2013 vertelde Strubbe aan BRUZZ dat ze benieuwd was of ze na de voltooiing van de trilogie verder zou doen met film. Het dertien jaar uitgebleven antwoord blijkt “ja”. “Ik weet niet wat nog mogelijk is, ik heb een zekere leeftijd. Maar ik doe voort. Het liefst maak ik het omgekeerde van wie ik ben en wat ik maak: een komedie met bekende acteurs.” Strubbe lacht graag. “Meestal ben ik opgewekt.” Maar haar films zijn donker. “Het lijkt bizar, maar ik kan diep in melancholie of darkness verzeilen. Mijn films zijn donker maar hebben wel altijd een poëtische touch, een verlangen naar een soort schoonheid.” Een journalist omschreef haar werk ooit als “cinéma de la tristesse”. “Dat begrijp ik wel. Ik zal nooit vergeten hoe ik als kind diep geraakt werd toen Cría cuervos van Carlos Saura op tv kwam. Dat een film zo gevoelig kan zijn en daardoor een vorm van troost kan bieden, opende mijn ogen. Dat dreef me om ook films te maken en ook de kindertijd te onderzoeken. Mijn vader was militair. Mijn moeder leed onder zijn alfagedrag. Als kind observeer je je ouders. Maar dat zijn eigenlijk ook maar gewoon twee rare mensen die volwassenen spelen. Eigenlijk zijn het gewoon kinderen in een oud lichaam. Ik observeerde vooral mijn moeder in relatie tot mijn vader. Dat is nu achter de rug. Ik heb het verteld.”

Het Brussels International Film Festival vindt plaats van 4 tot 12/9, briff.be

Welk vooroordeel bestaat over jou? Dat ik supersociaal en een echte babbelaar ben. Eigenlijk praat ik alleen als ik daar zin in heb en kies ik bewust wat ik deel. Ik heb veel te zeggen, maar wil dat niet per se uiten in de vorm van geklets. Liever via mijn kunst. In welk beroep zou je ook uitblinken? Als kind wilde ik architect worden, geïnspireerd als ik was door mijn oom. Maar mijn moeder zag me eerder als advocate, en hoe ouder ik word, hoe logischer haar idee me lijkt. Alleen al het idee om iemands onschuld te bewijzen door de puzzel van aanwijzingen juist te leggen, geeft me een adrenalinestoot. Welke andere naam zou je jezelf geven? Mahina is een voornaam die goed klinkt in mijn beide moedertalen (ook het Swahili). Een Afrikaanse naam die je van je voorouders hebt geërfd, kun je niet zomaar vervangen. Wanneer heeft Brussel je verrast? Tijdens La Boum in de lockdown. Nog nooit zo trots geweest op de Brusselse authenticiteit, urgentie en humor. En dan moest La Boum 2 nog komen. Wat geef je graag aan anderen? Kunst, inspiratie, stof tot nadenken en tranen. Met welk citaat pak je graag uit? “Wees als de bloem die haar geur zelfs geeft aan de hand die haar verplettert.” Dat definieert mij het beste. Ik laat niemand onverschillig: men is dol op me of men kan me niet uitstaan. Hoe men mij ook behandelt, ik blijf de bloem die ik ben, ondanks mezelf. Waar zou je graag naartoe willen verhuizen en waarom? Naar Afrika. Vanwege de warmte, de natuur, de geur, het eten, de kunst, de wijsheid, de sereniteit, de puurheid, de menselijkheid, de spiritualiteit, de schoonheid en de inspiratie. Ik heb specifieke landen in gedachten, maar die mag je zelf raden. Wie verdient het echt om heilig verklaard te worden? We moeten veel minder mensen heilig verklaren. ‘Queen dit’, ‘Queen dat’ … Wanneer een beroemdheid haar neus snuit in een roze zakdoekje, of een ster zelf boodschappen doet, wordt die al meteen als godin behandeld. Wat is kunst? Een herinnering aan het hogere. Een

Wat weet actrice en zangeres Mahina van het leven?

• Mahina is een Belgische

zangeres, actrice en beeldend kunstenaar van Congolese afkomst

• Ze speelde mee in de veelgepre-

zen theaterproductie Dear Winnie, en in de kortfilm Le retour des femmes colibris van beeldend kunstenaar Patricia Kaersenhout

• Haar eclectische muzikale universum van soul, r&b, reggae en zowel akoestische als elektronische klanken resulteert nu in de ep Zaza

communicatie met het goddelijke. Een onderwerping aan het bovennatuurlijke. Een hulpmiddel tot genezing. Een meditatie, een dienst, een offer, een eer, een verantwoordelijkheid. Bestaat er een god? Ja. God is een schepper, de grootste kunstenaar. Als ik om me heen en in mezelf kijk, zie ik een wonder en een intelligentie die met opzet zijn geschapen, niet bij toeval. De mens heeft van nature de behoefte om zich vragen te stellen, maar door de verzadiging aan culturele afleiding verwordt dat tot een robotachtige routine. Gelukkig ontsnappen veel creatieve mensen hieraan door Gods werk voort te zetten via hun eigen medium. Ik geloof in God zoals ik geloof in mijn ziel, in liefde en in kunst. Voor mij is God zeker geen oude, blanke man. Het is een entiteit, een heilige geest, de bron van alles wat bestaat. MICHAËL BELLON

De ep Zaza van Mahina is nu uit 2 september 2026 |

The hang-out

Afscheid van de basisschool Elke week toont een Brusselse tiener zijn favoriete plek in de stad. Hanna (11) spreekt een laatste keer af op de Sint-Lukasbasisschool, want ze begint aan een nieuw hoofdstuk in het middelbaar.

Waarom ga je het hier missen?

Omdat ik deze school leuk vond en er heel veel herinneringen aan heb. Het is een kleine school met zo’n honderd leerlingen. Iedereen kan goed met elkaar omgaan. Het is een grote familie, maar toch klein.

Het is een kunstbasisschool. Hoe kwam dat tot uiting?

Op donderdag hadden we kunstkring. Dan moesten we bijvoorbeeld een kunstwerk van Van Gogh namaken. Daarnaast hadden we projecten. Dan kregen we een thema en werkten we in groepjes, bijvoorbeeld om een poppenkast te maken.

Werk je liever creatief dan dat je moet studeren?

Ja. Ik kan mijn concentratie niet zo goed houden bij Frans en wiskunde. Bij creatief bezig zijn kun je dingen proberen en uitvinden. Bij kunst kun je niet echt iets fout doen. Je doet gewoon je eigen ding.

Je woont vlak bij het Liedtsplein. Hoe vind je dat?

Ik vind dat niet zo’n leuk plein. Het is druk, er zijn veel dronken mannen en mensen die drugs gebruiken. Als ik naar beneden kijk en het plein zie, vind het soms een beetje scary.

Als jij het plein mocht veranderen, wat zou je doen? Ik zou ervoor zorgen dat iedereen meehelpt om het plein proper te maken. Er zouden ook camera’s kunnen komen. Als mensen plastic op de grond gooien, kunnen ze een boete krijgen.

Kijk je uit naar het middelbaar? © SASKIA VANDERSTICHELE

Ja, vooral omdat het iets anders is. Ik heb geen stress voor examens of nieuwe leerstof. Het enige waar ik soms stress voor heb, zijn mijn vrienden. Of ik er veel ga krijgen. Maar waarschijnlijk heb ik binnen het uur vrienden. EMILIA DE FEYTER

Wil jij ook je favoriete plek tonen? Stuur een mailtje naar ket@bruzz.be.

De BRUZZKet schoolkalender

Bestel nu een gratis exemplaar voor jouw klas r Brussel voo en en door kett 31

Eerste Schooldag

Dinsdag quizdag

MAANDAG

Herfstvakantie

KLIK

Dinsdag quizdag

DINSDAG

de Start Week van Belgische Muziek: luister de hele week naar BRUZZ Radio!

WOENSDAG

22 1 8

DONDERDAG

klimaat.

Z AT E R D A G

ZONDAG

Dinsdag quizdag

15 22

van de laatste weekend Geniet nog een s op groot scherm mooiste animatiefilm Festival tijdens het Anima

DINSDAG

WOENSDAG

DONDERDAG

VRIJDAG

Dag van de Arbeid

Dinsdag quizdag

Z AT E R D A G

op het

DONDERDAG

1 8

28 4

en e Dag tegen Holebiparade. de International de Brussels Pride Maandag is het we in Brussel met Transfobie. Dat vieren meer informatie! voor Check bruzzket.be stadscentrum Weekend: Het hele Lotto Brussels Jazz al met gratis concerten, groot muziekfestiv verandert in één s en dansoptreden straatmuzikanten

Maak een ritje op

het water, want

Dinsdag quizdag

de waterbus

de vraag: : Stel een vriend(in) je vandaan en Discriminatie je eruitziet of waar Dag tegen Racisme behandeld om hoe “Ben jij ooit anders samen over komt?” Praat er

DONDERDAG

VRIJDAG

Dinsdag quizdag

29 6

Markten zoals de leuke Brusselse in Ga naar een van Sint-Gillis, de Zondagmarkt de Zuidmarkt in t op het Vossenplein Jette of de rommelmark

Buitenspeeldag

Dinsdag quizdag

Buitenlesdag

een het Centraal Station Wist jij dat er in die daar? staat? Wat doet mysterieuze deur KetCity via de QR-code ontdek het in onze kijken op het Brussels Ga naar een film kortfilms Short Film Festival: voor jong en oud

ZONDAG

Vaderdag: ga met

Dinsdag quizdag

ZONDAG

parken in in één van de vele zo Ga eens picknicken het Josaphatpark trouwens waarom rechts vanboven Brussel. Weet je weten via de QR-code heet? Kom het te

Dinsdag quizdag

Z AT E R D A G

Pis? kostuums van Manneken Benieuwd naar de het van de maand is Elke eerste zondag s-museum gratis! GardeRobe MannekenPi

Dinsdag quizdag

VRIJDAG

Eén april! Haal een grap uit bij een vriend(in) of familielid.

vaart weer!

DONDERDAG

maak een gedicht Dag van de Directeur: poezieweek én en vier voor je directeur in één klap! dag van de directeur

WOENSDAG

in leukst? Schrijf je buurt vind jij het Welke plek in jouw in ‘The Hang-out’ en vertel erover via bruzzket.be

tijdens het laatste nieuwste auto’s Expo Ontdek de coolste, Autosalon in Brussels weekend van het

in de houd bruzzket.be te vinden! Zondag is het Pasen: paaseizoektochten gaten om de leukste

DINSDAG

ZONDAG

. Trek naar je was het Driekoningen Drie dagen geleden taart. bakker voor een favoriete Brusselse ben jij de koning! Als je de boon vindt,

Begin van de Poëzieweek: Het thema dit jaar is ‘zwaartekracht’.

WOENSDAG

Z AT E R D A G

te maken: welke Tijd om een bucketlist Welke Een nieuw jaar! wil jij dit jaar bezoeken? via ket@bruzz.be plekken in Brussel Laat het ons weten hobby’s wil jij uittesten?

Paasvakantie

DINSDAG

MAANDAG

na de komma getal Pi zo ver mogelijkeen wedstrijdje! Pi-dag: Leer het maandag op school vanbuiten en houd

ZONDAG

De hele maand hobby uit te proberen? gratis Zin om een nieuwe lessen open voor Sportdienst haar brussel.be mei stelt de VGC info vind je op www.sportin proeflessen. Meer

Bednet Pyjamadag: Ga in pyjama naar school!

Dinsdag quizdag

Ga op zoek naar Internationale Vrouwendag. naar een vrouw. Maandag is het die vernoemd werd een Brusselse straat volgens jou ook een straatnaam? Welke vrouw verdient

Dinsdag quizdag

Nieuwjaar

Dinsdag quizdag

ZONDAG

Z AT E R D A G

VRIJDAG

DONDERDAG

Dinsdag quizdag

je in Cinema van de maand kan voor Elke laatste zondag TIME: een filmvertoning Palace naar FAMILY animatie erbij het hele gezin met

APRIL

WOENSDAG

DINSDAG

e plaatsen in Halloween! Op verschillend Surf naar griezelen. Brussel kan je gaan waar bruzzket.be en ontdek

allerlei films en Ontdek vanaf zondag Filem’on filmfestival workshops op het

ZONDAG

Hoera voor onze feestdag van Brussel! bruzzket.be wat op Vandaag is het de mee te vieren? Check hoofdstad. Zin om valt! er allemaal te beleven

O.H. Hemelvaart

Pinkstermaandag

MAANDAG

DINSDAG

Dinsdag quizdag

JUNI

MEI

Dinsdag quizdag

Dag van de Jeugdbeweging

in de kerstsfeer opsnuiven tot Ga dit weekend park wordt omgetoverd Mini-Europa. Het ! een echt kerstparadijs

Kerstmis

Complimentendag: Wie wil jij een compliment geven? Niet twijfelen, gewoon doen!

het KetCity waarom en leer dankzij onze de video via de QR-code Bezoek het Atomium vorm heeft. Je vindt gebouw zo’n gekke

Oudjaar

Paasmaandag

Paasvakantie

er In Brussel worden Dag van de Moedertaal: talen gesproken. maar liefst 104 verschillende jij? Welke talen spreek

MAANDAG

strijkt weer neer Circus Bouglione Flageyplein in Elsene

Dag van de Mensenrechten

Internationale Dinsdag quizdag Vrouwendag

ziet iedereen die je graag Vier Valentijn met wandel Bright Festival en op het Brussels rken. langs coole lichtkunstwe

Z AT E R D A G

Dinsdag quizdag

Start Jeugdboekenmaand met het thema ‘Water’

naar de leukste BRUZZKet op zoek voor februari op Elke maand gaat Check onze maandtips tussen activiteiten in Brussel. zit er wel een carnavalsstoet weet BRUZZKet.be! Wie

Kerstvakantie

Dinsdag quizdag

Kerstvakantie

Winterpret! Het is weer tijd voor de schaatsbaan Ontdek het reuzenrad, kraampjes en de verschillende

VRIJDAG

Brussel vandaan? Waar komt de naam KetCity via de QR-code ontdek het in onze

Dinsdag quizdag

MAANDAG

Dinsdag quizdag

Brussels dialect? of spreek jij het Hoe goed begrijp Doe de quiz op bruzzket.be!

in op het Daillyplein Ga naar de Winterkermis verzekerd! Schaarbeek. Plezier

MAANDAG

Dinsdag quizdag

JANUARI VRIJDAG

DONDERDAG

WOENSDAG

DINSDAG

Allerheiligen

Krokusvakantie

ZONDAG

in Muntpunt: Wetenschapsfestival en technologie Leer alles over wetenschap tandje ons BRUZZKet-s en bezoek zeker

#iktrekhetmijaan, een actiedag om stil te staan bij het

en work

MAART

FEBRUARI

MAANDAG

nieuws maken? je klas en onze reporters maken en Wil jij samen met leer alles over nieuws Klas in de Kijker en 9/11 tot en met 29/11 Schrijf je in voor BRUZZKet.be van en inschrijven via journalistiek. Info

aan en versier je mooiste fluohesje Mass door de Trek zaterdag je om samen met Kidical fiets met lichtjes de lichtparade stad te fietsen tijdens

Wapenstilstand

Dinsdag quizdag

ngen gratis tentoonstelli BD Comic Strip Festival:van Tour & Taxis shops in Gare Maritime

Dinsdag quizdag

Z AT E R D A G

VRIJDAG

MAANDAG

DONDERDAG

WOENSDAG

Dinsdag quizdag

DECEMBER

NOVEMBER DINSDAG

Autoloze zondag of skateboard boven Haal je step, fiets ket@bruzz.be Mail een foto naar

Start Week van de Mobiliteit

Dinsdag quizdag

gratis het zondag van de maand Bezoek elke eerste rivier er onder Brussel en ontdek welke via de QR-code! Riolenmuseum Check onze KetCity stroomt. Meer weten?

Dinsdag quizdag

Dag van de Leerkracht

ZONDAG

Z AT E R D A G

VRIJDAG

DONDERDAG

of kijken naar BMX-shows uit Ga in het Jubelpark Of probeer het zelf basketbalwedstrijden. Sessions Urban tijdens Brussels

Elk weekend van Jeugdfeesten 2026: er ergens in Brussel-Stad september vindt plaats een feest voor jongeren

WOENSDAG

DINSDAG

MAANDAG

ZONDAG

Z AT E R D A G

VRIJDAG

DONDERDAG

WOENSDAG

DINSDAG

MAANDAG

2026 - 2027

OKTOBER

SEPTEMBER

Link naar KetCity!

Schoolkalende

ook Volg BRUZZKet Laatste schooldag! een spetterende in de zomer en beleef tips! vakantie met onze

je papa de stad

verkennen!

zijn op dit In heel de wereld Wereldvluchtelingendag: mensen op de vlucht. Dat is miljoen moment zo’n 123 van ons land aantal inwoners ruim tien keer het

kunnen tot en met 11 jaar k. Couleur Café: Kinderen al in het Ossegempar gratis naar dit muziekfestiv hele wereld eten van over de Ontdek muziek en

russelse Media. . form van de Vlaams-B er en een magazine is het mediaplat nder, een radiozend 9 tot 13 jaar. website, een televisieze kinderen van BRUZZ is een van BRUZZ voor jongerenplatform BRUZZKet is het

BRUZZKet, het jongerenplatform van BRUZZ, maakt opnieuw een kalender met leuke weetjes en Brusseltips voor ketten van het 4e, 5e en 6e leerjaar. Vraag de kalender 2026-2027 aan via de QR-code of via bruzzket.be/schoolkalender. Wij leveren hem begin september gratis op jouw school.

Fubuki

Rekenpuzzel

Vul de cijfers 1 tot en met 9 in het rooster in, zodat het resultaat van de sommen klopt met de cijfers rechts en onderaan de kolommen. Elk getal mag maar één keer voorkomen. Het niveau van de puzzel kan variëren per editie.

Vul de witte vakjes met positieve gehele getallen zodat elke rij een kloppende som vormt met het doelgetal rechts of onder. Reken van links naar rechts en van boven naar beneden, zonder voorrang van × of ÷ (bij delen moet de uitkomst altijd een geheel getal vormen).

De hoofdstad kent veel verborgen plekjes, onverwachte panorama-uitzichten, en onbekende maar daarom niet minder intrigerende panden en kantjes, ver weg van Manneken Pis, de Grote Markt en het Atomium. Zoals dit stukje groen. Waar is deze foto genomen?

J S

8 8 L R M S

I A E L

B C H T Q A Z W

N E

J W S O T R

K P Z E Z

B R X Z L V Y

F U E U E

Z O Z B

W R L W V X M F U E G

L U Z R H O

D E U B G V Q J M E

N J

O T X L P W R E Q E T Q B

P G N

Y S E W O P G M R

V U G U

E D H R T R C C E

A S U B N Z G D

H L B U U F O A E

B I

I B U B

E H B M U S V R

T R P B N A W A L T E Q T T

P O T

C O P N S V Z B

I N A M U R

N D C D D

I A X V W Z S F

C M H E

M Y D L E W E G S G U R D M X N T T H C U

L A P L

Antwoord Tenbospark, Elsene

N E P A W K U R D

WIN TICKETS Stuur het trefwoord, samen met je adres en telefoonnummer, naar win@bruzz.be

C E

G B

E W R P U D K J R H B

Zelf een foto van een onverwacht stukje Brussel insturen? Mailen naar redactie@bruzz.be

V L

Q N R A A L E D E

9 8 5

+ 15 14

— .

- 8

- — .

4 +

. 5 — . 4

4 10

I M A L

De puzzels in dit magazine zijn intern ontwikkeld of gegenereerd met gebruik van toegestane tools en artificiële intelligentie. Elke gelijkenis met bestaande puzzels is toevallig.

L M X K

Verborgen Brussel

E P K A U Q E O H Q

Oplossingen

▢ Bosbrand ▢ Bedelaar ▢ Hitte ▢ Amfibie ▢ Atelier ▢ Verzet ▢ Country ▢ Wereldsterren ▢ Luxe ▢ Burgemeester ▢ Luchtdrukwapen ▢ Drugsgeweld

N L

- — .

Zoek alle verborgen woorden in het raster van de speciale woordzoeker van BRUZZ. Streep de begrippen één voor één weg, dit kan in alle richtingen: horizontaal, verticaal, diagonaal, en van links naar rechts en andersom.

— .

Woordzoeker

1 12

Puzzel & wedstrijd

Os Garotin

5x2 tickets, 15/9, VK

Mail ‘Os’

SOLIDARITEIT, ÇA MARCHE. Stap mee met de Refugee Walk en zamel geld in voor mensen op de vlucht.

Ontzettend veel mensen kiezen voor solidariteit met mensen op de vlucht. Op 4 oktober komen we samen in Brussel. Tijdens de Refugee Walk stappen duizenden mensen 20 of 40 kilometer. We wandelen, zamelen geld in en laten samen zien dat mensen op de vlucht er niet alleen voor staan. Omdat we geloven dat solidariteit ons vooruit brengt. Letterlijk én figuurlijk.

STAP JE MEE, BRUSSEL? Inschrijven via www.refugeewalk.be 4 oktober 2026 | CityGate Anderlecht | 20 of 40 km