BRUZZ actua - editie 1604 by BRUZZ.be

#1604 WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE

S I N TGILLIS L E V E N

I N

D E

S TA D

N I E U W S

A C H T E R G R O N D

AFGIFTEKANTOOR ANTWERPEN X P303153

21 | 02 | 2018

O P I N I E

‘De mens is altijd meer dan die ene vreselijke daad’ ONDERZOEKSRECHTER ANNE GRUWEZ

BRUGGENBOUWER LAURENT NEY

Kĳken naar de overkant BIG CITY

De spruitjesclub Met een werkloosheidsgravan Charles ad van 16,6 procent zit Koekelberg net boven het geweste lijk Picqué gemiddelde (16, 4%). © IVAN PUT

Win duotickets

The Killers • Liam Gallagher • Editors

De Morgen stuurt u het hele voorjaar gratis naar de beste concerten. Deze week liggen er duotickets klaar voor optredens van The Killers, Liam Gallagher en Editors.

Maak kans op demorgen.be/concerttickets

DM_Concerttickets_1_1p_Bruzz.indd 1

12-02-18 14:19

Chou de Bruxelles

BRUZZ | VOORAF

Fotograaf Ivan Put trekt wekelijks door de stad voor een portret

LUCIEN VAN DEN HAUTTE ( 79 ) , ASWOENSDAG

“In mijn leven heb ik geen vier askruisjes gemist. Als we niet in de kerk raakten, gaf mijn moeder zelf een kruisje met as uit de Leuvense stoof.” Lucien zit in de bloemenploeg van de kerk van Jette. “Sinds drie jaar verbrand ik ritueel de palmtakken op Aswoensdag. Die as wordt pas volgend jaar gebruikt, ze zou te warm zijn. De takken waren nog nat dit jaar, waardoor er veel doemp en gehoest was. De kerk van Jette leeft. Bij de verjaardag van de pastoor zat hier zeker vijfhonderd man.” 21 FEBRUARI 2018

Inhoud

COLOFON BRUZZ

Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65

DE VERHALEN

FLITS 08

ABONNEMENTEN

Uitgelicht

Spreektĳd

Reportage

Vzw Gial

Josiane De Troyer (abo@bruzz.be), 02-650.10.80, Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België: 20 euro per jaar; IBAN: BE98 3631 6044 3393, BIC: BBRU BE BB van Vlaams Brusselse Media vzw. Buiten België: 30 euro per jaar. OPLAGE : 62.609 exemplaren.

ADVERTEREN?

Marthe Paklons, sales@bruzz.be, 02-650 10 61 DISTRIBUTIE

Ute Otten, 02-650.10.63, ute.otten@bruzz.be

RUBRIEKEN

ALGEMENE DIRECTIE

Jo Mariens

Chou de Bruxelles

Edito

Steven Van Garsse (chef)

In beeld

COORDINATIE UIT

Gerd Hendrickx

Opinie

EINDREDACTIE

Michaël Bellon

Big City

Enfant Terrible

Nick Trachet

HOOFDREDACTIE

Kristof Pitteurs WEEKBLAD

Karen De Becker, Geert Van der Hallen VORMGEVING

Heleen Rodiers (art director), Ruth Plaizier KERNREDACTIE

Jean-Marie Binst, Gerd Hendrickx, Bettina Hubo, Kurt Snoekx, Sophie Soukias, Laurent Vermeersch, Danny Vileyn, Tom Zonderman MEDEWERKERS

Nicolas Alsteen, Hilke Andries, Gilles Bechet, Michaël Bellon, Roel Daenen, Céline Emmerechts, Luc Joris, Tom Peeters, Jasmijn Post, Niels Ruëll, Tim Schoonjans, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Tom Van Bogaert, Michel Verlinden

TERVUREN © J.L. DERU

VERTALING

Johan Arblaster, Martin McGarry FOTOGRAFEN

Bart Dewaele, Ivan Put, Saskia Vanderstichele ILLUSTRATOREN

Wauter Mannaert, Noémie Marsily, Steve Michiels, Wide Vercnocke, Jurgen Walschot Info voor kalender sturen naar/ Envoyez vos infos à publier dans le calendrier à / Send event details to

VISITBRUSSELS Koningsstraat 2 Rue Royale 1000 Brussels/Bruxelles 02-549.50.95, info@agenda.brussels VERANTWOORDELIJKE UITGEVER

Steven Van Garsse, Flageyplein 18, 1050 Elsene. Bruzz is een uitgave van de Vlaams Brusselse Media vzw, wordt gedrukt op de persen van Eco Print Center (De Persgroep) en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

BRUZZ-TV brengt op 21/02 een politieke thema-uitzending vanuit het gemeentehuis van Sint-Gillis. Burgemeester Charles Picqué en schepen Willem Stevens worden op de rooster gelegd. Arnout Justaert vertelt over hoe het is om in Sint-Gillis te wonen. Tim Janssens, die al meer dan vijftien jaar in Sint-Gillis woont, toont ons de opmerkelijke plekjes in de gemeente. Om 18u.

BRUZZ-RADIO staat op 21/02 in het teken van Sint-GIllis. De Belgo-Congolees Témé Tan komt spelen en de microbrouwerij Beerstorming vertelt over haar nieuwe CO2-vrij bier. De BRUZZ-bus staat van 7u tot 10u voor het gemeentehuis. Luisteren kan op FM 98.8. Iets gemist? www.bruzz.be © JURGEN WALSCHOT

Bruggenbouwer Laurent Ney: 'Ik droom van bruggen' Momuse, waar Molenbeek in de vitrine staat

Edito

Interview

Consumenten

Onderzoeksrechter Anne Gruwez: 'Ik excentriek? Daar moeten anderen over oordelen'

Wie pakt mĳn pakje aan?

Sclerose

DE RONDE VAN BRUSSEL SINT-GILLIS

Tweewekelĳks dossier in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen 24 29

Politieke analyse Michaël Bellon

Argonnestraat/Jourdanstraat 30

Portretten

Inwoners van Sint-Gillis

Big City

Klopt het dat spruitjes (choux de Bruxelles) voor het eerst in Sint-Gillis zĳn gekweekt?

uitgebracht, voor de rest met rust gelaten kan worden. Toch moeten we ons de vraag durven te stellen of dat tot eer en glorie strekt van de lokale democratie. Natuurlijk is stabiliteit van bestuur belangrijk – het gaat over onze centen, over service, veiligheid, sociaal beleid en levenskwaliteit. Dat zijn in het dagelijkse leven geen te verwaarlozen kwesties. Maar verkiezingen zouden in de ideale wereld ook ergens over moeten gaan. In sommige gemeenten zijn we daar ver vandaan. Soms vindt zelfs de oppositie het gewoon allemaal oké. In die zin is wat er in Brussel-Stad aan het gebeuren is hoogst interessant. Het huidige gemeentebestuur slaagt er maar niet in om de sfeer van schandalen van zich af te schudden, zoals u wat verderop in dit blad kunt lezen. De PS en de MR zijn er te lang aan de macht geweest. De partijen hebben te lang gedacht dat de publieke middelen naar eigen goeddunken mochten worden ingezet, zonder hiervoor rekenschap af te leggen bij de kiezer. De oppositie heeft er een hele kluif aan. Dat zou mutatis mutandis ook zo voor de andere lokale besturen moeten zijn. Want een langlevende burgemeester geeft misschien rust en stabiliteit, maar leidt ook tot sclerose en vastgeroeste gewoontes en daar is de lokale democratie nooit mee gediend.

BRUZZ | VOORAF

Vandaag, woensdag, zijn we met BRUZZ, zoals elke twee weken, terug te vinden in een van de negentien gemeenten. We bevinden ons in Sint-Gillis, de gemeente die onlosmakelijk verbonden is met burgemeester Charles Picqué. Hij is er al 33 jaar aan de macht. En hij doet er ongetwijfeld in 2019 nog een paar jaar bij. In deze tijden van snelle veranderingen is dat bijna niet te geloven. De burgemeestersstiel als symbool van de verstilling, als baken van stabiliteit. In veel Brusselse gemeenten is het niet anders: Gosuin, Doyen, Pivin, Vervoort, De Wolf, Clerfayt, Riguelle. Als ze vandaag nog geen twintig jaar aan de macht zijn, dan zijn ze het over een paar jaar vast en zeker wel. Bij wijze van boutade zou men kunnen zeggen: men moet al een oen zijn om het maar één bestuursperiode uit te houden. Er zijn hier wel een paar verklaringen voor te geven. Er is natuurlijk de burgemeestersbonus. Veel burgemeesters komen met een Lijst van de Burgemeester. Die naam volstaat blijkbaar om het vertrouwen bij de kiezer te winnen. Belangrijker misschien nog: het lokaal bestuur is niet het strijdtoneel van de grote ideologische discussies. Goed bestuur, of beter gezegd geen al te slecht bestuur, volstaat. Of misschien zit er diep in de Brusselse kiezer toch een soort van tribalisme verscholen, met daaraan gekoppeld de hang naar een (sterke) leider. Zodat hij, na zijn de stem te hebben

— STEVEN VAN GARSSE

21 FEBRUARI 2018

BRUZZ | DE WEEK

In beeld

Zondagsbrand aangestoken

Op zondag brak er in de opslagruimte van meubelwinkel DGL Teck aan het Saincteletteplein in Molenbeek brand uit. Maandag bleek dat de brand is aangestoken. “Een branddeskundige ging met een hond ter plaatse en heeft het pand onderzocht om de oorzaak van de brand te achterhalen,” zegt Denis Goeman van het Brusselse parket. “Er zijn vier brandhaarden aangetroffen, wat wijst op brandstichting.” De meubelzaak zou afgebroken worden om plaats te maken voor een nieuwbouwproject. 21 FEBRUARI 2018

De week

Terugblik op het nieuws

Stipte treinen

Globe Aroma

2.505

Spoorwegnetbeheerder Infrabel publiceert via MobiPulse vanaf nu elke dag om 11 en 21 uur aangepaste stiptheidscijfers voor negen belangrijke verkeersassen tussen Brussel en enkele provinciesteden.

Globe Aroma, een vzw die migranten met artistiek werk begeleidt, dient een klacht in bij het Comité P, een week na de hardhandige politiecontrole, waarbij illegalen werden meegenomen. Samen met een rits middenveldorganisaties en het OCMW van Vorst wordt een open podium ingericht, om tot een ‘alternatief Kanaalplan’ te komen.

Het VOC in Anderlecht, het enige opvangcentrum voor wilde dieren in het gewest, heeft in 2017 twintig procent meer dieren (2.505) opgevangen tegenover 2016 (toen 2.026). Daarvan zijn 1.568 dieren inheems, Het gros zijn houtduiven: 411 exemplaren.

GIAL EN DE KWESTIE VAN SCHIJNZELFSTANDIGHEID

‘Voor vzw kan het uitdraaien op financiële kater’ BRUZZ | DE WEEK

De vzw Gial betaalde een van zijn directeuren achttien jaar lang forse dagvergoedingen via diens managementvennootschap. “Op de grens van het toelaatbare,” zegt professor fiscaal recht Michel Maus (VUB). “Als de rechtbank oordeelt dat het om schijnzelfstandigheid gaat, kan de vzw een zware rekening gepresenteerd krijgen. Maar het roept ook ethische vragen op.” — BETTINA HUBO

ial oftewel Gestion Informatique des Administrations Locales werd 25 jaar geleden door de stad Brussel opgericht als IT-dienstenleverancier. De vzw werd altijd voorgezeten door een socialistische schepen. Momenteel is dat Mohamed Ouriaghli, die in 2012 Karine Lalieux opvolgde. Afgelopen vrijdag meldde het weekblad Le Vif dat een recente audit aantoont dat Gial zijn directeur Ontwikkeling Michel Leroy tussen 2000 en 2017 niet als werknemer betaalde, maar als consultant, via diens vennootschap Altera Via. Het laatste consultancycontract, daterend van 2008, bepaalde dat hij 175 dagen per jaar zou werken tegen een dagvergoeding van 875 euro (zonder btw). Na indexering liep dat bedrag op tot 1.000 euro. Op die manier betaalde Gial volgens Le Vif in totaal 3 miljoen euro. En dat terwijl er nooit een openbare aanbesteding is geweest. De verontwaardiging over deze nieuwe affaire in Brussel-Stad is groot, temeer daar het niet de eerste

21 FEBRUARI 2018

keer is dat Gial in opspraak komt. In 2006 moesten de toenmalige directeur en secretaris-generaal vertrekken wegens fraude en wanbeheer. Ze hadden een nv opgericht om de informaticatoepassingen van Gial te commercialiseren en op die manier een enorm deficit veroorzaakt bij de vzw. Eind 2016 was het opnieuw raak. Toen werd Yves Vander Auwera, die amper een jaar in dienst was als directeur-generaal, samen met twee medewerkers de laan uitgestuurd na een open brief van het personeel met daarin beschuldigingen over snoepreisjes.

AUDIT Het is na dat incident dat de raad van bestuur in mei 2017 - de Samusocial-affaire was net losgebarsten - opdracht gaf voor een nieuwe audit door een advocatenkantoor. In oktober bleek dat de juristen vraagtekens plaatsten bij het contract met Leroy. Twee maanden later, in december, werd het contract voorzichtigheidshalve verbroken. Voor de oppositie van Brussel-Stad

PS-schepenen Karine Lalieux en Mohamed Ouriaghli liggen onder vuur vanwege de affaire-Gial.

is de nieuwe zaak het zoveelste bewijs van het wanbeleid door het PS-bestuur. “Het gaat hier over een praktijk die schepen na schepen in stand werd gehouden,” meent Bart Dhondt (Groen). Johan Van den Driessche (N-VA) vroeg intussen het ontslag van schepen Lalieux, die het laatste consultancycontract ondertekende. Hij kreeg al steun van zijn federale minister Johan Van Overtveldt, die de fiscus gevraagd heeft Gial door te lichten. En Bianca Debaets (CD&V), behalve gemeenteraadslid ook Brussels staatssecretaris voor Informaticabeleid, laakt vooral het feit dat Brussel-Stad vasthoudt aan een eigen informaticadienst met 130 man, terwijl er al jarenlang een gewestelijke informaticadienst bestaat, het CIBG. De twee geviseerde PS-schepenen, Karine Lalieux en Mohamed Ouriaghli stuurden na het weekend een persbericht uit waarin ze

zichzelf verdedigen: de audit wordt selectief gelezen en politiek misbruikt. Ook beweert Lalieux dat ze juridisch advies vroeg voor ze het contract tekende. Ten slotte zeggen de twee dat de betaalde vergoedingen marktconform zijn.

GANGBARE PRIJZEN “Dat laatste klopt,” zegt professor fiscaal recht Michel Maus. “Het zijn gangbare prijzen voor IT-consultancy.” Maar over de hele betalingsconstructie heeft Maus zijn bedenkingen. “Een zelfstandige met slechts één klant is een schijnzelfstandige en die schijnzelfstandigheid leidt ertoe dat de overheid inkomsten misloopt.” Op fiscaal vlak maakt het volgens Maus niet zoveel uit omdat een zelfstandige evenveel belastingen betaalt. Alleen krijgt de fiscus zijn centen later omdat er geen bedrijfsvoorheffing is.

Doodslag

Openbaar vervoer plat

Hartenbreker

Suleyman G., oud-lid van de European Syriac Union (ESU) en de vertegenwoordiger van de Aramese christenen in Brussel, wordt veroordeeld tot achttien jaar celstraf wegens doodslag. Hij verstikte in 2015 zijn 38-jarige vrouw omdat ze wou scheiden.

Vrijdag is er ernstige verkeershinder door een staking van het personeel van De Lijn in Vlaams-Brabant. De staking is een reactie op herstructureringsintenties om het aantal managementfuncties en bedienden met bijna 15 procent terug te schroeven. Maandag staakt het MIVB-netwerk grotendeels.

Het collectief ‘Amoureux, vos papiers!’ reikt de prijs Hartenbreker uit aan dierenarts en schepen Bernard Guillaume (MR) van Schaarbeek. De schepen maakt jaarlijks het aantal schijnhuwelijken bekend.

De N-VA is niet bekwaam om Brussel te besturen, omdat ze van Brussel als gewest niet weten wil BRUSSELS MINISTER GUY VANHENGEL BRUZZ | DE WEEK

(Open VLD) in L’Echo

Cartoon Wauter Mannaert

Maar de sociale zekerheid is een ander verhaal. “Door iemand als consultant te vergoeden worden er minder sociale bijdragen betaald. De consultant houdt hierdoor netto meer over, maar de vzw loopt een flink risico. Als de rechtbank oordeelt dat het om schijnzelfstandigheid gaat, zal de socialezekerheidsdienst de vzw aanpakken. Die zal met terugwerkende kracht sociale bijdragen moeten betalen, wat kan uitdraaien op een zware financiële aderlating. Dat was indertijd het geval bij Club Brugge dat trainer Georges Leekens als zelfstandige had betaald.” De kwestie roept bij Maus bovendien ethische vragen op. “Dit is toch een vzw die afhangt van de overheid. Moet die meewerken aan een scenario waarbij er minder socialezekerheidsbijdragen in de staatskas terechtkomen?” 21 FEBRUARI 2018

Interview

21 FEBRUARI 2018

‘Ik droom van bruggen’ In Brussel bouwde hij al bruggen over de Tervurenlaan en de Berenkuil, en hij stond in voor de stabiliteit van tal van gebouwen en structuren zoals de luifel op het Rogierplein. Tegenwoordig werkt Laurent Ney echter vooral buiten onze grenzen.

BRUZZ | DE VERHALEN

Ingenieur Laurent Ney over zijn werk in Brussel en (verre) buitenlanden

— LAURENT VERMEERSCH, FOTO’S BART DEWAELE

ruggen bouwen is iets heel bijzonders. Dat weet Laurent Ney als geen ander. “Meestal beseffen we pas hoe belangrijk een brug is als ze er om een of andere reden niet meer is,” vertelt de ingenieur-architect tijdens een gesprek in zijn kantoor met zicht op het Zoniënwoud. “Een brug overwint een barrière en brengt mensen bij elkaar. Daarnaast is er een symbolische dimensie. Die proberen we altijd te benutten.”

Kunt u een voorbeeld geven van die symbolische kracht? LAURENT NEY: In Tintagel in Engeland bouwen

▲

we een brug naar een schiereiland waar volgens de legende koning Arthur geboren is. Het is een bijzondere plek in Cornwall, een beetje het

21 FEBRUARI 2018

Laurent Ney

BRUZZ | DE VERHALEN

Een ontwerp van Laurent Ney op een schiereiland in Cornwall. “Het zĳn eigenlĳk twee bruggen die elkaar net niet raken.”

▲

einde van de wereld. Jaarlijks gaan er duizenden mensen naartoe om niets te zien. Wij hebben een internationale wedstrijd gewonnen met een ontwerp voor een brug die eigenlijk geen brug is, maar twee halve bruggen die elkaar net niet raken. Zo blijft het eiland los van het vasteland. Wie over het gat stapt, gaat van de realiteit naar de legende, van het heden naar het verleden. Een ander voorbeeld is De Oversteek in Nijmegen, een brug over de Waal. De brug is gebouwd op de plek waar Amerikaanse soldaten de rivier overstaken tijdens de Tweede Wereldoorlog. 48 van hen sneuvelden. De brug is tegelijk ook een monument. Elke avond gaan de 48 lichten op de brug aan, een voor een, op het ritme van iemand die te voet oversteekt. Zo maken we meer dan een brug en creëren we een ander niveau van ervaring.

Waar komt uw passie voor bruggen vandaan? NEY: Eigenlijk wilde ik ingenieur worden om

vliegtuigen te bouwen, maar ik kwam vrij snel tot de conclusie dat het niet echt mijn ding is. Als je geluk hebt, kan je misschien een schroef of een ander klein onderdeel ontwerpen. Zo ben ik teruggekeerd naar een andere passie, en dat was architectuur. Ik ben burgerlijk ingenieur 12

21 FEBRUARI 2018

geworden en heb dan zes jaar gewerkt bij het bekende ingenieursbureau Greisch in Luik. Daar werd ik geconfronteerd met bruggen en ik voelde me daar goed bij. Ik merkte dat ik een meerwaarde kon bieden. In 1996 ben ik met mijn eigen bureau begonnen.

U bent afkomstig uit Luxemburg en hebt gestudeerd in Luik en Aken. Van waar de beslissing om het bureau uit te bouwen in Brussel? NEY: Daar waren verschillende redenen voor. Eerst en vooral kende ik Brussel goed omdat mijn vriendin, ondertussen mijn vrouw, hier gestudeerd heeft. Zo kwam ik hier regelmatig en leerde ik de stad kennen. Het is een aangename plek met een grote levenskwaliteit. Later zaten mijn eerste klanten in Antwerpen en het noorden van het land. Brussel was dan een handige uitvalsbasis om de werven te bezoeken. De stad bekleedt ook een neutrale positie in de Belgische context. Bovendien sta je snel in Londen, Parijs of Amsterdam, waardoor je ook de mogelijkheid krijgt om in het buitenland te werken.

U maakte naam met uw brug over de Tervurenlaan. Zijn er nog bruggen op komst in Brussel?

NEY: Die wedstrijd voor de Tervurenlaan (in het kader van de uitbouw van de Groene Wandeling, red.) was de eerste waar we aan meededen. Dat is als beginnend bureau niet evident, want meestal moet je referenties kunnen voorleggen. Dit was echter een open wedstrijd. We hebben die gewonnen en zijn zo langzaam uitgegroeid tot een van de bekendste bureaus voor bruggen in België. Tegenwoordig doen we in Brussel vooral de stabiliteit van gebouwen en structuren, grote infrastructuurprojecten ontwerpen is nu wat minder. Wel zijn er kleinere dingen, zoals een wandelen fietsverbinding langs de spoorweg in Elsene. Dat is geen bewuste keuze. Ik wil heel graag nog bruggen bouwen in mijn stad. Maar zoals men zegt: Niemand is profeet in eigen land (lacht).

Ondertussen werken jullie veel in de buurlanden, maar ook in Azië. NEY: Sinds enkele jaren hebben we een bureau in Tokio. We hebben er al enkele projecten gedaan en prijzen gewonnen. Dat ging niet vanzelf. Ik heb veel lezingen gegeven, en kreeg altijd te horen: u doet mooie dingen, maar Japan is anders. Nu we bewezen hebben dat we er kunnen werken, is het makkelijker om opdrachten binnen te halen. Ook in China

Gaat het niet de goede kant uit met het stedenbouwkundig beleid in Brussel? NEY: Er is een positieve evolutie, bijvoorbeeld

met de komst van de bouwmeester. Er zijn meer wedstrijden en de kwaliteit van gebouwen gaat erop vooruit. Maar we komen van ver, en er ontbreekt nog altijd een globale visie. In Rijsel heb je een communauté urbaine die nadenkt over de context. Hier is alles te veel versnipperd. Infrastructuur gaat over verbinden, maar het heeft weinig zin om dat op wijkniveau te doen. Je moet verbinden op grote schaal. Het wordt moeilijk zodra je een grens overschrijdt en hier zijn zoveel grenzen dat je er altijd wel eentje tegenkomt. In Brussel zijn veel competente en creatieve mensen die dingen kunnen oplossen, maar er is nood aan een visie die dat mogelijk maakt.

Wat moet er dan gebeuren? NEY: Het zal in de eerste plaats van de publieke

sector moeten komen, want het gaat om publieke infrastructuur. Architectuur is gematerialiseerde cultuur. We hebben de architectuur die we verdienen. Architecten en studiebureaus zijn slechts een deel van het verhaal. De procedures en de bouwheer zijn ook heel belangrijk. Als de visie of de beschrijving van de problematiek niet goed is, kunnen we geen goed antwoord formuleren. Brussel heeft veel potentieel, maar we moeten ons een beetje beter organiseren.

Uw ontwerpen zijn heel verschillend. Waar haalt u inspiratie? NEY: Goh, daar zou ik een hele dag kunnen over spreken (glimlacht). Bij elk project onderzoek je verschillende pistes. Je moet proberen de context te begrijpen, het landschap, maar ook het budget, het milieu enzovoort. Al die dingen probeer je te vertalen naar een ontwerp. Er worden echter ook altijd dingen onderzocht die niet gekozen worden, maar die kunnen misschien van pas komen bij andere projecten. Ik droom van bruggen en ik heb nog ideeën die ik nog niet heb kunnen uitvoeren, omdat de juiste context zich nog niet heeft aangediend.

Hebt u een favoriete brug aller tijden? NEY: Ik ben gefascineerd door enkele historische bruggen zoals de Forth Bridge in Schotland. Die is zo sterk, een sculptuur, een monument. Een andere is de Brooklyn Bridge in New York. Bruggen moeten werken op twee heel verschillende schalen: ze moeten goed passen in het landschap, maar ook werken voor de gebruiker. Het moet aangenaam zijn om erover te wandelen.

Laurent Ney 53 jaar Opleiding burgerlijk-ingenieur architect aan de Université de Liège en Technische Hochshule Aachen Werkte voor het befaamde studiebureau Greisch in Luik Heeft sinds 1996 zijn eigen bureau Ney & Partners. Behalve het hoofdkantoor in Bosvoorde heeft hij ook medewerkers in Namen, Luxemburg en Tokio. Geeft les aan de Université Libre de Bruxelles (ULB)

“Brussel heeft veel potentieel, maar we moeten ons een beetje beter organiseren” LAURENT NEY INGENIEUR-ARCHITECT

Zal uw werk de tand des tijds doorstaan? NEY: De meeste dingen zijn nog erg jong, en het is niet aan mij om te zeggen dat ze goed oud worden. Maar veel hangt ook af van het onderhoud, en dat is vaak een probleem in België en in Brussel. Een brug moet om de acht jaar geschilderd worden. Bij mijn weten is die over de Tervurenlaan (uit 2001, red.) nog geen enkele keer herschilderd. Bij verouderende infrastructuur riskeer je vandalisme en dreig je in een negatieve spiraal te verglijden. De bezorgdheid om het onderhoud speelt ook een grote rol bij de keuze voor de vorm, de materialen en de detaillering. Een brug moet minstens 100 of 120 jaar meegaan. Je mag daarom niet alleen kijken naar de bouwkosten, je moet ook de kosten voor onderhoud in rekening brengen. Een slecht ontwerp kan goedkoop zijn om te bouwen, maar heeft misschien heel hoge onderhoudskosten. Budget mag nooit een excuus zijn om iets slecht te bouwen.

Projecten gaan soms niet door. Waarvan hebt u het meeste spijt?

BRUZZ | DE VERHALEN

hebben we al een brug gebouwd. In India liggen de zaken moeilijker. Er zijn veel lagen van verantwoordelijkheid en het is niet altijd duidelijk wie wat beslist. Een beetje zoals in België (grijnst).

NEY: De Lange Wapper in Antwerpen. Er zal nu een Oosterweel-verbinding komen zonder brug. Jammer, want een tunnel heeft niet dezelfde magie. En in Brussel was er ook het Schumanplein: we hadden een wedstrijd voor de heraanleg gewonnen met Xaveer De Geyter, maar spijtig genoeg kregen we geen contract omdat we niet tot een akkoord kwamen over het ereloon. De overheid verwachtte een simpele aanleg met stenen en wat gras, maar ons ontwerp was complex. Dat was niet doenbaar met het voorgestelde ereloon. Elk project verdient enthousiasme en we zoeken altijd naar de beste oplossing, maar soms lukt het niet. That’s life.

Het lijkt steeds moeilijker om nog grote projecten te realiseren in ons land. NEY: Mensen zien infrastructuurwerken vaak

als iets negatiefs, terwijl ze ook kansen bieden om de levenskwaliteit te verbeteren. Het probleem is dat we uit een periode komen waarin infrastructuur vaak tegen de mens en alleen voor de auto gebouwd is. De grote werken uit de jaren 1960 en 1970 waren brutaal en respectloos. Ik ben ervan overtuigd dat we dingen kunnen realiseren die rekening houden met de context en waar mensen gehoord worden. In Nederland hebben wij al gebrainstormd met buurtbewoners voor we een brug bouwden. Mensen leverden ideeën die we zelf niet konden vinden. Omwonenden weten wat belangrijk is. Dat wil niet zeggen dat we alles meenemen. De ontwerper blijft de orkestleider, maar mensen voelen zich betrokken en tonen begrip als je uitlegt waarom iets niet kan. Zo maak je werk van infrastructuur die niet van bovenaf is opgelegd, maar waar mensen trots op zijn. 21 FEBRUARI 2018

MoMuse: een rijk geschakeerde aanrader

Molenbeek in de vitrine Het nieuws viel in de eindejaarsperiode een beetje tussen de plooien - andersoortig nieuws uit de gemeente krijgt doorgaans meer aandacht - maar eigenlijk was de opening van het kleine museum over de geschiedenis van Sint-Jans-Molenbeek een grote dag voor de gemeente en haar inwoners. Met het rijk geschakeerde MoMuse hebben de Molenbekenaren er een attractie bij om jaloers op te zijn. — MICHAËL BELLON, FOTO’S IVAN PUT

ond een grote tafel met een maquette die het hedendaagse Molenbeek op behoorlijk gedetailleerde manier aanschouwelijk maakt, staan de leerlingen van het zesde jaar van basisschool nummer 9 Augusta Marcoux verzameld. Op een scherm zien ze telkens een foto van een van

21 FEBRUARI 2018

de vijftiental plekken in Molenbeek die om beurten op de maquette oplichten. Eerst oriënteren ze zich wat aan de hand van het kanaal en de Gentsesteenweg, dan maken ze het onderscheid tussen Noord- en Zuid-, West- (of hoog) en Oost- (of laag) Molenbeek, vervolgens werpen ze een blik op de verschillende

wijken, om dan in te zoomen op herkenningspunten als het Scheutbos, het Machtensstadion, het gemeentehuis, of de plek waar ze zich nu bevinden. Ondertussen krijgen wij onze eigen rondleiding door het nieuwe museum van conservator en gemeentearchivaris Sven Steffens.

Hij heeft Arnaud Matagne meegebracht, de directeur tentoonstellingen van het Huis van Culturen en Sociale Samenhang, dat net als de Academie in hetzelfde gebouw in de Mommaertsstraat is gevestigd. Matagne staat mee in voor de kruisbestuivingen die kunnen ontstaan tussen het cultuurcentrum, de academie en het museum. Zo zijn alle portretten van hedendaagse bewoners van Molenbeek die in het museum hangen, gemaakt door het eigen fotoatelier. “Het idee voor MoMuse dateert al van 2004,” legt Steffens uit. “Aan de oorsprong lag de zoektocht naar een locatie voor de collectie van de schilder Roger Somville. De burgemeester had daar deze ruimte voor gereserveerd, maar veranderde het geweer van schouder toen het

MOMUSE Mommaertsstraat 2A, Molenbeek, di>do 12u>17u, zo 13u>18u www.momuse.be, www.lamaison1080hethuis.be

24.333 inwoners in 1866 ging het snel naar 55.565 in 1898, en 77.302 in 1914 - meer dan de 70.141 in 1998. “Terwijl er voor de oorlog nog geen sprake was van Hoog-Molenbeek,” verduidelijkt Vanderhulst. “Al dat volk zat dus dicht bij elkaar in kleine huisjes en impasses.”

MOLENBEEKSE ICONEN

“Het is essentieel dat dit museum bestaat, en dat het ook aandacht heeft voor de bevolking” GUIDO VANDERHULST OPRICHTER LA FONDERIE

Molenbeekse schoolkinderen leren in MoMuse hun gemeente nog beter kennen.

Somville-project niet doorging: als aanvulling op de Academie en het Huis van Culturen, zou er een klein lokaal museum over de geschiedenis van Molenbeek komen - ook al moest de collectie nog worden verzameld. Dat hebben we gedaan aan de hand van schenkingen, leningen - ook van andere musea in België - en kleine aankopen.” En nu is MoMuse klaar voor zijn taak: niet de grote roemruchte gemeente met haar geweldige burgemeesters bezingen, maar bijdragen tot een beter begrip van de gemeente die ook voor de aanslagen al niet zo’n best imago had. “Het is een vitrine voor een meer evenwichtig beeld van Molenbeek,” aldus Matagne, “een gemeente die zich niet zomaar laat kennen. Voor het heden moet je de straten in. Voor het

verleden kan je hier terecht.” Het museum ziet er alvast zeer aantrekkelijk uit. In een grote, overzichtelijke ruimte worden zo’n duizend gevarieerde stukken gepresenteerd in een moderne scenografie. Heel veel authentieke objecten, behoorlijk wat foto’s en hier en daar een videoscherm of ander didactisch materiaal. Ideaal voor scholen, ideaal voor elke bezoeker die wat wil opsteken van deze boeiende gemeente. De ruimte is onderverdeeld in zes thema’s: het grondgebied, de bevolking, wonen, economie, onderwijs en vrije tijd. Daarbij wordt het verleden steeds aan het heden gekoppeld, en wordt ook een onderwerp als de immigratie verweven in het globale verhaal, bijvoorbeeld als het over bevolkingscijfers, religieuze overgangsrites, of de industriële revolutie gaat. Om toch ook wat onafhankelijke en kritische commentaar te horen, hebben we Guido Vanderhulst meegevraagd op ons bezoek. Vanderhulst is één van de grote geheugens van de gemeente en de oprichter van het Molenbeekse museum voor Arbeid en Industrie La Fonderie, dat ook een belangrijk deel van de geschiedenis van Molenbeek

in kaart brengt. Het is niet Vanderhulsts eerste bezoek en hij heeft al vastgesteld dat het goed is. “Er is hier ook aandacht voor de industriële en sociale geschiedenis, maar op een manier die complementair is met het verhaal van La Fonderie. Het is essentieel dat dit museum bestaat, en dat het behalve voor het wetenschappelijke aspect ook aandacht heeft voor de bevolking.” Aan het begin van de rondgang troont Vanderhulst ons mee naar de zestiende-eeuwse plattegrond van cartograaf Jacob Van Deventer die hij essentieel acht voor een begrip van de oorsprong van Molenbeek: in het natte Brussel was de Molenbeek een belangrijke levensader, net als de handelsweg naar Gent. Intelligent geordende prenten, postkaarten en foto’s van de belangrijkste stadspoorten in verschillende stadia van hun geschiedenis geven de scheidslijn tussen Brussel-Stad en Molenbeek aan. Aanvullend geeft een triptiek van plattegronden uit 1707 en 1906, en een luchtfoto uit 2015 de evolutie van platteland over voorstad tot volwaardige gemeente aan. Een evolutie die gestaafd wordt door de bevolkingscijfers die tussen de portretten staan aangegeven. Van

21 FEBRUARI 2018

BRUZZ | DE VERHALEN

Guido Vanderhulst, Sven Steffens en Arnaud Matagne.

De kracht van het museum ligt vooral in de anekdotiek van de vele stukken die samen het gehele verhaal vertellen. Archeologische vondsten, de eerste vermelding van de gemeente in 1174, prenten van patroonheilige Sint-Jan-de-Doper, een video waarop te horen is op hoeveel manieren de inwoners de naam van hun gemeente uitspreken - van Meulebeik tot Molem. Verderop in het museum duiken iconische namen op als die van sigarettenfabrikant Gosset van de groene St-Michel, van brouwerij Vandenheuvel, van de ‘Bak van Charleroi’ - de aak die door Jean-Baptiste Vifquain speciaal werd ontworpen voor het kanaal - van de locomotieven De Pijl, Stephenson en De Olifant die op 5 mei 1835 aan de Groendreef vertrokken voor de eerste treinrit voor personenvervoer op het vasteland, of van Delhaize, dat koeien voor zijn karren spande toen de Duitsers tijdens de oorlog de paarden hadden opgevorderd. Een bedrijf als Delhaize voorzag in Molenbeek ook in aanvullend avondonderwijs in een tijd dat het officiële onderwijs in gebreke bleef. Het laatste hoofdstuk over het verenigingsleven en de vrijetijdsbeleving is uiteraard het meest kleurrijke en ludieke. We zien beelden van een kaatswedstrijd zoals die tot in 1986 op het Sint-Jan-de-Dopervoorplein werden gespeeld, van de velodroom van Karreveld waar menige wielerwedstrijd is verreden, en natuurlijk van het Machtensstadion. Een ander hoogtepunt is de fictieve kortfilm over de diefstal van Manneken Pis, die de vooroorlogse Franse cineast Alfred Machin opnam op domein Karreveld, met zijn tamme luipaard Mimir in de hoofdrol. De rondgang wordt afgesloten met een vipmuur waar je foto’s en biografische informatie kan opvragen van bekende Molenbekenaren als Louis Mettewie, Raymond Goethals, Ben Hamidou of Nabil Ben Yadir. MoMuse is een aanrader. I

Interview

BRUZZ | DE VERHALEN

De striptease van onderzoeksrechter Anne Gruwez

‘De daad is monsterlijk, niet de dader’ 16

21 FEBRUARI 2018

DOCUMENTAIRE ‘Ni juge ni soumise’ Nu in de bioscoop

Anne Gruwez, een buitenbeentje. © LE BUREAU - ARTÉMIS PRODUCTIONS - FRANCE

een dominatrix, kindermoordenaar, vrouwenklopper of tasjesdief zit, nooit neemt ze een blad voor de mond. “Ik heb het eens uitgerekend. Het zou voor iedereen het goedkoopste zijn als u nu maar meteen doodgaat.”

We krijgen een wel erg onverbloemde blik op uw werk. Kan dat zomaar? Moeten uw ondervragingen van getuigen en verdachten niet binnenskamers blijven? ANNE GRUWEZ: Ik heb niets te maken

met die camera. Regisseur Yves Hinant had de toelating van de gerechtelijke autoriteiten om zonder censuur het werk van een onderzoeksrechter te filmen. Van mij mocht alles gefilmd worden, ik heb nooit nee gezegd. Uiteraard moesten ook mijn cliënten akkoord gaan. Hinant wachtte hen en hun advocaten op aan de deur van mijn kantoor en vroeg dan hun akkoord om gefilmeerd (Brussels voor gefilmd, red.) te worden. Ik heb daar niets mee te maken. Ik ben daar nooit in tussenbeide gekomen en waarom

“Ik zou niet weten of ik atypisch en excentriek ben. Ik laat het oordeel graag aan de anderen over” ANNE GRUWEZ ONDERZOEKSRECHTER

Vindt u het een goede zaak dat het werk van de onderzoeksrechter wordt gedemystificeerd? GRUWEZ: Over het bureau van de onderzoeksrechter bestaan veel fantasmen. Het is een geheimzinnige plek die je alleen betreedt als je iets slechts gedaan hebt. Yves Hinant betwist die fantasie door de realiteit van die plek te laten zien. Volgens mij bieden zijn film en tv-programma’s zoals Face au juge (op RTL-TVI, red.) mensen de kans om zich justitie opnieuw toe te eigenen. Justitie is de enige openbare functie die de naam van een deugd draagt. De functie mixt openbare dienstverlening (de handhaving of het herstel van de orde) en moraal. Dat moet voor iedereen begrijpbaar zijn. De film zou daar kunnen toe bijdragen.

Zijn de mensen in de film, onder wie een dominatrix en een moeder die haar kind vermoord heeft, representatief voor wie u zoal voor u krijgt of zijn de sensationelere gevallen eruit gepikt? GRUWEZ: Yves Hinant antwoordt op die veelgestelde vraag dat de werkelijkheid nog veel erger is dan wat hij laat zien. Is dat waar? Is dat niet waar? Ik ben slecht geplaatst om daarover te oordelen, want ik doe gewoon mijn werk en dat gaat alle kanten uit. De film is representatief voor mijn milieu. De werkelijkheid kan zachter of erger zijn. Op een schaal van een tot tien laveert de film tussen vier en zeven. 21 FEBRUARI 2018

▲

a de première van Ni juge ni soumise op het filmfestival van San Sebastian controleerden meerdere journalisten of Anne Gruwez werkelijk onderzoeksrechter is in Brussel en geen actrice die een fictief personage speelt. De jury van het festival moet dat nagelaten hebben, want zij beloonden de onderzoeksrechter met een speciale vermelding in de categorie beste actrice. Voor alle duidelijkheid: Ni juge ni soumise is een documentaire. Ter verschoning van degenen die moeite hebben om dat te geloven: het is een documentaire in de filosofie van Strip-tease en gedraaid door Jean Libon en Yves Hinant, twee veteranen van die legendarische humaninterestreeks van de RTBF. Dat betekent dat je een onversneden, provocerend stukje werkelijkheid ziet dat vreemder, wreder en grappiger is dan fictie. Anne Gruwez is een kleurrijke figuur. Thuis houdt ze geen kat maar een witte rat. Naar het Justitiepaleis of de plaats delict tuft ze in een blauwe geit. Of ze nu voor

niet? Het is niet mijn rol te filmeren, het is mijn rol om te oordelen. BRUZZ | DE VERHALEN

Het is niet langer nodig om je echtgenoot verrot te slaan, een oud besje te beroven of iemand te doden om het kantoor van de Brusselse onderzoeksrechter Anne Gruwez eens van de binnenkant te zien en onverbloemd te ervaren hoe ze te werk gaat. De bioscoopdocumentaire ‘Ni juge ni soumise’ ontbloot het allemaal en maakt van haar een ster. “De mens is mijn gelijke.” — NIELS RUËLL, FOTO IVAN PUT

Onderzoeksrechter Anne Gruwez

▲

In de film gaat u meermaals voort op uw intuïtie en nieuwsgierigheid. Is dat noodzakelijk voor een goede onderzoeksrechter?

U draait al lang mee. Waar liggen de verschillen met dertig jaar geleden?

GRUWEZ: Het zijn troeven. Er wordt

BRUZZ | DE VERHALEN

gepraat over de afschaffing van de onderzoeksrechter. Het kan zogezegd niet dat degene die het onderzoek voert, ook beslist wie in voorlopige hechtenis moet. Het risico zou te groot zijn dat je volhardt in je eigen gedacht. Maar dat klopt niet. Mensen beseffen niet dat het intellectuele mechanisme achter het onderzoek voornamelijk nieuwsgierigheid is. Je moet je constant afvragen wat waar is en wat niet. Ik moet constant op mijn stappen terugkeren en mijn intuïtie in twijfel trekken. Ik vraag me af of … ik ga dus nagaan of … dat is de basis. Je gaat dingen na en stelt vast of je vermoeden juist was of niet. Je moet overal voor openstaan. Nieuwsgierigheid naar de waarheid - wat die ook moge zijn - is een van de voornaamste karaktertrekken van de onderzoeksrechter. Als je dat niet hebt, dan moet je er niet aan beginnen. Zonder een beetje intuïtie moet je er evenmin aan beginnen. Je moet de mensen kunnen ruiken. Als je moet beslissen of iemand in hechtenis moet worden genomen dan moet je niet de feiten, maar de mens beoordelen.

Hoe staat u tegenover het omstreden wetsontwerp dat mits het akkoord van een onderzoeksrechter huiszoekingen toelaat om uitgeprocedeerde vreemdelingen het land uit te zetten? GRUWEZ: Ik ga zo antwoorden: een helaas overleden vriendin kon vertellen welke kleuren iemand wel of niet passen. Mij heeft ze altijd gezegd dat bruin mij niet staat. Ik ben geen bruinhemd. Begrijp je waar ik naartoe wil? Ik begrijp de politiek niet. Er wordt gevraagd om de christelijke waarden in te schrijven in het charter van de Europese Unie. De eerste christelijke waarde - een uitvinding van de kerk - is het asielrecht. Maar vandaag zouden we willen binnendringen in de huizen van de mensen die dat asielrecht verlenen en hen schrik aanjagen. Ben ik dom als ik dat niet begrijp? Ik herhaal: bruin staat me niet. 18

21 FEBRUARI 2018

“Cynisme wĳst op een afwezigheid van liefde voor de mens en ik hou van de mens” ANNE GRUWEZ ONDERZOEKSRECHTER

Anne Gruwez Geboren in Schaarbeek in 1956 Advocaat op haar 22ste Lid van de Ligue des Optimistes Sinds 1989 actief in verschillende wijken actiecomités waaronder Inter-Environnement Bruxelles Onderzoeksrechter in Brussel sinds maart 1993 Oprichter van Dispositif Relais, een vzw die jongeren begeleidt die met het gerecht in aanraking zijn gekomen Favoriete auto: Citroën 2CV

GRUWEZ: Moord is moord, maar de onderzoekstechnieken zijn erg veranderd. DNA-onderzoek is enorm geëvolueerd. Daardoor heb ik in 2000 een cold case van vijftien jaar tevoren kunnen oplossen. Helaas zijn ook de misdrijven enorm geëvolueerd. Vroeger had je veel kleine diefstallen, inbraken enzovoort. Vandaag kennen we home invasion. De mens is ook zeer vindingrijk in manieren vinden om op oneerlijke wijze aan geld te komen. De onderzoekstechnieken zijn ferm verbeterd, maar hij is ons altijd een stapje voor.

Huiselijk geweld, drugzaken, verkrachtingen, moord: u ziet elke werkdag de mens op zijn lelijkst. Hoe mens te blijven en niet in cynisme te vervallen? GRUWEZ: Simpel. Cynisme wijst op een afwezigheid van liefde voor de mens en ik hou van de mens. De mens is mijn gelijke. Al de driften waaraan mijn cliënten ten prooi gevallen zijn, heb ik zelf in het klein in mij. Iedereen heeft die in zich, maar bij sommigen is het evenwicht zoek. Ik kan niet cynisch zijn tegenover mijn gelijke, tegenover iemand van wie ik in theorie hou, omdat hij plotsklaps toegegeven heeft aan een bijzondere drift.

De buitenwereld mag van de duivel spreken, u blijft de mens zien? GRUWEZ: De daad is monsterlijk, niet de dader. Een kind doden is monsterlijk, maar dat maakt van de dader nog geen monster. Het blijft een mens. Een mens is áltijd méér dan die ene verschrikkelijke daad. We zouden ervoor kunnen kiezen om te zeggen dat er mensen zijn die geen mensen zijn en hen uit de mensheid gooien, maar dat doen we niet. Dat gaat niet. Nogmaals: de daad is monsterlijk, niet de dader.

U kijkt niet weg van al die monsterlijke daden. GRUWEZ: Zie ik alles? Of zien de anderen niets? Dat weet ik niet. Durven te kijken is wel verschrikkelijk belangrijk. Wat ik allemaal zie, maakt deel uit van de stad, maar het is gelukkig slechts een stukje van de stad.

U lijkt nogal verknocht aan deze stad. Zou u ook onderzoeksrechter kunnen zijn in een andere stad dan Brussel? GRUWEZ: Een andere Belgische stad? Dat nooit! Er gaat niets boven Brussel! Mijn familie is afkomstig uit Gent, ik voel ook wel wat voor Gent, maar ik ben een echte Brusselaar. Ik hou enorm van de taal van Brussel. Wist je dat ‘dites une fois’ van het Vlaamse ‘zeg het eens’ komt? Ik bestudeer de Brusselse straten, want later wil ik een vertellende taxichauffeur worden. Ik rij graag mensen rond. Ze trekken nogal ogen als we de ene minuut door Matonge rijden, de volgende tussen de gruwelijke bouwsels van de Europese square en meteen daarna het door Victor Horta ontworpen Hotel van Eetvelde bewonderen en de andere art-nouveauparels uit de wijk van de Squares.

Denkt u in elke straat aan de moorden en misdaden die er begaan zijn? GRUWEZ: Dat kan niet anders. Agenten doen dat ook als ze een collega de weg moeten uitleggen: neem die straat van de man die zich ophing, vervolg via de straat van dat vuurgevecht … Mijn eerste moord was in de Dierenriemstraat in Vorst. De dader stuurde me vanuit de gevangenis elk jaar zijn nieuwjaarswensen. Mijn tweede moordzaak was in de Brouwerijstraat in Elsene. Die man had twee mensen vermoord en ook dat was een sympathieke kerel. Op de plaats van de moord, zie je de dode persoon voor het eerst. Het lijk kan geen ander gevoel oproepen dan dit: ik moet je wreken door je moordenaar te vatten. Maar zodra je de dader gevonden hebt, moet je geen negatieve gevoelens hebben voor die persoon, je moet neutraal zijn en de waarheid blootleggen. Wie heeft wat waarom gedaan? Dat is een intellectuele demarche.

In het persdossier wordt u atypisch en excentriek genoemd. Is dat een correcte kwalificatie? GRUWEZ: Euhm … ik zou niet weten of ik atypisch en excentriek ben. Ik denk van niet, maar laat het oordeel graag aan de anderen over.

OPEN LESWEEK 5 > 10 MAART 2018 • 1 week gratis les • ook ‘s avonds en op zaterdag • 54 opleidingen • 3 campussen • toegang tot ateliers

GRATIS PROEFLESSEN !

Schrijf je in op syntrabrussel.be

018_SYNTRA_OpenLesweek_advertentie_Bruzz_215x142,5mm.indd 1

07/02/2018 14:52

21 FEBRUARI 2018

I 19

Consumenten

Vier mogelijkheden

Wie pakt mijn pakje aan? Niet thuis als je postpakket aankomt of je brievenbus te klein? BRUZZ helpt je met een kwartet oplossingen.

BRUZZ | DE VERHALEN

— JEAN-MARIE BINST

Meer en meer bellen Bpost en ook andere bedrijven bij de buren aan als de bestemmeling niet thuis geeft. Dat spaart hen een tweede bezoek uit en jou over-en-weergeloop naar een afhaalpunt een volgende dag. Die wens kan je vooraf bij de internetaankoop meegeven, eenmalig of voor altijd. Aardig zij-effectje: die - eventueel wederzijdse - buurservice bevordert de sociale cohesie in de straat of het appartementsgebouw. Zo bekende tv-presentator Otto-Jan Ham onlangs in

Het afhaalpunt Bij gebrek aan goede buren of een tolerante werkgever, kan je voor een afhaalpunt kiezen. Het aantal afhaalpunten om een pakje af te halen, neemt zienderogen toe. In het postkantoor, op de weg naar het werk, bij de krantenzaak om de hoek, en begrijpelijkerwijze ook in voedingszaken/-ketens, waar gemiddeld dertig procent van de afhalers een extra aankoop doet. Niet elke internethandelaar werkt met dezelfde afhaalpunten (zie kaderstuk over postaalpunt.be). Je krijgt per sms of e-mail het bericht dat je pakket is bezorgd, en de dag nadien ligt het ter beschikking. Ben je na twee dagen nog niet langsgekomen,

krijg je een herinnering. Je bestelling blijft veertien dagen op je wachten. Dat is het grote voordeel ervan, maar elk afhaalpunt heeft zijn eigen organisatie en openingsuren. Vergeet de bestelorder-streepjescode en je identiteitskaart niet, want die worden weleens gevraagd. Om die reden worden kinderen al eens teruggestuurd. Op zaterdag afhalen kan wat meer kosten en vaak moet je het vooraf laten weten. Bpost bezorgt trouwens ook pakketjes op zaterdag, tussen 10 en 15 uur, wat eenvoudiger is dan het ergens af te halen. En een goede reden om je schoonmoeder huisarrest te geven, als je shoppen gaat.

De pakjesautomaat Ook gemakkelijk is de pakjesautomaat, die in navolging van de broodautomaat zijn intrede heeft 20

De ideale buur

21 FEBRUARI 2018

gedaan. Voorlopig zijn ze nog niet te vinden aan het eind van elke straat, maar Bpost heeft toch al vijftien

Dit pakje werd ‘achter het huis’ achtergelaten.

dergelijke pakjesautomaten in het Brussels Gewest geïnstalleerd. Aan de stationsuitgang (Putterie/ Europakruispunt) van Brussel-Centraal, aan de Delhaize op de stadstoegang

Keizer Karellaan en bij het postkantoor van de Wérystraat in Elsene, om er maar enkele te noemen. Vooral op strategische plaatsen dus, waar veel volk passeren moet. In zo’n ‘kluizenwand’,

want zo ziet zo een pakjesautomaat eruit, past een pakket van niet meer dan dertig kilo. Maximaal vijf dagen blijft het pakket in de kluis wachten. Meteen als het in de automaat is

of collega zeker van zijn dat je zelf de doos in ontvangst kan nemen en blijft de bestelling van je pikante valentijnscadeau voor het thuisfront een verrassing. Maar o wee de werkgever die dozen vol sokken, speelgoed, slipjes, zware printers, plantenbakken en zitballen gestapeld aan het onthaal moet dulden. Als de onthaalbediende bijna ten onder gaat aan die overlast, houdt de werkgever die ‘sinterklaasboot’ liever af. Dus eerst bij de baas vragen of het mag.

Twintig miljoen Brusselse pakjes

Een pakketje laten leveren op het werk? Ook dat kan.

De grootvolumebus plaatmetalen straatmeubel. Met een cijfercode, die je bij het bestel- of afhaalorder kan doorgeven aan de koerierdienst, is zo’n bus 24/7 toegankelijk. De koerier deponeert het grote pak in de bus. Jij haalt het, wanneer het je past, eruit. Gedaan met alle afwezigheids- of afhaalproblemen. Ook als je je bestelling wil terugsturen - en dat komt al eens voor bij kledij die niet past – zet je de doos met het passende verzendingsetiket terug in je private pakketbus. De koerier kan dan weer met een (andere) cijfercode, die je doorgeeft, dag en nacht je zending afhalen. Wat zo een volumineus gevaarte kost? Reken snel op iets van 800 tot

RSTOCK

Het allergemakkelijkste is natuurlijk dat al dat fraais gewoon in de brievenbus thuis past, maar die zijn daar meestal niet op voorzien. Gewiekste producenten brengen daarom al grootvolume-brieven-en-postpakketbussen op de markt. Wat een handig ding, zo’n

gedeponeerd, krijg je een sms’je. Handig toch? En je kan er ook je dubbel besteld valentijnscadeau in achterlaten voor retourzending. Voor zover er natuurlijk nog vakken vrij zijn. Wel sta je er beter

niet bij stil dat in het kluisje naast het jouwe een vijf dagen oud groentepakket kan liggen rotten. Al is dat onschuldiger dan een Russisch wapen gekocht via internet, geven we toe.

De Post is dood. Leve de Post. Een paar jaar geleden voorspelden bijziende zieners nog het einde van de postbode. Maar dankzij de Zalando’s en Bol.commen van deze wereld heeft die vandaag de handen meer dan vol. En niet alleen de postbode: de sector van pakjesbestellers boomt. Afgelopen jaar zijn wellicht twintig miljoen postpakketten en expreszendingen in Brussel gepasseerd. Het Observatorium van het Belgisch Instituut voor postdiensten en telecommunicatie (BIPT) registreert geen cijfers per gewest, maar de nationale cijfers liegen er niet om. De brievenpost in België is van 2010 tot eind 2016 met een kwart gedaald, van 204 naar 153 stuks per inwoner. Maar het aantal postpakketten en expreszendingen is ruim verdubbeld. Van 88 miljoen in 2010 naar 172 miljoen in 2016, met de jongste jaren een stijging van telkens twintig miljoen stuks.

BRUZZ | DE VERHALEN

De Ideale Wereld dat hij heel wat buren heeft leren kennen dankzij de pakjesindustrie, want zij openen hun deur voor de pakjesbezorger als Ham niet thuis is. Bovendien bouw je zo de garantie in dat je bestelling proper en droog in ontvangst wordt genomen. Een alternatief is je werkadres opgeven om internetaankopen te laten afzetten. Dat werkt natuurlijk het best als je reguliere werkuren overdag hebt, want dan kan je er

POSTAALPUNT.BE

ONLINE

1.400 euro, maar wie er een heeft, charmeert ongetwijfeld de pakketleveranciers. Zo’n brievenbus kan je trouwens online bestellen en thuis laten afleveren.

Brieven maken plaats voor postpakketten. In 2016 werden 172 miljoen pakketten verdeeld

De ‘postpakjesaanpakker’ is nog geen erkend beroep, dus is het voor iedereen uitzoeken hoe je veilig en snel aan je postpakket raakt. Eind 2017 lanceerde het BIPT een handige portaalsite, www.postaalpunt.be. Die geeft een globaal overzicht van alle posttoegangspunten van de verschillende postdienstverleners (de pakketbezorgers). Handig, want op de websites van de internethandelaars zijn alleen die bezorgers te vinden waar zij mee werken. Op de site kan je je thuis- of werkadres ingeven, en meteen zien welk afhaalpunt dichtbij ligt. Dat een pakket niet in een reglementaire brievenbus van minstens 23 bij 3 centimeter kan, heeft de boom aan internethandel en pakketleveringssector op die manier zelf al voor een stuk opgelost.

21 FEBRUARI 2018

Opinie

Forum & lezersbrieven

JASMIJN POST BRUZZ-REDACTEUR

Waarom kan hier niet wat in Nederland zo succesvol is?

‘Brussels verdient filmpas voor arthousecinema’s’ BRUZZ | DEBAT

Brussel heeft een lidmaatschapskaart voor filmhuizen nodig, argumenteert BRUZZ-redacteur en cinemabezoeker Jasmijn Post. Het is niet alleen goedkoper voor de consument, maar lokt ook extra bezoekers naar zalen die nu soms onbekend en onbemind zijn. — JASMIJN POST

et waren niet mijn vrienden, of het feit dat ik over straat kon fietsen zonder omver te worden gereden door onoplettende automobilisten, het was mijn lidmaatschapskaart van Cineville die ik het meest miste toen ik net uit Amsterdam naar België verhuisde. Via dat systeem had ik voor een vast bedrag per maand onbeperkt toegang tot alle Amsterdamse filmhuizen. Ik zag Franstalige arthousefilms in de kleine cinema De Uitkijk op de grachten, praatte met vriendinnen na over een film in het café van cinema The Movies, of zag voor het uitgaan in poppodium De Melkweg nog snel de nieuwe films in het nabijgelegen Cinecenter. Ik had zelfs een ‘stambioscoop’, zoals je ook een vast café hebt, en kwam via Cineville in zalen die ik nooit ontdekt zou hebben als ze niet gepromoot zouden zijn geweest door een fantastische, overzichte-

21 FEBRUARI 2018

lijke website met filmrecensies en interviews. Ook de zuiderburen in Parijs hebben een abonnementssysteem, Ecrans à Paris, dat 24 filmhuizen samenbrengt. In Brussel lijkt de

overzichtelijke website voorlopig nog. Natuurlijk zijn er heel wat diensten die de cinemaprogramma’s verspreiden, zoals wijzelf met de filmkalender in ons magazine, de website van Cinenews, het

“Nergens vond ik hetzelfde handige en aanlokkelĳke overzicht als in Nederland, met programma, trailers en tips van redacteurs” JASMIJN POST BRUZZ-REDACTEUR EN CINEMABEZOEKER

UGC Unlimited-pas die rol te vervullen, al zijn daar slechts Cinéma Galeries en Actor’s Studio bij aangesloten. Bovendien ontbreekt, in mijn ogen, de

eigen magazine van Cinema Nova, de website agenda.brussels of de uitgaansapp iGoto. Maar nergens vond ik hetzelfde handige en aanlokkelijke overzicht, met

programma, trailers en tips van redacteurs.

BROODNODIG In een stad als Brussel, waar allerlei inspanningen worden gedaan om de studenten de stad in te krijgen en gemeenschappen samen te brengen, lijkt een overzichtelijk systeem dat niet-commerciële cinema toegankelijk maakt me broodnodig. Hoe vindt een nieuwkomer de weg naar Cinematek? Ontdekt een student de in een uitgewoonde winkelgalerij verstopte Actor’s Studio? Brussel heeft, met de talloze film-, documentaire- en kortfilmfestivals een razend interessant aanbod. Ook qua aantal filmhuizen doet de stad het goed: ik tel er acht, als ik de occasionele vertoningen in cultuurcentra en de grotere commerciële zalen niet meetel. Alle reden dus om dat aanbod in de kijker te zetten. En dat is in de eerste plaats wat Cineville doet. Kleine films in onbekende zalen krijgen via de drukbezochte website en socialemedia-acties ineens een groot podium. “In Nederlandse steden zonder Cineville liggen de bezoekersaantallen beduidend lager,” zegt Bér Engels, die verantwoordelijk is voor de strategie van Cineville en net taart heeft gegeten om de

lezersbrieven@bruzz.be

Stadsontwikkeling

Neerpede verliest terrein, maar mikt op duurzaamheid

‘Zonder landbouw geen Neerpede’ De stad komt opnieuw een stap dichter bij Neerpede. Langs de Ketelstraat wordt een volledig nieuwe wijk gebouwd die een deel van de groene zone inneemt. Maar het moet een duurzame zone worden. — TIM SCHOONJANS, FOTO’S IVAN PUT

e stad drukt steeds harder op Neerpede. Die woorden van Gaëtan Van Goidsenhoven (MR), Anderlechts schepen van onder meer Duurzame Ontwikkelingen en Stedenbouw, zijn letterlijk te nemen. Wie langs de Appelboomstraat rijdt, ziet hoe de wijk Goede Lucht uitgebreid wordt met appartementen. Ga je nog wat verder, dan duiken in de verte de woonblokken op die deel uitmaken van Erasmus Gardens. Het jarenlange protest tegen dergelijke projecten is vandaag gaan liggen. De tegenstanders zien er zelfs het positieve van in. “Binnenkort wonen hier drie- of vierduizend mensen die zich net als ik zullen inzetten voor het behoud van Neerpede,” stelt Steven De Ridder, directe buur van Erasmus Gardens en lid van Neerpede Blijft, dat er jarenlang actie tegen voerde. “Daar ben ik van overtuigd. Ze

BRUZZ | DE VERHALEN

negende verjaardag van de filmpas te vieren. Ook uit de cijfers van een scriptie uit 2013 waarnaar de Nederlandse Vereniging van Filmhuizen en Bioscopen verwijst, blijkt dat het aantal bioscoopbezoeken sinds de komst van Cineville met achttien procent is gestegen. Ter vergelijking: in Utrecht, waar Cineville op dat moment niet beschikbaar was, steeg het aantal bezoekers slechts met een procent. Inmiddels zijn er 43 filmhuizen aangesloten op Cineville in twintig Nederlandse steden. De invloed op de inkomsten van de zalen is volgens Engels wisselend, “maar grosso modo kunnen we wel stellen dat de filmtheaters en distributeurs tevreden zijn met de samenwerking, getuige ook de sectorprijs (Jan Nijland Zilveren Roosje 2016, red.) die we in 2016 ontvingen.” Negentig procent van de inkomsten van Cineville vloeit immers terug naar cinema’s, distributeurs en filmmakers. Maar bovenal trekt Cineville, dat mikt op twintigers en dertigers, een nieuw publiek aan. Ik pleit daarom voor eenzelfde samenwerking tussen filmhuizen in Brussel. Niet alleen zodat ikzelf het beeldscherm in de filmhuizen weer kan gebruiken als mijn televisie, maar vooral omdat het geweldige aanbod in Brussel het verdient om zichtbaarder te zijn.

BRUZZ | DE VERHALEN

Cinéma Galeries, een van de vele filmhuizen in de hoofdstad. © PHOTONEWS

Ik vrees dat het Erasmus Gardens-project de definitieve teloorgang van het eens zo aantrekkelijke en gezellige Neerpede betekent. Ik kan me niet voorstellen dat een surplus van drie- tot vierduizend inwoners geen overlast met zich zal meebrengen, zoals natuurschade, sluikstorten en sluipverkeer langs de Ketelstraat, om er maar enkele op te noemen. In die optiek zal de toekomst uitwijzen of er tevens nood is aan een bemand wijkcommissariaat. Met alle begrip voor het nijpende woningtekort in de Brusselse regio, maar wat in weerwil van zij die destijds ijverden voor het behoud van Neerpede alsnog begon met de aanleg van een immens golfterrein, is uitgemond in een uitgestrekte verkavelingszone, waar authenticiteit en harmonie haast volledig verdwenen zijn. In die optiek zijn de toekomstige voorzieningen waarvan sprake een druppel op een hete plaat. Maar het zal de nieuwkomers wellicht worst wezen. Benedict Timmerman, Anderlecht

“Binnenkort wonen hier drie- of vierduizend mensen die zich net als ik zullen inzetten voor het behoud van Neerpede” STEVEN DE RIDDER BUURTBEWONER

komen in het groen wonen en willen dat niet zien verdwijnen.” “Ach, je moet voort met je leven, anders maak je jezelf kapot,” zegt De Ridder. “Je kunt er nu niets meer aan doen. Een grote kwaliteit van de mens is de mogelijkheid om zich aan te passen. Je moet naar de opportuniteiten kijken, zoals de voorzieningen die hier binnenkort zullen zijn. Ik hoop wel dat dit het laatste grote bouwproject is in Neerpede en dat er binnenkort een statuut wordt gevonden.”

DUURZAME ZONE Zo’n statuut voor de groene long vinden is een belangrijk streefpunt van Van Goidsenhoven. Al sinds hij in 2007 burgemeester van Anderlecht werd, zet hij zich in voor Neerpede. En dat was hoognodig. “Tijdens mijn mandaat als burgemeester merkte ik dat er geen plan was voor

Neerpede. Die zone behouden was blijkbaar voor niemand een doel. Nochtans is het in mijn ogen een van de laatste grote duurzame ruimtes in Brussel. Een beetje de tegenhanger van het Zoniënwoud in het westen van het gewest, al loopt elke vergelijking natuurlijk mank.” “Al sinds de jaren tachtig merk je dat landbouwers de zone verlaten. Minder duurzame activiteiten namen die ruimte in. Daarom deed ik een paar jaar geleden een voorstel om de creatie van een natuurpark te overwegen, maar dat plan is afgeschoten. Het college steunde me wel, maar op gewestelijk vlak was er geen interesse. Het belang van Neerpede leek er niet echt bekend te zijn.” Van Goidsenhoven verloor na de verkiezingen van 2012 zijn burgemeesterssjerp, maar kreeg als schepen wel bevoegdheden die passen

binnen zijn ambitie om Neerpede beter te beschermen. En dat lijkt ook steeds beter te lukken. Zo is het ‘Groen en blauw huis’ in Anderlecht uit de grond gestampt, dat de bescherming en landelijke roeping van Neerpede aanmoedigt door uiteenlopende projecten te ontwikkelen. Onlangs begon de bouw van een stadsboerderij in de Ketelhoeve, aan de vijvers van Neerpede. Dat gebeurt in het kader van het project BoerenBruxselPaysans, waarmee het

gewest meer duurzame landbouw binnen de gewestgrenzen installeert. Ter plaatse komen er een verkooppunt van biovoedsel, een biorestaurant en ruimtes voor workshops rond voedselverwerking. Op de aanleunende velden komen er onder meer een teeltzone en een site voor bijenteelt. “Europese middelen (van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, red.) die we konden binnenhalen en die grotendeels gebruikt worden voor de ontwikkeling van de

14 FEBRUARI 2018

Straling

14 FEBRUARI 2018

Agoria en de operatoren zijn er weer met hun klaagriedel: de stralingsnormen in Brussel zijn strenger dan de internationale norm en dat belemmert de uitrol van 5G. Ten eerste: de internationale norm is een klucht van formaat, geheel op maat van de telecomindustrie. Men stelt een ballon gevuld met vloeistof - als model voor een menselijk hoofd -

I 17

gedurende zes minuten bloot aan straling en als de vloeistof niet al te veel opwarmt dan zitten we ‘safe’. De norm mag dan wel verhinderen dat een korte blootstelling onze hersenen aan de kook brengt, hij gaat voorbij aan een medisch basisfeit: een mens is meer dan een omhulsel gevuld met vloeistof. Hij gaat voorbij aan het feit dat een mens beschikt over miljoenen neuronen en celmembranen die zelf functioneren via elektromagnetische activiteit en signalen, vatbaar voor verstoring van buitenaf. Ten tweede moeten mensen goed begrijpen dat 5G een totaal ander netwerk wordt dan dat dat we tot nu toe kenden. Om veel data te kunnen versturen, gebruikt 5G signalen van een extreem hoge frequentie. Die worden snel gehinderd door obstakels. Om toch een doorbraak te forceren door muren en andere obstakels, wil men het aantal antennes explosief doen toenemen. Om de vijftig meter zullen er kleine antennes komen die niet langer op daken staan, maar bijvoorbeeld op lantaarnpalen, in de onmiddellijke nabijheid van onze woon- en slaapkamers. Volgens schattingen zal 5G de huidige stralingsniveaus nog eens tien tot dertig keer doen toenemen. Waanzin, en wat brengt het ons bij? Het hoeft dan ook niet te verbazen dat meer dan 180 wetenschappers vorig jaar hebben opgeroepen tot een moratorium op 5G, wegens het risico op ‘tragische, onherstelbare schade’. Zullen politici zich desondanks alweer opstellen als lakeien van de telecomindustrie? Fien De Kuyper, Elsene

Ophaalwagens Hebt u ze al gezien? Die groene ophaalwagens van de dienst Net Brussel? Enkele weken geleden zag ik dat een fauteuil in zijn geheel werd

opgeslokt door dit monster. Het meubelstuk werd verbrijzeld en er bleef niets meer van over. Ik stond erbij en keek ernaar, met ongeloofwaardige ogen. Ik ben het er volkomen mee eens dat sluikstorten moet worden aangepakt en ik krijg er zelf de kriebels van als mensen het trottoir als hun containerpark beschouwen, maar is er dan echt geen andere oplossing? Zelf kijk ik geregeld op de facebookgroep ‘Brussel verniet’, waar mensen foto’s op plaatsen van nog bruikbare dingen die ze bij hun thuis, op het werk of in de straat aantreffen. Vorige week kwam ik de ophaalwagen nog eens tegen. Deze keer op het Vossenplein in de Marollen. Een politieagent gaf de opdracht een hele inboedel kledij, meubels, keukenspullen ... door de hakmolen te draaien. Omstanders probeerden hier en daar nog iets weg te graaien, maar de agent dreigde met een boete. Toen ik tussenbeide kwam, zei de agent: ‘Dat is uw probleem toch niet.’ Ik antwoordde in al mijn emotionaliteit: ‘Neen, dat is niet direct mijn probleem, maar ik schaam mezelf dit te zien en niets te doen, wetende dat er heel veel mensen al die dingen kunnen gebruiken.’ Mijn woorden werden beantwoord met een schel politiefluitje. Ik was woedend en schaamde me dood om in Brussel te wonen. Onderweg naar huis kalmeerde ik en dacht ik dat ik overdreven gereageerd had. Dat mijn zwakke moederhartje en de slapeloze nachten de oorzaak waren van mijn getier tegen de agent. Maar toen ik langs de affiche ‘sprout to be Brussels’ liep, was ik ervan overtuigd : ik moet dit verhaal aan iemand kwijt, ik wil dit niet gewoon aanvaarden. Zie dit als mijn steentje dat ik probeer bij te dragen aan een betere wereld. Annemie Pierlé, Brussel

BRUZZ | DEBAT

Neerpede

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bruzz.be. Schrijven kan naar BRUZZ-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bruzz.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, - manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

21 FEBRUARI 2018

Ronde van Brussel

Tweewekelijks dossier in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen

SINTGILLIS

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

Picqué doet (nog even) verder Als burgemeester Charles Picqué in de loop van de volgende bestuursperiode de fakkel doorgeeft, hoeft hij zich niet te schamen. Sint-Gillis wordt geroemd als voorbeeld en de gemeente straalt positief af op buurgemeente Vorst. — DANNY VILEYN, ILLUSTRATIE JURGEN WALSCHOT, FOTO IVAN PUT

d'Artistes, dat in mei dertig kaarsjes mag uitblazen. Anno 2018 is Sint-Gillis een gehypete gemeente met een maandagavondmarkt op het Maurice Van Meenenplein waar goedgekleed volk van een glaasje dure wijn nipt. Toch is Sint-Gillis na dertig jaar geen bourgeoisgemeente, het belastbaar inkomen stijgt weliswaar meer dan het gemiddelde van gewest, maar tegelijk blijft de dotatie aan het OCMW een van de hoogste van het land. De gemeente zet met artikel 60 ook flink in om steuntrekkers opnieuw in het arbeidscircuit in te schakelen. Charles Picqué: "Er is meer mixiteit, we hebben middenin-

M E DIAANINKO ME N

16.606 euro Het mediaaninkomen van 16.606 euro is meer dan drieduizend euro lager dan het gewestelijk gemiddelde.

21 FEBRUARI 2018

komens aangetrokken, en daar is iedereen beter van geworden." "Toen ik twintig jaar geleden de scholen bezocht, heerste er veel verslagenheid. Omdat de ouders niet veeleisend waren, was er vaak een gebrek aan ambitie bij de leraars. Ook waren sommige scholen in slechte staat. Nu is dat helemaal anders. Toen ik vorig jaar aangesproken werd door twee vaders 'dat het echt zo niet verder kon', voelde ik een lichte paniek opkomen. Maar hun klachten gingen over de valse acacia die we op de speelplaats geplant hadden. Ze vonden dat die er niet thuishoorde. Dit verhaal laat duidelijk zien dat we opnieuw

"Binnenkort vraag ik de bescherming van de Met een werkloosheidsgraad van 16,6 procent kapel van net deboven gevangenis" zit Koekelberg het gewestelijk gemiddelde (16,4%).

CHARLES PICQUÉ PS-BURGEMEESTER

ouders hebben die bij de school betrokken zijn. Er is een creatieve dialoog tussen ouders en leraars over het pedagogische project." Die sociale mix, die ook door Open VLD Sint-Gillis geroemd wordt, is er volgens Picqué over heel de gemeente: "Je hoort weleens dat hoog-Sint-Gillis vertroeteld wordt ten nadele van laag-Sint-Gillis, maar dat is niet waar, onze cijfers laten zien dat we veel hebben geïnvesteerd in het lagere gedeelte van Sint-Gillis. Ook de inkomensgegevens spreken dat tegen: er is geen kloof, er wonen mensen met lagere inkomens in het hogere gedeelte van Sint-Gillis en mensen met hogere

W EETJ E Honger of dorst lijden hoeft in Sint-Gillis niet en ook als je je huissleutel niet vindt na een nachtje stappen is dat echt geen ramp. 2 oppositie Sint-Gillis is maar 2,5 kmzit. groot, maar telt wel 465 cafés, restaurants en hotels. De horeca, waarvan de cafés aan de Parvis een mooi voorbeeld zijn, draagt sterk bij tot de aantrekkelijkheid van de gemeente.

▲

icqué wordt er dit jaar 70 en is 33 jaar burgemeester. Hij is weliswaar vele jaren Brussels minister-president geweest, maar ook toen was hij de baas. Zijn plaatsvervangers waren loyale medestanders die trouw het beleid dat hij uitgetekend had, uitvoerden. Het beleid van Picqué is altijd een tweesporenbeleid geweest: herwaardering van de openbare ruimte en cultuur. Als schepen van Openbare Werken (1982-1985) van een gemeente die krap bij kas zat, begon hij geduldig met de vernieuwing van de trottoirs. Als burgemeester zette hij de gemeente cultureel op de kaart met Parcours

S IN T -G IL

LI S

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

10 60

21 FEBRUARI 2018

I 25

▲

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

inkomens in het lagere gedeelte." Laag-Sint-Gillis is de jongste jaren in trek bij jonge Vlamingen en Fransen die er huizen kopen en renoveren. De Vlamingen zijn een verrassing voor Picqué. "Niet allemaal komen ze omdat ze in de bruisende grootstad willen wonen. Sommige jonge Vlamingen die in Sint-Gillis wonen en met wie ik gesproken heb, komen nog met negatieve vooroordelen naar Brussel. Ze komen hier wonen omdat het dicht bij hun werk is, maar gaandeweg ontdekken ze de voordelen van Sint-Gillis en zijn ze blij om hier te wonen. De collectieve voorzieningen en de handelskernen zijn een troef, maar ook de ligging van Sint-Gillis met het Zuidstation is natuurlijk belangrijk, al hebben wij aan dat laatste geen verdienste."

VOORPLEIN De sociale mix is ook te danken aan de Grondregie van Sint-Gillis die ondertussen de duizend woningen nadert. Die appartementen worden verhuurd tegen prijzen die iets hoger liggen dan sociale woningen, maar lager dan op de privémarkt. Na de stad Brussel is de Grondregie van Sint-Gillis de grootste van het land. De aankooppolitiek begon veertig jaar geleden om leegstand te bekampen, maar is uitgegroeid tot een handig instrument in de woonpolitiek van de gemeente. Duizend woningen in vier decennia is niet enorm, maar het resultaat mag er zijn. Het typeert de politiek van Sint-Gillis, er wordt geduldig gewerkt en de gemeente is nooit de eerste om op de trein van nieuwe trends te springen. Zo ook met de verkeersvrije straten en pleinen, er wordt gediscussieerd, gepeild of de bevolking er klaar voor is en dan pas gebeurt het. Het Sint-Gillisvoorplein is er een mooi voorbeeld van.

"Er is meer mixiteit, we hebben middeninkomens aangetrokken. Daar is iedereen beter van geworden" CHARLES PICQUÉ PS-BURGEMEESTER SINT-GILLIS

DE COA LITIE Charles Picqué (PS) is aan de macht sinds 1985. De coalitie bestaat uit de Lijst van de Burgemeester (19 van de 35 zetels) en de MR (6 zetels). De oppositie bestaat uit Ecolo (7 zetels) en CDH (2 zetels). Aziz Albishari heeft Ecolo de rug toegekeerd en zetelt als onafhankelijke. Willem Stevens (LB, SP.A) is sinds tien jaar de Vlaamse schepen. Jean Spinette (LB) is OCMW-voorzitter.

21 FEBRUARI 2018

Voor Klaas Lagrou (Ecolo-Groen) mag het allemaal wat sneller: "In Sint-Gillis gaat alles zijn gangetje, er is weinig echte vernieuwing. Het mobiliteitsbeleid kan alvast heel wat fermer. Neem nu het fietsbeleid. Er zijn weliswaar fietsboxen, maar voor het gebruik moet je een flinke duit neertellen, terwijl in het begin van de bestuursperiode bewonerskaarten voor auto's nog gratis waren. Daar is toen heel wat kritiek op gekomen, onder meer van ons. Nu zijn de bewonerskaarten weliswaar betalend, maar helemaal niet duur voor de eerste auto. Heel typerend is ook dat de fietsboxen op pleintjes komen, maar niet in de plaats van parkeerplaatsen. Er is geen echte wijziging van het mobiliteitsbeleid. De auto moet niet wijken." Vincent Henderick (CDH) is hard voor het (gebrek aan) mobiliteitsbeleid: "Er is bijna niets gedaan voor de fietsers en al helemaal niets om de zwarte punten in het verkeer en de parkeerproblemen aan te pakken." Waar Henderick wel positief over is, is het onderwijs- en crèchebeleid. De voorbije zes jaar is het aantal plaatsen in scholen van 2.070 naar 2.700 gestegen en in crèches van 240 naar 440, over twee jaar moeten er dat 600 zijn. Ook over de heraanleg van het Sint-Gillis-Voorplein is de oppositie niet enthousiast. Vincent Henderick deed de heraanleg eerder af als een prestigeproject. Voor Ecolo-Groen waren andere pleinen dringender aan een heraanleg toe. "Het is een mooi project, een projet phare zoals dat in het Frans heet, maar echt nodig was het niet," zegt Lagrou. "Het plein verkeersvrij maken was al mooi. De parking voor het gemeentehuis, anders bekend als het Maurice Van Meenenplein, was in mijn ogen dringender. Dat zou een prachtig autovrij plein kunnen

P LU S P U N T EN + Sint-Gillis heeft met crèche- en

inbraken zijn door extra investeringen in politie zowat met de helft gedaald

MINDER GEWELD Netheid en veiligheid, ooit waren het taboes voor linkse politici. Picqué echter heeft daar nooit aan meegedaan en hij is er dan ook trots op dat de gewelddelicten de afgelopen jaren met 40 procent gedaald zijn en de inbraken met 45 procent. Dat is

M I N P UN T E N -

Enerzijds neemt de auto nog altijd veel te veel plaats in. Dat het Maurice Van Meenenplein nog altijd een openbare parking is, is niet van deze tijd

Anderszijds klagen automobilisten over een gebrekkig parkeerbeleid

schoolplaatsen alles uit de kast gehaald om de gevolgen van de demografische groei op te vangen

+ Zowel de gewelddelicten als de

worden aan de voet van het mooie gemeentehuis."

volgens hem te danken aan Uneus, buurtpolitie waarvoor de gemeente extra betaalt aan de politiezone. Anderlecht en Vorst zijn trouwens gevolgd, onderstreept Picqué. De netheid blijft her en der nog een probleem, maar dat het aantal straatvegers van 60 naar 99 is gestegen, heeft zijn vruchten afgeworpen, zegt Picqué. "Je mag ook niet vergeten dat Sint-Gil-

lis een dichtbevolkte gemeente is met veel bedrijven en een station waar dagelijks 55.000 mensen passeren." De NMBS-top heeft trouwens onlangs beslist om zijn diensten in de wijk van het Zuidstation te houden. Een hele tijd was dat niet duidelijk en werd de leegstand aan de Fonsnylaan en de Frankrijkstraat niet aangepakt. Op de vraag wat het

19.991 inw/km Met net geen 20.000 inwoners per km2 is Sint-Gillis de tweede dichtstbevolkte gemeente van België, na Sint-Joost dat 25.000 inwoners per km2 haalt. Ter vergelijking: Saint-Ode in de provincie Luxemburg heeft er 25 per km2.

B U I T EN LAN D ER S 2

48,5 % De grootste groep buitenlanders zijn Fransen, gevolgd door Portugezen, Italianen, Spanjaarden en Marokkanen, maar veel inwoners van Marokkaanse origine zijn Belg.

grote project voor de komende bestuursperiode moet worden, antwoordt Picqué: "De muren van de gevangenis zijn beschermd, binnenkort vraag ik de regering om ook het centrale gebouw, in de volksmond 'de kapel' genoemd, te beschermen." Picqué droomt van een culturele bestemming voor het gebouw, Sint-Gillis kan volgens hem nog een cultuurtempel - "maar niet van de allure van Citroën" - boven op het Hortahuis en het Centre Culturel Jacques Francq gebruiken. Charles Picqué bestuurt al sinds het begin samen met de Franstalige liberalen van de MR, ook al heeft hij altijd een absolute meerderheid gehad. Met wie de LB na de verkiezingen in zee gaat, is echter een open vraag, dat zal ook van Picqués opvolger afhangen. Verwacht wordt dat Picqué zijn absolute meerderheid zal kwijtspelen, ook al met de stemmen van Europese ingezetenen die eerder liberaal dan links stemmen. Of Picqué ook bang moet zijn voor de PTB? Dat hangt ervan af, maar radicaal links in Sint-Gillis is sinds mensenheugenis hopeloos verdeeld en het zou vreemd zijn als dat met deze verkiezingen anders zou lopen en ze zich allemaal achter de PTB zouden scharen. Met zijn ruim 4.000 voorkeurstemmen steekt Picqué met kop en schouders boven iedereen uit, na hem volgen de perfect tweetalige boeddhist Carlo Luyckx, Cathy Marcus en OCMW-voorzitter Jean Spinette. Ook Thierry Van Campenhout zou kans maken. De strijd tussen de erfopvolgers zal hard zijn. Maar misschien moeten ze toch nog wat geduld oefenen, Picqué wil de projecten die hij in gang gestoken heeft alvast afwerken. Concreet is het nog niet.

LI S

▲

BEVO L KING S DIC H TH EID

S IN T -G IL

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

10 60

ALLEEN WO N E N D E N

53,5 % Het aandeel eenpersoonshuishoudens is gedaald, maar ligt toch nog altijd hoger dan op gewestniveau. Een kwart van de huishoudens bestaat uit minstens drie personen.

21 FEBRUARI 2018

I 27

▲

NEDERLANDSTALIG BELEID

'Groen moet ook sociaal zĳn' Schepen Willem Stevens (SP.A) kan een mooi bilan voorleggen, zowel wat Nederlandstalige Aangelegenheden aangaat als voor Duurzame ontwikkeling. Maar volgens de groene oppositie kan het nog beter ... in een andere coalitie. B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

tevens volgde Mady Novalet-Van Vooren (Open VLD), die Nederlandstalige Aangelegenheden heeft opgestart in Sint-Gillis, in 2009 op als schepen voor Nederlandstalige Aangelegenheden. Sinds 2012 heeft hij er ook Duurzame Ontwikkeling bij. Stevens' meest opvallende realisatie is ongetwijfeld het kinderkunstenfestival Supervlieg-Supermouche, waarmee hij samen met zijn Vorstse collega Jutta Buysse in 2011 is begonnen. Supervlieg werd tijdens deze legislatuur overgedragen aan Wiels en lokt met een bovengemeentelijke uitstraling tienduizend bezoekers. Stevens: "Er werken zestig organisaties en driehonderd vrijwilligers mee." De demografische groei en de grotere behoefte aan scholen en crèches waren de voorbije zes jaar ook in deze gemeente een thema. Sint-Gillis heeft geen Nederlandstalige gemeentescholen, maar ondersteunt wel de drie Nederlandstalige scholen op zijn grondgebied. De aftandse Sint-Gillisschool kon naar de Fernand Bernierstraat verhuizen en in de Zuidwijk komt er volgend schooljaar

21 FEBRUARI 2018

een nieuwe Nederlandstalige basisschool. Vorig jaar opende ook een nieuwe crèche 'Kiekeboe 2' de deuren en op de ECAM-site komt er plaats voor buitenschoolse opvang. Bovendien moet tegen de

maar, zo benadrukt Stevens: "Het sociale is voor mij even belangrijk als het natuurbehoud, en het ecologische. Sint-Gillis heeft als enige gemeente een Ecohuis dat goed draait en niet alleen voor de overtuigden. Vanaf het prille begin is het OCMW met Eco & Co betrokken geweest bij het project. Een Ecohuis is meer dan belangrijk voor mensen die moeite hebben om hun energiefacturen te betalen. Wekelijks nemen er bewoners deel aan workshops, ateliers en opleidingen waar ze leren om hun omgeving te vergroenen, duurzamer te eten ..." Op sociale media is dagelijks discussie over het gemeentebeleid, zegt Stevens: "De facebookgroep 'I love Saint-Gillis' heeft zevenduizend volgers, als schepen

"Sint-Gillis heeft als enige gemeente een Ecohuis dat goed draait" WILLEM STEVENS SCHEPEN VOOR DUURZAME ONTWIKKELING

zomer de vernieuwde Nederlandstalige bibliotheek, volledig door de gemeente bekostigd, de deuren openen.

STADSLANDBOUW Sint-Gillis is de tweede dichtstbevolkte gemeente van Brussel, maar Stevens kan wel uitpakken met het stadslandbouwproject Mr. Funghi & Mme Witloof, ook een samenwerking met Vorst. In Sint-Gillis worden oesterzwammen op koffiedik gekweekt. De eerste oogst is binnen. Dat oogt heel erg hip,

moet je dat volgen." Stevens trekt sinds een jaar ook iedere dinsdagavond uit voor huisbezoeken: "Ik wil met de mensen spreken buiten de kiescampagne, ik word overal zeer goed onthaald, het is uiterst zelden dat we niet gevraagd worden om binnen te komen." Volgens Stevens wordt er in Sint-Gillis goed samengewerkt onder Nederlandstaligen - maar ook met zijn Franstalige collegae-schepenen. Over zijn voorgangster zegt hij: "Mady Novalet-Van

Vooren is heel correct geweest." Novalet-Van Vooren beaamt: "In het begin was de omgang een beetje stroef, maar nadien kon ik Willem Stevens gewoon zeggen wat ik te zeggen had." Bij de groene oppositie klinkt het uit de mond van Klaas Lagrou aldus: "Willem doet wat hij kan, maar in een progressieve coalitie zou hij veel meer kunnen realiseren." De groenen hopen dat de kiesuitslag dusdanig zal zijn dat de Lijst van de Burgemeester niet anders zal kunnen dan de MR inruilen voor Ecolo. Sint-Gillis telt drie Nederlandstalige gemeenteraadsleden, Mady Novalet-Van Vooren in de meerderheid, Klaas Lagrou en Eva Louwers in de oppositie. Alle drie stellen ze zich om verschillende redenen geen kandidaat meer. Bij Open VLD komen Pieter-Jan Devos en Melanie Verroken op de MR-lijst die opnieuw getrokken wordt door Patrick Debouverie. Verroken is de kleindochter van Jan Verroken, de CVP-parlementariër die de regering-Vanden Boeynants I liet struikelen over Leuven Vlaams. Verroken is 101 jaar oud en haalt nog regelmatig de media. Het is nog niet bekend welke plaatsen de Open VLD'ers op de MR-lijst krijgen. Devos is parlementair medewerker van Stefan Cornelis. Verroken is advocate. Bij Ecolo krijgen Suzanne Ryvers en Jos Raymenants de derde en de zesde plaats. De lijst wordt getrokken door Catherine Morenville en Mohssin El Ghabri. Ryvers werkt bij de Schaarbeekse schepen Adelheid Byttebier, Raymenants is attaché Werk en Sociale Economie voor de Vlaamse regering bij de EU.

Michaël Bellon Onze columnist trekt elke week naar een plek die tot de verbeelding spreekt

10 60

S IN T -G IL

LI S

woensdag 14 februari, 11u

Om Sint-Gillis totaal en finaal te kunnen definiëren, wilde ik twee straten bezoeken. Het wandelgedeelte van de Jourdanstraat, een zijstraat van de drukke Louizalaan in het verre Oosten van de gemeente, en de kleine Argonnestraat, een zijstraat van de drukke Fonsnylaan in het verre Westen. Twee straten, twee uitersten die ook elkaars spiegelbeeld zijn. Figuurlijk, omdat hun overeenkomsten verschillen. Maar ook letterlijk. Want als je de plattegrond van Sint-Gillis zou nemen, en die zou dubbelvouwen langs de Waterloosesteenweg, dan zouden beide straten zo goed als over elkaar komen te liggen. Eerst maar de Jourdanstraat. Toen ik daar ooit voor het eerst kwam, vond ik het vreemd dat er Sint-Gillis op het straatnaambordje stond, want de straat lijkt weinig op Sint-Gillis en veel meer op Elsene. Het horecasteegje is in goeden doen. Nadat het ‘s morgens vroeg netjes is gepoetst, kan je er de hele dag eten. Behalve voor een hip brunchcafé kan je dan over een lengte van honderd meter kiezen voor een Mexicaan, een Japanner, een Libanees, een Indiër, een Chinees, of een paar Italianen. Overal staan terrasjes, al dan niet in geïmproviseerde veranda’s, verwarmd door gasbranders met een stevige steekvlam. Elke gevel in de rij is prima in orde, en de straat wordt netjes afgeboord door de rijzige nagelwitte panden van Hugo Boss en Mont Blanc. En dan de arme Argonnestraat. Een straat die opvalt omdat ze minder op Sint-Gillis lijkt dan op Brussel-Stad. Ook dit is een klein straatje met beperkte verkeersdoorstroming en behoorlijk wat horeca. Al staat de helft van de duistere cafés en restaurants wel leeg. Aan de dichtgetimmerde ramen hangen nu affiches voor blingblingfeestjes in achterafzaaltjes, en een twijfelachtige zangstonde van ene Guillou, die belooft te zullen zingen pour les femmes de Bruxelles. Cybercafé Belgo-Rif is dicht wegens technologische vooruitgang in de rest van de wereld. Café D’Argonne en snackzaak L’Étoile du Nord houden tot hun eigen verbazing stand. Een apotheek schuilt tijdens verbouwingswerken in een container op de stoep. Overal staan tijdelijke parkeerverbodsborden met onduidelijke data -

een vaste waarde in het Brusselse straatbeeld. Rond de voet van een vuilnisbak ligt een kwijtgespeelde jeansbroek gedrapeerd. De straat wordt afgeboord door het onderkomen Hotel Continental, en door Hostel New Bristol, dat behalve Kamers, Rooms en Chambres ook Zimmers verhuurt, ten behoeve van Duitstaligen met een voorkeur voor overtollige meervoudsvormen. Kan de Jourdanstraat op een chique boetiek als die van Boss bogen, dan herbergt deze straat de gerenommeerde pianowinkel Maene, in het grootste en best onderhouden herenhuis van de straat. Waarschijnlijk is het onbegonnen werk om al die piano’s op te pakken en weg te wezen. Maar de Argonnestraat associeer ik vooral met orzo. De Griekse pastasoort die zich vermomt als rijst, en die in grote hoeveelheden aanwezig is in de kookpotten van de twee vlak naast elkaar gelegen Griekse restaurants Cheval de Troie en Athenes, waar je als klant in de keuken je bordje mag gaan vullen. Een conviviaal gegeven dat, opgeteld bij het romantische idee dat deze migranten uit de Méditerranée ooit in het Zuidstation zijn afgestapt om nog geen honderd meter verder de rest van hun leven door te brengen, best ontroert. Het is dus een hele opluchting dat beide zaken er nog zijn. “50 jaar tot uw dienst,” staat er op de vitrine van Athenes te lezen. Neem dat dat er vijf jaar geleden werd opgeschilderd, dan is het van begin jaren zestig geleden dat de Grieken hier hun zaak begonnen. De twee erkertjes die de restaurants typeren zijn erfgoed. Op het eerste liggen rustieke dakpannetjes. Het tweede combineert de typische letters in Helleens helblauw, met het donkergroen geverfd schrijnwerk met rode band en witte letters dat vroeger wel meer oude Brusselse horecazaken typeerde. In plaats van aan gasbranders, verwarmt men zich hier aan de Griekse zon, die wordt opgevangen en weerkaatst door de Zuidertoren. Doodzonde dat het nog geen etenstijd is, want ik krijg hier veel meer honger dan in de Jourdanstraat.

"Overal staan tĳdelĳke verbodsborden met onduidelĳke data, een vaste waarde in het Brusselse straatbeeld"

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

Argonnestraat/ Jourdanstraat

De hele reeks nalezen? » BRUZZ.be/laptopia

21 FEBRUARI 2018

M/V vertelt

BRUZZ wil weten hoe het is om in Sint-Gillis te wonen. Wij belden aan bij twee opmerkelijke bewoners.

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

— DANNY VILEYN, FOTO'S SASKIA VANDERSTICHELE

NEL COUSSEMENT KLEUTERONDERWIJZERES

el Coussement (29) woont aan de Brugmannlaan in Sint-Gillis. We verwachten een lawaaierige toestand, maar niets is minder waar. Haar appartementje, eigendom van de gemeente Sint-Gillis, is aan de achterkant van het herenhuis naast Hôtel Hannon, haar woonkamer kijkt uit op een prachtige stadstuin. Op het terras komen de meesjes eten halen. Coussement geeft les aan de derde kleuterklas in de Nederlandstalige school Sint-Vincentius in Ukkel: "Het zijn graadklassen, ik heb ook een paar kindjes van de tweede kleuterklas." Het gesprek vindt plaats in de krokusvakantie, Coussement moet een weekje niet werken: "Leraar zijn is vermoeiend, je moet het echt heel graag doen om het vol te houden, na de les begin ik onmiddellijk de les voor 's anderendaags voor te bereiden." Vorig jaar stond Coussement in een immersieklasje in L’École des Quatre Saisons aan het Bethlehemplein in Sint-Gillis. "Na het schooljaar kreeg ik te horen dat er het jaar nadien geen plaats meer zou zijn voor mij," zegt ze. "Dat vond ik heel jammer. Net toen ik op mijn huidige school kon beginnen, bleek dat ik toch kon blijven. Ik moest een aartsmoeilijke keuze maken, maar uiteindelijk heb ik voor het Nederlandstalige onderwijs gekozen, omdat het meer perspectieven biedt, ook wat benoeming betreft." Coussement groeide op in Aalst en Limburg, ze studeerde voor kleuteronderwijzeres in Hasselt en hoorde tijdens haar opleiding dat er een tekort aan leraren was in Brussel en een overaanbod aan kleuteronderwijzers in Limburg.

"Ik vind het fijn als bewoners de straat opeisen" 30

21 FEBRUARI 2018

Toch moet de stap niet klein geweest zijn. Coussement: "Mijn afstudeerstage heb ik in Runkst gelopen, een multiculturele school in een arbeidersbuurt in Hasselt, waar het lesgeven niet evident was. Voordien had ik in eerder 'elitaire' scholen in het centrum stage gelopen. Maar ik ontdekte dat lesgeven in een moeilijke school me best afging en dat ik er ook veel voldoening uit putte." De eerste school waar Coussement les gaf was in Sint-Lambrechts-Woluwe, ze pendelde toen een half jaar. Nadien, toen ze in andere gemeenten terechtkwam, kon ze overnachten in het GO!-internaat De Tuinen in Ganshoren. Het is toen dat ze Brussel ontdekte. Op BRUZZ-radio (toen nog FM Brussel) hoorde ze van het ruime aanbod in de hoofdstad, zo trok ze naar de Beursschouwburg op woensdagnamiddag. Uiteindelijk begon het te kriebelen voor een eigen stek en landde ze in de Schotlandstraat. En daar was ze blij mee. Ze somt de leuke winkels en restaurantjes in de buurt op, het Pierre Pauluspark vlakbij en vooral het Sint-Gillisvoorplein met zijn markt, cafés en drukte. "Het is goed dat erin geïnvesteerd wordt, ik mis die plek nu wel. Hier (aan de Brugmannlaan, red.) is er meer groen, maar minder stadsambiance. Het is waar, in de Schotlandstraat keek ik uit op grijze gevels. Wat ik er leuk vond, was dat de bewoners van de Schotlandstraat ieder jaar gedurende één dag de straat opeisten en de straat met vlaggen versierden." Dat ze voor Sint-Gillis koos, had natuurlijk met aanbod te maken, maar ook met haar grootouders die gedurende vele decennia een drogisterij openhielden aan de Barrière. En in de zomer vindt ze ook het Bethlehemplein met zijn Griekse restaurantjes en spelende kinderen een fijne plek. Coussement heeft zelf geen auto, er zijn al veel te veel auto's, zegt ze. "Dus waarom zou ik er ook een kopen?" Ze heeft wel begrip voor de frustraties van mensen die beroepshalve niet zonder auto kunnen en iedere dag op zoek moeten gaan naar een parkeerplaats, ook al omdat de prijzen van garages de pan uit rijzen.

10 60

S IN T -G IL

LI S

JEAN-PAUL DE HERDER EN MARLEEN COLMAN BAKKERSECHTPAAR

B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

akker Jean-Paul De Herder (62) en zijn echtgenote Marleen Colman van bakkerij Marlière wonen zielsgraag op de hoek van de Ferdinand Bernierstraat en de Bosniëstraat, pal tussen het Bethlehemplein in Sint-Gillis en het Sint-Antoniusplein net over de grens met Vorst in. “Het enige dat ontbreekt, zijn voldoende parkeerplaatsen,” zegt De Herder. Colman is afkomstig uit Moerzeke bij Dendermonde, De Herder is van Gooik: "Ik werkte als bakkersgast in Anderlecht, en dertig jaar geleden beslisten mijn vrouw en ik om een eigen zaak te beginnen. We hebben verschillende bakkerijen bezocht en voor deze zaak gekozen. Dit was een goede buurt in de late jaren 1980.” Er woonden toen al Portugezen, Grieken, Spanjaarden en Marokkanen. In de winkel werd alleen Frans gesproken, al woonden er ook wel tweetalige Brusselaars. Vandaag is dat anders, zegt De Herder. “Intussen wonen er ook Brazilianen. Sinds een aantal jaar telt Sint-Gillis veel Fransen en jonge Vlamingen. Tien jaar geleden moesten we zelden een woord Nederlands spreken, tegenwoordig zowat dagelijks.” Toen De Herder en Colman de bakkerij overnamen, verkochten ze alleen patisserie en brood, vandaag kan je er zelfs een hamburger verorberen: ook de bakker moet mee met de tijd en de buurt. Wie zijn de vaste broodjesklanten, nu de Franstalige hogeschool Ecam dicht is en door de gemeente verbouwd wordt? “Geen zorgen, de personeelsleden van het OCMW hier recht tegenover zijn goede klanten. Ook de voorzitter van het OCMW woont in de buurt. Hij is hier kind aan huis. In de omgeving zijn ook veel kleine bedrijfjes, zoals advocaten- en architectenbureaus." "Ik ken bijna iedereen in de buurt, niet bij naam, maar als ik buiten een luchtje schep, moet ik wel twintig keer zwaaien, omdat mensen mij herkennen,” zegt De Herder. Nieuwe klanten herkennen ze aan de vraag om de kaart met

"Ik mag er niet aan denken om hele dagen op het platteland naar de koeien te staren" broodjes te mogen zien, want die is er niet. Colman: “We beleggen het brood met wat de klanten vragen.” De Herder: “Zelfs de meest gekke combinaties, de klant is koning, dat is onze sterkte.” Vertrouwen is belangrijk voor wie een zaak heeft. “Vanmorgen nog," zegt Colman. "Een man kwam een paar koeken kopen, gaf 50 euro en zei: mijn vrouw komt straks het wisselgeld halen. Soms leggen klanten de sleutel van hun appartement hier voor hun vriend of vriendin.” En dan volgen de anekdotes elkaar op. “Toen onze kinderen vijf jaar geleden eens de trein namen naar Dendermonde zei de controleur: ‘Jullie kaartjes en een thon piquant.' De man bleek in de buurt gewoond te hebben. En in Autoworld liepen we ooit een Japanner die in de buurt gewoond had tegen het lijf, hij herkende ons onmiddellijk." Van halfweg de jaren 1990 tot na 2000 waren het barre jaren voor de buurt, zo herinnert het bakkersechtpaar zich. In mei 1991 kwam

het in Vorst tot een confrontatie tussen lokale jongeren en politie. De driedaagse veldslag, waarbij ook molotovcocktails gebruikt werden, richtte een ware ravage aan in de gemeente. Meer dan tweehonderd mensen werden opgepakt. Maar ook het Bethlehemplein heeft lang met problemen geworsteld. “De laatste vijftien jaar is het langzaam aan verbeterd, dankzij veel meer controles," zegt De Herder. "Het is hier echt goed wonen en ik weet niet of ik deze plek verlaat als ik met pensioen ga. Ik mag er niet aan denken om hele dagen op het platteland naar de koeien te staren, ik heb de drukte van de stad, het geraas en het getoeter van de auto's nodig. Onze klanten smeken ook dat we er niet mee ophouden. En ik heb het geluk dat mijn gezondheid het werken nog toelaat."

21 FEBRUARI 2018

Big City

10 60

Stel zelf je vraag en stem op BRUZZ.be

S IN T -G IL

LI S

Klopt het dat spruitjes (Choux de Bruxelles) voor het eerst in Sint-Gillis zĳn gekweekt? Stefanie uit Sint-Agatha-Berchem

H B R U Z Z | R O N D E VA N B R U S S E L

oelang het spruitje bestaat, is niet helemaal duidelijk, maar er is al sprake van de groente in de geschriften van de Grieken en de Romeinen. In onze contreien dook het spruitje op in het midden van de zeventiende eeuw en wel in Obbrussel, het plattelandsdorpje dat later Sint-Gillis zou worden. De naam Obbrussel verwees naar de hogere ligging ten opzichte van het ommuurde Brussel. Op de velden van Obbrussel werden vanaf 1550 kolen en andere groenten gekweekt. Ze waren bedoeld voor de snel uitdijende Brusselse bevolking. Maar het bleef lastig om aan de groeiende vraag te voldoen. Tot enkele boerkozen er rond 1650 in slaagden om spruitjes te kweken, een verticaal groeiende plant met een stevige steel, die veel kooltjes draagt en die op eenzelfde stuk grond veel meer opbrengt dan groenten die languit over de grond groeien.

KUULKAPPERS De intensieve spruitjesteelt die toen ontstond, bezorgde de inwoners van

Sint-Gillis meteen hun bijnaam: de Kuulkappers. Twee eeuwen lang waren de sprôtches - een volksgroente - de belangrijkste bron van inkomsten voor de tuinders van Sint-Gillis. Door de toenemende verstedelijking en industrialisering liep de teelt eind negentiende eeuw flink terug. Het laatste spruitjesveld in Sint-Gillis verdween in 1904. Nu wordt de groente alleen nog gekweekt in een paar volkstuintjes en een enkele privétuin. Zo bijvoorbeeld in de hof van Yves Agart, een gepensioneerde onderwijzer met een grote interesse voor het spruitje. Hij is dan ook voorzitter en grootmeester van de confrérie van de Kuulkappers, een gastronomisch genootschap dat 33 jaar geleden, mede door huidig burgemeester Charles Picqué, werd opgericht om de traditie en zeker ook de reputatie van het spruitje te beschermen. "In de jaren zestig en zeventig wilde niemand nog van spruitjes weten," vertelt Agart. "De typische bedompte spruitjeslucht deed velen terugdenken aan de schrale oorlogsjaren. Tegenwoordig gaat het beter. Mensen gaan weer op zoek

naar natuurlijke producten en vergeten groenten en fruit. Dat is een goede zaak voor de witlof van Evere, de Schaarbeekse krieken en ook voor het spruitje." De confrérie telt vandaag nog een twintigtal leden, onder wie een arts, een apotheker, een arbeider van de gemeente en een kok. Wie wil toetreden tot het genootschap moet eerst twee jaar stage doen en kan dan geleidelijk aan opklimmen tot grootmeester. Om de gastronomische waarde van het spruitje hoog te houden en er een eigentijds smaakje aan te geven organiseert de orde elk jaar een chapître, een banket in het gemeentehuis van Sint-Gillis. De leden, gekleed in lange blauw-gele gewaden met hoed, ontvangen dan andere gastronomische genootschappen die in Brussel of Wallonië actief zijn. Vanzelfsprekend staan er spruitjes op het menu, telkens op een andere manier bereid. Het genootschap bewerkstelligde dat de Kuulkappers een eigen straat kregen, vlak bij het politiekantoor, en haalde ook de bekende reuzen van onder het stof.

Net als enkele andere Brusselse gemeenten heeft Sint-Gillis zijn reuzen. Ze zijn gelinkt aan de spruitjescultuur. In 1948 werd op initiatief van de lokale handelaarsvereniging een eerste reus gemaakt, Pietje de Kuulkapper, een reuzenpop van goed vier meter en 52 kilo. Een jaar later zag zijn vrouw Lowiske het levenslicht. Hun huwelijk werd met veel pracht en praal gevierd op 11 september 1949. Al snel werd een kleine reus geboren, Chareltje. Het drietal vrolijkte heel wat braderieën op, maar in de loop der jaren raakten ze in vergetelheid. Uiteindelijk werden ze opgeborgen in een kelder.

WAAR IS CHARELTJE? Tot de confrérie van de Kuulkappers in 1985 weer aanknoopte bij de folkloristische traditie. "Als ik een nieuwe confrère introniseer, doe ik dat in de naam van Pietje, Lowiske en Chareltje," vertelt Agart. Door toedoen van het genootschap kregen de reuzen een onderkomen in het gemeentehuis, onder de eretrap. Helaas werd Chareltje gestolen, vertelt Agart. "We zijn al twee jaar op zoek naar hem." Ook de andere twee komen vandaag niet meer zo vaak buiten. "Het onderhoud is duur. Bovendien moeten er telkens dragers gezocht en betaald worden. Poppendrager is toch een soort metier. Vroeger haalden we ze uit Ath. Nu zijn ze steeds moeilijker te vinden." — BETTINA HUBO

21 FEBRUARI 2018

TOURDATA

LIVE RADIO

7u - 10u

20 SEP 4 OKT 18 OKT 31 OKT 15 NOV 29 NOV 6 DEC 20 DEC 10 JAN 24 JAN 7 FEB 21 FEB 7 MRT 21 MRT 4 APR 18 APR 2 MEI 16 MEI 30 MEI

ELSENE (KICK-OFF) SCHAARBEEK ST-PIETERS-WOLUWE ST-JOOST-TEN-NODE JETTE OUDERGEM GANSHOREN VORST WATERMAAL-BOSVOORDE ST-LAMBRECHTS-WOLUWE KOEKELBERG ST-GILLIS UKKEL ETTERBEEK ANDERLECHT EVERE ST-JANS-MOLENBEEK ST-AGATHA-BERCHEM BRUSSEL

Enfant Terrible Bijzondere mensen in een bijzondere stad

In Brussel voel ik me nog het meest Europeaan Jean Dujardin Fotoredacteur en fietsfanaat

B R U Z Z | LO S VA N D E T I J D

Een fascinatie voor reizen zat me van kindsbeen af in het bloed. Terwijl mijn ouders op vrijdagavond televisie keken, zat ik gebogen over een stapel atlassen. De hoofdsteden, rivieren, de bergen … ik kende ze allemaal uit het hoofd. In aardrijkskunde was ik primus inter pares. Op mijn vijftiende ging ik elke zondag naar de luchthaven van Zaventem om aan plane spotting te doen. Vliegtuigen zien opstijgen en landen, het was mijn lust en mijn leven (lacht). Ik ben altijd een fervent fietser geweest. Toen ik vorig jaar besliste om loopbaanonderbreking te nemen, was het meteen duidelijk dat ik een lange fietsreis zou maken. Ik droomde eerst van China of Argentinië als bestemming. Maar in 2017 bestond de Europese Unie zestig jaar, en ik besefte dat ik heel wat Europese landen niet kende, zoals de voormalige Oostbloklanden. Zo ontstond de idee van ‘Route60’, vanuit een grote drang om dit werelddeel van binnenuit te verkennen. Ik voel mij trouwens heel sterk Europeaan. Voor mij zijn er in wezen geen grenzen: de Fin, de Portugees, de Oekraïner, ik zie ze allemaal als gelijken en buren. En ook, geef toe, op zich is de Europese Unie toch een geweldig iets, al is er natuurlijk altijd marge voor verbetering. Ik vertrok als storyteller, nieuwsgierig naar de verhalen van de mensen die ik zou ontmoeten. Daarom heb ik vaak een beroep gedaan op couchsurfing: overnachten op de sofa bij mensen thuis. Een speciale ervaring, want nadat je samen hebt gekookt en gegeten sta je ineens in je pyjama in de salon van mensen die je van toeten noch blazen kent. Intens. En die intimiteit creëert vaak een band, een dialoog. Tot mijn verbazing voelden zelfs mensen in Oekraïne zich meestal pro-Europees. Al is er natuurlijk het nodige commentaar op de beslissingsmacht vanuit Brussel, en moest ik de opinies af en toe

Jean Dujardin (40)

een tikje kneden (lacht). Bref, het was een hartverwarmende ervaring. Zoveel gastvrijheid, ik heb heel Oekraïne doorkruist door telkens bij de neef van de vriendin van de dochter van … te logeren. In zeven maanden tijd heb ik 11.150 km afgelegd, maar een duidelijk vooropgesteld plan was er niet. Per dag fietste ik gemiddeld 40 tot 50 km, maar het kon net zo goed gebeuren dat ik ergens aan een meer zat te midden van prachtige heuvels, en on the spot besliste om daar drie dagen te blijven. Op zulke momenten deed ik aan wildkamperen, in mijn eentje, ja. Ik heb me nooit onveilig gevoeld. Ik kan het iedereen aanraden om met de fiets te reizen. Alles vertraagt, je ziet en hoort zoveel meer. De levenskwaliteit neemt toe, en je beseft weer hoe ongelooflijk weldadig stilte kan zijn. Al heb ik soms gevloekt. Ik herinner me een koudegolf met eindeloze regenbuien midden juni in Finland, bij temperaturen van 9 graden! Geen pretje, maar het weegt niet op tegen de voordelen. Ik zie mijn avontuur als een op-en-top Brussels project. Mijn fiets had ik helemaal zelf gemonteerd, met onderdelen van het Brussels bedrijfje Velofabrik. En voor ik vertrok heb ik een cursus fietsmechanica gevolgd bij Cyclo, wat me overigens bijzonder goed van pas is gekomen. De basis van fietsherstelling zou een verplicht nummer moeten zijn in de opleiding van alle jongeren. Het bespaart een pak geld en het zou zeker aanzetten om meer de fiets te nemen. Net voor Kerstmis was ik terug in Brussel. Mijn vrienden stonden mij in de Lemonnierlaan op te wachten met toeters en bellen (lacht). Het deed deugd om na zeven maanden een paar nachten na elkaar in mijn eigen bed te slapen (glimlacht). En weet je, in Brussel - hoe kan het anders - voel ik me nog het meest Europeaan. — PATRICK JORDENS

is afkomstig uit Ronse. Na een graduaat toerisme studeerde hij Politieke Wetenschappen aan de VUB. Hij werkte een paar jaar op het kabinet van minister Pascal Smet en is momenteel fotoredacteur voor de kranten ‘De Tijd ‘en ‘L’Echo’. Dujardin is ook gepassioneerd fietser, fotograaf én parapentepiloot. Vorig jaar maakte hij een tocht van 11.150 km door Europa op zijn zelfgemaakte ‘Brusselse’ tweewieler. www.route60.org

21 FEBRUARI 2018

I 35

Nick Trachet

Brussel en de wereld culinair ontdekt

B R U Z Z | LO S VA N D E T I J D

Lawaai

"Een Nederlander omschreef chips ooit als ‘lawaai met zout’"

21 FEBRUARI 2018

Ik ben een eigenaardig boek aan het lezen. Het heet Gastrophysics en werd geschreven door een Britse professor, Charles Spence, experimenteel psycholoog aan de universiteit van Oxford. Spence onderzoekt de verbanden van alle zintuigen op de gewaarwording van smaak. Daarvoor krijgt hij heel wat geld van de voedingsmultinationals, die alles kunnen gebruiken om de consument meer te doen kopen. Iedereen snapt wel dat geur en smaak belangrijk zijn bij het eten. De schikking op het bord, maar ook de kleur van dat bord of het gevoel van het eetgerei in de hand beïnvloeden verder onze smaakperceptie. De rol van geluid is misschien niet zo onmiddellijk te plaatsen, maar toch ook belangrijk. Metal Rock die uit de luidsprekers barst, zal uw appreciatie van asperges met mousselinesaus enigszins beïnvloeden. De klanken van de keuken doen ons op voorhand al watertanden, het gorgelen van de percolator zegt dat de koffie klaar is. Het kissen van boter in de pan, het vreemde kraken van een ongeschilde appel tussen de tanden, gevolgd door het gesis van geperst vruchtvlees doet je mond al vollopen in verwachting van de zure smaak die zich onmiddellijk zal laten voelen. Maar niet alleen binnensmonds lawaai telt. Ook wie vanop een afstand luistert, wordt erdoor beïnvloed. Neem nu rauwe selder. Bernard Shaw excuseerde zich ooit voor het jaarlijkse diner van de Londense vegetariërssociëteit met de woorden: “De gedachte aan 2000 mensen die tegelijk rauwe selder knabbelen, vond ik beangstigend.” Ook de Amerikaanse cartoonist Kin Hubbard (1868-1930) had vragen bij het lawaai van selder: “Er moet toch een manier zijn om selder te eten zonder dat het lijkt alsof je op een rieten mand trapt?” Rauwe selder was vroeger chic. Rauwe wortelen doen hetzelfde. Alle conversatie wordt onmogelijk. Maar het meest lawaaierige voedsel? Chips natuurlijk. Een Nederlander omschreef die snack ooit als ‘lawaai met zout’. Professor Spence heeft er uitgebreid onderzoek naar

verricht. In 2008 kreeg hij de IgNobelprijs, een internationale beloning voor wie belachelijk of knettergek onderzoek heeft gedaan. Sindsdien is hij beroemd. Hij onderzocht hoe het veranderen van de klank van chips waarop gebeten wordt de perceptie van versheid en krokantheid beïnvloedt. Het volk lachte zich een breuk, maar Procter & Gamble of Unilever waren bijzonder geïnteresseerd. En er is meer dan de chips zelf. Ook chipsverpakking is ontwikkeld om een bepaald geluid te geven dat de verwachtingen doet opleven. Het krakelende metalige plastic wordt ook nog eens graag met een knalletje geopend, door op de zak te slaan. De namen van chips verwijzen vaak naar geluid: Croky, bijvoorbeeld. Pringles, een uitzondering omdat ze niet in zakjes komen, hebben een productlijn die Loud heet. En die buizen waarin Pringles zitten maken zelf een kletterend geluid. Maar de absolute top werd gehaald door het merk Sun Chips in de Verenigde Staten. Hun nieuwe ‘composteerbare’ verpakking die zij op de markt brachten in 2008 had een bonus: extra lawaai. “Luider dan mijn cockpit,” postte een jetpiloot. Spence liet enkele pakken overkomen naar Engeland en liet ze bepotelen voor een geluidsmeter. Men noteerde 100 decibel. Bij regelmatig chipsgebruik kan zo gehoorschade optreden. Na anderhalf jaar en heel wat klachten heeft de fabrikant, Frito-Lay, de ecologische verpakking uit de rekken moeten halen. Terug naar de oude zakjes. Als iemand je dus ooit zegt dat je lawaai maakt tijdens het eten, zeg dan dat je aan moderne marketing doet. Smakelijk.

De hele reeks nalezen? » BRUZZ.be/trachet

Nu 150 winkels in BelgiĂŤ

Mr.Noodles pack kip, rundvlees of groente 65 gram 1 kg = 2.92 Mr.Noodles cup 60 gram 1 kg = 6.50

0.39

Robijn wasmiddel zwart, wit of kleur 15 wasbeurten 750 ml

195

houten lantaarn

Bodymass whey protein

20x43 cm

8.95

LED-kaars 7x9 cm

0.79

479 6000 mAh powerbank marmer- of houtlook 2 USB-poort

1 l = 2.25

1.69

heren t-shirt zwart, wit, navy of grijs ronde hals of v-hals katoen/elastaan maten s-xxl

Oral-B elektrische tandenborstel AdvancePower incl. batterijen

1 l = 2.60

019 met lederen handvat hout/glas, 14x31 cm

Robijn wasverzachter 30 wasbeurten 750 ml

aardbei of vanille 700 gram 1 kg = 11.36

795

229 Glasgow cabin size reiskoffer 4 zwenkwieltjes, ABS antraciet, kunststof 55x38x21 cm, ca. 39 liter

dierenvoer bewaarbox kunststof

opzetborstels Simply Clean of Trizone set/2

5.49

10 liter

65x43x25 cm ca. 61 liter

17.95 75x49x29 cm ca. 92 liter

24.95

USB-stick sleutelhanger zilver of champagne 16 GB

398

795

hoeslaken percale katoen

geurkaars in glas

diverse kleuren 100% katoen 90x200 cm

7.49

ca. 30 branduren diverse geuren 9x8 cm

hardcase

995 zwart of wit katoen/elastaan maten m-xxl

voetbaldoelen of basketbalring voetbaldoelen: metaal, 78x56x45 cm, 2-pack basketbalring: metaal, Ă˜ 45 cm

129

kussenhoes streep of roos

staafmixer

diverse kleuren, polyester 45x45 cm

RVS messen 2 snelheden 200 Watt

excl. binnenkussen

2-pack

279

379 stuntprijs

695

Spectrum spuitverf hoogglans of mat diverse kleuren waterbasis 400 ml 1 l = 3.73

sneldrogend

149 www.action.com Aanbiedingen geldig van woensdag 21 februari t/m dinsdag 27 februari 2018

basketbal of voetbal

3.89

148

kikker met paraplu

schoonloop deurmat

solar LED-tuinlamp RVS/glas 39 cm

60x80 cm

22x15x41 cm

0.58

795

diverse kleuren 40x60 cm

80x120 cm

3.89 6.98

197

598

BEVL - Alle prijzen zijn in Euro. Zet- en drukfouten voorbehouden.

Dolce Bella maxi slip

1395

DB476737B8

‘Het beste van de Balkan’

Nergens zo goed als thuis

3-landenreis: Bosnië-Herzegovina • Kroatië • Montenegro INBEGREPEN ★

Vliegreis

Excursies & inkomgelden Knappe 4****-hotels ★ Halfpension ★ ★

afreisdata 2018

INFODAG: donderdag 1 maart 2018 om 15u in het Blauwe Vogel-auditorium. (gratis toegang, wel even reserveren, aub)

Reisfamilie Carlier

11 dagen genieten:

€1.090/pp

4 mei · 25 mei 14 september 1 scherpe prijs voor alle afreizen!

Luikerstwg. 62 • St-Truiden • tel. 011 705 500 • meer info: www.deblauwevogel.be DB471747A8

Vraag een vrijblijvende

offerte

NIEUWE AUTO NODIG? Makkelijk en veilig de trap op met een thyssenkrupp traplift · Duitse degelijkheid en meer dan 60 jaar ervaring van de marktleider · Een traplift op maat, met installatie aan muur- of leuningzijde · Adviseurs en installateurs uit uw buurt, met een service 24/7

Nummer 1 in België voor nieuwe wagens

DB321862K6

0800 26 672 (gratis) www.tk-traplift.be Ontvang uw gratis informatiepakket

DB467469A8

DB374216D7

Cartoon van de week

Word jij onze nieuwe collega?

Door AAaRGh…

Voor onze nieuwe vestiging in Zaventem zijn we op zoek naar collega’s: Buizenfitters Je voert onderhoudswerken uit aan het drinkwaternet

DB434501I7

Adjunct werkleiders Je organiseert het werk van je collega’s en coördineert het onderhoud van het drinkwaternet

Gemeente Beersel werft aan:

Werken bij FARYS is: • kiezen voor afwisselend werk in eigen streek • meebouwen aan de kernactiviteit van ons bedrijf: gezond en lekker drinkwater leveren Meer info www.farys.be/jobs

DESKUNDIGE RUIMTELIJKE ORDENING GIS COÖRDINATOR Werk mee aan de duurzame ruimtelijke ontwikkeling in gemeente Beersel en de implementatie ervan in de GIS-software.

DB474574B8

Bachelor diploma of gelijkgesteld is vereist Voltijds ● B1-B3 ● statutair Kandidaturen tot en met 28/02/2018 BENIEUWD NAAR DE FUNCTIE? Surf naar www.beersel.be/beerselwerftaan en ontdek het takenpakket. Solliciteer en hopelijk word jij onze nieuwe collega! DB476713B8

OCMW ZAVENTEM is op zoek naar (m/v):

1 VERPLEEGKUNDIGE dagploeg - deeltijds - contract onbepaalde duur FUNCTIE > Verlenen van verpleegkundige zorgen aan bewoners van het woon- en zorgcentrum Trappeniers. PROFIEL > Diploma in de verpleegkunde (graduaat of bachelor). AANBOD > Vergoeding volgens barema C3-C4 of BV1-BV3, 11% weddetoeslag voor wisselende diensten, maaltijdcheques, weekend- en nachtvergoeding, hospitalisatieverzekering, terugbetaling openbaar vervoer, fietsvergoeding, arbeidsduurvermindering voor 45-plussers > Relevante beroepservaring (ook in de privésector) wordt in rekening genomen > Een vlot bereikbaar woon- en zorgcentrum > Goed opgestelde uurroosters > Moderne infrastructuur.

1 BEHEERSASSISTENT/PLANNER voltijds - vervangingscontract - onbepaalde duur FUNCTIE > Verantwoordelijk voor de planning en organisatie van de werkzaamheden binnen de dienst Verpleging en Verzorging in het WZC > Zorgen voor de administratie van de dienst en toezicht op de kwaliteitsvolle dienstverlening (volgens het kwaliteitshandboek). PROFIEL > Houder van een bachelordiploma > Ervaring in de zorgsector strekt tot aanbeveling > Kennis van uurroosterplanning

INTERESSE? Stuur je kandidatuur met sollicitatiebrief, cv en kopie van je diploma naar OCMW Zaventem, t.a.v. de voorzitter, H. Henneaulaan 1, 1930 Zaventem of via e-mail naar secretariaat@ocmw-zaventem.org. Inlichtingen kan je verkrijgen bij de personeelsdienst (02 716 32 42). Kandidaturen voor beheersassistent: indienen uiterlijk vóór 9 maart 2018 (datum poststempel geldt als bewijs).

DB477912B8

AANBOD > Vergoeding volgens barema B1-B3, maaltijdcheques, hospitalisatieverzekering, terugbetaling openbaar vervoer, fietsvergoeding > Relevante beroepservaring (ook in de privésector) wordt in rekening genomen.

DB476586B8