BRUZZ editie 1965 (4-02-2026)

Brussels parlementslid

Ilyas El Omari

zet parlementaire medewerker in voor commerciële bedrijfjes

De opkomst van luxueuze bedrijfskantines

AXELLE RED

‘Zoek de held in jezelf’

VERHUURSERVICE MET 98%

RUSTIG WONEN MET EEN

STADSTUIN IN HET HART

VAN BRUSSEL

61 moderne appartementen, waaronder 16 exclusieve duplexen met privé-stadstuin vanaf 275.000 euro*

Ideale ligging vlak bij Tour & Taxis op wandelafstand van Brussel-Centrum

Energiezuinig, met een gemeenschappelijke binnentuin en ondergrondse parking

Veilige investering op alle vlakken:

+ Strategische huurlocatie voor Eurocraten en expats

+ Skyline Europe en Triple Living zijn betrouwbare projectontwikkelaars met jarenlange ervaring

+ Uw geld brengt op korte én lange termijn op

Tijdloze architectuur met hoogstaande afwerking en prachtige privéterrassen

* excl. btw en kosten

Meer info: Bel ons op 02 342 09 09 of surf naar thebanks-brussels.be/the-banks-gardens

Formatie Als het veto tegen TFA valt, is er veel mogelijk

Het was een bemoedigend signaal vrijdagavond. Het hele Beursplein stond vol met boze Brusselaars die eisten dat de onderhandelaars voor een Brusselse regering weer aan tafel gaan. Zondag slaagden burgerbewegingen erin om alle partijen rond de tafel te krijgen.

Organisator Frederik Lamote van Respect Brussels had vooraf gezegd dat de burgers de neutrale rol willen spelen die de koning bij een federale regeringsvorming kan spelen – wat in Brussel niet voorzien is in de wet. Waarbij geluisterd wordt, naar oplossingen wordt gezocht om te deblokkeren, en ook een bepaald ritme kan worden gegeven aan de onderhandelingen, zonder dat de burgers zichzelf in de plaats stellen van de politici.

Een eerste kaap is zondag alvast gerond. Niet dat er een doorbraak is, maar er wordt tenminste weer aan tafel gezeten. Als de burgerbewegingen hetzelfde enthousiasme behouden, kunnen ze blijvend de druk aanhouden.

de boeg. “Nee, ik word geen formateur. Niemand wil dat ik slaag”, wat een bijzondere manier is om de verantwoordelijkheid op te nemen.

Ook de PS ging meteen in het defensief door de schuld bij de Vlamingen leggen, waar volgens PS-baas Ahmed Laaouej niet alleen te veel partijen zijn, maar de partijen volgens hem het nationale belang laten doorwegen op het belang van de Brusselaar. Daarmee zakte elke zorgvuldig opgebouwde hoop kort na de vergadering alweer in elkaar. In de achtergrond blijft de vraag of Anders en PS in de huidige omstandigheden nog een nieuwe regering willen.

“De vraag blijft of Anders en PS in de huidige omstandigheden nog een nieuwe regering willen”

De vergadering van zondag heeft twee zaken opgeleverd: er is geen staalhard veto meer tegen Team Fouad Ahidar. Fouad Ahidar zou gesprekken voeren met MR en met PS. Niet dat er al honderd procent vertrouwen is, maar als het veto tegen TFA wegvalt, is er weer veel mogelijk.

Daarnaast zijn alle partijen rond de tafel het erover eens dat lopende zaken geen optie is, en dat er opnieuw ontmijners het veld in moeten worden gestuurd, een Franstalige en een Nederlandstalige. Wie dat moet worden, en of het iemand uit de politiek of erbuiten wordt, dat zou deze week duidelijk kunnen worden.

PS vindt dat de twee grootste partijen aan zet zijn, MR en Groen, maar dat is al geprobeerd. Bij Groen vinden ze dat het aan de twee partijen is die verantwoordelijkheid dragen in de blokkage: PS en Anders, de voormalige Open VLD.

Anders-voorzitter Frédéric De Gucht zag die bui al hangen, en gaf in La Libre een schot voor

Vandaag kan Anders, via de begrotingsminister in lopende zaken, doen wat middels een formatie veel moeilijker is: de begroting stuk je per stukje saneren, zonder nieuwe belastingen. Daar kan elke liberale partij alleen maar van dromen. Volgens De Gucht is het deficit vorig jaar zelfs geslonken van 1,55 naar 1 miljard. Als dat klopt, is dat een krachttoer op zich, waarvoor Anders de pluim op de hoed kan steken.

Ook de PS kan met een regering in lopende zaken haar voordeel doen. In het parlement is er een links overwicht, waarbij linkse en centrumlinkse ordonnanties en resoluties goedgekeurd kunnen worden. Kijk maar naar de huurregulering die in mei 2025 groen licht kreeg. Laaouej verwijst geregeld naar de Brusselse lokale besturen, die gedomineerd worden door de PS, en waar wel nog beleid kan worden gevoerd. Zo bekeken zijn zowel voor PS als voor Anders lopende zaken niet eens zo oncomfortabel, al druipt het politiek cynisme er wel van af. Zijn we daarmee voor de zoveelste keer terug naar af? Zeker niet. De politici zullen de burgerbewegingen opnieuw in de ogen moeten kijken, en moeten toegeven dat elke dag dat er geen regering is, het democratische deficit groeit en de toekomst van Brussel te grabbel wordt gegooid. Dat feit alleen al kan de druk op de ketel houden.

Steven Van Garsse Senior politiek analist

In het edito fileert de redactie de Brusselse actualiteit.

Lees ook Hoe Brussels parlementslid Ilyas El Omari zijn mandaat en zijn zakenleven met elkaar vermengt p.6

Inhoud 4 februari 2026

Bedrijfskantines evolueren van saaie refter tot hippe ontmoetingsplek

Meer BRUZZ

BRUZZ Top 100

Op vrijdag 6 februari zendt BRUZZ tussen 10 en 18 uur de BRUZZ Top 100 uit. Stuur ons je drie favoriete songs voor die top 100 door en maak kans op tal van prijzen. Stem op www.BRUZZ.be/top100

XL Het Brusselse nachtleven

Het Brusselse nachtleven staat meer dan ooit onder druk. Ook de organisatoren van Open Airs kijken niet meteen hoopvol naar de toekomst. Wat is er aan de hand?

Maandag 9/02 in BRUZZ 24

COLOFON

OP DE COVER

26Gesprek Axelle Red krijgt Lifetime Achievement Award

ACTUALITEIT

03Vooraan Als het veto tegen TFA valt, is er veel mogelijk

16Opinie ‘De mobiliteitscultuur bij de politie zit goed fout’

17Cartoon Delphine Frantzen

18Actueel Molenbeeks burgemeester Catherine Moureaux is al een jaar met ziekteverlof

VERHALEN

32 Muziek ‘Brusselse muzikanten moeten meer het heft in eigen handen nemen’

ELKE WEEK

14In beeld

14In het nieuws

16 Stadsleven De orgelman

25Beestig Brussel De roerdomp: een zeldzame watervogel in het moeras van Wiels

30 Column Zet u

31City Jobs Nico is café-uitbater in Laken

44Hang-out Eowynn

46Puzzelpagina

CULTUURGIDS

36Shoptips

37Eat & Drink 3 x jonge chefs

38Uittips

39Klein onderhoud Actrice Lina Miftah

40Uittips

BRUZZ onderzoekt: TFA-parlementslid Ilyas El Omari zet een parlementaire medewerker in voor privézaken

41 Uitgelicht Johannes Is Zijn Naam treedt in contact

43Inzichten Julien Libeer

BRUZZ Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65 ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bruzz.be), 02-650.10.80 Gratis in Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België: 29 euro per jaar; IBAN: BE98 3631 6044 3393 van Vlaams Brusselse Media vzw, een abonnement binnen Europa kost 119 euro per jaar, buiten Europa 139 euro per jaar OPLAGE 50.000 exemplaren ADVERTEREN? Angela Mngongo 02-650.10.81 angela.mngongo@brusselmedia.be DISTRIBUTIE Ute Otten, 02-650.10.63, ute.otten@bruzz.be KLACHTEN? klachten@bruzz.be - www.bruzz.be/klachten ALGEMENE DIRECTIE Johan Goossens ALGEMEEN HOOFDREDACTEUR Klaus Van Isacker COÖRDINATOR MAGAZINE Maarten Goethals ART DIRECTOR EN VORMGEVING Heleen Rodiers EINDREDACTIE Karen De Becker, Michiel Leen WERKTEN MEE AAN DIT NUMMER Eva Christiaens, Kris Hendrickx, Sophie Soukias, Steven Van Garsse, Tom Zonderman (redacteurs); Michaël Bellon, Jasper Croonen, Andy Furniere, Tom Peeters, Niels Ruëll, Matisse Van der Haegen, Lies Van Overschée, Bram Van Renterghem, Benthe Vermeulen (medewerkers) FOTOGRAFIE & ILLUSTRATIE Bart Dewaele, Tiene Carlier, Kim Duchateau, Delphine Frantzen, Ivan Put, Saskia Vanderstichele, Emiel Viellefont VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Johan Goossens, Flageyplein 18, 1050 Elsene. BRUZZ is

Hoe Brussels parlementslid Ilyas El Omari zijn mandaat en zijn zakenleven met elkaar vermengt

El Omari zet parlementair medewerker in voor privézaken

Vlees aankopen, facturen regelen, een auto verkopen of een pand verhuren. Parlementslid Ilyas El Omari (Team Fouad Ahidar) zet een parlementaire medewerker in voor zijn eigen bedrijfjes. Dat blijkt uit onderzoek van BRUZZ. “Ilyas? Die zit niet in het parlement om het volk te vertegenwoordigen, maar om zijn eigen zaakjes draaiende te houden.”

door Steven Van Garsse en Bram Van Renterghem

Zondag 9 juni 2024. Verkiezingen in het Brussels Gewest. Team Fouad Ahidar (TFA) haalt uit het niets een klinkende overwinning. Met drie zetels is de fractie meteen de tweede grootste partij aan Nederlandstalige kant. Ilyas El Omari, zoon van een slager uit Molenbeek, en zelf ook ondernemer, haalt bij TFA van de derde plaats 1.802 stemmen. Hij komt in het begin van de legislatuur even in het nieuws omdat de man nauwelijks Nederlands spreekt. Daarna wordt het stil rond de politicus.

Dat El Omari zelden de pers haalt, heeft zo zijn redenen. Wie naar zijn parlementaire activiteiten kijkt, ziet dat die bijzonder schaars zijn. In 2024 stelde hij amper vier vragen in het parlement. In 2025 geen

enkele. Er waren nog een handvol schriftelijke vragen in 2024 en 2025, maar El Omari laat zich in de meeste commissies waarin hij zit, vervangen door de nummer één, Fouad Ahidar.

Er zijn nog wel parlementsleden die alleen naar het parlement komen om te stemmen, maar bij El Omari is er meer aan de hand. Hij heeft een panoplie aan bedrijfjes die hij ook allemaal moet runnen (zie p.10: ‘Veel bedrijven, weinig bedrijvigheid’). Rode draad is dat die haast allemaal in financieel zwaar weer zitten.

Uit gesprekken met insiders en voormalige medewerkers van de TFA-fractie blijkt dat Ilyas El Omari zijn parlementszitje bovendien vooral gebruikt om zijn bedrijfjes te runnen. “Ga maar eens in zijn bureau kijken.

Daar valt niets te rapen over het parlement”, zegt een voormalig medewerker.

El Omari ging daarbij nogal onvoorzichtig te werk. Zo zette hij ten minste een van zijn medewerkers, betaald door het Brussels parlement, geregeld in voor zijn eigen commerciële activiteiten. De man werkte van januari tot oktober vorig jaar halftime voor het parlement. De ex-medewerker had geen ander wettelijk arbeidscontract met El Omari dan dat als parlementair medewerker en werkte op papier bijgevolg uitsluitend voor het Brussels parlement. El Omari betaalde hem geregeld in cash geld.

Vlees bestellen

Het reglement van het parlement voorziet er nochtans duidelijk in dat “de werkgever (het parlementslid dus, red.) de werknemer tewerkstelt met het oog op het verrichten van secretariaatswerkzaamheden in het kader van een persoonlijke samenwerking die verbonden is aan zijn parlementaire functie. De werknemer kan evenwel worden

“El Omari wil graag te boek staan als een echte ondernemer”

Ex-medewerker

belast met de uitvoering van andere taken, overeenkomstig de vereisten van het politiek mandaat van de werkgever.” Zo staat het ook in het arbeidscontract.

Uit de documenten die BRUZZ kon inkijken, lijken de opdrachten die El Omari

aan de medewerker gaf alvast moeilijk te verzoenen met die “vereisten van het politiek mandaat”.

Zo moesten medewerkers facturen van de bedrijven regelen, RSZ-betalingen doen, de verkoop van een auto van het taxibedrijf regelen, bestellingen van vlees in de boekhouding schrijven, een pand onderverhuren of bankrekeningen openen. Soms ging dat nog verder. Een van de parlementaire medewerkers moest een zieltogende slagerij van El Omari in de Blaesstraat nieuw leven in blazen, door een gerant voor de zaak te vinden. Die vermenging gebeurde ook geregeld tijdens het parlementaire werk. Zo werd de medewerker tijdens een meeting in het parlement uitgescholden voor werk dat hij voor de slagerij van El Omari onzorgvuldig had uitgevoerd.

De ex-medewerker belandde na een tijd in een burn-out. “Hij stond onder grote druk van de fractiesecretaris (Ange-Raïssa Uzanziga, red.) om te presteren voor het parlement, maar werd tegelijk ook door

Ilyas El Omari (links) werd in 2024 politiek actief voor de Brusselse partij Team Fouad Ahidar.

El Omari opgevorderd voor zijn bedrijfjes”, zo klinkt het bij een insider. “Die spreidstand werd voor hem te groot, en hij viel uit.”

Waarom gaat El Omari zo te werk? Waarom kan hij niet gewoon parlementslid zijn en komaf maken met zijn verlieslatende bedrijfjes? “Hij wil graag te boek staan als een echte ondernemer”, zegt een ex-medewerker die hem goed kent. “Daarom heeft hij al die ondernemingen, zelfs al zitten de meeste diep in het rood. Je ziet dat ook in de weinige tussenkomsten in het parlement. Hij trekt altijd de kaart van de ondernemer.”

“Die bedrijfjes runnen is een spel voor hem”, zegt een andere ex-medewerker.

Zwakke plek

De ex-medewerkers met wie de BRUZZredactie sprak, zijn allemaal ontgoocheld over Team Fouad Ahidar. “We zijn bij TFA gegaan voor een politiek project. We wilden ons steentje bijdragen. Ilyas El Omari zit echter niet in het parlement om het volk te vertegenwoordigen. Hij zit daar voor zichzelf.

REACTIES TFA

Ilyas El Omari:

‘De parlementaire medewerkers werkten voor rekening van een vzw’

In een eerste reactie ontkent parlementslid Ilyas El Omari dat hij parlementaire medewerkers inzet voor zijn eigen zaak. “Hier is niets van aan”, zegt hij. Enkele uren later komt hij daarop terug. Volgens El Omari werkten de parlementaire medewerkers inderdaad voor zijn privébedrijfjes “voor administratieve en logistieke activiteiten”, maar stond dat los van het arbeidscontract met het parlement. Hij betaalde hen daarvoor, maar hij ontving hiervoor ook facturen. “Ik vraag ze op bij mijn boekhouder.”

Hij geeft toe dat hij zijn medewerkers soms cash betaalde, maar “dat was omdat ik geen bankkaart had op dat moment en ik die facturen toch wou betalen”. Het ging dan over 100 à 150 euro, zegt El Omari. El Omari belooft die facturen te tonen, maar uiteindelijk krijgen we die niet te zien.

“Fouad heeft zijn twee parlementsleden hard nodig om zijn fractie bijeen te houden”

Ex-medewerker TFA

Ironisch genoeg heeft hij zijn parlementaire wedde vooral hard nodig om zijn bedrijfjes boven water te houden.”

Op de vraag of Fouad Ahidar hierop werd aangesproken, volgt geen helder antwoord. “Bij Fouad was het altijd: ‘We zullen dat later bespreken’, en dan kwam er niets van in huis. Het wordt onder de mat geveegd”, zegt een van de voormalige medewerkers.

“Wat speelt bij Fouad”, zegt een andere ex-medewerker, “is dat hij zijn twee parlementsleden hard nodig heeft, om zijn fractie bijeen te houden. Het geeft hem politieke macht. Hij kan die niet afvallen. Ze zijn tegelijkertijd zijn kracht, maar ook zijn zwakke plek.”

BRUZZ sprak met verschillende medewerkers en ex-medewerkers van TFA. Zij wilden alleen anoniem getuigen, maar de namen zijn bij de redactie bekend.

De parlementaire medewerkers factureerden volgens Ilyas El Omari vanuit een vzw, waarvan ze bestuurslid zijn. Het gaat om een Schaarbeekse vzw die jongeren begeleidt en huiswerkklassen organiseert. Hoe dat geld dan tot bij de parlementaire medewerkers kwam, weet El Omari niet. “Dat zijn mijn zaken niet.”

Verschillende bronnen bij de vzw ontkennen dat er facturen worden gestuurd naar Ilyas El Omari voor administratieve en logistieke activiteiten die de vzw zou uitvoeren. “Dat kan ook helemaal niet”, zo klinkt het. De vzw draait volgens onze informatie volledig op vrijwilligers.

Tot slot, uit de communicatie die BRUZZ kon inkijken blijkt duidelijk dat er een werkgevers-werknemersrelatie bestond tussen het parlementslid en de parlementaire medewerker, voor taken die hoegenaamd niets met het parlement te maken hadden. Van een facturerende vzw is geen sprake.

Fouad Ahidar:

‘El

Omari trekt zich uit de slag en leert bij’

In een reactie op de onthullingen zegt Fouad Ahidar dat de parlementaire medewerkers volledig voor het parlement werken. “Ze deden hun job correct.”

Dat ze daarbuiten nog andere taken op zich namen voor de privébedrijven van El Omari, “daar heb ik niets mee te maken. Er is hen duidelijk gezegd dat ze de zaken moeten scheiden.” Over het parlementaire werk van Ilyas El Omari zegt Ahidar dat “Omari doet wat hij kan. Hij trekt zich uit de slag en hij leert bij.”

Over het kluwen aan bedrijfjes waar El Omari bestuurder van is, en die zo goed als allemaal in financiële zwaar weer zitten, zegt Ahidar dat het aan politie of het parket is om mogelijke onregelmatigheden aan het licht te brengen. “Ik heb hier niets mee te maken.”

Volgens Fouad Ahidar blaakt zijn partij ook van gezondheid. “We hebben net het 650e lid van onze partij verwelkomd. We staan sterker dan ooit.”

Veel bedrijven, weinig bedrijvigheid

De ondernemingen van Ilyas El Omari ontrafeld

De bedrijven waar Ilyas El Omari (TFA) een parlementaire medewerker voor gebruikt, zijn financieel ongezond en vormen een ondoorzichtig kluwen. “Als ik morgen advies moet geven aan iemand die zijn zaken wil overnemen, is dat volstrekt negatief: blijf ervan af.”

door Bram Van Renterghem en Steven Van Garsse

Sinds 2017 stuurt of stuurde Ilyas El Omari twaalf bedrijven aan: een slagerij in de Blaesstraat, een slagerij in Molenbeek, een trader in vlees, een taxibedrijf, een kapsalon, nog een taxibedrijf, een bouwbedrijf, een medisch centrum, een centrum voor thuisverpleging, nog een medisch centrum, een afhaalrestaurant en de Eloi Group, een vennootschap die handelt in onroerend goed, informaticaproducten, taxi’s, voedingsmiddelen, de uitbating van bakkerijen, slagerijen, enzovoort.

Al die bedrijven hebben één ding gemeen: naast hun naam staat een rode vlag. Van databedrijf Companyweb, dat de financiële betrouwbaarheid van bedrijven analyseert, krijgen zeven bedrijven de laagste score van –5, wat duidt op een zeer slechte financiële gezondheid. Het achtste scoort –4,8. Van de vier resterende zijn twee bedrijven intussen failliet verklaard. Twee andere blijken gerechtelijk ontbonden, een procedure die gebruikt wordt als ingeschat wordt dat er toch niks meer te verdelen valt.

De redenen voor die financiële malaise zijn divers. Ofwel is de schuldgraad te groot, de liquiditeit te eng, het rendement al jaren negatief, de jaarrekening laat of niet neergelegd, de maatschappelijke zetel verplaatst naar een bedrijvencentrum, de vennootschap gedagvaard door de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (RSZ), of een combinatie van dat alles.

Cluster 1: vlees

De ondernemingen van El Omari kunnen grosso modo in drie clusters onderverdeeld worden. De eerste is een ‘voedingscluster’. Spil is Boucherie Mettewie, een slagerij in Molenbeek die hij van zijn ouders overnam. Het vlees bestelt hij via Eloi Catering. Boucherie Mettewie draait behoorlijk. Dat kan echter niet gezegd worden van La Bouche Rit by Ilyas in de Marollen. Die slagerij is dicht sinds hij die eind 2023 overnam. Volgens El Omari in afwachting van broodnodige renovatiewerken en een

geschikte gerant. Intussen tikt de huur bij socialehuisvestingsmaatschappij Brusselse Woning aan.

De laatste in de voedingsbranche is Nekkor group, de vennootschap achter Le Rêve de Shéhérazade, een dark kitchen in Koekelberg, die in mei 2020 opgericht werd en enkel maaltijden bereidt voor levering via Deliveroo of Uber Eats. Eind 2021 werd het btw-nummer geschrapt, wegens gebrek aan activiteit. Drie jaar later werd de zaak gerechtelijk ontbonden.

Cluster 2: thuisverpleging

Een tweede cluster zit in de geneeskundige sfeer. El Omari, zelf niet medisch geschoold, richtte in 2019 het Centre Medico Dentaire d’Uccle op, om een bestaand medisch centrum in Ukkel over te nemen. Zaakvoerster van dat oude centrum was Nadia A., een thuisverpleegkundige die voor de overname nog in de cel heeft gezeten voor oplichting van een patiënte. Haar naam komt later nog terug in het verhaal.

Het medisch-tandheelkundig centrum aan de Dieweg in Ukkel sloot na elf maanden, maar de vennootschap ging verder als bedrijf voor thuiszorg en -verpleging. De maatschappelijke zetel stond de eerste twee jaar niet bij El Omari thuis of in de Dieweg, maar op het adres van Nadia A., in Dilbeek, waar ook de zetel van Eloi Group zich bevindt.

“In 2022 stonden twee agenten met getrokken wapen aan deur, op zoek naar vlees”

Ex-buurman

Woonde in een pand in Dilbeek, waar de zetel van een bedrijf van El Omari was

Haar medebewoners ondervonden daar de gevolgen van. “Jarenlang kwamen op dit adres snelheids- en parkeerboetes aan, bankafschriften, brieven van notarissen en zelfs Saoedische banken, met als bestemmeling dat Centre Médico Dentaire d’Uccle”, zegt een ex-bewoner van het pand in Dilbeek, die liever anoniem blijft, en BRUZZ een aanmaning tot betaling toont van een parkeerovertreding, aan Boucherie Mettewie in Molenbeek.

Er is meer. “In 2022 stonden opeens twee politieagenten met getrokken wapen en twee inspecteurs van het FAVV aan de deur. Ze waren op zoek naar vlees dat zou zijn opgeslagen in een diepvries. Dat hebben ze natuurlijk niet gevonden, want hier heeft nooit zo’n zaak gezeten.” Het FAVV wenste geen commentaar te geven.

De zetel verhuisde naar een bedrijvencentrum in Kraainem en het Centre werd in februari 2024 uiteindelijk failliet verklaard. De curator, die wat overblijft onder de schuldeisers moet verdelen, kon El Omari niet vinden. Hij diende een klacht in bij het parket van Halle-Vilvoorde, dat een onderzoek startte naar het faillissement van de vennootschap van El Omari. “Hij is failliet, maar hij rijdt wel nog rond met een Range Rover en een Mercedes, alsof er niks aan de hand is”, zei de curator daar toen over. Nadien was er wel een gesprek, dat volgens beide partijen goed is verlopen, en het faillissement is afgerond. Het onderzoek van het parket van Halle-Vilvoorde is nog steeds lopende.

Goed een jaar later richtte El Omari een gelijkaardig medisch centrum op, deze keer in de De Wandstraat in Laken. Al gaat het eigenlijk om drie verschillende vennootschappen.

YCE Med zit er sinds 2022. El Omari is er geen bestuurder, maar wel aandeelhouder. In de boekhouding is het bladstil: de jaarrekening van 2024 is exact dezelfde als in 2023.

In 2023 richtte El Omari Health Services Med op, samen met een tandarts. Het

centrum ging snel weer dicht, volgens El Omari omdat de tandarts kampte met een burn-out. De huur liep wel verder, de rekeningen kleurden dan ook donkerrood.

In oktober 2024 liet El Omari de vennootschap over aan twee bekenden: Brussels parlementslid Najima El Arbaoui en Anderlechts gemeenteraadslid Chadi Cherfan, allebei actief voor Team Fouad Ahidar. Die investeerden en trokken (tand) artsen en zorgverstrekkers aan. Met succes, klanten lopen af en aan, de zaak draait. “We hebben er veel in geïnvesteerd en ik werk nu hard om er iets van te maken”, zegt El Arbaoui.

Op het adres in de De Wandstraat zat tot voor kort nóg een centrum voor thuisverpleging: Médical Eloi Services, opgericht in september 2023. El Omari was er enige bestuurder tot hij het op 1 januari 2025 overliet aan ... Nadia A. De maatschappelijk zetel verhuisde naar een bedrijvencentrum op de Stalingradlaan, maar dat adres werd begin 2026 administratief doorgehaald. “Dat is een zeer belangrijke waarschuwing”, zegt Companyweb over een dergelijke procedure. “Het betekent dat de overheid weet dat het officieel opgegeven adres foutief, onbestaand of vals is. Dat doet kwaad opzet vermoeden. Handelen met dergelijke ondernemingen is ten zeerste af te raden.”

Twee weken later, op 19 januari 2026 werd bij de Brusselse Franstalige ondernemingsrechtbank het faillissement geopend. Of er nog iets te verdelen is, valt moeilijk te achterhalen. Een jaarrekening werd nooit neergelegd. Een thuisverpleger die voor Médical Eloi Services heeft gewerkt, wacht nog altijd op achterstallig loon. “Ik ben er weggegaan toen we nauwelijks nog patiënten hadden. Een deel van mijn loon is intussen betaald, maar ik wacht nog op vakantiegeld en mijn dertiende maand.” De voormalige werkneemster was niet op de hoogte van het faillissement.

Cluster 3: Platolaan

Een derde en laatste cluster zit gecentreerd rond het met schulden beladen kapsalon Hair’Stetic, in de Platolaan in Evere. Dat salon is al een hele tijd dicht. El Omari probeerde het pand via zijn parlementaire medewerker onder te verhuren. Toen de socialehuisvestingsmaatschappij en eigenaar Everecity daarvan lucht kreeg, trok die naar de vrederechter voor verboden onderverhuring en huurachterstallen. El Omari betaalde en mocht blijven. Het salon bleef dicht. Volgens El Omari wordt er op afspraak geknipt, maar buren zien nagenoeg geen beweging. Sowieso volstaat

“Er is helemaal niets verdachts aan. Als er soms weinig activiteit is, is dat omdat dat bedrijf diensten aanbiedt”

Ilyas El Omari Parlementslid TFA

dat niet voor Everecity, dat een zaak wil die het sociaal weefsel versterkt.

Op dat adres staan nog twee vennootschappen van El Omari: Vip Cars Belgium, een vergunde straattaxi. Met een eigen kapitaal van 2.581 euro en 39.746 euro schulden kon de onderneming de RSZbijdragen niet meer tijdig betalen. In april 2025 werd de vennootschap door de RSZ gedagvaard voor de arbeidsrechtbank. Eloi Corporate is het andere bedrijf, volgens El Omari “een renovatiebedrijf dat diensten aanbiedt aan andere vennootschappen”. De vennootschap bestaat sinds begin 2021, maar sindsdien werd maar één jaarrekening neergelegd, terwijl dat wel jaarlijks verplicht is.

Boekhouding

Wat van dit alles te denken? “Dat er in veel gevallen geen concrete exploitatie is, is niet voor de hand liggend,” zegt Michel Maus, hoogleraar fiscaal recht (VUB). “En dat het om zoveel verschillende sectoren gaat waarin de man actief is, is toch ook wat vreemd.”

“Het zijn punten die inderdaad twijfelachtig overkomen”, zegt ook Ludo Van den Bossche, voorzitter van de Koninklijke

Vereniging van Accountants en Belastingadviseurs van België (KVABB). “Misschien is er een goede uitleg, maar er wordt op zijn minst een mistgordijn opgehangen.”

El Omari ontkent. “Er zijn bedrijven die stilstaan, en er zijn bedrijven waar de zaken vooruitgaan, dat is alles. De jaarrekeningen zijn daar (klopt niet, red.), de cijfers zijn er. Er is helemaal niets verdachts aan. Als er soms weinig activiteit is, is dat omdat dat bedrijf diensten aanbiedt, of omdat ik bezig ben met een nieuwe invulling van de zaak.”

Volgens een betrokkene die anoniem wenst te blijven, gaat het vooral om sociale fraude. “Hij betaalt zijn RSZ-bijdragen niet. En als de zaak dan over de kop gaat, begint hij gewoon een nieuwe vennootschap.” Vast staat dat het gerecht bij het Centre Medico Dentaire d’Uccle, VIP Cars Belgium en Médical Eloi Services ingreep na niet-betaalde RSZ-bijdragen.

Wat nog opvalt, is dat El Omari vrij kort voor het faillissement Médical Eloi Services overliet aan Nadia A. El Omari verklaart dat ze tot dan werknemer was, en zelf de zaak wou overnemen. Elders valt te horen dat hij pas haar salaris wilde betalen als ze bestuurder werd. Nadia A. wou niet reageren. Ook Eloi Group liet hij enkele maanden voor de gerechtelijk ontbinding over aan twee andere bestuurders. Door een nieuwe bestuurder aan te stellen, worden de aansprakelijkheid en de schulden doorgeschoven. Al houdt het gerecht wel de oude bestuurder in het vizier, net omdat er vaak misbruik van wordt gemaakt.

“Wat er hier precies allemaal aan de hand is, kan ik niet zeggen”, zegt Van den Bossche, “daarvoor heb ik de volledige boekhouding nodig. Maar als ik morgen advies moet geven aan iemand die die zaken wil overnemen, is dat volstrekt negatief: blijf ervan af, het is niet gezond. Zelfs als accountant zou ik er mijn handen van af houden. Het misbruik van adressen, het gebrek aan activiteiten ... het zijn allemaal rode vlaggen.”

LES AFFAIRES D’ILYAS EL OMARI DANS LE ROUGE VIF

FR/ Les petites entreprises d’Ilyas El Omari, élu sur la liste Team Fouad Ahidar, seraient toutes dans le rouge. Les comptes annuels ne seraient pas déposés, les cotisations ONSS resteraient impayées et les dettes s’accumuleraient. El Omari assure qu’il n’y a rien d’anormal, mais des comptables disent l’inverse : « Si je devais conseiller quelqu’un qui envisage de reprendre ses affaires, ce serait sans appel : qu’il n’y touche pas. »

ILYAS EL OMARI’S COMPANIES BLEEDING RED

EN/ The businesses of Ilyas El Omari, elected for Team Fouad Ahidar, are all showing bright red. Annual accounts are not being filed, social security contributions go unpaid, and debts are piling up. According to El Omari, there’s nothing suspicious going on, but accountants see it differently. “If I had to advise someone tomorrow who wants to take over these businesses, my advice would be completely negative: stay away.”

In het nieuws

02/02 | VUB-onderzoeksteam ontdekt kleine dinosaurus. De Foskeia pelendonum – amper 50 cm lang – leefde meer dan 100 miljoen jaar geleden in het huidige Spanje. Ondanks zijn geringe omvang biedt de

ontdekking van deze dino-soort waardevolle inzichten in de evolutie van de prehistorische diersoorten.

01/02 | 15-jarige in brand gestoken aan Biestebroekkaai in Anderlecht.

De 15-jarige die vrijdagavond brandend in het kanaal in Anderlecht sprong, was geen slachtoffer van een uit de hand gelopen spel, maar van agressie, zo vernam BRUZZ uit goede bron. Een 16-jarige uit Oost-Vlaanderen werd door de jeugdrechter naar een gesloten instelling doorverwezen. Een

tweede verdachte van 14 gaf zich aan bij de politie. Verschillende anderen worden nog gezocht.

01/02 | Ontmijnersduo moet formatie vlot trekken. Alle Brusselse partijen die aanwezig waren bij een debat van twee Brusselse burgercollectieven gaan akkoord met de aanduiding van

een Nederlandstalige en een Franstalige ‘ontmijner’ voor de formatiegesprekken.

31/01 | Brussels tekort voor 2025 ‘maar’ 1 miljard euro. Het Brusselse tekort voor 2025 valt volgens minister van Begroting Dirk De Smedt (Anders) lager uit dan verwacht: ongeveer 1 miljard euro in

plaats van 1,55 miljard. Volgens de oppositie is die raming echter te rooskleurig omdat er facturen zouden worden doorgeschoven naar 2026. Hoeveel het tekort precies bedraagt, zal pas duidelijk zijn op 12 februari.

31/01 | Politie ontdekte vorig jaar zes drugslabo’s in Brussel.

Koopje?

Villa Bloemenwerf, het imposante woonhuis in cottagestijl dat de legendarische Belgische ontwerper en architect Henry Van de Velde in 1895 in Ukkel liet bouwen, staat te koop. Wie het wil verwerven, moet er bijna 2 miljoen euro voor neertellen. Geheel in de filosofie van de laat-19e-eeuwse arts & craftsbeweging is het huis bedacht als één geheel: van het grondplan tot het meubilair, van de verlichting tot de wandbekleding, alles draagt het stempel van de ontwerper. De villa bevat vier slaapkamers, evenveel badkamers en nog verschillende

Dat is een forse stijging tegenover het jaar voordien, toen er twee werden ontdekt, en zelfs meer dan in de vier voorgaande jaren samen. Telkens was er een link met de cocaïnehandel. De politie vraagt bewoners om waakzaam te zijn voor verdachte chemische geuren, gesjouw met vaten of opvallende

drukte, wat zou kunnen wijzen op een illegaal cokelab in een woonhuis.

30/01 | MIVB scheldt boetes kwijt als ticketscanner niet werkt. Als de scanner niet werkt, moet de reiziger wel een geldig ticket of abonnement hebben. Maar zo’n situatie zal zich niet vaak voordoen. “In stations en

authentieke elementen die herinneren aan de roemruchte bouwheer. De grote tuin van 27 are werd ontworpen door Maria Sèthe, Van de Veldes echtgenote en muze. Een werf is het huis sowieso. Het interieur kan een stevige opfrisbeurt gebruiken. Daarbij dien je wel rekening te houden met de status van beschermd erfgoed die het huis geniet: de renovatie moet in lijn liggen van het origineel. De EPC-score is een ontmoedigende G. Dat heeft zijn impact gehad op de vraagprijs: waar de erven-Van de Velde het huis in 2013 voor 2,45 miljoen euro op de markt zetten, wordt er nu ‘maar’ 1,95 miljoen gevraagd. © ARCHITECTENWONING.BE

voertuigen zijn er meerdere valideertoestellen. Als er een niet werkt, kan de reiziger zich wenden tot een ander toestel”, klinkt het.

30/01 | Meer dan 550 pv’s voor foutief buitengezette vuilniszakken.

In 2025 hield Net Brussel voor de derde keer netheidstriatlons in 14

gemeenten. Die combineren sensibilisering en repressieve maatregelen om de netheid te verbeteren. Volgens het agentschap daalde het aantal foutief geplaatste vuilniszakken aanzienlijk door het initiatief. Er werden meer dan 550 pv’s uitgeschreven voor inbreuken op de regels rond vuilniszakken.

Opinie

‘De mobiliteitscultuur bij de politie zit goed fout’

“De politie lijkt zich onvoldoende bewust van het gevaar dat zware voertuigen en hoge snelheden met zich meebrengen.” Dat schrijft Wiet Vandaele naar aanleiding van het herdenkingsmonument voor Fabian.

Maandag werd in het Elisabethpark in Ganshoren een herdenkingsmonument onthuld voor Fabian, op de plaats waar een agent de elfjarige jongen vorig jaar dodelijk aanreed. Het werd een ingetogen herdenking, ten dienste van de nabestaanden – het was niet het moment voor vlammende betogen of donderpreken. Maar er moet ons wel iets van het hart, en dringend.

Want het eerste dodelijke verkeersslachtoffer van dit jaar viel opnieuw onder de wielen van een politievoertuig. Op 19 januari werd een drieëndertigjarige voetganger in Elsene aangereden door een gepantserde Mercedes van de Directie Bescherming van de federale politie. Het parket deelt weinig info over de omstandigheden van de aanrijding. Volgens getuigenissen in de pers stak de voetganger over op het zebrapad en was een automobilist gestopt om hem voorrang te verlenen. De Mercedes zou die gestopte wagen gepasseerd zijn, en de man

Stadsleven De orgelman door Maarten Goethals

In haar eerste column in BRUZZ schrijft Lies Van Overschée, centrumverantwoordelijke voor GC De Platoo, dat iedereen bij haar mag binnenkijken. Geen geheimen. Er hangen toch geen gordijnen. Laat ik zeggen dat ik van de andere strekking ben. Afgelopen zondag liep ik rond in mijn woonkamer, toen ik opnieuw het geluid hoorde: de dichterbij komende

hebben aangereden op het zebrapad. De agent achter het stuur zou gereden hebben met een snelheid die drie keer de maximumsnelheid bedraagt. De verkeersdeskundige zal moeten vaststellen of dat effectief het geval was, maar het grote aantal geparkeerde wagens dat beschadigd werd door de Mercedes bij de aanrijding wijst op een enorme snelheid. De voetganger was kansloos.

“Sinds 2017 was de politie in Brussel betrokken bij aanrijdingen die minstens elf mensen het leven kostten”

klanken van een draaiorgel. In de buurt van Veeweide, Anderlecht, loopt geregeld een man rond met een dergelijk muziekinstrument op wieltjes. Hij passeert langs iedere huis, blijft kort even staan. Toen hij mijn gelijkvloerse verdieping aandeed, dook ik naar de grond. Neus op het parket. Was het

De onderzoeksrechter stelde de chauffeur in verdenking voor onopzettelijke doding. De chauffeur die Fabian doodde, werd in verdenking gesteld voor kwaadwillige belemmering van het verkeer met de dood tot gevolg. Het is belangrijk dat de individuen die verantwoordelijk zijn voor dit verkeersgeweld hun verantwoordelijkheid niet ontlopen, al was het maar om het idee van straffeloosheid te vermijden. Maar sinds 2017 was de politie in Brussel betrokken bij aanrijdingen die minstens elf mensen het leven kostten. Het feit dat vrijwel al die slachtoffers een migratieachtergrond hebben, helpt niet voor het vertrouwen tussen deze gemeenschap en de politie.

Structureel probleem

Met elf doden kun je niet meer spreken van individuele, losstaande incidenten, maar moet je erkennen dat er sprake is van een structureel probleem. En dat probleem lijkt geworteld in een

gierigheid, gecombineerd met een snelle ethische conclusie: mezelf verbergen is minder gênant dan hem zichtbaar negeren en geen fooi geven?

De Vlaamse groep Sha-Na schreef ooit een nummer over de orgelman: “Hij brengt een sfeer van vreugde/Als je humeur niet deugde/En iedereen

die raakt dan in de ban/ Een vleugje nostalgie/ Steeds word je er vrolijker van.”

Laat ik zeggen dat ik van de andere strekking ben.

In Stadsleven vertellen redacteurs en lezers in maximaal 1000 tekens een verrassende anekdote over Brussel. Insturen kan via redactie@bruzz.be

Wiet Vandaele Bestuurder bij Heroes for Zero

mobiliteitscultuur bij het korps die goed fout zit: voor een tak van de staat die de bescherming van de burger als kerntaak heeft, lijken te veel agenten zich onvoldoende bewust van het gevaar dat zware voertuigen en hoge snelheden met zich meebrengen voor die burger. Misschien is dat des mensen. We willen allemaal snel op onze bestemming aankomen. De samenleving lijdt nog altijd massaal aan het “voorruitperspectief”, zoals mobiliteitsdeskundige Kris Peeters het omschrijft: het impliciete denken over mobiliteit door de lens van de voorruit van een auto. De politie maakt deel uit van de samenleving, nogal wiedes dat ook agenten lijden aan die specifieke vorm van bijziendheid.

Maar politieagenten hebben een voorbeeldrol. Verkeersveiligheidsbeleid bestaat traditioneel uit de vijf E’s: Engineering, Education, Engagement, Evaluation & Enforcement. Die laatste E, de handhaving, vormt het sluitstuk van het beleid, en daarin speelt de politie een centrale rol. Ze moet niet enkel zorgen dat weggebruikers de verkeerswet volgen, ze moet ook zélf het goede voorbeeld geven.

En dat is duidelijk niet altijd het geval. Misschien is dat een generatieprobleem, dat er wel uit gaat met de nakende pensioneringsgolf. Maar de chauffeurs die Fabian en de voetganger doodden waren allebei nog geen veertig jaar oud. Misschien is het een probleem aan de basis, dat de top

kan aanpakken. Maar ook sommige korpschefs hebben verkeersovertredingen als wildparkeren al publiekelijk gebagatelliseerd. En men sluit telkens de rangen: als onze vzw of een van onze lokale groepen op onze sociale media kritiek levert op de politie – een foto van een combi geparkeerd op het zebrapad voor een schoolpoort, bijvoorbeeld – stroomt de commentaarsectie eronder steevast vol met vergoelijkingen door agenten en ex-agenten.

Nul verkeersdoden

In een ver verleden, toen de Brusselse regering nog volheid van bevoegdheden had, besliste die om tegen 2030 naar Vision Zero te streven: nul doden en nul zwaargewonden in het verkeer. Er werd toen wat schamper over gedaan, maar intussen tonen steden als Helsinki aan dat dat geen utopie is. Met achttien doden in 2025 zit Brussel echter duidelijk niet op schema om die doelstelling te halen. Dat dit gewest al 600 dagen stuurloos rondzwalpt helpt niet, dat klopt, maar ook de politie moet zich herpakken. De politie moet een natuurlijke partner vormen voor Vision Zero. We roepen de korpschefs op om hun geloof in Vision Zero te belijden en plein public. Dat is nodig als de politie het vertrouwen van de Brusselaars weer wil verdienen.

Reageren of zelf een opiniestuk insturen? Mail naar redactie@bruzz.be

Quote

Eva Demesmaeker (N-VA), burgemeester van Halle klaagt de overlast in haar stad aan, volgens haar veroorzaakt door Brusselse jongeren

“Brussel is een olievlek die blijft uitdijen”

Facebook, 27 januari 2026

‘Haar terugkeer zou niet per se goed nieuws zijn’

Molenbeek draait al een jaar zonder

burgemeester Catherine Moureaux

Exact een jaar geleden viel de Molenbeekse burgemeester Catherine Moureaux (PS) uit door ziekte. Die afwezigheid veroorzaakt onzekerheid in een gemeente, waar de uitdagingen nochtans enorm zijn. Toch staat niet iedereen te popelen voor haar terugkeer. “Catherine is geen verbindende leider.”

door Kris Hendrickx

De nieuwe Molenbeekse meerderheid zit nog geen twee maanden in het zadel als burgemeester Catherine Moureaux begin februari 2025 van het politieke toneel verdwijnt, wegens ziekte. Een burn-out, heet het in de wandelgangen. Het is niet de eerste keer dat de politica uitvalt: ook in de vorige bestuursperiode bleef ze al eens maandenlang afwezig. Deze keer springt partijgenoot en schepen Amet Gjanaj in als waarnemend burgemeester.

De afwezigheid komt op een delicaat moment voor de gemeente én de burgemeester. Met een miljoenentekort op de begroting is de financiële situatie immers catastrofaal. Tot overmaat van ramp is haar eigen PS verscheurd in verschillende clans, die elkaar niet kunnen luchten. “Het gebeurt dat mensen uit het PS-kamp ons opbellen met de vraag om niet naar de gemeenteraad te komen, zodat er niet genoeg mensen zouden zijn voor een geldige gemeenteraad”, vertelt een gemeenteraadslid.

En alsof dat nog niet genoeg is kwamen een kandidaat-schepen en een schepen van de PS deze legislatuur al in opspraak, nu eens voor verkrachting, dan weer voor extremistische uitspraken.

Maar wat is nu de impact op de gemeente aan het kanaal, na een jaar zonder volwaardige burgemeester? Volgens de meerderheid is er alvast geen vuiltje aan de lucht. “Die afwezigheid speelt geen rol”, verzekert OCMW-voorzitter Ahmed

El Khannouss (Molenbeek Autrement). “De verstandhouding in het college is goed en we besturen in het belang van de burgers. We laten ons daarbij niet afleiden door de afwezigheid van mevrouw Moureaux.”

De oppositie ziet dat enigszins anders. “Een pak dingen die de burgemeester had beloofd, worden op de lange baan geschoven”, ziet gemeenteraadslid Hassan Ouassari (Les Engagés) bijvoorbeeld. “Neem nu de werkgroep over het arbeidsreglement en levensbeschouwelijke tekens bij het gemeentepersoneel. Daar hoor je plots niets meer van. De scholen, een bevoegdheid van mevrouw Moureaux, kampen ondertussen

met tal van infrastructuurproblemen. Meneer Gjanaj kan moeilijk zijn eigen bevoegdheden combineren met die van de burgemeester, dat is maar normaal.”

Mentale horizon

Behalve de vele bevoegdheden die de dienstdoende burgemeester moet combineren, speelt ook een psychologische factor, denken verschillende betrokkenen met wie BRUZZ spreekt. Door de voortdurende verlengingen blijft de mentale horizon van het college voor tal van kwesties beperkt tot de mogelijke terugkeer van de burgemeester “over enkele weken of maanden”. Belangrijke knopen doorhakken, is dan niet zo evident.

“De waarnemende burgemeester kan de politieraad niet voorzitten. Geen detail als je ziet hoeveel drugsgeweld er in Molenbeek is”

Hilde Sagon

Gemeenteraadslid voor Groen

Voor Ouassari is de conclusie duidelijk. “Ik hoop dat ze geneest en onmiddellijk terugkomt. Maar als dat niet gebeurt, is het beter dat ze ontslag neemt.” Gemeenteraadslid Hamza Zibouh (Team Fouad Ahidar) zit op dezelfde golflengte als Ouassari. “De gemeente verdient duidelijkheid, we kunnen echt niet langer rond de pot draaien.”

Dat tal van dossiers blijven aanslepen, merkt ook gemeenteraadslid Hilde Sagon (Groen). “Er moet bijvoorbeeld dringend een strategie komen voor interne controle in de gemeente, want veel dingen lopen fout.”

Sagon verwijst naar een geval waarbij de directeur van de sportdienst een medewerker inzette om de bomen van haar ouders te snoeien, of een schaap te slachten.

De onzekerheid weegt op het gewicht van de gemeente Molenbeek op andere niveaus, merkt Sagon. “De waarnemende burgemeester kan bijvoorbeeld de politieraad niet voorzitten. Dat is geen detail als je ziet hoeveel drugsgeweld er in Molenbeek is. Of neem nu het vliegtuiglawaai. Zal de waarnemende burgemeester wel gehoord worden door de federale regering?”

In welke mate de gemeente vandaag stilstaat is ook af te lezen van de agenda van de gemeenteraad, vindt Gloria Garcia Fernandez, fractieleidster voor MR in de gemeenteraad. “Een gemeenteraad telde onder de vorige meerderheid (met de liberalen, red.) vaak meer dan honderd punten. Bij de vorige zitting waren dat er welgeteld zeven.” Ook Fernandez heeft de indruk dat de gemeente onder haar gewicht bokst in contacten met het Gewest en andere gemeenten, en haalt het voorbeeld van de politieraad aan.

Haar partijgenoot en ex-schepen Olivier Mahy benadrukt daarbij hoe belangrijk de eerste twee jaren van een legislatuur zijn. “Als je dan geen projecten start, komt het er vaak niet meer van. Openbare aanbestedingen duren lang en het laatste jaar is meer een verkiezingsjaar.”

Ook het mislopen van de titel van cultuurhoofdstad valt deels te verklaren door de afwezigheid van een volwaardige burgemeester, denkt een bevoorrechte waarnemer, die liever niet bij naam wordt genoemd.

Binnen het jaar opnieuw mis

Her en der klinken twijfels bij de wenselijkheid van een terugkeer van Catherine Moureaux. “Ze heeft het volledige begin van de legislatuur eigenlijk gemist”, merkt Hilde Sagon op. “Ze kent daardoor de bestuurscultuur en verstandhouding niet die er gegroeid zijn binnen het college. Als je dan terugkomt met de autoritaire leiderschapsstijl die de hare is …”

Dat ziet ook onze bevoorrechte bron zo. “Niemand zit echt te wachten op haar terugkeer. Catherine is nu eenmaal geen verbindende, maar een verdelende leider. Echt samenwerken zit niet in haar DNA. Molenbeek heeft met die dramatische financiën ook iemand nodig die goed is in het zoeken van steun van andere niveaus, iets dat je vooral door ervaring en een goed netwerk kunt. Maar dat is niet haar profiel.” Als de burgemeester terugkomt, gaat het binnen het jaar opnieuw mis, denkt de waarnemer. “Dat is dan een drama voor de gemeente, maar ook voor haar eigen gezondheid.”

De kantine is de nieuwe teambuilding

Verse pizza, themamenu’s en barista’s: de bedrijvigheid in Brusselse kantoren ligt almaar vaker in de kantine. Om het comfort van telewerk te evenaren, zetten grote spelers in op chique catering, terwijl veel overheidskantines op dieet moeten. Welkom in de interne keukens van Brussel. door Eva Christiaens foto’s Saskia Vanderstichele

“ W at is jouw favoriete tunnel?” In het Marie Belpairegebouw van de Vlaamse overheid houden twee collega’s van het Departement Mobiliteit middagpauze. Boven een warme schotel hebben ze het over de Kennedy- en Craeybeckxtunnel, maar ook over hun stressvolle keukenbestelling en resterende vakantiedagen. “Vierenveertig dit jaar”, zegt de ene. Ik hoor het, terwijl ik een panini van drie euro naar binnen werk: de helft goedkoper dan de

In de kantine van de bank Belfius levert cateringdienst Fonteyne The Kitchen de maaltijden.

belegde broodjes rond het Flageyplein aan mijn redactie.

“Normaal gezien controleren wij iedereen”, vertelt een bewaker van G4S daarna. In het Belpairegebouw zijn er dagelijks warme schotels, broodjes en snacks voor interne medewerkers van de Vlaamse overheid. “Soms nodigen zij externen uit voor een vergadering of journalisten voor een interview. Die mogen blijven eten.” Voor andere nieuwsgierigen of buren is de bewaking onverbiddelijk. “Al zullen we nooit iedereen zien”, zegt de man. Op woensdagen

en vrijdagen, als meer ambtenaren telewerken, kan de controle wat losser.

De moderne kantine is er nu een dik jaar open, sinds de oplevering van het overkoepelende ZIN-project, dat een herbestemming geeft aan de WTC I en WTC II torens. Ze is de evenknie van de Vlaamse kantine aan de overkant van het kanaal, in het Herman Teirlinckgebouw, waar jaren geleden al bewakers waren ingezet om de broodjesbar af te schermen. Nochtans is het lang niet de enige eetzaal in haar soort in Brussel: pal naast het Herman Teirlinckgebouw ligt de

publiek toegankelijke kantine van Leefmilieu Brussel. Aan het Zuidstation kun je binnenglippen bij de FOD Horta in de Frankrijkstraat en in het stadscentrum onder meer bij Hogeschool Odisee. Alles samen telt de hoofdstad zowat 1.800 kantines. Dat weet Leefmilieu Brussel op basis van een telling in 2024.

Het grootste deel daarvan bevindt zich in scholen, crèches of sociale voorzieningen zoals ziekenhuizen, rusthuizen, gevangenissen en daklozencentra. Pas daarna volgen bedrijfskeukens bij overheden en privé-

spelers. Toch zijn die laatste samen goed voor driekwart van alle middagmaaltijden in Brusselse eetzalen: alleen al in privébedrijfskantines worden elke weekdag tot een half miljoen maaltijden bereid en verkocht. Nog eens 35.000 schotels gaan over de toonbank bij administraties. Grote joekels zijn de Navo, Europese instellingen en de Belgische spoorwegen met elk zeker 1.500 porties per dag, maar ook middelgrote spelers als Nestlé of Coca-Cola produceren enkele honderden lunches op de eigen site. De prijzen schommelen meestal tussen de 6 en 9 euro voor een goed gevuld, warm bord.

Lunchmeetings

Een gedegen vergelijking met vroeger kan Leefmilieu Brussel niet maken, maar de kantinemarkt is in volle beweging. Sinds de covidjaren, met telewerk en bijhorende kantoorkrimp lijkt de middagpauze des te belangrijker voor wie wél naar Brussel afzakt. “Medewerkers die telewerken, komen soms maar twee dagen per week naar kantoor. Dan willen we hen een echte meerwaarde bieden”, zegt Vincent Vandenplas, facility manager bij Engie. De kantine

gebouw”, zegt Vandenplas. Onder meer de bank Belfius aan Rogier werkt met dezelfde cateraar Fonteyne, net als consultancybureau McKinsey in de Naamsestraat. Al is er bij de concurrentie nog weinig verschil: Belgocatering zorgt bij spelers als Euroclear en Degroof Petercam evengoed voor warme maaltijden, afhaalpunten en koffiebars. En net als bij Engie is er geregeld een aangepaste afdeling voor recepties of zakendiners hogerop in het gebouw. Onder meer in het Manhattan Center, maar ook in de North Galaxy-toren van de FOD Financiën, is zo’n viprestaurant met stadsuitzicht aanwezig. “Vierkante meters zijn duur in Brussel, maar wij maken een bewuste keuze: in ons nieuwe gebouw houden wij een hele verdieping vrij voor horeca”, zegt Vandenplas. Het gaat om het Oxy-gebouw op de Anspachlaan, waar Engie later dit jaar zijn intrek zal nemen. Nochtans is in die wijk meer omliggende horeca te vinden dan rond hun huidige kantoor. “Samen eten heeft als voordeel dat je kan bijpraten onder collega’s”, zegt Vandenplas. “We zullen de nieuwe eetzaal zo inrichten dat die als coworkingplek kan dienen en voor lunchmeetings.”

“Eten verschaffen was een manier om mensen aan boord te houden. Dat duurde tot lang in de jaren dertig”

Peter Scholliers Historicus (VUB)

moet het comfort van thuiswerk helpen evenaren, met de stille hoop zo wat meer kantoorgangers aan te trekken.

In zijn kantoren in de Noordwijk werkt het energiebedrijf samen met cateringdienst Fonteyne The Kitchen. Er zijn warme en koude salades die je per gewicht afmeet en een warm buffet. Op dinsdagen, de populairste dag voor vergaderingen, passeren hier meer dan duizend maaltijden. Behalve de eetzaal is er een open broodjesbar op de benedenverdieping, en wat verder een cafeetje met matcha lattes voor informele meetings. De externe barista hoeft geen huur te betalen voor die oppervlakte. Ook zijn er afhaalfrigo’s voor bereide maaltijden.

“Ik zie dat concept bij veel grote spelers: enerzijds een warme keuken, anderzijds een snackbar en losse afhaalpunten in het

“De kantine is nu een soort van teambuilding”, erkent ook woordvoerster Annelies Wynant van de FOD Volksgezondheid. “Ik zie mijn collega’s soms maar twee dagen per week, maar ik kan hen dan wel zo goed als altijd aan dezelfde tafel vinden.” Hun eetzaal langs de Galiléelaan in Sint-Joost-ten-Node kan ruim 500 medewerkers ontvangen en is open voor medewerkers en bezoekers. Die laatsten zullen de kantine op eigen houtje wel niet zo makkelijk vinden: de weg gaat langs minstens één nooddeur.

Wie er toch aanschuift, vindt op de tweede verdieping verse pizza, salades en smoothies, opvallend veel vegetarische schotels en zogenoemde ‘green boosters’ propvol groenten. Op de dag van het bezoek van BRUZZ heeft de kok een enorme stapel spruiten op de dagschotels getoverd, maar

de medewerkers blijven lachen. “Ik eet elke dag een slaatje en het kost me bijna niets”, zegt een van hen. Het gezonde aanbod leverde de FOD Volksgezondheid – en haar cateraar Aramark – vorig jaar een speciale prijs van Gault & Millau op. Elk gerecht wordt vooraf gekeurd door een diëtiste.

“Uiteraard zijn wij daar trots op”, zegt Annelies Wynant. “In dit gebouw werken mensen die dag in dag uit met gezondheid en klimaat bezig zijn. Ons restaurant is de blikvanger van ons gebouw en deel van onze employer branding. Het zou vreemd zijn om steak-friet te serveren. Zelfs op recepties zijn er alleen groentesnacks.” Dat werkt, want de bekroonde kantine trekt dagelijks tot zeven op de tien vaste medewerkers aan. Dat eten deel is van de bedrijfscultuur, weten ze ook bij Engie. “Ons werk is doordrongen van veiligheid. Wij zijn heel strikt op brandveiligheid in de keuken en serveren geen druppel alcohol”, zegt Vincent Vandenplas. “Wij bieden onze medewerkers bovendien al jaar en dag gratis soep aan, ook in elektriciteitscentrales in het hele land.” Er hangt vaak een traditie aan eten op het werk. Zo’n gratis maaltijd raakte zeker in de industrie vanaf de Eerste Wereldoorlog ingeburgerd in ons land, toen de lonen lange tijd niet mochten stijgen, maar bedrijven een uittocht van arbeiders wilden vermijden. “Diezelfde oorlogscontext heeft wellicht meegespeeld bij de uitbouw van kantines in ministeries en banken in Brussel”, zegt historicus Peter Scholliers (VUB). “Eten verschaffen was een manier om mensen aan boord te houden. Dat duurde tot lang in de jaren dertig.” Pas na WO II kwamen meer pendelaars naar Brussel, en doken meer snackbars op in het straatbeeld.

Luxe koffiebars

Zulke historische kantines zijn nog amper te vinden. Een van de oudste, in het Justitiepaleis, moest eind vorig jaar dicht op bevel van de voedselinspectie. Wat rest, is een wat verstopte bar in de vestiaire voor advocaten, alleen toegankelijk voor strafpleiters. Je kunt er kippensoep, koffie en Duvel bestellen in een soort bruine kroeg met architecturaal allure. “We hebben tenminste dit nog”, zegt een advocaat die er zijn zitting voorbereidt. In de Nationale Bank zal de mess ten laatste in 2030 sluiten bij de verhuizing naar het vernieuwde hoofdkantoor. De kantine van de Koninklijke Bibliotheek aan de Kunstberg is al enkele jaren een publiek restaurant. Ook in moderne kantines is zeker niet overal een uitbreiding aan de gang. “Middelgrote administraties en bedrijven hebben hun kantine na de covidcrisis dikwijls geslo-

ten”, zegt Kim Lebeau van Leefmilieu Brussel, bevoegd voor duurzame kantines in het kader van de Good Food-strategie. “Zelfs in scholen zie je nu meer koude schotels opduiken of krijgen kinderen boterhammen mee van thuis. Er is te weinig tijd om op twintig minuten een soep, warme maaltijd en dessert op te eten. En veel ouders eten liever samen warm met het hele gezin.”.”

Van overheidswege is dan weer een rationalisering op komst. De komende jaren moeten altijd meer federale administraties aansluiten bij één centrale cateraar, Fedorest. Die is verbonden aan de FOD Financiën en levert ook afhaalmaaltijden, bijvoorbeeld aan douaniers met nachtwerk. “We produceren die bereide maaltijden op de Gutenberg-site in Vorst en leveren die in maaltijdautomaten in het hele land. Die flexibiliteit zal de komende jaren nog belangrijker worden”, zegt woordvoerder Francis Adyns van de FOD Financiën. Centralisering helpt de logistiek, kwaliteit en voedselveiligheid daarbij vooruit, klinkt het.

Niet alle administraties zitten erop te wachten. Bij de FOD Volksgezondheid heerst blijdschap dat het contract met externe cateraar Aramark nog tot 2030 is verzekerd. De zorg leeft dat de focus in een centrale keuken minder op het gezonde, duurzame

karakter van de maaltijden zou liggen, al belooft ook Fedorest seizoensgebonden te werken, in samenwerking met een diëtiste. Binnen Brussel groeit het klantenbestand bij de centrale cateraar Brusselse Keukens ook. “Vooral omdat gemeenten, rusthuizen of scholen daar zonder openbare aanbesteding bij kunnen aansluiten. Al toont het Good Food-label van Brusselse Keukens ook aan dat er een zekere duurzame kwaliteit is”, zegt Kim Lebeau. Bij de FOD Mobiliteit ging de interne kantine deze maand definitief dicht bij gebrek aan klanten. “Wij verkochten vorig jaar gemiddeld vier warme maaltijden per dag – op een totaal van duizend werknemers”, klinkt het.

Daarbij steken viprestaurants of hippe koffiebars bij banken, consultancy- en telecomspelers behoorlijk luxueus af. De vraag is of ze houdbaar zijn. “Vernieuwing in de horeca gebeurt in reguliere restaurants. Bedrijfskantines volgen later en nemen over wat werkt”, besluit Lebeau. Ze vermeldt het groeiende vegetarische aanbod bij bedrijven, aangestuurd door de horecamarkt daarbuiten. “We stellen vast dat overal in Brussel ofwel goedkope ketens opduiken, ofwel dure sterrenrestaurants. Klanten laten het middensegment van klassieke brasseries vaker links liggen. Misschien gaan kantines dezelfde weg op: ofwel heel exclusief, ofwel snel en gemakkelijk.”

LA CANTINE, NOUVEAU TERRAIN DE TEAM BUILDING

FR/ Avec le télétravail bien installé, de nombreuses entreprises misent sur une restauration plus attrayante pour inciter les employés à revenir au bureau. Les cantines ne sont plus de simples réfectoires : elles deviennent des lieux de vie, avec plats chauds, coffee bars et parfois de vrais restaurants haut de gamme. Résultat : des espaces qui favorisent aussi la collaboration, la détente et les échanges informels.

THE CANTEEN IS THE NEW TEAM-BUILDING

EN/ With working from home now firmly established, companies are investing in attractive catering to draw employees back to the office. Canteens are evolving from simple lunchrooms into social hubs, featuring hot kitchens, coffee bars, and sometimes even upscale restaurants. These spaces not only provide meals but also foster collaboration, relaxation, and networking.

Bij de FOD Volksgezondheid eten dagelijks zeven op de tien vaste medewerkers in de kantine.

Beestig Brussel

Roerdomp Zeldzame watervogel in het moeras van Wiels

Na een afwezigheid van meer dan vijf jaar streek onlangs weer een roerdomp in Brussel neer, in het kleine moeras van Wiels, dat bedreigd wordt door bouwplannen.

door Andy Furniere

Van 2019 was het geleden dat er nog een roerdomp gesignaleerd was in Brussel, toen aan het Rood Klooster in Oudergem, maar midden januari was het weer zover. Toen werd de vogel tijdens een jaarlijkse telling van de vzw Les Naturalistes belges gespot in het riet van het moeras van Wiels in Vorst.

Die watervogel spotten is geen sinecure, want de geelbruine, gedrongen reiger kan zich geweldig goed wegstoppen.

Als het dier zich bedreigd voelt, haalt het een sluwe camouflagetruc uit: het poseert dan stijf rechtop met zijn snavel in de lucht om op een rietstengel te lijken. Maar veel vogelliefhebbers gingen de uitdaging aan en konden een glimp van de roerdomp opvangen, zoals de lange lijst observaties op waarnemingen.be bewijst.

Waarschijnlijk heeft Brussel de komst van de roerdomp te danken aan de stevige koudeprik aan het begin van het jaar, zo geeft ornitholoog Mario Ninanne aan. “Door het bevriezen van watergebieden in het noorden van Europa zocht het exemplaar mogelijk vrij water in onze streken, om te kunnen jagen op vissen en amfibieën”, zegt Ninanne. “Aan Wiels vond hij zijn geliefde habitat, een rietveld. Broeden zal hij er niet, daarvoor is de plek te klein.”

Burgerplatform

Marais Wiels

Moeras voert al jaren strijd voor het behoud van de site, die in 2020 werd gekocht door het Brussels Gewest. Het Gewest heeft echter plannen voor woningen op een deel van de site en onlangs vertelde ontslagnemend minister-president Rudi Vervoort (PS) nog dat “alle mogelijke pistes om vooruit te kunnen blijven gaan worden onderzocht”, ondanks de huidige bouwstop in natuurgebieden en groene zones.

“Er wordt gezegd dat er sowieso ruimte voor een park zal zijn, maar met een klein pocketpark valt de uitzonderlijke biodiversiteit niet te vrijwaren”, zegt Kinet. “Bovendien kunnen bouwwerken het water vervuilen, terwijl de hoge kwaliteit van het water dieren

Er is geen overschot aan geschikte gebieden voor roerdompen in België, zo valt te horen bij Natuurpunt. Daardoor zijn er volgens de laatste tellingen maar ongeveer dertig broedparen in Vlaanderen, en in Wallonië nog een stuk minder. Dat is een verbetering tegenover eind vorige eeuw, toen er in Vlaanderen maar drie tot acht paren overbleven. De roerdomp is dus aan een comeback bezig, dankzij lokale herstellingen van hun habitat, stelt de natuurorganisatie.

De uitzonderlijke gebeurtenis zet de waarde van het moerasgebied in Vorst in de verf. Dat ontstond twintig jaar geleden per ongeluk toen bij graafwerken de grondwaterspiegel werd doorboord. Ondertussen is de plek geliefd bij tal van dieren, waaronder heel wat soorten vogels. “Zoals de ijsvogel en de dodaars. Die laatste is er van in het begin bij, waardoor hij zowat de mascotte is geworden”, zegt Geneviève Kinet van vzw Marais Wiels Moeras.

Eigenschappen

• De roerdomp is een compacte, roestbruine reiger met donkere patronen

• Hij houdt van rietvelden met ondiepe plassen

• Zijn geluid, een diepe ‘hoemp’, doet denken aan een misthoorn of koeiengeloei

Elders in het land zitten onder meer in het Limburgse gebied De Wijers roerdompen. Wie ze wil spotten, kan er dit voorjaar naartoe gaan, maar het is vooral belangrijk de oren te spitsen. Roerdompen maken een bijzonder geluid, een diepe ‘hoemp’ die sommigen aan een misthoorn doet denken, anderen aan een koe of zelfs een walvis.

Reeks nalezen?

Lees de hele reeks op BRUZZ.be/beestigbrussel

Carrière Axelle Red bekroond met Lifetime Achievement Award

‘Mensen zijn niet slecht, maar bang’

Herontdekt door een nieuwe lichting artiesten, Dua Lipa en Zwangere Guy voorop, maakte Axelle Red het voorbije jaar een comeback die ook voor haar ietwat uit de lucht kwam vallen. Deze week krijgt ze een Lifetime Achievement Award uitgereikt in de ING Arena. “Eigenlijk zou ik in de politiek moeten stappen, maar daar heb ík dan weer de moed niet voor.”

door Tom Peeters

Eigenlijk heb ik maar één definitie van een ster: iemand die straalt over anderen”, klinkt het enkele dagen voor ze haar MIA-carrièreprijs mag afhalen in de ING Arena. “Als je dat niet kunt, steel je het licht van anderen en begin je er beter niet aan.”

Stralen heeft in het geval van Axelle Red meer met een hernieuwd zelfvertrouwen en een hoopvolle levenshouding te maken dan met het cultiveren van eigen succes. “Ik heb het nooit moeilijk gehad om na een succesmoment op het podium voor een groot publiek over te gaan naar de orde van de dag, of na de champagne in businessclass pakweg te landen in Amerika, waar geen kat me kent.”

Ze verklaart die houding door haar komaf en de voorbeelden uit haar jeugd. Axelle Red werd in 1968 geboren in Hasselt als Fabienne Demal, dochter van een advocaat en liberaal politicus. “Mijn ouders waren gewone mensen die heel nuchter in het leven stonden. Al genoot mijn papa enig

Het is alweer acht jaar geleden dat je jongste album uitkwam.

AXELLE RED: Ik vind tijd iets heel raars. Het voelt alsof er wel honderd verschillende levens in een mensenleven zitten. Soms voel ik de nood om het overzicht te bewaren. Zo heb ik na Janelles geboorte in 1999 een sabbatical genomen waarin ik een decennium aan foto’s – fysieke, want er bestonden nog geen smartphones – heb gerangschikt. Alles was zo snel gegaan dat een tijdslijn me hielp om het te plaatsen. Ik heb wel genoten, maar vond het altijd moeilijk om in het moment te zitten: “C’était là, mais tu es passé tout juste à côté”, klinkt het in een van mijn nieuwe liedjes. Tegenwoordig lukt dat me beter. Omdat ik onderweg ook te maken kreeg met burn-outs die mijn blik tijdelijk vertroebelden, begrijp ik de uitdagingen van de nieuwe generatie. Als creatieveling moet je soms even afstand nemen. Nu is het acht jaar, maar ik heb me altijd de luxe gepermitteerd om wat gas terug te nemen als het nodig was om mezelf terug te vinden.

“New York heeft één burgemeester. Waarom heeft Brussel er negentien nodig? Dat zijn belachelijke kosten”

aanzien, hij was de eerste om te zeggen: doe maar gewoon. En mijn mama is ook zo. Ik heb ook altijd een voorbeeld genomen aan onze huishoudster, die ik beschouwde als een van mijn vier grootouders. Ze kon amper schrijven en had nooit de zee gezien, maar ze had een groot boerenverstand. Ook de mama van mijn stiefvader, die de Holocaust had meegemaakt, was een positieve moedige vrouw. Ze bleef maar herhalen dat er ook lieve Duitsers waren. Sterk, vond ik toen al, en het bewijs dat vrijheid in je hoofd zit.”

Met al die voorbeelden trok de zangeres eind jaren 1980 naar Brussel om er theater en later rechten te studeren en er nooit meer weg te gaan. Momenteel legt ze er tussen de workshops en live-uitzendingen voor The Voice Belgique de laatste hand aan een nieuw album, waar ze twee jaar geleden aan begon te schrijven en waaraan oudste dochter Janelle meeschreef. “Ze werkt aan een eigen album, maar is het best vertrouwd met mijn artistieke universum en alle mythologie en engagement erachter.”

Wat is de belangrijkste verandering die zich heeft voltrokken in je lifetime?

AXELLE RED: Ik ben gestopt met al mijn verschillende rollen te compartimenteren. Eerst was ik de dochter van en een gewone tiener die naar school ging, maar vanaf mijn vijftiende was ik ook artiest, en dat beschouwde ik als iets aparts. Daar kwamen telkens andere rollen bij – student, echtgenote, moeder, ambassadrice van Unicef en Handicap International … Uiteindelijk gingen al die rollen in elkaar overlopen. Op Sisters & empathy stopte ik mijn engagement prominent in mijn songs, al was niet iedereen daar even enthousiast over. Het voordeel van mijn bekendheid was dat ik er een podium voor had, maar ook als ik geen artiest was geworden, zou ik me geëngageerd hebben via mijn job of als mensenrechtenactiviste.

Tijdens haar passage in de AFAS Dome coverde de Britse popster Dua Lipa ‘Sensualité’, Zwangere Guy samplede ‘Je t’attends’ in ‘Gorik Pt. 2’. De aandacht van die jonge popsterren

lijkt voor een zekere ontspannenheid te zorgen.

AXELLE RED: Dat is zo. Vroeger hebben artiesten ook weleens dingen gepikt. Verdomme, dacht ik dan als ze me niet vernoemden. Tegenwoordig kan ik daar veel beter mee om. Niet iedereen hoeft mijn muziek goed te vinden. Ik ben trots op mijn parcours en het lef waarmee ik tegen de verwachtingen in durfde te gaan. Uiteindelijk ben ik nog maar voor één ding bang: om de vrijheid in mijn hoofd te verliezen.

De cultuursector staat nochtans onder druk. Laatste wapenfeit: gelobby van federale regeringspartij Les Engagés waardoor popshows zwaarder worden belast dan opera.

AXELLE RED: Onbegrijpelijk, en dat terwijl muziek voor veel mensen belangrijker is dan ooit. Tegelijk is het triest dat mensen het verschil niet meer horen tussen AI-gegenereerde muziek in de supermarkt en echte muziek. Mijn jongste clubtournee, waarop we met negen muzikanten op het podium stonden, noemde ik niet voor niets mijn ‘Fuck AI-tour’. Maar wat geldt voor de cultuursector, geldt ook voor de media. We wonen in een angstige wereld, waar iedereen bang is om zijn plekje te verliezen. Op het verjaardagsfeestje van mijn dochter zei een twintiger dat hij zijn stiel niet verder durft uit te bouwen omdat die over tien jaar misschien niet meer bestaat. Doe toch maar gewoon voort, denk ik dan. Een creatieveling vindt altijd een weg om zich om te vormen. Maar het is niet evident om van je artistieke passie te kunnen leven.

Je zei ooit eens dat je de wereld opdeelt in helden, schapen en tirannen, en dat er genoeg helden moeten zijn zodat de schapen hen en niet de tirannen volgen. Heeft deze tijd meer helden nodig?

AXELLE RED: Ja, maar ik denk dat we die helden vooral in onszelf moeten zoeken en niet moeten wachten tot ze ons komen redden. Dat thema zit in een aantal nieuwe nummers en kwam ook al aan bod op mijn kersttournee. Als antwoord op al die liedjes over de komst van een of andere goeroe of messias is mijn boodschap: trotseer je angsten en vind moed in jezelf.

We kunnen alle schuld op Trump steken, maar wij laten Trump toe. Wij zouden zoveel kleine stapjes kunnen nemen en zo een sneeuwbaleffect veroorzaken, zodat zijn beleid keert. Maar wie is er nog zo moedig? Veel mensen zitten in overlevingsmodus. De meeste mensen zijn niet slecht, maar bang. En als je bang bent, daalt je empathisch vermogen, kruip je in een slachtofferrol en

“We kunnen alle schuld op Trump steken, maar wij laten Trump toe. Wij zouden zoveel kleine stapjes kunnen nemen, maar wie is er nog zo moedig?”

ga je dingen opeisen waarop je denkt recht te hebben.

Helemaal in het begin van je carrière in 1993 zong je al ‘Le monde tourne mal’.

AXELLE RED: Inderdaad. Soms denk ik: die oude Afrikaan onder zijn boom die nooit naar school is geweest, maar wel al zijn gezegdes kent, heeft meer boerenverstand dan wij in de westerse wereld. Ik ben gestopt met opinies te lezen. Wetenschap, sprookjes en mythologie: daaruit distilleer ik mijn eigen verhaal, en dat overgiet ik met positieve muzikale vibes en hoop.

Brussel kan zowel moed als hoop gebruiken.

AXELLE RED: Een vriendin van me is weggetrokken uit het centrum omdat ze het haar kinderen niet langer wou aandoen. Ik ben heel kwaad op de mensen die de stad besturen. New York heeft één burgemeester. Waarom zouden wij er negentien nodig hebben? Belachelijke kosten, terwijl niets functioneert. Hier is inderdaad moed op zijn plaats, maar je moet jezelf natuurlijk niet tot doelwit maken, en dat ben je op sommige plekken in Brussel wel. Maar misschien moeten we gewoon anders stemmen? Of eerst goed nadenken voor we stemmen ...

Eigenlijk zou ik zelf in de politiek moeten stappen, maar daar heb ik dan weer de moed niet voor. Ik zou al mijn eigen partij moeten oprichten om niet dood te gaan van de particratie. Het zal er natuurlijk nooit van komen, omdat ik er veel te emotioneel voor ben, terwijl ik nochtans veel ideeën heb over hoe we ons onderwijs en onze gezondheidszorg kunnen aanpakken. In plaats van alleen te focussen op wiskunde, economie en Nederlands zou ik net meer geschiedenis, filosofie en psychologie geven, zodat kinderen een onderscheid kunnen maken tussen correcte en foute, te negeren informatie. Ik zou de schoolgaande jeugd

leren hoe ze zichzelf kunnen leren kennen en hun mentale gezondheid moeten onderhouden, en out of the box denken promoten; zodat ze beter opgewassen zijn tegen alles wat artificieel wordt.

Dat klinkt als het tegenovergestelde van het efficiëntiedenken dat in regeringskringen en het bedrijfsleven gemaakt wordt?

AXELLE RED: Precies. Zij zullen argumenteren dat ze moeten concurreren met China en de multinationals, maar onlangs vertelde een kinderpsychologe me dat alle kinderen in China depressief zijn. Er is geen tijd voor naschoolse activiteiten omdat ze bijles wiskunde volgen, in de hoop dat éne beschikbare plekje aan de universiteit te bemachtigen. Ik snap de stress van de regering die geconfronteerd met al die nieuwe technologie er ook op wil inzetten, maar wat ben je met een bevolking die door haar reserves zit?

Axelle Red krijgt op 4/2 een Lifetime Achievement Award tijdens de MIA’s, op 29/11 treedt ze op in de Ancienne Belgique, abconcerts.be

LE GRAND RETOUR D’AXELLE RED

FR/ Axelle Red reçoit un prix pour l’ensemble de sa carrière, portée par un regain d’intérêt d’une jeune génération d’artistes. Elle évoque son parcours, ses engagements, tout en rappelant l’importance de ralentir et de préserver sa liberté mentale. Inquiète de la pression sur la culture et de l’essor de l’IA, elle voit une société guidée par la peur et appelle à plus de courage, d’empathie et d’humanité dans l’art, la politique et l’école.

THE BIG COMEBACK OF AXELLE RED

EN/ Axelle Red receives a Lifetime Achievement Award as her career gains new momentum thanks to a younger generation of artists. She reflects on her journey, her engagement, and the importance of balance and mental freedom. She criticizes pressures on the cultural sector, AI, and an anxious society, stressing that people are not bad, just afraid, and calls for more courage, empathy, and humanity in art, politics, and education

Column Lies Van Overschée

Lies Van Overschée is centrumverantwoordelijke van De Platoo. In haar column onderzoekt ze de spanning tussen Brussel als publieke ruimte en het leven achter gesloten gordijnen.

Zet u

Beeld je eens even in: het is hoogzomer, bloedheet, je plant een uitstap naar de grootstad en op de terugweg wandel je door een schaduwrijk park. In het midden van een grasveld trekt een bijzondere boom je aandacht. Ernaast twee houten bankjes met een naam erin gegraveerd. Je aarzelt. Zou de bank aan iemand toebehoren? Zou je er ook mogen gaan zitten? Het park is er voor iedereen, denk je, dus je zet je voorzichtig neer, blij even te kunnen rusten. Jusqu’ici, tout va bien

Beeld je eens even in: niet lang nadat je je telefoon hebt bovengehaald om de wereld te bespioneren, komt er een groepje mensen aan. De meesten spreken een verschillende taal, maar ze begrijpen elkaar wel, lijkt het van een afstand. De kinderen spelen voetbal of lopen elkaar achterna met een verdorde tak, de grote mensen spreiden een deken uit: taart, chips, een verloren bakje framboos. Een oudere vrouw gebaart of de plaats naast je vrij is. Natuurlijk, zeg je, kom, zet u.

Entr’acte: op de achtergrond dreunt de stad onophoudelijk. Je hoort auto’s en vliegtuigen en om de zoveel tijd slingert er een sirene door de kruin van de platanen. Een moment lang voel je onrust: las je immers geen berg aan zenuwachtige berichten over deze stad? En hoorde je daarnet niet duidelijk een beetje een verdachte taal? Misschien kloppen ze dan toch, al die onheilstijdingen. Ach welnee, jusqu’ici, tout va bien Dan wordt het stil. Plots. In het midden van de grootstad. Kun je je dát inbeelden?

In de nadagen van de eens zo glorieuze lente van 2025 werd het stil in het Elisabethpark. Geen sirene, geen verklaringen. Geen hartslag. Een kleine jongen overleed.

Afgelopen maandag, precies acht maanden later, werd er een herdenkingsplek ingehuldigd. Al die tijd bestond de plek al, gebouwd en zorgvuldig onderhouden door de buren. Maandag werd er een boom geplant, opvallend door zijn rode bladeren, met een houten bank ernaast. Zonder de constructieve, gedeelde verontwaardiging en de niet-aflatende daadkracht van buren die vaker niet dan wel elkaars (moeder) taal spreken was dat waarschijnlijk nooit gebeurd.

Kan het dus dat je dan misschien wel verschilt van uitzicht, van geur, van taal, van gewoontes, maar dat je toch samen kunt bouwen aan een gedeelde publieke plek? Kan het dat je daarvoor uithoudingsvermogen nodig hebt, zelfrelativering nu en dan, dat je werkt en zoekt en vast weleens vloekt, maar dat je wel altijd weer van op diezelfde bank vertrekt? Kom, zet u, ge hebt geluk. De frambozen zijn op, maar er is nog taart. Ik hoor jou. Jij mij.

Beeld je eens in … Welnee, dat hoeft helemaal niet. Want het bestaat, het gebeurt, in vele Brusselse wijken. Dat is geen inbeelding. Dus kom, zet u, en doe mee.

‘In

mijn café mogen gasten hun eigen

muziek draaien’

Twaalf jaar geleden werd Nico café-uitbater, toen hij La Perle aan het Bockstaelplein overnam, een van de weinige cafés in het gewest die bijna de klok rond open blijven. “Dit is een plek waar mensen nog echt samenkomen. Hoe waardevol dat is, ben ik pas de laatste jaren gaan beseffen.”

door Kris Hendrickx foto Ivan Put City jobs

Wat doet een nachtraaf die uit het café of de club wordt geveegd, maar nog lang niet wil slapen? Zij of hij trekt naar een van de weinige bars in Brussel die écht lang open zijn. La Perle aan het Bockstaelplein in Laken is er zo een. “Vroeger bleven we echt 24 uur lang open, maar sinds covid sluiten we toch een paar uur”, vertelt uitbater Nico (37), die eigenlijk Besnik Bicaj heet.

Wie het café binnenstapt, voelt meteen dat het ‘iets’ heeft. Geschiedenis onder meer, want een deel van het interieur dateert nog van de opening in de jaren 1950. Volkse sfeer ook, met Belgische vlaggen en een bepaald soort muziek. Op een dinsdag in de vooravond passeren onder meer ‘Brother Louie’ (Modern Talking), ‘Adieu jolie Candy’ (Jean-François Michael) en ‘Live is Life’ (Opus) de revue. Maar bovenal is het

een plek waar cafégasten nog ongedwongen met elkaar in gesprek gaan, op elk moment van de dag. Of samen zingen, want elke vrijdag en zaterdag staat er karaoke op het programma.

Rodeorijder

“Een café openen leek me logisch”, vertelt uitbater Nico, de zoon van een Kosovaarse vader en Portugese moeder. “Mijn vader had café La Jonction aan het Zuidstation, in een van de huizenblokken op de Fonsnylaan die ze hebben afgebroken. Ik ben met de horecabusiness opgegroeid. Menselijk contact en navigeren tussen verschillende culturen gaan me goed af. Ook dat kwam met de paplepel: zowel de Kosovaarse als de Portugese cultuur is erg gastvrij.”

Nico mag zich dan als een vis in het water voelen in La Perle,

hij ging door een donker dal. “Ik ben een kind van ouders die zonder veel bagage naar België gekomen zijn, figuurlijk dan. Alleen al beseffen dat ik tussen drie culturen opgroeide, dat heeft jaren geduurd. Thuis kon niemand helpen met mijn schoolwerk. Ik begon te brossen, werd weggestuurd. Het hielp niet dat mijn vader voor tien jaar naar Kosovo terugkeerde toen ik een jaar of twaalf was. Karting was mijn ding, maar met zijn vertrek viel dat weg. Die passie heb ik de jaren erna naar de openbare weg verplaatst, die ik als racecircuit gebruikt heb. Godzijdank heb ik daarbij nooit iemand verwond of gedood.”

Na tien jaar haalt Nico zijn vader zelf terug uit Kosovo. “Hij heeft me geholpen om weer op te staan. Al ben ik na zijn terugkomst echt weggezakt en heeft dat opstaan tijd gevraagd. Daarvoor zit een periode waarin

“Zien dat mensen zich in La Perle zo thuis voelen doet deugd”

Nico

Uitbater La Perle

alcohol, drugs en uitgaan een belangrijke rol speelden.”

De voorbije jaren voelt Nico zich beter en daar speelt La Perle een rol in. “Ik besef steeds meer hoe waardevol een plek als deze is, waar mensen elkaar ontmoeten. Ik doe niets liever dan aandacht geven aan wie er te weinig krijgt. We hebben een bezoekster van een jaar of tachtig die dagelijks een glas komt drinken, haar familie woont ver weg. Ik ga dan even een praatje slaan, moedig haar aan om contact te leggen met haar zoon, ook al is er die lastige

schoondochter. Als ik dan hoor dat ze het doet … (glimlacht).”

Meer Nederlandstaligen

Sinds covid zag Nico een nieuw publiek naar zijn café afzakken. “Vroeger zag ik vooral oudere Brusselaars over de vloer komen, eenvoudige werkmensen met een groot hart. Sinds enkele jaren zijn er meer jongeren en ook Nederlandstaligen. Die lijken hier massaal gekocht te hebben in de buurt.”

Die jongeren vinden met name ‘s nachts de weg naar het café. “Het gebeurt dat hier rond

1 of 2 uur ‘s nachts plots een groep van vijftien man binnenkomt na een ander feestje. Ze komen niet enkel omdat we zo lang open zijn, ook omdat ze hier hun eigen muziek kunnen draaien en verder vieren. Zien dat mensen zich hier zo thuis voelen doet deugd.”

Bij het afscheid wil Nico nog één ding kwijt. “Ce lieu m’efface”, zegt hij. “Deze plek is groter dan ikzelf en maakt me in zekere zin nederig. Mijn rol is discreet, maar als baas kijk ik er nauw op toe dat mensen respectvol blijven met hun woorden en gebaren. Dat helpt om de verbinding te creëren die je hier voelt. Ik weet uit eigen ervaring hoe snel iets ontspoort.”

In City jobs toont BRUZZ de mens achter typische en minder typische stadsjobs

‘Brusselse muzikanten moeten meer het heft in eigen

handen nemen’

Minder subsidies, minder speelkansen, minder ondersteuning. Onder het feestgedruis van de Week van de Belgische Muziek schuilt een moeilijke

realiteit: jong Brussels muzikaal talent moet steeds harder knokken om te overleven. “De muziekindustrie plaatst artiesten in competitie met elkaar.”

door Benthe Vermeulen

De Week van de Belgische Muziek werd in het leven geroepen om iedereen – van muziekfreak tot politicus – te laten zien wat de impact is van muziek, zowel cultureel als sociaal en economisch”, zegt Stijn Lemaire, algemeen coördinator bij VI.BE, Vlaams steunpunt voor artiest en muzieksector. Maar die week begint met een valse noot, toch wat Brussel betreft: festivals worden geschrapt, clubs en podia voor opkomend talent verdwijnen, terwijl ook de financiering van ondersteunende organisaties terugloopt. “Verschillende initiatieven stoppen en dat baart mij zorgen”, erkent Lemaire.

Hetzelfde alarmistische gevoel heeft ook Tom Bonte, directeur van de Ancienne Belgique. Hij zat afgelopen maandag in de radiostudio van BRUZZ, en wees daarnaast op de impact van de stijgende kosten, een mogelijke btw-verhoging op tickets en teruglopende subsidies. “Je voelt dat mensen de hand op de portefeuille houden. Dat vertaalt zich meteen in ticketverkoop en kansen voor artiesten.”

Commercialiseren

Een van die kansen die verdwijnen, is bij de Ancienne Belgique zelf: de muziektempel kondigde aan in 2026 geen edities van Boterhammen in het Park of Feeërieën te organiseren. Door het uitblijven van een Brusselse regering kon de concertzaal niet rekenen op een gewestelijke subsidie van 65.000 euro en besliste ze de festivals bij voorbaat te schrappen.

Ook Brussel Brost viel ten prooi aan besparingen, dit keer vanuit Vlaanderen. Het gratis studentenfestival verliest 250.000 euro aan Vlaamse cultuursubsidies en ziet zich genoodzaakt de editie van 2026 te annuleren.

Niet alleen festivals, maar ook het Brusselse nachtleven verkeert stilaan in ademnood. Eind 2025 sloten vaste waarden zoals Reset, La Cabane en Bonnefooi definitief de deuren. Volgens Julian Leclercq van La Cabane werd de sluiting van de club in Watermaal-Bosvoorde veroorzaakt door een samenspel van factoren. “Een gebrek aan steun van de overheid, maatregelen die uit een andere tijd stammen, met name op het vlak van het geluidsbeleid”, zegt Leclercq. “Maar ook beslissingen die losstaan van de realiteit, en steeds strengere controles.”

La Cabane stond bekend om zijn mix van lokaal talent en internationale artiesten. “Om vandaag het hoofd boven water te houden, zou het voor de club noodzakelijk zijn geweest om haar programmatie te commercialiseren”, aldus Leclercq. “Dat wilde ik niet. Ik had geen zin om een programma te maken dat niet bij La Cabane paste, voor een publiek dat ons niet weerspiegelt.”

Moeilijk politiek evenwicht

Naast speelgelegenheden voor artiesten in clubs en op festivals voelen ook ondersteunende organisaties de gevolgen van de besparingskoorts. “Besparingen kunnen op korte en lange termijn het broze ecosysteem van de Brusselse muziekscene structureel beschadigen”, zegt Lemaire van VI.BE. “Mensen denken dat muziek zoals kraantjeswater uit de muur komt, maar er schuilt een geheel van collectieven, muziekhuizen en speelgelegenheden achter.”

Een van die onmisbare schakels in het ecosysteem is Volta. Het muziekcentrum stelt aan 153 muzikale projecten onder meer repetitieruimtes en opnamestudio’s ter beschikking. Dat is goed voor in totaal 375 muzikanten. Het fungeert daarom als

belangrijke broedplaats voor zowel gevestigd als opkomend muzikaal talent in de hoofdstad. Desondanks keerde Volta bij de recente Vlaamse projectsubsidieronde met lege handen terug.

“Tal van artiesten die de stad muzikaal representeren werken in Volta”, zegt Arne Huysmans, oprichter van Volta. Hij betreurt de politieke impasse in Brussel, die al meer dan zeshonderd dagen aansleept. “De verschraling van Brussel wordt met de dag zichtbaarder”, zegt hij. “We hebben een stad die niet toekomstgericht kan werken, en dat is nefast voor alle sociaal-culturele organisaties. Het waardevolle werk, dat samen met de vorige kabinetten is gerealiseerd, dreigt verloren te gaan. Denk bijvoorbeeld aan het cultuurbeleid van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, maar ook aan de Brusselse Broedplekken.”

Omdat de Brusselse regering in lopende zaken verkeert, kan het Brusselse Gewest geen nieuwe budgetten vrijmaken voor organisaties als Volta. Aan Vlaamse kant moet minister van Cultuur Caroline Gennez (Vooruit) 23 miljoen euro besparen op cultuur.

Huysmans wijst op de concrete gevolgen voor artiesten: “Het gebrek aan middelen creëert een enorm concurrentieveld onder kunstenaars, organisatoren en huizen. Dat is niet constructief. Tegelijk kun je moeilijk van Vlaanderen verwachten dat het alle problemen van Brusselse kunstorganisaties opvangt en oplost.” Toch voelt Volta zich naar eigen zeggen gesteund door de Vlaamse regering. “We zitten met een kabinet dat cultuur genegen is en een visie wil uitbouwen mét de sector. Ook voor Volta wordt er op de korte en lange termijn een oplossing gezocht om een duurzaam bestaan te verzekeren,” besluit Huysmans.

Volgens het kabinet-Gennez volgt de toekenning van subsidies de dynamiek van het veld: meer aanvragen uit een bepaalde stad zouden in principe moeten leiden tot meer middelen voor die stad. Sinds het begin van de huidige legislatuur is er een totaal van bijna 20 miljoen euro aan subsidies toegekend onder het kunstendecreet. Een dikke 7 miljoen euro ging naar Brusselse kunstenaars en organisaties. Hoeveel de Brusselse muzieksector, en specifiek Volta, kreeg, deelde het kabinet niet mee.

Sterke concurrentiestrijd

Dat investeren in de Brusselse muziekscene wel degelijk loont, onderschrijft ook Stijn Lemaire van VI.BE: “Ik denk dat de buitenwereld niet hard genoeg kan horen dat

Brussel een bijzondere muzikale metropool is, gedragen door een uitzonderlijk rijke muzikale ondergrond.”

“De Brusselse sound vind je nergens anders”, beaamt ook Mia Lena, Brusselse singer-songwriter en finaliste van De Nieuwe Lichting, het muziekconcours van Studio Brussel. “Ons geluid breekt regels. We maken muziek op gevoel, in het Frans, Engels en Nederlands door elkaar. Onze sound is een reflectie van de stad waarin we leven: open-minded en innovatief.”

Tegelijk wijst ze op een realiteit die steeds moeilijker wordt: “Er is vandaag definitely minder geld dan vier jaar geleden. Programmatoren kiezen daardoor sneller voor artiesten die gegarandeerd iets opbrengen, waardoor de muziekindustrie ons steeds meer in competitie met elkaar plaatst.”

Ook Fred Gata, Leuvense rapper en producer die twee jaar geleden naar Brussel verhuisde, herkent die spanning: “Er is enorm veel muzikaal talent in Brussel, maar iedereen opereert te vaak binnen zijn eigen community. De scene mist soms samenhorigheid.”

Zijn traject toont hoe precair de weg naar de doorbraak vaak is. “Het lijkt alsof je als artiest eerst moet struggelen voor je kunt doorbreken. Voor ik Sound Track won in 2023 combineerde ik twee jobs en moest ik echt husselen voor speelplekken, zelfs gewoon om te kunnen repeteren.”

Veel artiesten hebben meerdere baantjes nodig, zelfs als ze al in grote zalen spelen, zegt ook Bonte. “Optredens zijn piekmomenten, geen structureel inkomen.” De voorbereiding: schrijven, repeteren, ontwikkelen, is volgens hem vaak onbetaald of onderbetaald. Bonte wijst op een structureel probleem: het zichtbare succes van enkele grote artiesten verbergt de realiteit van een brede groep muzikanten die nauwelijks kan rondkomen.

DIY-scene

Welke antwoorden kan de Brusselse muziekscene bieden op de toenemende druk waaronder ze staat? Voor Adam Russell van de vzw Oersoep is het duidelijk: “Omdat we steeds minder steun krijgen, moeten we het heft meer in eigen handen nemen en als muzikanten in onszelf geloven. Er is te veel concurrentie. We moeten meer durven samenwerken en meer op elkaar leunen.”

Met Oersoep wil Russell de Brusselse muziekscene zo toegankelijk mogelijk maken. De organisatie stelt onder meer studio’s ter beschikking van artiesten via een pay what you can-model. Er is geen

“Muziek wordt te vaak getrivialiseerd, terwijl wij geloven dat ze net een instrument kan zijn om mensen uit de armoede te helpen”

Adam Russell Oprichter van de vzw Oersoep

vooraf bepaalde huisstijl: iedereen is welkom. “Eigenlijk beschouwen we onszelf als sociaal werkers. Muziek wordt te vaak getrivialiseerd, terwijl wij geloven dat ze net een instrument kan zijn om mensen uit de armoede te helpen”, legt Russell uit.

Ook Stijn Lemaire volgt de filosofie van Russell: “Artiesten moeten meer naar hun eigen scene kijken en anderen ondersteunen. Je voelt dat er vandaag een beweging is waarbij artiesten zich steeds meer bewust worden van die gedeelde verantwoordelijkheid. Dat is iets wat we moeten koesteren.”

Naast een groeiende samenhorigheid ziet Lemaire nog een aantal andere hoopvolle bewegingen die de druk op de Brusselse ketel kunnen verlichten. “Lokaal begint echt

iets te bewegen: de stad Brussel werkt aan een strategisch plan voor nightlife, en er komt meer aandacht voor een structureel stedelijk muziekbeleid. Het besef groeit dat artiesten waardevolle stakeholders zijn voor een stad. Het is een marathon, geen sprint.” Een voorbeeld is het Muzik 1030-beleid van de gemeente Schaarbeek. Via subsidies faciliteert de gemeente caféconcerten, onder andere in L’Estaminet. “De bedoeling is dat artiesten eerlijk beloond worden: L’Estaminet betaalt de helft van de beloning, de gemeente de andere helft,” legt uitbater Maxim Plaisier uit. Naast caféconcerten zet Schaarbeek ook in op het nachtleven: “De jeugddienst heeft budget vrijgemaakt om in 2026 vier clubnights te organiseren. Er werd een open call uitgeschreven gericht op beginnende collectieven. Wij geven hen een kader dat zij zelf mogen invullen”, vult Plaisier aan.

Met de verdere uitbouw van de AB als “muziekhuis” wil ook Bonte zijn steentje bijdragen. Naast concerten wil de concertzaal meer inzetten op residenties, studio’s, workshops en ontwikkelingsplekken voor jong talent. “Vooral artiesten die het echt nodig hebben, moeten in de AB terechtkunnen om te groeien.”

Door de toenemende besparingen in de Brusselse muziekscene zouden artiesten zich mogelijk meer als een hechte community kunnen gaan ontwikkelen. Dat voelt De Nieuwe Lichting-finaliste Mia Lena ook. “We gaan voorzichtig richting een gemeenschap, omdat we beseffen hoe belangrijk het is om elkaar te steunen. Zet jonge artiesten in het voorprogramma of noem in interviews namen van opkomend talent. Zwangere Guy zei het in ‘Loin d’ici’ op de soundtrack van Putain het best: ‘Tout seul, on va plus vite, mais ensemble, on va plus loin.’”

De Week van de Belgische Muziek loopt tot 8/2, weekvandebelgischemuziek.be

QUAND FAIRE DE LA MUSIQUE DEVIENT UN COMBAT

FR/ En 2021, la Semaine de la Musique Belge a vu le jour pour donner un coup de pouce à un secteur particulièrement malmené par la crise sanitaire. Depuis, chaque année, la première semaine de février met la musique d’ici sous le feu des projecteurs, avec des concerts et des programmes radio et télé. Mais derrière l’ambiance de fête, la réalité est plus rude : les coûts explosent, les subventions diminuent, des festivals sont annulés et des salles ferment, si bien que les jeunes talents doivent se battre de plus en plus pour s’en sortir.

FIGHT FOR YOUR RIGHT TO MAKE MUSIC

EN/ In 2021, the “Week of Belgian Music” was established to support the music sector, which had been hit hard by the COVID-19 crisis. Since then, every year during the first week of February, homegrown music is given extra attention through live performances as well as radio and TV broadcasts. Yet beneath the festive celebrations lies a harsh reality of rising costs, declining subsidies, cancelled festivals, and closed venues, forcing young talent to fight ever harder to survive.

Rappe Rik vindt z’n droomhuis in één klik.

Download rap de Zimmo app

Cultuurgids Shop Made in Brussels

ZEG HET MET BLOEMENTAART

Bij Pauline Préel zijn cakes en taarten geen desserts meer, maar eetbare spektakelsculpturen vol bontgekleurde parels, glazuur, chocolade, fruit en zelfs echte bloemstukken. Met een achtergrond in grafisch ontwerp laat Préel sinds 2022 haar fantasie de vrije loop in haar creaties. Je kunt bij haar terecht voor kleine cateringopdrachten, maar evengoed voor grootse bruiloften tot wel vijftig personen. (MDVH)

PAULINE PRÉEL vanaf 100 euro voor acht personen, pauline-preel.com

Warm deken

Koukleumen kunnen beginnen aftellen naar de lente, maar wie nog een zipper-trui zoekt om de laatste winterweken door te komen, moet bij Yuman Village in Elsene zijn. Daar hangt de resterende stock van Studio Virgule. De Franse ontwerpster Marie Vanrapenbusch bleef na haar designstudie aan La Cambre in Brussel hangen en naait alles met de hand. Ze verwerkt tweedehands dekens tot eigentijdse gilets, afritstruien en mouwloze vesten. Zelf een trui bestellen, kan via Instagram. (EC)

DEMI ZIPPER 180 euro, via @marie.vanrapenbusch

Jouw Brussels product op deze pagina? Mail naar shop@bruzz.be

Relax, het is Brussel maar

In een stad vol claxons, drukke jobs en levendige cultuur kan een mens al eens rusteloos worden. Dat weet eurocraat Samuel López-Lago, die ook leerkracht mindfulness is, uit eigen hand en uit zijn praktijk. Toch voelt hij een diepe verbinding met de stad. De Spanjaard tekende daarom een boek vol mandala’s om bij te ontspannen. Haal die potloden maar boven en kleur zijn geometrische versies van Kuifje, de Kruidtuin of Jeanneke Pis in tot een caleidoscopisch resultaat. (EC)

BRUSSELAXATION 25 euro, via brusselaxation.com

MOme

KWALITEIT •••••

AANBOD •••

Restaurant 3 x jonge chefs

AUTHENTICITEIT •••••

INFO

Veydstraat 41, 1050 Elsene, @momebrussels

Op talent staat geen leeftijd, ook niet in de keuken. Drie jonge chef-koks – niet eens 30 jaar oud – leveren daarvan het bewijs met de opening van hun restaurants.

MOme. Emma Wayet (23) en Raffi Vranckx (26) hebben niet toevallig voor die naam gekozen. In Franse spreektaal staat môme voor ‘kindje’. Toch staat hun zaak al als een huis. Het interieur, eenvoudig maar doordacht, creëert een gezellige bistro-sfeer. Een gepatineerde houten vloer, groen-wit geblokte tafellakens, tweedehandsmeubilair, een betegelde toog, een muur van baksteen … het is een beetje thuiskomen.

Het restaurant biedt erg lekkere lunchmenu’s (27 euro voor twee gangen, 32 euro voor drie gangen), maar vooral het diner is een aanrader. Dat menu, met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert, kost 55-60 euro per persoon. Dat lijkt duur, maar vandaag betaal je dat voor de kwaliteit die wordt geboden. ’s Avonds reserveren is wel nodig, want sinds

de opening zit MOme elke avond vol. Op een krijtbord prijken de keuzes voor het diner: drie voorgerechten, drie hoofdgerechten en drie dessert, vaak aangevuld met twee suggesties. Handig, want er is altijd een vlees-, vis- en vegetarische optie.

Liefhebbers van dierlijke eiwitten mogen vol vertrouwen kiezen voor de pasteitjes die de chef en zijn souschef, François Van Espen, aanbieden. Allebei hebben ze ervaring opgedaan in de keuken van Karen Torosyan (Bozar), die wereldkampioen ‘pâtés en croûte’ is. Elke week bereidt het duo die bladerdeeggerechten volgens de regels van de kunst, en voor een eerlijke prijs. De versie met varkensvlees uit de Auvergne, eend, paarse pistachenoten uit Sicilië en lardo di Colonata – varkensrugspek – (20 euro) was een pure smaakbeleving. Het hoofdgerecht – eigenlijk een voorgerecht, maar daar doet het restaurant niet moeilijk over, sommige mensen nemen zelfs een pasteitje als dessert – was seriola, een vrij vaste vis, rauw bereid met Vietnamese vinaigrette, krokante sjalotjes en mierikswortelmayonaise (16 euro). Een fris en scherp gerecht, dat mooi contrasteerde met het voorgerecht. De wijnkaart is een feest voor liefhebbers – Les Marnes Blanches, Fanny Sabre … –maar zal voor iets zuinigere zielen te duur blijken: 38 euro voor de goedkoopste witte fles, 40 euro voor rood. MICHEL VERLINDEN

Flâne

29 jaar is Paul Ravet, en hij maakt al grote indruk. Na Pénar, zijn restaurant aan het Brugmannplein, heeft hij nu Flâne geopend. Het interieur met wanden vol wijnflessen en de bar met een prachtig zicht op de keuken, zijn niet de enige troeven. De vier-, vijf- en zesgangenmenu’s voor het diner zijn een staalkaart van het talent van Ravet. Denk bijvoorbeeld aan een oester-preivinaigrette met jalapeño.

Drie Lindenstraat 1, WatermaalBosvoorde, flanerestaurant.com

Affable

Op zijn 25e tekent Victor Cornet voor een precieze, heldere en productgerichte keuken. Licht gebakken sint-jakobsschelpen, fregola al dente, de smeerbare worst ‘nduja verwerkt tot een saus of knolselder met gorgonzola en peer: strakke gerechten zonder overdaad. In de zaal begeleidt de jonge sommelier Camille Lecinana de klanten deskundig door het wijnaanbod.

Sint-Hendriksvoorplein 38, SintLambrechts-Woluwe, affable.restaurant

Klassiek Pop & Jazz

Dave

De Londense (grime)rapper David Orobosa Michael Omoregie, kortweg Dave, is de zoon van een dominee. Het hoeft niet te verbazen dat hij zijn derde album, The boy who played the harp, vol Bijbelse verwijzingen stopte. Daaronder schoof hij een onderkoeld klanklandschap, dat hij mee liet vormgeven door James Blake. In de titelsong klopte hij dan weer aan bij The Beatles. Kortom, niet je doordeweekse rapper.

→6/2, ING Arena

The Kooks

The Kooks staken twintig jaar geleden hun neus aan het venster met een debuut vol puistige indierocksongs, een luchtigere, akoestischere tegenhanger van garagerockrebellen The Libertines. Na een paar ups en downs moven Luke Pritchard en co in hun own way, met een nieuw, jong publiek dat hits als ‘Naive’, ‘Ooh la’ en ‘Seaside’ als lijfliederen meeschreeuwt.

→9/2, Ancienne Belgique

Ashnikko

Te veel suiker, te veel internet en nul schaamte: het is een definitie van hyperpop, maar ook van Ashnikko. Op haar vorig jaar uitgebrachte album Smoochies mengt de Amerikaanse zangeres haar knetterende popsongs met de felgekleurde chaos van haar alter ego’s en expliciete verlangens, een smaakexplosie die net zo onverwacht als onweerstaanbaar is.

→9/2, La Madeleine

De Brusselse latinscene bloeit als nooit tevoren, onder meer dankzij Susobrino (6/2, Botanique)

Speed noise, metal, hardcore: voor herriemakers Ronker mag het lekker hard (8/2, Ancienne Belgique)

Jazzpianist Keith Jarrett is nog onder ons, maar krijgt nu al een bloemlezing (8/2, Toots Jazz Club)

Op het Spanjeplein staart zijn standbeeld statig naar Sancho Panza. Het Belgian National Orchestra en Bozar zetten Béla Bartók nu ook op het podium van de Henry Le Boeuf-zaal. De componist die het liefst van al inspiratie ging rapen op het Hongaarse platteland wordt drie dagen lang vanuit alle mogelijke perspectieven belicht: van symfonisch groots, tot fijn en ingetogen.

→6 > 8/2, Bozar

Flagey Piano Days

De jaarlijkse hoogmis van het klavier lokt weer fantastische vingers naar Flagey. Elisabeth Leonskaja schuift meermaals aan – zowel met orkest als solo. Maar met alle respect voor de grande dame, wij kijken toch vooral uit naar de jonge wolven: Alexander Malofeev, Beatrice Rana en prijsbeest Eric Lu, de Amerikaanse pianist die zijn verrukkelijke Schubert-plaat komt voorstellen.

→11 > 15/2, Flagey

Alsof er nog niet genoeg piano klinkt in de hoofdstad, passeert ook Koningin Elisabethwedstrijdwinnaar Nikola Meeuwsen deze week in Bozar. Na een hele rits obligate laureatenconcerten met symfonieorkest schuift de Nederlandse pianist nu helemaal alleen achter de toetsen. Zijn gevarieerde recitalprogramma schiet van Schumann naar Sjostakovitsj.

→12/2, Bozar

De Centrale weet van geen ophouden en nodigt geluidskunstenaar Làzara Rosell Albear uit (6/2)

Een Beethoven-concerto voor niet één, niet twee, maar drie solisten (7/2 in Wolubilis)

Terwijl Benvenuto Cellini nog speelt, draait Idomeneo-tenor Joshua Stewart al warm (7/2, de Munt)

P for power

Ho Tzu Nyen

Na T for time maakte de Singaporese kunstenaar Ho Tzu Nyen speciaal voor Bozar P for power. Met dit bijzonder actuele werk reflecteert hij over hoe de betekenis van macht vandaag ter discussie staat door democratische uitdagingen en AI. De video-installatie bestaat uit dertig vraag-antwoordgesprekken tussen Ho en een chatbot.

→6/2 > 14/6, Bozar

Rotopaintings and yawning stones

Michel François

Michel François begon recent met schilderen, een activiteit die hem verbindt met zijn overleden vader. Hij hanteert de ‘roto’-techniek, waarbij hij met een zelf ontworpen machine werken maakt die subtiel van elkaar verschillen. Zijn gapende sculpturen, in de vorm van rotsblokken, zijn deels geïnspireerd door het 16e-eeuwse schilderij De geeuwer

→12/2 > 25/5, Xavier Hufkens

Tadashi Kawamata

De Japanse kunstenaar Tadashi Kawamata maakt met gevonden materialen grootschalige installaties die de relatie tussen architectuur, stedelijke ruimtes en de menselijke ervaring onderzoeken. Ooit betoverde hij het Centre Pompidou met zijn Chaises suspendues en zijn Tree huts-reeks werd over de hele wereld tentoongesteld.

→12/2 > 25/4, Mulier Mulier Gallery

Romain Tardy en Coline Cornélis brengen de verborgen Zenne tot leven (7/2 > 3/1, Riolenmuseum)

Leo Orta slaat de brug tussen kunst, design en ecologisch bewustzijn (14/2 > 4/4, Christophe Gaillard)

In Haute Nuit onthullen enkele kunstenaars wat er tussen licht en donker schuilt (13/2 > 27/6, ISELP)

Bartók Festival

Nikola Meeuwsen

L’enfant bélier

Regie: Marta Bergman, met: Salim Kechiouche, Zbeida Belhajamor

In 2018 stierf de Koerdische kleuter Mawda Shawri door een kogel die een politieagent afvuurde tijdens de achtervolging van een bestelwagen met transmigranten. De Roemeens-Brusselse regisseuse en scenariste Marta Bergman probeert te begrijpen en te analyseren hoe het zo is kunnen mislopen.

→In de bioscoop

Renoir

Regie: Chie Hayakawa, met: Yui Suzuki, Hikari Ishida

Zonder drama maar met veel finesse en authenticiteit kruipt Chie Hayakawa (Plan 75) in het hoofd van de elfjarige dochter van een stervende vader en een overwerkte moeder.

De Japanse cineaste schetst haar diepe eenzaamheid en vervreemding. Ze houdt ook bewust vaag waar haar rijke verbeelding eindigt en de droevige werkelijkheid begint.

→In de bioscoop

Le chant des forêts

Regie: Vincent Munier

De Franse natuurfotograaf Vincent Munier deed wereldwijd monden openvallen met La panthère des neiges, een adembenemende documentaire over een poging om in Tibet een sneeuwluipaard te spotten. Hij blijkt ook dichter bij huis te kunnen verbazen. Zijn film over de lynxen, beren, herten en uilen uit de bossen van de Vogezen is in Frankrijk een dikke hit. →In de bioscoop

En ook

In Skiff raakt een 16-jarige roeister uit evenwicht omdat ze verliefd wordt op het lief van haar broer

Brendan Fraser (The whale) kiest met Rental family, voor een zoete Japanse film over surrogaatfamilie

Cinema Nova focust met Barlinale op onafhankelijke, niet-conventionele films en documentaires

Klein onderhoud

Actrice Lina Miftah

Afstuderen aan het conservatorium van Luik én opvallen in de Vlaamse, queer coming-of-agefilm Skiff? Zoiets krijgt enkel Brussels talent voor elkaar, Lina Miftah bijvoorbeeld.

“Verwacht niet te veel antwoorden, maar laat je drijven door nieuwsgierigheid. Skiff opent veel deuren en duikt in de intimiteit van relaties: tussen ouders en adolescenten, broers en zussen, maar ook tussen twee werelden die elkaar ontmoeten met gevoeligheden die botsen”, zegt actrice Lina Miftah. Met Skiff vaart een Vlaamse zomerfilm de bioscopen binnen over een 16-jarige roeister. Malou raakt uit balans omdat ze zich aangetrokken voelt tot het lief van haar broer: de Brusselse Nouria. Die rol neemt Miftah voor haar rekening. “Nouria straalt. Ze is sociaal, open en nieuwsgierig naar andere mensen, milieus en talen. Ze staat stil bij elk detail, elke sensatie, elk poëtisch moment, want dat geeft haar het gevoel te leven. Tegelijk kun je haar niet volledig doorgronden. Ook zij is nog zoekende en beleeft een scharniermoment. Ze komt uit Brussel, de confrontatie met de sociale omgeving van het Vlaamse platteland is een omwenteling.” Miftah noemt Skiff een film over “het moment waarop je, geconfronteerd met dilemma’s en twijfels, levenskeuzes moet maken”.

De opnames dateren van 2023. “Ik had net besloten om in navolging van een paar vrienden aan het conservatorium van Luik te studeren”, vertelt de Brusselse actrice. “Ik studeer er dit jaar af. Skiff was een onderdompeling in de professionele wereld. Wat is mijn plaats

als actrice? Hoe bewaar ik mijn concentratie op de set? Hoe communiceer ik het beste met de regisseuse? Hoe breng ik Nouria tot leven? Cinema is niet evident. Er komt héél veel bij kijken.”

Het hardst heeft ze gezweet op het Nederlands. “Overdag volgde ik les op het conservatorium, ’s avonds oefende ik op mijn Nederlands. Ik wilde geen zinnetjes opzeggen, ik wilde echt in het Nederlands kunnen spelen. Het vereiste een veel grotere, bijna fysieke, inspanning dan ik had gedacht.”

“Ik ben gehecht aan het politieke aspect van acteren. Ik wil weerstand bieden”

Miftah kreeg de smaak voor het acteren geleidelijk aan te pakken. “Op de middelbare school deed ik een beetje theater en nam links en rechts een paar theaterlessen. Uit nieuwsgierigheid deed ik enkele audities. Theater, film of televisie: het ging mij altijd om de ontdekking. Ik ben altijd al erg nieuwsgierig geweest.” Vandaag ziet ze acteren op de eerste plaats als een ambacht. “Al ben ik ook erg gehecht aan het politieke aspect. Ik wil weerstand bieden. Het is in het dagelijkse leven, in onze complexiteit, dat ik mijn essentie vind. Op mijn beurt probeer ik genuanceerde personages tot leven te brengen.” NIELS

RUËLL

De film Skiff is vanaf 4/2 te zien in de bioscoop

Atelier 210, beursschouwburg, La Balsamine, Charleroi Danse, Kaaitheater, Kunstenwerkplaats, Les Halles de Schaerbeek and workspacebrussels present

ru e s er r n s s ene > >

Ade ne sens e n Anne-Laure Vandeputte

Arn era lles e ne

s r e Lu u u

Ha A a an r Abed ett u anne s er edes s a a uda e

L en e d eder V d r n Sa u

S a a s nd ana nn e anane www.ittakesacity.brussels

In mijn wijk Podium

Planet [wanderer]

Damine Jalet & Kohei Nawa

De Brusselse choreograaf Damien Jalet werkte samen met onder meer Wim Vandekeybus, Sidi Larbi Cherkaoui en Madonna. Na Vessel belooft ook het tweede luik van zijn samenwerking met de Japanse beeldend kunstenaar Kohei Nawa een straffe visuele ervaring te worden met acht dansers op een zintuiglijke odyssee, op muziek van Tim Hecker. →11 & 12/2, Théâtre National

Hear the silence

Zoë Demoustier

Tegenover vervreemding en polarisering zet choreografe Zoë Demoustier de letterlijke verbinding van aanraking en omhelzing. In haar nieuwe creatie is de wals, ooit een muzikaal en dansant symbool van Europese verfijning, het uitgangspunt. Zeven dansers bestuderen en hernieuwen deze dansvorm met een lange geschiedenis.

→12 > 14/2, KVS Bol

Béla

ECCE & Ictus

In Béla gaan de choreografen Claire Croizé en Etienne Guilloteau aan de slag met Béla Bartóks Sonate voor twee piano’s en percussie, waarin de Hongaar de nacht evoceert als een dynamisch moment waarin ook de natuur tot leven komt. Vijf dansers en vier muzikanten van Ictus belichamen en vertolken het zinderen en krioelen in het donker.

→12/2, Bozar

En ook

In Dharma punk blikt choreograaf Pierre Droulers terug op zijn artistieke beginjaren (9 & 10/2, Bozar)

Choreografe Gisèle Vienne brengt haar werk Crowd in een nieuwe creatie (10 > 14/2, Les Brigittines)

In heel wat theaters draaien de festivals 164 Van Volxem en It Takes a City op volle toeren

Putain

We paneren onze teleurstelling en gooien ze in de friteuse als Putain, de serie die uit de koker rolde van schrijver Frederik Daem en rapper Zwangere Guy, niet triomfeert op de Ensors. Wie de rauwe, eigentijdse reeks over jong zijn in Brussel nog niet heeft gezien, kan dat manco uitwissen met twee bingewatchsessies, opgezet door gemeenschapscentrum Essegem.

→9 & 11/2, Essegem & Bib Jette

Glitterpaard

Op 6 maart 2010 pakte Mark Linkous zijn wapen en ging voor een uitje. Niet veel later schoot hij zichzelf door de borst. De dromerige indierock van zijn band Sparklehorse kreeg intussen een cultstatus, zijn geest herleeft in de broze rocksongs van Glitterpaard, een Belgische allstarband met (ex-)leden van Portland, Mintzkov en Marble Sounds in het zadel.

→7/2, De Vaartkapoen, Molenbeek

Vegetarische samosa’s

De samosa heeft zich een weg gebaand van Zuid-Azië naar onze contreien, gewoon omdat hij zo onweerstaanbaar lekker is. Sudha leert je alles over het driehoekige pasteitje, van het heerlijk gekruide groentemengsel tot het traditionele vouwen en het perfect goudbruin bakken. Ook over de bijbehorende gemberkardemom chai kom je alles te weten.

→6/2, Den Dam, Oudergem

En ook

Maria Tarantino maakte docu’s voor Canvas, maar ze weet ook alles van fermentatie (6/2, WaBo)

In Blauw en de kikker leer je alles over de Wetlands, van zeewier tot ijsvogels (8/2, Op-Weule, 5+)

De oude renbaan van Sint-Pieters-Woluwe herleeft in de podcast De paardenwijk in Stokkel (12/2, Kontakt)

Uitgelicht

Johannes Is Zijn Naam treedt in contact

‘Ik doe

redelijk wat graafwerken’

Drie jaar geleden vervelde Van Jets-frontman

Johannes Verschaeve tot de zonevreemde kleinkunstenaar Johannes Is Zijn Naam. In de Ancienne Belgique nodigt de lonesome crooner je uit in zijn cocon, gedragen door de kleurrijke klankencarrousel van zijn album Contact.

door Tom Zonderman

Toestand waarbij twee voorwerpen elkaar raken”, leest een computerstem voor aan het begin van Contact, het tweede album vol onconventionele

Nederlandstalige (synth)popsongs dat Johannes Verschaeve bij elkaar schreef onder zijn alter ego Johannes Is Zijn Naam. “Een jongen raakt de vingertoppen van ET”, gaat de definiëring verder. “In de regen raakt de hemel de aarde.”

“Dat is de stem van Apple Notes”, grijnst de Oostends-Gentse singer-songwriter die zes jaar geleden afscheid nam van zijn rockvehikel The Van Jets. Een bekentenis die hij doet in de biechtstoel van de Onze-LieveVrouw van Goede Bijstandkerk aan de Kolenmarkt, een plek die hij zelf uitkoos om ‘contact’ te maken. “Ik ben in mijn jeugd wel in wat kerken geweest”, vertelt hij. Zijn vader is een uitgetreden priester. “Ik heb hem al een keer als grap gezegd dat ik nu zijn rol overneem, maar dan in een concertzaal.”

Hij heeft geen god nodig, zegt Verschaeve, maar hij houdt wel van het idee om als individu op te gaan in een grotere groep. Zoals in een kerk, of in een concertzaal, wanneer iedereen hetzelfde lied meezingt en deel wordt van een moment. “Dat is voor mij ook een religieuze ervaring, omdat je even uit jezelf treedt en alle verantwoordelijkheden loslaat die voortkomen uit de meritocratie waarin we leven.”

Verschaeve zat op een katholieke school, en daar moest hij weleens verplicht te biecht. “Dan ging je graven in je brein naar wat je had mispeuterd. Maar niemand wist eigenlijk hoe dat moest, dus gaven we elkaar tips. Ik heb nog altijd geen grote geheimen. En als ik ze heb, ga ik ze niet vertellen. Ik ben een dromer, een stuk van mijn leven speelt zich af in mijn fantasie. En die is altijd geheim. Dat heimelijke zit ook wel in Johannes Is Zijn Naam.”

Imperfectie

Ondertussen is Verschaeve een stuk dieper in zijn hoofd gedoken. “Ik doe redelijk wat graafwerken. (Glimlacht) Ik ben een denker. In slechte periodes slaat dat over naar piekeren.” Na zijn debuut verzeilde Verschaeve in een diepe put. Een coronabesmetting duwde hem kopje-onder. “Een van de symptomen was een soort constante ‘geladenheid’ van mijn zenuwen, waardoor ik niet meer kon slapen. Die insomnia gaf mij een duw onder water, en dat veroorzaakte een sneeuwbaleffect. Ik raakte niet meer rechtgekrabbeld. Zo diep had ik nog nooit gezeten.”

Hij verdween even van de radar. “Voor het eerst in mijn artistieke carrière heb ik

dingen moeten annuleren. Mijn functioneren thuis stond ook op een laag pitje. Ik kon nog patattenschellen, maar geen beslissingen meer nemen. Tijdens de zomervakantie gingen we op reis naar een prachtige biocamping in de bergen van Italië, maar voor mij was het de hel. Ik kon geen schoonheid meer absorberen.”

Je ziet jezelf in een ravijn schuiven en je kunt er niks tegen doen, zegt Verschaeve. “Dan is het wachten tot je op de bodem zit,

In het dromerige ‘Wildernis’, kleinkunst met een hoek af waarin Verschaeve zich steeds beter thuis voelt, zingt hij over de drukte van vandaag, en hoe we elke minuut van onze tijd volproppen. “Is het de duivel uit zijn doos, waar ik stiekem mee voos?” vraagt hij zich af in de song. “Die rush die je daarvan krijgt, is verslavend”, knikt hij. “Maar het maakt je ook wel kierewiet.”

Het titelnummer van zijn album houdt Verschaeve dan weer instrumentaal. “Ik wil

“Vandaag moet ieder ding uitgelegd worden. Ik vind dat heel vermoeiend. Het is een onderschatting van ons als mens”

waarna je opnieuw kunt beginnen te kruipen.” Medicatie en therapie trokken hem langzaam weer naar het licht. Werken in de boekhandel Paard van Troje in Gent ook.

Na die donkere periode wilde hij “contact maken”. “Met anderen, met mezelf, met de grond. Ik kan er niet goed tegen om voortdurend geprikkeld te worden, om altijd bezig te zijn. Dus moet ik die grens bewaken en af en toe landen in het hier en nu. Wat helpt is een keer de afwas doen of gewoon televisiekijken in de zetel. Dat lijkt oppervlakkig, maar dat is zalig.”

niet per se alles invullen. Ik zie muziek als een soort van rorschachtest: iedereen kan er de betekenis in leggen die hij wil. Vandaag moet ieder ding uitgelegd worden. Ik vind dat heel vermoeiend. Het is een onderschatting van ons als mens. Ik hou van artiesten die verwarring scheppen. Net zo goed verkies ik vriendschappen waarbij je niet moet zeggen ‘Het is leuk, hé, vanavond?’”

Imperfectie is net de schoonheid van het leven, zegt hij. “Niet alles benoemen geeft je meer ruimte voor intuïviteit. Dat zit ook in Johannes Is Zijn Naam, dat rommelen en

prutsen. Ik doe veel dingen onbesuisd, een schets heeft soms meer karakter dan een perfect afgewerkt eindproduct.”

Zonderling

‘Imaginatie’ is zo’n ruwe schets die het zonderlinge universum van Johannes Is Zijn Naam vormgeeft. Een voorgedragen gedicht, slechts vergezeld van wat ruis, alsof het een oude cassettetape is. “Het idee voor die song ontstond toen ik een keer aan het schilderen was met mijn vrouw thuis. Ik gooide de plasticfolie die de vloer beschermde omhoog als een laken, en ik ging daaronder op de grond liggen. Die bubbel voelde als een cocon. Toen kwam dat zinnetje in mijn hoofd: ‘Liggend op de bodem van mijn imaginatie.’”

Die verbeelding is een bevreemdende plek waar Maradonna en Nietzsche elkaar de hand drukken, waar belpoptrots De Kreuners en onehitwonder Amerie elkaar een tong draaien. Ze maakt Johannes Is Zijn Naam ongrijpbaar, soms zelfs onpeilbaar, maar precies daarin schuilt ook zijn aantrekkingskracht. “Ik zit altijd met één oog in de realiteit en met één oog in mijn geesteswereld”, zegt hij over zijn contact met de werkelijkheid. “Omdat ik zo kan ontsnappen aan de wereld. Maar het is ook gewoon een fijne plek om te zijn. En via Johannes Is Zijn Naam kan ik die droomwereld delen, zodat anderen er ook even in terechtkunnen.”

Johannes Is Zijn Naam treedt op 7/2 op in de Ancienne Belgique, in de namiddag speelt hij er ook een KetClub, abconcerts.be

Inzichten

Wat weet pianist Julien Libeer van het leven?

Wat kun jij dat de meeste anderen niet kunnen?

Ehm … pianospelen?

Doe je iets speciaals op je verjaardag?

Er is de voorbije vijftien jaar geen 10 oktober gepasseerd of ik had die dag een concert.

Waarop trakteer je jezelf af en toe?

Na een concert: een zak Haribo!

Wat doe je anderen graag cadeau?

The poetry pharmacy van William Sieghart. Voor elke hartkwaal een gedicht.

Welke lifehack verbeterde je leven?

Het aanschaffen van een KSafe – een doos met timeslot waar je zolang je wilt je telefoon in kunt opsluiten, en onmogelijk uithalen.

Welk vreemd voorwerp slingert rond in je huis?

Een Kyudo-boog. Ik heb in een vorig leven nog enkele jaren aan Japans boogschieten gedaan.

Waar kijk je naar uit de komende maanden?

Ademruimte.

Wie is de bekendste persoon met wie je ooit sprak?

Keizer Akihito van Japan.

Hoeveel personen ben je verwijderd van bekende persoon X?

Technisch gesproken ben ik één persoon – koning Filip, sporadisch ontmoet – verwijderd van Donald Trump. Geen bron van trots.

Bij welke ‘historische’ gebeurtenis was je graag aanwezig geweest?

Het moment dat de appel op Newtons hoofd viel.

Bij welke historische gebeurtenis had je graag ingegrepen?

De oogoperatie waaraan Bach gestorven is. Ik had misschien een deftige handleiding uit de toekomst kunnen meebrengen, zodat ze zo slecht niet afliep.

Welke wet zou je meteen invoeren?

Koorzang in de scholen!

Doe eens een gekke toekomstvoorspelling?

Over vijf jaar is iedereen de gladde, door ChatGPT gegenereerde mails zo beu dat het gebruik ervan als lui en onbeleefd wordt beschouwd.

Wat was er vroeger beter?

Sociale media.

Voor welke breed gebezigde uitvinding ben jij bijzonder dankbaar?

• Julien Libeer (1987) zag op zijn vierde Leonard Bernstein aan het werk en wist dat hij muziek wilde maken. Hij studeerde aan het conservatorium van Brussel en werd snel erkend als internationaal pianotalent

• Libeer is een enthousiaste ambassadeur van de klassieke muziek en zette onder meer zijn schouders onder het jongerenproject Singing Molenbeek

•In Flagey brengt hij samen met klavecinist Korneel Bernolet een hommage aan de telgen van de familie Couperin, vernieuwers van het Franse klavierlandschap

De pannenkoekenpan.

Welke app ontbreekt in je leven?

Facebook. En des te beter.

Wat is kunst?

Orde in de chaos.

Welke levenswijsheid kreeg je van ouders?

Je mag altijd je gedacht zeggen, maar beleefd en geargumenteerd.

Welke zin mag op je doodsprentje?

Een citaat van Karel van de Woestijne:

“Deed ik goed, deed ik slecht? Ik weet het niet. Ik wilde gelukkig zijn.”

Bestaat er een god?

Wie weet. Het is vast soms zinvol om te handelen alsof er één bestaat.

MICHAËL BELLON

Julien Libeer & Korneel Bernolet brengen

Le tombeau des Couperin op 15/2 in Flagey, flagey.be

The hang-out

De thuisbasis van de politiecadetten

Elke week toont een Brusselse ket zijn of haar favoriete plek. Deze week kiest Eowynn (17) voor het politiekantoor van de zone Brussel-Hoofdstad/Elsene, waar ze een cadettenopleiding volgt.

Hoe ziet zo’n cadettenopleiding eruit?

Het zijn vooral stages tijdens schoolvakanties. We komen samen aan het commissariaat, doen sportieve parcours, krijgen theorielessen en nemen deel aan simulaties zoals manifestaties en interventies. Het is elke dag anders.

Hoe ben je bij hen terechtgekomen?

Ik zat vroeger via mijn opa bij de poepedroegers. Die gaan mee met de stoet van de Meyboom, een Brusselse traditie. Tijdens de stoet begeleiden de cadetten de reuzen, en zo leerde ik hen kennen.

Wat spreekt je aan in de politie? Manifestaties, ordehandhaving, en de Anti-Overvalbrigade (AOB). In dat team zijn nu nog geen vrouwen actief. Het is een heel sportieve en actieve job, en dat past echt bij mij. De testen zijn zwaar en moeilijk, maar net daarom wil ik het proberen. Waarom is een actieve job belangrijk?

Ik heb veel energie en ik help graag mensen. Ik vind ook dat vrouwen perfect gezag kunnen hebben binnen de politie. Ik wil tonen dat vrouwen daar hun plaats hebben. De politie heeft niet altijd een goede reputatie. Schrikt dat je af?

Nee. Vroeger was ik zelf ook kritisch, maar nu ik de politie van binnenuit ken, begrijp ik de keuzes beter. Ik ben niet bang voor kritiek en wil mensen uitleggen hoe het echt zit. Je volgt een koksopleiding bij Coovi. Ja, ik vind het allebei superleuk. Kiezen is moeilijk, maar eerlijk: ik vind de politie nét iets leuker. Veel mensen vinden werken in Brussel gevaarlijk. Ben jij daar bang voor?

Nee, elke job heeft zijn risico’s. Je moet gewoon niet bang zijn en sterk in je schoenen staan. Als je toont dat je niet bang bent, dan word je minder snel lastiggevallen.

EMILIA DE FEYTER

Wil jij ook je favoriete plek tonen? Stuur een mailtje naar ket@bruzz.be.

demensdenkt

ZONDAGENVANDEFILOSOFIE

ORGANISATIE:huisvandeMensi.s.m.Mensen&Wetenschap, OudstudentenbondVUBenHumanistischVerbondBHG.

Opzondagenorganiseert huisvandeMensBrussel eenfilosofischseminarie metbrunch.

Locatie: CaféKafka Visverkopersstraat21 1000Brussel

Wanneer: Zondag22/02,22/03, 26/04en31/05 van11tot13u

Inschrijvenvoordebrunch verplichtvia jan.vandenbrande@ demens.nu

PODCAST ‘IN BRUSSEL’

Luister elke week naar twee verhalen recht uit de stad

met Margot Otten

Deze week

Ilyas El Omari, Brussels parlementslid voor Team Fouad Ahidar, blijkt een kluwen aan bedrijven te runnen én gebruikt daarvoor zijn parlementaire medewerkers

De langerwachte renovatie van het Koninklijk Conservatorium gaat eindelijk van start

‘In Brussel’, elke woensdag op je favoriete podcast-app en op BRUZZ.be/podcast

Fubuki

Vul de cijfers 1 tot en met 9 in het rooster in, zodat het resultaat van de sommen klopt met de cijfers rechts en onderaan de kolommen. Elk getal mag maar één keer voorkomen. Het niveau van de puzzel kan variëren per editie.

Rekenpuzzel

Vul de witte vakjes met positieve gehele getallen zodat elke rij een kloppende som vormt met het doelgetal rechts of onder. Reken van links naar rechts en van boven naar beneden, zonder voorrang van × of ÷ (bij delen moet de uitkomst altijd een geheel getal vormen).

Verborgen Brussel

De hoofdstad kent veel verborgen plekjes, onverwachte panorama-uitzichten, en onbekende maar daarom niet minder intrigerende panden en kantjes, ver weg van Manneken Pis, de Grote Markt en het Atomium. Zoals deze gele deur. Waar is deze foto genomen? Zelf een foto van een onverwacht stukje Brussel insturen? Mailen naar redactie@bruzz.be

Woordzoeker

Zoek alle verborgen woorden in het raster van de speciale woordzoeker van BRUZZ. Streep de begrippen één voor één weg, dit kan in alle richtingen: horizontaal, verticaal, diagonaal, en van links naar rechts en andersom.

I BZHPZFROODHARIGT

ACSFDAOUDXNKOEMFI ROSEKIFNDWHJVRPRE

EQKATNWMNOMOFIXET WGXFEAPYKEMCMHAOI UBFKXKLFGTPNOFTNL OYAVMZJIESWAAHKNA HLNEAYCPPOEKNEFYU NOYRUIXAXRHRIEVFS EIEMALBEFPVZSYESK

Oplossingen

De puzzels in dit magazine zijn intern ontwikkeld of gegenereerd met gebruik van toegestane tools en artificiële intelligentie. Elke gelijkenis met bestaande puzzels is toevallig.

▢ Seksualiteit

▢ cafe

▢ Laken

▢ Muziek

▢ Rost

▢ Verminking

▢ Gokverslaving

▢ Zonnepaneel

▢ Pilates

▢ Roodharig

▢ Worst

▢ Beenhouwer

Bij Thermae Boetfort en Thermae Grimbergen ontsnap je even aan de stad. Onze wellnesscentra liggen vlakbij, maar voelen mijlenver weg. Een moment dat je samen deelt. Precies wat Valentijn nodig heeft.

info en voorwaarden op

PURE RELAXATION

Toegang tot de thermen gedurende één dag.

Huur badjas, handdoeken en badslippers inbegrepen.

Een ontspannende lichaamsmassage van 50 min.

MASSAGE TREAT

Toegang tot de thermen gedurende één dag. Huur badjas, handdoeken en badslippers inbegrepen.

Een ontspannende lichaamsmassage van 50