Issuu

N°11

5 DECEMBER 2013

Dapper op stap Bewegen als Boeddha MET AMIR EN AMIR

MET K.A. ETTERBEEK

ZAZIE MAGAZINE N° 11 - DONDERDAG 5 DECEMBER 2013 - PAGINA 2

Wij zijn allemaal een beetje anders, niet? Anders, maar toch ook gelijk. Vooral als het op onze rechten aankomt. Of je nu uit Brussel, België, Afghanistan of India komt, we verdienen allemaal een toffe klas, een warm bed, en - waarom niet - een lekkere chocoladetaart voor onze verjaardag. Toch? Lees in deze Zazie het verhaal van de twee broers Amir & Amir. Ze zijn gevlucht uit het verre Afghanistan en hadden onderweg geen zacht bed om in te slapen, hoor!

ANDERS

Al jullie reacties zijn welkom op zazie@bdw.be!

Amir H. (15) en Amir M. (13) hebben meer dan 100 kilometer in de benen als Zazie hen tegenkomt in Anderlecht. Ze hebben blaren op hun voeten. Aauuuw!! Maar dat kan hen niet deren. De broers wonen al zo’n drie jaar in België, maar weten niet of ze met hun familie nog lang mogen blijven. Die onzekerheid vinden ze niet fijn. Daarom houden ze een stille protestmars, tot in Brussel! En voor Amir Hussein, de grootste babbelaar van de twee, is zwijgen niet makkelijk!

e familie van de broers komt uit Herat, in het westen van Afghanistan. Het is er heel vruchtbaar. Vroeger werd er veel wijn geteeld. In de zomer kan het er tot 50 graden worden!

Oorlog Maar in Afghanistan is er al bijna 40 jaar oorlog - er waren verschillende oorlogen na elkaar. Al erg vroeg vluchtten Amir en Amir met hun hele gezin naar buurland Iran. Hun papa had er een kleermakersbedrijfje en hun mama gaf er wiskunde- en koranles. Amir Mohammad, de jongste, droomt er al lang van om ooit chirurg te worden. Amir Hussein wil architect worden. Of misschien ook politicus, ‘om te laten stoppen dat de arme landen steeds armer worden en de rijke almaar rijker.’

Op de vlucht In de streek waar ze vandaan komen, is het de afgelopen jaren wel iets minder gevaarlijk, maar er vallen af en toe nog altijd bommen en raketten. Door het oorlogsgeweld is er ook veel armoede en werkloosheid in Afghanistan. ‘Zelfs in ons eigen moederland voelden we ons niet welkom. Er zijn problemen met geloof en politiek. Je mag je mening niet zomaar geven,’ legt een van de broers uit. ‘En onze jonge zus Mohadisa zou er niet naar school mogen.’ Dus besloten hun papa en mama niet naar Afghanistan terug te keren en ook uit Iran te vluchten, op zoek naar een betere toekomst. En zo vertrokken ze samen voor

TWEE BROERS VERTELLEN HOE ZE ZIJN GEVLUCHT VAN AFGHANISTAN TOT IN BELGIË

Dapper op stap een lange tocht. Soms eens met een auto, dan weer een stukje per boot, of ook gewoon te voet. Amir Mohammad (AM): Onderweg waren er veel gevaren en problemen. Van Iran tot in Turkije, ongeveer 2.000 kilometer, zaten we met heel veel mensen in een veel te kleine auto. Mama zat op papa’s schoot. Urenlang

kon ik mijn been niet meer bewegen. En ik mocht ook niet roepen, want dan zou de mensensmokkelaar kwaad worden. Smokkelaars, dat zijn de mensen die jullie hielpen vluchten? Amir Hussein (AH): Ja. Sommige smokkelaars waren

ZAZIE MAGAZINE N°11 - DONDERDAG 5 DECEMBER 2013 - PAGINA 3

E DAT? Er zo ’ n drie Afgha m n door en op de v iljoen de ve l le oo ucht zijn r logen Afg ? arms hanistan te lan e den t en van de er we Er oo reld i k nog s? altijd solda Belgi ten in sche Afg zijn? hanistan

Misschien een stomme vraag, maar wat als je moest plassen? AM: Soms zaten we zeven tot acht uur in de auto. Je moest het gewoon ophouden of in je broek plassen. Stoppen onderweg zou veel te riskant geweest zijn voor iedereen. AH: We hadden ook vaak honger. We moesten groenten of vruchten plukken onderweg. Of we aten gewoon gras! Als we dat hadden geweten, waren we misschien nooit vertrokken. Hoe lang zijn jullie onderweg geweest? AH: Vijf maanden ongeveer. Het langst bleven we in Griekenland. Toen we daar aankwamen, waren we eerst heel blij. ‘Eindelijk in Europa,’ dachten we. Maar we zijn snel opgepakt door de politie. Twee dagen zaten we in een gevangenis. Dat was moeilijk. We mochten niet naar buiten en het was er heel eng en streng. Mama moest voor het eerst haar hoofddoek uitdoen. Ik snapte niet waarom. Maar de politie zei: ‘Ik moet een foto trekken, doe je hoofddoek uit.’ Toen wilde ik daar zo snel mogelijk weg. AM: De gevangenis was eigenlijk een grote, vuile zaal. Er was maar één toilet voor 300 mensen, en geen douche. Sommigen waren daar al zes maanden!! Wij hadden toen voor één keer geluk dat we Afghaans waren, want Afghanen werden na enkele dagen weer vrijgelaten. AH: In Griekenland riepen mensen ons ook na. ‘Ga weg, vuile mensen,’ riepen ze. Hoe ging het dan verder? AH: In Griekenland wisten we nog niet dat België bestond (lacht). Een nieuwe smokkelaar kocht voor elk van ons vliegtuigtickets voor alweer vééél geld. Via verschillende routes kwamen we aan in Zaventem. We waren pas opnieuw tezamen in een opvangcentrum in Sint-Truiden. Na enkele maanden gingen we naar Geraardsbergen en mochten we intrekken in een klein huisje. Toen voelde ik me pas echt weer goed. Wij kregen een eigen kamer! AM: En dan konden we naar school. Naar een gewone, normale school. Met veel vrienden.

Amir Hussein (links) en Amir Mohammad (rechts) stapten een weekje in stilte voor alle kinderen op de vlucht en zonder papieren, zoals zijzelf. FOTO: © SASKIA VANDERSTICHELE

wel vriendelijk, maar eigenlijk waren we wel bang voor hen. Je moest oppassen dat je onderweg niets zei dat hen niet beviel. We moesten vooral héél veel geld betalen. Die paspoorten kunnen niet zoveel kosten, dus verdienen zij daar gewoon veel aan. En eens je vertrokken bent, kan je niet terug.

Moeten jullie nu eigenlijk niet op school zijn? Het zijn bijna examens... AM: Ja. Elke dag spookt het wel door mijn hoofd. We staan wel wat achter nu... AH: Maar liever een week afwezig, dan ons hele leven niet meer naar school. Het mocht van onze school. Hopelijk mogen we blijven, want in Afghanistan zouden we van nul moeten herbeginnen. Naar school gaan zit er dan niet meer in. We zouden papa moeten helpen. Bijvoorbeeld door oud ijzer te verzamelen op straat om dan nadien te verkopen aan een fabriek. Dat zie ik toch helemaal niet zitten, hoor! Kim Verthé

[ SORRY ] SNORRY ? © KIM VERTHÉ

WIST J

Hadden jullie dan zoveel geld? AM: In Afghanistan en in Iran waren we niet zo arm, maar ook niet rijk. Om te kunnen vluchten, hebben we alles moeten verkopen. Ik weet niet hoe, maar papa heeft het allemaal bijeengebracht.

De rechtenvechter Ons land heeft een commissaris voor de kinderrechten. Jawel! Hij heet Bruno Vanobbergen en luistert naar al jullie vragen over jullie rechten. Elk jaar krijgt hij wel 1.000 mailtjes of telefoontjes. Ook Amir & Amir klopten al bij hem aan. Hebben kinderen van families op de vlucht dezelfde rechten als alle andere kinderen? Bruno Vanobbergen (B): Alle kinderen hebben dezelfde rechten. Ons land heeft in 1992 het kinderrechtenverdrag (= een internationale wet over speciale rechten voor kinderen) goedgekeurd. Dat wil zeggen dat kinderen hier allemaal recht hebben op onderwijs, een naam, een huis, eten, speeltijd, informatie,... Wat vragen kinderen op de vlucht je zoal? B: Ze vragen om zelf hun mening te mogen zeggen aan wie in hun nieuwe land bekijkt of ze een tijd of langer mogen blijven. Met hun ouders erbij wordt dat wel eens vergeten. Mogen zij intussen gewoon naar school? B: Ja. Kinderen hebben recht op onderwijs zolang hun asielaanvraag loopt. Maar als België beslist dat hun gezin weer moet vertrekken, moeten de kinderen - die hier soms al vijf jaar naar school gaan - pardoes weer weg. Daar zijn eigenlijk nog geen goede wetten rond gemaakt. Is zoeken naar een beter leven een recht? B: (denkt na). Het kinderrechtenverdrag zegt dat alle kinderen recht hebben op veiligheid en bescherming tegen bijvoorbeeld oorlog of geweld. Maar hoe? Dat zeggen die wetten niet. Ik begrijp dat mama’s en papa’s hun kinderen wegsturen, als hun meisjes of jongens het risico lopen op verkrachting of rekrutering voor de taliban bijvoorbeeld. Vluchten doen mensen nooit voor hun plezier!

Zit jij met vragen over iets? Voel je je niet correct behandeld? Op school, door je ouders of door eender wat? Dan kan je altijd aankloppen bij de commissaris. Bellen kan op 0800/20808. Of mail naar klachtenlijn@kinderrechten.be.

e ka

na de

chtdieren.wordp

om /

htt p:/ /

Kika leef t onde r de grond. In een kelder of grot. Daar heef t ze haar holletje gemaakt. ’s Avonds kom t ze naar bove n. Via riolen, pijp en en buizen komt ze op de meest vreem de plaatsen. ’s Nachts loop t ze door de st Ze praat met ad. dieren. Ze kijkt naar mensen. Ze neemt foto ’s en schrijf t op . Dit is haar da gboek. Of beter: haar NACHTBOEK.

met dank aan Le Concert Olympique

ZAZIE MAGAZINE N°11 - DONDERDAG 5 DECEMBER 2013 - PAGINA 6

d e Me d ia - Da te : 1 5 . 0 9 . 2 0 0 9

Pa g e : 4

WIST J

E DAT? In In en hi dia het bo nd e De m oeïsme z ddhisme ijn on eeste tsta Ind 80 pr ocent iërs - ong an? e - gelo ven in veer hindo het eïsm e. De he ilige en la Gang nge es vervu één van d rivier e ilde t er we meest reld i s?

K.A. Etterbeek danst zich een weg door Europalia India AFLE VERIN G

Voor ze de expo India Belichaamd in Bozar induiken, dossen de leerlingen van het Koninklijk Atheneum Etterbeek zich in de hal nog snel even uit. De rode stiften floepen tevoorschijn. Vooral de meisjes zetten giechelend een rode stip pal op het voorhoofd, net boven de wenkbrauwen. De stoere jongens van de klas vinden het gedoe wat belachelijk. Welaan dan, met of zonder make-up het museum in! In India dragen niet alleen vrouwen, maar ook mannen een bindi of tilak - zo heet zo’n stip. Ze merken hun voorhoofd voor een religieus feest of huwelijk. De stip staat symbool voor het derde oog, en beschermt je tegen het kwaad. Maar Indiërs dragen het bolletje ook in het dagelijkse leven. Gewoon, omdat ze het modieus vinden. Ikram is alvast mee met die modetrend. Ze heeft een exemplaar met veel mooie kleuren boven haar neusbeentje geplakt. ‘Die had ik thuis nog liggen.’ Het ziet eruit als een echt juweeltje.

De kakelende klasgenoten worden stil zodra ze de audiogidsen goed op hun oren hebben gezet. De stemmen fluisteren hen tijdens het bezoek aan de tentoonstelling veel verhalen over India in.

Supersierlijk Maar de jongens en meisjes komen hier ook met een missie: ze gaan op zoek naar de allermooiste houding. Later gaan ze die ideeën met de hele klas omzetten in een Indische dans. ‘Ik dans eigenlijk helemaal niet graag’, geeft Félix toe, ‘maar ik zal

wel meedoen, hoor.’ Ook Anouk houdt niet zo van dansen, omdat ze twijfelt aan haar danskwaliteiten. Maar ze vindt het wel fascinerend om naar Indische dansers te kijken. ‘Indiase jongens en meisjes zijn altijd supersierlijk en keimooi.’ ‘Ze bewegen wel vlug hoor,’ weet Alicia. Vicky vermoedt dat je hééél veel geduld moet oefenen om de traditionele Indische dans te leren. ‘Maanden, jaren duurt het!’ gokt ze.

Goden, goden en nog eens goden In het museum merkt Anouk op dat de beelden van Boeddha en van de hindoegoden in allerlei bizarre houdingen zitten. ‘Ze doen veel met hun handen en zo. En ze zien er zo lenig uit.’ Hindoegoden hebben veel hoofden en armen. En boeddha’s zitten wel op honderd verschillende manieren. Maar dat is niet zomaar. Als een boeddha bijvoorbeeld zijn twee handen met de handpalmen naar boven vouwt in zijn schoot, is hij aan het mediteren. Als hij zijn duim en wijsvinger in een

ZAZIE MAGAZINE N°11 - DONDERDAG 5 DECEMBER 2013 - PAGINA 7

X-perts

Zazie-redacteurs vertellen over hun favoriete boek of stripalbum van de maand: had jij nog een portie leesvoer nodig??

Sien (11), de verhalenverslindster De waanzinnige wereld van Tom Groot is geschreven door Liz Pichon. Het boek is vertaald vanuit het Engels. Dit is het eerste deel uit de reeks en in het Nederlands zijn er al vijf delen verschenen. Het gaat over een 11 à 12-jarige jongen: Tom dus, die wel eens kattenkwaad durft uit te halen. Hij is een echte professional in het bedenken van smoesjes. Op school tekent hij tijdens de lessen vaak logo’s voor zijn muziekbandje dog zombies of verzint hij manieren om zijn oudere zus Delia te dwarsbomen. Als hij op een dag in een tijdschrift leest dat zijn favoriete muziekgroep DUDE 3 naar zijn dorp komt, doet hij er alles aan opdat zijn papa kaartjes koopt. De dag van het optreden kunnen ze de kaartjes niet vinden… De vraag is dus: gaat hij het optreden nog halen of niet? Het boek is een beetje in de stijl van Leven van een loser, Dagboek van een muts, Niek de Groot,... Het is ook in zo’n dagboekstijl geschreven en geïllustreerd. Ik vond het wel een leuk boek en het leest snel. Ik had het in twee avonden uit! Ik denk dat veel fans van Leven van een loser dit graag zullen lezen. Ik heb alleen nog maar het eerste deel gelezen, maar ik zal in de bibliotheek zeker eens voor een ander deel kijken, want het is grappig, ontspannend en leuk om te lezen.

Leyna (13), stripfreak cirkel bijeendrukt, heb je met een leraar-boeddha te maken.

Als ik god of godin was... Boeddhisten geloven dat iedereen een boeddha kan worden, als je maar genoeg mediteert en genoeg kennis verzamelt. Anouk en Imane willen wel ooit wedergeboren worden als godinnen van de liefde. ‘Op onze beelden zouden we onze handen in de vorm van hartjes voor ons eigen hart houden,’ fantaseert Anouk. ‘En we zouden lachen. De meesten godenbeelden lachen niet. Maar lachen is echt een must,’ vult Imane aan. Sara zou godin van de oorlog willen zijn. Pardon? Oorlog? ‘Ja, ik vind mezelf wat jongensachtig. Ik hou van lopen en vechtsport. Maar natuurlijk zou ik er wel voor zorgen dat er minder oorlog is in de wereld. Ik zou ook de regel invoeren dat iedereen akkoord moet zijn vooraleer er gevochten wordt. Er mag ook niet zomaar overal gevochten worden. Onschuldige mensen mogen niet in de buurt zijn. Oorlog voeren op een open veld bijvoorbeeld, dat kan wel.’ Burhan en Kerem passen voor het godendom. ‘Boeddha’s zijn dik en groot. Als je een god bent, komt iedereen naar jouw standbeeld en gooit dan allerlei viezigheid over jou.’ Gaëtan tot slot wil wel eeuwig leven. Hij is fan van Ganesha, de Indiase god met het olifantenhoofd. Die god beschermt reizigers. Handig! Voor als wij zelf op reis willen gaan. Naar India bijvoorbeeld...

Kim Verthé

Je kan nog naar de tentoonstelling India Belichaamd gaan kijken in het Paleis voor Schone Kunsten tot 5 januari.

Amoras, de tweede generatie van Suske en Wiske. Sus en Wis zijn in deze strip ongeveer 16 jaar oud. Ze gaan professor Barabas ophalen aan de luchthaven. Sus en Wis vervelen zich in de luchthaven, en wachten niet langer op Barabas. Ze gaan met Suskes scooter naar het huis van Barabas. Door Lambiks schuld worden ze geteleporteerd naar het jaar 2047. Ze komen terecht op het eiland Amoras, maar ze zijn niet meer samen. Suske ontmoet het meisje Jéruzalem. Ze is doof, maar kan gelukkig liplezen. Maar Wiske wordt gevangengenomen door Krimson. Wat er verder gebeurt, kan je enkel ontdekken door zelf de strip te lezen. En dan over het tweede deel: Amoras, Jéruzalem. Suske is ongelukkig. Waardoor? Ja, dat kunnen jullie enkel ontdekken in de eerste strip. Sus vertrouwt zijn hart nu toe aan Jéruzalem, die hij op Amoras heeft ontmoet. Sidonia draait intussen helemaal door. Lambik geeft stomme antwoorden aan de telefoon met ‘de vermiste’ Barabas. En Jerom is er altijd om de boel recht te houden. Later ontdekt Suske dat Jéruzalem voortdurend liegt. Wat gaat er gebeuren? Zal Jéruzalem alles toegeven? Wordt Barabas bevrijd en zullen Sus en Wis ooit terugkeren? Dat kan je enkel ontdekken door de strips te lezen! De tekeningen vind ik veel beter en toffer dan de originele. Ze zijn een soort mengeling tussen de tekeningen van de strip Jump en die van Marc de Bel. Wat er ook leuk is, is dat we nu echt zien dat Wiske een staart heeft. Nog leuk om te weten: de strip heeft zijn eigen trailer op YouTube. Kijken dus!! En veel plezier als je het leest! Schrijver: Marc Legendre. Tekenaar: Charel Chambré

UIT–gestippeld

VIER tips van Zazie om er deze maand december met je ouders of vrienden op UIT te trekken:

EVENEMENT - BRUSSEL HELP(T)!

7/12

Merk jij ook dat niet alle Brusselse kinderen het even breed hebben? Wil je graag iets doen? Op 7 december organiseert FM Brussel een gratis helpfeest in Bronks. Met circuspret, verkleedvertier en een knallende fuif. Je kan zelf kiezen of je een zakcentje in het spaarvarken stopt. De opbrengst gaat naar de armste kinderen.

SPORTKAMP - WORSTELEN. Ha!

23>27/12

Yannick is trots op zijn kookmobiel.

THEATER - OMG! XMAS-SHOW! WTF?

WELKE VRAAG LIGT ER OP JE MAAG?

Moet jij de examenstress binnenkort eens goed van je afschudden? Dan hier de ideale tip voor alle krachtige jonge mannen én vrouwen: Buurtsport Brussel organiseert in de eerste week van de kerstvakantie in Anneessens-Funck een sportkamp ‘worstelen’. Inschrijven kan via nsimba@ buurtsportbrussel.be. Of grijp de telefoon: 02/412.03.50.

23/12

Is er in onze hi-tech wereld vol leraren wiskunde en boze bankiers nog plaats voor sprookjes? Neen? Geen wonder dat ze dan de wereld ontvluchten. Maar helemaal weg zijn ze niet. Ze zitten verstopt in een eindeloos woud, waar eenzame duivels met verdwaalde prinsessen flirten. Wil je weten of alles goed komt? Ga dan kijken naar de theatervoorstelling van Dood Paard in Bronks, op maandag 23 december.

In het museum van de Nationale Bank van België zitten de puzzelstukken om de kluis open te krijgen overal verstopt: op de muren, tussen de biljetten, in het duistere labo van de alchemist. Aan jullie om de code te kraken... En het is helemaal gratis! Info vind je op www.nbbmuseum.be.

Als jullie plannen smeden, laat het ons weten. Mail naar zazie@bdw!

In november was het Europese week van de Afvalvermindering. 300 leerlingen uit Molenbeek waren niet vies van een beetje rommel. Zelfs sigarettenpeuken, oude schoenen, autobanden en een kapotte televisie hebben ze opgeraapt! Kauwgom, dat niet. Dat was een brug te ver. Samen met kunstenaars Sander en Danja hebben ze er een familie van groene trollen mee gemaakt. ‘Ons kunstwerk stinkt wel een beetje, maar het kost niets,’ vertelden Sander en Danja nog fier. Kijk maar nog eens naar het resultaat, op de voorpagina van deze Zazie.

Yannick is architect. Hij is een hele handige harry, en speelt graag met gevaarlijke machines. Hij maakt de zotste dingen! Hij knutselt nu bijvoorbeeld aan een graffiti-robot! En aan de slachthuizen van Anderlecht heeft hij gewerkt aan een mobiele keuken (zie foto). Die is net af! Wil je er met je klas of jeugdbeweging graag eens op koken? Op de markt in de buurt van jullie school bijvoorbeeld? Dat kan, hoor! Intussen heeft Yannick nog een pittige vraag voor jullie.

“Stel: je mag op het grootste plein van Brussel (tja, welk plein is dat eigenlijk??) met al je vrienden doen wat je wil. Wat zou het zijn?”

EXPO - KRAAK DE KLUIS IN DE BANK

MONSTERLIJKE ROMMEL

Elke maand polst Zazie bij een Bekende Brusselaar naar wat hij/zij wil vragen aan jullie, de Jeugd van Tegenwoordig. Deze keer is Yannick Roels aan de beurt.

HO,

blijf even hangen hier! Wat zie/denk/voel jij bij deze tekening? Mail naar zazie@bdw.be of laat je mening los op facebook.com/ Zazie.jongerenkrant

Kunstenares Teresa Sdralevich maakt elke maand voor Zazie een posterzegel. Een miniposter dus, zoals ook een postzegel een piepkleine poster is. Je kan de posterzegels verzamelen en downloaden op www.brusselnieuws.be/ posterzegel

Zazie is een maandelijkse bijlage bij Brussel Deze Week en is gratis. Samenstelling: Kim Verthé (kim.verthe@bdw.be, 02-226.45.59). Vormgeving: Peter Dhondt. Tekeningen: Ilah, Teresa Sdralevich. Redactie: Kim Verthé. Eindredactie: Kim Verthé. Foto’s en cover: Saskia Vanderstichele, Ivan Put. Vragensteller: Yannick Roels. X-perts: Sien en Leyna. Contact met Zazie? zazie@bdw.be. Like! facebook.com/Zazie.jongerenkrant. Adverteren in Zazie? lisa.decrick@bdw.be. Neem een abonnement: abo@bdw.be. Verantwoordelijke uitgever: BDW, Anne Brumagne, Flageyplein 18, 1050 Brussel.

Volgende Zazie op 9 januari 2014! www.brusselnieuws.be/zazie