BDW - editie 1493

08 10 15

JÉRÉMIE RENIER: TUSSEN HEMEL EN AARDE En ook: Stan Douglas, Snarky Puppy en Sahra Halgan. AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

SASKIA VANDERSTICHELE PORTRETTEERT BEWONERS BOCKSTAELPLEIN. ZIE P.14

DE LAATSTE 24 UUR IN HET

MAXIMILIAANPARK LEES P. 6-7

GREEN HALAL

‘Consumeer minder vlees, maar beter’ LEES P. 8-9

OPINIE KRISTIEN HEMMERECHTS

DE HELDEN VAN HET BOS LEES P. 10

N° 1493 VAN 8 TOT 15 OKTOBER 2015 ¦ WEEK 41: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-650.10.96, ABONNEMENTEN: 02-650.10.80, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1493 PAGINA 2 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

door Steven Van Garsse

© DIETER TELEMANS

VAN DE REDACTIE Zonder morren Het gewestelijk parkeerbeleid lijkt aan een nieuwe start te kunnen beginnen. Voor de zomer keurde de Brusselse regering, in eerste lezing, de aanpassing aan de Brusselse parkeerwet goed. Die dateert van 2009 maar is nooit uitgevoerd. Daardoor is er op dit moment geen sprake van een noemenswaardig gewestelijk parkeerbeleid. Minister van Mobiliteit Pascal Smet (SP.A) wou niet dezelfde fout maken als zijn voorganger Brigitte Grouwels (CD&V). Hij heeft goed willen overleggen met de Brusselse burgemeesters. Want het zijn zij die het mee moeten uitvoeren. Een groot deel van de burgemeesters hebben er vorige legislatuur alles aan gedaan om het gewestelijk parkeerbeleid te torpederen. Soms openlijk, meestal slinks. Dat de regering een wetswijziging klaar heeft lijkt erop te wijzen dat gewest en lokale besturen min of meer op één lijn zitten. Dat is, uitgaande van een realpolitik, een goede zaak. Toch zullen de aanpassingen best met een vergrootglas bekeken worden. De belangen van de lokale overheden verschillen immers van die van het gewest. Het Brussels Gewest wil een vlotte mobiliteit, met minder autoverkeer. Een doortastend parkeerbeleid is een van de weinige instrumenten die het gewest heeft om hier toe te komen.

WAUTER MANNAERT

De gemeenten hebben meestal andere besognes. Zij willen de eigen inwoners zo comfortabel mogelijk laten parkeren. Het verklaart bijvoorbeeld waarom de burgemeesters gekant zijn tegen de sectorisatie: het opdelen van de gemeente in kleinere gebieden. Nogal wat burgemeesters willen dat de inwoners met hun bewonerskaart in de hele gemeente terecht kunnen. Ze willen ook vlotjes uitzonderingen kunnen toestaan bij het uitreiken van de parkeerpassen. Als het de Brusselse regering echt menens is met de uitdaging om het autoverkeer in het gewest terug te dringen, dan mag ze zich niet soepel opstellen tegenover de lokale besturen. Grotere gebieden instellen zorgt voor meer autoverkeer, want de Brusselaar zal minder rap geneigd zijn om de auto te laten staan als zijn bewonerskaart toch in de hele gemeente geldt. Het vlotter uitreiken van parkeerpassen geeft dan weer de indruk dat er altijd en overal geparkeerd kan worden, terwijl de plaats in de openbare ruimte beperkt is. Er zijn intussen hoopgevende signalen dat de burgemeesters mee zijn in een verhaal van een gewestelijke aansturing van het parkeerbeleid. Een tiental gemeenten heeft al een gemeentelijk parkeeractieplan klaar, of is daar mee bezig. Ze krijgen de tijd om het aan te passen aan de nieuwe wet. Als die goed is, kan dat tweesporenbeleid zijn vruchten afwerpen. Maar dan mag die wet geen afbreuk doen aan de oorspronkelijke opzet: het gewest bepaalt, de gemeenten voeren uit. Zonder morren.

ENERGIE > BRUGEL NIET AKKOORD MET REGERING

‘AFVAL VERBRANDEN GEEFT GEEN GROENE STROOM’ BRUSSEL – Energieregulator Brugel heeft een vernietigend advies klaar naar aanleiding van het voornemen van de Brusselse regering om groenestroomcertificaten toe te kennen aan de verbrandingsoven. “De consument zal het voelen in zijn portemonnee.” Al sinds 1985 draaien de turbines van de verbandingsoven aan de Leon Monnoyerkaai op volle toeren. Het verbranden van huishoudelijke afval levert elektriciteit voor zo’n 65.000 gezinnen. De vorige Brusselse regering, vooral de PS, wou voor het opwekken van die stroom groenestroomcertificaten (gsc’s) toekennen. Maar daar stak coalitiepartner Ecolo een stokje voor. De huidige regering wil opnieuw gsc’s toekennen voor de elektriciteitsopwekking door verbrandingsoven. Een regeerbesluit hierover werd net voor het zomerreces in eerste lezing goedgekeurd. Brugel, de onafhankelijke energieregulator van het Brussels Gewest, spreekt een vernietigend oordeel uit over het ontwerpbesluit. Volgens Brugel is het besluit in strijd met de elektriciteitsordonnantie van 2001. Die wil groene stroom promoten om de klimaatdoelstellingen te halen, “maar bij de verbrandingsoven is er geen sprake van een vermindering van de CO2-uitstoot,” aldus het advies. Brugel vindt het ook niet kunnen dat een oude installatie financiële steun krijgt. De gsc’s zijn als aan-

moediging bedoeld voor de bouw van nieuwe groene stroom-installaties. De turbines van de verbrandingsoven dateren van 1985. “Het ontwerpbesluit is bovendien op maat geschreven van de verbrandingsoven. Dat is discriminerend ten opzichte van andere installaties.” Het belangrijkste argument is nog de verstoring van de markt. Electrabel, eigenaar van de installatie, zou een heel dominantie speler worden in de productie van de ‘groene’ stroom.

Bijna-nulimpact De stroomproductie van de verbrandingsoven is volgens Brugel in verhouding met bestaande installaties (zonnepanelen, warmtekrachtkoppeling) zelfs zo groot dat er een risico bestaat op ineenstorting van het systeem. “De verbrandingsoven zou in een klap 100.000 gsc’s krijgen, terwijl er maar 360.000 per jaar worden uitgereikt.” De Brusselse regering stelt nu voor om het totaal aantal te te kennen gsc’s artificieel te verhogen, waardoor er maar een forfaitaire stijging van 2 procent zou zijn. Een bijna-nulimpact dus volgens de Brusselse regering. Niets van, zegt Brugel. “2 procent betekent een toename van de kost van het systeem van zo’n 10 miljoen euro per jaar, en dit gedurende tien jaar. Deze kost wordt gedragen door alle Brusselse elektriciteitsconsumenten.” Steven Van Garsse

BDW 1493 PAGINA 3 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

BDWVOORGROND

HORECA > NA COPENHAGEN TAVERN HOUDT OOK FREDERIKSBORG ERMEE OP

DEENSE TAVERNES ZIJN PASSÉ

BRUSSEL – In korte tijd houden twee vermaarde Deense pubs in de stad het voor bekeken: de Copenhagen Tavern aan de Naamsepoort en Frederiksborg in Ganshoren. Ruim veertig jaar geleden werden ze opgericht om de Brusselaars enthousiast te maken voor het Deense kwaliteitsbier Carlsberg. Half september sloot de Copenhagen Tavern de deuren aan de Waterloolaan. Het etablissement stond bij menig Brusselaar bekend voor zijn schotels met gerookte en marineerde vis. De zaak draaide nog goed, zo vertelde de familie De Schrijder, die ruim dertig jaar eigenaar en uitbater was. Maar er was een veel beter aanbod gekomen, wat niet verwonderlijk is in de dure en gegeerde Waterloolaan waar merken als Chanel, Cartier, Vuitton en Dior elkaar gezelschap houden.

Bangladesh

Frederiksborg gaat op 20 december onherroepelijk dicht.

© SASKIA VANDERSTICHELE

Fabiola Met de Copenhagen Tavern verdween ook meteen de laatste horecazaak uit de Waterloolaan. Komende lente gaat in het pand de eerste Belgische winkel van het Italiaanse label Dolce & Gabbana open. De liefhebbers van klassieke Noorse schotels en folkloristische Deense decors kunnen nog even terecht in de Frederiksborg, nabij de basiliek van Koekelberg. Het café-restaurant aan de Broustin-

Jacques, die begin jaren zestig het Deense kwaliteitsbier Carlsberg ontdekte. Hij sloot een invoerlicentie met de Denen af en probeerde het bier in onze contreien te lanceren. Dat was niet zo simpel in een tijd dat zowat elk dorp zijn eigen brouwerij en bier had. Om het bier te promoten liet hij enkele luxe brasserieën bouwen in Deense stijl. De tavernes werden met de nodige splendeur geopend. Zo was de Deense koninklijke familie aanwezig op de plechtige opening van de Danish Tavern aan de Beurs. Ook Boudewijn en Fabiola waren van de partij. Ze tapten eigenhandig Carlsberg van het vat. Het taverneconcept werkte want Carlsberg werd al gauw een van dè premiumbieren in onze contreien. Na het succesvolle begin kende het merk nog een tweede grote boom in de jaren negentig, toen het bij jongeren erg hip was om een ‘Calleke’ te bestellen.

laan ziet er al jaren hetzelfde uit: een interieur met roze banken, roze lampjes en veel hout en in het midden een houten vikingschip. Op het menu ook al jaren dezelfde Deense specialiteiten zoals huisgerookte zalm en haring. Boven het caférestaurant, open van zeven uur ‘s morgens tot twee uur ‘s nachts, is er nog een tweesterrenhotel met dertig kamers. Maar dit alles verdwijnt binnenkort. Op 20 december sluit Frederiksborg

"De Deense tavernes in Brussel werden nooit aangepast aan de huidige, hippe Deense designstijl"

na 36 jaar de deuren. Einde handelshuur, zo laat de 88-jarige huurder van het pand weten. Eigenaar van Frederiksborg is vandaag nog steeds de drankenverdeler Haelterman, die in de jaren 1970 het initiatief nam voor de verschillende Deense tavernes in de hoofdstad. Brouwerij Haelterman werd in 1930 in Neder-over-Heembeek opgericht. Stichter Albert Haelterman trok met paard en kar langs de herbergen. Hij werd opgevolgd door zijn zoon

Vandaag is Carlsberg nog steeds een gevestigde waarde. “Maar de tavernes zijn uit de mode geraakt,” zegt Stephanie Haelterman. Zij is de kleindochter van Jacques en werkt voor Carlsberg Importers in Ternat, onderdeel van de Haeltermangroep. “Nochtans is Kopenhagen vandaag erg in. Maar de Deense tavernes in Brussel werden nooit vernieuwd of aangepast aan de huidige, hippe Deense designstijl.” Overigens zijn de Copenhagen Tavern en de Danish Tavern al heel lang niet meer in handen van de groep. De Danish Tavern aan de Beurs heeft inmiddels een eigenaar uit Bangladesh. Het enige Deense spoor, behalve de kneuterige façade, is een haringschotel, verborgen tussen de Frans-Belgische gerechten. Wat Carlsberg Importers met de Frederiksborg gaat doen is niet duidelijk. “Als we nog iets Deens doen, dan zal het volgens de huidige hippe designstijl zijn. Maar dat gaan we voorlopig eerst uitproberen in Limburg.”

Bettina Hubo

ECONOMIE > SUPERMARKT MET BELGISCHE PRODUCTEN

Kiwai’s in plaats van kiwi’s SINT-GILLIS – Eind november opent Belgomarkt in Hoog SintGillis: een supermarkt met uitsluitend Belgische producten. Het openen van alternatieve stadssupermarkten zit in de lift. Vorige week opende in Schaarbeek een coöperatieve supermarkt waar alleen coöperanten terechtkunnen. Verder in de krant vertellen Marie Fontaine en Mériame Najjari over hun project Green Halal. En binnenkort opent

vlakbij het gemeentehuis van SintGillis Belgomarkt. Op een oppervlakte van 265 vierkante meter zullen ze duizend verschillende producten verkopen, dat is ongeveer de helft van een doorsnee Carrefour Express of City Delhaize. Opmerkelijk: alle producten zijn op en top Belgisch. Dat zorgt als vanzelf voor een kleiner aanbod. “We willen ingaan tegen de trend van de hyperkeuze. Bij ons zal je maximaal drie merken aardbeien-

confituur vinden bijvoorbeeld,” zegt Melanie Mikiels, een van de oprichters. Ze steken hun energie liever in traceerbaarheid van hun aanbod: 95 procent ervan kopen ze rechtstreeks aan bij Vlaamse, Waalse en Brusselse producenten. “Daarmee wordt de distributieketen ingekort,” zegt Mikiels, “waardoor we de prijzen kunnen drukken en we competitief kunnen zijn.” Belgomarkt biedt drie soorten in België geteelde of geproduceerde waren aan: ambachtelijke producten, bio fruit en groenten en behandelde voeding, zoals gepasteuriseerde melk of suiker. “We willen

eerlijk zijn naar onze klanten toe. Als er industriële verwerking aan te pas gekomen is, zeggen we dat ook,” aldus Mikiels. Naast producten met het erkende bio-label, zal Belgomarkt voedingswaren verkopen die voldoen aan hun eigen charter. Dat bepaalt dat de producten bio zijn, geen pesticiden bevatten, bewaarmiddelen of chemische kleurstoffen. Exotische producten komen er niet in. ”Neen, bij ons geen bananen, kiwi’s of mango’s want die groeien hier niet. Maar in Vlaanderen teelt een boer kiwai’s, een variant van de kiwi, en die verkopen we dus wel”. Wel Belgisch zijn natuurlijk witloof,

asperges en chocolade. Maar er is ook Belgische whisky en gin van het Limburgse Filliers en Belgische quinoa uit Namen. Het ‘exclusief Belgisch’-concept is niet nieuw. Ook Le Comptoir Belge en C’est Bon, C’est Belge zetten ’s lands voedselproductie in de kijker, maar die winkels focussen volgens Mikiels en Stevens op fijne kruidenierswaken die het vooral goed doen als cadeau. “Onze ambitie ligt elders,” zegt Stevens. “Wij willen echt een supermarkt op poten zetten waar je 95 procent van je boodschappen kan doen.” Nadia Scheys

BDW 1493 PAGINA 4 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

UITGELICHT > BURGEMEESTERTWIST IN LINKEBEEK ZORGT VOOR COMMUNAUTAIR GEKIBBEL

‘GEEN ENKELE REGERING ZAL HIEROVER VALLEN’ BRUSSEL – Sinds Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Liesbeth Homans (N-VA) Eric De Bruycker van oppositiepartij ProLink tot burgemeester benoemde, en daarmee voorbijgaat aan Damien Thiéry (MR), is het communautair gekibbel terug van weggeweest. “De MR zal Charles Michel heus niet opofferen voor Damien Thiéry,” zegt politicoloog Dave Sinardet.

D

e eerste gemeenteraad met De Bruycker als burgemeester van Linkebeek verliep dinsdagavond behoorlijk woelig, met zowel Franstalige als Vlaamse demonstranten voor het gemeentehuis. De Bruycker ziet zichzelf vooral als ontmijner en geeft zichzelf daarvoor enkele weken de tijd. Sinds de regeringsvorming heerst er communautaire vrede, maar met de zaak-Linkebeek wordt het communautaire vuur weer opgepookt. Volgens Guido Fonteyn, ex-journalist en Walloniëkenner, valt het allemaal wel mee. “Dit is eerder een lokaal, gemeentelijk probleem. En een persoonlijke queeste van Damien Thiéry. Hij weet dat hij niet benoemd zal worden, maar wil het francofone gedachte-

goed in de Rand veiligstellen,” zegt Fonteyn. En er spelen volgens Fonteyn nog andere argumenten mee: “Ik ben er zeker van dat hij met deze zaak een persoonlijke revanche op zijn partij, de MR, wil nemen. Bij de regeringsvorming had hij gehoopt op een functie als minister of staatssecretaris. Dat is er niet van gekomen, en hiermee wil hij de MR in een lastig parket brengen.” Dat de MR hiermee in moeilijkheden komt is ook de mening van politicoloog Dave Sinardet. “Dit is niet leuk voor de MR, want in Franstalig België komen ze opnieuw over als schoothondje van de N-VA. Ik vind het raar dat N-VA dit zonder overleg met MR heeft beslist, ook al zijn ze daar niet toe verplicht, want het is geen zaak van de federale regering.

POLITICOLOOG DAVE SINARDET:

“N-VA speelt met deze keuze in de kaart van PS en FDF, die uiteraard niet nalaten om dit tegen de MR te gebruiken”

Eigenlijk speelt N-VA met deze keuze in de kaart van PS en FDF, die uiteraard niet nalaten om dit tegen de MR te gebruiken.” Sinardet twijfelt er wel aan of ministerambities van Thiéry effectief een rol hebben gespeeld: “Het klopt dat hij op een post had gehoopt, en dat

enkele weken geleden Sophie Wilmès plots minister van Begroting werd, zal hem ongetwijfeld dwars hebben gezeten. Maar ik denk dat het eerder omgekeerd is: stel dat hij minister zou zijn geworden, zou hij het spel in Linkebeek zeker niet zo hard hebben gespeeld.”

Burgemeesterssjerp En wat met de rol van N-VA? “Op basis van de wet heeft Homans volledig gelijk”, zegt Guido Fonteyn. “Thiéry heeft de taalwetgeving niet gerespecteerd. Langs de andere kant spelen er voor Homans ook andere argumenten mee. De communautaire belangen van N-VA zijn sinds de regeringsdeelname wat naar de achtergrond verdwenen. Deze zaak biedt Homans en N-VA de kans om hun rechterzijde te sussen”, aldus Fonteyn. Maar volgens Fonteyn zal de zaak buiten Linkebeek weinig gevolgen hebben. “Geen enkele regering zal hierover vallen. Voor MR is het simpelweg niet belangrijk genoeg om hun functioneren in de federale regering op de helling te zetten.” Vol-

gens Dave Sinardet heeft de MR ook niet veel keuze: “Ze gaan premier Michel natuurlijk niet opofferen voor de burgemeesterssjerp van Damien Thiéry.” Fonteyn denkt dat de saga zal eindigen in nieuwe gemeenteraadsverkiezingen. “De Vlaamse regering zal moeten vaststellen dat de gemeente onbestuurbaar is geworden, omdat De Bruycker niet gesteund wordt.

DE WEEK IN BEELD DOOR IVAN PUT Uit de ogen van dit kind, genomen vanuit de wachtzaal van Fedasil, spreekt veel hoop voor de toekomst. Afgelopen week stond in het teken van de ontruiming van het tentenkamp in het Maximiliaanpark, waarna asielzoekers ondergebracht werden in het WTC III-gebouw en bij gastgezinnen.

WEEKOVERZICHT

BDW 1493 PAGINA 5 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

© GEERTJE DE WAEGENEER / IMAGEDESK.BE

WOENSDAG 30 SEPTEMBER TEKENINGEN FRANQUIN ONTDEKT. In de Centrumgalerij van Brussel zijn muurtekeningen van legendarische striptekenaars zoals Franquin, Peyo en Roba ontdekt. Ze zijn al decennia oud, op een van de tekeningen staat het jaar 1958 vermeld. De meesten zijn nog intact. CIRQUE DU SOLEIL OM DE TWEE JAAR IN BRUSSEL. Brussels Expo heeft een overeenkomst getekend met Cirque du Soleil. Tien jaar lang zal er elke twee jaar een nieuwe show van het Canadese gezelschap op de Heizelvlakte te zien zijn. De acrobaten zijn nog heel de maand oktober te bewonderen met de show Amaluna.

DONDERDAG 1 OKTOBER STAD BRUSSEL MOET DWANGSOM BETALEN AAN HOTEL. Hotel Métropole dreigt ermee om de Stad Brussel een dwangsom van een half miljoen euro te laten betalen. Het hotel wil dat de Stad de voetgangerszone aanpast, zodat het hotel opnieuw bereikbaar wordt voor auto’s en taxi’s. In jui kreeg het daarvoor al gelijk van de rechter. DUITS FEEST. Enkele duizenden mensen komen in het Jubelpark de vijfentwintigste verjaardag van de Duitse eenmaking vieren. Met een groots klank-en lichtspel herdacht de Duitse gemeenschap in België het opheffen van de grens tussen Oost-en West-Duitsland.

VRIJDAG 2 OKTOBER OMZET TAXISECTOR KELDERT. De inkomsten van de taxisector zijn met zo’n 20 procent gedaald. De taxi’s voelen de concurrentie van alternatieve taxidienst Uber, zeker in het weekend. Een aantal taxichauffeurs zijn gestopt en voor Uber beginnen te werken.

ZATERDAG 3 OKTOBER

De eerste gemeenteraad van kersvers burgemeester De Bruycker (Prolink) verliep behoorlijk woelig.

NUIT BLANCHE. Rond de 100.000 mensen nemen deel aan Nuit Blanche, een avond en nacht vol cultuur in hartje Brussel. Er waren 31 projecten geselecteerd, met een focus op installatie- en performancekunst.

ZONDAG 4 OKTOBER Thiéry heeft al laten uitschijnen dat hij bij nieuwe verkiezingen de taalwetgeving wel zal respecteren. Volgens mij zal hij nieuwe verkiezingen winnen en daarna gewoon benoemd worden.”

Communautaire agenda Volgens Guido Fonteyn is de tijd van de grote communautaire verhalen in de Rand voorbij. “Het systeem

“ “ HET WOORD

van de faciliteitengemeenten werkt eigenlijk vrij goed, zeker de jongste jaren. Maar Linkebeek is een moeilijker verhaal, omdat militante francofonen en Vlaamse organisaties als VMO en Doorbraak daar altijd al lijnrecht tegenover elkaar stonden.” Al heeft dat volgens Sinardet ook te maken met het electorale klimaat: “Voorlopig zijn er niet echt partijen die zich op dit conflict kunnen pro-

fileren. Het electoraat van N-VA is momenteel meer bezig met de vluchtelingencrisis dan met communautaire verhalen. Maar stel dat N-VA zijn communautaire agenda opnieuw meer op de voorgrond zou plaatsen, bijvoorbeeld als de verkiezingen dichter komen, dan kan het tij snel keren.”

Filip Van der Elst

Als een andere gemeente onze bordelen wil, geef ik die graag weg” Burgemeester van Sint-Joost Emir Kir (PS) is de raamprostituees in zijn gemeente liever kwijt dan rijk (in Knack).

NIEUWE BURGEMEESTER LINKEBEEK. Vlaams Minister van Binnenlands Bestuur Liesbeth Homans (N-VA) dropt een communautair bommetje in Linkebeek, door gemeenteraadslid Eric De Bruycker tot burgemeester te benoemen. Hij maakt deel uit van de Nederlandstalige oppositiepartij ProLink, en daarmee passeert Homans de Franstalige meerderheid en hun voorgedragen burgemeester Damien Thiéry (MR). PENALTYDEBACLE IN ANDERLECHT. RSC Anderlecht slaagt erin om in de wedstrijd tegen KV Mechelen maar liefst drie strafschoppen te missen. In de slotminuut moet een zwak Anderlecht ook nog de 1-1 incasseren. ERDOGAN IN BRUSSEL. Drieduizend Belgische, Duitse en Nederlandse Turken verzamelen op het Stefaniaplein in Brussel om de Turkse president Recep Tayyip Erdogan hartelijk te verwelkomen. Erdogan is twee dagen in Brussel, voor overleg met de voorzitters van de Europese instellingen. Hij opent ook de tentoonstelling Europalia Turkije.

MAANDAG 5 OKTOBER

Extreemrechts steekt nu weer de kop op door de vluchtelingencrisis. Ik maak mij daar als burgemeester van een heel diverse stad grote zorgen over” Burgemeester van Vilvoorde Hans Bonte (SP.A) reageert op het hakenkruis en de slogan ‘islam buiten’ die op het stadhuis van zijn gemeente werden gekalkt (in De Standaard).

Bronxig

Bronxig. Zo mogen de centrale lanen gerust zijn, als het van Brussels Schepen voor Participatie Ans Persoons (SP.A) afhangt. Dat schrijft ze in een blogpost als antwoord op de vele kritiek op de voetgangerszone rond de Beurs. Maandag noemde gemeenteraadslid Johan Van den Driessche (N-VA) het centrum nog een “vermij-

dingszone” en de “Bronx van Brussel.” “Johan is al een tijdje niet meer op de centrale lanen geweest. Het is er namelijk altijd koppenlopen”, pareert Persoons. “Johan is ook al een tijdje niet meer in New York geweest. In the Bronx zijn de mythische jaren van bendes en verval al een tijdje voorbij. De wijk onderscheidt zich vandaag dankzij haar vele antiekwinkeltjes en galerijtjes van beginnende kunstenaars. Door de aanplanting van parken en pleintjes is 25 procent van the Bronx groen.” KV

VILVOORDE OPENT OPVANGCENTRUM. In Vilvoorde opent een opvangcentrum, met plaats voor 124 vluchtelingen. Niet iedereen is tevreden met de komst van de vluchtelingen: aan het centrum is een spandoek opgehangen met daarop de tekst ‘Refugees not welcome’. ZWEMBAD LAKEN HEROPENT. Na een renovatie van drie jaar, dubbel zo lang dan oorspronkelijk gepland, heropent het zwembad van Laken opnieuw de deuren. De vernieuwing moet onder meer het energieverbruik terugdringen.

DINSDAG 6 OKTOBER CHANTAL AKERMAN OVERLEDEN. De cineaste Chantal Akerman overlijdt op 65-jarige leeftijd. Ze werd geboren in Brussel en week als twintiger uit naar New York en later ook naar Frankrijk. Ze is vooral bekend van de film Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles.

Samengesteld door Filip Van der Elst

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1493 PAGINA 6 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

© IVAN PUT

Donderdagochtend voor het ochtendkrieken vatten de vluchtelingen vroeg post voor de Dienst Vreemdelingenzaken; dat is hen aangeraden. De file zal die dag tot 600 man aanzwellen.

WELZIJN > DE LAATSTE 24 UUR IN HET MAXIMILIAANPARK

EVEN HET H A RT VAN EUROPA BRUSSEL – Een maand lang was het tentenkamp in het Maximiliaanpark een hulppost voor de vluchtelingentragiek in het hart van Europa. Zonder zin op nieuws, maar gefocust op perceptie, ging BDW er de laatste onder- en opgang van de zon ervaren. Of hoe de ‘opruimdag’ een balans in evenwicht hield: in één schaal met groothartigheid en dankbaarheid, in de andere met misplaatste zelfvoldoening en bittere wrangheid. ❤ DONDERDAGNAMIDDAG. Op de groene sportmat van het voetbalveld, midden het tentendorp, hebben de jongens en mannen het goed. ‘No problème’, luidt het Engels-Frans als de bal tot tweemaal toe buitenspel geraakt. Tot de duisternis valt gunnen de tentenbewoners elkaar plezier in ’t spel. Geen getackle, geen geduw. Bij het hek van de verdeeltent voor kleren (Oxfam) wordt wat meer met de schouders voorrang genomen. De coördinator wil opkramen. De plek wordt het ‘Palais de la babouche et de la fiche’ genoemd. Enkele jongens blijven drummen, al is de zelfbedieningstent

toe. “Het is goed dat ik wat dronken ben, maar normaal mogen enkel vluchtelingen kleren komen kiezen,” zegt een toegeeflijke man die de bewaking van de tent mee verzekert. Met allerhande smoezen komen de slimmerds er toch in. Er ligt nog een berg jassen, een grote doos vol laarzen en van alles wat. Handschoenen willen ze, want het is koud. En meer dan één paar, ‘pour mon petit frère’. Een jonge Marokkaan graait in de doos met mutsen. Hij vult er zijn plastic zak mee. Voor de laatste ‘echte’ vluchtelingen blijven wat donsdekens over. Het was op woensdag 30 september bekend

dat de hulpverlenende diensten in het Maximiliaanpark zouden opkrassen tegen donderdagavond. De medische dienstverlening houdt die timing het beste aan. In de tent van Dokters van de Wereld gaan de laatste consultaties door. “Van zes uur donderdagochtend tot zes uur ‘s namiddags gaan we hier dicht, om de verhuis te regelen,” luidt het. Bijna alles staat bij valavond al ingepakt. Een man met kiespijn en een andere met kriebels in de keel, schuiven nog aan op de acht stoelen van de geïmproviseerde wachtzaal buiten. “De meest courante ziektes waren ademhalingsinfecties en maagontstekingen,” geeft de coördinerende arts mee. “Sinds onze komst op 4 september werden 99 pediatrische urgenties uitgevoerd. Verder vooral reguliere klachten, en van week tot week meer sans-papiers die van elders komen. Er heeft zich hier een solidariteit genesteld. Dat is bemoedigend. Ons werk had zin,” zucht Francisca voldaan en moe. Voor het ochtendkrieken lezen ze dit ook

netjes in het Arabisch op een flip chart ‘Onze excuses voor het ongemak en dank voor het begrip: we verhuizen.’. Twee tolken en de psychologische helper hebben er het staren naar.

❤  LAATSTE AVONDMAAL Bij de ingang van het park vindt iedereen de grote veldkeuken. Er komen alsmaar bestelwagens aan, vooral tussen 19 en 20 uur. De non-profit organisaties dragen goed zichtbaar hun logo: ‘Kan onze naam zeker in de krant, we zijn nieuw’ vragen Vlaamssprekende Turken van Be-Aid uit Hoboken. Ze kunnen warme kost voor 500 man toeleveren. Een oude Portugees uit het kamp, kent andere leveranciers. “Daar staan mijn vrienden van Remar (van Spaanse origine, red.) uit Sint-Gillis. Geef die journalist hier eerst een bakje schaap.” Ik bedank ervoor, maar de voorrang is al verzorgd. Beschamend, want de ellenlange rij wachtenden bij de bedieningstafel kan zich wat betreft discipline spiegelen aan die bij bushaltes in Londen. In stilte genieten ze van hun laatste avondmaal in Maximiliaan. Er is veel onzekerheid onder de sans-papiers die de helft van het park bewonen in iglotenten. ‘De keuken blijft voor de winter’. ‘Ze gaat dicht’. ‘Ze blijft’. ‘Ze verhuist’.’ Alle versies zijn te horen. Ook de vrijwilligers weten het niet precies, of veinzen dit. Inmiddels zit de openluchtcinema vol. Als een stomme Charlie Chaplinfilm, met Arabische ondertiteling, het begeeft, reageert niemand. In stilte wordt gewacht tot de film weer krakerig, ditmaal te snel, verder draait. Niemand zeurt. Later volgt Mister Bean. Met hem wordt hartelijk gelachen. Aan een boom hangt een kopietje: ‘Studenten nemen u op sightseeing mee om uw nieuwe stad te leren kennen: afspraak om 9 uur.’ We hebben de tour gemist. Zo ook de fotosessie ‘Komt hier uw leukste foto van het kamp ma-

BDW 1493 PAGINA 7 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

❤  HART VAN EUROPA.

De lotgevallen van de families Syriërs die om half één ‘s nachts uit Sart-Les-Spa strandden ging de volgende dagen in de media een eigen leven leiden.

schandalig.” De vrijwilligers blazen heet aan. De combinatie van vermoeidheid en strijden met andere visies van aanpak weegt duidelijk zwaar door de laatste nacht. “De overheid doet niks,” zo jutten ze elkaar op. Wat later mogen de acht kinderen en de jonge moeders toch om de hoek bij het Rode Kruis overnachten. De mannen moeten in het tentenkamp slapen. Na ruim een uur, het is voorbij half twee ’s nachts, vinden de Syriërs een slaapplek. De Irakees mag in de ‘veiligere’ vrijwilligerstent slapen. Het gaat er nu verhit aan toe onder de resterende vrijwilligers. “Gisteren hebben we nog twee groepen uit elkaar moeten halen, Turken en Marokkanen gingen zwaar in de clinch; de cutter in de hand. “

❤  VRIJDAGOCHTEND. Voor zes uur ’s morgens zijn er nog een tiental nieuwkomers gestrand. Slechts enkele mensen vroegen om medische bijstand. Eén iemand moet s’ ochtends naar het ziekenhuis gereden worden. Bus 14 UZ Brussel staat op tien meter afstand te kijken langs de Bolivarlaan. De eerste verhuiswagen komt eraan. De medische diensten gaan eerst. Samusocial en Bravvo schorten hun activiteiten op tot 18 uur. We zoeken eerst het verhuisadres op, dat kregen we als eerste te horen van een loslippige helper. We wandelen tot daar. De Nederlandse eigenaar van het pand aan de Willebroekkaai 22, brengt net een extra sleutel voor de verhuizers. Boven weet het kunstenaarscollectief nog van niets, hun tentoonstelling moet tot het weekend doorgaan. Het legenestsyndroom slaat hard toe. Eerst bij de vluchtelingen, die met witte en roze formulieren gevraagd werd om tijdig post te pakken

“Brussel noemt zich toch het hart van Europa, dus daarom zijn we hier” voor de Dienst Vreemdelingenzaken, aan de overkant. De families (zie foto) wachten al voor ochtendlicht aan één zijde. De andere twee rijen versmelten verkeerdelijk tot één. Samen tellen we met de vinger bijna zeshonderd mensen op de stoep van Buitenlandse Zaken. De deur gaat pas om 8 uur open. Tegen het middaguur, komen enkele ambtenaren een sigaretje roken: “Het is bloedheet in de grote wachtzaal, zeker vijfhonderd man – veel teveel’ luidt het. “We doen gewoon zo rap als mogelijk ons werk. Over een kwartier laten we iedereen een luchtje scheppen. “ De stroom telt miserie en hoop, zoveel is duidelijk. In het park wemelt het van de pers. Van de Turkse Belga tot Euronews worden de micro’s onder de neus geduwd. Wie welk interessant verhaal zou hebben, weet niemand echter goed. Als de woordvoerster van het Burgerplatform Euronews te woord wil staan, komt er ruzie van. Een man grijpt haar bij de arm. En er springen aardig wat mannen bij om het duo uit elkaar te krijgen. “Ze heeft geen recht meer van spreken. Het is hier niet gedaan!” luidt de kritiek tegen haar. De afspraken rond het stopzetten van het kamp vallen duidelijk niet bij alle vrijwilligers in goede aarde. Er wordt hevig tegen de nalatigheden van de © IVAN PUT

Tussen de tenten is amper nog iets te horen na halfelf: een ritssluiting die hapert, een koppel dat ruziet, een baby die schreit. Het park biedt een oase van rust, al is het bar koud. In één van de twee moskeetentjes ligt drie man te slapen. De andere bidplaats heeft een gedrogeerde zich toegeëigend. “Een schande voor een plek van God,” vinden twee mannen, die hem uitschelden, maar de ritssluiting opendoen durven ze geen tweede keer. Rond elf uur vertelt een Albanese dame van nog geen veertig me haar verhaal. Ze heeft er nood aan. “Ik bemoeder de twee Kosovaarse twintigers die in mijn tent slapen, echt lieve broertjes,” zegt ze. “Na jaren in Griekenland, kan ik niet meer terug naar Albanië, omdat mijn vader in de oppositie zit. Brussel is de enige uitweg voor ieder van ons. Hier wordt de democratie bewaakt.” En ze vormt een hartje met haar vingers: “Brussel noemt zich toch het hart van Europa, dus daarom zijn we hier.” De nachtshift komt eraan. Een paar jonge twintigers maken de dienst uit bij de vooropvangtent. Een Irakees met sterke rugzak wil een tent voor zich alleen. Dat kan niet. De man houdt aan. De tolk laat verstaan dat hij al bot ving bij het Rode Kruis. Ook daar kreeg hij geen bedstede apart voor de nacht. Schrik om bestolen te worden, blijkt zijn reden. De jonge vrijwilligers van het Burgerplatform kunnen geen oplossing bedenken. De situatie escaleert als tegen half één een kolonne van drie families Syriërs het park inwandelen. Ze zullen de volgende dagen het nationale nieuws halen. Hun deftige kleren en twee enorme trollies van kwaliteit doen vermoeden dat ze welstellend waren. Ook zij eisen een aparte tent, al lijkt het dat ze zich een hotel kunnen veroorloven. Ze zijn moe van de heen- en terugreis naar Sart-les-Spa, waar ze de aangeboden overnachting weigerden. “Het regende er in de tent, en het was er vuil – ze komen uit Aleppo en omstreken, via Duitsland, ” vertaalt de tolk. Ze krijgen eerste opvang in de tent, tot de hoofdverantwoordelijken erbij kunnen gehaald worden, want niemand weet er raad mee. Er zijn maar vier matrassen meer vrij. We worden in de tent geroepen, om als eerste hun verhaal te horen. Alle kinderen moeten eerst naar de dokterspost; het blijkt hen goed te gaan, op de baby na. Die is onderweg in Duitsland wat te vroeg geboren. Als een andere vrijwilliger langskomt – die we eerder al zwaar weer hoorden geven over andere hulporganisaties – vliegen we stande pede buiten. De procedure zou in het honderd lopen, als de families niet terug naar Spa gaan slapen. Maar dat lukt niet, en de Dienst Vreemdelingenzaken is ’s nachts dicht. Als Joëlle langskomt, die veel meer te zeggen heeft, is ze woest. “Ga mee naar het Rode Kruis,” gebiedt ze ons,”zie zelf hoe zij vluchtelingen weigeren,

© IVAN PUT

ken – wij sturen hem gratis naar uw mailadressen.’ Een groep Marokkaanse sans-papiers staan rond de theekan. “Ik woon al 35 jaar in het Antwerpse,” beweert een 58-jarige. ‘”Hoe kan het dat zij, vluchtelingen, hier meteen geholpen worden met papieren en ik telkens wandelen word gestuurd.“ Hij wordt bijgetreden door een jonge Marokkaan in chique vest, die we de volgende dag met een megafoon de protestmars van de sans-papiers zien leiden. “Ik heb genoeg gewacht. Die nieuwkomers krijgen na een dag al een vergunning voor vijf jaar. Binnenkort keer ik terug, mijn geduld na zes jaar is op.” Drie jonge gasten in kostuum roken sigaretten achter een boom. Ook zij zijn duidelijk geen nieuwe vluchtelingen . Ze kijken binnen in de barak van Radio Panik, waar op instrumenten en met songs aardig wat plezier gemaakt wordt. “Encore une que j’adore,” roept een vrijwilligster. Het wordt een buikdanslied waar aardig op gemoved wordt. Het afscheid onder vrijwilligers valt duidelijk zwaar. De handjes en knuffels maken het meer dan gemeend.

Onder het tentzeil van de openluchtcinema zorgt Mister Bean voor een lach.

overheden tekeer gegaan. Alle inzet van de burgers schijnt met een bordveger weggewist en vergeten. Ondertussen geeft vrijwilliger Filip naarstig Nederlandse les door. Twee van de acht aanwezigen zeggen hem alsmaar na: “dik en dun, recht en krom, lang en kort.” Het kamp spoelt leeg door vele handen. De veldkeuken blijft als ‘winterhulp’, herbevestigt de beheerder, die om half één nog eens mag overleggen met het OCMW. Maar rond tien uur is alle water afgesloten, de vrijwilligers zijn licht in paniek. Jaagt de overheid ons dan toch weg? “Er zijn evenveel sans-papiers in België als nieuwe vluchtelingen in heel Europa,” horen we nogmaals uit het resterende kampdeel. De Vlaamse moslimvrouwen van Islamik Reliëf bedienen de laatste thee en koffie met melk in. Ook zij zijn ontraderd. “Tu nous as trahi,” horen we weer. Ditmaal van een andere dame die dezelfde woordvoerster voor de camera stoort. Haar kalmeren lijkt niet aangewezen. “Zijn wij sans-papiers de onderklasse; we hoopten dat het Burgerplatform iedereen gelijk behandelde. Of doen ze mee met de Staat,” zo krijg ik nog te horen. “Zijn de oorlogsvluchtelingen de goede, en de sans-papiers de slechte?” lanceert de Begijnhofpastoor nog tegen perslui. “Men speelt beide groepen tegen elkaar uit.” Acht Zweedse stagiairs bij de EU, studenten van dezelfde universiteit, komen in mantelpak en kostuum aanwaaien. Verweesd staan ze de turen op het lege voetbalveld, en de tenten waar geen beweging meer is. “In Zweden krijgen mensen een huis, geen tent,” stellen ze geschokt vast. Maar op de vraag wat ze zelf kunnen doen hebben ze geen passend antwoord. “Geld storten,” zegt de aardigste, met een krop in de keel. Plots terug alarm onder de burgers. “Het Rode Kruis gaat langskomen: de vijand! Blijf hier, herinner je wat ze vannacht gedaan hebben met de Syriërs.” Twee jongens spelen met een racket en een plastic baseball. Een man trekt foto’s: “Zie die tentjes, met daarboven net Manhattan.” Ik dwaal nog rond, en merk dat de twee Kosovaarse jongens nog in hun tent zitten. “We hebben vanochtend al onze brief gekregen; één moet op 7 oktober terug langs, de andere op 8 oktober. Weet jij waarom? Waar moeten we tot dan slapen, als de tenten weggaan?” Niet iedereen is ingelicht over het nieuwe slaapadres, blijkt meermaals. Ondertussen sluipt een wrang gevoel in het kamp. Het gulle hart bloedt leeg van overgave. De zelfvoldoening blijkt her en der zeer misplaatst. Dit kamp vertelde meer over de Belg dan over de vluchteling. Jean-Marie Binst

BDW 1493 PAGINA 8 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

Mériame (links op de foto) van Green Halal: “Het vlees dat wij verkopen is duurder dan bij de slager. Maar het is de juiste prijs voor het vlees.”

© SASKIA VANDERSTICHELE

SAMENLEVING > COÖPERATIEVE VOOR BIO ÉN ETHISCH VERANTWOORD HALALVLEES

‘CONSUMEER MINDER VLEES, MAAR BETER’ BRUSSEL – Het debat over onverdoofd slachten vinden ze hyprocriet. De discussie moet gevoerd worden over de hele vleesindustrie, of het nu om halalvlees gaat of over regulier vlees. Het Brusselse Green Halal wil een alternatief bieden: lokaal, kleinschalig en biologisch geteeld. “Het gezinsbudget voor vlees hoeft heus niet te stijgen.”

T

ijdens de voorbije ramadan organiseerde Green Halal – zes zelfbewuste vrouwen – in Molenbeek een iftar (maaltijd na zonsondergang tijdens de ramadan, red.) waarop deelnemers konden proeven van een vegetarische maaltijd. Ze maakten van de gelegenheid gebruik om aanwezigen te informeren over la malbouffe, zoals de Fransen industrieel geproduceerd voedsel noemen. Het is de vrijwilligers van Green Halal er nochtans niet om te doen om mensen radicaal te doen stoppen met vlees eten. “Ons leitmotiv is vooral: eet minder, maar kwali-

tatiever vlees,” zegt Marie Fontaine. Door de vele media-aandacht voor het onverdoofd slachten voor het Offerfeest, kan de perceptie bestaan dat vegetarisme ook almaar vaker een bewuste keuze in moslimmiddens. Mériame Najjari “Het heeft natuurlijk te maken met socio-economische status, maar een debat over de halalregels wordt almaar vaker gevoerd. Kijk maar naar Palais de Balkis in Molenbeek (de eerste bio halalslagerij in het gewest, red.) op de Gentsesteenweg. Ze marcheert goed, en we hebben ook al samengewerkt voor de verkoop van ons vlees.” Het verhaal van Green Halal is be-

gonnen met het bekijken van de documentaire We Feed The World van de Oostenrijkse filmmaker Erwin Wagenhofer. Ze zette Gerlando, de man van Mériame, enkele jaren geleden aan het denken over het vlees op zijn bord. “We hadden thuis al de gewoonte om biogroenten en -fruit te eten. Maar na het zien van de docu wilde mijn man ook meer te weten komen over de herkomst van ons vlees. Na speurwerk en het lezen van veel literatuur realiseerde hij zich dat halalvlees net zo industrieel geproduceerd wordt als regulier vlees.” Het koppel ging eigenhandig op

“Bio enkel iets voor rijke Vlamingen? Dat klopt niet”

zoek naar kleinschalige leveranciers. “We polsten in onze vrienden- en kennissenkring naar wie de aankoop van een koe met ons wilde delen.” Vervolgens kozen ze zelf hun fokker, het dier bij die fokker en regelden ze daarna zelf het transport van het dier, de slachtplaats en de

condities waarin het dier geslacht zou worden. “Het dier moest bijvoorbeeld als eerste geslacht worden om stress te vermijden.” Hun project kreeg snel bijval en ze verkochten maandelijks of om de twee maanden aan geïnteresseerden een ‘coulis’ vlees. Hun acties kregen gaandeweg ook een sensibiliserend karakter. Mériame en haar man, hotelmedewerker, organiseerden regelmatig film- en debatavonden over de westerse consumptiegewoonten. Intussen heeft Mériame het initiatief volledig overgenomen van haar man, en heeft ze een schare vaste vrijwilligers rond zich geschaard. De meeste zijn moslim. “Ons publiek is vooral moslim, maar we zien dat ook niet-moslims gevoelig kunnen zijn voor de garanties die halal met zich meebrengen.” Maar wat is halal precies? De Koran en de Sunna preciseren bijvoorbeeld

ADVERTENTIE

BDW 1493 PAGINA 9 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

Meer info over Green te vinden via www.greenhalal.be.

Ze zijn vorige donderdag verhuisd uit het tentenkamp bij het Noord, de ‘echte’ vreemdelingen. Eindelijk zorgt vadertje staat voor hen, in ‘echte’ huizen, als je een WTC-toren zo mag noemen. Mag staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Theo Francken (N-VA) (trouwens belast voor Administratieve Vereenvoudiging) dan toch zijn groot gelijk krijgen? Ten langen leste, ja. Of horen we de volgende dagen dan weer Yvan Mayeur (PS), bijna twee jaar burgemeester van deze stad, weerwerk bieden? Al was het maar om het vluchtelingenspel politiek te spelen. De salonfähige socialisten staan in Brussel al lang niet meer alleen voor ‘sociale cohesie en integratie’, dus moet er gescoord worden.

VOOR DEZE NIEUWE VZW ZIJN WIJ OP ZOEK NAAR EEN

ALGEMEEN M/V DIRECTEUR

FUNCTIE

De N-VA-achterban fluistert inmiddels dat het maximum aan nieuwkomers uit verre contreien bereikt is. We hoorden zelfs zeggen dat het volk voor de keuze staat. Wie ermee kan leven dat zijn kind sneller kans mag maken om dood te gaan, laat ongebreidelde bevolkingsinstroom toe. Wie alle bereikte voorzieningen voor het kind wil blijven garanderen, moet quota aanvaarden voor extra bevolkingsaanwas. Concreet betekent dit dat als je kind op de Dienst intensieve van pediatrie in de kliniek belandt, in het eerste geval minder snel, in het tweede geval rapper een bedje met permanente toezicht verkrijgt. Het aantal intensive care bedjes én verpleegsters is nu eenmaal beperkt. Geld voor exuberant meer zorgverstrekking blijkt niet voorhanden. En gezien iedereen gelijke medische zorgen waard is in ons systeem, zou het dus ‘wachten’ worden om een leven te redden, als we met veel meer zijn. Aan die impact heeft Mayeur voor zijn stadsziekenhuizen nog niet gedacht.

Wij vergaren, verwerken en verspreiden nieuws over Brussel en doen dat binnen een crossmediale werking. Wij richten ons tot iedereen die in Brussel geïnteresseerd is. Wij verzorgen een kwalitatieve en objectieve berichtgeving over Brussel met speciale aandacht voor Vlaamse instellingen en Nederlandstalige initiatieven. Wij betrekken de mediagebruiker actief bij de kosmopolitische stad. Wij willen een referentiecentrum voor berichtgeving over Brussel zijn.

• •

•

Er zat een reukje aan, en dat bedoelen we niet enkel letterlijk. Gelukkig hangt er in premetrostation Beurs sowieso al een indringende urinegeur, een beetje zweet vormt een aangename afwisseling. Ook daarom: dank u, MIVB! Groot was dan ook onze teleurstelling toen we even daarna zelf de niet-rollende roltrappen naar beneden euh, niet-rolden. Metrostation Beurs wordt binnenkort onder handen genomen, zo lazen we op levensgrote groene stickers aan de muren van de ondergrondse. Alles wordt beter, en wel in 20162017. In het allerslechtste geval resten ons nog slechts twee jaar en drie maanden leedvermaak.

• • • •

Ze zijn al even in panne, uw geliefde roltrappen aan premetrostation Beurs. Finishers van de Brussels Marathon die zich afgelopen zondag op de noordzuidas met de premetro wilden verplaatsen, moesten de trappen noodgedwongen analoog afdalen. Geen onplezierig gezicht, al zeggen we het zelf, zo met hun stramme spieren. Voor die mooie aanblik: dank u, MIVB! Gratuit leedvermaak, horen we u zeggen? Ze hebben het zelf gezocht, meneer. Dat is volk dat op ons neerkijkt omdat het toevallig 42 kilometer en enkele tientallen meters al lopend kan afleggen. Parmantig palmden ze de voetgangerszone in, met een grote medaille rond de nek, daarbij al even copieus in aluminiumfolie ingepakt als het broodje van de Exki in hun bezwete pollen.

•

•

Waarmee we nog maar eens de commentaar op de kleine, lokale politiek en het gepolitiseerde verenigingsleven vergeten als regionale media. Alhoewel: SP.A-schepen van Elsene Maite Morren heeft in perfecte drietaligheid het seizoensjaar van GC Elzenhof geopend vorige week. Wat laat voor een cultuurseizoen, te vroeg voor nieuwjaarswensen. Maar mooi.

CHIEN ÉCRASÉ

•

•

PROFIEL

Veel vereisten stellen, maakt dat het vlees een stuk duurder uitvalt. “Het vlees dat wij verkopen is duurder dan bij de slager. Maar het is de juiste prijs voor het vlees. Wij pleiten voor consuminderen, zo hoef je het gezinsbudget voor vlees zelfs niet te minderen. Aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie zeggen dat je als volwassene genoeg hebt aan 250 à 300 gram vlees, één of twee keer per week. Dat wil zeggen dat je met twee volwassenen aan vijf kilo vlees per maand ruim voldoende hebt om je proteïnenniveau op peil te houden.” Voorlopig draait Green Halal nog volledig op eigen fondsen. In november lanceren ze een coöperatieve voor wie via hen lokaal, kleinschalig en biologisch halalvlees wil aankopen. Geïnteresseerden zullen een aandeel kunnen kopen van 100 euro. Inspraak zal verlopen volgens de één-stem-per-coöperant-regel, ongeacht de grootte van de investering. “We richten ons tot Brusselaars, maar ook erbuiten, tot steden zoals Antwerpen, Charleroi.” Ze onderzoeken nog volop pistes tot samenwerking, onder andere met Natuurpunt of met de slachthuizen van Anderlecht bijvoorbeeld. “We hebben al een eerste poging ondernomen om samen te werken met de Abattoir in Anderlecht, maar dat is toen niet kunnen doorgaan omdat onze leverancier de dieren niet kon leveren op onze condities, namelijk heel vroeg in de ochtend - zonder dat het dier er ‘s nachts hoefde te verblijven, maar ook vooraleer het slachthuis in volle activiteit losbarst.” “We dromen van onze eigen slachthuis, dat functioneert volgens onze vereisten: waar de dieren niet afzien, waar we essentiële oliën kunnen verspreiden om stress te verminderen. Het zou ook moeten kunnen dat de dieren geslacht worden zonder dat ze elkaar ruiken of horen, en dat ze plantaardige behandelingen toegediend krijgen zoals Tivapa, een homeopathisch antistressmiddel.” Kim Verthé

P-PRAAT

• •

•

AANBOD

Duur, duurder, duurst?

VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW is een Vlaams-Brussels mediaplatform met 5 merken en kanalen: de weekkrant Brussel Deze Week, de nieuwssite brusselnieuws.be, de regionale zender tvbrussel, de stadsradio FM Brussel en het drietalig uitmagazine Agenda. Deze media groeperen zich in een nieuwe organisatie: Vlaams-Brusselse Media vzw.

• •

U staat aan het hoofd van de nieuwe organisatie en bouwt ze verder uit tot een slagkrachtige en efficiënte structuur. In de visie staan centraal: kwaliteit en optimaal bereik. U bent de eindverantwoordelijke voor alle deelaspecten van de organisatie. U organiseert en stimuleert multimediale doelstellingen. Hiervoor werkt u nauw samen met de hoofdredacteur. U stuurt de algemeen hoofdredacteur aan en respecteert de journalistieke onafhankelijkheid. U stuurt rechtstreeks de ondersteunende diensten van de organisatie: marketing en sales, financiën, human resources, ICT, distributie en logistiek. U leidt het managementteam en motiveert om de vastgelegde doelstellingen te realiseren. U fungeert als aanspreekpunt en verzorgt een optimale communicatie (rapporteren, aftoetsen en bijsturen van voorstellen …) U rapporteert aan het dagelijks bestuur en de raad van bestuur. U beschikt over een ruime ervaring in de verschillende domeinen van het management van een middelgrote organisatie. U heeft een grondige kennis van financiën, personeelszaken en de werking van een vzw (sociale wetgeving en wettelijke administratieve verplichtingen). U bent goed thuis in de wereld van media en media-innovatie en kent de relevante regelgeving. U voelt zich betrokken bij het leven en het wonen in Brussel en u kent de verschillende beleidsstructuren. U brengt een stevige bagage mee inzake strategie, marketing en sales. U bent een coachend leider, een teamspeler, u haalt het beste uit mensen in een creatieve omgeving. U hanteert een open communicatiestijl en u bouwt een vertrouwensrelatie op met de medewerkers. U kunt goed delegeren en u bent efficiënt, besluitvaardig en actiegericht. U krijgt de ruimte om creatieve veranderingen te stimuleren in een wereld en een sector in beweging. U geeft vorm aan een nieuwe, enthousiaste organisatie, bouwt mee aan de toekomst en krijgt een marktconforme verloning. Vlaams-Brusselse Media vzw

PLAATS VAN TEWERKSTELLING bevindt zich op de vierde

verdieping van het Flageygebouw (Eugène Flageyplein 18) in Elsene.

INTERESSE?

dat een dier in leven moet zijn wanneer het geslacht is, en dat maatregelen die het dierenleed verminderen, sterk aanbevolen zijn. Zo mag het dier niet angstig worden door bijvoorbeeld het slachtmes te zien. Green Halal interpreteert ‘dierenleed verminderen’ strikt. Ze willen bijvoorbeeld ook niet dat het dier dat op hun bord komt geslacht is in een ruimte waar het angstig is geworden door het gekrijs of de geur van bloed van andere geslachte dieren. Het zet zich af tegen de vleesindustrie, en tegen de elektrische schokken die er gebruikelijk zijn om dieren te verdoven. “De Amerikaanse professor Temple Grandin heeft aangetoond dat als de rituele, onverdoofde slachting in goede omstandigheden gebeurt qua transport bijvoorbeeld, dat het dier in kwestie veel minder afziet dan wanneer het in de industriële keten verdoofd wordt met een elektrisch pistool en dan geslacht wordt,” aldus Mériame.

Stuur uw kandidatuur met uitgebreid CV t.a.v. onze consultant Lou Van Beirendonck p/a Quintessence Consulting nv, General Wahislaan 3 te 1030 Brussel of via mail Lou.Van.Beirendonck@ quintessence.be

BDW 1493 PAGINA 10 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

BDW REGIO

NATUUR > WEEK VAN HET BOS VAN 11 TOT 18 OKTOBER

DE RECHTERHANDEN VAN HET ZONIËNWOUD

Boswachter Steven Decat: “Dikke Eugène laten liggen past in het bosbeheer dat zegt dat het bos een bepaald percentage dood hout moet bevatten.”

HOEILAART - Tijdens de Week van het bos wil het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) zijn ‘natuurhelden’ leren kennen. Wij spotten in het Zoniënwoud de held Steven Decat bovenop de gevelde Dikke Eugène.

N

iet dat hij deze boom heeft omgelegd, zoals hoge bomen ving deze populier drie jaar geleden zoveel wind dat hij bezweek. Het was de boom met de grootste stamomtrek van het Zoniënwoud, 5 meter 85 cm, maar ook in liggende positie is hij nog steeds

ADVERTENTIE

Puzzel Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak

puzzel@resonansvzw.be

indrukwekkend. U vindt hem in het Arboretum van Groenendaal tussen de hartbladige els (Alnus cordata) en de watercipres (Metasequoia glyptostroboides), zo leren ons de naamplaatjes. Elk jaar na de winter worden de naam- en herkomstplaatjes van de 400 boomsoorten ontmost door de ploeg bosarbeiders van Steven Decat, maar elders de natuur op haar beloop laten is ook deel van het bosonderhoud, zoals hij ons uitlegt: “Dikke Eugène, genoemd naar een houtvester van weleer, laten liggen past in het bosbeheer dat zegt dat het bos een bepaald percentage dood hout moet bevatten. Dat is goed voor de insecten, en ook voor de verkoopprijs van ons industriehout met FSC-certificaat (uit verantwoord beheerde bossen, red.). In het arboretum maaien we wel meer in tegenstelling tot de rest van het Zoniënwoud, anders zou het hier snel overwoekerd zijn door bramen. Dendrologische verenigingen komen

hier foto’s maken en schoolkinderen kunnen vanaf het Bosmuseum Jan van Ruusbroec het spinnen- of konijnenpad volgen. Maar kijk, dit wandelpaaltje valt niet vanzelf om,

© IVAN PUT

niënwoud zijn Decat en zijn twaalf man tellende ploeg ‘twee rechterhanden’ - zoals de bosarbeiders genoemd worden in de Bosweek-campagne - aan het werk. In de 2.500 hectare van het Zoniënwoud die door het Vlaamse gewest worden beheerd, het overgrote deel, kunnen de drie boswachters van Groenendaal, Sint-Genesius-Rode en Ter-

“Na de kap van het industriehout in december, bereiden wij in de zomermaanden de grond voor op nieuwe bomen”

dat is vandalisme. En het hars moet verwijderd van de educatieve panelen in braille zodat ze nog leesbaar blijven.”

Natuurvirus Ook voor de recreanten in het Zo-

vuren een beroep op hen doen. Hun maandplannen toetst Decat aan de realiteit. Maar behalve de planning en de voorbereiding staat hij zelf ook nog voor drie vierde zelf op het terrein. Deze bosarbeiders krijgt u misschien nooit te zien, maar het

resultaat van hun werk wel: “Het onderhoud van de paden voor ruiters, mountainbikers, fietsers en wandelaars en de grote dreven behoort tot onze grote taken. In de winter kunnen ze aangetast zijn door erosie, soms moeten ze helemaal heraangelegd worden, werk waar we twee tot drie maanden mee bezig zijn. Dat de wegen in de herfst niet vol bladeren liggen, valt misschien niet op, maar als ze er zouden liggen, zouden de klachten snel komen.” “Bij onze lentekuis komen de bordjes aan de beurt van wandel- en fietsknooppunten, mountainbikeen ruiterpaden. Het is nog niet te zien maar achter de schermen werken de drie regiobeheerders van het Zoniënwoud samen aan een uniforme signalisatie, zoveel mogelijk met pictogrammen en anders drietalig, en hetzelfde bosmeubilair. In 2016 wordt de eerste levering verwacht, extra werk!” Maar Decat kan erom lachen. “Na de kap van het industriehout in december, bereiden wij in de zomermaanden de grond voor op nieuwe bomen. In de maanden januari tot maart planten we dan zo’n 40.000 nieuwe bomen en struiken die we zelf beheren. Om de biodiversiteit te verbeteren zijn dat niet louter beuken, maar ook winter- en zomereik, esdoorn, linde en struiksoorten die als een gordel dienen om wegen van nieuwe boomaanplantingen te scheiden.” Voor De Week van het bos bouwde Decats ploeg het diorama in GC de Bosuil in Jezus-Eik waar duizenden leerlingen op af zullen komen om de helden van het bos te ontdekken. Tot vorig jaar liep het project Dood doet leven in samenwerking met de gerechtelijke politie: “Aangereden reeën werden een tijd lang geobserveerd. De larven tijdens de verschillende stadia van de ontbinding zullen ertoe bijdragen menselijke resten nauwkeuriger te dateren. Maar de nachtcamera’s toonden ook de andere opruimers zoals everzwijnen, vossen en buizerds. Vooral vossen zijn de vuilniskarren van het bos. Zelf hoeven wij nauwelijks kadavers op te ruimen, ook al omdat dieren zich verschuilen wanneer ze gaan sterven.” Maar de vuilnisbakken in het Zoniënwoud legen, dat doen niet de vossen, maar Decats bosarbeiders. Ook werkt zijn ploeg tot 2017 mee aan het OZON-project met onder andere de aanleg van een ecoduct van zes meter breed over de Brusselse Ring tussen Groenendaal en Waterloo. “Wat het ecosysteem met 50 à 60 procent zou verbeteren, en waar Vlaanderen al jaren vragende partij voor is, is de Duboislaan volledig afsluiten voor het verkeer, daar worden veel reeën aangereden. De spiegeltjes die de lichten van de auto’s reflecteren zodat de dieren zouden afgeschrikt worden om over te steken, helpen onvoldoende. Die week dat de Duboislaan dicht gaat voor onderhoudswerken is bovendien de enige keer dat het daar in het Zoniënwoud eens stil is.” An Devroe Meer info op www.weekvanhetbos.eu

ADVERTENTIE

KLEUTER EN LAGER ONDERWIJS SCHOOLJAAR 2016 - 2017

NAAR DEZELFDE SCHOOL ALS BROER OF ZUS? Ga naar de school tussen 19.10.2015 - 30.10.2015

Heb je al een kind in de kleuter- of lagere school? Dan hebben broers en zussen voorrang in die school. Ga naar de school tussen 19 en 30 oktober 2015. En schrijf broer of zus in! Ook kinderen van schoolpersoneel hebben dan voorrang. Belangrijk! n Na 30 oktober 2015 is er geen voorrang meer voor broers, zussen of kinderen van schoolpersoneel. n Schrijf ook broers en zussen in, geboren in 2014. Ook als ze pas naar school gaan vanaf 1 september 2017. n Alle andere kinderen meld je aan op inschrijveninbrussel.be, tussen 4 en 29 januari 2016. Vragen? Surf naar inschrijveninbrussel.be.

ADVERTENTIE

Sleutel mee aan de MIVB EN BRENG BRUSSEL MEE IN VERVOERING WORD TECHNICUS BIJ DE MIVB. Als technicus bij de MIVB sta je altijd klaar voor de Brusselse reizigers. Met je inbus op zak laat je meer dan enkel onze voertuigen gesmeerd lopen. Want werken aan de MIVB, dat is werken aan de toekomst van Brussel. En jij, ben jij er klaar voor om een sleutelrol te spelen binnen de MIVB?

Beantwoord je aan dit profiel? • Technisch diploma (elektriciteit, (elektro)mechanica, bouw,…) • Flexibel en durver • Ambitieus • Liefde voor Brussel

Wat wij aanbieden: • Een verrijkende job in een dynamische onderneming • Een interessant salaris • Extralegale voordelen • 35 dagen verlof

Surf snel naar jobs.mivb.be

BDW 1493 PAGINA 12 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

JETTE > BRUSSELS GEWEST INVESTEERT 12 MILJOEN IN SPIEGEL

GLOEDNIEUW PLEIN TEGEN ZOMER 2018 Voor de bouw van de ondergrondse garage en de heraanleg van het Spiegelplein trekt het Brussels gewest 12 miljoen euro uit. De MIVB begon vorige maand met de  aanleg van de nieuwe tramlijn 9, die  het  Noordwesten  van  Brussel  beter  moet  ontsluiten.  De  tram  rijdt  langs  het  Koningin  Astridplein,  het  hart  van  Jette.  Ter  compensatie  zal  het  Brussels  gewest  een  ondergrondse  parking voor 199 wagens bouwen en  het  plein  helemaal  heraanleggen.  In  een  oude  tramwagon,  die  tijdens  de  werken dienst zal doen als infopunt,  presenteerden  Brussels  minister  van  Mobiliteit  Pascal  Smet  (SP.A)  en  de  Jetse  burgemeester  Hervé  Doyen  (CDH)  dinsdag  de  plannen  voor  het  plein.  Het nieuwe plein wordt, tot grote tevredenheid  van  Smet,  autovrij.  Wel  is  intussen  beslist  dat  aan  de  vier  hoeken  veertig  bovengrondse  plaatsen  voor  kortparkeren  worden  gemaakt. “De handelaren drongen erop  aan.  De  plekken  zijn  bedoeld  voor  de  runshops  als  krantenwinkels  en  bakkers,”  zegt  de  Jetse  schepen  van

Openbare Ruimte Bernard Van Nuffel  (Ecolo).  Op  het  plein  komen  verschillende  soorten  bomen,  grote  ronde  zitbanken,  fi etsrekken  en  een  ‘droge’  fontein. Als materiaal heeft de gemeente  gekozen  voor  Portugese  graniet.  Van  Nuffel:  “We  wilden  geen  poreuze  steen zoals op Flagey. Die trekt te veel  vuil aan.” De  parking  zou  in  januari  2017  voltooid  zijn.  “Maar  dat  wil  niet  zeggen  dat  het  plein  anderhalf  jaar  volledig  open  zal  liggen,”  zei  Smet.  “Hooguit  drie maanden.” Het plein zelf zal ten  laatste  in  de  zomer  van  2018  klaar  zijn. In het kader van het gewestelijk lichtplan  zal  de  kerk  aan  de  Spiegel  een  scenografi  sche  verlichting  krijgen.  Voor de volgende legislatuur staat ook  de  heraanleg  van  de  Léon  Théodoorstraat  gepland.  Van  Nuffel:  “Tegen  2022  zal  Jette  een  volledig  gerenoveerd centrum hebben.” Ondertussen  is  ook  gebleken  dat  de  opgesplitste  zondagsmarkt  een  succes  is,  in  die  mate  dat  de  gemeente  overweegt  om  ook  na  2018  de  beide  locaties  te  beHUB houden.

Het toekomstige Spiegelplein wordt autovrij.

ADVERTENTIE

KLEUTER EN LAGER ONDERWIJS OOK VOOR ALLE KINDEREN GEBOREN IN 2014

SCHOOLJAAR 2016 - 2017

EEN SCHOOL KIEZEN? Hoe kies ik een school? Wat is goed onderwijs? Hoe schrijf ik mijn kind in op een Nederlandstalige school in Brussel? Kom naar een infomoment. Je krijgt er alle informatie. Wanneer? n Infomoment 1: Woensdag 21 oktober 2015 van 16 tot 18 uur n Infomoment 2: Woensdag 21 oktober 2015 van 19.30 tot 21.30 uur n Infomoment 3: Woensdag 9 december 2015 om 19.30 uur Waar?

n Infomoment 1 en 2: Administratiehuis van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, Emile Jacqmainlaan 135, 1000 Brussel n Infomoment 3: Gemeenschapscentrum Nekkersdal, Emile Bockstaellaan 107, 1020 Brussel

Schrijf je op tijd in voor een infomoment via inschrijveninbrussel.be

© BENOIT DE PIERPONT

BDW 1493 PAGINA 13 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

SINT-LAMBRECHTS-WOLUWE > JONG TALENT IN OP-WEULE

Het gemeenschapscentrum Op-Weule heeft mooi dichterstalent van eigen bodem weten strikken voor een avond rond poëzie en jazz.

Brussel in de jaren 1970. Benoît de Pierpont wou in beeld brengen wat er nog rest van het oorspronkelijke Brussel.

SCHAARBEEK > ALLES ES JUST-FESTIVAL

ALS POGGE SPREEKT In Schaarbeek schudt de folklore het stoffig imago van zich af. Met dank aan het ‘Alles Es Just!’-festival dat dit weekend plaatsvindt. Erfgoedkundige Philippe Debroe vond in een tweedehandsboekenwinkel een opmerkelijk boek, getiteld Bruxelles, Album de Famille van fotograaf Benoît de Pierpont (1937-2006). Het boek zet de volkse Brussel folklore uit de jaren 1970 in de kijker in mooie zwart-witbeelden. De bekende heemkundige en Brusselkenner Jean d’Osta voorzag de foto’s van teksten. “Het boek was bedoeld als een aanklacht tegen de bruxellisation. Tegen wat er aan het verdwijnen was,” vertelt Debroe. “Benoît de Pierpont wou in beeld brengen wat er nog rest. De volkse wijken, de Meiboomplanting, de Zuidmarkt, de Marollen. Op het einde heeft hij het over ‘ceux qui sont partis, ceux qui restent’, en toont hij migrantenkinderen die schilderen op een versleten muur.” Debroe ging met de weduwe praten van Benoît de Pierpont. Die had de foto’s, zo bleek, aan het stadsarchief geschonken. “Dat heeft de foto’s zopas geïnventariseerd. Het is een buitenkans dat we ze nu voor het eerst kunnen tonen,” zegt Debroe. “Benoît de Pierpont is voor mij de Robert Doisneau van Brussel. De straatfotografie van Doisneau uit de jaren 1950, de photographie humaniste zoals die wordt genoemd, heeft in Brussel een waardige exponent gekregen met Benoît de Pierpont.” Na zijn Brusselfoto’s zou de Pierpont er mee ophouden - hij verloor zijn dochter toen ze twintig was, en hij is een andere richting inslagen. De fototentoonstelling, in de Ateliers Vogler, is maar één onderdeel van het ‘Alles Es

Just!’-festival dat nu voor de derde keer op rij wordt georganiseerd in het kader van de Erfgoedbeleid van de VGC. Het muzikale deel is in handen van curator Gianni Marzo, gitarist van Isbells en zelf lange tijd Schaarbekenaar. Hij programmeert op vrijdag de Genk-Gentse indiefolk-

“De straatfotografie van Doisneau uit de jaren 1950 heeft in Brussel een waardige exponent gekregen met Benoît de Pierpont” band Winterslag en treedt zelf aan op zaterdag met de andere groep waar hij gitarist is, Marble Sounds, dat na twee gelauwerde albums de weg naar het grote publiek heeft gevonden. Met wat geluk krijg je nieuw materiaal te horen. Marble Sounds brengt over enkele maanden een nieuw album uit. Zondagnamiddag om 12 uur is er een optocht met de ezels Camille & Gribouille, Pogge, reuzen en een fanfare van café Aux Trois Rois naar de Buvette Sint-Sebastiaan in het Josaphatpark. Het feest gaat daar verder. Steven Van Garsse ‘Alles Es Just!’ in Espace Scarabaeus, Ateliers Vogler en de Buvette Sint-Sebastiaan van vrijdag 9 oktober tot zondag 11 oktober. Info sputnik.brussels.

Geert Van Istendael, zelf inwoner van SintLambrechts-Woluwe, behoeft geen introductie. De voormalige journalist, erudiet publicist, kenner van Brussel en Duitsland, en connoisseur van de Nederlandse taal heeft net een nieuwe dichtbundel uit Het Was Wat Was. Hij leest voor uit eigen werk. Het gemeenschapscentrum Op-Weule voegt daar jong talent aan toe. Maud Vanhauwaert kreeg dit jaar de Herman De Coninck-publieksprijs voor haar bundel Wij zijn evenwijdig. Ze is dichter en performer, en bekend van ‘Iedereen Beroemd’ waar ze huisdichter was. En dan is er Jeroen Theunissen. Hij is vooral bekend als romanschrijver (met in 2013 een Libris-nominatie), en debuteerde in 2005 als dichter. Zijn laatste dichtbundel Het Zit Zo kwam uit in 2009. Poëzie heeft baat bij momenten van verpozing. Bram De Looze is half in de twintig en is nu een van de meest beloftevolle pianisten van Belgische jazzscene. Hij is bekend van het Labtrio (met Lander Ghyselinck) en als componist. Hij zal de poëzieavond larderen met solo-improvisatie. Om er een echt ‘gemeenschapsproject’ van te maken heeft Op-Weule aan amateursdichters gevraagd, in samenwerking met Zinnema, om

© SASKIA VANDERSTICHELE

Poëzie aan de Woluwe

gedichten te schrijven rond het thema Utopie. Ook die zullen aan bod komen op deze poëzieavond aan de Woluwe. Steven Van Garsse Gedichten/Gedachten op 17 oktober om 19u30 in GC Op Weule, Sint-Lambertusstraat 91, Sint-Lambrechts-Woluwe. 5 euro

ADVERTENTIE

Nederlandstalig Jezuïetenonderwijs in hartje Brussel

Sint-Jan Berchmanscollege

OPENDEURDAG Zaterdag 17 oktober 2015 • 13.30 uur - 18.00 uur Wil u weten wat ons college te bieden heeft aan jongens en meisjes vanaf 12 jaar? Breng dan een bezoek aan ons college en maak o.a. rond 15.00 uur het optreden van ons jeugdkoor mee. Alle inlichtingen betreffende inschrijvingen kunnen op deze opendeurdag verkregen worden. Zie hiervoor ook onze website www.sint-jan-brussel.be Voor meer info: Sint-Jan-Berchmanscollege, Ursulinenstraat 4, 1000 Brussel tel 02/5120370 fax 02/5126475

BDW 1493 PAGINA 14 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

HUMANS OF BOCKSTAEL

Wim en Sandra Roose

LAKEN – Vroeger hadden de bewoners van de Bockstaellaan veel contact met elkaar en was het een laan met een hele eigen sfeer. Nu kennen de bewoners, die de meest diverse talen spreken, elkaar nog amper en staat de laan vooral bekend als snelle baan om de stad uit te raken. Deze vaststelling zette het gemeenschapscentrum Nekkersdal aan tot het fotografieproject #ShootBockstael, dat tot stand kwam in het kader van het wijkcontract. Nekkersdal vroeg aan fotografe Saskia Vanderstichele om grote portretten te maken van een veertigtal bewoners van de straat. Begin december worden ze opgehangen achter de ramen van de laan, aangevuld met polaroids en kiekjes van de overige bewoners. “Op die manier willen we de laan weer een gezicht en wat warmte geven,” zegt cultuurfunctionaris Steffi De Cuyper. HUB

Moeder Agnés en dochter Evelyne Carlé

Mariana Gonçales en Neudes Ferreira

Selma Turkoz, kwam net van de markt op Bockstaelplein.

ADVERTENTIE

HAD U GRAAG EEN VOORSMAAKJE VAN ONS NIEUWE MODELAPPARTEMENT? AL ENTI S D I S RE ICE

S E R VLU DEktisD ch e I NanbCod voannlijkperadiensten A erso en p AAR J 2 S NU

TI A R G

OPENDEURDAG OP ZONDAG 11 OKTOBER CHAMBON. KOM VAN ONZE OPENDEURDAG PROEVEN EN BEZOEK HET NIEUWE MODELAPPARTEMENT. WOLVENGRACHT 48, 10-17U.

EEN VASTE WAARDE OP EEN UNIEKE LOCATIE • Uniek historisch erfgoed: een duurzame investering • Prime location in het hart van de Europese hoofdstad • Meer info vindt u op www.romeojuliet-brussels.be of 02/201 00 01

www.romeojuliet-brussels.be

Vastgoedprojecten op toplocaties 02/201 00 01

ADVERTENTIE

Inschrijven via overschrijving op rekeningnummer: BE07 0011 2809 7266 (Vrijzinnig Brussel) Met mededeling: Studiedag KVS + naam + aantal personen

…

studiedag

inkom: 5 euro – inschrijven verplicht! Meer info via brussel@demens.nu of tel 02 242 36 02

de islamwereld en het vrije denken

27 oktober 2015 kvs box

Een initiatief van het HuisvandeMens Brussel in samenwerking met AWSA vzw, VUB, UPV, HVV, OSB

BDW 1493 PAGINA 16 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

BDWOPINIE was. Zulke schrille contrasten zijn hanteerbaarder wanneer er meer afstand tussen zit, maar die afstand is verpulverd, niet alleen hier, maar ook op de stranden van de Middellandse Zee. Dat geeft aanleiding tot verwarring, althans in mijn hoofd. Die verwarring was er ook bij de opening van het theaterfestival in het Kaaitheater. Ik was met de trein gekomen, was uitgestapt in het Noordstation, en had een bezoekje gebracht aan het Maximiliaanpark. In het Kaai stonden er lange tafels gedekt, alsof iemand had bedacht: laten we de vluchtelingen uitnodigen. Laten we hun een ander gezicht van de stad tonen; laten we hen eens verwennen en het gevoel geven welkom te zijn.

Futiel

Schrijfster Kristien Hemmerechts moest de behoefte onderdrukken om andere mensen naar het Maximiliaanpark te jagen, zodat ze kunnen zien wat er in de stad gebeurt.

© IVAN PUT

SAMENLEVING > KRISTIEN HEMMERECHTS OVER DE VLUCHTELINGENINSTROOM

‘ONS MOET

SAAMSTAAN’

BRUSSEL – Vorige week deed Kristien Hemmerechts, schrijfster en docente aan de KU Leuven Campus Brussel, nog maar eens het Maximiliaanpark aan. Vanuit haar sociale bewogenheid schreef ze dit stuk.

H

et tentenkamp in het Maximiliaanpark heeft niet alleen vluchtelingen en mensen zonder papieren en vrijwilligers gelokt, maar ook ‘toeristen’. Ik was één van hen. Nooit eerder heb ik me aan ramptoerisme bezondigd, maar dit wilde ik met mijn eigen ogen zien. Ik ken die plek goed. Ik ben opgegroeid in Strombeek-Bever en kwam vaak met de boerentram zaliger naar de stad. De eindhalte lag in die buurt. Vandaar ging het te voet verder naar het Rogierplein. Nu was de wereld er neergestreken, of toch een stuk van de wereld, het stuk dat op de vlucht is voor oorlog en miserie. De eerste keer dat ik er een kijkje ging nemen waren er nog geen ex-

tra toiletten neergezet, maar algauw gebeurde dat wel. In een verrassend hoog tempo transformeerde het kamp zich tot een gemeenschap met regels en afspraken. Er kwamen een schooltje, een gaarkeuken, een winkel, een infopunt, een moskee, wasruimtes.

Niet te bevatten De bewoners kregen logistieke steun van Dokters van de Wereld, Artsen zonder Grenzen, het burgerplatform BXL Refugees, en ook de politie hield een oogje in het zeil, maar toch was het fascinerend om te observeren hoe mensen zich organiseren. Voor een buitenstaander die niet beter wist, had het kamp iets vredigs en zelfs gezelligs. Op een avond werd

op een groot televisiescherm gezamenlijk naar een film gekeken. Ik kon me er wel iets bij voorstellen, dat mensen liever daar zaten dan in het logge WTC III-gebouw. Er waren de onvermijdelijke spanningen, maar er was vooral een bereidheid om het beste te maken van een onmogelijke situatie. Het kamp was een vlot waarop schipbreukelingen het laatste beetje veiligheid vonden dat hen restte. Dat het kon en mocht in het hart van de stad, tussen kantoren, drukke wegen, winkelcentra en appartementsgebouwen, valt haast niet te bevatten. Ik beken dat ik een behoefte moest onderdrukken om andere mensen naar die plek te ‘jagen’. ‘Ga kijken’, wilde ik hun zeggen. ‘Zie wat er gebeurt in deze stad. Sluit er je ogen niet voor.’ Ik begreep niet goed hoe elders het leven zijn gewone gangetje kon gaan. Bij Brussel-Centraal kuierden de toeristen loom als altijd. Ze zaten op terrasjes in de na-

KRISTIEN HEMMERECHTS:

“Het is hoopgevend dat mensen hun medemens niet in de kou wilden laten staan”

jaarszon, overwogen welke pralines ze zouden proeven en of die handtas werkelijk dat hoge bedrag waard

De voorstelling kon me niet bekoren. Ze was me te narcistisch, te hol. Men zegt weleens dat kunst de wereld kan redden, maar kunst kan de bal ook behoorlijk misslaan. Mijn geduld vervloog. Ik stond op en verliet voortijdig de zaal. Dat is niet beleefd, maar het werd me te machtig. Onderweg naar het station kwam ik voorbij een bushokje. Daar, op de grond, hadden twee mensen met dekens hun bedje gespreid. Ik bleef naar hun slapende gezichten kijken, probeerde hun leeftijd te schatten. Jong waren ze allang niet meer. Waar kwamen ze vandaan? Waar gingen ze naar toe? Gingen ze ergens naar toe? Ik overwoog om het briefje van vijftig euro uit mijn portemonnee te nemen en tussen hen in te leggen. Ik heb het niet gedaan, misschien had ik het wel moeten doen, maar het gebaar leek me futiel. Helpen of niet helpen, dat is de vraag. Kunnen ‘gewone’ burgers helpen? Velen hebben het gedaan, soms op een onhandige manier. Er zijn meer kleren aangesleept, dan gebruikt konden worden. Overal in het kamp werd met briefjes opgeroepen om alsjeblieft geen kleren meer te brengen. Toch is het hoopgevend dat mensen spontaan eten en spullen brachten, dat ze hun medemens niet in de kou wilden laten staan, dat ze de overheid een geweten wilden schoppen. ‘Et si c’était toi’ schreeuwde een spandoek in het park. Dat zal wel de kern van de zaak zijn. Stel je voor dat het jou overkwam, of je kind, of je ouders. ‘Altijd iemands vader, altijd iemands kind,’ zingt Willem Vermandere over de Groote Oorlog. Zo was het toen, zo is het nu. ‘Ons moet saamstaan,’ zegt men in ZuidAfrika. We moeten elkaar dragen, helpen, steunen. Met al zijn mankementen en alle haken en ogen waarmee het aan elkaar hing, is dat ook in het kamp gebeurd. Dat was hoopvol en schoon, een wrede schoonheid, maar toch een schoonheid. Kristien Hemmerechts, schrijfster en docente aan de KU Leuven Campus Brussel

SCHAF DE GELE ZAK AF De gele zak is achterhaald, vindt tvbrussel-reporter Nico Cardone. Hij roept staatssecretaris van Netheid Fadila Laanan (PS) op om de gele zak af te schaffen. Sinds 1 januari 2010 moet de Brusselaar verplicht zijn afval sorteren. Voorlopig kennen we in Brussel de witte, de blauwe en de gele zak. Vanaf januari volgend jaar komt er nog een extra zak bij: die voor tuinafval. Deze laatste is echter niet verplicht, enkel Brusselaars met een hart voor het milieu en een huis dat groot genoeg is voor een extra vuilbak kunnen die gebruiken. Maar er is iets dat mij dwars zit met dat sorteersysteem. Neen, eigenlijk zitten twee dingen mij dwars. Wat er wel en niet in de pmd-zak mag moet ik regelmatig opzoeken. De ‘p’ staat blijkbaar voor ‘petfles’ en niet voor ‘plastic’. Maar soit, ik wilde het over iets anders hebben. De gele zak. Wie heeft dat eigenlijk uitgevonden? We verzamelen ons oud papier en we steken dat in een plastic zak. Die plastic zak wordt door onze afvalophalers (helden!) in een vuilniswagen gegooid. Om zoveel mogelijk gezinnen te kunnen bedienen met één vuilniswagen bestaat er zoiets als een trommelwagen. Dat wil zeggen dat de vuilniswagen beschikt over een soort duwmechanisme dat de vuilniszakken meteen samenperst. Daar zit het probleem: als de t rom mel wagen zijn werk doet, scheurt de gele zak. Daardoor komen er dus allemaal stukjes plastic tussen ons oud papier te zitten. Aangekomen in het afvalsorteercentrum passeert de zak nog eens langs een ‘zakkenscheurder’, moest de trommelwagen zijn werk niet goed hebben gedaan. Daarna gaat al ons papier en karton door een handmatige controle. Dat is wat u denkt dat het is: een lopende band waar enkele mensen aan zitten die met de hand al het plastic er uit moeten vissen.

Zware impact Uiteraard is die handmatige controle nodig. Heel wat Brusselaars hebben het concept sorteren nog niet begrepen en er zal vaak heel wat plastic tussen het oud papier zitten. Maar door ons papier in een plastic zak te steken maken we het bewust heel erg moeilijk. Ik heb het even opgezocht: Antwerpen, Gent, Leuven, overal el-

lezersbrieven@bdw.be

OPINIE > NICO CARDONE OVER AFVAL

BRIEVEN VAN LEZERS

BDW 1493 PAGINA 17 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

Cynische grafrede Graag reageer ik op het edito in BDW met titel ‘Cynische grafrede’ (BDW 1491, p.2). Van een journalist bij BDW verwacht de lezer dat de verschillende standpunten evenwichtig worden aangebracht. Dat bijvoorbeeld de ene visie niet vanuit fundamentale gronden wordt weergegeven, terwijl de tegenargumentatie beperkt wordt tot beschikbare anekdotes. In een opiniestuk kan een argumentatie ontwikkeld worden die omwille van haar rijke achtergrond de partijpolitieke standpunten overstijgt. Dit vraagt analyse, vraagstelling en een basis voor visieontwikkeling. In dit opiniestuk wordt niet ingegaan op de veelheid, het gebrek, of de kwaliteit van initiatieven van de Brusselse Regering die inhoud zouden kunnen gegeven hebben aan die beleidsverklaring en aan het parlementair debat. Het brengt een omfloerste vraag om de Europese begrotingsregels die een budgettaire rigiditeit van alle overheden veronderstelt links te laten liggen. Dat uitgerekend de PS zich daarachter verschuilt wordt blijkbaar nog versterkt door de

Voetgangerszone en Mayeur

NICO CARDONE:

“Het is belangrijk dat we onze consumptie van plastic doen dalen”

ders wordt het papier opgehaald… in papier! ‘Bind het papier samen met een touw of verpak het in een stevige kartonnen doos of zak’ staat er op de websites van deze steden te lezen. Tegenargumenten als ‘ja maar, als het regent wordt je papier nat’, in andere steden kan het blijkbaar opgelost worden. Dit klinkt misschien ludiek, maar plastic is veel schadelijker dan we denken. Het is niet ecologisch afbreekbaar en zelfs recyclage van plastic heeft een zware impact op het milieu. Het is belangrijk dat we onze consumptie van plastic doen dalen. Plastic zakken produceren om er dan papier in te steken om ze dan kapot te scheuren om ze dan handmatig van een band te plukken om ze dan weer weg te gooien… Ik snap het niet. Daarom deze oproep aan onze staatssecretaris voor Netheid Fadila Laanan (PS): de gele zak, schaf ‘m af! Waarschuw Brusselaars om hun papier niet in de plensende regen te zetten zodat het leven van de vuilnisophalers (helden!) er niet onaangenamer op wordt en de rest is geschiedenis. Nico Cardone, reporter tvbrussel

onverantwoordelijke lachers op het lokale niveau. Klopt dit wel? Zou het niet zo zijn dat uitgerekend een financiële verantwoordelijkheid elk bestuur verplicht om naar de bevolking toe prioriteiten in haar dienstverlening te stellen en de kostprijs van deze dienstverlening te beheersen. Bij een onberedeneerde schuldontwikkeling heeft noch de bevolking, noch de economie belang, enkel de financiële sector kan er garen uit spinnen. Het echte parlementaire debat daarbij is enerzijds de invulling van de maatschappelijke zorg om dienstverlening dicht bij de bevolking te houden (subsidiariteit) en anderzijds de bepaling van de middelen die deze samenleving genereert voor haar openbare dienstverlening en de verdeling ervan over de verschillende openbare actoren (horizontaal en verticaal). In dit opiniestuk wordt daarvan een stoofpotje gemaakt dat wel erg cynisch smaakt. Wouter Bracquené, Brussel

Logo Brussel-Stad Vlak voor de zomervakantie maakte het stadsbestuur van Brussel-Stad zijn nieuwe logo bekend. Naast een vleermuis maakte ook de afkorting ‘BXL’ deel uit van dit stedelijke logo. Als inwoner van Brussel-Stad kon ik dit nieuwe logo helemaal niet smaken. Het liet immers uitschijnen dat Brussel een louter Franstalige stad zou zijn. Als Brussels parlementslid en inwoner van Brussel-Stad stelde ik prompt voor om ‘BXL’ te vervangen door ‘BRU’. Dit past immers voor alle talen : Brussel, Bruxelles, Brussels, Bruselas, enzovoort. ‘BRU’ beklemtoont dus ook de belangrijke nationale en internationale rol van Brussel. Een andere, meer pragmatische mogelijkheid is om de afkorting van Brussel over te nemen die onlangs verscheen in een Franstalige krant (zie hiernaast). Dit originele logo past eveneens voor alle talen én het symboliseert de open ontmoetingsplaats die Brussel zou moeten zijn. Het stadsbestuur van BrusselStad zou deze afkorting kunnen overnemen, mits een minimale aanpassing aan het ‘BXL’-logo. Het is meteen een mooie kans voor het stadsbestuur om zijn historische fout met het BXL-logo recht te zetten, zonder dat het grote uitgaven moet doen voor een volledig nieuw stadslogo. Als inwoner van Brussel-Stad doe ik daarom een warme oproep aan het stadsbestuur om deze beperkte aanpassing aan het Franstalige BXL-logo te doen. Het zou ook een sterk positief signaal zijn naar de talrijke Nederlands- en anderstalige inwoners van Brussel-Stad, de duizenden Vlaamse pendelaars, de expats en de vele toeristen! Brigitte Grouwels, Brussels parlementslid en inwoner van Brussel-Stad

Hoorde een paar minuten Burgemeester Yvan Mayeur het volgende verkondigen op la Première betreffende de voetgangerszone. “Ceux qui sont là derrière leur petit écran occupé à critiquer le pietonnier n’ont probablement pas mis le pied dans le centre.” Getuigt van een zekere arrogantie toch. Ik nodig de burgemeester eens uit op een weekendje bij mij thuis. Liefst in de zomer. Zal hij dan misschien eens beseffen dat sommige criticasters toch wel eens gelijk zouden kunnen hebben. Vriendelijke groeten vanop de Anspachlaan. Luc Deckers, Brussel-Stad

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@ bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

ADVERTENTIE

7 EENGEZINSWONINGEN TE SINT-STEVENS-WOLUWE KARENBERG

EE IS S U O Y T A H W ET WHAT YOU G Wonen tegen de Europese hoofdstad Brussel in een landelijke omgeving

LAGE-ENERGIEWONING SLEUTEL OP DE DEUR info@vermeerschconstruct.be www.vermeerschconstruct.be ASSESTEENWEG 25-29 1740 TERNAT TEL: 02-582.75.09 FAX: 02-582.79.24

BDW 1493 PAGINA 18 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© FINNCULT.BE

Uit de tentoonstelling The World of Jean Sibelius: de componist liet zich inspireren door de natuur en stilte rondom Ainola.

MUZIEK > 150 JAAR SIBELIUS RUIM HERDACHT IN BRUSSEL

EUROPESE LIKES VOOR FINSE HELD BRUSSEL – Het dateert van 1900 dat Sibelius fysiek in Brussel was. Maar zijn verstillende inspiratiebron krijgt eerstdaags vaste voet in Brusselse grond. In het Warandepark gaan de Finnen een berk planten, aangehaald uit het Hoge Noorden. En er komt een natuursteen bij. Samen vormen ze een ‘levend memoriaal’. Om de componist helemaal te vatten, is er de reizende filmexpo ‘The World of Jean Sibelius’.

M

et een berkenwoud aan concerten, tentoonstellingen, toeristenroutes en lezingen viert Finland al een heel jaar zijn bekendste burger: Johan (Janne) Christian Sibelius (1865-1957). Ook in Brus-

sel ontbraken de concerten niet. En er volgt meer, nu Sibelius’ honderdvijftigste geboortedag eraan komt. Het Fins Cultureel Instituut voor de Benelux blijft programmeren (zie kaderstuk). Ook jonge songwriters als Sväng (zie

artikel op laatste bladzijde) inspireren zich op Sibelius’ folkinvloeden. Helemaal ingrijpend wordt het volgende week, als in het Warandepark een herdenkingssite voor Sibelius wordt gecreëerd. Ten zuiden van

het ronde waterbassin tegenover het parlement wordt een jonge berk geplant. Die boom (zie foto, red.) gaan de Finnen per truck aanhalen uit Järvenpää, waar Sibelius’ museumhuis Ainola staat. Normaliter komt er ook een rotsblok bij, van aan de oever van het meer van Sibelius’ geboortedorp Hämeenlinna. Beide natuurelementen dragen veel symboliek in zich. Voor de Finnen dus het perfecte memoriaal dat voor een stuk authentiek-Finse natuurbelevenis staat. Bedoeling is dat bij de berk

BDW 1493 PAGINA 19 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

(tijdelijk) een bordje met QR-codes hangt, dat via een app toegang geeft tot muziek. De wandelaar krijgt dan Sibelius’ pianowerk Bjorken (De berk) te horen. Dergelijke bordjes hangen al in heel wat Finse parken. Het lijkt misschien een wat ongewone en serene manier om aandacht te schenken aan een van de bekendste componisten ter wereld. Maar die subtiele communicatie is nu net Fins. En precies omdat er ook een wat clichématig beeld van de componist blijft zweven, houdt een reizende (film-)tentoonstelling halt in het Berlaymont, het hart van Europa. De expo reist honderd steden af en was eerder kort in de Finse ambassade in Brussel.

Klassiek portret Vooraleer de wat aparte tentoonstelling te presenteren, toch even het basisportret over de componist. Janne (in het Frans Jean) Sibelius, wordt niet ver van Helsinki geboren, in het toenmalige groothertogdom Finland dat sinds 1809 onder de knoet zit van Rusland. Thuis wordt Zweeds gesproken. Vader Christian is stadsdokter en militair chirurg en sterft vroeg aan tifus. Jean Sibelius leert eerst piano van zijn tante en viool van Gustav Levender (van de militaire kapel). Rechten studeert hij in Helsinki (1885), muziek in het Instituut Martin Wegelius (1889). Dan volgt zijn verrijkende Europese muziekervaring in Berlijn – met een drankprobleem, dat terugkeert -, Leipzig en Wenen. Vanaf 1891 beïnvloedt een soort ‘Fins réveil’ zijn geest. Het wordt toegeschreven aan de invloed van zijn vrouw Aino Järnefelt en het ontdekken van de Finse volkssaga, de Kalevala. Sibelius gaat les geven aan het conservatorium en de orkestschool van Robert Kajanus, die hij als dirigent op zijn tournees zal meenemen. Snel wordt hij zo bejubeld om zijn composities dat de staat hem al vanaf 1897 een (telkens verlengde) tienjarige subsidie geeft. De tournees en het succes tot in Amerika blijven niet uit. Maar deze biografie is maar een steundraad in de expositie. De nieuwe invalshoek om Sibelius personage te scheppen is de man en de (groot)vader achter de mens.

Glimlachen Curator van de tentoonstelling is de musicoloog, humanistisch filosoof, documentaireregisseur en journalist Pekka Hako. Hij maakte van Sibelius een nieuw portret, waarmee de componist zijn status kan optillen tot ambassadeur van het Europese gedachtegoed van vrijheid. Dat de Finnen daarmee ook deels moeten afstappen van het erfenisrecht op een ‘nationale held’ is nieuw. “De tentoonstelling wil afstappen van de cultfiguur die van hem gemaakt werd,” stelt Pekka Hako. Daarvoor vertrekt Hako van elf documentairefilms (videos van vier tot vijftien minuten), samen goed voor anderhalf uur aan impressies. Daar komen nog eens twaalf presentatiepanelen bij, die telkens één thema belichten uit het leven van Sibelius. Van zijn kindertijd tot zijn familieleven. Alles begint bij een welkomstbeeld van een glimlachende Sibelius. Hako: “Al de foto’s die in de wereld circuleren tonen een ernstige man. Eigenlijk was Sibelius erg vriendelijk met kinderen, getuigen zijn kleinkinderen in de video’s. De archieffilms uit 1927 en 1947 heb ik als bewijsmateriaal gebruikt om het portret van de man bij te sturen. De film uit 1927 werd gemaakt door de eerste Finse documentairemakers, die in de jaren 1920 het vak in Duitsland geleerd hadden.” “Al de overige films heb ik geregisseerd, met getuigenissen van muziekkenners, historici en familieleden. Zij hebben het ook over een Sibelius die een ‘gevangene’ bleek te zijn van zijn eigen succes vanaf de jaren 1920. Al bij al leefde hij een erg mystiek leven in zijn huis in

Nooit gezien: de goedlachse kindervriend Sibelius.

© FINNCULT.BE

symfonieën, solo’s, pianowerk en zijn prachtig Vioolconcerto, het meest gespeelde van de twintigste eeuw.” Vooral zijn gezinsleven, achter de scène van de grote concertpodia, is totnogtoe onderbelicht geweest, vindt Hako. “Zijn kleinkinderen vertellen (in de nieuwe films) over hun grootvader die de wereld van het kind-zijn begreep. Hij vroeg hen altijd welke dromen ze hadden de vorige nacht. Of ze vogels hadden gezien? En of die zongen?” Het gaat over persoonlijke dingen die niet bekend waren omdat de componist heel discreet was over zijn thuis. Toch doen die getuigenissen een nieuw licht vallen over de man. Net als toen hij ‘om den brode’ kleine stukken schreef voor opdrachtgevers. Want tijdens de Eerste Wereldoorlog (Finland was er niet bij betrokken, red.) bleek plots elk contact met de andere landen onmogelijk. Sibelius kon niet meer reizen, op één trip naar Göteborg na. Hij had net getoerd in Amerika en zou daar een reeks van 40 tot 50 concerten toegeschoven krijgen. Toen hij echter op de boot naar Finland zat, kwam het fatale telexbericht van de schietpartij in Sarajevo. De Eerste Wereldoorlog zette alle plannen op de helling. ”Zoiets weegt op een componist en een man. In die oorlogsjaren schreef hij wel door aan zijn symfonie, maar die kon niet gespeeld worden. Vóór de oorlog dirigeerde hij ook zijn werk in Parijs, Berlijn, Londen,… Die inkomsten vielen dus ook weg. Ook dat leven wordt duidelijk in de tentoonstelling.”

Niet Fins Ainola (genaamd naar zijn vrouw Aino, red.). Het is zijn leefwereld die hem tot een icoon maakte voor Finland, omdat hij het kunstmilieu (in Hotel Kämp) frequenteerde die de strijd voor onafhankelijkheid in diverse kunstvormen opwarmde. Dat streven naar vrijheid klinkt nu eenmaal verscholen in de muziek. Ik vond het tijd om dergelijk standpunt evenwichtig bij te sturen. Vandaar dat ik een zoektocht maakte naar de ‘mens achter de muziek’.”

Onafhankelijkheid Dat moet even slikken zijn voor de Finnen, valt te denken. De biografieën over de componist zetten de ‘awakeness’ van de identiteit van de Finnen voorop. De documentairefilms daarentegen tonen een genuanceerdere geschiedenis. De video’s hebben het over thema’s als:

150 JAAR SIBELIUS • •

•

•

•

•

In december volgen nog meer evenementen in Brussel 6/12: Kamus String Quartet, speelt onder andere Sibelius naar aanleiding van de Finse Onafhankelijkheidsdag in Bozar, www.bozar.be 8/12: 150ste Geboortedag Sibelius herdacht in het Parlement (niet openbaar). 18/12 concert Alternative Sibelius (transcripties), in het Korean Cultural Centre, Regentschapsstraat. 27/12 : Musical Conferences en recital in de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten, Hertogstraat. Alle info: www.finncult.be

De Finse berk die naar Brussel komt.

de ontwikkeling van de stad Helsinki, over ‘ik was vijftien en muziek nam me bij de keel’ en ‘ik schrijf muziek opdat jullie (kinderen) brood en boter zouden hebben’. Dat stuurt het beeld van Sibelius sterk bij. Heka: “Dat Helsinki vanaf 1887 plots een echte stad van stenen in plaats van houten huizen werd, en dat de studentenstrijd parallel en snel ontwikkelde, moet bijgedragen hebben tot de succeskansen voor Sibelius. De omstandigheden van zijn tijd vielen net goed, om uit te blinken. Artiesten, waaronder schilders, trokken aan één zeel om de noodzaak tot onafhankelijkheid te duiden. Alle ideeën bruisten samen. Dat klimaat maakte het mogelijk dat inspiratie werd gestimuleerd. In die context schreef Sibelius zowel orkestmuziek, zeven

Ons interesseert natuurlijk ook het bezoek van Sibelius aan Brussel, in 1900. Het Helsinki Symphonic Orchestra reisde toen voor het eerst het land uit, naar de Wereldtentoonstelling van Parijs. Onderweg werd ook Brussel aangedaan. In het Paleis voor Schone Kunsten werd zijn werk gespeeld. Zelf zat hij in de zaal. Het was zijn vriend Kajanus – die doorgaans zijn werk dirigeerde – die het orkest leidde. “Als Sibelius erbij was, ging hij altijd even op het podium staan om het succes in ontvangst te nemen,” zegt Hako. “Je moet geen Fin zijn om die muziek te begrijpen. Net zoals je geen Duitser moet zijn om Bach of Beethoven aan te voelen. Sibelius’ muziek plaatst zich op een universeel niveau, dat het nationale gevoel overstijgt. Als Fin horen wij misschien iets anders, maar Sibelius’ muziek is niet Fins per definitie. Het is abstracte muziek, en dat maakt het tot succesvol in de wereld. Er zit veel meer in dan het tijdelijke van een onafhankelijkheidsstreven. Sibelius, Mendelssohn, Bach,… Ze overstijgen allen de persoon van nationale held.” “Sibelius’ muziek is misbruikt voor nationale doelen, in een bepaalde manier als de Wagneriaanse muziek in nazi-Duitsland. Sibelius was geen politieke figuur, maar de maatschappij heeft hem als ‘merknaam’ gebruikt. Gelukkig is die relatie tegenover de componist genormaliseerd de jongste vijftien jaar; daar gaat deze expo over. “ Universeel en nationalisme-overstijgend, dus. En wat met de kracht van de stilte die zijn muziek oproept? Hako: “Als Fin, die de content van stilte goed begrijpt, mag ik het volgende beweren. Je kan misschien het geluid in de stilte van het Finse woud horen, maar Sibelius’ muziek bewijst dat dit ook in een hectisch stadscentrum kan. Op beide locaties werkt alle achtergrondgeluid niet storend. Enkel daar waar de individuele klank wegvalt, is echte stilte te vinden.” Binnenkort dus ook bij het Sibeliusboom in het Warandepark. Jean-Marie Binst

Tentoonstelling The World of Jean Sibelius, van 16 oktober tot 11 november, Berlaymont Exhibition Hall, Wetstraat 200, Etterbeek, www.finncult.be

BDW 1493 PAGINA 20 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

TENTOONSTELLING > OVERWELDIGENDE KUNSTWERKEN IN DE MARKTEN

DE CHINEZEN KOMEN, NU OOK MET INKTPENSEEL BRUSSEL – De hedendaagse inktkunst heeft in China de jongste jaren een hoge vlucht genomen. De tentoonstelling ‘In Riotous Profusion’ maakt deel uit van een project in meerdere fasen. Na Beijing is het werk van zes kunstenaars te bewonderen in GC De Markten.

D

e bijwijlen reusachtige doeken komen schitterend tot hun recht in de zuilenzaal en aanpalende ruimtes van De Markten. Sommige doeken zijn overweldigend, andere nodigen eerder uit tot meditatie maar het geheel is niet in één welomlijnd begrip te vatten. Maar meer dan ‘In riotous profusion’ kan en moet het ook niet zijn, profusion betekent overdaad, overvloed, riotous betekent exuberant. Toen het project in 2008 startte in

Beijing was de inktkunst vrijwel onbekend, zeven jaar later heeft hedendaagse inktkunst aanzienlijk aan invloed gewonnen. Het was in Taiwan in de jaren 1960 dat de ink art zich voor het eerst manifesteerde, in de jaren 1980 was er een verspreiding op het Chinese platteland. Volgens specialisten is de recente evolutie uniek in de geschiedenis van schilderen met inkt in China. Deze mening is gebaseerd op de stijlvariëteiten, de omvang van de

tentoonstellingen en de deelnemende kunstenaars en de respons van het publiek op de kunstmarkt. Maar hoe succesvol ook, de tijd is nog niet rijp voor stromingen die eindigen met een -isme. Het blijven experimenten in ink abstraction. Acht individuen die er een eigen invulling aan geven. Curatoren Ping Jie en Dr. Jasmin Gong zijn er evenwel van overtuigd dat de tentoonstelling niet alleen de huidige evolutie van ink art weerspiegelt, maar

ze hebben er het volste vertrouwen in dat deze tentoonstelling zelf een mijlpaal in de geschiedenis van ink art zal uitmaken. De toekomst zal uitmaken of dat vertrouwen terecht is, maar ook mocht dit overmoed blijken, dan loont de tentoonstelling meer dan de moeite. De tentoonstelling belooft bruggen te bouwen tussen de antieke en moderne cultuur, tussen een Azia-

tische en een Westerse visie op artistieke expressie. Dat is een grote ambitie. Zeker is evenwel dat de doeken de bezoekers raken. Kunstenaars Qiu Deshu, Qin Feng, Liu Zijian, Lan Zhengui, Sang Huyao, Yun Shun en Zang Zhaohui laten geen onverschilligheid toe. Een prestatie op zich.

Versterk jouw veerkracht!

Danny Vileyn

In Riotous Profusion - Inkt in de hedendaagse Chinese kunst, nog tot 18 oktober in De Markten, Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel. Van dinsdag tot zondag van 12 uur tot 18 uur. Op donderdag open tot 20 uur. De toegang is gratis. Groepen en scholen zijn ook welkom buiten de openingsuren, na afspraak op 02-512.34.25 of via demarkten@demarkten.be. Curator Jasmin Gong geeft na afspraak rondleidingen in het Engels.

ADVERTENTIE

www.noknok.be (12 - 16 j)

© BART DEWAELE

www.fitinjehoofd.be (vanaf 16j)

www.zilverwijzer.be (senioren)

© THIBAULT GRÉGOIRE

BDW 1493 PAGINA 21 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

Een lange rij voor het Quiet Ensemble in de Moutstraat.

CULTUUR > CENTRUM OVERROMPELD DOOR NUIT BLANCHE

DUIZENDEN NACHTVLINDERS ROND SINT-KATELIJNE BRUSSEL – Veel volk in de Brusselse binnenstad afgelopen zaterdagavond. Daarvoor zorgde kunstenfestival Nuit Blanche, dat van 19 uur tot in de vroege uurtjes plaatsvond op en rond het SintKatelijneplein. Wie de drie gediplomeerde circusartiesten van het Brusselse collectief BabaFish aan het werk wilde zien in de Sint-Gorikshallen, moest daarvoor langer dan twintig minuten in de rij staan. Tot de andere hoogtepunten van het festival behoorden de feeërieke wolken van Anne Blanchet aan het Sint-Katelijneplein, Three Voices in De Munt en de Radiant Tree op de Marguerite Durassquare. Het is moeilijk om een inschatting te maken van het totale aantal bezoekers, maar in de Centrale for Contemporary Art op het Sint-Katelijneplein werden maar liefst 8.500

bezoekers geteld. Ter plekke gaf de Zwitserse architect en geluidskunstenaar Zimoun een nieuwe invulling aan de afstand tussen chaos en ritme, stilte en lawaai en spontane beleving en planning. Gepeild naar de redenen van het succes verwijst Anne-Sophie Van Neste van de Dienst Cultuur van de Stad Brussel naar “de keuze voor artistieke durf en creatie, de traditie van grote namen die de laatste jaren op het festival stonden, de vele Brusselse kunstenaars op de affiche, de medewerking met partners als MAD Brussels en de Munt en het goede weer.” De locatie van het Sint-Katelijneplein was volgens Van Neste ook een voltreffer. “Een prettige en populaire wijk, al moeten we de volgende jaren ook eens een andere buurt aandoen.” Ken Lambeets

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

a

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Knolkervel Een nieuwe ‘vergeten groente’. Misschien ooit armemenseneten in Oost-Europa, is deze wortel nu een hit op keukenblogs en glossy magazines. Bij mijn bezoekjes aan de vroegmarkt werd ik, zoals allicht iedereen die erlangs loopt, aangetrokken door het aanbod van een groothandelaar uit Kortenaken. Ik wist niet dat groenten zo kleurrijk konden zijn. Niet alleen lagen er pimpelpaarse en oranje bloemkolen naast de nu al ‘gewonere’ groene romanesco-bloemkool, er lag ook oranje en roze snijbiet, groengele en paarse wortelen en rood-witgestreepte bieten en neen, geen hallucinogene paddenstoelen. Er lagen ook een paar kratjes met grijze korte penwortels, een beetje bietachtig gedrongen van vorm en een centimeter of vijf lang. Niet zo opvallend als de psychedelische planten waar ik het zo net over had, maar ik wist ze niet te plaatsen. ‘Het zijn de wortels van kervel’ vertelde Anicée, mijn gids. Ja, er bestaat kervel en kervel. Zij behoren allemaal wel tot de familie der Schermbloemigen, de Selderfamilie (Apiaceae). Ik had het hier ooit al over de gewone kervel (Anthriscus cerefolium), waarvan men de gehakte blaadjes in de soep doet. Dat zijn de blaadjes van het eerste jaar, want ook de selder is een tweejarige plant (denk aan de klis van enkele weken geleden). Die kervel krijgt uiteraard overleefwortels, maar niet zo dik als deze hier. Dan is er de ‘Roomse’, doorlevende kervel, Myrrhis odorata, die jaar na jaar weer opschiet. Ik heb er ooit planten van in mijn tuin gehad en die groeiden gewillig, met hun witte bloemschermen en teer behaarde sterk gevederde bladeren. De smaak van de roomse kervel neigt iets meer naar anijs dan die van de gewone kervel. Ik heb er ooit één willen verplanten en stootte daarbij op een forse wortel. Ik dacht er toen iets culinairs mee te doen maar ben daar nooit mee verder gegaan. De planten zijn ondertussen verdwenen in de wildernis achter mijn huis. Maar wat was deze knol nu, hier op de markt? Voor mij mocht het dan wel de eerste keer zijn dat ik er kocht, het internet staat er vol mee. Knolkervel, kervelwortel, wortelkervel, cerfeuil tubéreux: een beetje trendy keukenblogger lijkt er elke week wel

te gebruiken. Maar eerlijk gezegd, op een gewone markt had ik er nog geen gezien. Hij staat nergens vermeld in mijn welbeduimelde kookboeken. Maar gelukkig is er nog Emiel Stappaerts, die helderziende van de tuinbouw. In het begin van de jaren 1930 van vorige eeuw weidde hij een hoofdstuk aan knolkervel: Chaerophyllum bulbosum L. De plant staat ver vanachter in zijn boek omdat hij toen een nieuwigheid was in de Belgische tuinbouw, tussen de rapunzel en de ‘rijstmelde’ (quinoa). Neen, dit is geen ‘vergeten groente’, het is een nieuwe groente. De knolkervel is een plant die eigenlijk in koudere klimaten thuishoort. Bij de botanici staat de plant bekend als ‘ribzaad’. In het wild is hij in Nederland zeldzaam en bij ons komt hij helemaal niet voor. De knollen mogen dan al gegeten worden, de bovengrondse delen van de plant zijn licht giftig, ribzaad is nauw verwant met de dolle kervel (Chaerophyllum temulum). Misschien was het ooit wel een gewas op de Russische Buiten, maar in Frankrijk (nu het land met de grootste productie) duikt de knolkervel pas op in 1846. Daar lijdt hij een sluimerend bestaan tot er met overheidsgeld een onderzoeksprogramma rond de knol wordt gestart in 1984. Vandaag begint de teelt ervan dus toe te nemen, vooral in de streek van de Loire en Noord-Bretagne. De veredeling is nu aan de gang en men werkt aan verschillende kweekvormen maar de knolkervel van vandaag staat nog zeer dicht bij de wilde vorm. De knol is bijzonder zoet. Het suikergehalte is mogelijk groter dan dat van suikerbiet: 25 procent van de droge stof bestaat uit sucrose, echte suiker dus! Om te kiemen moet het zaad door een koude, vochtige periode gaan. Daarom zaait men knolkervel in de herfst of laat men het zaad eerst tien weken in de koelkast. Stratificeren, noemen tuinders dat. De wortels worden in het eerste jaar geoogst in de maanden juli of augustus, maar dan zijn ze nog niet

“Om te kiemen moet het zaad door een koude vochtige periode gaan. Daarom zaait men knolkervel in de herfst of laat men het zaad eerst tien weken in de koelkast staan” lekker. Door de knollen te stockeren bij lage temperatuur (4 graden Celsius) gaat het zetmeel zich omzetten in suiker. Als u dus knolkervel koopt kan u die probleemloos voor langere tijd koel bewaren, de groente wordt steeds lekkerder! Ik kocht een kilootje. Ze liggen sindsdien op het aanrecht en ze veranderen niet. Ik heb er één rauw geproefd. Heerlijk. Zoet, met een lichte kastanjetoets en duidelijk ook wat knolselder. Ik heb ze geschrobd en gekookt in licht gezouten water. Na een tiental minuutjes zijn ze gaar. En lekker. Ik heb er geschild en mee laten sudderen in een stoofpot. Na een uur stoven waren ze bijna volledig gesmolten in de saus. Voor de smaak is het zeker beter de huid eraan te laten, net zoals bij worteltjes. Men kan van de knolkervel dus zoete puree maken of er sausen mee dikken. Ten slotte kunnen ze ook gewoon rauw worden gegeten, in schijfjes door de sla of geraspt. “Zoals parmezaan,” schrijft Frank Fol ergens. Een nieuwe gebruiksvriendelijke wintergroente. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

ADVERTENTIE

BDW 1493 PAGINA 22 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

De Letterhoutemse toneelgroep stellen voor

Trap niet in de val!

Wie naar het vogeltje fluit, ziet het object oplichten.

Educatief toneelstuk voor en door senioren rond VALPREVENTIE. Aansluitend welzijnsmarktje en receptie

KUNST > WIJKPROJECTEN ZORGEN VOOR SOCIALE COHESIE

16 oktober 2015 - 14 uur

Fluit eens naar de buurtmus

GC De Kroon - Grote Zaal, Kerkstraat 1, 1082 Sint-Agatha-Berchem Taal: NL - Duur: 45 min Tickets: > In voorverkoop tot en met 15 oktober: €4,00 via LDC Ellips, Gentsesteenweg 1050, 1082 Sint-Agatha-Berchem Tel: 0479/91 66 59 of 0494/30 81 07 > De dag zelf aan de ingang: €6,00

Beperkt aantal plaatsen beschikbaar !

ELSENE/SCHAARBEEK – Brussel mag zich klaarmaken voor oplichtende ‘buurtmussen’ die de sociale cohesie in een wijk kunnen prikkelen. Of kort gezegd: fluit in je straat eens naar het vogeltje. Dat is de inzet van ‘interaction designer’ Thomas Laureyssens, die na Gent en Hasselt ook in Brusselse gemeenten een ‘ludiek fluitnetwerk’ lanceert.

in samenwerking met: ADVERTENTIE

COM E& OKT OBE

SEE

A

M E N N @ ZI

R 20 15

S ITIE AUD Ngai S N DA Na G- & Elikya ZAN NEE ZO. AMI sie T 4 S EN pas INEE , een MAT Parfum ZIJN DI. 6 KKIG ward U L GE st For Fa VR. 9 CK E RO ds B E n R Frie THE LET Anna & E ry VAN Mer ARA ject ZA. 1 K o 0 dspr h sta c s i mad ZO. 11 No

CIN D Het Y’S SUR Brus B sels OUM Volk stejo ON êter 6 THE VR. 1 ROO On t he R F DA oof v NSF zw ESTI INSC VAL ÈN’I Insa S O D ne ES Z 24

Foto: Charlotte-Lara De Cort

Buurtmussen

ZA. LAB TRIO Con cert & LAURA & jam J sess URD QU ion ART CLO ET S Man E UP goo Pick le

ORD WO LTI BEELD MU DAN S K E I Z MU kaart

a a nem t Zine Zinnem e m rt ie duct c Ca of re uits ave g n a d ré eg is to prix Grattuite ou ra ée g Entr

Designer Laureyssens hing vorig weekend bij kunstenwerkplaats Nadine (Herderstraat) in Elsene een grote plastiek mus boven de ingang. Ook gemeenschapscentrum De Kriekelaar in Schaarbeek kreeg in september al zo een mus tegen de muur. Wie naar het vogeltje fluit, ziet het object oplichten. Hoe meer je fluit, hoe meer lichtpuntjes in verschillende kleuren en vormen verschijnen – en een teller registreert dit ook. Er kan ook een spel aan gekoppeld worden. Hoe meer je fluit, hoe meer punten (sociale contacten) er genoteerd worden voor die ‘buurtmus’. Bedoeling is om in de gemeente een netwerk aan vogels op te hangen, zowat overal verspreid in ‘vogelvriendelijke’ straten.

4 ZA. 2

7

DI. 2

1

ZA. 3

Z

Download de volledige programmabrochure op www.zinnema.be Met de steun van de

Laureyssens’ mussenproject past in het kader van zijn doctoraatsonderzoek voor de LUCA School of Arts van de KU Leuven. De designer is niet aan zijn proefstuk toe met het sociaal stadsspel. Zijn Whistle.city is een adaptatie van het spel Zwerm (zwermgent.be) dat oorspronkelijk ontwikkeld werd door iMinds, Alcatel Bell labs, de Stad Gent en de Luca School of Arts. Gent was in 2013 de eerste stad waar massaal gefloten werd naar de buurtmussen. Nadien volgde de stad Hasselt (demussen.eu). Ook daar werd het sociale cohesieproject ‘De mussen van Hasselt’ een succes. Naar de mussen werd 169.000 maal gefloten in zes maanden tijd. De designvogels zijn een open source hardware en software, zodat iedereen het object kan maken of verfijnen (niet verkopen). Laureyssens organiseert workshops waarin burgers, (wijk)verenigingen, scholen, studenten, hackers, kunstenaars, sociale werkers en dies meer de mus in elkaar leren steken. Als de mussen netwerk-geconnecteerd

worden met een platform, kunnen de opgeslagen gegevens gevisualiseerd worden. Op die manier kun je zien hoeveel maal naar één bepaalde mus werd gefloten en naar de overige mussen in de stad.

Warme oproep Ervaring leerde dat de plek waar het vogeltje komt te hangen allesbepalend is voor het succes ervan. Bij een drukbezochte bakkerij werkte het project bijvoorbeeld niet. In een kleine straat waar mensen elkaar al eens meer gedag zeggen, lukte het wel. Uiteraard helpt promotie en enthousiasme het vogeltjesgebruik een stuk vooruit. Er kunnen promotiestickers aan het raam worden gehangen. Er kan een verwijzing in de straat gemonteerd worden. Of organisaties en buren kunnen de handen in elkaar steken om er lokaal mee te scoren. Ludiek is het alleszins. Sowieso blijkt de mus een lichtpuntje in het straatbeeld te zijn. Mensen zijn snel geneigd om er naar te fluiten (als ze al kunnen fluiten). Het project kan dus meer betekenen dan het onderwerp van de week in de straat. Vandaar dat de gemeente Elsene (voor 2016) en GC De Kriekelaar voor het project ‘Quand les zoziaux” in Schaarbeek een warme oproep (zie infoblok) naar stedelingen en verenigingen doen om in meer straten een mus op te hangen. Ook de rest van het gewest mag meedoen. Jean-Marie Binst Info mussenproject voor Schaarbeek: quandleszoziaux@gmail.com, voor Elsene info@respace.be, overige gemeenten: info@whistle.city

BDW 1493 PAGINA 23 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

WELRIEKENDE DREEF MAANDAG 28 SEPTEMBER, 11.20 UUR Bosranden zelf het woud nog altijd een biotoop van hogere orde vinden. “Wij maken geen nodeloos lawaai en zetten de transistor af om te luisteren naar de stilte” - zo luidt een van de verzen uit de Gedragscode van de wandelaar in het woud die op het paneel staat afgedrukt. Deze toonzetting respecterend, registreer ik vervolgens al wandelend hoe een vallend beukenblad en zijn schaduw, na wat dwarrelen en zoeken in de zon, precies op dezelfde plek weten te landen. Bij het onderstel van een omgevallen boom – de wortels moeten dat zijn – verzin ik een hele microcosmos van wonderlijk leven. De varens, netels, en struiken met verschrompelde bramen verdienen lof om hun harmonieuze manier van samenleven. Ik twijfel of ik de verschillende soorten zwammen die ik tegenkom bij hun juiste naam zou noemen, want dat pocherige determineren is ook weer zo’n typisch steedse reflex waarmee je de pure beleving van de biodiversiteit ondergraaft. Eén blauwe paddenstoel moet ik na nadere observatie wel opnieuw categoriseren als de kwijtgespeelde scheenbeschermer van een paard. Bij gebrek aan herten en reeën lopen hier namelijk horden ruiters om de aanwezigheid van grote fauna te suggereren. En nadat ik op een camouflagegroen naambordje lees dat ik net de Damen Rustdreef of Drève du relais des dames ben ingeslagen, word ik helemaal op het verkeerde been gezet. Ik moet vaststellen dat zich daar helemààl geen poel bevindt waarin naakte

ELKE WEEK SCANT MICHAËL BELLON MET ZIJN LAPTOP EEN PLEK IN BRUSSEL DIE TOT DE VERBEELDING SPREEKT, EN GEEFT HIJ AAN WAT ER EVENTUEEL NOG AAN KAN VERBETEREN

LAPTOPIA

Deze week valt de Apple niet ver van de boom, want ik trok voor een stand van zaken naar het Zoniënwoud. Meer bepaald naar de Welriekende dreef, die eigenlijk Willeriekendreef heet, en genoemd is naar Onze-Lieve-Vrouw-van-Willerieken. Dat is de avatar van de Heilige Maagd die aanroepen wordt door mensen met koortsaanvallen, en meisjes die nog niet van straat zijn geraakt. Voor dat aanroepen is in 1477 een forse kapel gebouwd, die later op miraculeuze wijze pal op de grens tussen Brussels en het Vlaams Gewest kwam te liggen. Wie niet koortsachtig op zoek is naar een geschikte man heeft aan de kapel evenwel niets te zoeken, en kan dus snel het bos in. Ik deed dat net voor de Week van het bos mij er straks op zou kunnen wijzen dat ik dit jaar nog geen voet tussen het bronsgroen beukenhout heb gezet. Dat spaarzaam bosbezoek komt vooral voort uit het feit dat ik altijd met de verkeerde ingesteldheid aan zo’n boswandeling begin. Voor mij namelijk geen terugkeer naar de natuur zonder de impliciete aanname dat daar nog ergens een stuk van mijn ziel moet rondslingeren waarmee ik het verloren gegane contact met de schepping zou kunnen herstellen. Op het houten informatiepaneel dat de kleine parking van het bospad scheidt, bestudeer ik het plannetje om te kijken waar dat verloren stuk ziel zich eventueel zou kunnen schuilhouden, en merk ik dat ook de redacteurs van de Commissie Houten Informatiepanelen aan

BrailleTech hulpmiddelenbeurs

Bent u blind of slechtziend? Er zijn oplossingen om uw dagelijks leven een stuk gemakkelijker te maken! OPENINGSDAGEN EN -UREN 15 > 17 OKT 2015 10U > 16U30 gratis toegang

MET DE STEUN VAN

WAT KUNNEN WE DAARAAN DOEN? Het genoemde auto- en luchtverkeer stilleggen. Het park hermetisch afsluiten, met achterlating van de joggers en hondenbazinnetjes die zich er op dat moment nog bevinden. Mij na enkele jaren nog eens terugsturen naar de Damen rustdreef, voor een nieuwe stand van zaken en het desgevallend herstellen van het contact met de grote fauna daar, die zich tegen dan zal hebben herpakt en wellicht wel op zoek zal zijn naar een geschikte man.

Michaël Bellon De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/laptopia

ADVERTENTIE

Kom ze ontdekken, vergelijken en testen bij de Brailleliga.

dames elkaar onbeschaamd de haren staan te kammen. Net zomin als zich op het Bunzingenvoetpad waar de Damen rustdreef op uitloopt ook maar één bunzing ophoudt. Zo kost het me uiteindelijk toch minder moeite dan gedacht om, eens terug aan de picknicktafel bij de kapel, mijn laptop open te vouwen. Dat zou in deze groene context een totaal misplaatste handeling moeten zijn, maar bij nader inzien is mijn schijfje schrijfgerief hier lang niet het enige Zoniënvreemde voorwerp. Andere Fremdkörper variëren van roodwitte gr-aanduidingen op bomen en met hout beklede vuilbakken, over joggers die nog eens allemaal bonjour zeggen ook, tot bazinnetjes van honden die in dit beschermde stuk helemaal niet los mogen lopen. Zelfs op een maandagmorgen loopt hier zoveel volk rond dat je nergens het gevoel krijgt eens onbezorgd en onbespied aan je eigen onwelriekende dreef te kunnen krabben. De stilte waarnaar in de poëtische Gedragscode verwezen wordt, is er trouwens ook niet. Het auto- en vliegverkeer werken de mystieke meerwaardezoeker vakkundig op de zenuwen.

ADRES Brailleliga vzw engelandstraat 57 – 1060 brussel T +32 (0)2 533 32 11 info@braille.be

www.braille.be

BDW 1493 PAGINA 24 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

Guy Martens: “Het katholicisme is de enige godsdienst die seksualiteit verdringt.”

© SASKIA VANDERSTICHELE

GUY MARTENS OVER ZIJN MUSEUM VAN DE EROTIEK

‘IK VERZAMEL KUNST, GEEN PORNO’ BRUSSEL - Guy Martens stelt sinds 2012 zijn collectie erotische kunst tentoon aan de Zavel. “Iedereen die hier komt, is verrukt.”

M

artens werd in 1945 geboren in Hasselt, ging met zijn tweetalige ouders in Antwerpen wonen, studeerde Geneeskunde aan de KU Leuven en specialiseerde zich in Arbeidsgeneeskunde. “Zo ben ik in Brussel beland,” vertelt hij afwisselend in Frans en Nederlands. “Ik woon in Jette sinds 1979. Ik ging voor het OCMW werken als arbeidsgeneesheer. Ik was eigenlijk altijd een fonctionnaire, zonder dokterspraktijk.”

Netsukes Over de veranderingen die Brussel heeft mee-

gemaakt in die bijna veertig jaar wil Martens het niet hebben - “de evolutie was er niet altijd een in positieve zin,” zegt hij. Maar over zijn grote liefhebberij, de erotische kunst, des te meer. Als onze fotograaf vraagt om te poseren bij een van zijn favoriete kunstobjecten, beginnen de ogen te twinkelen en verschijnt er even later een grote grijns. Guy Martens begon als zeventienjarige aan zijn verzameling. Het was 1962. De pil was nog niet op de markt. Van de vrije liefde was in Vlaanderen nog weinig te merken. Martens zat nog niet eens aan de unief. “Ik kocht een erotische netsuke, een Japans ivoren gordelknoop die bij een kimono hoort. Het trok me direct aan. Onder meer door het edele materiaal. En zo ben ik nog netsukes gaan verza-

“Zelfs mijn ouders wisten niet van mijn collectie. Dat is dat juk van de kerk, hé”

melen. Later ben ik me gaan afvragen of mijn interesse voor kunst niet familiaal is ingege-

ven. We gingen veel naar musea, en leerden al snel appreciëren wat mooi was. Het heeft mijn zin aangescherpt voor de mythologie, en later voor de erotische kunst.” Martens begon roepzalen af te dweilen, en maakte, vanaf het moment waarop hij in Brussel woonde en werkte, geregeld een wandeling van de Zavel naar het Vossenplein waar hij op zoek ging naar erotische kunstobjecten. “Op den duur kennen ze je, hé. De antiquairs en brocanteurs hielden stukken voor me bij. Belden me. Zo heb ik een Grieks beeld uit de eerste eeuw voor Christus, misschien het meest waardevolle van mijn collectie, waar ook een gruwelijk mythologisch verhaal achter zit. Het is een beeld van de god Attis, zoon van Zeus en Cybele. Hij is hermafrodiet, maar

BDW 1493 PAGINA 25 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

© JUHA REUNANEN

“Op den duur kennen ze je, hé. De antiquairs en brocanteurs hielden stukken voor me bij, belden me”

3 VRAGEN AAN JOUKO KYHÄLÄ

VLD) en Guy Vanhengel (minister, Open VLD), die zijn hier wel al geweest, ja. Ampe heeft me zelfs signalisatie beloofd die de toeristen van de Zavel beter naar het museum kan leiden.” “Toeristen komen uit alle windstreken, veel uit Polen, Litouwen, Rusland, maar ook uit Australië en de Verenigde Staten. Uit Japan en China merkwaardig genoeg niet, hoewel we in toeristenbladen adverteren in Chinees en Japans. En Belgen komen hier ook nauwelijks.” En moslims? “We hebben onlangs één moslimmeisje gehad, met een chador. Ik geloof een geneeskundestudente. Ze was erg te spreken over het museum. Ze heeft zelfs een mooi compliment geschreven in ons gastenboek.”

Aardappel

Concubines Erotiek in de kunst blijkt toch voornamelijk een zaak van het Oosten: Japan, China, Indië. “Klopt. Ik ben zelf nooit in Japan geweest, maar ik heb met laten vertellen dat Japanners die elkaar goed kennen geen schaamte kennen. Schaamte, of preutsheid zo je wil, is iets typisch voor onze cultuur. Het katholicisme is de enige godsdienst die seksualiteit verdringt. Zelfs uit de negentiende-eeuwse islam zijn tal van erotische prenten bekend.” Martens geeft toe dat hij zijn bijzondere hobby lang verborgen hield. “Alleen een paar goede vrienden wisten ervan. Zelfs mijn ouders wisten het niet. Dat is dat juk van de kerk, hé.” “Maar het klopt dat erotiek en kunst in Japan nauw verweven zijn. In de negentiende eeuw kreeg elke bruid bij de trouw twaalf erotische prenten cadeau. Die hadden vooral een pedagogische functie. Maar het zijn vaak prachtige tekeningen, waarvan ik ook een verzameling heb. De bekendste tekenaar is Kitagawa Utamaro (1753 – 1806). Hij vloog een jaar achter slot en grendel toen hij de Japanse keizer had geportretteerd met zijn concubines. Hij is in de gevangenis gestorven.”

Moslimmeisje In 2010 had dokter Martens er genoeg van. In zijn huis kon hij zijn enorme collectie niet meer kwijt. Hij wandelde langs de Zavel en zag een huis te koop in een zijstraatje. “Het huis was ideaal om mijn collectie in onder te brengen. Niet te groot, niet te klein. Ik heb het zelf helemaal ingericht, en in 2012 zijn we dan opengegaan. Volledig privé.” Want van de overheid krijgt hij geen steun. En dat steekt. “Mijn museum staat wel in de overzichten van de Brusselse toerismedienst, maar als ik schepen van toerisme Philippe Close (PS) vraag om eens langs te komen, dan krijg ik geen gehoor. Els Ampe (schepen, Open

We wandelen door het museum. Hij toont een van zijn laatste nieuwe aanwinsten. Een erotisch glasraam van striptekenaar Philippe Geluck waarin De Kat zich van zijn minder filosofische kant laat zien. “En weet je wat dit is? Het raadsel van het museum...” Hij wijst in de vitrinekast naar een bokaal met twee balletjes op sterk water aan een touwtje. “Testikels?” proberen we. “Neen,” lacht hij smakelijk. “Een tweelobbige aardappel die mijn vrouw ooit vond tijdens het aardappeljassen. Die kon hier niet ontbreken.” Humor in de erotische tent. Het kan alleen in Brussel. Stad van de zwans. Maar voor de rest is het museum voor het overgrote deel bloedserieus: fraai bewerkte dildo’s, tekeningen van Ensor en Fernand Khnopff, ivoren beeldjes, een mechaniekje van poppetjes in missionarishouding uit de jaren vijftig (buiten werking!) tot geëtste condooms uit de negentiende eeuw. De collectie begint in de oertijd en eindigt vandaag. Seksualiteit heeft de mens altijd begeesterd. Anders zou ze niet zo veelvuldig gerepresenteerd worden. Maar van pornografie houdt Martens zich veraf. “Ik verzamel kunst, geen porno.” Is erotiek humoristisch? Of is het de nieuwsgierigheid die de bezoekers lokt, wars van het taboe? Of toch de hang naar een beetje opwinding in de grijze grauwe stad? Weer die twinkeling in de ogen. “Ik zie toch dat onze bezoekers altijd blij weggaan. En koppeltjes zien we door de bewakingscamera wel eens smoezen. En als ze het museum verlaten, roep ik hen altijd toe: droom zacht.”

Jouko Kyhälä: “Mensen hebben geen ijkpunt.”

Harmonica’s van Sväng SINT-PIETERS-WOLUWE – Voor het eerst in 2007 in Brussel. Nadien in 23 landen. En eindelijk terug in Brussel: het Finse Sväng. Met zijn vreemdsoortige harmonica’s en harmonietta’s blaast het kwartet u dieper in de stoel. Waarom een band met mondiaal succes nog in een achterhoekzaal als W:Hall aantreedt vragen we frontman Jouko Kyhälä.

Steven Van Garsse

Museum of Erotics and Mythology, SintAnnastraat 32, Brussel, m-e-m.be. De tijdelijke tentoonstelling is zopas vernieuwd, met erotische tekeningen en juwelen van twee Italiaanse kunstenaars. De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet © SASKIA VANDERSTICHELE

Guy Martens bij De Kat van Philippe Geluck, een van zijn favoriete kunstwerken.

In Amerika of Japan gaat het groots; wordt Brussel ‘en passant’ meegenomen? Jouko Kyhälä: “Neen, we zijn hier drie dagen, Brugge, Brussel en Dranouter. Ik geef toe dat een groot Belgisch publiek ons niet kent, ook al reizen we constant. Wellicht komt het omdat we de enige in de wereld zijn die louter met harmonica’s concerteren (en composities maken). Mensen hebben geen ijkpunt; weten niet wat ze van een avond Sväng mogen verwachten. Dat ons product een niet te definiëren klank en genre is (iets tussen fusion, wereldmuziek, Finse folk en klassieke muziek met een moderne approach, red.) maakt het ongelooflijk moeilijk voor marketing om ons te definiëren. Vandaar dat de zaal er niet toe doet: een grote hal, een festivalweide, een kerk, een cafézaal,… Ik vermoed dat de cultuuragenda van Brussel ons ergens onder folk zal aankondigen. Het is niet echt van tel; onze klank is uniek.“

Is alleen de naam Fins of ook de muziek? Kyhälä: “We zijn (klassiek geschoolde) hedendaagse componisten die ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld zijn en elkaar vertrouwen. Mentaal samen sterk staan is het belangrijkste voor een team, ook voor muzikanten. Vanuit dat samenhorigheidsgevoel (her-)ontdekken we onze Finse (Scandinavische) roots en karaktertrekken. Logisch dat zich ‘Finse trekjes’ in onze muziek vertalen. Er zitten veel folkinvloeden in van oude componisten. En in sommige nummers herken je zelfs de Baltische en vooral Russische melancholie.” Wat maakt Sväng anders dan tien jaar terug? Kyhälä: “Het componeren is gegroeid uit ervaring. We hebben ons werk op allerhande instrumenten verder ontwikkeld. Vandaag, hoor je een andere mix. Ook het instrument zelf hebben we gefinetuned, dus beter gemaakt om op te spelen. Meestal staat het publiek erg versteld van wat uit die rare blazers te halen valt. Je voelt snel dat de zaal laaiend enthousiast wordt van die ‘nieuwe’ ervaring.” Jean-Marie Binst

‘Harmonicas’ op vrijdag 16/10, 20:30., W:Halll, Charles Thielemanslaan 93, Sint-Pieters-Woluwe, 02-733.05.28., www.whalll.be

HALFWAY HOME. De aanhoudende stroom van vluchtelingen confronteert WestEuropa met de ontnuchterende vaststelling dat het geen eensluidende visie heeft op migratie. In zijn project en boek Halfway Home onderzoekt fotograaf Kurt Deruyter hoe dit gebeurt. Op zaterdagavond 10 oktober om 20 uur reageren auteur en journalist Doug Saunders, publicist en hoogleraar Paul Scheffer en onderzoeker Paul Blondeel in deBuren op het werk van Deruyter. Meer info op www. deburen.eu. n WOORDDUELS: RAAK! Op dinsdagavond 15 oktober om 20 uur leggen zes slagvaardige auteurs waaronder Frederik Willem Daem en Bregje Hofstede elkaar het vuur aan de schenen in een woordenwedstrijd. Gedurende drie thematische rondes krijgen telkens twee auteurs een stelling voorgelegd, die ze in een gebalde 200 woorden met hand en vooral tand zullen verdedigen. Tickets kosten 5 en 7 euro. Meer info op kultuurkaffee.be. n BESTE MEDEWERKERS. Vorig jaar publiceerde Jettenaar Willem Hasevoet het boek Werken met dino’s. Fans van Hasevoet zullen tevreden zijn, want de opvolger is klaar: Beste medewerkers, een kantoorkomedie op de grens van feit en fictie waarin een humoristisch en zeer menselijk beeld wordt opgehangen van de banksector. Meer info en bestellen (16,99 euro of 5,99 euro voor het e-boek) via www.bravenewbooks.nl/willemhasevoet. Samengesteld door Ken Lambeets

CULTUUR   KORT

zal zich later ontmannen. Uit het bloed dat vloeide, groeiden viooltjes.”

BDW 1493 PAGINA 26 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015 © BERNARD CARETTE

Fréderic Vanbeneden: “Iedereen die thuis nog wat legoblokken heeft liggen, kan ze bij mij kwijt. Die zal ik gebruiken om een Cacahuète te maken, of om les te geven.”

SPORT > FRÉDÉRIC VANBENEDEN EN CACAHUÈTE WILLEN TRIATLON MET KINDEREN AFWERKEN

‘IK HEB VOORAL LEGOBLOKKEN NODIG’ BDWSPORT

BRUSSEL – Frédéric Vanbeneden (51) is de fiere ‘trainer’ van Cacahuète, een pop die is samengesteld uit 5.501 legoblokken en hem bijstaat tijdens zijn sportieve prestaties. Samen proberen ze geld in te zamelen voor kinderen die mishandeld zijn door hun ouders. Zij kunnen sinds kort zelf een pop leren bouwen tijdens lessen ‘legopedie’, en binnen een paar jaar zelfs aan een triatlon deelnemen.

“Het is allemaal begonnen met een krabbel op een kartonnetje, na een avond waarop ik wellicht wat te veel had gedronken,” vertelt Vanbeneden met een glimlach. “Ik zei dat ik aan de zwaarste Ironman ter wereld wou deelnemen, die van Embrun. Als loper met een aanleg voor de lange afstand slaagde ik daar het jaar erna al in, in 2001. En toen zei ik aan mijn vrouw dat ik wou terugkeren, maar deze keer met een blinde metgezel.” Een blinde persoon de kans geven te kunnen voelen wat een dergelijke wedstrijd inhoudt, bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vanbeneden schreef verschillende clubs aan, maar vond geen gegadigde. Via contacten in zijn professionele omgeving vond hij een nieuwe uitdaging. “Tijdens de begrafenis van een bevriende collega vernam ik dat hij zich inzette voor de kleine Sarah, die bij de vzw’s Les Salanganes en L’Amarrage geplaatst was omdat ze slachtoffer was van haar vader. Toen de logopediste van een van die vzw’s me vertelde over die kinderen en zei dat ik beter iets voor hen zou doen, ben ik aan het denken geslagen.” “Kort daarna zag ik het ineens voor mij: ik ging een houten pop maken, met hem een triatlon afwerken en zo geld inzamelen. Ik heb daarvoor onder meer aangeklopt bij kunstenaars, maar uiteindelijk heb ik de pop zelf in elkaar gestoken, met af en toe wat raad van twee vrienden. Of ik handig ben? Dat ben ik geworden (lacht).” De pop kreeg Cacahuète als naam, het koosnaampje dat zijn voormalige baas had voor diens dochter. Hij trok ermee naar de triatlon van Cambrun, in het noorden van Frankrijk, en werkte die probleemloos af. “We werden er met een tijd van zeventien uur en zes minuten meteen wereldkampioen triatlon met een pop. Niet moeilijk, omdat die nog niet bestond (lacht). Het was een leuke ervaring. Ik heb er veel geld ingezameld en ik kreeg achteraf heel wat felicitaties, onder meer van Jacques Borlée. De vicepresident van de Franstalige triatlonfederatie had ook lovende woorden, en een voorstel: waarom Cacahuète niet eens een triatlon laten afwerken met de betreffende kinderen?”

“Legopedie is, kort samengevat, de intelligentie helpen te ontwikkelen door met lego bezig te zijn” Vanbeneden was het idee genegen en ging er meteen mee aan de slag. Hij besefte dat verschillende kinderen in estafette een triatlon laten afleggen veel geld zou kosten, onder meer aan materiaal. Dus besloot hij Cacahuète een vriendinnetje te geven – Nougatine – en met een verhaal naar Duitsland te trekken. “Ik heb de marathon van Roth aangeschreven, de grootste ter wereld, met mijn idee: Cacahuète en Nougatine bij de start laten trouwen, waarna de wedstrijd hun huwelijksreis zou worden. De organisatie was er meteen voor gewonnen en heropende zelfs de inschrijvingen voor mij.” “Het werd echter een flop. Ik dacht veel zichtbaarheid te krijgen, maar op die triatlon loopt zoveel volk rond dat je er in verdwijnt. Ik moest zwemmen in een apart meer, moest alleen voor iedereen uit fietsen omdat ik met mijn twee poppen onderweg was en werd na negentig kilometer zelfs uit de wedstrijd genomen omdat ik te gevaarlijk was. Uiteindelijk heb ik de marathon nog mogen afwerken, maar het leverde uiteindelijk niet veel op.” Ondanks het teleurstellende resultaat gaf Vanbeneden niet op. Hij bleef bij het idee

om de kinderen ooit zelf een triatlon te laten afwerken, maar wou wel dat ze zelf hun pop zouden bouwen. Dus moest hij een andere oplossing vinden. Hij kwam op het idee om Cacahuète in lego te bouwen, en na zowat twee en een half jaar proberen, was hij klaar. Zonder lijm. “Je hebt stukken die elkaar blokkeren, die enkel loskomen indien je er echt moeite voor doet. Maar normaal gezien houdt het zeer goed stand.” “Ik heb drie poppen gemaakt: een zwemmer, een fietser en een loper. Elk met hun specifieke eigenschappen. Zo heeft de zwemmer bijvoorbeeld kortere armen, is de fietser zwaarder omdat hij schokken moet kunnen incasseren en heeft de loper lichte armen.”

Crowdfunding In augustus trok Vanbeneden terug naar de Ironman van Embrun, deze keer vergezeld door zijn legopoppen. Het verliep echter allesbehalve volgens plan en hij werd zelfs als eerste uit koers genomen. “Het begon al bij het zwemmen, toen Cacahuète in planten bleef hangen en door de drukte in het water onder meer een been verloor. Daar kwam ik dan uit het water, met een ‘dode’ pop op mijn rug. Ik had er ook nog eens langer over gezwommen dan normaal, waardoor ik zeer moe was en drie minuten te veel nodig had om de fietsproef af te leggen. Uiteindelijk heb ik de helft van de marathon nog mogen afleggen om me te tonen. Maar het was dus geen geslaagde prestatie.” Na de prestaties op het terrein, heeft Vanbeneden het vizier nu volledig gericht op de kinderen. Hij geeft sinds kort elke dinsdag lessen ‘legopedie’ aan kinderen en jongeren die geplaatste zijn bij de vzw’s Les Salanganes en L’Amarrage. “Legopedie is een woord dat ik heb uitgevonden. Het is, kort samengevat, de intelligentie helpen ontwikkelen door met lego

Vanbeneden op de fiets met zijn pop Cacahuète.

bezig te zijn. De voordelen daarvan zie ik elke dag bij mijn eigen kroost.” “De kinderen zijn voornamelijk tussen de zes en twaalf jaar oud. Tijdens het eerste schooljaar zullen ze de basis van bouwen met lego aanleren. Het jaar erna moeten ze een eigen Cacahuète leren bouwen.” Vanbeneden maakt voor het bouwen van de poppen en zijn lessen gebruik van Lego Digital Designer. Met dat programma heeft hij stuk per stuk opgelijst welke stukjes waar moeten komen. Het resultaat is een boek van 1.937 pagina’s waarin staat hoe je van 5.501 stukjes een pop maakt. “Het boek is zeer gemakkelijk te gebruiken door de leerlingen. Lego Digital Designer is een fantastisch programma, maar lego houdt het spijtig genoeg wat verstopt. Zij hebben ook maar 1.450 stukken in stock. Mijn partner, ToyPro, beschikt over 9.000 stukken en kan gelukkig wel leveren wat nodig is.” Tijdens het derde jaar wil Vanbeneden zich toeleggen op het afleggen van een triatlon met de kinderen en de poppen die de kinderen gebouwd hebben. Om de nodige begeleiding en opvolging te verzorgen, heeft hij zich omringd met een pedagogische ploeg, die gelooft in de slaagkansen van zijn project. Al wordt het niet evident. “De vijf à tien kinderen die uiteindelijk de lessen zullen doorlopen, kunnen uiteraard geen triatlon afleggen, ook niet in estafette. Indien we een veertigtal kinderen kunnen verzamelen die om beurt met één van de drie poppen zouden zwemmen/fietsen/lopen, dan wordt het een ander verhaal.” “Ik denk er aan om de triatlon in het recreatiedomein van Hofstade af te werken. Ter voorbereiding daarvan zal ik in 2017 nogmaals de triatlon van Cambrais afwerken met Cacahuète. Tot dan focus ik mij op de lessen legopedie.” En die wekken volgens Vanbeneden interesse, onder meer van leraars en andere vzw’s. Hij zou in de toekomst ook graag een vzw oprichten in Vlaams-Brabant, maar dat vraagt tijd. “Ik heb nog een gezin en job, natuurlijk. Voor geld en legostukken reken ik dan weer op steun van buitenaf.” “Eigenlijk heb ik nu vooral legoblokken nodig. Daarom wil ik een crowdfunding lanceren. Iedereen die thuis nog wat legoblokken heeft liggen, kan ze bij mij kwijt. Die zal ik gebruiken om een Cacahuète te maken, of om les te geven. Dus, wie nog wat blokjes heeft liggen op zijn stoffige zolder, laat maar iets weten!” Tim Schoonjans Meer informatie vindt u op www.tandem-enfant.com

BDW 1493 PAGINA 27 - DONDERDAG 8 OKTOBER 2015

@AmandineSrvt First game of the season today for the @BrusselsBobcats! Excited to play against the @RedRhinos_lax, see u soon on the field! #belgiumlax

ESTAFETTE > DAVID NASSEL

Lol in de Brusselse Bantry Jol

© ROYAL IV

De Brussels Bobcats zijn afgelopen weekend aan hun seizoen begonnen. Onze vrouwelijke lacrossespeelsters moesten het onderspit delven van de Red Rhinos uit Bonheiden. Om hen aan het werk te zien of zelf eens lacrosse uit te proberen, moet u in het Fallonstadion in Sint-Lambrechts-Woluwe zijn. Dat is eveneens de thuisbasis van de mannen van de Brussels Beavers, de kampioenen van het afgelopen kampioenschap. TS

Elke week sluiten we op tvbrussel onze sportuitzending af met een onderwerp dat de sport raakt, soms slechts lichtjes streelt. In ons vakjargon heet dat de uitsmijter. Deze week belandde ik voor onze uitsmijter op het kanaal van Brussel voor de allereerste “Zinneke Trophy”. Dat is een regatta (een bootrace) ter ere van het Zinneke, een boot die op acht maanden tijd gebouwd is door enkele fanatici van de Royal Brussels Yacht Club en nu al een jaar de internationale wateren doorklieft. Een correctere naam voor het vaartuig is trouwens ‘Bantry Jol’. De roei- en zeilboot met roeiriemen tot 5,60 meter lang is een replica van een Frans admiraalsloep uit de achttiende eeuw die je toen op oorlogsschepen aantrof. Het diende om officieren, kapiteins of boodschappen over te brengen naar een andere boot of de oever. Zo strandde er op het einde van de achttiende eeuw eentje aan de Ierse kust, waar de sloep en de bemanning werden gevangengenomen. Na heel wat historische komma’s en punten belandt het schip uiteindelijk in het National Maritime Museum of Ireland, waar het als enig overgebleven exemplaar nooit meer water zal zien. Tot in de jaren 1980 de zoveelste toeristen de revue passeren, maar bij de Amerikaan Lance en de Fransman Bernard slaat de fantasie op hol en beide heren gaan al snel overstag om de Bantry Jol weer het ruime sop in te sturen. In het Amerikaanse Rockport is een tijdje later de Bantry Jol anno 1986 ‘Liberté’ zeevaardig. Of de naam er voor iets tussen zit, betwijfel ik, maar feit is dat de Amerikanen de ‘Égalité’, de tweede Bantry Jol na de ‘Liberté’, aan de Fransen schenken en hiermee eindelijk een attentie terugschenken, nadat Frankrijk hen honderd jaar eerder de ‘Statue of Liberty’ cadeau deed. Met een Bantry aan elke kant van de grote plas en een gezonde competitiegeest aan weerskanten, ontstaat in datzelfde jaar

BASKETBALCLUB ROYAL IV ZET IN OP BRUSSEL

100 PROCENT BRUSSELS “Het is altijd al mijn ambitie geweest om voor clubs te werken die een visie hebben,” vertelt Tom Poppe (47), sinds dit seizoen de trainer van de eerste ploeg. “De ambitie van Royal IV om in te zetten op Brusselse spelers en eigen jeugd strookt met de mijne. Ik vind het ook fantastisch om het Zuidpaleis als thuisbasis te hebben. Het is een mythische zaal met een ziel en een rijk verleden.” Poppe is terechtgekomen in een warme club die basketbal ademt. Dat de secretaris hier al meer dan 25 jaar actief is, kenmerkt het familiale karakter. De diversiteit van spelers maakt dat er een echte Brusselse sfeer hangt. “Mijn kern bestaat uit twaalf à dertien spelers die allemaal uit de hoofdstad komen. De club is al een vijftal jaar bezig met die visie. Het heeft een rijke geschiedenis met onder meer periodes in de hoogste divisie, maar door financiële problemen werd het telkens teruggeslagen. Nu bouwen we terug op en daarvoor gebruiken we een stevige Brusselse fundering.” “Ik heb een overeenkomst voor drie seizoe-

SPORT   KORT

Goju-ryu Karate-do Brussel viert dit jaar zijn tiende verjaardag en doet dat in stijl. Het organiseert van vrijdag 9 tot en met zondag 11 oktober een INTERNATIONALE KARATESTAGE in het gymnasium van Oudergem (Invalidenlaan 214-216). Twee grote meesters – Masuyama Sensei (achtste Dan) en Kuramoto Sensei (zevende Dan) – zullen aanwezig zijn om les te geven in de traditionele karate van Okinawa. Meer info op www.gojuryu.be. Wie nog wat moet afkicken van de marathon van Brussel, moet zondag in het Zoniënwoud zijn. Daar vindt vanaf 10.30 uur de FOULEES DES FLOSSES plaats. Lopers krijgen een prachtig parcours voorgeschoteld, onder meer langs het Rood Klooster, en hebben de keuze tussen een omloop van 8 en 15 kilometer. De start en aankomst liggen aan Sportcity (Salomélaan 2 in Sint-Pieters-Woluwe). Inschrijvingen ter plaatse kosten 9 euro, waarvan telkens

nen ondertekend en het is de ambitie van de club om in die periode te promoveren. Maar van druk is er geen sprake. De kern waarover ik nu beschik bewijst dat de andere ploegen rekening met ons zullen moeten houden. Ik schat in dat we rond de plaatsen vijf en zes zullen draaien, al kan dat met wat (on)geluk hoger of lager zijn.”

Geen gekheden Het potentieel dat in en rond Brussel aanwezig is, is volgens Poppe meer dan groot genoeg om op termijn de club naar hogere regionen te brengen. De ketten moeten kansen krijgen, en hopelijk grijpen ze die. Maar zelf op zoek gaan naar talenten en hen bij concurrenten weghalen, is momenteel niet aan de orde. “Door de identiteit van de club, onze herkenbare manier van spelen en onze leuke manier van werken, denken we dat spelers zelf naar ons zullen stappen. Zelf bewust spelers zoeken, dat doen we nu niet.” “We hebben gezonde ambitie en we zullen zeker geen gekheden uithalen, want dat betaal je. Dat bewijst de geschiedenis van de club. We zijn realistisch, varen onze eigen koers en hopen met ons Brussels project onze ambitie waar te kunnen maken.” Tim Schoonjans

een halve euro naar Handicap International gaat. Meer info op www.enjambee.be. Kunt u die afstanden nog niet aan? Dan zijn de START-TO-RUN lessen van GC Het Candelaershuys (Ukkel) misschien iets voor u. Zij spreken vanaf 14 oktober elke woensdag (van half zeven tot half acht) en zondagvoormiddag (van tien tot elf uur) af, en dat gedurende tien weken. Het doel is om na de reeks zeker 5 kilometer ononderbroken te kunnen lopen. Inschrijven kan via www.candelaershuys.be en kost 30 euro. Mooie affiche in het tafeltennis: op donderdag 15 oktober staat de Brusselse DERBY tussen LOGIS Oudergem en ALPA Elsene, een nieuwkomer in de superdivisie, op het programma. Leuk detail: Ludovic Bierny verliet Alpa vorig seizoen om zich aan te sluiten bij Logis. Twee dagen later organiseert Alpa een opendeurdag (van tien tot dertien uur) in het Atheneum Charles Janssens in Elsene. TS

David Nassel ziet sport als een onontbeerlijk onderdeel van zijn levensvisie

© QUENTIN JOSCHKO

BRUSSEL – Basketbalclub Royal IV is ambitieus. Het wil de Top Division Two (de Belgische derde divisie) op termijn ontgroeien door in te zetten op spelers uit Brussel. Enkel uit Brussel.

de Atlantic Challenge. Jonge mariniers uit Frankrijk en de Verenigde Staten nemen het in een roei- en zeilwedstrijd tegen elkaar op. ‘Egalité’ verslaat ‘Liberté’, maar de mariniers houden er vooral ‘Fraternité’ aan over, niet toevallig de naam van de derde Bantry. Vanaf 1986 wordt nu om de twee jaar geroeid om de eer van de Atlantische Oceaan, telkens op een andere plek in een broederlijke sfeer met intussen al een tachtigtal Bantry’s. De Franse admiraalsloepen zijn intussen een echt begrip in de recreatieve roei- en zeilwedstrijd, waar ook Brussel vanaf 2014 van mee geniet met zijn Zinneke. Dat blies zijn eerste kaarsje uit met een feestje met twee Franse vriendjes. In de Zinneke Trophy namen de drie Bantry’s het tegen elkaar op in een soort Channel Challenge op het kanaal van Brussel, waar bij de jonge afgetrainde mariniers waren vervangen door een gezellig allegaartje roeiers die zo van de toog van café ’t Kapiteintje leken geplukt. Hiermee wil ik eerder de gezellige, toegankelijke sfeer benadrukken, dan mij uit te laten over de fysieke toestand en sportprestatie van deze kanaalbonken. Gezelligheid troef daar aan de Royal Brussels Yacht Club, waar ik van op misschien wel het mooiste terras van Brussel de momenten van fysiek labeur afgewisseld zag met lachpartijen onder de “zwanzende zeezievereirs”. De sfeer werkte zo aanstekelijk dat ik zo snel mogelijk mijn medematrozen op de redactie in zo’n Bantry wil verenigen om tijdens een Row After Work (elke donderdag om 18 uur) richting pot en pint naar Vilvoorde te roeien en daarna met hop in ons lijf en wind al zwanzend terug naar de Van Praetbrug te zwalpen.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65, fax 02-650.10.38, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-650.10.80, 02-650.10.38. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE73 7340 3974 6060, BIC: KREDBEBB van Vlaams-Brusselse Media vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 62.609 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-650.10.66, 0474-67.03.84, fax 02-650.10.38 MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Christophe Degreef (ad interim). COÖRDINATIE Kim Verthé. EIND­ REDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (hoofdredacteur), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Sara De Sloover, Laurent Vermeersch. MEDEWERKERS Nicky Aerts, Michaël Bellon, Alex Deforce, An Devroe, Elien Haentjens, Eva Hilhorst, Ilah, Toon Lambrechts, Wauter Mannaert, Tom Peeters, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Marc Gysens, Ivan Put, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Christophe Degreef, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Jo Mariëns. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).