BDW - editie 1491 by brusselnieuws.be (archief)

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

24 09 15

SASKIA DE COSTER: SCHRIJFSTER MET DE SLOOPHAMER En ook: Remah Jabr, Jeﬀ Mills en Jean Demannez.

BDW BEZOCHT TRAIN WORLD

PAGINA 16-17

RECTOR OP DE FIETS BRUSSEL – Rector Paul De Knop (vooraan), zelf oud-sportkotter van de VUB, trapte dinsdag samen met zijn studenten het nieuwe academiejaar in. De Knop begint aan zijn achtste en laatste jaar als rector. De VUB telt onder haar 14.000 studenten goed 1.300 eerstejaars. De opleidingen Psychologie (+ 27 procent) en Lichamelijke JMB Opvoeding (+ 18 procent) scoren het beste aan de VUB. Eén op vijf VUB-studenten heeft een buitenlands paspoort.

LudovicMohamed Zahed IMAM MET HIV LEES PAGINA 6-7

FILIP ROGIERS, SCHRIJVER EN JOURNALIST LEES PAGINA 22-23

Rendez-voushotel in de knel LEES PAGINA 3

N° 1491 VAN 24 SEPTEMBER TOT 1 OKTOBER 2015 ¦ WEEK 39: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-650.10.96, ABONNEMENTEN: 02-650.10.80, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

VAN DE REDACTIE

door Christophe Degreef

BDW 1491 PAGINA 2 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Cynische grafrede Niet alleen was het een beschamende vertoning begin deze week in het Brussels parlement. Een Brussels Hoofdstedelijk Parlement dat vervroegd samenkomt omdat de burger dat zo wil, maar waar de minister-president Rudi Vervoort (PS) niet het elementaire fatsoen heeft om het nieuwe regeringsjaar te openen met een beleidsverklaring. Voeg daar dan nog de nietszeggende verklaring aan toe van de ondervoorzitter van dat parlement, Fouad Ahidar van de SP.A, die doodleuk voor de camera van tvbrussel kwam vertellen dat “de mensen speeches beu zijn”. Naast een beschamende vertoning was het eigenlijk bovenal een erg cynische omgang met de burger, met de media, en met de eigen macht. Aan het begin van een parlementair jaar hoort een beleidsverklaring, om velerlei redenen. Ten eerste is het van belang dat een regering zegt wat ze het komende jaar wil doen, en dat de oppositie daar de nodige kritiek op levert. Ten tweede is het van belang dat de regering raamt hoeveel zulks zal kosten, en dat de oppositie daar kritiek op levert. En ten derde, eigenlijk het allerbelangrijkste, is het van belang dat de burger weet wat hem of haar te wachten staat. De ‘mensen’ zijn speeches niet beu, ze willen duidelijkheid. En door niet tegen de burger te praten vergroot je de onduidelijkheid, en ook bij hen, het cynisme. Het lijkt nu misschien anekdotisch, en misschien denkt u nu ook wel iets in de zin van ‘ach ja, het Brus-

WAUTER MANNAERT

sels parlement, we horen wel wat Rudi Vervoort in oktober te zeggen heeft, of niet...’. Maar het is wel degelijk een verontrustende evolutie. Waarom? Bedenkt u eens dat de politici die u en ik verkiezen zichzelf vrijpleiten van hun verantwoording. Niet alleen door te weigeren het debat te openen door geen beleidsverklaring op te stellen, maar ook door de kern van de beslissingsmacht stilzwijgend en hoogst officieel naar een hoger niveau te verleggen. Een niveau waarover u zelden iets substantieels hoort, maar waarachter wel vaak gescholen wordt om moeilijke beslissingen te rechtvaardigen. Dat niveau heet ‘Europa’. Een voorbeeld: de regeringspartijen – en, in het actuele Brusselse geval, de PS – verschuilen zich achter Europese begrotingsnormen om ook op het lokale niveau te bezuinigen, en, om als gevolg daarvan de deur open te zetten voor publiek-private samenwerkingen. Dat is de regel in ‘Europa’, en u krijgt zelden dat volledige verhaal te horen. Simpelweg omdat het niet verteld wordt, en omdat het op een hoger niveau beslist is. Het is de taak van de politiek op lokaal niveau om die regels in te vullen, en om erover te debatteren. En eventueel bij te sturen of te schrappen. Dat gebeurt nu niet. En dus is er van het subsidiariteitsprincipe – elk politiek niveau zijn werk – geen sprake. En is er van democratie geen sprake. Uiteindelijk zal er dan van een sterk lokaal politiek niveau ook geen sprake meer zijn. En al zeker niet als men er op dat lokale niveau zelf mee lacht. Dat klinkt eigenlijk al als het begin van een cynische grafrede. n

Ans Persoons: “Ons verhaal zal wellicht iets linkser klinken.”

POLITIEK > ANS PERSOONS, KOPSTUK VAN VERNIEUWING

‘SP.A IS TE GESLOTEN EN ONAANTREKKELIJK’ BRUSSEL – De oude SP.A gaat op de schop. Afgelopen vrijdag lanceerde partijvoorzitter John Crombez zijn vernieuwingsoperatie onder het motto ‘Jij maakt morgen’ en presenteerde hij de negen kopstukken die het gezicht worden van de vernieuwing. Voor Brussel is dat niet minister Pascal Smet, wel Ans Persoons, schepen van Participatie en Wijkcontracten in Brussel-Stad. Wat wil de partij vernieuwen? Ans Persoons: “John Crombez wil graag op een andere manier aan politiek doen. Wij zijn een gesloten en onaantrekkelijke partij geworden. Zelf stel ik dat ook vast. Ik zie overal mensen die solidariteit nastreven en zich engageren, bijvoorbeeld voor Picnic Bockstael of in het Maximilaanpark. Maar wij bereiken die mensen niet. Ons nieuwe verhaal is dat we gaan spreken met verenigingen, met buurten, met mensen. Niet om ze te recupereren voor onze partij. We willen luisteren naar wat ze te vertellen hebben en daar iets mee doen.” Luisteren naar de mensen, is dat wel zo nieuw? Persoons: “Ja, het is nieuw want we willen echt luisteren en een zekere kwetsbaarheid tonen. Nu wordt alles te veel top-down beslist. De participatie gebeurt al te vaak op een moment dat alles eigenlijk al in kannen en kruiken is. Dat moet anders. Want even monkeys fall from trees, zelfs experten, architecten of politici kunnen zich vergissen. Ze hebben ideeën, maar vaak weten de mensen uit de buurt het beter. Het is, nu we op Vlaams en federaal niveau in de oppositie zitten, echt het moment om te luisteren. En om vervolgens, met de input die we krijgen, knopen door te hakken.” Schuiven jullie naar links op in het nieuwe verhaal? Persoons: “Links, linkser, wat is dat? Als je het Maximiliaanpark

bestempelt als een extreemlinks bolwerk, zijn ook wij extreemlinks. Feit is dat onze partij de voorbije jaren geen goed antwoord had op de economische crisis. Onze voorstellen waren vaak te technisch, we hadden geen warm, enthousiasmerend verhaal. Nu zitten we met een hele rechtse regering die met haar beleid vooral de midden- en kwetsbare groepen treft. Ook daartegenover moeten we een goed alternatief kunnen stellen. Volgens de klassieke termen zal ons verhaal dus wellicht iets linkser klinken.” Wat gaat u concreet doen? Persoons: “Ik ga ateliers en workshops organiseren rond thema’s die aan de orde zijn in Brussel. Welke plek moet er zijn voor de jeugd? Wordt de openbare ruimte geprivatiseerd? Het is niet de bedoeling dat ik daar het hoge woord voer. Ik wil interessante sprekers en bewoners rond de tafel brengen en dan vooral luisteren.” U bent nu voor Brussel het partijgezicht, diegene die de nieuwe SP.A trekt. Betekent dat ook dat u helemaal bovenaan in de Brusselse SP.A-hiërarchie komt en lijsttrekker wordt? Persoons: “John heeft een team van bekende en minder bekende, lokale mensen gezocht die het nieuwe verhaal konden belichamen. Een van de redenen waarom hij voor mij gekozen heeft, is omdat ik in Brussel bezig ben met participatie en ook omwille van enkele opiniestukken die ik geschreven heb. Dat paste beter in zijn team. De keuze voor mij betekent vooral dat ik het gezicht ben van deze oefening, het heeft geen effect op de verkiezingen. Al kan ik wel vertellen dat ik voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 in Brussel-Stad het boegbeeld van SP.A word.”

Bettina Hubo

BDW 1491 PAGINA 3 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

BDWVOORGROND

ECONOMIE > OOK GEWONE HOTELS BEGINNEN HUN KAMERS OVERDAG TE VERHUREN

RENDEZ-VOUSHOTEL IN DE KNEL

Hotel Treviso doet dienst als toevluchtsoord voor koppels die overdag enkele uren intimiteit zoeken.

BRUSSEL – Steeds meer reguliere Brusselse hotels verhuren hun kamers ook voor enkele uurtjes tijdens de dag. Zo bijvoorbeeld hotel Métropole op het Brouckèreplein. De traditionele rendez-voushotels, zoals het kleine Treviso in Elsene, zien het met lede ogen aan.

e beige-roze gevel van het statige herenhuis in de Langehaagstraat verraadt in niets dat hier al 35 jaar een rendez-voushotel gevestigd is. Geen uithangbord of neonlicht. Op de inkomdeur hangt alleen een bescheiden koperen plaatje met ‘sprl Treviso’. Binnen leiden stille, schaars verlichte gangen en trappen met dikke tapijten naar tien uitgebreid gedecoreerde ‘themakamers’.

Bubbels Treviso is een hôtel pour couples, zoals op het visitekaartje staat. Het etablissement doet dienst als toevluchtsoord voor koppels die overdag enkel uren intimiteit en anonimiteit willen. “Hier komen mannen met hun vriendin, hun collega of met hun eigen vrouw naartoe. Of

met een escorte, dat gebeurt ook,” zegt eigenaar Albert Hasson. Maar Treviso is geen afwerkhotel, zoals de ‘studio’s’ in de Alhambrawijk. “Wij hebben geen afspraken met meisjes die hun klanten meenemen naar hier.”

Daghotel Hasson, die jarenlang actief was in de luchtvaart- en hotelsector, kocht Treviso in 2003 over van de oprichtster. Hij vernieuwde de tien kamers, installeerde badkamers en veranderde hier en daar het thema. Nu kan je bijvoorbeeld kiezen voor de 7ème ciel (met sterrenhemel), histoire d’eau (met waterbed en jacuzzi) of écrin (met talloze spiegels). 78 euro kosten de kamers voor vier uurtjes plezier in de ochtend, de middag of de vooravond. Vroeger, ten tijde van

ALBERT HASSON (HOTEL TREVISO) :

“De laatste tijd zijn er verschillende huizen geopend met twee, drie kamers, die soms een stuk goedkoper zijn dan de mijne”

de vorige eigenaresse, kon er uitgebreid gedineerd worden, met ree en andere delicatessen. Nu zijn er alleen nog snacks te krijgen, en wijn en bubbels natuurlijk. Normaal gesproken wordt er niet overnacht in het hotel, zegt Hasson. “Wij zijn een daghotel, waarvoor andere regels gelden dan in gewone hotels: andere taksen, geen ver-

plichte klantenregistratie, minder strenge veiligheidsvoorschriften.” Ook in het weekend is Treviso dicht. “Het gros van onze klanten komt van de kantoren vlakbij of van de Europese instellingen, ook al hebben we mensen die van verder komen, uit Antwerpen of Luik. Maar het zijn doorgaans werkenden. Dat voelen we goed rond Pasen, Kerstmis of in de zomervakantie. Dan loopt het hier niet storm.”

Fles champagne Sowieso gaat het de laatste jaren wat minder bij Treviso. Hasson krijgt zijn kamers gemiddeld maar één keer per dag verhuurd. Zijn uitleg? De seksindustrie rijst de pan uit, mede door de ontwikkelingen op het internet. “Er is van alles meer. Iedereen kan nu escorte worden of een massagesalon openen. Dat is geen positieve evolutie. De meisjes worden jonger en goedkoper. Ook kan iedereen beginnen met kamers. De laatste tijd zijn er verschillende huizen geopend met twee, drie kamers, die soms een

stuk goedkoper zijn dan de mijne.” Maar ook de reguliere hotels zorgen voor concurrentie. “Hotels verhuurden hun kamers vroeger soms ook al overdag. Maar niet zo openlijk als nu en ook niet zo frequent,” zegt Hasson. Wie een kamer voor overdag zoekt, kan sinds enige tijd bijvoorbeeld terecht op de website Dayuse.com, de Booking.com voor overdag zeg maar. De Parijzenaar David Lebée begon vier jaar geleden met de site nadat hij had vastgesteld dat het voor overspelige koppels nog altijd ingewikkeld was om een ietwat aangenaam liefdesnestje voor een middag te vinden. Ook zag hij extra inkomsten voor de hoteliers. Dayuse biedt kamers gedurende de dag aan in gereputeerde hotels. Ze kosten een fractie van de normale prijs en kunnen op discrete wijze gereserveerd worden. Na Frankrijk te hebben veroverd breidde de site uit naar een tiental andere landen. Ook in Brussel doen inmiddels een kleine twintig hotels mee, waaronder Treviso maar ook sterrenhotels. Het vroegere rendez-voushotel Le Berger (nu drie sterren) bijvoorbeeld, en ook de vijfsterrenhotels Stanhope en Métropole. In Hotel Métropole betaal je overdag 100 euro voor een kamer die normaal gesproken 285 euro kost. Bij de reservatie kan meteen een fles champagne (80 euro) besteld worden.

Moderniseren Rodolphe van Weyenbergh van de Brussels Hotel Association kijkt niet echt op van dit fenomeen. Hij vindt het maar normaal dat hoteliers de rentabiliteit van hun etablissement willen verbeteren en de kamerverkoop trachten te optimaliseren. Hoe ze dat doen, is hun persoonlijke keuze. “Trouwens,” voegt hij er nog aan toe, “dayuse is niet alleen voor koppels, er zijn nog altijd zakenlui die een kamer huren om een douche te kunnen nemen voor een vergadering.” Intussen kijkt Albert Hasson uit naar eigen manieren om de rentabiliteit van zijn gebouw te optimaliseren. Hij heeft een bouwaanvraag ingediend om elk van de vier verdiepingen om te vormen tot een appartement. In dat geval zou hotel Treviso verdwijnen. “Maar er is nog niets beslist. Ik onderzoek verschillende pistes. Misschien maak ik er wel een colocation van of ga ik het hotel toch gewoon moderniseren.” Bettina Hubo

BDW 1491 PAGINA 4 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

UITGELICHT > 140.000 BEZOEKERS VERWACHT IN BELGISCH PAVILJOEN TIJDENS BRUSSELS DAYS

BRUSSEL TREKT KAART VAN KUNST EN FOOD DESIGN IN MILAAN MILAAN – De voorbije dagen tekende een grote delegatie van Brusselse politici, maar ook kunstenaars, food designers en zakenlui present op de wereldtentoonstelling in Milaan voor de Brussels Days. Almaar belangrijker tijdens die promotiedagen is de focus op Brussel als dynamische kunststad.

e formule ‘Brussels Day’ bestaat intussen een klein decennium, maar kan stilaan zijn kinderschoenen weggooien en inruilen voor een volwassen paar. Dat toerisme sinds de laatste staatshervorming een gewestbevoegdheid is geworden, is alleen maar een troef. Waar vroeger slechts één dag werd uitgetrokken om Brussel in het buitenland toeristisch en economisch te promoten, organiseren het gewest en VisitBrussels tegenwoordig meervoudige ‘Brussels Days’. Regelmatig wordt ingehaakt op een wereldtentoonstelling, zoals nu in Milaan, of op een koninklijke missie, maar ze kunnen ook op zich staan. Brussel in de kijker zetten als toeristische bestemming is uiteraard een eerste belangrijk doel. Tijdens de Brusselse week in Milaan wordt verwacht dat ongeveer 140.000 men-

sen het Belgische paviljoen zullen aandoen, allemaal potentiële toeristen. Zij krijgen er Brussel gepresenteerd als vooruitstrevende stad op vlak van food design. Zo krijgen de Brusselse micro-ondernemers van PermaFungi, die champignonnen kweken op Brussels koffiedik, er exposure, net als de aquaponie-installaties waarin het bedrijvencentrum Village Partenaire pioniert. Ook de vrucht van het samenwerkingsexperiment tussen Brusselse chocolatiers en kunstenaars is er te zien in de tijdelijke expo Una Grande Abbuffata. Het economisch luik van dergelijke dagen kunnen niet onderschat worden. Zo is de eind juni aangekondigde samenwerking tussen de ULB en VUB en Proximus en het Chinese Huawei om 5G uit te rollen voor de ‘campus van de toekomst’ een rechtstreeks gevolg van de Brussels

Days in Peking vorig jaar, illustreert minister-president Rudi Vervoort (PS). In Milaan werden de afgelopen week dus verschillende seminaries aangeboden voor professionals uit de architectuurwereld, de reissector en het food design. Een 40-tal Brusselse bedrijven zoals koekjesfabrikant Dandoy, Brussels Hotel Association en Brussels Airlines konden er netwerken met zo’n 120 Milanese spelers.

Culturele diplomatie Opmerkelijk is dat het culturele luik van de Brussels Days almaar belangrijker wordt. Zo speelt het Brussels gewest in op een al bestaande dynamiek, namelijk dat kunstenaars Brussel nu al percipiëren als een inspirerende creatieplek, en hier graag een tijd verblijven. Ook almaar meer internationale galerijen openen antennes in Brussel. Gekoppeld aan de wereldexpo opent woensdag in de Fonderia Galleria Battaglia, in de Milanese wijk Cenisio, de expositie Forme e Anti Forme, georganiseerd door de Wintergarten Research Group (VUB) van professor Hans De Wolf en met steun van het Brussels gewest en Rachid Ma-

De Brusselse delegatie krijgt een preview van de tentoonstelling ‘Forme e Anti Forme’, die van 23 september tot 18 oktober loopt in de Fonderia Artistica Battaglia in Milaan.

DE WEEK IN BEELD DOOR BART DEWAELE Een van de populairste bestemmingen van de Open Monumentendagen was koffiebranderij Santos Palace in de Manchesterstraat in SintJans-Molenbeek. Gedelegeerd bestuurder Christian Blondeel, links in grijze stofjas, vertelt dat hier jaarlijks bijna 150 ton koffie wordt gebrand in een brander die een capaciteit heeft van 120 kilo.

BDW 1491 PAGINA 5 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

WEEKOVERZICHT WOENSDAG 16 SEPTEMBER

“Dat Brussel voor zijn imago almaar vaker vermeld wordt in internationale pers, vertegenwoordigt een economische waarde van zo’n 12 miljoen euro”

AUDENAERT BESCHULDIGD VAN CORRUPTIE. Glenn Audenaert, de geschorste directeur van de federale gerechtelijke politie, heeft volgens het parket smeergeld ontvangen in een vastgoeddossier. Audenaert zou zijn tussengekomen in de verhuis van de federale politie naar het RAC-gebouw, waar een kennis eigenaar van is. TAXISECTOR BETOOGT TEGEN UBER. Achthonderd taxichauffeurs uit heel Europa betogen tegen de private taxidienst Uber. Tal van invalswegen zijn geblokkeerd. Het verkeer zit helemaal vast.

DONDERDAG 17 SEPTEMBER NACHTVLUCHTEN: BRUSSEL VANGT BOT. De Brusselse en federale regering raken het niet eens over nachtelijke vliegroutes. De Brusselse regering verzet zich het gebruik van de kanaalroute, maar bij gebrek aan consensus zullen de vliegtuigen over het kanaal blijven vliegen. De Brusselse regering overweegt juridische stappen.

“ “

drane (PS), Frans gemeenschapsminister bevoegd voor de Promotie van Brussel. De onderzoeksgroep specialiseert zich in ‘culturele diplomatie’. Concreet komt dat neer op een maximale uitwisseling. Zo kunnen voor Forme e Anti Forme jonge Brusselse artiesten zoals Jan Mast of Hana Miletic werk tonen naast dat van gevestigde avantgardisten zoals Marcel Broothaers, Lawrence Weinier of de Italiaanse Alighiero Boetti of Lucio Fontana. De bedoeling is om in een tweede fase Milanese en Italiaanse kunstenaars naar Brussel te halen. Zo was de expo Chinese Utopias Revisited – The Elephants van afgelopen zomer in Bozar een vervolg op een bijdrage aan de eerste CAFA Art Biennal in Beijing in 2011. Die drievoudige focus werkt, zegt Patrick Bontinck, directeur van VisitBrussels. “Daar waar Brussel imagogewijs vijf jaar geleden zo’n 500 keer vernoemd werd in de internationale pers, is dat vandaag al zo’n 3.000 keer.” De economische waarde daarvan komt neer op zo’n 12 miljoen euro. Kim Verthé

Overbevolking, corruptie, vuiligheid – het is allemaal waar. Het is er smerig, er lopen ratten rond. In zo’n omgeving wordt niemand een beter mens”

JAMBON BEZOEKT MOLENBEEK. Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) bezoekt samen met burgemeester Françoise Schepmans (MR) de gemeente Molenbeek. Hij onderstreept het belang van de lokale overheden in de strijd tegen moslimextremisme. Hij trekt de subsdies op voor radicalisme-ambtenaren.

VRIJDAG 18 SEPTEMBER EENTALIG GEMEENTEPERSONEEL. De Brusselse lokale besturen blijven eentalig gemeentepersoneel aanwerven. Dat blijkt uit het jaarlijks taalrapport van de vice-gouverneur dat de N-VA kon inkijken. Slechts een kwart van de benoemde contractuelen heeft een Selor-attest op zak.

ZATERDAG 19 SEPTEMBER APPLE STORE GAAT OPEN. Op de Gulden Vlieslaan opent de eerste Apple Store van ons land, in een gloednieuw gebouw. Er staan lange wachtrijen. BRUSSEL IN MILAAN. Een delegatie van politici, bedrijfslui en designers trekt naar de Expo 2015 in Milaan. De mix van klassieke uithangborden zoals de Ommegang met vernieuwende projecten in food design moet er Brussel prijzen als dynamische stad.

ZONDAG 20 SEPTEMBER 2015 DE WEVER EN MAYEUR OP RAMKOERS. Antwerps burgemeester Bart De Wever (N-VA) noemt zijn Brusselse collega Yvan Mayeur (PS) “volstrekt incompetent”. Volgens De Wever laat Mayeur het tentenkamp in het Maximiliaanpark betijen, nu het een extreemlinkse activistenpost is geworden. Mayeur antwoordt laconiek dat hij inderdaad niet bevoegd (‘compétent’) is. AUTOLOZE ZONDAG IS SUCCES. Onder een stralende zon houdt Brussel de vijftiende editie van de autoloze zondag. Tegelijk worden de Open Monumentendagen gehouden. Onder meer de Citroëngarage kan bezocht worden.

MAANDAG 21 SEPTEMBER

Fotograaf Sebastien Van Malleghem over het gevangeniswezen in België (in De Standaard).

SCHAPENBOEREN ONTEVREDEN. Schapenboeren rond Brussel vrezen grote verliezen nu heel wat moslims besloten hebben om geen schapen te slachten tijdens het Offerfeest. De moslimexecutieve heeft daartoe opgeroepen. Gaia dient intussen klacht in tegen het Brussels Gewest omdat dat geld vrijmaakt voor de inrichting van tijdelijke slachtplaatsen.

Louis Michel had toch even kunnen wachten”

AUTOTUNNEL ONDER MEISER KOMT ER NIET. Minister van Openbare Werken Pascal Smet (SP.A) laat weten dat er geen autotunnel komt onder het Meiserplein. Uit een studie blijkt dat de investering te weinig resultaat oplevert op vlak van mobiliteit. De tramtunnel wordt wél weerhouden. Werkgeversorganisaties, maar ook coalitiepartner CD&V, reageren negatief.

Carine Gol, weduwe van Jean Gol en schepen in Ukkel, vertelt hoe Louis Michel amper enkele uren na de dood van de PRL-voorzitter, al de macht greep in de partij (in La Libre Belgique).

KEELBEEKSITE ONTRUIMD. De politie ontruimt de Keelbeeksite in Haren. Die wordt al maanden bezet door actievoerders die zich verzetten tegen de bouw van een mega-gevangenis. De Regie der Gebouwen wil volgende week voorbereidende werken beginnen.

DINSDAG 22 SEPTEMBER

HET GETAL

1.353

De openbare vervoersmaatschappij MIVB heeft dit jaar al 1.353 keer een werknemer moeten ter plaatse sturen omdat een bus geblokkeerd was, dat is 169 keer per maand. Vorig jaar waren er dat maar 1.571, wat neerkomt op een gemiddelde van 134 interventies per maand. Bij de bussen maakt de MIVB geen onderscheid

tussen ‘geblokkeerd omwille van foutgeparkeerde wagens’ en ‘andere redenen’. Bij de trams wordt dat onderscheid wel gemaakt: het cijfer ligt dan ook veel lager. In 2014 waren er 394 trams geblokkeerd door slecht geparkeerde auto’s, in 2015 al 255. De cijfers lijken niet zo hoog maar de hinder is dat wel. Vorige week woensdag stond tram 92 geblokkeerd aan het Stefaniaplein. Reizigers aan de halte Janson, richting Fort Jaco (tram 92) of Diesdelle (tram 97) zagen volgens een schatting tien DV trams geschrapt.

‘EUROPEES PARLEMENT IS AFGELEEFD’. Het gebouw van het Europees Parlement aan het Luxemburgstation, een kwarteeuw oud, heeft last van ouderdomsverschijnselen en constructiefouten. Dat staat in een nota van de secretaris-generaal van het parlement. Het is niet duidelijk hoe de renovatie aangepakt zal worden. Samengesteld door Steven Van Garsse

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1491 PAGINA 6 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

BRUSSEL/MARSEILLE – Imam, openlijk homoseksueel en grondlegger van een Parijse moskee waar homo’s, lesbiennes en transseksuelen, maar ook atheïsten, welkom zijn. Gehuwd en weer gescheiden, voorvechter en dromer van een progressieve islam, die zelfs blasfemie moet kunnen omarmen. De Brusselse organisatie Omnya vond met Ludovic-Mohamed Zahed de perfecte spreker voor haar slotconferentie, nu donderdag in De Markten, van een actieweek tegen homofoob geweld, taboes en stereotiepe denkpatronen over homoseksualiteit in de Arabisch-islamitische cultuur. BDW sprak met hem.

et levensverhaal van de theoloog, en doctor in de antropologie en sociologie, leest als een bildungsroman met veel wendingen. Als eenjarige verhuist hij met zijn ouders van Algerije naar Frankrijk. Rond zijn achtste vraagt hij zich af of hij een jongen of een meisje is. Broerlief slingert hem meermaals naar het hoofd: ‘Dat zal je leren een man te zijn.’ In 1991 breekt de Algerijnse burgeroorlog uit en trekt Zahed als tiener naar de buitenwijken van Algiers, waar hij onderwezen wordt in de salafi stische leer en waar hij een radicale islamist wordt. “Dat betekende vijf keer bidden per dag. Maar in dat ‘pakket’ zat ook homofobie en vrouwen- en jodenhaat. Je reinste fascisme,” zegt hij. Hij leert de Koran uit het hoofd en realiseert zich dat hij verliefd is op een korangeleerde. Hij is 17. Een shock, zo zegt hij zelf, “want ik zag mezelf als homohater.” Eenmaal terug in Frankrijk, negentien intussen en uitspraken zoals ‘trouw snel, dan gaat het wel over’ naast zich neerleggend, waagt hij zich aan een relatie met een man die zich politiek bekent tot het Front National, én hem besmet met HIV. Opnieuw een schok. Op zijn 21ste raapt hij al zijn moed bijeen – zijn rugzak is gepakt – en licht hij zijn familieleden in. Moeder zal vier jaar nodig hebben om de boodschap te aanvaarden, vader reageert minder afkeurend dan gedacht, ook al zegt hij: “Je zal verstoten worden, dus kom niet huilen op mijn schouder.” De uiteindelijk steun van zijn familie is cruciaal en de kiem van elk later engagement, zegt hij, maar ook van zijn herwonnen geloof in de islam na een jarenlange afzwering die uiteindelijk “voelde als een afgehakte arm.” Ludovic-Mohamed Zahed stort zich in de studies en in 2010 richt hij de organisatie Homosexuels musulmans de France op. Twee jaar later stampt hij een inclusieve moskee uit de grond, de allereerste in zijn soort. Zeg niet ‘gay moskee’, want heteroseksuelen zijn er meer dan welkom. Ze zijn zelfs in de meerderheid. Ook joden, christenen en atheisten zijn welkom en er is - uiteraard - geen gescheiden gebedsruimte tussen mannen en vrouwen. Het is “gewoon een gemeenschappelijke ruimte om te bidden”.

U tekende vorige week nog present op een bijeenkomst in Marseille die het stijgend aantal homofobe incidenten aan de kaak wil stellen. Ook Brussel lijkt almaar minder gespaard van homofoob geweld, meestal vanuit arabisch-islamitische hoek. Ludovic-Mohamed Zahed: “Dit fenomeen is simpel te verklaren.

Hoe meer progressieve, humanistische en democratische waarden zoals gelijkheid vooropstaan in onze samenlevingen, hoe forser een minderheid die een fascistoïde identiteit aanhangt de nadruk zal leggen op apart groepsdenken: ‘Dit is een Franse burger, die een Arabische’, ‘een moslim is zus, een niet-moslim zo’, enzovoort. Die conservatieve, dogmatische en extremistische minderheid, die de verliezende partij is in de onderhandeling over de sociale norm in een democratische samenleving, zal in mijn ogen almaar agressiever worden.” Homofobie is in het MiddenOosten en de Arabische wereld wijdverspreid. Dit lijkt geen zaak van een minderheid. Zahed: “Aan de andere kant van de Middellandse Zee zijn oligarchen en elites aan de macht. Neem nu Algerije, Egypte of Saoedi-Arabië, waar de heersende macht almaar meer die ‘fascistoïde identiteit’ naar voor schuift. ‘Een goede moslim is homofoob’, klinkt het daar. Terwijl dat een eeuw geleden niet het geval was en het eerder het Europees

hun buurman het bed deelt. Daarom kan je gebrek aan emancipatiemogelijkheden zien als een vorm van discriminatie.” “Ik geef graag een voorbeeld: statistieken in Europa tonen aan dat tachtig procent van de misdaden gepleegd worden door mensen van Arabisch-islamitische origines. Men vraagt mij weleens hoe dat komt. Dat is geen eenvoudige vraag. Maar als je verschillende zaken door elkaar haalt - een gebrek aan culturele emancipatie, werkloosheid, geen toegang tot academisch onderwijs, islamofobie - en tegelijk alles reduceert tot één zogezegd determinerende factor, namelijk die van de religie of van de etnie, dan is dat wetenschappelijk gezien toch een problematische observatie?” Hoe kijkt de moslimgemeenschap volgens u naar het homohuwelijk, dat zich de laatste tien jaar heeft laten erkennen in steeds meer Europese landen? Zahed: “In de discussies rond het huwelijk-voor-iedereen in Frankrijk (dat werd goedgekeurd in 2013 red.) zag je duidelijk een tweedeling in politieke en ethische stellingnames. Progressieve moslims worden progressiever, dogmatische dogmatischer.” “Let wel, de meerderheid van de moslims neemt geen positie in over het homohuwelijk. Studies in Frankrijk die peilen naar de taboesfeer rond homoseksualiteit tonen

INTERVIEW > LUDOVIC-MOHAMED ZAHED, IMAM MET HIV

‘Mijn homoseksualiteit gaf me een nieuwe kans’

continent was dat homoseksualiteit problematiseerde, door bijvoorbeeld de Arabische man als biseksueel te percipiëren, of de Arabische vrouw als open tot het lesbianisme.” “Teruggaand tot en met de middeleeuwen, vluchtten Joden en seksuele minderheden die gediscrimineerd werden in Europa naar het Ottomaanse rijk.” Dus u ziet het als een maatschappijprobleem, eerder dan een van religieuze aard? Zahed: “Absoluut. Ik verwijs graag naar Emmanuel Todd en zijn recente boek ‘Qui est Charlie?’. Emancipatie is wat telt. Als dat ondergesneeuwd geraakt, gaat alle aandacht naar etnische origine, sociale klasse, religie. Maar dat is niet de echte oorzaak van homofobie. Als burgers toegang hebben tot werk, tot onderwijs en opleiding, hun kinderen in vrede kunnen opvoeden, gaan ze zich heus niet bemoeien met wie

aan dat de jonge generatie moslims er niet langer meer problemen mee heeft dan niet-moslims.” “Maar ik geloof dus wel dat de toekomst van de islam in Frankrijk ligt in een almaar grotere representatie van de progressieve, inclusieve stem, die zich niet langer negatief opstelt tegenover de ander.”

U hebt die identitaire evolutie zelf doorgemaakt, aangezien u uzelf ooit omschreef als homofoob. Op welk moment bent u veranderd? Zahed: “Mijn homoseksualiteit ontdekken, was een kans. Dankzij mijn geaardheid heb ik de fascistoiserende norm in vraag gesteld. Ik heb de islam zeven jaar links laten liggen, maar heb de spiritualiteit herontdekt via het boeddhisme.” “De toenadering tot een andere religieuze strekking deed me ook inzien dat je in elke religie spirituele tradities kunt recupereren voor fascis-

toïde, dus homofobe of misogyne, doeleinden.” Dat verwerpen van de traditionele islam is voor veel moslims als het verwerpen van de familie. Dus een enorme hindernis. Zahed: “Zeker. Maar je moet aan je familie die fascistoïde representatie van de islam, zoals ik het noem, uitleggen. Je moet samen met hen de vooroordelen deconstrueren, en

jezelf en je familieleden ervan overtuigen dat er iets niet juist zit. Homoseksuelen hoeven geen schaamte te voelen. Homoseksualiteit wordt nergens veroordeeld in de Koran.” “Het vraagt tijd, het heeft mij tien jaar gekost om mijn ouders ervan te overtuigen dat ze mijn toenmalige man moesten accepteren als hun schoonzoon.” “Het terug opeisen van de wortels van onze Arabisch-islamitische cul-

BDW 1491 PAGINA 7 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

“Het heeft mij tien jaar gekost om mijn ouders te overtuigen om mijn toenmalige man te accepteren als hun schoonzoon”

U bent als homoseksueel imam geworden, u hebt een moskee opgericht. Dat klinkt als een mission impossible. Zahed: “‘Imam’ in het Arabisch betekent ‘voorop gaan’, de ‘leider’ die anderen helpt zich te emanciperen. Dat volstaat om te weten dat velen imam kunnen worden.” “Ze kunnen inclusieve imam worden zoals ik, maar velen verzaken eraan. Ik ken in de wereld een vijftiental openlijk homoseksuele of transseksuele imams. Als ik – seropositief op mijn negentiende, homoseksueel, oud-adept van het salafisme, arabier in een Franse samenleving – imam kan zijn, kan iedereen dat.” “We moeten ons organiseren. Je mag jezelf niet in een slachtofferrol stoppen, ook al zijn er uitdagingen zoals racisme of integratieproblemen. Die moeten we juist zien als kansen.” Is uw strijd ook een pleidooi voor een Europese strekking van de islam? Zahed: “We hebben een islam nodig die beleefd kan worden in elk continent, elke stad, elke wijk, door elk individu. Wat we dus zeker niet moeten doen, is een progressieve elite reproduceren in de klerikale betekenis van het woord. We moeten terug naar de basis, en, nogmaals, deconstrueren.” “Dan ben ik imam, maar ook doctor, zoon van een moeder, gehuwd en gescheiden, enzovoort. Al deze identiteiten vormen samen wat ik in mijn boek Un Coran d’air francais een ‘intersectionele identiteit’ noem. Op basis van al die meervoudige identiteiten moeten imams taboes bestrijden, respect betonen aan iedereen, of je je nu inschrijft in een religieuze traditie of niet.” “In die zin moet een inclusieve islam ook atheïsme en blasfemie omarmen.” U spreekt vooral over uw spiritueel discours. Maar eigenlijk belijdt u een soort van politieke islam. Zahed: “Alles is politiek. Je niet mengen in het debat over de islam, is ook politiek. Zeggen dat de Arabisch-islamitische gemeenschap exogeen is aan de Franse maatschapij, is ook politiek.” “Ik wil vooral gehoord worden over het spirituele en over de individuele emancipatie, over de deconstructie van representaties.”

tuur, zich van binnenuit bevrijden, kan het leed in heel wat families verzachten, en het aantal zelfmoorden bij homoseksuele moslims terugdringen.” Onze indruk is toch vooral dat veel moslims verkiezen om hun seksualiteit geheim te beleven. Zahed: “Natuurlijk. Maar wat hier gebeurt, is het verinwendigen van de sociale norm. Dat verklaart waarom

er homofobe homoseksuelen zijn, niet enkel in Arabisch-islamitische milieus, maar ook in bijvoorbeeld proletarische kringen.” “In mijn overtuiging moeten we de emancipatorische kracht van verschillende levensfilosofieën en ideologieën benutten om ons te bevrijden. Dus naast de religieuze tradities moeten we ons ook beroepen op levensideologieën zoals het socialisme, het communisme, het

U bestrijdt vier grote stereotypen: homoseksualiteit, HIV, Arabisch en moslim zijn, die alle vier een wezenskenmerk zijn van uzelf. Welk van de vier is het taaiste vooroordeel? Zahed: “Ik nader de veertig. In de gay community, waar iemands voorkomen belangrijk is, en in onze société jeuniste, waar rimpels hebben uit den boze is, is dat oud. Dat zal misschien straks de hardnekkigste discriminatie zijn waar ik tegen moet vechten (lacht).” Kim Verthé Steven Van Garsse

SAMENLEVING > OVER HOMOSEKSUALITEIT EN ETNIE

‘ER ZIJN NOG PROBLEMEN’ BRUSSEL – Cijfers over seksuele migratie zijn er niet in ons land. De enige cijfers voorhanden zijn het aantal asielaanvragen op basis van seksuele oriëntatie. Dat is de afgelopen jaren verdrievoudigd. Wij vroegen tekst en uitleg aan antropoloog dr. Wim Peumans (KU Leuven), die onderzoek doet naar homoseksualiteit en etniciteit. Terwijl asielaanvragen omwille van seksuele oriëntatie in 2009 slechts 6,4 procent van het totaal aantal gendergerelateerde aanvragen bedroeg, was dat in 2012 al 17,2 of bijna een vijfde van alle aanvragen. Eén op vijf holebi -en transgenderasielzoekers kreeg asiel. De top vijf landen van herkomst in 2012 waren Senegal, Kameroen, Guinnee-Bissau, Mauretanië en Tanzania. Is de beleving van homoseksualiteit verschillend volgens de etnische achtergrond? Wim Peumans: “Er zijn absoluut verschillen. Als je bijvoorbeeld van Chinese afkomst bent, speelt religie vaak geen rol en is enkel het familievraagstuk het meest prangend. Zou ik het vertellen? En hoe zullen ze reageren? Dat soort vragen.” “Terwijl voor mensen van Marokkaanse of Turkse afkomst bijvoorbeeld niet enkel het familievraagstuk speelt, maar ook religie: allemaal goed en wel als de familie er mee om kan, maar wat met God?” Ons interview met imam Ludovic-Mohamed Zahed laat een hier onbekend fenomeen zien. Of klopt dit niet? Peumans: “Een moslim die homo is en getrouwd is of samenwoont met een man, is geen uitzondering. Zo ben ik er een aantal tegengekomen tijdens mijn onderzoek. Een moskee specifiek gericht op holebi’s en transgenders is daarentegen een fenomeen dat we niet kennen in België. Naast Frankrijk hebben ook ZuidAfrika en de Verenigde Staten een ‘gay imam’. In België is er wel zeker een hele beweging die tracht te streven naar verzoening tussen religie en holebiseksualiteit/ transgenderisme. Denk hierbij vooral aan de Brusselse organisatie Merhaba.” “Het gaat niet enkel om moslims, maar er bestaan ook organisaties voor christenen: de voorzitter van African Pride vertelde me dat hun leden, vaak van Subsaharaanse afkomst, ook worstelen met hoe seksualiteit en - christelijke - religie te verzoenen.”

“Homoseksuele moslims hoeven geen schaamte te voelen. Homoseksualiteit wordt nergens veroordeeld in de Koran”

ecologisme, enzovoort. Werkelijk overal is inspiratie te vinden voor een universele ethiek.”

België is wettelijk-ethisch een progressief land: homohuwelijk, abortus, euthanasie zijn legaal. Migranten en zeker de moslims zijn eerder conservatief. In welke mate klopt de tweedeling tussen de conservatieve moslims en de verlichte westerlingen? Peumans: “Er is een hele vooruitgang geboekt wat de wettelijke status van holebi’s en transgenders betreft. En hoewel een coming-out nog steeds moeilijk en stresserend is, is de drempel verlaagd. Het is oké om jezelf te outen als holebi, net zoals iemand zich identificeert als Belg, Vlaming, man, vrouw, zwart, blank. Met het proclameren van een identiteit heeft men weinig moeite. Maar de aanvaarding van holebiseksualiteit gebeurt onder zekere voorwaarden. Men moet conformeren aan heersende gendernormen. Met andere woorden: normaal is gelijk aan hetero. Biseksuele en lesbische jongeren zijn kwetsbaar en hebben meer kans op depressie en zelfdoding, net als transgenders.” “Ik denk dat gender en seksualiteit vaak belangrijke en uitgesproken thema’s zijn waarrond etnische én meerderheidsgroepen hun verschillen en gelijkenissen uitdrukken. Kledingvoorschriften en overgangsrituelen zoals besnijdenis, om er maar twee te noemen, zijn gemeenschapsvormend. Holebiseksualiteit en het al dan niet aanvaarden daarvan is een nieuwe factor. Wat men echter soms kan observeren is wat men in onderzoeksliteratuur ‘homonationalisme’ noemt, waarbij de rechten van holebi’s en transgender gebruikt of misbruikt worden tot politieke doeleinden om bepaalde groepen uit te sluiten. We moeten natuurlijk niet ontkennen dat er nog grote problemen zijn in de aanvaarding of het zelfs bespreekbaar maken van het thema binnen etnische minderheden. Maar aan de andere kant werkt het opdrijven van deze tweedeling contraproductief voor de situatie van holebi’s en transgenders uit etnische minderheden.” Danny Vileyn

BDW 1491 PAGINA 8 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Saïd hielp mee schilderen met graffitikunstenaar Joel Bergner aan het Zuidstation: “Ik stond perplex toen ik mezelf geportretteerd zag door Joel.”

SAMENLEVING > AMERIKAANS GRAFFITIKUNSTENAAR WERKT MET JONGEREN UIT SINT-GILLIS

‘MOGEN WIJ VERVEN MET DE SPUITBUS?’ SINT-GILLIS – Joel Bergner heeft de gave om eenheid te scheppen in chaos. Hij verkiest de wanorde in de hoofden van kwetsbare jongeren. De Amerikaanse graffitikunstenaar deed Brussel aan en liet zijn ‘expressieve groepskunstmethode’ los op jongeren uit de Zuidbuurt.

rijdagavond 11 september, een nette vergaderzaal in het Park Innhotel dat uitkijkt op de sporen. “Oké, jongens. Wat komt er in jullie op als jullie aan jullie wijk in Brussel denken?” Joel Bergner, in vuile verfbroek en -schoenen, zet een groep jongeren en opvoeders aan het denken. “Een paraplu, want het regent vaak in België”, gooit Hussein (15) als eerste grappend in de groep. “Immigranten,” vult Hajer aan, ernstig. Sommige jongeren kennen elkaar al, omdat ze elkaar ontmoeten op het Bethlehemplein of Hallepoortpark, of in het jeugdhuis Cité des Jeunes in

de Denemarkenstraat. Maar andere zijn amper enkele maanden in Brussel, zoals Kaba Seku. “Sport”, stelt de verlegen jongen voor. De woorden zoeven voorbij: “dans”, “rugby”, “werkloosheid”. Deze brainstorm moet een basisontwerp opleveren voor een graffititekening op negen oude garagedeuren langs een onbestemd stukje Fonsnylaan waar de NMBS vaak te kampen heeft met vandalisme. Het initiatief komt van Rezidor Hotel Group, een koepel die zeven hotelketens onder zich heeft. “Een hotel staat nooit los van een lokale gemeenschap. Park Inn heeft een

jong publiek, maar ook een jong personeelsbestand. Via deze actie, gedoopt ‘addcolourstolive’, willen we aanknoping zoeken met de jongeren uit de buurt,” zegt Inge Huijbrechts van Rezidor. Het gaat om een langetermijnengagement, benadrukt ze. Een vervolg kunnen bijvoorbeeld stageplaatsen voor jongeren uit de buurt zijn.

Groepskunst “Oké, jongens.” Joel vraagt de jongens en meisjes vervolgens om de ogen te sluiten. “Nu moeten we beelden verzinnen bij jullie ideeën. Neem tien minuten de tijd om te

tekenen wat je wil overbrengen.” De kleurpotloden tekenen een hoofd waar frieten uitsteken, een mobiele telefoon met daarop respect-apps en een krokodil. Elk voorstel bekijkt Bergner grondig en beantwoordt hij met een langgerokken “yeah”, kordaat knikkend en duim in de lucht. Bergner lijkt zich op geen enkel moment te storen aan de chaos van zo’n groepsgebeuren, of aan de continue vlucht richting toilet. Hij doet zich evenmin bijzonder cool voor aan de jongeren, ook niet aan wie zich intussen verveeld laat uitzakken. De straatkunstenaar hoeft ook niet echt een pose aan te nemen. Zelf ooit tienervader, weet hij wat hindernissen in een jong leven betekenen. Zijn eigen levenservaring – als jongvolwassene leefde hij in San Francisco een tijd in een auto – is bepalend voor de participatieve kunst die hij

sinds een dik decennium maakt met jongeren in moeilijkheden. Het gaat van pleegjongeren, drugsverslaafden, slachtoffers van prostitutie, kinderen in sloppenwijken in Kenia, jongelingen in vluchtelingenkampen in Jordanië tot jeugdige delinquenten. Het werkproces is steeds gelijkaardig: in een eerste kennismakingsronde toetst hij af waar de deelnemers van wakker liggen. Hij noemt zijn methode ‘expressive group painting’. “Belangrijk is om geen enkel idee uit te sluiten, maar tegelijk kunnen we niet ieders idee even groot uitwerken.”

Eclectisch “Mogen wij dan met de spuitbus schilderen?” vraagt Youness (14) ongeduldig. Jammer maar helaas, de deelnemers mogen aan de slag

ADVERTENTIE

BDW 1491 PAGINA 9 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Focus Joel ziet kunst als middel om jongeren te leren focussen. “Die intense ervaring zal hen leren te focussen op latere, cruciale levensmomenten. Tot iets kunnen bijdragen waar ze in geloven, is essentieel. Vaak hebben ze die kans niet.” Zijn werkwijze stimuleert jongeren ook te denken voor zichzelf. “Het is één zaak om te leren over de vluchtelingencrisis in Brussel, in heel Europa. Het is een andere zaak als je dat ook aan andere mensen, voorbijgangers, moet uitleggen. Het spreekt hun verantwoordelijkheidszin aan.” Bergner is een nomade. Op vele plaatsen brengt hij een blitzbezoek - zoals ook in Brussel. Voor hij de Fonsnylaan aanpakte, was hij overigens even te gast in het kindertehuis Clair Matin in Ukkel. Maar om maximale impact te hebben, werkt hij toch steeds samen met scholen of lokale organisaties. Zij kunnen ook lokale problematieken aanvoelen. In het geval van het Zuidstation zijn er bijvoorbeeld de vele daklozen. Zij werden ook actief gevraagd om mee te doen. Zo komt het dat Mireil (43) er de afgelopen week ook in schildersplunje bij is. Mireil is al acht maanden dakloos. Overdag haalt ze slaap in op een discrete plek in het station. Ze toont haar artistieke bijdrage: een reep chocolade en een pint. “Ik drink niet, hoor. Maar ik dacht aan alle toeristen in Brussel die onze lekkernijen proeven.” Bergner vraagt haar om te poseren in slaaphouding, een onderdeel van het werk. “Geen probleem,” en ze geeft haar verfkwast door aan Riab (10), die was voorbijgewandeld en zin kreeg om mee te doen.

Kim Verthé

(M/V)

Dus: de stad is een levend wezen, maar ze moet zich nog wat aan aanpassen aan dat inzicht, en heeft daarvoor tijd nodig. Bij het ter perse gaan vond uw commentator het belangrijk te benadrukken dat we de stad alleszins veel beterschap wensen met haar eerste identiteitscrisis. Tevens benadrukt uw commentator dat het geenszins de bedoeling mag zijn dat de stad een burn-out krijgt, en al zeker niet dat de stad gepest wordt op het werk. Wij hopen dan ook van harte dat de stad nooit dood gaat, en als ze dat wel doet, dat ze dan de nodige tijd krijgt om te rouwen. Want een stad zonder gevoel, dat is als Pascal Smet zonder visionaire ideeën.

Mocht u nu denken dat uw commentator cynisch is geworden, dan vergist u zich overigens. Pascal Smet heeft het bij het rechte eind, maar vergeet dat de aarde in zijn geheel een levend wezen is. De Gaia-theorie heet dat in het jargon, genoemd naar de Griekse godin van de aarde. Een schaap al dan niet slachten betekent dus helemaal niets voor het geheel. En of u nu vegetariër bent, met de fiets of de auto rijdt of de sociale zekerheid verarmt door met Uber te kokketeren: het maakt allemaal niets uit. Pas u aan aan het inzicht. Of krijg een burn-out.

CHIEN ÉCRASÉ

bundelen vijf sterke mediamerken in de hoofdstad: tvbrussel, FM Brussel, Brussel Deze Week, AGENDA magazine en brusselnieuws.be. Binnen de salesafdeling, die al deze merken ondersteunt, zijn we op zoek naar een enthousiaste collega die ons team versterkt.

UW FUNCTIE

En dan nog een echt stukje platvloersheid, want we kunnen het niet laten: zouden ze zich bij de Vlaamse socialisten niet eens beginnen afvragen of hun partij überhaupt nog een levend wezen is?

VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW

UW PROFIEL

werk aan het Zuidstation reflecteert vooral de toestroom van de vele nieuwkomers in Brussel en de multitalenten van de jeugd.

SALESMEDEWERKER

Het was lang geleden dat Pascal Smet (SP.A) zich in een of ander debat heeft gemengd, en het was ook lang geleden dat uw commentator hem nog eens had opgevoerd in deze rubriek. Maar met volgende woorden nodigt de Brusselse minister van Mobiliteit zichzelf opnieuw uit: “la ville est un être vivant. La ville doit s’adapter à ce changement, ça prend du temps.” Zei Pascal Smet op de RTBF-radio.

Werk voor de woordvoerder van de MIVB. Le Soir heeft namelijk eens getest welk vervoersmiddel nu het snelst is in Brussel, en raad eens, de bus was het traagst. 43 volle minuten duurt het om van de Ambiorixsquare naar de Koningsstraat te rijden met de MIVB. 1,5 kilometer is dat. Zes minuten veertig seconden per brommer, een kleine tien minuten per fiets, ruim elf met de auto, en zeventien te voet. En drie kwartier met de bus, dus. “Forcément, le bus souffre de la congestion automobile, à laquelle s’ajoute le nombre encore insuffisant de sites propres,” is het oordeel van de expert die ze bij Le Soir aan het woord laten. Jaja, maar waarom heeft die auto die er elf minuten over doet daar dan geen last van? Het was dus week van de mobiliteit, en afgelopen zondag was het dus ook autoloze zondag. Wat een plezier. Er waren dus fietsers zonder remmen, voetgangers zonder ogen, inwoners van Ukkel die met de SUV bleven rondrijden, wijkfeesten allerhande en tekeningen met stoepkrijt. Daar moet wel bij worden gezegd dat de luchtkwaliteit in ons eigenste Brussel zeer hoog was, en de wolkjes lieflijk voorbij dreven, onbezoedeld en niet omlijnd met dieselroet. Vanaf maandag was het echter terug naar de realiteit. Zes minuten met de brommer, tien met de fiets en zonder ogen, een elftal minuten met de auto en zonder manieren, en zeventien te voet zonder oplettendheid. En drieënveertig lange, bange en frustrerende minuten met de bus. “Gelieve naar de achterkant van het voertuig door te schuiven.” Grrrrrr!

WIJ BIEDEN:

‘Belangrijk is om geen enkel idee uit te sluiten. Maar tegelijk kunnen we niet ieders idee even groot uitwerken’

VZW VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA IS DRINGEND OP ZOEK NAAR EEN

P-PRAAT

INTERESSE?

met acrylverf. Joel Bergner zal het geheel afwerken met de spuitbus. Iedereen mag grote kleurvlakken opvullen met de details die hij of zij wil. Zo komen abstracte beelden al snel naast flarden poëzie of een school handafdrukken te staan. Doordat Bergner zich een poos onderdompelde in de MexicaansAmerikaanse Pilsengemeenschap in Chicago en later in de Afrikaanse Candomblégemeenschappen in Brazilië, slaat hij qua stijl een brug tussen street art en Latijns-Amerikaanse beeldtaal. Het eindresultaat is dus een eclecticisme vormen- en kleurenmix. Het

• Je staat in voor de verkoop van advertentieruimte (banners, spots en advertenties). • Je bouwt een goede relatie op met klanten, zowel particuliere klanten als reclamebureaus en mediacentrales. • Je staat in voor prospectie. • Je handelt commerciële dossiers (van prospectie tot bestelbon) zelfstandig af. • Je houdt je kennis van de markt up-to-date. • Je bent een commercieel talent, met een sterke motivatie, gedreven en resultaatsgericht. • Je hebt een eerste saleservaring in de media op zak. • Je bent perfect Nederlandstalig met zeer goede kennis van het Frans en het Engels. • Je werkt graag in teamverband, maar je kan je werk ook zelfstandig organiseren en plannen. • Je bent vlot en overtuigend, ook aan de telefoon. • Je bent “Brussel minded” en je kent het Brusselse commerciële landschap. • Je bent flexibel en stressbestendig. • Je bent open en sociaal en maakt er een erezaak van om je dossiers perfect af te handelen. • Een voltijdse opdracht van onbepaalde duur. • Een correct verloningspakket met extralegale voordelen. • Een stimulerende werkomgeving binnen een boeiend mediabedrijf.

Stuur jouw kandidatuur en cv voor 28/09 op naar Kristel De Wolf – HR manager Vlaams-Brusselse Media vzw – Flageyplein 18 – 1050 Brussel Mailen kan naar kristel.dewolf@brusselmedia.be

BDW REGIO

BDW 1491 PAGINA 10 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

TENTOONSTELLING > ZINNEKES NEMEN VOORMALIGE GB LES HALLES IN

HELD VAN JE EIGEN LEVEN Eten: bifi en tOblerone In het midden van de vroegere GB Les Halles staat een schap met mini-etenswaren: een minitablet toblerone, mini-flesjes coca-cola, een mini-pakje solo, een mini-potje nutella. Vrijdagavondinkopen voor een poppenhuisje. Om er te geraken moet je langs minimeertjes met mannetjes in een kostuum dat aan Mao doen denken. Een kunstwerk van Isaac Cordal die hem toelaat na te denken over politiek, bureaucratie en macht. Maar wat maakt fragiliteit? In de tekst van Nathalie Blanc en Emeline Eudes luidt het aldus: “De beschaving die ecologisch leeft erkent het bestaan van een misbruik. Misbruik van het zijn, dat je kan samenvatten als ten allen prijze willen zijn. Een held zijn, een held van je eigen leven, een held van het leven van anderen. En toch kunnen we pas echt heldendaden verrichten als we een goed perspectief ontwikkelen: het idee van een nieuwe mogelijke manier van zijn erkennen. Dat is het Manifest voor de Fragiliteit.”

Midden-Afrika: neushoorn

Een neushoorn zonder hoorn van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika wordt omringd door een glazen kast met inbraakmateriaal en inbraaktechnieken van het museum van de Politie van de Stad Brussel.

BRUSSEL – De Zinnekes hebben de vroegere GB Les Halles ingepalmd. Ze vroegen aan vijftien kunstenaars een werk over fragiliteit, breekbaarheid dus. De solo en de tobleronetabletten uit de vroegere GB zijn er nog, zij het in mini-versie. Welkom in het universum van de creativiteit en de vervreemding.

en uitnodiging van Zinneke voor een tentoonstelling in de vroegere GB Les Halles. Een expositie rond fragiliteit, een thema en locatie die me erg aanspreken. Hoeveel bakken bier, flessen wijn

ADVERTENTIE

Puzzel Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak

puzzel@resonansvzw.be

en dozen waspoeder heb ik er in de loop van de achttien jaar die ik in het centrum gewoond heb niet gekocht? De ingang is niet de ‘oude’ ingang van de GB, maar de ingang tot de afdeling waar de vroegere vrouwenkleren hingen en er scheermesjes en shampoo uitgestald stonden. Ik baan me een weg door een de installatie van Charlotte Marembert. De groene GB-pijltjes op de vloer zijn er nog altijd. Ik besluit ritueel naar beneden te gaan, naar de charcuterietoog waar een Wemmelse verkoopster op vrijdagavond het beleg sneed en woog, 100 gram hespenworst, 100 gram boulognesalami, 150 gram beenhesp en 100 gram americain préparé, bijna tot op de gram na juist. Maar een vriendelijke jongeman maakt me kordaat duidelijk dat de benedenverdieping afgesloten is. Ik ga naar buiten, verdring de Wem-

melse verkoopster en stap terug naar binnen. Drie kwartier later stap ik beduusd buiten, twee daklozen met herdershond stappen met grote passen door het groepje rokers op het trottoir.

VIDEO: YOUNES BABA-ALI Waar hebben Belgen die in de werkloosheid belanden of ziek vallen recht op? Waar heb je recht op als je als vluchteling in België aankomt? Hoeveel punten heb je nodig om als gehandicapte erkend te worden? Hoeveel kost een schijnhuwelijk? Baba-Ali laat met de video Zijn en niet hebben de kijker binnen in het appartement van een Belg die zelf uit beeld blijft, maar onophoudelijk praat. Hij vertelt klinisch over de verschillende manieren om sociale bijstand te krijgen. In beeld: zijn persoonlijke spullen met als

NATHALIE BLANC EN EMILINE EUDES:

“We kunnen pas heldendaden verrichten als we een goed perspectief ontwikkelen”

Maarten Gielens concept van breekbaarheid is zo mogelijk nog meer vervreemdend dan de video van Younes Baba-Ali. Een neushoorn zonder hoorn van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika van Tervuren wordt omringd door een glazen kast met inbraakmateriaal en informatie over inbraaktechnieken van het Museum van de Politie van de Stad Brussel. Daarnaast nog een inflatiebiljet van vijf miljoen mark uit 1923 van het Museum van de Nationale Bank van België en achttien wassen illustraties van oogziekten van het Museum van de Geneeskunde. De hoorn werd verwijderd omdat hij in poedervorm seksuele opwinding bevordert.

een vrouw op straat Tot slot is er Vincent Beeckman. Hij heeft het over daklozen in New York en in Brussel. In Brussel krijgen ze een liefdesnest, in New York worden ze gefotografeerd als ze de politiek van de stad aanklagen. Fragiliteit is een vrouw op straat, heet het in de tekst van Beeckman. Danny Vileyn

overheersend beeld een smeulende sigaret in een draaiasbak. Het resultaat: het beeld en de tekst worden naar het niveau van de totale vervreemding getild.

Fragil, een organisatie van Zinneke, loopt tot 18 oktober in de vroegere GB Les Halles aan de Kiekenmarkt (1000 Brussel). Van woensdag tot en met zondag, van 11 uur tot 19 uur. Toegang gratis.

BDW 1491 PAGINA 11 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

SINT-JOOST/SCHAARBEEK > BUURTBEWONERS BOOS OM NIEUWE RIJRICHTING

ELSENE > MR-FRACTIELEIDER NAAR FEDERAAL PLUCHE

Steurs krijgt voorpleintje

Man van Elsense metro wordt kamerlid

Na jaren gepalaver zijn de gemeentes Sint-Joostten-Node en Schaarbeek akkoord met de herinrichting van het einde van de Deschanellaan. De Armand Steurssquare is aangelegd in de jaren 1930 op het moment van de overwelving van de treinlijn uit Luxemburg. Het is een van de mooiste plekjes in het noordoosten van Brussel. Maar voor het plein is het een zootje, met wildparkeerders en een non-descript driehoekig pleintje. De gemeente Schaarbeek wil in het kader van de heraanleg van de volledige Deschanellaan, ook het einde daarvan aanpakken, aan de Steurssquare. Onlangs is de bouwvergunning afgeleverd, nadat er een akkoord was bereikt met de gemeente Sint-Joost. Dat laatste is trouwens mooi in lijn met wat er in steen gebeiteld staat aan een van de beelden in het park: “Saint-Josse-ten-Noode défend son autono-

Elsens MR-fractievoorzitter Gautier Calomne wordt kamerlid na het vertrek van federaal begrotingsminister Hervé Jamar.

mie mais participe aux ententes intercommunales.” Bedoeling van de nieuwe plannen is om de parkeerplaatsen beter in te richten, en het wildparkeren te ontmoedigen. Tegelijk zullen voetgangers en fietsers er meer ruimte krijgen. Dat kan door de rijrichtingen (lichtjes) aan te passen. Het zal zo niet meer mogelijk zijn om vanuit laag-Sint-Joost (Molenstraat), het hogere gedeelte van de Deschanellaan te bereiken. “Het is een puur lokale herinrichting,” zegt mobiliteitsambtenaar Benoît Velghe van Schaarbeek, “die geen impact heeft op de circulatie tussen de verschillende wijken.” Buurtbewoners zijn wel een petitie gestart tegen de plannen omdat ze in de toekomst rond de Steurssquare zullen moeten rijden, om hun parkeerplaats in het hogere gedeelte van de Deschanellaan te kunnen bereiken. Steven Van Garsse

Hervé Jamar verhuist van de federale regering naar Luik, waar hij provinciegouverneur wordt. Dat houdt enkele verschuivingen in bij de Franstalige liberalen. Ook voor Gautier Calomne. De 35-jarige fractieleider wordt par-

lementslid. Hij vervangt namelijk zijn partijgenoot Sophie Wilmès, die Jamar opvolgt als minister. Calomne heeft zich in zijn thuisgemeente Elsene vooral beziggehouden met mobiliteits- en veiligheidsdossiers (zoals een metro voor Elsene) en geldt als een man met ambitie. Die wordt nu dus beloond.

ADVERTENTIE

7 EENGEZINSWONINGEN TE SINT-STEVENS-WOLUWE

KARENBERG

EE IS WHAT YOU S ET WHAT YOU G Wonen tegen de Europese hoofdstad Brussel in een landelijke omgeving

LAGE-ENERGIEWONING SLEUTEL OP DE DEUR info@vermeerschconstruct.be www.vermeerschconstruct.be ASSESTEENWEG 25-29 1740 TERNAT TEL: 02-582.75.09 FAX: 02-582.79.24 De politie hield zeven mensen gerechtelijk aan. ADVERTENTIE

HAREN > KEELBEEKSITE ONTRUIMD VOOR BOUW GEVANGENIS

Onenigheid tussen actievoerders en Regie De Regie der Gebouwen heeft de Keelbeeksite in Haren ontruimd. Daar protesteerden al enkele maanden actievoerders tegen de komst van een nieuwe gevangenis. De actiecomités verkassen naar een aanpalend terrein. Onder luid protest werden actievoerders vorige week maandag door de politie van het terrein aan de Keelbeeksite naar de uitgang begeleid. Zeven mensen werden gerechtelijk aangehouden. De bezetters van het stuk resterende Harense natuur protesteren al maanden tegen de komst van de omstreden ‘megagevangenis’ op de site. In slechte aarde viel vooral de timing. De betrokken actiecomités hebben een kortgeding aangespannen tegen het ontruimingsbevel, dat twee weken geleden kwam. Net op het moment dat een deel van de actievoerders werd gehoord ging de politie over tot actie. Volgens een ietwat gelaten Laurent Demoulin van

het actiecomité betekent dat nog niet het einde van de strijd. “We wachten netjes tot de rechter zich uitspreekt over het kortgeding en beraden ons over nieuwe acties.” De Harenaars hebben nog even tijd, want het is voorlopig nog onduidelijk wanneer het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een milieuvergunning zal afleveren voor de nieuwe gevangenis. De Regie der Gebouwen beroept zich op haar recht. Volgens hen was de ontruiming van de site nodig om met de voorbereidingen van de werkzaamheden te kunnen beginnen. Die zijn cruciaal om de nodige vergunningen te krijgen. Nog volgens de regie worden haar terreinen illegaal bezet en plaatsen de actievoerders onwettige bouwwerken op de Keelbeeksite. Over de publiek-private constructie voor de bouw en de financiering van de gevangenis blijft onduidelijkheid bestaan. CD

Vrijwilligers zorgen

je krijgt een opleiding, ondersteuning en vervoersonkosten

meer info

BDW 1491 PAGINA 12 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

LAKEN > B-ARCHITECTEN WINNEN ONTWERPWEDSTRIJD

OUD STATION KRIJGT NIEUWE TOEKOMST Het negentiende-eeuwse station van Laken, schuin tegenover de Onze-Lieve-Vrouwekerk, ging in 1982 dicht. Het werd vervangen door de treinhalte Bockstael, een paar honderden meter verder. Een tiental jaar geleden werd het deels beschermde gebouw opnieuw in gebruik genomen. Het werd van binnen wat opgelapt en bood tijdelijk onderdak aan het Maison de la Création. Daarna trokken vzw’s als Picol en Laeken Decouverte er in en deed het dienst als repetitieruimte voor culturele verenigingen uit de buurt. Maar het gebouw oogt vandaag niet erg open en uitnodigend. Er is geen buitenruimte, beneden zijn de ramen dichtgemaakt, de entree is eigenlijk de nooduitgang. “Niemand stapt hier spontaan binnen,” zegt schepen van Wijkcontracten Ans Persoons (SP.A). Ze besloot dan ook om het gebouw

Architectenbureau B-Architecten heeft de ontwerpwedstrijd voor de renovatie en verbouwing van het oud station van Laken gewonnen.

Het oude stationnetje wordt een stuk transparanter en uitnodigender.

in het kader van het wijkcontract Bockstael helemaal aan te pakken en er een socio-cultureel buurthuis van te maken. De plannen worden momenteel uitgewerkt door de BArchitecten. De gevels en het dak worden gerestaureerd en het gebouw wordt transparanter: overal worden de ramen vrijgemaakt en de ingang komt weer op het pleintje, waar in de zomer

ook plaats zal zijn voor een terrasje. Op het gelijkvloers is niet alleen een zaal voor voorstellingen gepland, maar ook een café met wintertuin. De B-Architecten tekenden hiervoor een soort veranda in glas en staal die als het ware boven het spoor hangt en een prachtig uitzicht biedt. Voorts is het de bedoeling dat voortaan ook de kelder en zolderruimte benut worden. De kelder is de

ruimte op het niveau van het spoor. “Daar moeten de vuile ateliers komen, die met verf of plaaster in de weer zijn.” De tweede verdieping, onder het dak, wordt gereserveerd voor de propere ateliers, dans en muziek bijvoorbeeld. De renovatie zal gebeuren in 20172018 en zal 4,2 miljoen euro kosten. “Twee miljoen van het wijkcontract, de rest van het cultuurbudget van

Stad Brussel en van Monumenten en Landschappen.” Het pittoreske gebouwtje is het volgens haar absoluut waard. “Het heeft de potentie om dé plek te worden waar heel Laken terechtkan. En niet alleen Laken. Met de kerk en de binnenkort gerestaureerde grafkelders vlakbij zou dit wel eens een hele interessante buurt kunnen worden.” Bettina Hubo

ADVERTENTIE

VERNIEUW uw abonnement in 2 minuten 80

Ga gewoon naar een GO-automaat Student 18 – 24 jaar? Stuur ons eerst je schoolattest op school.mivb.be

ADVERTENTIE

BDW 1491 PAGINA 13 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Bezoek het appartement van een Eurocraat. Een investering die goud waard is. ONMIDDELLIJK RENDEMENT

Europese Bibliotheek

Europese Ra

SINT-JANS-MOLENBEEK > JEF VAN DAMME VOERT FORCING VANUIT OPPOSITIE

Europees Sociaal Comité

‘Maak Gentsesteenweg autovrij’ Jef Van Damme (SP.A) heeft al 500 handtekeningen van buurtbewoners en shoppers om het eerste deel van de Gentsesteenweg verkeersvrij te maken. “Ook handelaars zijn voor,” zegt Van Damme die aan de hand van schriftelijke vragen die hij het college heeft gesteld, besluit dat Molenbeek al drie jaar lang geen mobiliteitsbeleid heeft. Van Damme was in de vorige legislatuur schepen van Mobiliteit. Hij zit al drie jaar op de oppositiebanken. De balans is niet slecht, maar rampzalig, steekt Van Damme van wal. “En dat ondanks de aanwezigheid van drie groene verkozenen,” haalt hij uit. Een gewezen schepen heeft het altijd moeilijk met zijn opvolger, maar zegt Van Damme: “Ik baseer mijn kritiek op de algemene beleidsverklaring van het college en op de antwoorden op schriftelijke vragen die ik gesteld heb. Ik lanceer niet zomaar kritiek.” Algemeen stelt Van Damme vast dat er “halverwege de legislatuur nog altijd geen gemeentelijk beleidsplan is. Er werd geen publiek overleg georganiseerd en de geplande werkgroepen werden geannuleerd.” Maar zijn kritiek gaat verder.

Fietsbeleid “In de algemene beleidsverklaring lees ik dat de gemeente de ontwikkeling van het fietsbeleid maximaal zal ondersteunen. Er werd één enkel nieuw fietspad aangelegd, wat beslist werd tijdens de vorige legislatuur. De bestaande fietspaden zoals aan de Edmond Machtenslaan en de Jean Dubrucqlaan zijn slecht onderhouden en er is uitgezonderd de stations die al eerder goedgekeurd en gepland waren door het gewest, geen enkel Villo-station bijgekomen. En dan zijn er de negen fietsboxen die 9.000 euro per stuk gekost hebben, waarvan minder dan de helft van de plaatsen gebruikt worden.”

Verkeersveiligheid “In de algemene beleidsverklaring lees ik dat een werkgroep onder leiding van de politie de verschillende diensten rond de tafel zal brengen om een efficiënt beleid tegen wangedrag op poten te zetten. Er zou gebruik gemaakt

Europees Parlement

JEF VAN DAMME (SP.A):

“Van de negen fietsboxen die 5.000 euro per stuk gekost hebben, is minder dan de helft bezet”

Opendeurdag zondag 27 september van 10u - 17u worden van tools zoals mobiele radars, software en camera’s. Het gemeenteplein kampt met zware problemen met politiecontroles die geen enkel effect hebben.“ Het verkeersvrij maken van het Gemeenteplein, ingehuldigd tijdens het huidige college, was één van de paradepaardjes van de vorige coalitie met Van Damme als Mobiliteitsschepen. Van Damme: “Er werden nog altijd geen preventieve of repressieve radars geïnstalleerd. Ondanks aandringen van meer dan één buurtbewoner werd de plaatsing van makkelijk aan te brengen en goedkope verkeersdrempels, type Berlijnse kussens, niet verdergezet.”

• • • •

Onze exclusiefste appartementen Uniek uitzicht op het Leopoldpark Midden in de Europese wijk Eigen verhuurdienst gespecialiseerd in verhuur aan expats

Adres: Hoek Van Maerlantstraat en Belliardstraat, 1000 Brussel

Parkeerbeleid “In de algemene beleidsverklaring lees ik dat de gemeente erop zal toezien dat in elke wijk voorrang zal worden gegeven aan parkeergelegenheid voor buurtbewoners. Ook zou het parkeeraanbod voor buurtbewoners buiten de openbare weg verhoogd worden om het schrappen van parkeerplaatsen zoals bijvoorbeeld op het Gemeenteplein te compenseren. Een bestaande parkeergelegenheid zoals aan het Zwarte Vijversplein blijft leeg. Er zijn geen nieuwe ondergrondse parkings noch contracten met de privésector voor uitbating van bestaande parkings ten voordele van de buurtbewoners.” Danny Vileyn

belview.be 02/201 00 01

BDW 1491 PAGINA 14 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

BDWOPINIE

BIANCA DEBAETS:

“De Europese verordening over dierenwelzijn is een genuanceerd document dat weinig oekazes bevat” Het slachten in erkende slachthuizen gebeurt op een zo pijnloos mogelijke en snelle manier, verzekert staatssecretaris voor Dierenwelzijn Bianca Debaets (CD&V).

SAMENLEVING > STAATSSECRETARIS BIANCA DEBAETS (CD&V) WIL IN ALLE RUST WERKEN AAN DRAAGVLAK

‘OMGAAN MET RELIGIEUZE MINDERHEDEN IS GEEN FAIT DIVERS’ BRUSSEL – “Stel je even voor dat een rechter zegt: waarom moeten katholieken in het huwelijk kunnen treden? Er is toch ook het samenlevingscontract?,” zegt Brussels staatssecretaris voor Dierenwelzijn Bianca Debaets (CD&V) in verband met de huidige discussie over ritueel slachten. Debaets reageert daarmee op N-VA parlementslid Liesbet Dhaene, die in onze krant van 10 september waarschuwde voor wetteloosheid en opriep om moslims een stringent kader te geven wanneer zij hun schaap willen slachten en op de klacht van Gaia bij het Brussels parket.

k wil graag even de puntjes op de i zetten over het ritueel slachten. Ten eerste is de Europese verordening over dierenwelzijn een heel genuanceerd document, dat weinig oekazes bevat. Onverdoofd slachten is nog altijd toegestaan in de officiële slachthuizen. Het mag dan niet ‘mooi’ zijn, het slachten in erkende slachthuizen gebeurt wel op een zo pijnloos mogelijke en snelle manier. En het gebeurt ook nog elke dag in België, los van het Offerfeest of de Sjechita (feest van de joodse gemeenschap, red.). De Europese verordening verbiedt de praktijk niet. Ook in Vlaanderen en Wallonië is het nog steeds toegestaan. Alleen

hebben we in Brussel niet de capaciteit om alle offers tijdens het Offerfeest te begeleiden. In Vlaanderen ging het tijdens het Offerfeest in 2014 over 35.973 schapen waarvan 26.929 op tijdelijke slachtvloeren en daarvoor had men er 57 (!) nodig. Straks in september gaat men ook in Vlaanderen onverdoofd slachten in een aantal erkende slachthuizen. We hebben dit jaar, als overgangsmaatregel, tijdelijke slachtvloeren toegestaan in Schaarbeek, Anderlecht en Molenbeek. Ook buurland Frankrijk, nochtans de bakermat van de laicité, staat dat toe. We zijn, ten tweede, blij dat de moslimtheologen zelf oproepen om gif-

ten te doen in plaats van te offeren, iets waar we zelf ook aangedrongen hebben in onze gesprekken naar het Offerfeest toe.

Weinig marge Het is de meest diervriendelijke oplossing. Maar men heeft de mensen in feite de arm omgedraaid, in plaats van diplomatisch aan draagvlak te werken. De rechter die vorige week uitspraak deed en een verbod wil instellen, deed een opmerkelijke uitspraak door zelf te willen aangeven hoe moslims hun religieuze rituelen moeten invullen. Stel je even voor dat een rechter zou zeggen: waarom moeten katholieken in het

huwelijk kunnen treden? Er is toch ook het alternatief, evenwaardig ritueel van het samenlevingscontract? Waarom hebben vrijmetselaars een loge nodig? Ze kunnen toch naar het alternatief van het lokaal cultuurcentrum? Ten derde denk ik inderdaad dat je meer kunt bereiken door in rust en stilte verder te werken aan draagvlak, dan door in interviews groot te willen uitpakken met forse en polariserende uitspraken. Zowel in Vlaanderen als in Brussel willen we het dierenleed tot een minimum reduceren, maar onze methode verschilt. Hoe je omgaat met de rechten van religieuze minderheden, is voor mij geen fait divers, of iets waar je lichtzinnig uitspraken over mag doen. Op een totaalverbod op onverdoofd slachten, zoals een minister al te lichtzinnig opperde, is er bijvoorbeeld bij de religieuze leiders van de joodse gemeenschap zeer weinig marge. Overigens slachten de joden altijd onverdoofd, niet alleen voor de Sjechita. Waardoor je opnieuw

een gemeenschap voor het blok zet.

Biggencastratie De eerste minister zei in februari nog: ‘België zonder de joden is België niet meer. Europa zonder de joden is Europa niet meer.’ Zijn we dat zo snel vergeten? Wij in Brussel niet. Je hoort de burgemeester van Antwerpen,de laatste maanden over van alles en nog wat, maar over dat onderwerp hebben we hem nog niet gehoord.) We hebben in Brussel dit jaar gekozen voor overleg en opleiding, tijdelijke overgangsmaatregelen, om de komende jaren te kunnen groeien naar een consensus voor meer dierenwelzijn. We hebben in Brussel eerder al het voorbeeld gegeven met het verbod op kweken van dieren bestemd voor bont en biggencastratie. Ik blijf er rotsvast van overtuigd dat respectvolle dialoog en draagvlak zoeken betere resultaten kan opleveren dan de polemiek.

Bianca Debaets (CD&V)

lezersbrieven@bdw.be

BRIEVEN VAN LEZERS

BDW 1491 PAGINA 15 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Brussels logo

Diesdelle

Het kan toch niet dat in het logo van Brussel naar de eentalig Franstalige benaming van Brussel wordt verwezen? Eigenlijk had ik al verwacht dat alle partijen bij de lancering van het logo officieel zouden hebben gereageerd. Ik hoop dat jullie alsnog gezamenlijk zullen eisen dat dit logo naar de prullenmand wordt verwezen en dat de Brusselse Franstalige politici erop worden attent gemaakt dat ze wel enig respect mogen hebben voor de anderstalige landgenoten. Een goed alternatief voor BXL kan bijvoorbeeld BRL zijn, waarin zowel Nederlands-, Frans- als Duitstaligen zich kunnen vinden.

Willy Van der Biest, Aalst

Parking C In het stukje van dhr. Bellon over Parking C (BDW 1489, p.25) gaat het eventjes over de ligging van de parking, namelijk in Grimbergen, en de taal die aan die Parking gesproken wordt, namelijk Nederlands en Engels – geen Frans, stelt hij tot zijn verbazing vast. Wandel eens rond in het ‘officieel tweetalige’ Brussel? Àls er daar al ‘vertalingen’ zijn, is dat vaak in schabouwelijk Nederlands of even slecht Engels. Dus alsjeblieft niet zeuren als de logica eens elders wordt toegepast. Het Engels is trouwens de taal van de toekomst, niet het Frans. Ik ben zelf ook tegen het hypermegalomane voetbalstadion waar dan ook, het alternatief – een gerenoveerd Bouwdewijnstadion – mocht niet eens besproken worden van de even zo megalomane Brusselse ‘politici’ en dito voetbalbonzen à la meneer Courtois (MR). Neen, dan nog liever meneer Bellons politiek correcte voorstel: zet er een ‘mega’-vluchtelingenkamp op, in plaats van in dat droevige Maximiliaanpark. Bruno Floré, Wetteren

Mag ik u als geboren en getogen Ukkelaar mijn verwondering uiten in uw beschrijving van de Diesdelle (BDW 1489, p.13). Ik denk dat uw informatie totaal fout is. De Diesdelle is een deel van de Waterloosesteenweg gelegen in het lage gedeelte tussen Fort-Jaco en de Groene Jager. Het is een soort put waarin een storm grote schade kan berokkenen. Hebt u de Diesdelle bezocht? Er staan een frietkot, een school en enkele winkels zonder overdreven luxe. De schilderachtige Dreef en Maarschalk Meydreef behoren zeker niet tot de Diesdelle, maar bevinden zich heel dicht bij Sint-Genesius-Rode. De Sint-Annakerk maakt deel uit van Ukkel-Verrewinkel. Vele jaren geleden was er de Racing Club de Bruxelles gevestigd (200 meter richting Fort-Jaco). Ikzelf woon in Sint-Job, een kleine kilometer van Diesdelle en men vindt er geen villa’s maar gewone rijhuizen, en wat chiquere villa’s, winkels en een kerk (SintJobskerk). Neem me niet kwalijk, maar u zet de lezer op een vals spoor. S. Morel-Coomans, Ukkel

Woonbonus Graag reageer ik op het artikel van de woonbonus (BDW 1490, p.3). Een abattement van 175.000 euro doet inderdaad 22.000 euro besparen, ongeacht het aantal kopers. De woonbonus levert een individueel voordeel op van 1.490 euro per jaar. Op vijftien jaar is dat ook ongeveer 22.000 euro. Bij hun voorstellen hadden onze experten dus geen pint te veel op, maar zijn ze uitgegaan van een alleenstaande; de experten in BDW hebben het over een koppel,

dus logisch dat ze aan een dubbel bedrag komen, elke partner heeft immers recht op de woonbonus. Zoals de studie vermeldt (en trouwens aanhaalt als argument om de woonbonus te af te schaffen) is één van de nadelen van de woonbonus dat het koppels bevoordeelt tegenover een alleenstaande. De woonbonus vervangen door een abattement verkleint dus de benadeling van alleenstaanden tegenover tweeverdieners, wat alleenstaanden zoals Carla Dejonghe en de belangenvereniging All1 aanklagen. Meer dan de helft van de Brusselaars zijn alleenstaanden. En het zijn net die alleenstaanden die vandaag in de onmogelijkheid verkeren om eigenaar te worden. Dat er vandaag reeds een abattement bestaat en dat het optrekken van het abattement naar 175.000 euro, maar een extra voordeel geeft van 14.375 euro (en geen 22.000), en dus minder voordelig is dan de 22.000 euro van de woonbonus, klopt wél. Maar de 175.000 ligt nog niet vast. Het is eerder een voorzichtig voorstel, om budgettair niet te ontsporen (experten stelden 230.000 euro voor). Feit is en blijft dat de 22.000 euro korting op de registratierechten een onmiddellijk voordeel is, die het verschil kan uitmaken voor een grote groep Brusselaars die moeite hebben om hun budget voor een aankoop rond te krijgen (die bijvoorbeeld aan het begin van hun loopbaan zitten), terwijl de woonbonus eerder een jaarlijks extraatje is, eens de carrière is gelanceerd. Overigens: Onze fiscale experten zijn – zoals gevraagd - uitgegaan van een algemene budgettaire neutraliteit in hun rapport, neutraliteit voor het Brussels gewest, geen fiscale neutraliteit voor élke belastingplichtige. Je moet het gehele plaatje bekijken. Opdat élke Brusselse belastingplichtige met de hervorming beter af is, moet je de hele menukaart nemen (dus het geheel van voorstellen, met onder andere minstens 2 procent vermindering IPP). Guy Vanhengel (Open VLD), Brussels minister van Financiën

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

ADVERTENTIE

OPERA

POWDER HER FACE THOMAS ADÈS

S E P T 2 2 , 2 4 , 2 5 , 2 7, 2 9 & 3 0 OC T / OK T 2 & 3 2015

LES HALLES DE SCHAERBEEK

DA N S L A « C H A M B R E N O I R E » D U D É S I R FATA L / I N D E DA R K R O O M VA N D O D E L I J K V E R L A N G E N

BDW 1491 PAGINA 16 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

OPENING TRAIN WORLD IN SCHAARBEEK

Dromerige luxe en ijzer SCHAARBEEK – Op de vooravond van negentig jaar NMBS wordt Train World op het spoor gezet. In het museum krijgt de topcollectie aan locomotieven en treinstellen van het Belgische spoor onderdak rond één ‘wachtershuis’ met stijl. Scenarist François Schuiten roept de hele leefwereld van het treinwezen op rond het Schaarbeeks station.

e fascinatie voor locomotieven en treinstellen moet iets Belgisch zijn. Vanuit Engeland bracht onze eerste koning het ingenieus concept van het grootste transportmiddel op land mee. Al in 1835 werd tussen Mechelen en Brussel het eerste spoor ingereden, met drie locomotieven uit Engeland. Binnen de eeuw produceerde België zelf 16.000 locomotieven, waarvan er 11.000 werden geëxporteerd. Ons hoogtechnolo-

gisch product werd tot in China geleverd. En ook in Egypte, Chili en Brazilië zijn de eerste spoorlijnen gelegd door Belgische ingenieurs en maatschappijen. Dat alleen al verdient een historisch museum. Of niet? “Het spoorwegproduct bleef te lang onderbelicht,” stelt Pieter Jonckers, directeur van Train World en in een vorig leven directeur marketing voor Toerisme Vlaanderen. “De NMBS bezit een grote collectie, met heel wat topstukken. Een en ander

stond echter versnipperd over vijf locaties.”

Schaalmodellen Die tijd is vanaf vrijdag, de openingsdag van Train World, voorbij. Tijdens de vorige legislatuur is een charter ondertekend met de vijf spoorwegverenigingen die de collecties beheren. De verenigingen hebben een eerste klein deel van de grote collectie rollend materiaal verworven. Een tweede deel kunnen ze ver-

werven als ze het op eigen kosten restaureren. Een derde deel wordt hen in bruikleen gegeven, maar moet op vraag tijdelijk afgestaan worden voor evenementen en exposities. Door die convenant staan de meest waardevolle stukken nu in Train World, waarvan 22 topstukken. Daaronder historische modellen als Le Pays de Waes (1844) – een van de oudste bewaard gebleven locomotieven ter wereld. En replica’s van de eerste treinen op het Belgische spoor: Le Belge en L’Elephant (1835-1865). Al in de negentiende eeuw werd ingezien dat locomotieven een erfgoedwaardig product zijn en werden kopies aangemaakt. Het circuit begint in de gerestaureerde stationshal van Schaarbeek. Het start bij de lo-

BDW 1491 PAGINA 17 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

ketten vol kostuums en kassasystemen. In de zaal staan schaalmodellen van treinen die technici als eindwerk van hun opleiding bij de spoorwegen maakten. Ook maquettes van de treinstations van Brussel Centraal en Antwerpen Centraal lichten al een tip van de sluier op. Een film met iconische beelden zet de sfeer.

AANRADERS OP TRAIN WORLD

Doodswagon

DIRECTEUR TRAIN WORLD:

“Train World kreeg al een aanbod om de expo over de Orient Express die in Parijs liep in te kopen. Het biedt perspectieven” © MARIE-FRANÇOISE PLISSART / NMBS

Historisch gezien hielp de trein de naziterreur een eind vooruit. Van juli 1942 tot september 1944 rijden konvooien van Brussel naar Mechelen, en van Mechelen richting vernietigingskampen. Om ontsnappingen van gedeporteerden te voorkomen werd na enkele na een periode van derdeklasserijtuigen overgegaan op gesloten ‘dierenwagons’. Eén wagon, die hiertoe dienst deed, staat sereen opgesteld in het museum.

Gestroomlijnd

Rollende post

Snelheidsduivel Deze ‘Atlantic’ Type 12 ontsnapte aan het schrootkerkhof en is uniek in de wereld. De snelheidsduivel uit 1939, gebouwd door Cockerill, haalt het eerste jaar al een record van 57 minuten op de lijn Brussel-Oostende. De ‘snelste stoomtrein ter wereld ‘reed makkelijk 120 km/u., bij testritten zelfs 165 km/u.. De laatste rit van de locomotief 12.004 was Brussel-Lille in 1962.

Dankzij de ‘reizende postmannen’ of het postsorteerpersoneel van het spoor stond de postbedeling in België model voor snelheid. Al in 1840 reed een mobiel postsorteerkantoor achter een stoomlocomotief mee op de lijn Brussel-Antwerpen. Een geconfisqueerde Duitse postwagon, volledig ingericht met sorteerbakjes, postzakken en externe brievenbus voor wie nog snel een late brief mee wou meegeven, is terug te bezoeken.

Train World is helemaal opgebouwd vanuit de scenografie. Niet vanuit een gebouw en een collectie, wel vanuit het conceptuele ideeëngoed. Daarvoor vertrok François Schuiten van het bevreemdende ‘reisuniversum’ van de spoorwegen en de stationsomgeving. Dat roept een hele leefwereld op: die van de treinwachters, machinisten, ingenieurs, treinbruggen, werkobjecten, stationsklokken, signalisatie, reizigers,… Voor een en ander vertrok Schuiten vanuit de mens die voor het spoor werkte, zoals het ‘leven’ in het wachtershuisje, heringericht als in de late jaren 1950. Hij voegde er elementen aan toe als een volledig stuk treinbrug van de Pont du Luxembourg die over de Maas hing nabij Namen. Of dromerige luxe, zoals bij twee koninklijke treinen waarin binnengegluurd kan worden, met een reuzengroot eenpersoonsbed voor de ‘lange’ vorst Leopold II. Andere locomotieven en stellen zijn doorgaans wel toegankelijk, wat het attractieparkgehalte van het museum verhoogt. Nieuw gecomponeerde muziek, twintig interactieve opstellingen en 64 projecties op of in treinen zorgen voor veel animatie. Zo loopt er onder een glazen vloer een spoor van dertig meter, dat de evolutie van de spoorstaven laat zien, beginnend met elementen uit 1838. En altijd blijft het ijzeren ros de grootste blikvanger. Eén van de oudste werkpaarden in een hal is het Type 10 ‘Pacific’ (1910), een hogestoomlocomotief die zonder problemen 120 kilometer per uur haalde. En het paradepaard van Train World blijkt het Type 12 ‘Atlantic’ (1939) te zijn: een gestroomlijnd ros, waarvan er ooit zes gemaakt zijn en slechts één de tand des tijds overleefde. Wat meer sereen en verscholen in een hoek staat ook een ‘beestenwagen’ die als treinstel van pas kwam om joden te deporteren in Wereldoorlog II.

Vooruitzichten Telkens vertelt de trein ook een verhaal, dat verder gaat dan het technisch vernuft van de locomotief. Zo is er het treinstel van de postsorteerders, vol vakjes waarop alle Belgische gemeenten aangeduid staan. Er zit een brievenbus in de trein, voor wie elders geen lichting meer vond. En ook de duivenmanden voor wedstrijdtransport dissen het leven van toen weer op. Train World beslaat nu al 10.000 vierkante meter, maar heeft uitbreidingsmogelijkheden met een perron waar ‘gelegenheidstreinen’ kunnen uitgestald worden. Zo denkt Jonckers er al aan om de nieuwste hogesnelheidstrein voor een weekend in Schaarbeek te parkeren. “We hopen tot 100.000 bezoekers per jaar te ontvangen,” stelt Jonckers. “Utrecht haalt dat ook en stijgt ieder jaar met 10 procent. Als het honeymoon-effect na anderhalf jaar voorbij is, gaan we met wisselende exposities de spanning erin houden. Train World kreeg al een aanbod om de expo over Orient Express die in Parijs liep in te kopen. Het biedt vooruitzichten.” Een mix van scholen, verenigingen en bedrijfsgroepen heeft alleszins al tot februari 2016 reservaties geboekt. Ook het Twitter- en Facebookaccount zwelt de jongste dagen flink aan. Brussel heeft zijn trein niet gemist. Jean-Marie Binst Train World, Prinses Elisabethplein 5, Schaarbeek. Open van 10 tot 17 uur, maandag gesloten. Toegang: 10 euro voor volwassenen, 25 euro voor gezinnen. Meer info op www.trainworld.be

BDW 1491 PAGINA 18 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Links: Eetbare kleuren van eigen bodem. Rechts: Jeroen en Delfien van De Seizoenschuur (Schellebelle) aan hun zelfgebouwd vehikel waarmee ze aardbeien plukken.

KORTE KETEN > DE BUURDERIJ VAN THURN & TAXIS

JA TEGEN LOKAAL EN KRAAKVERS BRUSSEL – De snijbonen, koolzaadolie of geitenkaas ontvangen uit handen van de boer zelf, dat kan elke donderdag tussen 16.30 en 18.30 uur op De Buurderij van Thurn & Taxis. Gewoon vooraf online klikken op groenten en andere hoeveproducten, daar hebt u geen groene vingers voor nodig.

n het Frans heet De Buurderij – het idee komt oorspronkelijk uit Parijs en verovert intussen de rest van Europa – La Ruche qui dit oui. In het gewest zijn er behalve in Brussel ook buurderijen in Vorst, Ukkel, Oudergem, Elsene, Etterbeek, Sint-Lambrechts-Woluwe en

Jette. De bijen, de klanten uit de korf (la ruche), zeggen “ja” tegen de boer die een product aanbiedt. Ook bij de recente Nederlandstalige site Boeren & Buren valt die frisse en directe toon op. Zo staat boven de lijst producenten “Mijn boeren”. U maakt kennis met de kaas- of vleeshoeve,

de bakkerij of het tuinbouwbedrijf en u wordt geïnformeerd over de kenmerken van koolrabi en de Zariappel of over de ingrediënten van het brood. Boeren kunnen zich spontaan inschrijven of op initiatief van de buurderijverantwoordelijke zoals Laurence Claerhout van T&T die ze een voor een bezocht. Criteria zijn vooral kleinschaligheid en korte afstand: “Ik interesseer me al jaren voor de korte keten. Toen ik mijn job in een multinational verloor, wilde ik een beroep dat dichter bij de natuur en de mens stond. Het is

“Mijn boeren bevinden zich op gemiddeld 32 kilometer van het afhaalpunt”

spannend om je eigen baas te worden zonder eerst zwaar te hoeven

investeren in een (internet)winkel.” Het grote voordeel van de buurderijen is volgens Claerhout de flexibiliteit: “U kan gratis en zonder aankoopverplichting lid worden en bestelt al dan niet regelmatig, en dat kan ook om 100 gram hesp gaan. Bij (groenten)abonnementen ben je zo vrij niet. Zo doen cursisten van Syntra in T&T soms mee voor de duur van hun opleiding. Erg interessant zijn de gesprekken tussen boer en consument, bijvoorbeeld waarom iemand geen biolabel heeft? Omdat het financieel niet altijd mogelijk is extra hectaren aan

ADVERTENTIE

BEN JE, OMDAT JE DENKT? Neem de proef op de som in het Kaaitheater. Tijdens een reeks filosofische inleidingen en avondvullende lezingen geven dé denkers van het moment je duiding bij de vragen die er toe doen. ABDELKADER BENALI & RACHID BENZINE HANS ACHTERHUIS PAUL VERHAEGHE JEAN-LUC NANCY MARLI HUIJER SUSAN NEIMAN en vele anderen…

Over macht. Over theater. Over literatuur. Over geweld. Over dans. Over Islam. Over autoriteit. Over vergeten. Over volwassen worden. Rosas, Vortex Temporum © Herman Sorgeloos

>> Stippel jouw programma uit op www.kaaitheater.be/rethink

BDW 1491 PAGINA 19 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

te schaffen zodat de koeien buiten zouden kunnen grazen.”“De bereikbaarheid van Thurn en Taxis blijft mijn belangrijkste criterium,” zegt Claerhout, want elke buurderij kan haar eigen accenten leggen (afstand, biologisch, diervriendelijk,...): “Ik hoop dat de aanwezigheid van Brussel Leefmilieu en in de toekomst ook de Vlaamse Gemeenschap een stimulans zal zijn om de mobiliteit te verbeteren. Misschien wordt de waterbus ook een oplossing? We bieden producten uit de drie regio’s: vlees, zuivel, groenten en fruit, wafels uit Vlaanderen, geitenkaas, soep uit Wallonië, brood (Ferme Nos Pilifs, red.) uit Brussel. Mijn boeren bevinden zich op gemiddeld 32 kilometer van het afhaalpunt, ik kijk ook hoe ze logistiek kunnen samenwerken. Een aardbeienboer zal in de zomer niet goed wegkunnen, maar in de winter dan weer wel. Zo werkt De Seizoenschuur samen met Hamme’s Hoevevlees en met Zuivelboerderij Keymeulen.” De website is transparant, zodat te zien is dat de biosoep in Charleroi gemaakt wordt, op toch een vijftigtal kilometer van de leverplaats? “Dat kon inderdaad dichter, maar Pascal van A la Soupe komt sowieso naar Brussel en ik was geraakt door zijn verhaal toen ik hem bezocht. Hij zit in een klein pandje in Charleroi en iets verderop is er een concurrent gestart. De omzet heeft hij broodnodig en ik hoop hem op die manier een hart onder de riem te steken.”

Eerlijke handel Het familiaal tuinbouwbedrijf Seizoensmaak uit Londerzeel levert aan de Buurderijen van Elsene, Mechelen en ook van Thurn en Taxis. Sinds vorig jaar is Mathias Van Buggenhout als derde generatie in het bedrijf gestapt: “Vandaag is het woensdag en heb ik alle bestellingen afgeprint, zo simpel is het systeem, en eigenlijk hebben we nog niets klaargemaakt.

Morgenvroeg gaan mijn vader en ik de sla’s afsnijden en kráákvers leveren. Alle groenten, behalve de aardappelen die bewaren, zullen slechts een paar uren voordien geoogst zijn. Bovendien kan ik de klanten uitleggen waarom de sla er minder goed uitziet als het weer eens tegenzat, of ik hoor het als de tomaten of aardbeien lekker waren. Anders breng je je groenten naar een veiling en weet je niet voor wie je werkt.” Bovenop het sociale komt ook het fi nanciële voordeel: “Naar de markt vertrek je met een grote vrachtwagen, en kom je soms met een halfvolle terug. Naar de buurderijen vertrekken we met een kleine bestelwagen die helemaal vol zit en rijden we terug met een lege. We zitten dicht bij Brussel, al betekent dat niet altijd dat we er snel zijn, maar waar kan dat nog wel. En de meerwaarde van onze groeten komt op die manier bij ons terecht, anders wordt de prijs op de veiling bepaald en moeten we afwachten wat we zullen krijgen, en dat is alsmaar minder.” Voor Van Buggenhout kwamen de buurderijen ‘als een geschenk uit de hemel’: “Ze zijn een opsteker voor familiale boerderijen. Ik was al begonnen met vergeten groenten zoals aardpeer, warmoes en pastinaak te kweken en bezorgde daar dan een receptje bij. Nu zitten we nog volop in het oogstseizoen, van augustus tot november. Ik maak me sterk, we heten niet voor niets Seizoensmaak, dat we de winter met allerlei kolen en knollen als rammenas kunnen overbruggen, om dan half maart primeurgroenten uit onze tunnel aan te bieden. Ik vergeet nog een wintergroente: grondwitloof!” An Devroe www.boerenenburen.be

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Vislever Het is een trauma van de vooroorlogse generatie: visolie. Vandaag zijn er liefhebbers die er mooi geld voor over hebben: vislever, in blik of vers. In de dagen van de Grote Visserij op IJsland: baardige mannen stonden zij aan zij langs de verschansing van een galette (Vlaams voor schoener) en haalden de kollijn op en neer, op en neer, tot de kabeljauw beet. Dan sleurden ze die lijn wel negentig meter omhoog. Er hingen soms twee kabeljauws aan van elk een kilo of veertig. De vissers haalden de kabeljauwen van de haak en sneden de tongen eruit (de ‘keeltjes’), die hielden ze bij, want zij werden betaald per stuk, voor elk keeltje, op het einde van de vangst. De vis werd dan door anderen aan boord gesneden en gezouten in het ruim, de lever werd zorgvuldig gepekeld in een vat dat, eenmaal terug aan land, werd verkocht aan een apotheker. Die scheidde met stoom de olie van de lever. De min of meer zuivere olie werd verkocht als levertraan, een bron van vitamine D en A voor de kindertjes, tegen de Engelse ziekte en de nachtblindheid. Volgens mijn ouders, die tijdens de oorlog nog regelmatig een lepel vol hadden moeten slikken, smaakte het spul ongeloofl ijk vies. Levertraan was niet de enige toepassing van visolie. In de geïsoleerde vissersgemeenschappen werden alle levers geoogst en de olie gescheiden. Er werd vroeger garen mee gevet, leer mee behandeld en de olie vulde ook de lampen. Ik hoorde nog hoe hongerige kinderen hun brood durfden te soppen in een olielamp wanneer Moeder de Vrouw even niet keek. Zo slecht moet dat dus niet geweest zijn! Levertraan was een belangrijk huishoudproduct. In The Island Man (oorspronkelijk Iers), het boek van visser Tomás Ó Criomhthain (1856-1937) over zijn leven in de Blasket-eilanden, staat beschreven hoe op een nacht een onbekend zeemonster in de netten terechtkwam. Na een heroïsch gevecht tussen de vissers en hun prooi slaagden ze erin het beest aan land te sleuren. Wat het was, hebben ze nooit geweten, maar “de lever in hem zorgde vijf jaar lang voor licht op heel het eiland”. Dat was voor de eilandbewoners blijkbaar het enige belangrijke feit in dit verhaal. Alles wat een lever had, werd gebruikt: schelvissen en haaien, maar ook zeehonden en walvissen. Vissen hebben grote levers in verhouding tot hun lijf. Dat is hun energiereserve. Het meeste vet van een vis zit daar, in de lever, niet in vetweefsel zoals

dat bij vogels en zoogdieren gaat. Kraakbeenvissen (haaien en roggen) hebben extra grote levers, want zij hebben geen zwemblaas en de lichte olie zorgt voor drijfkracht in het zeewater. Sinds jaren bezingt men ons de lof van visolie: hoe rijk die is aan omega-3-onverzadigde vetzuren, hoe gezond die wel niet zijn. Maar de meeste consumenten eten hun vis mager en volledig gefi leerd! Zonde. Mijn moeder houdt erg veel van rog. Ik ook trouwens. Toen ik klein was, ging ze aan zee bij de visboer grote roggevleugels kopen en soms kreeg ze dan een lever cadeau. Men vertelde haar dat ze een bouillon moest trekken en daarin de lever pocheren, dan smeren op toast. Het werd een klassieker in ons gezin, zolang er roggelevers te krijgen waren. Door de effi ciëntie van de handel zijn ze vandaag bijna onvindbaar. Bouillon opzetten, soms gewoon van een blokje, goed wat peper en muskaatnoot erbij, wat zout en daarin de vislever garen. Erg lang hoeft die niet te pocheren. Het resultaat is bijzonder delicaat, een smeerbaar goedje dat maar moeilijk met een vork te grijpen is. Vislevers kunnen parasieten bevatten, dus moet je ze eerst goed inspecteren, je herkent die als opgerolde wormpjes, cirkeltjes, maar bij roggen heb ik ze nog nooit gezien. Eenmaal ze lang genoeg gekookt zijn, is elk gevaar natuurlijk geweken. Maar kook de levers ook niet té lang, we hebben geen lampolie nodig! Dat eerste toastje lever was voor ons kinderen zo machtig voedzaam dat we geen trek meer hadden wanneer het echte middagmaal op tafel verscheen. Serveer vislever dus als een snack of als een voorgerecht, in bescheiden porties. Eet ze ook niet te vaak. Vitamine A is in grote dosis giftig en er zijn al doden gevallen onder overenthousiaste leverliefhebbers en gezondheidsfreaks. Vis wordt in onze streken gestript verkocht, ontdaan van ingewanden. Maar de zuiderse vishandelaars

“Het eerste toastje lever was voor ons kinderen zo machtig voedzaam dat we geen trek meer hadden wanneer het echte middagmaal op tafel verscheen” brengen vanuit Rungis ook nog “ronde” vis mee, met alles er nog in. Daar zit een kans om lekkere levers te krijgen. In een boniet bijvoorbeeld. Daar hebben we hier ooit al sushi mee gemaakt. De lever van zeebarbeel (rouget barbet, surmullet) is zelfs zo lekker dat het verboden zou moeten worden deze vis te verkopen zonder. Op de foto prijkt een blikje ‘gerookte’ kabeljauwlever. Te vinden in de betere supermarkt. In werkelijkheid is er gewoon wat rookaroma aan toegevoegd. Naast toastjes besmeren kan men de tere stukjes op een slaatje serveren. Of op een gekookt aardappeltje. Of, zoals de Italianen: doe de inhoud in een warme kom met een sprits citroensap (en misschien wat geraspte schil) erover. Meng met al dente gekookte pasta en besprenkel met wat bieslook en eventueel wat getoast paneermeel (geen geraspte kaas). Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1491 PAGINA 20 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

FESTIVAL > FIESTA SOCIAL VAN 11.11.11 IN AB

‘Supporter voor sociale bescherming’ BRUSSEL – Zaterdag lanceert 11.11.11 zijn campagne ‘Sociale bescherming voor iedereen’ op zijn Fiesta Social in de Ancienne Belgique. Het programma van het sociale feest start in de namiddag met een inhoudelijk programma en eindigt feestelijk met concerten van Starflam en Chicos y Mendez. Gezien het thema sociale bescherming een breed sociaal draagvlak heeft, kan de campagne van 11.11.11/CNCD dit jaar op veel partners rekenen: de gebruikelijke Vlaamse en Waalse ngo’s maar ook vakbonden en mutualiteiten. “Iedereen die inhoudelijk te maken heeft met sociale bescherming. Vakbonden en mutualiteiten werken vooral op Europees en Belgisch niveau, want hier is ook nog veel werk aan de winkel,” vertelt Ruth Van Mechelen van 11.11.11. “Onze werking is vooral op het zuiden gericht. Sociale bescherming is het eerste puzzelstuk in de strijd tegen ongelijkheid en armoede.” “Zonder sociale bescherming kun je bij pech meteen in de armoede terechtkomen. Mensen die werken in de informele sector, straatventers bijvoorbeeld, maar ook seizoensarbeiders, huishoudwerkers en mijnwerkers genieten meestal geen sociale bescherming.

Ziek worden betekent voor hen geen inkomen meer. Hun hele familie belandt dan in de armoede.” Van Mechelen vult aan dat vele vakbonden en mutualiteiten ook een Zuidwerking hebben waarbij ze ter plekke hun ervaring delen met lokale partners. Het dagprogramma start met een inhoudelijk deel over sociale bescherming, gepresenteerd door Bert Kruismans. Verschillende sprekers waaronder de Uruguayaan Roberto Bissio, directeur van het Third World Institute en coördinator van Social Watch, geven een beeld van sociale bescherming wereldwijd. “Onze achterban is vragende partij voor inhoud, om met kennis van zaken aan de campagne te kunnen beginnen in hun regio.” Als kers op te taart komen de Belgische hiphop-pioniers Starflam en de Brusselse mestizoband Chicos y Mendez de Fiesta Social feestelijk afsluiten. “Beiden hebben sociaal geëngageerde teksten,” vertelt Van Mechelen. “Een volle AB zou een krachtig signaal aan de politiek zijn.” Benjamin Tollet Fiesta Social op zaterdag 3 oktober in AB. Meer info op www.socialebescherming.be/ fiestasocial

ADVERTENTIE

Download de volledige programmabrochure op www.zinnema.be

WO RKS 09 > HOPS 12/2 015 ZLE PUZ es S E a PIEC dy Cl 1000 p | Cin IE am RAF G ootc B O r ps N e SCE arc Cno Care R e E c I L M Dan ATE decor | ALL t o t HE W lent t T p e F OF dansta k conc Van trij ng r o jo d, Straa o v ours Bloe Parc , Kwaad S LEU fABU

s p on en o FÉ k k e ntd NCA lles o TIESTE 15:00 a m R A Ko 9 om 26/0 SMS Jan POËZIE Duc heyn e

E INN MUZ lyine lec I el | A

ensp sam n e tie UR ovisa Impr N TO ty O ar TY nks L CI cover, p en, Bro L I K S is iz te, d gdhu Crea else Jeu s Brus

TI MUL MU ZIEK ORD WO LD BEE DAN S

IER

EXPO > FOTO’S VAN JIMMY BOURGEOIS VAN 1940 TOT 1945

Het leven zoals het is in de bezette stad BRUSSEL - Jimmy Bourgeois was twintig toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Hij trok met zijn Rolleiflex door de Brusselse straten om de bezette stad in beeld te brengen, vaak in alle clandestiniteit. Jimmy Bourgeois (1919-1979) was door fotografie gefascineerd, net als zijn vader. Hij wou journalist worden. De Duitse bezettingsmacht had in 1940 meteen al pers aan banden gelegd, fotograferen in het openbaar was verboden. Maar daar trok Bourgeois zich niet veel van aan. Bourgeois nam in die periode honderden foto’s, “vaak met zijn Rolleiflex onder zijn pardessus,” vertelt zijn zoon Pierre die de foto’s nu naar het grote publiek wil brengen. De reeks die in het Brussels parlement wordt tentoongesteld toont het Brussels leven zoals die toen zijn gang ging, en niet zoals de bezetter zelf wou dat die werd gepresenteerd. Op de foto’s van Bourgeois staan parades van Duitse soldaten en de Vlaamse Waffen SS, maar ook het culturele leven tijdens de bezetting, de zwarte markt die floreerde, de propaganda door de nazi-bezetter, of de tientallen auto’s en cinema’s die door de bezetter werden opgeëist. Er is ook een beeld van Léon Degrelle die door de Brusselaars met een nazigroet wordt onthaald Bourgeois kon als fotograaf een tijdlang teren op het fotomateriaal van zijn vader. “Toen dat op was werd hij door de weer-

stand vanuit Nederland bevoorraad,” vertelt zijn zoon. De geallieerden zijn Brussel selectief gaan bombarderen in 1943. Enkele wijken in Elsene en Evere werden zwaar getroffen. Bourgeois brengt ook dat (gruwelijke) verhaal in beeld. Er vielen 120 slachtoffers. En dan is er de bevrijding begin september 1944. Vanaf dan kon Bourgeois veel vrijer fotograferen. De intrede van de Brigade Piron, het gespot met de nazibezetter en de arrestatie van collaborateurs, Bourgeois was er telkens bij. In dat jaar zou hij ook, als medewerker van het Rode Kruis, de Belgische kustlijn fotograferen en de afweer die de nazi’s er hadden geïnstalleerd. Die foto’s heeft zoon Pierre gebundeld in het boek De val van het Derde Rijk. Knokke onder de nazibezetting (editions Pré Riant). En na 1945? Bourgeois kon voor Associated Press gaan werken. Hij trok naar Duitsland, en documenteerde de bevrijding van de kampen van Dachau en Lanzberg. De foto’s kwamen later van pas tijdens de Nuerenberg-processen. Steven Van Garsse Pierre Bourgeois, Brussel onder de nazibezetting, éditions Pré Riant 29 euro. Expo met de foto’s van Jimmy Bourgeois uit de periode 1940-1945 tot 15 oktober in het Brussels parlement.

VER T Chri ELLEN s Lo mme

ATE L

In de Lombardstraat kon je na de oorlog maskers kopen van Hitler.

Met de steun van de

Duitse officieren na een voorstelling in het Paleis voor Schone Kunsten.

BDW 1491 PAGINA 21 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

SCHUMANPLEIN Schumanplein, maandag 14 september, 12 uur

die verkeerd geparkeerd staan tussen het Justus Lipsiusgebouw van de Europese Raad en het Berlaymontgebouw waar #TeamJuncker zijn thuiswedstrijden speelt. De elektriciteitskabels liggen gewoon over de Wetstraat. Het is moeilijk kiezen tussen de metaforen. Is het Schumanplein de stekkerdoos, de geboortevlek, de vuile navel of het zwarte gat van Europa? Wanneer een vrouw die het plantsoen oversteekt gedecideerd haar neus dichtknijpt, weet ik het. Het Schumanplein is de aars van Europa, en misschien kan er wat Europees geld worden vrijgemaakt om te onderzoeken of het toeval is dat die aars, net als bij het menselijk lichaam, vlakbij de pralerige instrumenten van de macht ligt.

WAT KUNNEN WE HIER NOG AAN DOEN? Een eerdere poging van architect Xaveer De Geyter om Schuman op de schop te nemen bleek al utopisch. Zijn winnend idee om er een Europees parlement voor de passant en de manifestant van te maken, werd geaborteerd. Maar is alles wat rest vertwijfeling? Niet iedereen die op het plantsoen passeert haalt zijn neus op. Ik zie kostuums en kortgerokten met hun badges, men and women in lycra met joggingsloffen of yogamatjes, toeristen en journalisten met hun opnameapparatuur. Robert Schuman heeft zelfs onderhoudspersoneel, want een man met een grijparmprothese komt een natgeregend pa-

ELKE WEEK SCANT MICHAËL BELLON MET ZIJN LAPTOP EEN PLEK IN BRUSSEL DIE TOT DE VERBEELDING SPREEKT, EN GEEFT HIJ AAN WAT ER EVENTUEEL NOG AAN KAN VERBETEREN

LAPTOPIA

Deze ligt zo voor de hand dat we hem moeilijk achter de hand kunnen houden. Geert van Istendael merkte lang geleden al op dat het Schumanplein het lelijkste plein van Europa moest zijn, en sindsdien heeft niemand veel moeite gedaan om hem tegen te spreken. Iets goeds zeggen over deze vicieuze cirkel, deze neerwaartse spiraal, deze rotonde van roet, dit circus horribilis, affreuze amfitheater, kolderieke colosseum, dystopische dorpsplein – is dan ook een uitdaging. Wie zoals ik – maar dan onbetaald – plaatsneemt op een van de bankjes op het plantsoen in het midden, heeft zijn laatste greintje zelfrespect verloren. Het grijsgrauwe grind ligt vol plassen, uit de kasseistroken zijn de stenen losgeraakt, er zit tape rond de lantaarnpalen, de beplanting is verdord of afgerukt, de wind probeert met het scherm van mijn laptop te flapperen. Op het achterplan geven liefst drie gebouwen zich over aan de bekende Brusselse vorm van raamprostitutie: duizenden vierkante meters leegstaande kantoorruimte staan tegen verlaagde tarieven te hoer. In de goot kolkt ondertussen in tegenwijzerzin het verkeer, zoals het spoelwater in een wc-pot. Aan de oppervlakte is het Schumanplein een zessprong, maar onder de trieste tredmolen verstoppen metro’s en treinen ook het rommelende darmkanaal. In de lucht happen de straalverbindingen naar adem wanneer ze de mini-busjes van de nieuwszenders verlaten

pieren zakdoekje van mijn bank plukken. Voorts staat op het plantsoen een groot bord van een manifestatie die hier recent heeft plaatsgevonden. Een drieluik met op het centrale paneel een naïeve tekening van het dode jongetje Aylan, dat met engelenvleugeltjes in de Europese sterrenhemel hangt. Rond hem hangen foto’s van Europeanen die de vluchtelingen welkom heten. Een paar van die foto’s zijn al op de grond gevallen, en volgens eigen tellingen van de organisatoren zijn het ook maar 1 miljoen mensen die ‘Welcome refugees’ zeggen, maar het is een mooi gebaar dat misschien telt. En daar staat plots een Japanner die uit een speciaal etui een lange gedraaide hoorn tevoorschijn haalt waar hij fanatiek op blaast terwijl zijn vrouw foto’s neemt. Het onopgemerkte ritueel heeft iets zelfverzekerds. En dan schieten ook de werklui in actie die al die tijd in hun camionette op instructies zaten te wachten. Ze discussiëren boven een grondplannetje en beginnen dan modulaire tafeltjes en bankjes te monteren die ik herken als de picknicktafels waarmee vzw eQuama bepaalde plekken in Brussel wil valoriseren. De man in burgerkleren die de langverwachte instructies kwam geven zet ook zelf een rijf in het grind om de onplantsoenlijke ondergrond toch een beetje te fatsoeneren. Regelmatig stopt hij om de waanzin van zijn onderneming tot zich te laten doordringen en dan weer van zich af te schudden. Misschien ligt daar de schoonheid van het Schumanplein. Bij de mensen die de aars van Europa willen komen schoonvegen. Michaël Bellon De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/laptopia

Links: de welkomsttekst van de galerij. Rechts: Dreaming Project van A.F. Vandevorst.

KUNST > NIEUWE GALERIJ AAN DE STALINGRADLAAN

In alle vormen en kleuren BRUSSEL – Laurence Dauwens blikt tevreden terug op de voorbije negen maanden. Samen met haar man Joris Beernaert opende ze in januari een kunstgalerij aan de Stalingradlaan. Geen voor de hand liggende buurt, allerminst als je boven de toegangsdeur een lichtinstallatie plaatst met de tekst Welcome/Fuck you. De galerij Dauwens & Beernaert is gevestigd in een bankgebouw dat dateert uit 1876. Het resultaat: een schitterende ruimte met een hoog plafond en veel licht en een intieme voorkamer. Dat Dauwens en Beernaert hier terechtkwamen is geen

toeval. Dauwens: “Uptown was onbetaalbaar en er was al sinds acht maanden een galerij gevestigd, maar de eigenares liet die alras over.” Vrienden waarschuwden dat de buurt – vlakbij het Anneessensplein – niet evident was, maar Dauwens

en Beernaert zijn blij dat ze de stap gezet hebben. Dauwens studeerde Kunstgeschiedenis en Restauratietechnieken, Beernaert werkt als advocaat. Beernaert begon als piepjonge student kunst te verzamelen met het geld dat hij als jobstudent verdiende als redder aan zee. Dauwens: “Op zijn zestiende raakte hij in de ban van Berlinde De Bruyckere en op zijn achttiende kocht hij zijn eerste Borremans tegen 250 euro.

Het werd met de post opgestuurd.” Nu ook hangt er in de galerij werk van De Bruyckere, het thema van de huidige expostie is Sirens, Sirenen dus, vrouwen die met hun gezang schippers lokken. In de voorkamer ligt een meisje op een ziekenhuisbed, het meisje is een reusachtige kaars die langzaam opbrandt. Het is van de hand van A.F. Vandevorst. In dezelfde ruimte heeft Gentenaar Stanislas Lahaut een in-situ-installatie met inkt: And again and again

and again. I’m not afraid of repeating myself. Een hele muur vol gestempeld. De kunstenaar komt de installatie bij u thuis aanbrengen, hierbij hebt u de keuze tussen casual, in tutu of naakt. Prijzen in de galerij. Danny Vileyn Sirens loopt nog tot 31 oktober 2015 aan de Stalingradlaan 26 1000 Brussel. Open van woensdag tot zaterdag van 11 uur tot 18 uur.

BDW 1491 PAGINA 22 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Filip Rogiers voelt zich meer schrijver dan journalist. “Ik ben geïnteresseerd in de psyche van de mens.”

‘GEWELD IS DE LAVA VAN DE GEWONDE FILIP ROGIERS, SCHRIJVER EN JOURNALIST

MENS’

JETTE – ‘Verman je’, het nieuwe boek van schrijver en journalist Filip Rogiers, is een novelle over gevoelsarmoede, egocentrisme en zelfbegoocheling tegen de achtergrond van een door kapitalisme beheerste arbeidsmarkt.

weeëntwintig jaar in de journalistiek: Filip Rogiers noemt het een voorrecht. Hij begon als recensent bij de Poëziekrant en werkte achtereenvolgens bij De Standaard Magazine, de politieke redactie van De Morgen en Knack. Na een kort intermezzo in de politiek belandde Rogiers vijf jaar geleden opnieuw bij De Standaard, waar hij voor dS

Weekblad voornamelijk politiek-maatschappelijke reportages en interviews verzorgt. Dat doet hij met veel plezier, vertelt Rogiers in het Jetse Atelier 34zéro, bij hem thuis om de hoek. “Je kan veel kritiek hebben op de media, heel veel zelfs – die heb ik zelf ook geuit in vorige non-fictie boeken – maar ten gronde vind ik de journalistiek een onwaarschijnlijk boei-

end beroep, zeker op de manier dat ik het kan en mag beoefenen. Je komt werkelijk met alle sectoren van de samenleving in aanraking.” Toch voelt Rogiers zich meer schrijver dan journalist. “Dat klinkt misschien vreemd omdat ik voltijds als journalist werk, maar het schrijven was er eerst. Ik heb lang gedacht dat ik op een dag een keuze zou moeten maken, maar ondertussen zie ik dat mijn journalistiek werk de literatuur voedt, en vice versa.”

Zelfbegoocheling In drie keer acht hoofdstukken, met gebalde beschrijvingen en veel mooie woorden – “de

“Om uit het systeem te stappen, is moed nodig. Daarvoor moet je jezelf vermannen, maar daar slaagt mijn hoofdpersonage Hofman niet in”

invloed van Nederlandse schrijvers Allard Schröder en Thomas Rosenboom” – vertelt Verman je het verhaal van de 34-jarige antiheld Hofman. Als ontwerper van een selectietool in een headhuntersbureau strijkt Hofman, voornaam onbekend, een riant loon op en meet hij zich een levensstijl aan die daarbij past. Wanneer hij een relatie begint met Anita Meskens die “meer uit lichaam dan uit woor-

BDW 1491 PAGINA 23 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

Rogiers gebruikt de maatschappelijke context om vlees en bloed aan zijn personages te geven. “Mensen reageren op verschillende manieren op het onvrije vrijemarktdenken en het rendementsdenken in de samenleving. Ten eerste zijn er de slachtoffers van het systeem: zij die in armoede leven of aanspoelen op de stranden van Europa. Dat zijn de mensen die mij het meeste interesseren als journalist, maar als schrijver ben ik er minder mee.” “Het systeem kan ook woede en reactie opwekken. Denk maar aan nieuwe politieke bewegingen zoals Podemos in Spanje of Syriza in Griekenland en dichter bij huis de burgerinitiatieven die journaliste Tine Hens beschrijft in haar boek Het Klein Verzet of de geefpleinen van auteur Jeroen Olyslaegers. Een personage uit mijn boek, Ruud Schietse, heb ik onbewust naar hem gemodelleerd. Schietse, een indignado, plaatst kanttekeningen bij het systeem waarin Hofman een pion is. Schietse vecht voor de goede zaak maar overschrijdt zelf ook morele grenzen in de geëngageerde kunst die hij maakt. Voor alle duidelijkheid: ik vind Jeroen Olyslaegers veel sympathieker dan Ruud Schietse (lacht).” “Tot slot zijn er de mensen die in het systeem meedraaien zonder zich daarbij vragen te stellen, zoals Hofman. In het begin van het boek voert hij als bedrijfspsycholoog in het stedelijk onderwijs gesprekken met leerkrachten die hun depressies niet aankunnen. Maar in plaats van zich te bekommeren om de psyche van de mensen die hij behandelt, concentreert Hofman zich op de targets van het systeem: de scholen die zich niet kunnen permitteren dat er te veel leerkrachten uitvallen. Kapitalisme ontmenselijkt.”

Existenzfragen Hofman lijdt aan een ziekte die al eens de kop opsteekt bij mensen met een intermenselijke beroep zoals psychologen, maatschappelijk werkers en journalisten: cynisme. “Ik vind dat een verschrikkelijke ziekte waar ik mezelf zoveel mogelijk van probeer te vrijwaren. Maar Hofman slaagt daar niet in, hij rijdt zich almaar meer vast. Hij heeft een heel hoge dunk van zichzelf, maar au fond is hij een heel zwak figuur. Hij streeft naar orde en hij wil alles zo perfect doen dat hij uiteindelijk enkel ravages aanricht. Geweld is de lava van de gewonde mens.” Dat Rogiers sterk kan psychologiseren blijkt ook uit de relatie tussen Hofman en Anita, die na een intens begin steeds meer barsten vertoont. “Hofman en Anita beleven een heel grote, weliswaar louter lichamelijke liefde, die verslavend werkt. Ze vragen zich af wat hen overkomt. Anita noemt hun relatie ‘bijna de perfectie van kunst’. Zo dansen de protagonisten rond elkaar en duwen ze Existenzfragen weg, omdat ze bang zijn om hun sterke, fysieke band kapot te maken. Dat het niet goed afloopt, staat in de sterren geschreven.”

Ken Lambeets

Handlanger

Verman je, Filip Rogiers, Uitgeverij Polis, 172 pagina’s, 19,95 euro

Zoals wel vaker gebeurt, haalde de werkelijkheid de fictie in. Nadat Rogiers zijn boek had afgerond, stootte hij op enkele verhalen die

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

TWINTIG JAAR BRUSSEL “Toen ik in 1994 ik bij De Morgen begon, woonde ik in Gent. Omdat ik het beu was om iedere avond pas om 22 uur thuis te komen, verhuisde ik naar Sint-Agatha-Berchem. In het eerste jaar na mijn verhuis reed ik zeker één avond per week naar de Vooruit voor mijn avondpint (lacht).” “Na passages in Schaarbeek en Brussel-Stad woon ik inmiddels vijf jaar in Jette. Vroeger luidde de citymarketingslogan: een dorp in de stad. De laatste jaren is het iets stedelijker en hipper geworden. Nog niet zo lang geleden kopte BDW: ‘Jette, het nieuwe Sint-Gillis.’ Dat vat mijn gevoel goed samen.” “Wat ik zo leuk vind aan Brussel? In Antwerpen openen ze Park Spoor-Noord pas als het helemaal af is. In Brussel verloopt alles veel anarchistischer. In park L28 kan je nu al rondlopen, terwijl er nog veel moet gebeuren. Ook op het bric-à-brac-experiment van de centrale lanen kan je vloeken, maar ik vind het bovenal een sympathiek project.”

3 VRAGEN AAN PHILIPPE RENDERS

Philippe Renders: ”Ik hoorde jongeren vragen of aardappelen aan een boom groeien.”

Vertragen, graag BRUSSEL – Wie werkt in een open landschap leert het vroeg of laat: niet afgeleid worden door de storende prikkels of praatjes rondom zich. Maar wat als die chaos gewoon deel uitmaakt van het hele stadsleven? Weglopen naar den buiten? Het eerste Ssst Festival van 25 tot 27 september legt de focus op onthaasting en rust in Brussel. Twee onderwerpen die veelzijdig toegepast kunnen worden. Philippe Renders van organisator Vormingplus Citizenne ziet het ruim. De focus op slowing down biedt een overvol programma? Philippe Renders: “In omgevingsanalyses van het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid (WIV) werd het cijfer meegegeven dat veertig procent van de Brusselse bevolking te kampen heeft met gezondheidsproblemen. Het gaat om vormen van slaapstoornissen, burn-out, depressies,... Vandaar een festival dat twee niveaus viseert: enerzijds het vertragen en de rust in de stad en anderzijds in het eigen leven. Leven tegen een sneller ritme omdat alles efficiënter moet, is ons eigen geworden. Maar de manier om daarmee om te gaan is niet aan iedereen gegeven. Een project als de Silence Box (die al op het Muntplein en Europakruispunt in Brussel stond, red.) reikte een middel aan om de kracht van de stilte te ervaren midden het verkeer. Het was een manier om de mensen even te laten luisteren naar de stilte.”

Hoe past u de vertraging voor uzelf toe? Renders: “Ik wil de tijd vinden om zaken te doen die niet gedomineerd worden door een agenda, multitasking, efficiency en dies meer. Belangrijk daarbij is het vermogen om zaken los te laten en zuurstof te creëren in je hoofd. Alle prikkels die voortdurend op ons afkomen in de stad ontnemen ons de concentratie om te focussen op het hier en nu. We zien stilte niet louter als de afwezigheid van auditieve prikkels. Het gaat eerder om de rust die onmogelijk is gemaakt door ongewenste auditieve en visuele prikkels.” Wat krijgen we te ervaren op het festival? Renders: “Er zijn performances, wandeltochten, workshops, interventies in de stad,... We reiken voorbeelden aan van de sociale en economische meerwaarden die het ‘alternatieve’ biedt. In onze fietstochten Slow Economy doen we nadenken over nieuwe handelsvormen. Zo bezoeken we een verhuurbedrijf van babykleding. We tonen ook wat een bedrijf dat lokaal en seizoensgebonden gekweekt voedsel verdeelt, ons kan leren over bewust en rustig omgaan met eten. Ook de workshop Slowfood past in die context. Ik hoorde jongeren vragen of aardappelen aan een boom groeien. Dat zet toch aan tot nadenken over wat we eten?.” Jean-Marie Binst Meer info op www.bessst.be

VAN NAVEL TOT KOKSMOS. Nu vrijdag 25 september opent in Art & Marges de expo Van Navel tot Kosmos, over de plaats van de mens in de kosmos. Kunstenaars zijn onder andere Robert Walser, Adolf Wölfli en Zdenek Košek. Te zien: de abcdcollectie van Bruno Decharme. De expo belooft niets minder dan het opnieuw beleven van de leeftijd van vijf jaar. Open van dinsdag tot zondag, van 11 uur tot 18 uur, tot 24 januari 2016. Adres: Hoogstraat 321-314, 1000 Brussel. n MET HANS VANDECANDELAERE DOOR OUD-MOLENBEEK. Auteur en Brukselgids Hans Vandecandelaere trok twee jaar door Oud-Molenbeek. In BDW las u zeven afleveringen in voorpublicatie. In Molenbeek gaat over religie en culturen, veiligheid en sluikstorten, armoede en trendy herbestemmingen in de kanaalzone. Vandecandelaere trekt naar markante plekken om de belangrijkste passages in zijn boek aan op te hangen. De toer duurt 3 uur en 30 minuten. Deelnameprijs bedraagt tien euro. Op zaterdag 3 oktober (start om 14 uur) en zondag 11 oktober. Meer info: www.brukselbinnenstebuiten. be. Telefoon: 02-218.38.78. n BLACK VALT IN DE PRIJZEN. Adil El Arbi en Bilall Fallah hebben met hun nieuwe speelfilm Black op het filmfestival van Toronto de Dropbox Discovery Award gewonnen. Aan de award is een bedrag van 5.000 euro verbonden.

CULTUUR KORT

Indignado

dicht in de buurt komen van wat de personages in Verman je overkomt. “In zijn boek Autoriteit beschrijft auteur en psycholoog Paul Verhaeghe hoe de Britse regering in 2008-2009 veel geld stak in gedragstherapie. Statistieken hadden namelijk aangetoond dat de economie schade werd toegebracht omdat er te veel mensen waren uitgevallen met ziekteverlof. Die gedragstherapeuten werden net zoals Hofman een soort handlanger van het systeem.” “Toen ik Verhaeghe onlangs interviewde voor de krant, vertelde die hoe hij na een lezing voor ondernemersorganisatie Voka werd aangesproken door enkele CEO’s. Ze gaven toe dat ze naar de pijpen van hun shareholders dansten, maar dat er geen andere optie is. Hetzelfde geldt voor de bankiers waarmee journalist en antropoloog Joris Luyendijk op de koffie ging in het financiële hart van Londen. Dat bleken vaak erg fijne mensen, maar eenmaal hun koffie leeg was, keerden ze terug naar het systeem, omdat het zo belangrijk is voor hun bestaansreden. Om uit het systeem te stappen heb je moed nodig. Daarvoor moet je jezelf vermannen, maar net als mijn personage Hofman slagen ze daar niet in.”

den” bestaat, gaat het hem ook in de liefde voor de wind. Maar is Hofmans geluk wel op een stabiel fundament gestoeld? Hoewel er impliciet heel wat maatschappijkritiek in het boek vervat zit, gaande van discriminatie op de arbeidsmarkt tot het immorele handelen van de nouveaux riches, was het niet Rogiers’ bedoeling om een roman te schrijven op maat van de actualiteit. “Politiek-maatschappelijke analyses maak ik al in de krant. In het literaire schrijven interesseert mij de psyche van de mens, in dit geval die van mijn hoofdpersonage Hofman, en de ontwikkeling die hij doormaakt. Hofman is een vehikel om iets te zeggen over gevoelsarmoede, egocentrisme en zelfbegoocheling.”

Samengesteld door Danny Vileyn

BDW 1491 PAGINA 24 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

ten. Het ligt in de gemeente Evere, maar is eigendom van Sint-Joost.”

Revanche op ASUB

Brussels University Club in de jaren 1990, de periode waarin de club een tweede adem vond.

RUGBY > DE BRUSSELS UNIVERSITY CLUB VIERT DIT WEEKEND ZIJN VIJFTIGSTE VERJAARDAG

‘ZINGEN OVER ASUB, DAT IS FOLKLORE’ BDWSPORT

SINT-JOOST-TEN-NODE – Met hoogtes en laagtes, dat is het minste wat men kan zeggen over de geschiedenis van de Brussels University Club (BUC). Van een groep ‘feestvierders’ die vriend en vijand verbaasden tot het randje van de stopzetting, ze hebben het allemaal meegemaakt. Vandaag is het een familiale club met gezonde ambities, al houdt men nog steeds vast aan de waardes van het eerste uur. “Onenigheid tussen studenten van de faculteiten Lichamelijke Opvoeding en Polytechniek van de ULB (Université Libre de Bruxelles) heeft tot het ontstaan van de BUC geleid,” vertelt Philippe Verzin (61), oudgediende van de club. “Aanvankelijk speelden ze samen onder de noemer ASUB (Association Sportive de l’Université de Bruxelles). Tot de ‘serieuze spelers’ zich wilden afscheiden van de ‘feestvierders’, die dan de BUC in het leven hebben geroepen.” De scheiding zorgde voor een zekere rivaliteit tussen beide clubs en die is vandaag nog steeds aanwezig, zelfs al speelt ASUB in de hoogste regionen van de eerste divisie en is de BUC vandaag een stevige tweedeklasser. “We zingen nog wel eens over die rivaliteit. Ik ga niet in detail treden, maar het refrein van een van die liedjes luidt ‘et l’ASUB c’est du kaka’ (lacht). Maar dat is zeker niet slecht bedoeld, het is eerder folkloristisch. We ontmoeten nu nog regelmatig anciens van ASUB en dan lachen we er eens goed om.”

“Begin jaren 1980 dachten we even aan stoppen. Gelukkig hebben we doorgezet”

“Een van de verwijten die de spelers van de BUC indertijd hadden, was dat ASUB te veel

op Engelsen en andere buitenlanders teerde. Zij wilden het met spelers van hier doen. De rivaliteit liet zich toen ook op school voelen. Zo was er blijkbaar een leraar lichamelijke opvoeding die sommige leerlingen benadeelde omdat ze bij de BUC speelden.” De link die de club aanvankelijk met de universiteit had, doofde stilaan uit. De spelers studeerden af en gingen op zoek naar eigen sportinfrastructuur. En dan komt een goede relatie met politici goed van pas. “Een van onze oprichters was goed bevriend met Guy Cudell, toenmalig burgemeester van Sint-Joost-tenNode. Zo zijn we in het Georges Pètrestadion beland. Dat staat op een domein dat een barones aan de gemeente heeft geschonken om jongeren een groene plek te bieden om te spor-

IEDER ZIJN AMBITIE

De Brussels University Club is niet de enige rugbyclub van de hoofdstad die dit jaar kaarsjes mag uitblazen. Bosvoorde Rugby Club bestaat dit jaar namelijk al 45 jaar. “Ik weet dat velen het zeggen, maar bij ons is het echt zo: we zijn een familiale club,” stelt oudgediende Philippe Verzin. “Het resultaat is voor ons niet het allerbelangrijkste. Ook zaken als respect en een goede ingesteldheid zijn van groot belang. Als je goed speelt, zullen de resultaten wel volgen.” “Bij Bosvoorde vind je dat elitaire wel terug. Als een speler niet goed genoeg is, wordt die gewoonweg naar een andere club doorverwezen. Ze hebben genoeg spelers, ze kunnen dus selecteren. Indien je hun tests niet doorstaat, krijg je geen plaats. Dat is het grote verschil tussen onze clubs.”

Zij die aanzien werden als de feestvierders, haalden in 1973 uiteindelijk hun gram. De BUC pakte toen zowel de titel als de beker, tegen ASUB nota bene. “Dat mag je als een revanche zien, zeker. De club had in die tijd verschillende goede spelers rondlopen en een voormalige bondsvoorzitter als trainer. Zelfs al kan je het rugbyniveau van die tijd niet vergelijken met dat wat vandaag in België wordt gehaald, het is toch een mooie prestatie. Het zijn tot vandaag de twee enige prijzen van de club, behalve de titel van 2011 in de tweede divisie.” “Ik heb zelf nog even met die succesvolle generatie gespeeld. Toevallig, eigenlijk. Ik stond naar een wedstrijd te kijken en toen mijn broer zich blesseerde, mocht ik invallen. De jaren erna is de club er eigenlijk steeds meer op achteruitgegaan. Had je vijftig ploegen in België, dan waren wij wellicht nummer 49. We amuseerden ons, dat wel, maar toch. Ik herinner me dat we begin jaren 1980 met een tiental spelers zijn samengekomen en ons de vraag hebben gesteld of we zouden voortdoen of stoppen. Gelukkig hebben we doorgezet.” Het is tijdens de jaren 1980 dat de BUC zijn toekomst veilig heeft gesteld. Tot dan toe bestond de club enkel uit ploegen die voor het plezier samen speelden, zonder echte structuur. Dankzij de oprichting van een jeugdschool werden die ploegen ook regelmatig gevoed en kon de club groeien. “Het is zelfs zo dat we met onze 350 à 400 spelers nu in de Belgische top tien zitten qua aantal leden.” “Het bewijs van dat succes zie je ook bij onze eerste ploeg, die voor zowat de helft uit jeugdspelers bestaat. Zij promoveerden in 2011 naar de hoogste divisie, maar zakten na twee seizoenen weer. We hopen natuurlijk nog eens in eerste divisie te geraken.”

De derde helft De vijftigste verjaardag van de BUC wordt op zaterdag 26 september op en rond het veld van de club gevierd. Vanaf 9 uur ’s ochtends kunnen ouders en kinderen (ook niet-leden) zich inschrijven voor een tornooi touch rugby, dat omstreeks tien uur van start zal gaan. Vanaf 12 uur werken achtereenvolgens de U14, de U16 en de U19 hun competitiematch af. “Er zal ondertussen ook een veteranenmatch worden gespeeld,” vertelt Renaud Dekerck, speler en medeverantwoordelijke voor de communicatie. “We eindigen de dag feestelijk in de Proximus lounge, waar onder meer een diner wordt gehouden.” Het verleden van de club zal zaterdag ongetwijfeld opgerakeld worden via allerlei verhalen. Zeker als de anciens langskomen. Zij lieten dergelijke festiviteiten lang links liggen, omdat er door het ontbreken van een jeugdopleiding een generatiekloof was ontstaan tussen de spelers van het eerste uur en hun opvolgers. Maar vandaag trekt iedereen aan hetzelfde zeel, en kijken ze samen vooruit. “Vorig jaar hebben we de kop gespeeld in de tweede divisie, onze ambitie is dat te blijven doen en op termijn te promoveren. Over onze infrastructuur zijn we tevreden, we hebben ons eigen veld waar enkel wij en de Brussels Citizens (op woensdag) op spelen. Al zou een tweede veld zeker goed van pas komen.” “Het sportieve is belangrijk voor ons, maar de spirit is dat evenzeer (zie kader). We zijn een familiale club en willen dat zo houden. En dat feestelijke karakter van de eerste dagen, dat is zeker nog aanwezig. Ik nodig iedereen uit om onze derde helft eens mee te maken, het is de moeite (lacht).” Tim Schoonjans Meer info op www.bucrugby.be

BDW 1491 PAGINA 25 - DONDERDAG 24 SEPTEMBER 2015

THIERRY AUSSEMS GAAT VOOR TOP VIJFTIEN

SNELLER DAN DE WIND hij het leuk om mij de sport aan te leren.” “Ik ben ermee gestopt kort voor ik mij verloofde en heb het dus lang niet gedaan. Tot ik in 2009 de nodige stages heb gevolgd en brevetten heb gehaald om terug te mogen rijden. Het is nog steeds even plezierig, zelfs op mijn leeftijd (lacht). Ik ben trouwens niet de oudste, er is zelfs iemand van 72 die het doet. Je hebt kracht en techniek nodig, maar je kunt het ook op je gemak doen.”

Snelle Fransen

BRUSSEL – Kustgemeenten De Panne en Oostduinkerke zijn momenteel in de ban van het Europees kampioenschap zeilwagenrijden. Nog tot vrijdag stuwt de wind de piloten tot topprestaties, waaronder één Brusselaar: Thierry Aussems (64). “Ons snelheidsrecord ligt op 122 kilometer per uur,” vertelt Aussems. “Maar gemiddeld gaan we tussen de 80 en 100 kilometer per uur. Dat hangt natuurlijk af van de wind en de wagen waarin je rijdt. Ik rijd in de klasse 5 Sport, een van de snelste. Onze wagens zijn gebouwd in carbonvezels en wegen dus niet zoveel.” Een zeilwagen is een voertuig op drie wielen dat wordt voortgestuwd door de wind in de zeilen. Men vergelijkt het wel eens met het klassieke zeilen, maar dan op land en veel sneller. De wagens gaan maar liefst drie maal sneller dan de wind die ze voortstuwt. “Zeilwagenrijden is een ecologische sport, want we gebruiken enkel de wind. Het is heerlijk om je er door te laten leiden.” “In België zijn we met een driehonderdtal rijders. Er wordt voornamelijk op zand gereden. Tijdens een rit glijdt de wagen altijd wat mee en dat gaat niet op asfalt. In Luxemburg is er een grasveld waar men het beoefent, maar de kust is hier toch dé plek om het te doen. Als er niet te veel volk is op het strand, tenminste. Zij hebben altijd voorrang. Afgelopen zomer zijn er wedstrijden ingekort omdat het te druk was op het strand.” Een andere reden waarom Aussems aan zeilwagenrijden doet, is jeugdsentiment. Hij ontdekte de sport namelijk tijdens een gezinsvakantie in Oostduinkerke, als twaalfjarige ket. “De eigenaar van ons appartement verhuurde zeilwagens. Hij had drie dochters, maar hoopte stiekem op een zoon. Daarom vond

SPORT KORT

Hoog tijd om te TESTEN HOE FIT U BENT. Komende zaterdag biedt de sportdienst van de VGC u die kans in hun sporthal in Koekelberg (F. Vande Sandestraat 15). U zult er onderworpen worden aan een één uur durende test. Uw bloeddruk wordt gemeten, er is een fitheidstest via een fietsproef. Achteraf krijgt u een individueel rapport en trainingsadvies. Op 5 december kunt u nagaan hoe uw conditie is geëvolueerd. De tests kosten 10 euro. Meer info op www.sportinbrussel.be. Ketjes die tijdens de herfst- en kerstvakantie SPORTKAMPEN van de VGC willen volgen in Koekelberg en Schaarbeek, nemen best ook een kijkje op diezelfde website. Zaterdag beginnen om 10 uur namelijk de inschrijvingen. Dat kan zowel via de website als bij de sportdienst zelf (E. Jacqmainlaan 135 in 1000 Brussel). Zaterdag vindt er tussen 14 en 18 uur een

Daar is op het Europees kampioenschap natuurlijk geen sprake van. De competitie, die op 18 september is begonnen en nog tot de 25ste loopt, verwelkomt verschillende wereldtoppers. Aussems moet in zijn klasse afrekenen met een dertigtal tegenstanders, waaronder heel wat Fransen. En dat zijn te duchten tegenstanders. “Nemen er tien Fransen deel, dan staan er zeker een zestal in de top tien. Ze zijn top. Er neemt in mijn klasse ook onder meer een Nederlandse dame deel. De wedstrijden zijn gemengd, maar spijtig genoeg rijden er steeds minder dames mee.” “Tijdens het EK werken we dagelijks verschillende manches af. De eerste vijf dagen in Oostduinkerke en de laatste drie in De Panne. Wie op het einde van het EK het klassement aanvoert, is de kampioen. Met een plaats in de middenmoot ben ik tevreden.” Zeilwagenrijden is misschien niet bekend bij het grote publiek, maar dit EK bewijst dat het er serieus aan toe gaat. Er nemen zowat 350 rijders aan deel en het hele kampioenschap is strak georganiseerd. “Ik neem het echt wel serieus op. Goed eten, genoeg rusten; ik houd er allemaal rekening mee. Al neem ik ook de tijd om met mijn collega’s te verbroederen.” “Zeilwagenrijden is puur plezier voor mij. Zolang dat er is, blijf ik het doen. Misschien dat ik na mijn pensioen nog meer zal rijden. Tot ik schrik begin te krijgen. Dan stop ik.”

Tim Schoonjans

Wilt u weten hoe Thierry Aussems heeft gepresteerd op het Europees kampioenschap? Kijk dan zeker naar de reportage die tvbrussel op maandag 28 september aan hem wijdt.

SPORTFEEST plaats in het Anderlechtse Astridpark. Verschillende sportclubs uit de gemeente stellen er hun werking voor. Het aanbod omvat onder meer boogschieten, American Football en badminton. Het sportfeest is volledig gratis. Diezelfde dag is er ook de ECOTRAIL. Behalve trails van 9 tot maar liefst 80 kilometer, worden er wandelingen georganiseerd, is er een schattenjacht voor kinderen, enzovoort. Meer info op Een vijfhonwww.ecotrailbrussels.com. derdtal dames uit heel Europa zullen Brussel dan weer ontdekken tijdens POP IN THE CITY. Per twee moeten de deelneemsters allerhande uitdagingen aangaan (maximaal 25). Die zijn onder meer sportief, artistiek en ‘extreem’. Dat kan bijvoorbeeld een deathride van op het Atomium zijn, of een proef rond klassieke dans in Maison Béjart. Meer info op www.popinthecity.com. TS

ESTAFETTE > KEN LAMBEETS

Naar een roeiregatta op het kanaal Baskenland is een regio van vriendelijke inwoners, pintxos (lekkere tapas), gegrilde vis, zee, bergen, onafhankelijkheidsstrijders en zeker ook van vele sporten. Er staat geen kerk in Baskenland of er is een pelotaveld naast aangelegd, voor liefhebbers van de variant van squash met onbegrijpelijke regels. In het ooit mondaine en op zijn minst nog steeds aantrekkelijke San Sebastián is heel de bevolking aan het joggen geslagen. Je zou voor minder, langs het schelpvormige strand van La Concha of het hippe Zurriola dat door surfers wordt ingepalmd. Zelfs de fiets heeft Baskenland bereikt. Op zondagochtend wordt het zweet van veel Basken afgevoerd middels een zeemvel in de koersbroek: wellicht de invloed van Baskische wielrenners met ronkende achternamen zoals Txurruka of Intxausti. In Bilbao hangt er aan ieder huis een poster, vlag of truitje van Athletic Bilbao, de voetbalclub die voornamelijk door Basken wordt bevolkt en onlangs Barcelona een pak voor de broek gaf in de finale van de Copa del Rey. Het Spaanse volkslied voor de wedstrijd werd overstemd door één langdurig fluitconcert van beide supporterclans. Tijdens ons verblijf in San Sebastián eerder deze maand vonden de Baskische feesten plaats. Die gaan onder andere gepaard met een ciderfestival op de Plaza de la Constitución, waarop alle dorpen uit de nabije omgeving trots hun eigen brouwsel voorstellen, terwijl er even traditionele als onverstaanbare Baskische liederen worden gezongen. Het hoogtepunt van de Baskische feesten is misschien wel de reeds 120 jaar oude roeiregatta op la Concha. Teams uit de regio met namen als Orio, Bermeo, Hondarribia en Donostia nemen het in een wedstrijd van drie mijl op tegen elkaar. De roeiboten zelf bestaan uit dertien bemanningsleden: twaalf roeiers en één leider, die onophoudelijk luide kreten richting

zijn manschappen lanceert, wellicht ter stimulering. De leider is hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor de bocht van 180 graden, die halfweg de race rond een boei op de bijwijlen wilde zee genomen wordt. Het moet gezegd: de regatta brengt heel wat sfeer in de stad. De dagen voorafgaand aan de race kijken de Basken bewonderend naar het aan- en afrijden van boten en naar de trainingstochtjes van hun helden in de baai. Wie niet in een lange jurk of met een baret op het hoofd is getooid, draagt op zondagochtend een outfit in felle gele, paarse, groene of blauwe kleren, vaak vergezeld van een vlag, die naar een van de teams verwijst. De supporters van de verschillende teams nemen plaats op de Urgull- en Igueldobergen die het strand begrenzen, op tribunes langs de kustlijn of op catamarans in de zee. Ze jennen elkaar een beetje, maar gaan voornamelijk vriendschappelijk met elkaar om. Ware ik een politicus, ik noemde de regatta van San Sebastián een good practice van gemeenschapsvorming en citymarketing. Als het kanaal dan toch de nieuwe hippe buurt van Brussel moet worden, waarom wordt er dan geen regatta op georganiseerd? Op 8 mei, de feestdag van het Brussels Gewest, is het doorgaans warm genoeg voor een dergelijk evenement. Het Brussels kanaal is misschien wat smalletjes voor een competitie met vier teams, maar een formule waarbij iedere boot afzonderlijk tegen de klok roeit, lijkt me haalbaar. Iedere gemeente vaardigt een team af. Langs het kanaal schreeuwen inwoners van de negentien gemeentes hun team naar de overwinning. Kinderen krijgen ballonnen, ouders een Brussels bier toegestopt. En dan geeft een imponerend Molenbeek een sukkelend Ukkel het nakijken. Ik zie het al helemaal voor me. Eindredacteur Ken Lambeets houdt van literatuur en van echte sporten

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65, fax 02-650.10.38, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-650.10.80, 02-650.10.38. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE73 7340 3974 6060, BIC: KREDBEBB van Vlaams-Brusselse Media vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 62.609 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-650.10.66, 0474-67.03.84, fax 02-650.10.38 MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Christophe Degreef (ad interim). COÖRDINATIE Kim Verthé. EIND REDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (hoofdredacteur), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Sara De Sloover, Laurent Vermeersch. MEDEWERKERS Nicky Aerts, Michaël Bellon, Alex Deforce, An Devroe, Elien Haentjens, Eva Hilhorst, Ilah, Toon Lambrechts, Wauter Mannaert, Tom Peeters, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Marc Gysens, Ivan Put, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Christophe Degreef, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Jo Mariëns. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).