BDW - editie 1490 by brusselnieuws.be (archief)

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

SPAANSE GALERIJEN VAN WERELDNIVEAU BEZETTEN BRUSSELSE ZAVEL

BRUSSELAAR LEFTO VIERT 20 JAAR PLAATJES DRAAIEN IN DE AB En ook: Chantal Akerman, Isbells en Autoloze Zondag.

17 09 15

LEES P. 18-19 © SASKIA VANDERSTICHELE

POP-UP-

STAD

MICHAËL VERBAUWHEDE (PVDA):

‘Alles is politiek’ LEES P. 6-7

PICNIC THE STREETS, NU VOOR EEN AUTOVRIJ BOCKSTAELPLEIN LEES P. 12-13

SCHAARBEEK – In 2006 vonden drie architectuurstudenten uit Parijs- Belleville dat er in de lessen te weinig ruimte was voor het experiment. Ze bedachten de ville ephémère, de pop-upstad, en maakten er een heus festival van – Bellastock – waarbij in vier dagen een dorp wordt opgetrokken en weer verdwijnt alsof de stad er nooit is geweest. Sindsdien is het Bellastock-festival een begrip geworden onder architectuurstudenten. De pop-upstad dook op in maar liefst elf landen. En nu dus voor het eerst in Brussel. Een kleine honderd studenten streken neer op de voormalige treinsite van Josaphat en vonden het fantastisch. “Een utopische bubbel,” zegt initiatiefnemer Louis Desmartin. “Een 25 hectare groot terrein op amper twintig minuten van de Grote Markt.” Bij de bouw van de pop-upstad wordt alleen afbraakmateriaal gebruikt. De uitdaging is om er een dorp van te maken waarin de architectuurstudenten tijdens die vier dagen ook echt leven, met een minimum aan afvalproductie. We zagen op de Josaphatsite een volkskeuken, een bar, een slaapzaal, douches en sanitair, ontspanningspaviljoenen en een heuse theaterzaal waar de deelnemers aan het festival het beste geven van zichzelf. De paviljoenen werden afgelopen zondag opnieuw gedemonteerd en het materiaal werd getrieerd, zodat het weer zijn nut kan bewijzen. SVG

N° 1490 VAN 17 TOT 24 SEPTEMBER 2015 ¦ WEEK 38: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-650.10.96, ABONNEMENTEN: 02-650.10.80, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1490 PAGINA 2 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

VAN DE REDACTIE

door Christophe Degreef

Alles is politiek “Alles is politiek,” zo luidt de simpele boodschap van Brussels PVDA-parlementslid Michaël Verbauwhede even verder in deze krant (pagina’s 6 en 7). In deze tijd van Europese binnengrenzen die opnieuw gesloten worden, van vluchtelingen die oorlog of economische uitzichtloosheid ontvluchten en van bijna permanente economische crisis zouden we hem op het eerste gehoor dan ook spontaan gelijk geven. Verbauwhede is, net als ondergetekende, een product van na de val van de Berlijnse muur, opgegroeid in een stabiel en vredevol Europa. Politiek betekende in die periode steeds meer nadruk leggen op besturen in plaats van grote ideologische debatten te voeren. Het communisme had immers de wedloop verloren, en het liberalisme werd in onze contreien alleen nog maar getemperd door de sociaaldemocratie. Om einde jaren 1990 samen te smelten in wat men ‘paars’ noemde: links en rechts streven hetzelfde soort samenleving na, klonk het, en men dacht dat het voorgoed was. Wat achteraf gezien dus onzin bleek. En zo komen de grote verhalen opnieuw de politiek binnen. En Michaël Verbauwhede, of u het nu met hem eens of oneens is, heeft een verhaal. Een politiek links verhaal, en een pleidooi voor een overheid die opnieuw

het voortouw neemt om de samenleving te ordenen. Zelf zegt hij – en met hem nagenoeg iedereen in zijn partij – dat zij gewoon opnieuw naar het volk luisteren, naar de straat. In Brussel wil dat zeggen dat men de burger zijn vuilniszakophaling niet wil afnemen, en dat men hem of haar een sociale woning wil geven zonder blikken of blozen als hij of zij daar behoefte aan heeft. Zaken die in de analyse van de PVDA exclusief het domein zijn van de overheid, en dus van het volk. De vrije markt maakt het volgens hen allemaal niet waar, en creëert armoede en ongelijkheid. Daarbij is alles politiek, en dus ook alles de schuld van politici wanneer het fout loopt. Het zijn dingen waar de straat naar alle waarschijnlijkheid juichend op reageert, en, met enige overdrijving, een revolutie voor start. De leuze ‘alles is politiek’ maakt het verhaal van de sociale ongelijkheid af, en leidt het tegelijkertijd in. Politici kunnen dan zogezegd werkelijk alles naar hun hand zetten, van rijkdom tot sociale ongelijkheid, en hebben onbeperkte macht, als regisseurs van een fantastisch toneelstuk. Klinkt goed als analyse, maar het neigt naar complotdenken. Er komt een tijd dat ook de PVDA-analyse onzin zal blijken te zijn. In een wereld waarin alles politiek is, is uw privéleven dat dus ook, en uw individuele keuzes zeker. Een gevaarlijke gedachte, eigenlijk. Een door en door politieke wereld zal zijn eigen ongelijkheid scheppen, en wel tussen mensen die alles in functie van de macht zien, en zij die zoveel mogelijk aan politiek zullen willen ontsnappen, om ‘gewoon’ te leven.

SCHOTTEN AAN HET CENTRAAL STATION

Bier proeven in het Sabenagebouw BRUSSEL – Zaterdag opent in het oude Sabenagebouw vlakbij het Centraal Station een groot biercafé dat deel uitmaakt van de immer uitdijende community rond de Schotse ‘punkbrouwerij’ Brewdog. Brewdog begon in 2007 als een klein brouwerijtje dat letterlijk gerund werd door twee mannen (James Watt en Martin Dickie) en een hond. Ondertussen is de brouwerij gekend bij bierliefhebbers over de hele wereld. Dankzij haar mediagenieke afkeer van de grote industriële brouwersgroepen, de productie van talloze, vaak experimentele en extreme bieren, een hippe vormgeving, marketing, stunts, en efficiënte crowdfundinginitiatieven die inmiddels 15.000 aandeelhouders hebben opgebracht. Volgens Brusselaars Bob Rothstein en Mike Ogunrinde, die eerder al de Brewdogbieren invoerden in België en die nu de initiatiefnemers zijn van het eerste Brewdogcafé in Brussel, zijn er ook al honderd Belgische aandeelhouders. “Brewdog maakt bieren met smaken die je minder snel terugvindt in de traditionele Belgische bieren, maar ik denk dat

de nieuwsgierigheid groot is,” zegt Rothstein vlak voor de officiële opening van het café. “Naast de beergeeks zullen dus ook de gewone liefhebbers ons weten te vinden. En dan zijn er nog de passanten aan het station en de mensen die in de buurt werken van omringende administratieve gebouwen. Zij kunnen in deze buurt best nog een plek gebruiken om te ontbijten, te lunchen of te dineren.” In het gebouw van architect Maxime Brunfaut uit 1953, eigendom van bouwgroep Cit Blaton, was eertijds de hoofdzetel en een incheckbalie van Sabena ondergebracht. Brewdog bezet er in eerste instantie al 700 vierkante meter voor een groot café met proefruimte, waar uit veertig kranen Brewdog-bieren en ‘gastbieren’ van vooral kleinere Belgische brouwerijen zullen worden getapt. Tegen begin volgend jaar worden zowel de ruimte als de eetkaart nog uitgebreid, en verder ingericht met vintage spullen die naar het Sabena-verleden verwijzen. Het Brewdog-café is open van zeven uur ‘s morgens tot middernacht in de week en van tien uur tot één uur ‘s nachts in het weekend. MB

WAUTER MANNAERT MOBILITEIT > PRIMEUR: TUNNELBOORMACHINE

‘Snelle tunnel, BRUSSEL – Een metro graven is simpeler dan het lijkt. De stations, dat is een ander paar mouwen. Als alles goed gaat duikt over drie jaar een tunnelboormachine aan Bordet de grond in. Anderhalf jaar later zal die aan de Aarschotstraat eruit komen. Ze zal dan een tunnel hebben gegraven van vijf kilometer met een diameter van tien meter. Net genoeg om twee metrostellen, elk in een richting, te laten rijden. Het is de eerste keer in Brussel dat een dergelijke enorme tunnelboormachine wordt gebruikt. Voordien werden tunnels gegraven met de (goedkopere) techniek van cut and cover: een sleuf graven en die dan overdekken. Het gevolg nu is dat er erg diep gegraven zal worden. De boormachine opereert op 30 meter diepte. Daarmee worden trillingen tot een minimum beperkt maar het bete-

kent meteen ook dat de stations “erg diep zullen liggen, vergelijkbaar met metro Kruidtuin,” zo zei een vertegenwoordiger van Beliris op een informatievergadering in de gemeente Schaarbeek. Daar bleek ook dat er voor ongeveer 500 privépercelen een ondergrondse erfdienstbaarheid zal moeten komen. Zo’n tien huizen en/of tuinen zullen ook echt onteigend moeten worden. Vooral de bouw van zeven metrostations kan nog voor moeilijkheden zorgen. Die werken zullen langer duren dan het graven van de metro, namelijk 2 à 3 jaar, en hebben invloed op de bovengrond (werfhinder, afvoer van grond, mobiliteitsproblemen, enzovoort.). Daar wordt wél de techniek van cut and cover gebruikt. Problematisch is bijvoorbeeld het metrostation Verboekhoven, dat van lijn 161 (Schuman-Verboekhoven-Noord) tot aan de Lamber-

BDW 1490 PAGINA 3 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

“Als die experten dat beweren, hadden ze vast een pintje te veel op,” zegt Romain. Het afschaffen van de woonbonus is voor een gezin met twee dat een huis wil kopen een serieuze financiele aderlating. Ten eerste bestaat er al een abattement. De 22.000 euro die de korting op de registratierechten oplevert moet dus al verminderd worden met 8.000 euro. Daarnaast is de Brusselse woonbonus momenteel de meest royale van het land. Zo wordt ze nog altijd geindexeerd en is er de eerste tien jaar een extraatje. Voor wie leent op 15 jaar levert de woonbonus vandaag 46.617 euro op. Voor wie 25 jaar leent zelfs 79.422 euro. “En aangezien de vastgoedprijzen in Brussel hoog liggen, kunnen we ervan uitgaan dat er eerder lang geleend word,” zegt Romain. Ook expert Jef Wellens zegt dat de woonbonus een aanzienlijk groter financieel voordeel geeft dan de korting op de registratierechten. “Wat je wel zou kunnen zeggen is dat de korting op de registratierechten een extra duwtje in de rug is voor wie een woning wil kopen in Brussel.” Romain betwist dat. “Het is alleen geld dat je minder moet lenen. De eindsom is negatief.” Een gezin met twee dat op vijfentwintig jaar leent verliest op deze manier bijna 60.000 euro. En de single? Ook die verliest, al is het financieel nadeel minder uitgesproken. Alleen als hij op tien jaar leent, schiet hij er financieel niet bij in.

BDWVOORGROND

VASTGOED > EXPERTEN KRITISCH OVER VOORSTEL HERVORMING WOONFISCALITEIT

KOPERS ZIJN DUPE VAN AFSCHAF WOONBONUS

BRUSSEL - De Brusselse regering wil in 2017 de woonbonus afschaffen. In ruil gaat de vrijstelling voor de registratierechten omhoog. Volgens minister Vanhengel is dat voor de koper een nuloperatie. Het tegendeel blijkt waar. Brussels minister Guy Vanhengel (Open VLD) stelt voor om de woonbonus in 2017 af te schaffen. In ruil wil hij de vrijstelling op de registratierechten verhogen van 60.000/75.000 euro tot 175.000. Volgens Vanhengel levert dat de koper van een eerste woning in Brussel 22.000 euro op. Vanhengel zegt daarover in De Tijd: “De experts hebben uitgerekend hoeveel korting gegeven moet worden op de registratierechten om hetzelfde voordeel te hebben als woonbonus. En ze kwamen uit op 175.000 euro.” Zowel fi scaal expert Jef Wellens (Wolters Kluwer) als John Romain (Immotheker) betwisten de cijfers.

LOOPTIJD LENING

BELASTINGVERMINDERING DOOR WOONBONUS (HUIDIGE SITUATIE)

VERMINDERING REGISTRATIERECHTEN* (VOORSTEL VANHENGEL)

FINANCIEEL NADEEL

10 JAAR

32.494 EURO

15.894 EURO

16.600 EURO

15 JAAR

46.617 EURO

17.161 EURO

29.456 EURO

20 JAAR

62.218 EURO

18.477 EURO

43.741 EURO

25 JAAR

79.422 EURO

20.263 EURO

59.159 EURO

30 JAAR

98.434 EURO

23.493 EURO

74.941 EURO

* Door lagere registratierechten moet 14.375 euro minder geleend worden. Dat levert onderstaande besparing op.

BRON: IMMOTHEKER

Steven Van Garsse

HET NIEUWE METROTRAJECT VANUIT DE LUCHT LINDE VREDE

RIGA

trage stations’ LIEDTS

NOORDSTATION

COLIGNON

VERBOEKHOVEN COLIGNON

2 TOEGANGEN BOVENGRONDS (ROLTRAPPEN + LIFTEN VOOR PERSONEN MET BEPERKTE MOBILITEIT)

LIEDTS NOORDSTATION

VERBOEKHOVEN

RIGA

LINDE

VREDE

BORDET

HAL

MEZZANINE

METROKADE

METROO

METROKADE METROKADE METRO

METRO

METROO

METRO

LENGTE: 5 KM MET EEN STATION OM DE 400 À 700 METER montlaan zal lopen. Om het station te kunnen bouwen, zou een stuk van de Lambermontlaan moeten worden versperd. Dat zou te veel

TYPE: ENKELE PIJP, 2 SPOREN, 2 ZIJDELINGSE PERRONS verkeershinder opleveren. Beliris heeft voorgesteld om enkele (prachtige) huizen af te breken, om het station te kunnen bouwen. Beliris zegt

BORDET

nu naar alternatieve oplossingen te zoeken. Beliris heeft nog een dik jaar nodig voor studiewerk (het precieze tracé

DIEPTE: 25 À 30 METER (NIVEAU SPOREN) BRON: MIVB. INFOGRAFIEK: PETER DHONDT/BDW

ligt nog niet vast) en kan dan bouwvergunningen indienen. In 2019 starten de werken en in 2024 zou de metro moeten rijden. Zou, want

in Brussel duurt alles meestal wat langer. Steven Van Garsse

BDW 1490 PAGINA 4 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

UITGELICHT > CAMPAGNE VOOR VERVANGING VAN DETECTOREN

BELANG BRANDPREVENTIE WORDT ONDERSCHAT BRUSSEL – Omdat mediacampagnes niet altijd de meest (kans)arme gezinnen bereiken, rijdt de Brusselse brandweer tot 27 september met reuzengrote stickers op de interventiewagens en ziekenwagens. Het Brussels Hoofdstedelijk gewest schrijft zich in in de nationale preventiecampagne: vier Belgen op tien onderhouden hun rookdetectoren niet.

e campagne valt samen met de tiende verjaardag van de wetgeving die eigenaars verplicht om in Brusselse huurwoningen rookdetectoren te installeren. In het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is 74 procent van de woningen uitgerust met detectoren. Groot probleem is dat het onderhoud en de vervanging van de batterijen voor de huurders is en deze vaak niet aan onderhoud toekomen. De verklaring is eenvoudig: uit een enquête van de preventie-vzw ANPI en het ministerie van Binnenlandse Zaken blijkt dat maar liefst 44 procent van de Belgen nooit stilstaat bij brandrisico’s. Bij de enquête werden 1.084 respondenten face-to-face ondervraagd

en 1.089 online. Nochtans: bij het uitbreken van brand maken de aanwezigen dubbel zoveel kans op overleven met rookdetector als zon-

melders die onze oren en ogen vervangen’. De slogan van de campagne luidt ‘Iedere minuut telt’ en wordt gepromoot door Mourade Zeguendi van de film Les Barons, onze collega Annabelle Van Nieuwenhuyse en Olivier Leborgne van Dead Man Talking. De preventiecampagne wil ook een paar populaire misverstanden uit de wereld helpen: rookmelders zijn lelijk en bovendien nog duur ook. ANPI wijst er op dat je rookmelders

Brussel is de enige plek in het land waar er meer branden zijn in appartementen dan in eengezinswoningen. der, zeker als er ‘s nachts brand uitbreekt. Een brand ontwikkelt zich immers in drie minuten en tijdens je slaap ruik je niets, het zijn de ‘rook-

in alle kleuren en vormen hebt, vierkant en rond, groot en klein. Maar het grootste misverstand is: rookmelders zijn duur. Het klopt dat

designrookmelders tussen de 40 en 100 euro kosten, maar in de winkelrekken liggen er al eenvoudige exemplaren van 10 euro. De koper moet wel opletten: een rookmelder heeft een levensduur van tien jaar, wil de koper op zijn gemak zijn dan koopt hij of zij een exemplaar met ingebouwde batterij. Vindt hij dat te duur, dan kan hij er een kopen met vervangbare batterijen, maar dan moet hij die wel tijdig vervangen, het toestel waarschuwt als de batterij leeg is. Omdat de levensduur tien jaar is zijn alle rookmelders die tien jaar geleden geplaatst zijn aan vervanging toe.

Woningbranden ANPI raadt aan om op iedere verdieping van het huis een rookmelder aan te brengen in de gang of hal, ook op zolder en ook in de kelder. Nooit in de keuken of badkamer omdat er in deze ruimtes te veel kans is op loos alarm, rook en damp zijn er normaal. Wie twijfelt kan één van de vijf preventieadviseurs van de Brussels brandweer laten langskomen.

Van alle brandinterventies in heel het land waren er in 2012 – laatst beschikbare cijfers – twaalf procent in Brussel. De provincie Antwerpen telt het grootst aantal branden in eengezinswoningen, Brussel het kleinste aantal. In Brussel daar-

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS Waarom tot ‘s avonds wachten om een danspasje te placeren? Aan het Weststation trok vorige vrijdag een dj de vijftiende editie van de Week van de Mobiliteit (van 16 tot 22 september) op gang met een ochtendlijke dansvloer en een bar vol vruchtensapjes. Het Brussels Gewest wilde zo de voetgangers, fietsers en gebruikers van het openbaar vervoer aanmoedigen en in de bloemetjes zetten.

BDW 1490 PAGINA 5 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

WEEKOVERZICHT

WOENSDAG 9 SEPTEMBER 2015 KEELBEEKSITE MOET WORDEN ONTRUIMD. De Regie der Gebouwen neemt een deurwaarder onder de arm om de Keelbeeksite in Haren te ontruimen. Al vele maanden lang kamperen tegenstanders van de megagevangenis op de site.

DONDERDAG 10 SEPTEMBER 2015 NMBS STUURT TOEKOMSTPLAN ZUIDWIJK TERUG NAAR AF. Minister-president Rudi Vervoort (PS) en minister van Mobiliteit Pascal Smet (SP.A) halen zwaar uit naar de NMBS en voogdijminister Jacqueline Galant (MR). Het gewest heeft sinds 2013 tientallen keren vergaderd over een toekomstplan voor de Zuidwijk. Vervoort vindt het onbegrijpelijk dat de NMBS een plan waar de spoorwegmaatschappij intensief aan heeft meegewerkt naar de prullenmand verwijst. Smet haalt uit naar de federale regering: het Zuidstation is het belangrijkste station van België en bepaalt aldus het imago van heel het land mee.

VRIJDAG 11 SEPTEMBER 2015 VUB ONTSLAAT VERMAARDE ANTROPOLOOG. VUB-rector Paul De Knop bevestigt vanuit Rome dat de universiteit de samenwerking met de vermaarde antropoloog Paul Jorion heeft stopgezet. Jorion zegt dat de redenen voor zijn ontslag – te slecht Engels, klachten van studenten – uit de lucht gegrepen zijn. Jorion raakte bekend vanwege zijn eigenzinnige analyse van de Amerikaanse subprimecrisis. Jorion zegt dat de VUB kiest voor een pseudo-mathematisch, pseudo-wetenschappelijk discours. START SENSIBILISERING BRANDPREVENTIE. Staatssecretaris voor Brandweer en Buitenlandse Handel Cecile Jodoigne (FDF) lanceert samen met de Brusselse brandweer en de nationale preventiedienst ANPI een sensibiliseringscampagne voor het plaatsen en onderhouden van branddetectoren.

De Brusselse brandweer heeft zowel de kortste uitruktijd als de kortste interventietijd.

enentegen gebeurt het grootst aantal branden in appartementen, het kleinst aantal gebeurt in de provincie Luxemburg. Brussel is de enige plek in heel het land waar er meer branden zijn in appartementen dan in eengezinswoningen.

“

Op basis van vergelijkende cijfers blijkt dat Brussel de kortste uitruktijd heeft. Dat is de tijd tussen het tijdstip van alarmering en het tijdstip waarop het eerst voertuig vertrekt. In Brussel bedraagt die 2 minuten 20 seconden, de gemiddel-

de uitruktijd is 3 minuten 32 seconden. Brussel heeft ook de kortste interventietijd, Luxemburg de langste, maar dat heeft veel te maken met de afstand die de brandweer moet afleggen. Danny Vileyn

HET WOORD

ZATERDAG 12 SEPTEMBER 2015 WERELDTENTOONSTELLING VAN DE KUNST. Schilder Luc Tuymans zegt in de krant De Tijd dat hij broedt op een vijfjaarlijkse wereldtentoonstelling van de kunst, vergelijkbaar met Documenta in het Duitse Kassel. Het project waar Tuymans al zes jaar mee bezig is, is nog niet concreet, maar toch mikt hij op de eerste editie in 2019.

ZONDAG 13 SEPTEMBER 2015

De federale regering is bezig met de asielcrisis terwijl Yvan Mayeur probeert aan te tonen dat dit niet waar is. We zorgen voor een onderkomen. De Stad Brussel moet aan de vluchtelingen duidelijk maken dat je je niet in een park installeert. Als burgemeester zou ik dit niet dulden” Vice-premier Alexander De Croo (Open VLD) vindt dat de asielzoekers in het Maximilaanpark België een slecht imago bezorgen (in Le Soir).

“

DIRECTEUR LEGERMUSEUM OVERLEDEN. Piet de Gryse, de directeur van het Legermuseum, is op 6 september overleden. Dat meldt het Legermuseum. De Gryse nam op 1 april van vorig jaar samen met zijn collega Christine Van Everbroeck de leiding in handen van het zwaar verwaarloosde museum. Hij lag sinds juni in het ziekenhuis met hartproblemen.

Wat wil meneer De Croo? Dat we het waterkanon inzetten tegen de vluchtelingen?” Brussels PS-voorzitster Laurette Onkelinx reageert geschokt op de uitspraken van De Croo, die het Maximiliaanpark wil laten ontruimen (op Knack.be).

S-trein

Op het Gewestelijk Expresnet (GEN), het langverwachte mobiliteitsnetwerk dat de Rand rond Brussel moet verbinden met het stadscentrum, rijden vanaf half december ‘S’-treinen. De naam is geïnspireerd op de Duitse Stadt-bahn of S-Bahn, het (voor)stadsnetwerk in Berlijn of Zürich. Bedoeling is dat het ‘S’-aanbod afgestemd zal

worden op dat van de NMBS en de Brusselse, Vlaamse en Waalse vervoersmaatschappijen MIVB, De Lijn en TEC. Er zijn nog meer nieuwigheden voor dat voorstedelijk treinaanbod: de jarenlang verkommerde halte Pannenhuis wordt nieuw leven ingeblazen en omgedoopt tot ‘Thurn en Taxis’. De gloednieuwe haltes Mouterij en Schuman worden straks in gebruik genomen, en verder zal de Schuman-Josaphattunnel opengaan, wat de druk KV op de Noord-Zuidverbinding moet verlichten.

TAXI’S RIJDEN TEGEN HALVE PRIJS. Om te protesteren tegen de deloyale concurrentie van Uber rijden de Brusselse taxi’s tegen halve prijs – dat is wat de taxichauffeur moet betalen aan sociale bijdragen, verzekeringen en belastingen. Na afloop blijkt dat er amper meer klanten zijn dan op een gewone zondag.

MAANDAG 14 SEPTEMBER 2015 MEER EN MEER VLUCHTELINGEN NAAR WTC-III. Door het slechte weer vinden de vluchtelingen de weg naar WTC-III. In de nacht van maandag op dinsdag overnachten er 173 mensen. UBERCHAUFFEURS ZIJN ZELFSTANDIGEN. Uber-chauffeurs zijn zelfstandigen, net zoals 84 procent van de reguliere taxichauffeurs. Het is nu aan de inspectiedienst van het Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen (RSVZ) om na te gaan of de chauffeurs in orde zijn met hun aansluiting. Dat zegt staatsssecretaris voor de Strijd tegen Sociale Fraude Bart Tommelein (Open VLD).

DINSDAG 15 SEPTEMBER 2015 BOMALARM AAN OUDE GRAANMARKT. Om 14 uur wordt een bomalarm afgekondigd voor het KBC-gebouw aan de Oude Graanmarkt. Om 15.45 uur wordt het bomalarm alweer opgeheven. Er wordt niets gevonden. VILVOORDE BOOS OP VUIL WATER UP-SITE. Als het stadsbestuur van Vilvoorde niet vlug een antwoord krijgt van de Brusselse regering en het stadsbestuur, dreigt het schepencollege met gerechtelijke acties tegen de woontoren Up-site die een jaar na de voltooiing nog altijd ongezuiverd water loost in de Zenne. Vilvoorde beschouwt de waterkwaliteit van de Zenne als een prioriteit. Samengesteld door Danny Vileyn

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1490 PAGINA 6 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

BRUSSEL – Het Brussels parlement telt sinds 2014 vier PVDA’ers. Dat is een primeur. Nochtans is het harde extreemlinks discours vanop het spreekgestoelte ver te zoeken. De parlementsleden bewegen zich liever onder het volk om hun ideeën te verspreiden. Wij spraken met parlementslid Michaël Verbauwhede bij het begin van het politieke jaar.

erbauwhede is met zijn 29 jaar een van de jongere parlementariërs in ons land. Op de vraag of hij – zijn partij getrouw – een marxistische samenleving voorstaat, antwoordt hij dat hij in de eerste plaats voor de mensen kiest. Het moderne antwoord van de PVDA, is dat. Ook over het verleden wordt gezwegen: sinds 2008 heeft de partij het maoïsme achter zich gelaten. Kritiek op de uitwassen van het communisme zal een PVDA’er niet snel geven. De partij luistert naar de man in de straat en kijkt naar de toekomst. De historicus en jurist Verbauwhede verdient naar eigen zeggen 1.400 euro, de rest van zijn riante parlementariërsloon staat hij af aan de partij. “Met 1.400 euro per maand weet ik wat een parlementaire beslissing concreet voor de man in de straat betekent. Andere parlements-

gin wist men nog geen blijf met ons. We werden bijvoorbeeld pardoes naast het Vlaams Belang gezet in het parlementair halfrond.” Een jaar is snel voorbij. Hoe evalueren jullie het politieke werk? Verbauwhede: “We hebben voor de verkiezingen een enquête gehouden bij 40.000 Belgen, waarvan 7.000 Brusselaars, en de antwoorden van die burgers zijn ons programma. Wat vindt men belangrijk in Brussel? Huisvesting bijvoorbeeld. We blijven ook na de enquête naar de mensen luisteren, bijvoorbeeld in de problematiek van de vuilniszakken. Als staatssecretaris voor Netheid Fadila Laanan (PS) beslist om nog maar één huisvuilophaling te organiseren, en de mensen voelen dat, dan hebben wij werk in het parlement.”

INTERVIEW > MICHAËL VERBAUWHEDE (PVDA), EEN VAN DE JONGSTE PARLEMENTSLEDEN

‘IK HOU MEER VAN EEN BETOGING DAN VAN HET PARLEMENT’ leden weten dat niet, want zij voelen de maatregelen die zij nemen niet zelf,” zo zegt hij. Dat allemaal vertelt de Franstalige Verbauwhede in een Nederlands dat heel wat Brusselse excellenties mag doen blozen. PVDA heeft dan wel vier parlementsleden in het Brussels parlement, maar jullie beschikken niet over een kantoor in dat halfrond. Michaël Verbauwhede: “Om als Franstalige politieke formatie een fractie te vormen in het Brussels parlement moet je met zeven zijn. Ook hebben we geen stemrecht in de commissies. Bepalen wat er op de agenda van commissies komt mag evenmin. Dat beperkt ons wel.” “Het is duidelijk dat de partijen die al lang in het Brussels parlement zitten de nieuwe partijen buiten proberen houden. Dat voel je. Al zeg ik daar wel bij dat het contact met de grote partijen toegenomen is na ons eerste parlementaire jaar. In het be-

“Zelf spreken we altijd over de tweebenige methode: met één been op straat, met één been in het parlement.” Lukt het om beide werelden te verzoenen? De afstand tussen halfrond en straat is groot. Verbauwhede: “Dat is inderdaad heel moeilijk. De boodschap in het parlement mag ook niet verschillen van wat je op straat vertelt.” “In het parlement merk je wel dat politici niet goed weten wat er op straat leeft. Men denkt dat in België politiek niet leeft bij de mensen. Wel, men vergist zich daarin. Als wij een actie rond huisvesting organiseren in Molenbeek, dan komen daar makkelijk 300 mensen op af. Als je goed uitlegt waar iets om draait en wat je er aan wil doen, dan zijn mensen mee.” Willen jullie meer via de straat gedaan krijgen dan via het parlement? Verbauwhede: “Beide. Onze so-

Michaël Verbauwhede: “We zijn voor een inburgering die mensen goed ontvangt, en perspectief op werk geeft.”

“In het parlement merk je dat veel politici niet weten wat er op straat leeft”

ciale zekerheid is er niet gekomen omdat men in het parlement uit goedheid beslist heeft om er een te maken. Nee, die kwam er omdat er de druk van de straat was. Omdat er sociale bewegingen waren, en vakbonden.” Hoe evalueren jullie de Brusselse regering Vervoort-I?

Verbauwhede: “Ik ga de Brusselse regering niet vergelijken met de rechtse federale regering, maar links zou ik de coalitie tussen PS, CDH en FDF niet echt noemen. Er is een besparingsbeleid, bijvoorbeeld bij de vzw’s, en Vervoort probeert dat te verstoppen. Een concreet actueel voorbeeld: op Franstalig niveau is er in Brussel geen inburgeringsbeleid. Toch zijn er vzw’s die zich daar al lang mee bezighouden. Die vzw’s krijgen subsidies van de Franse gemeenschap en van het Brussels gewest. Vorig jaar zijn de subsidies verlaagd waardoor een aantal mensen ontslagen zijn. En nu plots is er een vluchtelingencrisis, ook in Brussel, en pleit de Brusselse regering voor een inburgeringstraject. Tja...” Horen we dat goed? Is de PVDA voorstander van inburgering? Verbauwhede: “Natuurlijk; we

zijn voor een inburgering die mensen goed ontvangt, en perspectief op werk geeft. Want volgens ons is dat de beste manier om mensen zich thuis te laten voelen in onze samenleving: door ze te laten werken. Zal ik werk hebben? Kunnen mijn kinderen naar school? Daar liggen vluchtelingen van wakker.” Ons lijkt een doorgedreven tweetaligheid anders ook wel belangrijk om in te burgeren. Verbauwhede: “Zeker. We zijn trouwens een van de weinige partijen die zelf volledig tweetalig werken. Tweetaligheid is ook de enige manier om vluchtelingen op te vangen. Hen tussen twee gemeenschappen laten schuiven werkt niet. Het Vlaamse inburgeringsbeleid is succesvol, vooral omdat er genoeg geld voorradig is. Wel, als we in Brussel nu ook eens zoveel middelen hadden, en vol-

BDW 1490 PAGINA 7 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

ledig inzetten op tweetaligheid...” © BART DEWAELE

MICHAËL VERBAUWHEDE ■ Geboren in 1985 ■ Woont tot 1994 in Antwerpen, dan Bastogne, nu in Schaarbeek ■ 2008: Bachelor in recht en geschiedenis (Universiteit van Namen) ■ 2010-2012: Master in rechten en geschiedenis (ULB) ■ 2010-2012: voorzitter van de studentenkoepel FEF ■ 2012-2014: studiedienst Ligue des familles (specialist onderwijs) ■ 2014: Fractieleider van de PVDA in het Brussels parlement en medewerker van de studiedienst van de PVDA ■ Auteur van het boek: “Justice, affaire de classes” (2014)

Jullie zijn vooral bezig met grootstedelijke problemen, zoals huisvesting en inburgering, en met praktische zaken, zoals vuilniszakken. Maar de PVDA blijft natuurlijk een sterk ideologisch-linkse partij. Hoe rijmen jullie die ideologie met zoiets praktisch als vuilnisophaling? Verbauwhede: “Alles is politiek op hoog niveau. De vuilnisophaling is een concreet gevolg van een politiek probleem, namelijk dat de regering niet voldoet aan de sociale noden van de bevolking, te weinig investeert in openbare dienstverlenging. Kleine problemen staan altijd in verbinding met grote problemen.” Met de uitvoering van het ideologische wil het ook wel eens mis lopen. In een burgerinterpellatie in de gemeenteraad van Elsene hebben we jullie al een pleidooi horen houden om de automobilist recht te geven op een parkeerplek, terwijl jullie ook een ecologische partij willen zijn. Verbauwhede: “Ja, daar hebt u wel een goeie vraag (lacht). We willen als PVDA meer en meer de nadruk leggen op de nefaste gevolgen van verkeersdruk, files en vervuiling. Er moeten strengere ecologische maatregelen komen, daarover is nagenoeg iedereen het eens. Ons standpunt over autogebruik is helder: er moeten minder auto’s zijn in Brussel. En dat kan alleen als je volop investeert in de MIVB en de NMBS.” “Je krijgt alleen maar een ecologisch beleid door de juiste beleidskeuzes te maken. Heel concreet: als je naar de luchthaven wil per trein, dan betaal je de fameuze Diabolotoeslag omdat die treinverbinding tot stand is gekomen met een publiek-private constructie. De overheid geeft daar dus te kennen dat ze niet investeert in het openbare vervoer, omdat ze mensen veel te veel laat betalen voor een treinrit. Het is dus voordeliger om met de auto naar de luchthaven te gaan. Wij zijn voor openbaar vervoer, maar wel als een duidelijke beleidskeuze van de overheid. En van zulke keuzes wordt het milieu beter. Red is the new green.” Dat klinkt als marketing. Verbauwhede: “(lacht) Dat is het nochtans niet. Dat wil gewoon zeggen dat we bijvoorbeeld de komende klimaattop van Parijs volop steunen.” Klimaatconferenties en -lezingen worden tegenwoordig ook gesteund door grote bedrijven. Iedereen denkt groen. Verbauwhede: “Officieel steunt men dat misschien wel, net zoals Electrabel bijvoorbeeld ook ‘groen’ denkt, terwijl de kerncentrales wel openblijven. Ecologie zal een sociale keuze moeten zijn, anders dreigen alleen de armen slachtoffer te worden van het milieu, zoals altijd met de vrije markt. We willen de milieuproblemen aan de wortel aanpakken, en niet door randmaatregelen van de grote energieconcerns. Openbare bedrijven zijn nodig om groene en goedkope elektriciteit te

produceren. In Duitsland kan het. En Merkel is niet meteen een linkse dame te noemen.” Maar welke concrete maatregelen stellen jullie op het Brusselse niveau voor? Verbauwhede: “Concreet? Wel, u weet dat wij in Brussel uitgesproken standpunten hebben over huisvesting. Wat proberen we op dit politieke niveau dan voor te stellen? Drie procent van de huiseigenaars hebben in deze stad 25 procent van de huizen in eigendom. En toch betaalt iedereen huizenbelasting volgens dezelfde schaal. Volgens ons zou iemand die één huis heeft minder belastingen moeten betalen. Dat was een voorstel uit ons Brusselse verkiezingsprogramma.” “Maar wij zoeken natuurlijk hoofdzakelijk naar oplossingen op het federale niveau, oplossingen die iedere Belg aanbelangt. Werkende mensen spreken immers dezelfde taal.” En hoe pakken jullie de torenhoge Brusselse jeugdwerkloosheid aan? Verbauwhede: “Wel, door werk te creëren en te investeren in jobs. Niet door de loonkosten te laten dalen, zoals alle partijen willen doen, ook in Brussel. Dat is sinds de jaren 1980 het mantra, maar die heeft niet bijster veel opgeleverd. Integendeel, de werkloosheid is in Brussel alleen maar gestegen.” En intussen strijken er steeds meer vluchtelingen neer in Brussel? Verbauwhede: “Dat is waar, en ik begrijp ook dat mensen bang zijn omdat vluchtelingen hun job zouden inpikken, of hun sociale woning. Eigenlijk hebben ze gelijk. Maar je moet er dan ook wel aan bij zeggen dat dat de fout is van de overheid, die op vijftien jaar zwaar bespaard heeft in openbare dienstverlening, en te weinig jobs heeft gecreëerd, terwijl de noden meer dan verdubbeld zijn. Zo fabriceer je racisme.” “Dat wil natuurlijk niet zeggen dat vluchtelingen niet welkom zijn. Het is voor ons een plicht om ze op te vangen uit humanitaire overwegingen.” Ook de werkgevers zijn vragende partij... Verbauwhede: “Klopt. Het zijn massa’s goedkope vluchtelingen die voor een habbekrats werken, en niet aangesloten zijn bij een vakbond...” De PVDA is natuurlijk een oppositiepartij, met een goede straatwerking, maar toch vragen we ons af hoe jullie via het parlement hervormingen kunnen doorvoeren. Verbauwhede: “Het is geen geheim dat ik me meer op m’n gemak voel in een betoging dan in het parlement (lacht). Maar we kunnen wel degelijk zaken veranderen. Kijk maar naar de rel rond de verminderde vuilnisophaling. Daar hebben we gewogen op het debat.”

Christophe Degreef en Steven Van Garsse

POLITIEK > N-VA AAN BEGIN VAN PARLEMENTAIR JAAR

‘Scholen bouwen is bodemloze put’ BRUSSEL – Na een jaar Brussels parlement is de N-VAfractie gerodeerd. Ze zal ook het komend jaar de regering en het VGC-college het vuur aan de schenen leggen. Als neofiet in een parlement is het altijd wat zoeken. De N-VA kwam in het Brussels parlement met een volledig nieuwe fractie en fractiepersoneel aan de start en begint na een jaar de wegen te kennen in de kronkelige doolhof van de Brusselse instellingen. Voor parlementslid Liesbet Dhaene blijft onderwijs focus nummer één. “De VGC mikt steeds maar op capaciteitsuitbreiding van het Nederlandstalige onderwijs. We zijn niet tegen veel scholen, maar het is een bodemloze put. Elke school die je opent is zo gevuld. Wij vinden dat de kwaliteit voorop moet staan.” Om dezelfde reden is Dhaene ook geen voorstander van tweetalig onderwijs. “Het inspectierapport Onderwijsspiegel zegt juist dat de taalachterstand weggewerkt moet worden.” Dhaene stelt verder vast dat de twee autonome gemeenschappen (Vlamingen en Franstaligen) steeds meer samen worden geduwd in de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie. “En precies daar stelt er zich een probleem van tweetaligheid.” N-VA-collega Cieltje Van Achter heeft zich eerder al op het Citroendossier geworpen. Ze blijft het

dossier met evenveel argwaan opvolgen. “De Brusselse regering heeft het gebouw gekocht om er een museum in onder te brengen, maar als ik naar de prijs vraag antwoordt minister-president Rudi Vervoort (PS) mij dat de prijs nog niet vastligt.” Van Achter merkt ook op dat het idee om met privécollecties te werken, een idee van de Rudi Vervoort, grote nadelen heeft. “Als iemand zijn privécollectie terugtrekt, heb je niets meer om te tonen. Zo’n museum kan ook niet onafhankelijk werken.”

Bouwaanvraag Johan Van den Driessche heeft zijn tanden gezet in het dossier van het Eurostadion. Hij ziet een probleem opduiken in de bouwaanvraag. “Het Gewestelijk Ruimtelijk Uitvoeringsplan van het Vlaams Gewest laat op Parking C maar 50.000 vierkante meter multifunctionele ruimte toe. Het stadion zal meer dan dubbel zoveel vierkante meter bedragen.” Verder vreest hij, samen met de inwoners van Grimbergen, verfransing in dit stukje Vlaanderen. Zo zal de Brusselse politie er toezien op de veiligheid en komt er op de site een instituut voor sportgeneeskunde, in samenwerking met (Franstalige) Brusselse universitaire ziekenhuizen.

Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

ZO/DIM 20/09 14:00-18:00

GRATIS / GRATUIT

ALL

EVENT

Seizoensopener Ouverture de saison

mekaniek zonder elektriek

2015 2016

mécanique non électronique

WWW.BRONKS.BE

Varkensmarkt 15-17 / 1000 Brussel

BDW 1490 PAGINA 8 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

Het is ‘week van de mobiliteit’ en zondag is Brussel autovrij. Allen op de fiets dus. Bijvoorbeeld voor een toertje langs de Brusselse stadsbeelden van fotograaf Bram Penninckx, die op negentien locaties te zien zijn. En voor wie nog een goede fiets zoekt: Elsenaar Frédéric Mertens bracht zopas een elektrische plooifiets op de markt die het fietsen nog plezieriger maakt. In Agenda Magazine leest u op p. 12-13 meer over de ‘week van de mobiliteit’.

MOBILITEIT > EEN ZONDAG ZONDER AUTO’S

BRUSSEL IN VE

‘Met deze fiets moet het lukken’ ELSENE – Met zijn nieuwe elektrische vouwfiets wil Elsenaar Frédéric Mertens veel meer Brusselaars op de fiets krijgen. Als internationaal softwareverkoper reisde Mertens jarenlang de wereld rond. Tot hij er genoeg van kreeg en een rustpauze in zijn carrière inlaste. Hij begon te mediteren en schreef zich in voor een opleiding ondernemerschap. Daar kwam hij erachter dat hij een oplossing wilde bedenken voor de vastgelopen en vervuilende mobiliteit in zijn stad. Mertens, zelf een ervaren fietser, besloot een tweewieler te ontwerpen die de vele drempels zou slopen die Brusselaars aanhalen om niet op de fiets te stappen. “Voor mij was het moeilijk te vatten waarom normale, intelligente,

ruimdenkende mensen de fiets niet verkiezen boven de auto voor een rit van vijf kilometer,” zegt Mertens. Na een enquête kwam hij tot de slotsom dat het een plooifiets moest worden. De Brusselaars gebruiken doorgaans immers verschillende vervoersmiddelen. Maar dan een nieuwsoortige plooifiets. “De bestaande vouwfietsen zijn vaak onhandig, zwaar, traag, duur en oncomfortabel omdat je bezweet op je bestemming komt.”

Onomatopee Mertens ging lezen over fietsen en materialen, hij bezocht fietsbeurzen en volgde cursussen lassen, fietsmechaniek en framebouw. Vervolgens maakte hij enkele prototypes om uit te komen bij een elektrische vouwfiets van

aluminium, met een driehoekig kader. “Dat is nieuw. Het driehoekig frame maakt de fiets rigider. Er is minder energieverlies en dus ga je sneller.” Meer snelheid wordt ook bereikt door de grotere wielen. Vouwen en ontvouwen gebeurt volgens een geheel eigen techniek: het kader wordt niet doormidden geplooid, maar het voorwiel gaat eraf. “In tien seconden is de fiets op- of uitgeplooid.” De fiets is licht en, zeker in vergelijking met sommige andere merken, betaalbaar. Met motor en batterij weegt hij 13 kilo en kost hij 1.500 euro. Zonder motor zakt het gewicht naar 10 kilo en de prijs naar 900 euro. Mertens erkent: deze fiets kan veel maar hij biedt geen oplossing voor de onveiligheid in het verkeer die vele Brusselaars afschrikt.

MOBILITEIT > ONTWERPER WIL BRUSSELAARS UIT DE AUTO KRIJGEN

Frédéric Mertens met zijn vouwfietsen die het fietsen plezieriger moeten maken.

ADVERTENTIE

BDW 1490 PAGINA 9 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

ONTDEK ONS NIEUW OPLEIDINGSAANBOD

E RVOERING

Voor elke passie een opleiding. Surf naar www.syntrabrussel.be en schrijf je in.

BRAM PENNINCKX OP NEGENTIEN LOCATIES

Straatfotograaf exposeert ook bij nacht en ontij BRUSSEL – Een foto van het HerrmannDebrouxviaduct op een autoloze zondag. Een vervreemdend beeld. Een mooi beeld ook omdat de gebruikelijke acteurs - de eindeloze sliert auto’s ontbreken. De jonge fotograaf Bram Penninckx (35) is al sinds 2009 op stap om Brussel te ontdekken, en zo ook zichzelf. Hij heeft nu twee reeksen foto’s klaar. De eerste heet ‘Bonsoir Bruxelles’, de tweede ‘Brükselisations’. Die laatste gaat onder meer over betogingen en volkse evenementen. ‘Bonsoir Bruxelles’ gaat over de stad als de acteurs schaarser worden en er hoofdzakelijk decor overblijft. Zo ging Penninckx op zoek naar een wasserette. Of schoot hem als hij op straat liep tijdens de dag soms te binnen: “Hier moet ik eens terugkeren als de avond valt.” Penninckx is vele nachten aan de slag geweest, met research en veldwerk. Zo’n 70 tot 80 nachten ging hij de boer op. Hij begon op de grens Brussel/Vlaanderen op de Heizel met de rug naar Vlaanderen. Aan de VRT had hij een toevalstreffer: een vergeten stukje brug van een viaduct. Penninckx wilde ook absoluut iets doen met kersenbloesems. Na uren rondlopen in Water-

maal-Bosvoorde stapte hij van de bus om naar huis te wandelen, en daar merkte hij de gedroomde kersenbloesems plots op. Mensen die aan de Beekkantbuurt wonen, hadden Penninckx gewaarschuwd voor nachtelijke agressie. Maar anderhalf uur met statief leverde naast een mooi beeld alleen maar nieuwsgierige vragen op. Bij uitgeverij Snoeck verschijnt er op 19 september een boek met 76 foto’s, maar minstens even belangrijk zijn de negentien foto’s die van 20 september tot 15 oktober op negentien plaatsen in Brussel hangen. Aan De Rinck in Anderlecht hangt een velcro, elders hangen affiches en twee reclamepanelen van Clearchannel laten een slideshow zien van Penninckx’ foto’s. Inspiratie haalde de jonge fotograaf bij het Amerikaans-Frans collectief dysturb dat zijn foto’s ophing aan de gevels en muren in Parijs en New York. Dankzij Growfunding kon Penninckx de fotoreeks realiseren. Hij haalde 12.000 euro op bij particulieren, openbare instellingen en ondernemingen. Danny Vileyn Meer info over Penninckx en de locaties van de foto’s: www.scenes.brussels.

SCHRIJF JE NU IN

INFODAG

WOE 09.09.2015 | 14u00 - 20u00 Campus Ukkel | Campus Tour & Taxis

ADVERTENTIE

TE KOOP

betaalbare nieuwbouwappartementen vanaf

€ 144.900

“Wat wel is: hoe meer fietsers, hoe meer het verkeer en de politiek rekening met hen moeten houden.” Dan was er nog de naam. Zowel de fiets als het bedrijfje dat Mertens samen met zijn marketingpartner Philippe Lefrancq oprichtte, heten Ahooga, een onomatopee die verwijst naar het geluid van een autoclaxon uit de jaren 1920.

Antiregenscherm Voor de productie werd geopteerd voor een naar Hongarije uitgeweken Belgische fabrikant, die ook bakfietsen en andere fietsen op maat maakt. De eerste Ahooga’s worden half oktober in Boedapest in mekaar gestoken. “We hopen er dit jaar honderd te verkopen.” En het blijft niet bij een plooifiets alleen: Mertens broedt op plannen om ook een antiregenscherm en een nieuwsoortig fietsslot op de markt te brengen. Alles om het fietsen plezieriger te maken. www.ahooga.bike

Bettina Hubo

WWW.MISTRAL-GANSHOREN.BE

- 1, 2 of 3 slaapkamers - ruime, zonnige terrassen en/of tuin - ideale investering met meerwaarde-potentieel VANDERVEKENSTR. / NEGEN PROVINCIESLAAN

info & verkoop :

GANSHOREN

ADVERTENTIE

KAN JIJ DEZE ADVERTENTIERUIMTE VERKOPEN? DAN BEN JE MISSCHIEN WEL DE NIEUWE COLLEGA DIE WE ZOEKEN!

ADVERTENTIE

BDW 1490 PAGINA 11 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

VZW VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA IS DRINGEND OP ZOEK NAAR EEN

P-PRAAT

SALESMEDEWERKER

De Francofone broedertwist tussen Olivier Maingain en Bernard Clerfayt neemt groteske vormen aan. U weet dat het FDF een nieuwe naam zoekt, iets waarvan voorzitter Maingain belooft dat het “quelque chose d’inattendu” zal zijn. De nieuwe naam past in een nieuw elan dat het FDF zichzelf wil geven. Maingain wil van de partij namelijk een perfect huwelijk tussen links en rechts maken, zo’n twintig jaar na paars. Maar Schaarbeeks burgemeester Clerfayt is daar niet zo gelukkig mee. Met die naam, en vooral: met de volgorde waarin het gebeurt. “On fait des choses à l’envers! Un président, puis un nom, puis un congrès doctrinal... Franchement, il faut commencer par le contenu, puis vient le reste,” zegt Clerfayt in Le Soir. Het is natuurlijk geen geheim dat beide heren kandidaat-voorzitter van hun partij waren begin dit jaar, en dat Maingain gewonnen heeft. Hebt u eigenlijk al eens goed opgelet naar wat er zo allemaal gezegd en niet gezegd wordt over de vluchtelingencrisis? Vorige week nog las u hoe Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) excuses wilde van asielzoekers omdat ze niet in het WTC-gebouw wilden slapen. Die tweet leverde Francken natuurlijk opnieuw zijn aloude vijanden op. Maar, waar we het over willen hebben: wat is het verschil eigenlijk met een Yvan Mayeur (PS), Brussels burgemeester, die op een iets stillere wijze het ‘knusse’ tentenkamp in het Maximiliaanpark wil ontruimen? “Une évacuation progressive et organisée,” zo schrijft Mayeur voor in La Dernière Heure. En daarom stelt de burgemeester dus een alternatief gebouw voor voor het WTC-gebouw, een gebouw dat volgens de laatste berichten nog gevonden moet worden.

VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW

bundelen vijf sterke mediamerken in de hoofdstad: tvbrussel, FM Brussel, Brussel Deze Week, AGENDA magazine en brusselnieuws.be. Binnen de salesafdeling, die al deze merken ondersteunt, zijn we op zoek naar een enthousiaste collega die ons team versterkt.

UW FUNCTIE

Samengevat: de ene zegt dat hij het tentenkamp niet graag heeft, en de ander breekt het af. Samenwerking tussen N-VA en PS, het kan.

CHIEN ÉCRASÉ

De stad Vilvoorde is daar natuurlijk niet blij mee, want in Vilvoorde hebben ze van hun Zenne een soort vijver gemaakt omringd door lagere Up-sitetorens, eveneens voor de betere klasse, en in die vijver hoort verse vis te zitten. Bovendien zijn ze in de andere Zennestad ten noorden van Brussel het debacle uit 2009 nog niet vergeten, toen exBrussels minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroeck (Ecolo) in zeven haasten moest terugkeren nadat een stevig onweer de filters van het Brusselse waterzuiveringsstation aan Buda tot gort had gespoeld. Met vissterfte in Vilvoorde tot gevolg. En een minuut stilte op de klimaattop.

UW PROFIEL

De grap van de eeuw is waarschijnlijk de Up-sitetoren die hoog boven de kanaalzone uit-, ehum, -torent. Zo hoog dat Brussels minister van Leefmilieu Céline Fremault (CDH) hem als een noodzakelijke barrière ziet in de strijd tegen vliegtuigen uit Zaventem. Maar wie hoog in de lucht kijkt, vergeet vaak de begane grond. En het afvalwater. Het water van Uplace wordt dan ook rechtstreeks in de Zenne geloosd, net zoals in de goede oude tijd.

Enfin, als u in het volgende verkiezingsjaar affiches van Ecolo of Groen of iets anders klimaatgerelateerds in de Upsitetoren ziet hangen, lacht u dan maar eens goed. Bij dezen neemt uw commentator alvast een optie op de toekomst en vindt hij een passende nieuwe samenlevingscampagne uit: “Zonder blikken of blozen, genoegzaam afvalwater in de Zenne lozen.”

VORST > BUURT VREEST APPARTEMENTENCOMPLEX

Grote verrassing vorige week als het wijkcomité Meunier op de vastgoedsite immoweb.be merkt dat villa Dewin te koop staat voor de ronde som van 1.800.000 euro. De villa met rozentuin is een pareltje van art deco. De familie Dankaert verkocht vorig jaar de villa en twee andere huizen in de Meyerbeerstraat. De familie wou het huis aan de linkerkant platgooien en er appartementen bouwen. Dat leidde tot zwaar protest. Een privépersoon kocht het huis en de

plannen lijken van de baan. De buurt was gealarmeerd en toen de villa en het pand ernaast aan de rechterkant door een promotor gekocht werden, mobiliseerde het wijkcomité massaal. De Brusselse regering startte de procedure om de villa en de helft van de tuin te beschermen. Einde van de onrust? Toch niet, het wijkcomité maakt zich zorgen over het appartementsblok dat de promotor wil neerpoten in het nietbeschermde deel van de tuin. Er zouden een vijftigtal appartementen komen en 80 garages. Hiervoor moeten een massa oude bomen wijken. Het wijkcomité, dat na het ter perse gaan dinsdagavond de gemeenteraad interpelleerde, vreest ook de verkeersdruk op de woonstraten. DV

INTERESSE?

De bekende villa Dewin in de Vorstse Meyerbeerstraat staat te koop. De villa ontworpen door architect J.B. Dewin verwierf bekendheid nadat de buurt eind vorig jaar een petitie op het getouw zette voor de bescherming. De petitie kreeg meer dan 2.000 handtekeningen.

WIJ BIEDEN:

VILLA DEWIN TE KOOP

• Je staat in voor de verkoop van advertentieruimte (banners, spots en advertenties). • Je bouwt een goede relatie op met klanten, zowel particuliere klanten als reclamebureaus en mediacentrales. • Je staat in voor prospectie. • Je handelt commerciële dossiers (van prospectie tot bestelbon) zelfstandig af. • Je houdt je kennis van de markt up-to-date. • Je bent een commercieel talent, met een sterke motivatie, gedreven en resultaatsgericht. • Je hebt een eerste saleservaring in de media op zak. • Je bent perfect Nederlandstalig met zeer goede kennis van het Frans en het Engels. • Je werkt graag in teamverband, maar je kan je werk ook zelfstandig organiseren en plannen. • Je bent vlot en overtuigend, ook aan de telefoon. • Je bent “Brussel minded” en je kent het Brusselse commerciële landschap. • Je bent flexibel en stressbestendig. • Je bent open en sociaal en maakt er een erezaak van om je dossiers perfect af te handelen. • Een voltijdse opdracht van onbepaalde duur. • Een correct verloningspakket met extralegale voordelen. • Een stimulerende werkomgeving binnen een boeiend mediabedrijf.

Stuur jouw kandidatuur en cv voor 28/09 op naar Kristel De Wolf – HR manager Vlaams-Brusselse Media vzw – Flageyplein 18 – 1050 Brussel Mailen kan naar kristel.dewolf@brusselmedia.be

BDW REGIO

BDW 1490 PAGINA 12 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

DEZE WEEK OP HET BOCKSTAELPLEIN > PICKNICK TEGEN AUTO’S, VOOR MEER GROEN

LAKENAARS WILLEN EEN ECHT GEMEENTEPLEIN

LAKEN – De Lakenaars voelen zich stiefmoederlijk behandeld door Brussel-Stad en nemen het heft steeds meer in eigen handen. “Als we het zelf niet doen, zal het tij hier niet keren,” zo klinkt het. Zaterdag is er een protestpicknick op het Bockstaelplein. De eis? Een gezellig, autovrij gemeenteplein.

e afgelopen maanden waren er al Au bord de l’eau aan het Monument voor de Arbeid, het BookSwapSalon aan het oude stationnetje van Laken en Resto Vliebergh op het Fransmanpleintje. Allemaal buurtinitiatieven om Laken leefbaarder en aantrekkelijker te maken. Want Laken kampt met een niet al te best imago: saai, ver van het centrum en deels verpauperd. Dit negatieve beeld frustreert Régine Feltkamp, die al enkele jaren in de omgeving van Bockstael woont. “Laken is groen, rustig, heerlijk eenvoudig en volks. En er zijn pareltjes zoals de koffiebranderij Van Dael in de Marie-Christinastraat en de tuin van Albert Street.” “Probleem is dat er te weinig geleefd wordt in Laken. Mensen gaan voor hun sociaal leven naar het centrum of naar Jette. Laken is groot en versnipperd. De mensen van NoordLaken dalen niet af tot Bockstael, ze gaan nog eerder naar Wemmel. Ze zijn bang om naar hier te komen. Dat heeft te maken met de groeiende kloof tussen arm en rijk.” We zitten voor het gesprek in La Per-

le, een bruin volkscafé met terrasje aan het Bockstaelplein. Ondanks het middaguur en het mooie weer zijn er amper klanten. Feltkamp is in

het gezelschap van Serge Malaisse, die ook in de buurt woont. Beiden begonnen enige tijd geleden, los van elkaar, een Facebookpagina om het

gemeenschapsleven in Laken een boost te geven en te tonen dat er wel degelijk wat gebeurt. Malaisse kondigt op zijn pagina, In Laeken, alle evenementen in de buurt aan, terwijl Feltkamp met Laken lives focust op nieuws en nieuwtjes, zoals de overlast van vliegtuigen en de op til zijnde heropening van het zwembad in de Kerkeveldstraat. En

dan is er nog La(e)ken +. Die Facebookgroep werd opgericht door Patricia Fridrich en is bedoeld om de discussie tussen Lakenaars op gang te brengen. De drie initiatiefnemers werken inmiddels nauw samen en begonnen ook met Laken Meets, een maandelijkse borrel voor Lakenaars die hun buurtbewoners beter willen leren kennen. “We hadden alle drie het gevoel dat we iets moesten ondernemen om wat meer vaart in Laken te brengen,” zegt Malaisse. “Je hebt hier een heleboel actieve verenigingen, zoals Picol en Laeken Découverte, en ook het wijkcontract Bockstael doet veel. Maar het Brusselse gemeentebestuur onderneemt weinig in Laken. Dus moeten de verenigingen en burgers het zelf doen. Anders zal het tij hier niet keren.” “Laken krijgt als aanhangsel van Brussel-Stad onvoldoende aandacht. Het lijkt alsof ze ons alleen bij de verkiezingen weten te vin-

‘PARKING BLIJFT, MAAR WORDT HERSCHIKT’ LAKEN – “De parkeerplaatsen op het Bockstaelplein zullen voorlopig blijven, maar ze worden herschikt zodat de impact van de auto’s op het plein drastisch vermindert,” zegt schepen voor Wijkcontracten Ans Persoons (SP.A). Het Bockstaelplein, dat tien jaar geleden helemaal werd heraangelegd, maakt nu opnieuw deel uit van het wijkcontract Bockstael. Maar er is maar een beperkt budget, 1,2 miljoen. En daarmee moet niet alleen het Bockstaelplein zelf onder handen genomen worden, maar ook de omgeving, zoals de Strijderssquare en het Lanneaupleintje. “Een heel klein budgetje dus,” zegt Persoons. “Daarmee kunnen we geen echte heraanleg van het Bockstaelplein doen, alleen enkele kleine ingrepen.” Met dat budget werd een richtschema opgesteld, dat zopas werd goedgekeurd door het Brusselse schepencollege. De aanpak van het plein gebeurt in twee fasen, zegt Persoons. In februari worden de straatjes ten noorden en zuiden van het plein afgesloten voor autoverkeer. Het verkeer richting Jette zal omgeleid worden via de Tie-

lemansstraat. “Dit zal de situatie voor fietsers en voetgangers al een stuk minder chaotisch maken,” zegt Persoons. “En met minder auto’s rondom krijg je al wat meer een pleinsfeer.” In 2018 zou dan de herinrichting gebeuren. Als de verkeerstest succesvol blijkt, worden de straten definitief afgesloten en wordt het plein vergroot. Maar een flink deel zal parking blijven. Persoons: “We kunnen die parkeerplekken niet zomaar afschaffen. Het blijkt immers dat vooral de omwonenden er hun wagen stallen. Maar we gaan de plekken grondig herschikken. Nu wordt er door elkaar geparkeerd. Gemiddeld staan er zo’n tachtig wagens. Het idee is om de plaatsen te groeperen tussen twee grote banken zodat veertig procent van het plein vrijkomt voor andere zaken, zoals een waterelement.” Ondertussen blijft Persoons zoeken naar alternatieve parkeermogelijkheden. “Een parking onder het plein is helaas niet mogelijk vanwege de metro- en treintunnel. Misschien kunnen er afspraken gemaakt worden met privébedrijven. Bedoeling is wel dat het Bockstaelplein uiteindelijk autovrij wordt.” HUB

BRUSSEL-STAD > UITBREIDINGSWERKEN AAN FRANSTALIGE SCHOOL

Moestuin voor Helihavenschool De stedelijke Franstalige basisschool Helihaven gaat samenwerken met de eveneens stedelijke basisschool Klavertje Vier. Dat heeft schepen van Onderwijs Faouzia Hariche (PS) laten weten ter gelegenheid van het einde van de uitbreidingswerken van de school. Dankzij de uitbreiding van de school kunnen er in de toekomst 68 kinderen meer terecht, de totale capaciteit is hiermee op 490 leerlingen gebracht. Twaalf klassen voor de basisschool, acht kleuterklassen en opvang voor de allerkleinsten. Daarnaast zijn er ook nog een turnzaal, een bibliotheek, twee refters en verschillende gemeenschappelijke ruimtes. Plaatselijke verenigingen zullen de turnzaal, de twee eetzalen en de speelplaats ‘s avonds en

in het weekeinde kunnen gebruiken. Er komt ook een dubbel onthaal voor zuigelingen: een Nederlandstalig en een Franstalig. Het zuigelingenproject kadert in een globaal investeringsplan dat voorziet in 550 nieuwe plaatsen in 2018 waarvan er vandaag 126 klaar zijn. De school werd bovendien ecologisch gerenoveerd: een deel van het dak is begroeid en er is een moestuin van 945 vierkante meter. Er zijn thermische zonnepanelen, ramen met driedubbele beglazing en drie tanks voor de opvang van regenwater.

twee, drie en vier slaapkamers. Van de drie vierslaapkamerappartementen zijn er twee die geschikt zijn voor mensen met een beperkte mobiliteit. De 51 appartementen zijn goed voor een investering van een flinke 9 miljoen euro, de school 6 miljoen en het onderkomen voor Kind en Gezin en ONE net geen 800.000 euro. Schepen van Stadseigendommen Mohamed Ouriaghli (PS) benadrukte bij de inhuldiging dat de enige criteria om een woning toe te wijzen inkomen en gezinssamenstelling zijn: “In tijden waarin discriminatie tastbaar blijft, moet de overheid gelijke toegang waarborgen.”

Gelijke toegang

De capaciteit van de Helihavenschool gaat naar 490 leerlingen.

Naast de school werden er 51 nieuwe appartementen gebouwd: studio’s en appartementen met één,

Danny Vileyn

BDW 1490 PAGINA 13 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

picknick, een initiatief waar ook heel wat andere Lakenaars aan meewerken. “Luister naar ons, is de boodschap,” zegt Malaisse. “We willen een echt gemeenteplein zonder auto’s. Er zijn heus alternatieven te vinden, de parking van de Brico bijvoorbeeld. Op Flagey en op het Sint-Gillisvoorplein is het ook gelukt om de auto’s weg te krijgen. En kijk hoe die plekken ervan opgeknapt zijn. We willen ook meer groen, in bakken of desnoods een soort groendak.” De bewoners hebben nog meer wensen: een muziekkiosk, banken, een zandbak en speeltuintje voor de kinderen. Kortom, het moet een plein worden waar de mensen graag naartoe komen. Een aangenaam plein zou meteen ook meer volk naar La Perle lokken, zegt Feltkamp. “Want dit café zou een topper kunnen zijn, vergelijkbaar met l’Union in Sint-Gillis. Dat hier nu weinig volk zit, is logisch. Je kijkt uit op auto’s, niet op een fi jn plein.” Bettina Hubo

Buurtbewoners Régine Feltkamp en Serge Malaisse bereiden zich alvast voor op Pic Nic Bockstael.

den,” vult Feltkamp aan. “Vergelijk het met andere gemeenten, Jette bijvoorbeeld. Jette had vroeger ook een saaie reputatie. Maar het Jetse gemeentebestuur heeft geïnvesteerd, met name in het centrum. Het Mercierplein is een fi jne plek geworden.” Dat is precies wat Laken mist: een leuk centrum, zegt Malaisse. “Bockstael zou de centrale plek moeten zijn. Maar wat heb je hier? Een parking.” Het Bockstaelplein, dat grenst aan het gerenoveerde oude gemeentehuis van Laken, is inderdaad een grauwgrijze kasseienvlakte vol geparkeerde auto’s. Langs alle

kanten rijden er auto’s omheen en ook bussen en trams krijgen ruim baan. Voor voetgangers en fi etsers is het een kluwen. En de lelijke Brico aan de overzijde maakt het er niet gezelliger op. Tien jaar geleden werd het plein helemaal heraangelegd, met verse kasseien en een nieuwe bus- en tramstrook. Aangenamer werd het echter niet want het bleef een parking, zonder één spoortje van groen: bomen konden niet vanwege de onderliggende metro- en treintunnels. Plantenbakken mochten niet vanwege de wekelijkse markt en de

“Laken krijgt als aanhangsel van Brussel-Stad onvoldoende aandacht”

frequente kermissen op het plein.

Heel klein budget Nu wordt het Bockstaelplein opnieuw onder handen genomen in het kader van het wijkcontract. Malaisse: “Er zijn participatieve ateliers geweest. De mensen hebben daar duidelijk te kennen gegeven dat ze geen autoplein meer willen. Nu horen we dat de auto’s toch op het plein blijven. En dat er maar een heel klein budget is voor de herinrichting. Uiteindelijk wordt er dus geen rekening met ons gehouden.” Daarom is er zaterdag een protest-

Pic Nic Bockstael: zaterdag 19/9 vanaf 15u (na de markt), Facebook Pik Nic Bockstael ADVERTENTIE

Puzzel Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak

puzzel@resonansvzw.be

ADVERTENTIE

WANDEL EN FIETS SAMEN MET BRUSSEL! AU TO LO Z E Z O ND A G 20 september 2015

WAT? Fietstocht om 14u en wandelparcours om 15u

Iedereen welkom!

STARTPUNT? Voor de fietsers:

DE KROON, J.B. VANDENDRIESCHSTRAAT 19, 1082 SINT-AGATHA-BERCHEM

MEER INFO? lieven.tack@n-va.be

Voor de wandelaars:

HOTEL ORTS, AUGUSTE ORTSSTRAAT 38, 1000 BRUSSEL (BEURSPLEIN)

BDW 1490 PAGINA 14 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

SCHAARBEEK > NIEUWE PARTNERS VOOR ARTIESTENPARCOURS

250 kunstenaars op 100 plekken Tijdens het laatste weekend van september en het eerste van oktober organiseren de diensten Franse en Nederlandse Cultuur van Schaarbeek het artiestenparcours ART 1030. 250 Schaarbeekse kunstenaars stellen hun werk tentoon op 100 verschillende plekken.

ALBERT KRIJGT TIEN METER HOGE PLATANEN UKKEL – De heraanleg van het Vanderkindereplein maakt slachtoffers: het Villo-station aan de Vanderkinderestraat is opgedoekt en er sneuvelden prachtige oude wilde kastanjelaars. Maar de leegte die er heerst, is tijdelijk, legt Inge Paemen van Mobiel Brussel uit. De gerooide bomen worden vervangen door tien meter hoge platanen en eenmaal de heraanleg klaar is, komt het Villo-station terug. Vanderkindere is een kruispunt van drie assen (Albert/Churchill, Vanderkindere en Brugmann). Om het plein overzichtelijker te maken voor auto’s, trams en fietsers komt er een ovale rotonde. Danny Vileyn

Schaarbeek noemt zichzelf graag een kunstenaarsgemeente. Ze beroept zich daarvoor op beroemde inwoners als René Magritte en Constantin Meunier. Bovendien is een derde van de straten naar kunstenaars vernoemd. Tijdens deze editie van het artiestenparcours verschijnen nieuwe Schaarbeekse partners zoals Apéros du Parc, bierotheek Le Barboteur en Brussels Art Melting Pot (BAMP) ten tonele. Zij slaan de handen in elkaar met de diensten Cultuur om het artistieke aanbod van Schaarbeek in de kijker te zetten. Op zaterdag- en zondagnamiddag krijgt het publiek toegang tot verschillende ateliers en exporuimtes, die elk voorzien zijn van een uniek mozaïektegeltje dat de weg toont. Speciale gast in het Huis der Kunsten is Jonathan Sullam. Met zijn installatie I killed my mom brengt hij een allegorie voor de overgang van jeugdigheid naar volwassen zijn. De tocht wordt aangevat op vrijdag 25 september tijdens de Apéros du Parc Josaphat om 18 uur, de vernissage in het Huis der Kunsten licht op 18 september al een tipje van de sluier op. Het parcours verkennen is volledig gratis. Voor een catalogus kan je tijdens de weekends van 14 tot 18 uur terecht in het Huis der Kunsten op de Haachtsesteenweg 147 in Schaarbeek. Meer info op www.art1030.be.

Ella Van Craen

ADVERTENTIE

DEMENTIE in de bib 21 - 26 september ’15 MUNTPUNT

ma 21 sept 18 u - 20 u VERNISSAGE TENTOONSTELLINGEN ‘The Time Being’ en ‘Het Geheugen’ do 24 sept 18 u - 20 u DOCUMENTAIRE ‘First cousin once removed’

SINT-PIETERS-WOLUWE

di 22 sept 19.30 u FILM ‘The Savages’

SINT-JANS-MOLENBEEK

woe 23 sept 14.30 u - 15.30 u INFOSESSIE

KOEKELBERG

woe 23 sept 19 u DOCUMENTAIRE ‘Mum and me’

SCHAARBEEK

do 24 sept 12.30 u - 13.30 u INFOSESSIE do 24 sept 14 u - 16 u CONTACTMOMENT

SINT-AGATHA-BERCHEM

vrij 25 sept 13.30 u - 17 u CONTACTMOMENT

JETTE

vrij 25 sept 19 u - 2O u INFOSESSIE

ANDERLECHT

za 26 sept 14 u DOCUMENTAIRE ‘Mijn opa raakt de weg kwijt’ za 26 sept 15 u DOCUMENTAIRE ‘Van binnenuit’

Van 21/09 tot 17/10 lopen er in Muntpunt twee tentoonstellingen in het kader van ‘de Alzheimer Code’. ‘The Time Being’, een installatie van Alexandra Cool, toont een dubbelreeks van beelden en foto’s van mensen met dementie. Voor ‘het Geheugen’ lieten acht kunstenaars verbonden aan het RHoK, zich in hun werk inspireren door het geheugen en het verlies ervan.

MEER INFO 02 778 01 70 of broes@dementie.be facebook.com/ecdbroes of www.alzheimercode.be

DdEe aLlZz HhEeIiMmEe Rr cOoDdEe

LAKEN, OUDERGEM, UKKEL, WATERMAAL-BOSVOORDE enkel infostand

BDW 1490 PAGINA 15 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

SCHAARBEEK > JOSAPHAT COMMONS VRAAGT MEDEBESLISSING IN STADSONTWIKKELING OUDE SPOORWEGSITE

‘JOSAPHAT MAG NIET AAN DE PRIVÉ VERPATST WORDEN’ De Brusselse regering beslist binnenkort over het richtplan voor de Josaphatsite. Daar zullen 1.800 nieuwe woningen worden gebouwd. De vereniging Josaphat Commons wil een radicaal andere manier van besluitvorming. Een kleine honderd jaar geleden, na WO I, was er een groot woningtekort in Brussel. Burgers en vakbonden richtten een coöperatieve op en bouwden woningen met de steun van de regering in de rand van de stad. Het werd Logis en Floréal, een van de mooiste tuinwijken van Brussel. Anno 2015 wil de Brusselse regering een nieuwe stadswijk op de oude spoorsite van Josaphat. Het kocht die tien jaar geleden van de Belgische spoorwegen, met de bedoeling om er een nieuwe (Europese) wijk uit de grond te stampen. Jospahat Commons wil mee in de cockpit zitten. Ze zet hiervoor het ‘commons’ -idee in. Daarbij staat de gemeenschap voorop. De Josaphatsite is van iedereen, dus moet de ge-

meenschap ook betrokken worden bij de woningproductie. “Het is een andere manier van governance. We stellen voor dat de Maatschappij voor Vastgoedverwerving (het vehikel van de Brusselse regering dat nu eigenaar is, SVG), de gronden overdraagt aan een stichting waarin de overheid, de gebruikers en de gemeenschap gelijk in participeren. We willen geen tegenvoorstel formuleren, maar het terrein is publiek goed en mag niet zomaar, via een verkaveling, in handen van de privé terechtkomen,” zegt An Descheemaeker van Josaphat Commons.

Vastgoedverwerving De stichting kan het terrein van 24 hectare ontwikkelen, of een deel ervan, de woningbouw piloteren en nadien het beheer verzorgen. Het klinkt radicaal, maar in Lausanne bijvoorbeeld, blijkt het te werken. Maar is het ook financieel haalbaar? Philippe De Clercq (Josaphat Commons): “We hebben de hele vastgoedoperatie op Josaphat volgens het ‘commons’-idee laten becijferen en daaruit blijkt dat het haalbaar is, zonder dat de eigenaar er aan verliest. Het volstaat om de termijn voor return on investment te verlengen.” Binnenkort start Josaphat Commons een overleg met de Maatschappij voor vastgoedverwerving en op 9 oktober is er een debat. Architectuurstudenten streken afgelopen weekend neer op de Josaphatsite om er een pop-upstad te bouwen.

Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

VERKEN DE STAD

Schrijf je in voor een WOONTOUR en ontdek de 118 wijken van BRUSSEL. WWW.WONENINBRUSSEL.BE

WAAR WIL JE WONEN? IN BRUSSEL. Op zoek naar een plek in Brussel om te huren of te kopen? Alleen, met z’n tweeën of met je gezin en de hond? Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bestaat uit 19 gemeenten en 118 wijken. Van rustige buitenwijken tot het levendige centrum. Ontdek jouw stad.

BDW 1490 PAGINA 16 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

BDWOPINIE

De Lille: “Volgens tellingen van de administratie daalde de autodruk met 7 procent in vergelijking met 2003. Dat is nog niet voldoende maar wel hoopgevend.”

MOBILITEIT > BRUNO DE LILLE (GROEN) LAAKT DE VERBREDING VAN DE RING

BRUSSEL WIL GRAAG FILEKAMPIOEN BLIJVEN BRUSSEL – We zijn kampioen af! We staan niet meer bovenaan de filelijst, schrijft Groen-fractieleider in het Brussels Parlement Bruno De Lille. Brussel was sinds jaren wereldwijd de stad waar je het langste in de file stond volgens de befaamde Traffic Scorecard van Inrix. In 2014 nam Londen de leiding over, maar de Brusselse regering doet er volgens De Lille alles aan om die eerste plaats snel opnieuw te veroveren.

andaag begint de Week van de Mobiliteit. Een hele week lang moedigt het Gewest ons aan om met de fiets naar het werk te rijden, te voet boodschappen te doen en uitstapjes met het openbaar vervoer te plannen. Terecht, want de Brusselse mobiliteitsknoop is erg hardnekkig. Gelukkig leidden al die campagnes en maatregelen intussen tot een positief resultaat. We zijn sinds kort namelijk filekampioen af. Brussel was al jaren wereldwijd de stad waar je het langste in de file stond volgens de Traffic Scorecard van het Amerikaanse bedrijf Inrix. Maar in 2014 nam Londen de leiding over. Alleen lijkt onze Brus-

selse regering daar niet blij mee te zijn. Ze doet er in de praktijk namelijk alles aan om die eerste plaats opnieuw te veroveren: denk maar aan de nieuwe overbodige parkings die er in het stadscentrum komen én aan de steun voor de verbreding van de Ring. Even recapituleren: het goede nieuws is niet alleen dat je nu in Londen langer dan bij ons in de file staat, maar vooral dat het aantal file-uren in onze hoofdstad gevoelig is gedaald (van 83 naar 74 uren of een daling van bijna 11 procent). Bovendien gebeurde dat op een moment dat het bbp na twee jaar van stagnatie, opnieuw aantrok en je

dus net meer verkeer zou kunnen verwachten. Alles komt dus goed. Niet? Zouden die files die er vanzelf gekomen leken te zijn, nu eindelijk ook vanzelf verdwijnen? Helaas niet. Die files zijn er namelijk niet vanzelf gekomen maar vooral omdat wij met zijn allen de auto blijven gebruiken voor veel te korte afstanden en voor verplaatsingen waar we ook trein, bus, fiets of zelfs onze voeten voor hadden kunnen gebruiken. Ze werden ook alleen maar korter in Brussel omdat we met de vorige regeringen de afgelopen jaren voortdurend de keuze hebben gemaakt voor openbaar vervoer, fiets en voetgangers. Als je wil dat mensen hun auto aan de kant laten staan, dan moeten de alternatieven aantrekkelijk zijn. Snel en veilig dus. Vandaar dat er kilometers vrije busbanen, eigen trambeddingen, nieuwe fietspaden en voetgangerszones werden aangelegd. Inderdaad: vaak moest de auto daarbij wat van zijn koninkrijk afstaan maar er is in Brussel

“We zien in het dossier voor de milieuvergunning voor het Eurostadion dat het mobiliteitsluik van het stadion grotendeels afhankelijk is van de verbreding van de Ring”

nu eenmaal niet genoeg plaats om overal twee rijvakken, een busbaan, fietspad, parkeerstrook én trottoir te voorzien.

Koehandel Het resultaat was dat de wagen niet langer in de helft van de gevallen gebruikt werd maar slechts in één op drie, dat één op vier verplaatsingen nu met het openbaar vervoer

gebeurt en dat het gebruik van de fiets verviervoudigde. Volgens tellingen van de administratie daalde de autodruk zelfs met 7 procent in vergelijking met 2003. Dat is nog niet voldoende maar wel hoopgevend. Het toont dat de keuze voor openbaar vervoer, fiets en stappen die wij in het Iris 2-plan (het gewestelijke mobiliteitsplan) maakten, de juiste was. De dalende fileduur in de Inrix-ranking is daar een recente bevestiging van. Je zou dus verwachten van een regering die zegt dat ze de mobiliteitsknoop wil ontwarren en de levenskwaliteit van haar inwoners wil verbeteren, dat ze nu nog een tandje gaat bijsteken. Maar nee, in Brussel gebeurt net het tegenovergestelde. Zo geeft de burgemeester van Brussel toe dat de voetgangerszone er niet kwam om wat ‘zuurstof’ te geven aan de Brusselaars. Neen, hij ziet het als een shoppingzone - voor rijke Ukkelse klanten - die vooral met de auto bereikbaar moet zijn. En dus worden er maar liefst vier nieuwe, overbodige ondergrondse parkings voorzien. Als kers op de taart laat de huidige Brusselse regering haar verzet tegen de verbreding van de Ring varen. We zien namelijk in het dossier voor de milieuvergunning voor het Eurostadion dat het mobiliteitsluik van het stadion grotendeels afhankelijk is van de verbreding van de Ring. Een koehandel dus: de hoofdstad haar stadion, Vlaanderen zijn brede Ring. Handjeklap, en er wordt de Brusselaars een project in de maag gesplitst dat hen slecht zal bekomen.

Domme verbreding Nochtans had het Brussels Gewest tot nu toe altijd gezegd dat ze maar wou praten over een verbreding van de Ring als duidelijk kon worden aangetoond dat het project goed was voor de mobiliteit, voor de luchtkwaliteit en voor de economie. Aangezien de files zich heel waarschijnlijk voor een groot deel naar binnen het Brussels Gewest zullen verplaatsen (nefast voor de mobiliteit en voor de luchtkwaliteit binnen onze woonwijken) én dat Vlaanderen op de eerste plaats zijn eigen half leegstaande - bedrijventerreinen rond Zaventem wil ontsluiten (twee keer raden waar die bedrijven vandaan zullen komen), stond de Brusselse administratie tot nu toe altijd op de rem. Maar nu dus niet meer. Brussel zal over enkele jaren wellicht trots uitpakken met het nieuwe Eurostadion. Maar als de ooh’s en de aah’s allang verstomd zijn, zullen we nog steeds de gevolgen van de domme verbreding van de Ring dragen. De burgemeester van Londen mag gerust zijn: hij hoeft niets te doen om binnenkort weer kampioen af te zijn. Brussel loopt zich warm om nog vele jaren aan de top van de filelijsten te blijven staan. Bruno De Lille Fractieleider Groen BHP

lezersbrieven@bdw.be

BRIEVEN VAN LEZERS

BDW 1490 PAGINA 17 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

Veganisme Het artikel ‘Het vegangehalte van Brussel’ ( BDW 1489, p.10-11) had misschien boeiend kunnen zijn, als het echt informatief was over het veganisme. Maar wat ik hier las kwam neer op twee volle pagina’s propaganda, zonder enige kritische noot of de mening van een expert, wat je toch van een journalistiek stuk kan verwachten. Op het einde valt wel te lezen dat tegenstanders van het veganisme weten dat veganisten gelijk hebben. Wat die tegenstanders beweren of wat dat gelijk inhoudt, wordt niet gemeld. Men moet geen ‘tegenstander’ zijn om op te merken dat uitsluitend leven op plantaardig voedsel gevaren kan inhouden voor de gezondheid, tenminste voor wie dat zonder kennis van zaken doet. Dat geldt des te meer als het om voedsel voor opgroeiende kinderen gaat.

In de eerste plaats krijgt men een tekort aan vitamine B12, iets wat de mens uitsluitend haalt uit voedsel van dierlijke oorsprong. Wie veganist wil zijn en toch in leven wil blijven, dient speciale supplementen met deze stof in te nemen. Dat geldt ook voor vitamine D, tenzij men zich voldoende aan ultraviolet licht blootstelt om deze vitamine zelf aan te maken. Ook tekorten aan mineralen en eiwitten dreigen, als men bij het eten van uitsluitend plantaardig voedsel geen uitgewerkt dieet volgt. Wie vlees, eieren en zuivelproducten mijdt, ontzegt zichzelf hoogwaardige eiwitten. Kortom, het is niet verstandig om zomaar propaganda te maken voor veganisme zonder een ernstig waarschuwing. Bedenkelijk is ook dat in dit artikel wordt verwezen naar de macrobiotiek, een ‘voedingsfi losofi e’ die gebaseerd is op onzin en bovendien gevaarlijk is voor wie ze eenzijdig toepast. Men moet zich in dat verband hoeden voor nog meer onzin. Bijvoorbeeld de bewering dat (veel) melk drinken gevaarlijk zou zijn, een bewering die je vaak tegenkomt in veganistische kringen. Tim Trachet, erevoorzitter SKEPP, Jette

Brussels logo

Brusselkeuze

Volledig akkoord met de reactie van dhr. Verouden ( BDW 1489, p.19), maar had hij nu echt gedacht dat de Nederlandstalige politici die in Brussel iets te zeggen hebben, of dit denken te doen, echte Vlamingen zijn? Ze zijn Nederlandstalig, of denkt u nu echt dat politici zoals Guy Vanhengel (Open VLD) tegen Didier Gosuin (FDF) Nederlands spreken? Om het bepaalde fi rma’s duidelijk te maken hoe het moet, heb ik laatst als nieuwe hobby gekozen om elke publicitaire postbedeling die eentalig in het Frans werd opgesteld, te beantwoorden met een vriendelijke brief om hen diets te maken dat Brussel een tweetalig gewest is en er ook nog steeds – alhoewel men dat tracht te verbergen – Nederlandstaligen wonen. Nederlandstaligen die inderdaad in een minderheidspositie verkeren in Brussel, maar in België een meerderheid vormen. Met onder andere de vraag of ze het geld van de Nederlandstaligen niet nodig hebben? Mijn brief eindig ik met een Vlaamse groet. Ik voeg er dan ook nog de Franstalige publicitaire brochure bij en verstuur alles naar de verantwoordelijke uitgever zonder de omslag te frankeren! Wanneer krijg ik de steun van andere ‘Vlamingen’? Om u een idee te geven van de arrogantie van die verantwoordelijken: ik ben nog steeds aan het wachten op een eerste antwoord. Betrokkenen zijn onder andere Mobistar, Citroën, Carrefour, Hypermarché en Nissan. Henk Hillaert, Watermaal-Bosvoorde

Het uitgebreid pleidooi van lezer Thijs Verbeurgt, ‘sinds twee jaar Gents-Herzeelse inwijkeling in Brussel’ ( BDW 1485, p.11) tegen het standpunt van Luc Deconinck, burgemeester van Sint-Pieters-Leeuw, inzake de Brusselkeuze, heeft mij niet overtuigd: zijn multi-identitair betoog raakt immers de kern van de zaak niet. Brussel is toch de hoofdstad van het tweetalige België, met een Nederlandse cultuurgemeenschap in Vlaanderen en een Franse cultuurgemeenschap in Wallonië? Maar er wonen ook leden van beide cultuurgemeenschappen in Brussel. En omdat deze stad de hoofdstad is van een tweetalig land, is Brussel – al is het in Vlaanderen gelegen en dus een Vlaamse stad – offi cieel tweetalig. De aanwezigheid van anderstalige vreemdelingen speelt hierbij geen rol. Vermits niet de Gewesten maar de twee Gemeenschappen ook in Brussel bevoegd zijn inzake culturele of persoonsgebonden aangelegenheden, is het toch logisch dat de Brusselaars – willen zij niet uit de boot vallen – een keuze maken tussen de Nederlandse en de Franse cultuurgemeenschap! Wat heeft dat met ‘negentiende-eeuws nationalisme’ te maken? Steven Van Haelst, Anderlecht

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

ADVERTENTIE

Vrijwilligers PROTEST ﬂ its h

MAANDAG 14 september, 17.00u. Het Burgerplatform voor de Steun aan Vluchtelingen brengt zo’n 600 mensen bijeen aan het Maximiliaanpark, waar momenteel een tentenkamp is nabij de gebouwen van de Dienst Vreemdelingenzaken. Verder gaat het richting het Schumanplein, waar manifestanten onder de slogan “Welcome Refugees” hun steun betuigen aan alle vluchtelingen in Europa. Terzelfdertijd praten de Europese ministers van Binnenlandse Zaken over de spreiding van vluchtelingen in Europa. Onder de manifestanten bevinden zich ook mensen die in het tentenkamp overnachten, zoals deze vluchtelingen die hun dank uiten voor de hulp.

zorgen

je krijgt een opleiding, ondersteuning en vervoersonkosten

meer info

DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

ANTIEK > SPAANSE GALERIJEN VAN WERELDNIVEAU BEZETTEN BRUSSELSE ZAVEL

ALS EEN ARCHEOLOOG

MAAR ZONDER VUILE HANDEN S

la een reisgids over Brussel open, en er is veel kans dat je bij het deel over de Zavel informatie vindt over de antiquairs die de buurt bevolken. Nochtans is dat specifieke karakter van de buurt nog vrij recent. “Mijn grootvader is afkomstig uit de Marollen, en hij vertelde altijd dat dit een heel normale wijk was. Pas vanaf de jaren 1950 en 1960 hebben zich hier stilaan meer en meer kunsthandelaars gevestigd,” steekt Jacques Billen, lid van de raad van bestuur van BAS en zelf eigenaar van galerij Harmakhis, van wal. Al voegt hij er meteen aan toe dat de gelijkvloerse verdie-

ping van het Joods Museum, dat in die tijd een Duitse school was, ook in 1913 al een antiekzaak was. “Onlangs heb ik in het Joods Museum foto’s teruggevonden van dit pand met een bordje ‘antiquité ’ aan de gevel. Dus ook vroeger moeten er toch al een paar zaken zijn geweest.” Intussen hebben zich zo’n tachtig galerijen in en om de Zavel gevestigd, en daar komen er nog geregeld bij. Op die manier wist de Brusselse buurt niet alleen nationaal maar ook internationaal een unieke positie te veroveren. “Enkel in Parijs heb je met de antiquairs van

BRUSSEL – Als iemand in Brussel op zoek is naar een antieke kast of een historisch meesterwerk, dan weet hij dat hij naar de Zavel moet. Daarmee bekleedt de wijk een unieke plaats in de wereld. Om die positie in de verf te zetten en het Belgische publiek te laten kennismaken met kunsthandelaars uit de rest van Europa nodigt de Brussels Art Square (BAS) een vijftiental Spaanse collega’s uit om hun collecties in Brussel te tonen.

Billen: ”Als je als antiquair niet gepassioneerd bent, dan red je het niet.”

BDW 1490 PAGINA 19 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

ken dat we drie uur per dag werken, en voor de rest op café zitten of naar tv kijken. Maar net het omgekeerde is waar. Mijn werk is mijn leven, het is een zeer hard beroep. Als je niet gepassioneerd bent, dan red je het niet. Om de juiste objecten te kunnen kopen, heb je een zeer brede kennis nodig, en klanten verwachten ook steeds meer wetenschappelijk onderzoek van onze kant. Ofwel omdat ze perfect weten waarover het gaat, ofwel omdat we ze een dieper inzicht moeten verschaffen om hen te kunnen overtuigen van de kwaliteit en de authenticiteit.”

Sterke emoties

Dankzij de realistische uitbeelding van de emoties laat deze sculptuur van de Heilige Franciscus, een werk van Luis Salvador Carmona die ook voor de Spaanse koning werkte, een diepe indruk na. Het Spaanse Coll & Cortés toont dit werk in Brussel bij Gallery Desmet.

De Spaanse Galeria Deborah Elvira toont antieke juwelen bij Klaas Muller Antiques.

JACQUES BILLEN:

galerijen af naar Brussel. “Ongeveer de helft van die handelaars neemt jaarlijks deel aan Tefaf (de meest prestigieuze kunsten antiekbeurs ter wereld in Maastricht, red.), en ook de rest behoort tot de crème de la crème van de Spaanse handelaars. Ze hebben erg diverse specialisaties zoals antieke juwelen of moderne kunst, en elk van hen wordt ondergebracht bij een Brusselse collega. Zo verwelkom ik in mijn galerij Jaume Bagot, een jongeman van 28 die zich vooral in Griekse en Romeinse kunst specialiseert. Niet alleen apprecieer ik de manier waarop hij werkt en zijn goede smaak, maar ik vind het ook fijn om te zien dat er een nieuwe generatie handelaars opstaat.”

de Carré Rive Gauche iets gelijkaardigs. Maar in andere steden liggen de galerijen veel meer uit elkaar. Daarom willen we met BAS, dat vooral door Christian de Meeüs en Tom Desmet wordt getrokken, dat unieke karakter van de Zavel met onze opendeurdagen extra in de verf zetten. Om bezoekers te kunnen verrassen met nieuwe presentaties en werken die ze anders nooit te zien krijgen, besloten we twee jaar geleden om ieder jaar collega’s uit een ander Europees land in Brussel – als hoofdstad van Europa - uit te nodigen. Bovendien zetten we zo ons internationale karakter kracht bij, en is het ook voor ons een goed moment om banden te smeden met onze collega’s. Vooral de jonge generatie werkt steeds meer samen om zich te kunnen wapenen tegen bijvoorbeeld de concurrentie van de grote veilinghuizen.” Terwijl de eer tijdens de eerste editie weggelegd was voor Groot-Brittannië, zakken voor deze tweede editie een vijftiental Spaanse

“Een echte verzamelaar leeft voor zijn collectie. Zo ken ik een brandweerman die telkens opnieuw als een kind stond te trillen op zijn benen van de emotie als hij een nieuw stuk kon vastnemen”

galerij te beginnen, want ik had geen klanten en geen stukken. Maar zoals je in het Engels zegt: ‘Faith moves mountains.’ En dus opende ik in een piepkleine ruimte hier aan de Zavel met een paar objecten toch mijn galerij. Na een half uur kwam de eerste klant binnen. Hij had ongeveer mijn leeftijd, en kocht meteen een stuk. En dat doet hij na al die jaren nog steeds. In die zin zijn we als galerist een soort architect of metser van verzamelingen, want de klanten kiezen uit wat wij aanbieden. Soms herken ik dan ook de stijl van een galerist als ik bij een klant thuis kom.” “Tegelijk is een verzameling iets bijzonder persoonlijks, en om een of andere reden ook iets eerder mannelijks. Een echte verzamelaar leeft voor zijn collectie. Zo ken ik een brandweerman die in zijn leven enorm veel uiteenlopende zaken heeft verzameld. Maar telkens opnieuw stond hij als een kind te trillen op zijn benen van de emotie als hij een nieuw stuk kon vastnemen. Dat kunst zo’n diepe emoties kan bewerkstelligen, vind ik mooi. Voor veel mensen is verzamelen dan ook een manier om eventjes aan de werkelijkheid te ontsnappen. Daarnaast weet ik uit eigen ervaring dat zo’n verzameling je ook een andere kijk op de wereld geeft. Zo had ik lange tijd een voorwerp van één miljoen jaar oud thuis. Het had me maar 100 euro gekost, maar dat ik dat zelf kon aanraken, sprak tot de verbeelding.” Toch wijst Billen er ook op dat antiquair absoluut geen makkelijk beroep is. “Mensen den-

Over de opportuniteit om naar Brussel te komen heeft Andreas Pampoulides, die het Londense filiaal van Coll & Cortés uit Madrid beheert, niet lang moeten nadenken. “We zijn bevriend met onze gastheer, de mensen van Gallery Desmet, én Brussel is een fantastische stad, met een bijzondere antiquairsbuurt en veel aandacht voor kunst. Zowel in de talrijke musea als bij het publiek. Op Tefaf leerden we de laatste jaren enkele Belgische verzamelaars kennen, die stuk voor stuk niet alleen een erg goede, maar ook een bijzonder avontuurlijke smaak hebben. Ze hebben een grondige kennis en schrikken er niet voor terug om af te wijken van de voor de hand liggende paden. Zo mengen verzamelaars van hedendaagse kunst hun collectie hier bijvoorbeeld zonder probleem met barokke werken.” Tijdens het afgelopen decennium specialiseerde Coll & Cortés zich in Spaanse en Latijns-Amerikaanse kunst uit de zeventiende en achttiende eeuw. “Tot 2009 was er eigenlijk weinig interesse voor Spaanse barokkunst buiten Spanje, maar de tentoonstelling The sacred made real in The National Gallery in 2009 heeft daar verandering in gebracht. Steeds meer verzamelaars maar ook Amerikaanse musea zijn nu geïnteresseerd in deze werken. Enerzijds omdat ze in vergelijking met Italiaanse schilderijen en sculpturen uit dezelfde periode en met dezelfde kwaliteit nog steeds vrij goedkoop zijn, anderzijds omdat het meestal om erg sterke, relatief eenvoudige beelden gaat die erg hedendaags overkomen. Denk bijvoorbeeld maar aan Zurbarán of Goya,” vertelt Pampoulides. “Zo tonen we in Brussel onder meer twee schilderijen van Juan de Valdés Leal, waarop de Heilige Sebastiaan en de Heilige Bartholomeus zijn afgebeeld. Hoewel die uit de zeventiende eeuw dateren, tonen ze stilistisch verwantschap met Cézanne of Monet. Typisch voor Spaanse barokke kunst is het dramatische gebruik van licht, en de sterke emoties. Ook de sculptuur van de Heilige Franciscus van Luis Salvador Carmona, die voor de Spaanse koning werkte, is zo’n sterk beeld. Doordat de emoties zo realistisch zijn afgebeeld, laat de sculptuur een bijzonder sterke indruk na.” Maar hoe is Pampoulides zelf in de antiekwereld verzeild geraakt? “Ik heb altijd een passie voor materiële cultuur gehad. Ik hou ervan om objecten te bestuderen, en te onderzoeken welk verhaal ze herbergen. Een beetje zoals een archeoloog, maar dan zonder vuile handen. (lacht) Daarnaast hou ik er ook van om die verhalen te vertellen aan andere mensen, om die kennis te delen en hen zo meer inzicht te geven in de werken. Ten slotte proberen we met Coll & Cortés – aangezien we zelf nog relatief jong zijn – ook jongere mensen warm te maken voor oude meesterwerken. Want je krijgt er niet alleen een heel verhaal bij, maar vaak valt het prijskaartje ook best mee.”

Hard beroep Zelf begon Jacques Billen in 1988 met zijn galerij. “Ik heb altijd een passie voor Egypte gehad, en heb aan de universiteit studies Egyptologie en Kunstgeschiedenis gevolgd. Mijn vader vond het geen goed plan om met de

Pampoulides: “Met Coll & Cortés proberen we ook jongere mensen warm te maken voor oude meesterwerken.”

Elien Haentjens

Opendeurdagen BAS, op 25 en 26 september, telkens van 14 tot 20 uur. Meer info: www.brusselsartsquare.com

BDW 1490 PAGINA 20 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

VOEDING > BRUSSELSE VROEGMARKT MABRU HOUDT OPENDEUR VOOR GROTE PUBLIEK

NACHTELIJK RONDJE BOODSCHAPP BRUSSEL – Op zaterdag 19 september houdt de Brusselse Vroegmarkt opendeur, een gelegenheid om de drempel te verlagen en rond te neuzen in dit paradijs voor vroege vogels.

e Brusselse Vroegmarkt (“Mabru” voor de ingewijden) leeft een wat verdoken bestaan in de stad. Wanneer iedereen hoort te slapen, slaan winkeliers, restaurateurs en marktkramers hier hun waren in voor de komende dagen. Sinds 1973 is de markt verhuisd naar de huidige site tussen kanaal en spoorweg. Vroeger werd de markt in de binnenstad gehouden. De Brusselse Vroegmarkt, dat is veertien hectare terrein, met 40.000 vierkante meter verkoopsruimte, verdeeld over vijf overdekte hallen. En er wordt gesproken over een bijkomende hal. 120 groothandelaars en kwekers stellen er elke ochtend hun waren voor. Je hoeft geen winkelier te zijn om hier te kopen. Ook particulieren zijn welkom. Reeds tien procent van de klanten zijn gewone consumenten. De verkoop begint om 1 uur ‘s ochtends op dinsdag, donderdag en zaterdag. Op woensdag en vrijdag is dat pas om 3 uur, voor de bloemen om 4 uur. Het sluitingsuur hangt een beetje van bedrijf tot bedrijf af, maar na 8 uur ‘s ochtends zijn de meeste plekken dicht. Op maandag-, woensdag- en vrijdagavond is er ook nog een aparte bloemenmarkt, maar die is wél beperkt tot professionele kopers.

Met het openbaar vervoer is het, gezien de openingsuren, niet zo makkelijk om naar de Vroegmarkt te gaan: tram 3 stopt voor de deur (halte Mabru), maar doet dat pas vanaf 5 uur ‘s ochtends, bus 47 nog wat later. De meeste bezoekers komen dan ook met de (bestel)wagen. Ik rij er op een ochtend binnen om vijf uur en betaal drie euro aan een automaat die wat aan een Franse péage doet denken. Voorbij de ingang mag ik overal parkeren. De parkeerplaatsen zijn genummerd. Dat is om zelf niet met de aankopen te hoeven zeulen. Wanneer een winkelier enkele kisten appelen of sla koopt, zegt hij tegen de verkoper: “Zet maar af aan nummer zoveel.” Bij het verlaten van de markt vindt hij dan zijn waren achter zijn vehikel. Markten zoals deze werken op vertrouwen. De ingang is betalend om verschillende redenen: omdat niet alle kosten op de verkopers zouden vallen, om ongewenste mensen buiten te houden en om te weten hoeveel er precies op bezoek komen. Dat blijken er ongeveer 22.000 per maand te zijn. Dat lijkt niet zo veel, maar de markt is vandaag dan ook meer een uitstalraam dan een afhaalmarkt geworden. Men komt er regelmatig eens de waren inspecteren en met de leveranciers afspreken, maar ver-

Op de Vroegmarkt is er voor ieder wat wils: van bloemen over zeldzame groenten en exoten tot truffels uit de Périgord.

der wordt er ook per telefoon of fax besteld en vanuit de markt (die grote opslagruimtes kent) wordt bij winkels en restaurants thuis geleverd. Zoals eerder gezegd: vertrouwen is hier alles.

Vergroenen Er is voor ieder wat wils. De bloemenhal (rechts van de ingang) heeft

niet alleen bloemen en planten van kwekers en groothandelaars, maar ook de verpakkingen, versieringen en alles wat erbij hoort. In deze zaal traint na de markt trouwens een hockeyclub. In de grote hallen met fruit en groenten staan de grossisten langs de muren. Zij hebben kramen waar de koopwaar achterblijft en die met een rolluik of deur

op slot kunnen. In het midden van de zaal verkopen de kwekers. Dit zijn de laatsten der boerkozen, de tuinbouwers van buiten die de stad beleveren. Er zijn er nog vijftien (in 1973, bij de verhuis, waren dat er 68, red.). Zij moeten alles weer meenemen na het sluiten van de markt. Er zijn gespecialiseerde verkopers van bijvoorbeeld noten en droog fruit,

ZINDEREND THEATER, EEN HEEL NAJAAR LANG

THEATER

ADVERTENTIE

ABATTOIR FERMÉ YOUNG JEAN LEE’S THEATER COMPANY MAATSCHAPPIJ DISCORDIA EMKE IDEMA JAN DECORTE IVO VAN HOVE/TONEELGROEP AMSTERDAM LAURA VAN DOLRON RIMINI PROTOKOLL ABKE HARING GUY CASSIERS/TONEELHUIS IVO DIMCHEV DE KOE GISÈLE VIENNE Ivo van Hove/Toneelgroep Amsterdam Song from Far Away © Jan Versweyveld

NOG MEER THEATER? KAAITHEATER.BE

BDW 1490 PAGINA 21 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

Voor hen staat het dak van het nieuwe logistieke gebouw uit 2013 nu vol zonnepanelen. Dat heeft ook een groendak, en het regenwater wordt gerecupereerd. Marktkramers kunnen er koelruimtes en andere opslag huren. Er zijn nog plannen om verder te vergroenen. In hal G, de meest linkse, concentreren zich de andere handels: er is vis (vers en diepvries), wild en gevogelte, vlees, melkproducten en zelfs een groothandel in blik- en andere verpakte waren. Je vindt er alles, van Hollandse goedkope kasgroenten tot truffels uit de Périgord. Bovendien zijn er twee cafetaria’s op het terrein, waar de ontvangst warm is. En er wordt niet enkel kofﬁ e gedronken!

PPEN

Opendeurdag Mabru wil bekender worden bij de bevolking. Vroeger was er de traditie om om de twee jaar opendeurdagen te houden, maar die is geleidelijk verwaterd. Het nieuwe bestuur wil terug bij dit gebruik aansluiten en organiseert op 19 september een verse opendeurdag. Vanaf 1 tot 9 uur wordt de bareel omhooggezet en mag u gratis binnenrijden. De handelaars zorgen ervoor dat ze zeker open zijn en extra voorzien van speciale waren. De bloemenhal staat in het teken van het huwelijk, er werd alvast een huwelijkskoets besteld. De groothandelaars bieden proeverijen en animaties aan, en er is extra aandacht voor producten uit Frankrijk, het gastland dit jaar. Verder komen er stands van diverse exoten en zeldzame groenten, pad- sponsors. Ik verwacht dat het beste denstoelen of verse kruiden. Het is moment tussen 4 en 5 uur ‘s ochhier veel rustiger dan op een dag- tends zal liggen, maar waarom eens markt. De stemmen zijn gedempt, niet afzakken naar de vroegmarkt af- en aanvoer in de hallen gebeurt na de bioscoop of een concert? Nick Trachet door stille, elektrische voertuigen.

Mabru vzw, Werkhuizenkaai 22-23, 1000 Brussel, info 02-215.51.69, www.mabru.be.

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

a Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

de wereld verstuurd. Eigenlijk is lam dus een seizoensproduct. Door allerhande trucjes tracht men elders wel het hele jaar door lammeren te krijgen op slachtgewicht (zo’n veertig kilo levend, twintig in de vitrine), maar groter wil men ze niet laten worden “omdat ze dan meer vet krijgen, en dat wil de markt niet”. Er komt verbazend weinig technologie bij kijken. Geen speciale stallen, geen kunstvoer... De twee (dolenthousiaste) honden brengen de schapen waar ze zijn moeten, de weiden zorgen voor het voer. Alleen wanneer het echt bitterkoud wordt, gaan de dieren al eens binnen. De smaak heeft met de ouderdom te maken, maar ook met de biotoop waarin ze grazen en zelfs met het ras. Ik leerde dat de familie Johnston kweekt met het ras lleyn (spreek uit lchlien, het is een Welshe naam) “omdat het zo’n zorgzame moeders zijn” en Texelse schapen, die meer vlees geven. Meer dan honderd kilometer naar het westen kwamen we in Connemara terecht, en dat was andere koek. Weg vette weiden en bloeiende hagen, hier zijn de heuvels steil en de omgeving roest van het heidekruid, de gagel en de stekelbrem. De wind waait van over de oceaan en brengt regen en mist aan. Dit is de streek van de blackface. De ooien hebben een zwarte snoet en – in tegenstelling tot de meeste andere schapen - horens. De rammen hebBRUSSEL EN DE WERELD ben er zelfs extreem grote, die als een bril voor hun CULINAIR ONTDEKT ogen hangen. Bij Oorid Lough (jaja, een van de lacs du Connemara uit het beroemde liedje) kwam Brendan Joyce ons tegemoet. Hij kweekt schapen op de berg achter zijn huis, samen met een paar buren. Wat we hier zien, is een manier van veeteelt die in duizend jaar niet veel is veranderd. Al hebben de dieren nu wel identifi catiechips in hun oren. Zijn lammeren komen later Of ik mee wilde naar Ierland, voor een rondleiter wereld en worden nog later geslacht dan in het ding over lamsvlees. De vraag kwam van Bord groene hart van Ierland. Met hun zestien kilogram Bia, het Ierse agromarketingbureau. Natuurlijk geslacht gewicht zijn ze ook kleiner. “Maar,” zegt wilde ik dat. Ik weet weinig van lamsvlees. hij, “wat een kwaliteitsverschil!” De kwekers in Connemara hebben zich daarom Lam is vrij nieuw in ons gemiddelde Belgische verenigd om de appellation ‘Connemara mountain voedingspakket. Vroeger was ‘schapenvlees’ niet lamb’ te beschermen. Het is meer dan vleesproducpopulair. Het was, net zoals paardenvlees, voorbe- tie, zegt Joyce fi er: “Wij zijn de bewaarders van het houden voor aparte slagers, die enkel dat verkoch- landschap.” Iedereen spreekt over duurzaamheid, ten. Een runds- en varkensslager wilde er niet aan, maar hier gaat het nog een stapje verder: dit landuit schrik dat het hem klanten zou kosten. “Schaap, dat heeft een rare geur,” vonden de mensen. En rare geuren, daar deden ze bij de voorbije generaties niet aan mee. Maar sinds we hier gastarbeiders hebben, is het lam opgeschoven naar de centrale plek van de vitrine. Lam is nu het dagelijkse rode vlees: goedkoop en alom aanwezig. Schaap werd lam, omdat jonge dieren minder specifi eke geuren ontwikkelen dan volwassen exemplaren. Vroeg slachten is ook economisch voordelig. Dat is een ziekte die zich ook in de andere vleeskweek heeft doorgezet: wij eten haast geen volwassen dieren meer. Runderen zijn nauwelijks anderhalf jaar oud, kippen vijf weken, duiven zijn per defi nitie ‘jong’, everzwijn is liever ‘marcassin’ en zelfs paard neigt naar veulen. Dieren worden geslacht op basis van een kostenprofi el, geen smaakprofi el. Lamsvlees dus, maar uiteraard mag dat weer niet té jong zijn. Dezelfde grafi eken van kosten en winsten worden ook hier gehanteerd. Melklam kost te schap werd gemaakt door de schapen, de vleesproveel moeite voor de kilootjes die het oplevert. Een ductie (wol brengt niets meer op, red.) is wat de menlam mag geen schaap zijn, maar toch liefst zo groot sen in deze heuvels houdt. Zonder schapen zou de mogelijk. woeste plek er helemaal anders uitzien. Bovendien In de ogen van de specialisten is een lam een schaap wordt de productie bio gecertifi ceerd, bij gebrek aan van geen twaalf maanden oud. In de praktijk is dat enige reden om dat niet te doen. Hoe hij zijn lam zelf een lam van het jaar waarin het geslacht wordt. Als het liefst eet? Joyce geeft geen recept, maar spreekt het ouder wordt, is het een jaarling, hogget in het in vleestermen: ouder dan het commerciële lam, zeEngels. Na twee jaar, wanneer het al zijn kiezen ker twaalf maanden, dan zijn ze veel lekkerder. En dan twaalf dagen afgehangen voor het klaarmaken. heeft gevormd, wordt het pas een schaap. In de Groene Republiek reden we meer dan 500 Iers lam is wel te vinden in onze winkels, maar pas kilometer rond. Maar zo leer je tenminste dat er vanaf volgend jaar start een campagne om het bergschaap en schaap bestaat. Eerst hielden we halt bij schaap van Connemara bij ons te promoten. Maar Gordon Johnston in Tyrellspass. We zagen er vijf- zouden ze ook weer eens volwassen schaap willen honderd wolkjes van ooien die ons... schaapachtig verkopen? Alstublieft? aankeken. Die dames brengen elk jaar in maart Smakelijk. bijna het dubbele aan lammeren ter wereld. Wanneer die worden gespeend, na pakweg tien weken, nick.trachet@bdw.be beginnen ze aan het vette Ierse gras. Na de zo- De hele reeks nalezen? mervakantie worden ze verkocht, geslacht en over www.brusselnieuws.be/trachet

Nick Trachet Lam

“Iedereen spreekt over duurzaamheid, maar hier gaat het nog een stapje verder: dit landschap werd gemaakt door de schapen, de vleesproductie is wat de mensen in deze heuvels houdt”

ADVERTENTIE

BDW 1490 PAGINA 22 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

Download de volledige programmabrochure op www.zinnema.be

ons n op FÉ e k k ntde NCA lles o TIESTE 15:00 a m AR 09 om Ko 26/

WO RKS 09 > HOPS 12/2 015 E ZZL S PU laes E C PIE dy C 1000 p | Cin m FIE tca GRA ps Boo O r N e o E are SC arc Cn ce C LIER M Dan ATE decor | ALL t o E W nt t H t T p e OFF danstale k conc Van atrij jong oor ed, Stra v s r ou Blo Parc , Kwaad S LEU fABU

SMS Jan POËZIE Duc heyn e

E INN MUZ lyine lec I el | A

nsp ame s n tie e R ovisa TOU Impr ON arty Y T nks er, p L CI , Bro SKIL e, discov dhuizen t g Crea else Jeu s s u r B ATE L

IER

TI MUL MU ZIEK ORD WO LD BEE DAN S

De openingsfilm ‘Conducta’ toont de maatschappelijke vraagstukken waar jongeren over de hele wereld mee worstelen.

VER T Chri ELLEN s Lo mme

PELICULA LATINA > LATIJNS-AMERIKAANS EN IBERISCH FILMFESTIVAL

Met de steun van de

ADVERTENTIE

Academie Beeldende Kunsten Anderlecht Dapperheidsplein 17 | 1070 Anderlecht T 02 523 03 71 | info@academieanderlecht.be

Inschrijvingen 15-2016 schooljaar 20 ber tot 30 septem

WWW.ACADEMIEANDERLECHT.BE Lagere graad kinderen van 6-11 jaar

Beeldende kunsten volwassenen vanaf 18 jaar

Middelbare graad jongeren van 12-17 jaar

Beeldhouwkunst Fotokunst Interactieve media Keramiek Schilderkunst Tekenkunst Toegepaste grafiek Vrije grafiek

Iedereen welkom op de OPENDOEDAG van zaterdag 19 september (9 tot 17 u.) Alle ateliers staan voor u open met tal van workshops en activiteiten

Kunstambacht restauratie-conservatie volwassenen vanaf 18 jaar Glas-in-lood Hout-meubel Polychromie Schilderen Smeden (nieuw adres) Steen-beeld Textiel

De cinema van de toekomst BRUSSEL - Het vier jaar jonge Pelicula Latina is nog pril, maar heeft grote ambities. Het festival van de Latijns-Amerikaanse en Iberische film laat je proeven van 25 nog niet in België vertoonde langspeelfilms. De programmatie dit jaar focust resoluut op opkomende filmlanden en laat je kennismaken met de rijkdom aan Spaansen Portugeestalige films. Reeds vier jaar organiseert het Huis van Latijns-Amerika Pelicula Latina. Sinds het voorjaar staat een nieuwe coördinator aan het hoofd, die een breed Brussels publiek wil laten kennismaken met Spaans-en Portugeestalige films. Jorge Rojas: “LatijnsAmerika heeft een lange cinematraditie. Sinds kort wordt ook in heel wat minder bekende filmlanden ingezet op cinema. Hoewel de sociale thema’s en maatschappelijke vraagstukken vaak de rode draad zijn, zien we steeds meer cineasten die universele thema’s aankaarten.” Films uit Argentinië, Brazilië en Mexico haalden reeds de Belgische cinemazalen. Maar ook de regeringen van Venezuela, Colombia en Ecuador investeren vandaag in nationale filmproducties. En opkomende filmlanden Peru, Bolivia en Uruguay bouwen gestaag verder aan een interessante filmreputatie. Pelicula Latina wil het Brusselse publiek laten proeven van de rijkdom aan opkomende filmproducties uit de regio.

Cinema is een fantastische manier om het beeld bij te sturen dat mensen over anderen hebben.” De openingsfilm Conducta uit Cuba toont hoe jongeren worstelen met hun identiteit in een veranderende samenleving. Maar er is ook plaats voor de Tarantino-achtige Luna de cigarras uit Paraguay, de licht verteerbare komedie Mr. Kaplan (Uruguay) of de LatijnsAmerikaans hit El elefante desaparecido (Peru).

Operatie Condor Pelicula Latina wil niet enkel entertainen, maar ook mensen bewust maken. De Boliviaanse Olvidados toont het waargebeurde verhaal van generaal José en zijn aandeel in de controversiële Operatie Condor. In de jaren 1970 verenigden verschillende dictatoriale Latijns-Amerikaanse regimes zich in het geheim om hun opposanten vakkundig uit de weg te ruimen. Olvidados wordt gevolgd door een debat in aanwezigheid van Miguel Angel Espinosa, voormalig politiek gevangene van Operatie Condor en lid van de raad van bestuur van het Huis van Latijns-Amerika. In het licht van de huidige Europese crisis vraagt Pelicula zich af of vergelijkbare fenomenen zich in Europa zouden kunnen ontwikkelen. Pelicula Latina, dit jaar het enige LatijnsAmerikaanse filmfestival in België, wil in de toekomst ook kortfilms programmeren en een competitiesectie opzetten. Nu Alberto Barbera, directeur van het befaamde filmfestival van Venetië, de opkomende LatijnsAmerikaanse filmindustrie prees als zijnde de cinema van de toekomst, lijken de ambities van Pelicula Latina binnen handbereik.

2014-2015 EXPO

Bindmiddel Het festival is ingedeeld in zes verschillende secties, van jongeren over vrouwen, historische figuren tot lokale kaskrakers. Naast een selectie van 25 langspeelfilms kan je deelnemen aan debatten. “Brussel is zo’n diverse, multiculturele stad. Met het festival willen we een discussieplatform creëren over culturen heen. Jongeren over de hele wereld worstelen met dezelfde problemen, of ze nu in Afrika opgroeien of in België.

Hanne De Valck

Pelicula Latina van 22 tot 27 september in Galéries, Vendôme en Flagey. Meer info op www.peliculatina.be.

BDW 1490 PAGINA 23 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

BRICO MEISER

en heren op zoek naar een kleinigheid waarmee ze hun woonst verder op punt konden stellen. Een van hen deed een gezellige babbel met de caissière. Door de luidsprekers klonk niet meer het nodeloos gecompliceerde ‘Brico helpt u alles te verwezenlijken’, maar het makkelijk behapbare ‘Brico maakt alles mogelijk’.

LEUVENSESTEENWEG 467, SCHAARBEEK, MAANDAG 7 SEPTEMBER, 10 UUR schillige Oost-Europese bouwvakkers. Dwaze, ijdele hoop was dat. Wat ik wel overhield aan de tripjes naar Brico waren vertroebelde relaties met hun personeel, faalangst als ik me weer eens blindstaarde op overaanbod van formaten en hoeveelheden in een rayon, en woedeuitbarstingen als thuis bleek dat ik weer iets was vergeten en terug moest. Terugkeren naar mijn eigen filiaal lag nog wat gevoelig, dus koos ik voor Schaarbeek. Ik was klaar voor alle negatieve gevoelens die me door de groene klapdeuren zouden toewaaien, maar ik werd juist weer geconfronteerd met de vergeten geur van Batibouwbeloften, en een uitzicht op de interieuroplossingen en domestieke doorbraken die een einde maken aan alle huiselijke irritaties. Ze lagen daar in de vorm van polyvalente hamers, rollen isolatie, en geruststellend brede assortimenten hoekprofielen, draadkrammen en sleufschroefduimen. De gave, veelkleurige dekseltjes van de verfpotten waren onweerstaanbaar. Ik betastte voorzichtig de strakke zakken meststof, de olijke tuinkabouters en de bloembakken met ingebouwde vogelkastjes. Na een poosje zette ik me compleet zen op een van de genummerde groene trapladdertjes om alles te noteren. Ik merkte trouwens op dat ik als casual bezoeker totaal niet uit de toon viel. Vaklui met besmeurde broeken waren in de minderheid. Ik zag vooral oudere dametjes

WAT ZOUDEN WE HIER NOG AAN KUNNEN VERBETEREN? Ik zou de doe-het-zelfzaak

ELKE WEEK SCANT MICHAËL BELLON MET ZIJN LAPTOP EEN PLEK IN BRUSSEL DIE TOT DE VERBEELDING SPREEKT, EN GEEFT HIJ AAN WAT ER EVENTUEEL NOG AAN KAN VERBETEREN

nog gezelliger maken. De tl-verlichting en de betonnen vloer zijn gemiste kansen. Ik zie Brico als een conceptstore - een belevingscentrum waar de verschillende afdelingen (hout, verlichting, sanitair of tuin) zijn uitgewerkt tot aparte biotopen met een atmosfeer. Ik stel me een loungeruimte voor waar je kan overleggen met de huisarchitect, en met gelukkige mensen die hun verbouwing achter de rug hebben en jou kunnen vertellen of jij er ook klaar voor bent. Er is een digitale hoek die de klant via Skype of Facetime in verbinding brengt met de vaklui op het thuisfront, om nog even kort te sluiten of de gekozen vijzen wel de juiste zijn. Er is een shop waar je tweeliterﬂessen cola, ingemaakte augurken en pakken Cent Wafers kan kopen, een ontspanningsruimte met fitnesstoestellen en sportwedstrijden op groot scherm. En eens de utopie van de complete deeleconomie gerealiseerd is, maken we zelf onze Brico’s. We brengen alle gereedschap en restjes materiaal uit onze garages en kelders samen tot creatieve bouwkernen vanwaaruit we samen de hele stad renoveren.

LAPTOPIA

Als je binnen twee jaar alles wat recent verbouwd is in de wijk rond het Meiserplein terug uit elkaar haalt, de verf weer van de gyprocplaten krabt, de leidingen ontstopt, de balkjes bijschaaft, de douchegordijnen terug opvouwt, de nagels recht klopt en hergroepeert, en dat alles maniakaal sorteert, in dozen stopt, en rangschikt op rekken die je in lange rijen naast elkaar plaatst op een groen geschilderde betonnen vloer onder een dak met tl-verlichting, dan krijg je ongeveer de Brico aan de Leuvensesteenweg anno nu terug. Dat bedacht ik toen ik nog eens tussen rayons van deze doe-het-zelfketen wandelde, ettelijke jaren na mijn laatste verbouwingen, en dit keer dus volledig vrijblijvend en zonder enige koopintentie. Dat zou heilzaam kunnen zijn, dacht ik, aangezien geluk begint bij het afschudden van miserie uit het verleden. Mijn verbouwingen waren dan wel geen fiasco, ze hebben me destijds toch bijna uit evenwicht gebracht. En dan beperkte het doe-het-zelfgedeelte zich in mijn geval nog tot het inkopen van wat bouwingrediënten - op basis van het Poolse recept dat met de uitgehakte punt van een dik potlood onleesbaar op het geribbelde kartonnetje van een in één keer door de voorschrijvende werkman opgevreten pak Cent Wafers was gekrabbeld. Door op eigen kracht cementfinisher en betokontakt in te slaan hoopte ik wat te besparen, en als bouwheer wat sympathie te verwerven bij de onver-

Michaël Bellon

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/laptopia

ADVERTENTIE

OOIT.

Een vrijzinnige verkenning van de dood 1 wandeling en 4 lezingen in september, oktober en november 2015 IN HET KADER VAN LEVE DE GEUS

ZA 26/09

BEZOEK BEGRAAFPLAATS

Bezoek aan de Begraafplaats van Brussel | Jos Vanderstappen

DI 06/10

14u Kerkhof van Brussellaan 1040 Evere

DI 27/10

LEZINGEN

DI 10/11

20u huisvandeMens Brussel Sainctelettesquare 17 1000 Brussel

Vrijzinnigheid en de dood in de 19e Eeuw | Jeffrey Tyssens Een seculiere dood in de 20e en 21e Eeuw | Tamara Ingels Een waardig levenseinde | Wim Distelmans

DI 24/11

Het taboe van verdriet. Wegen om dit te ontmantelen | Manu Keirse

INSCHRIJVEN via info@osb.be gratis voor leden | 3 euro

BDW 1490 PAGINA 24 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

LIDEWIJ NUITTEN, TELEVISIEMAAKSTER

AMÉLIE POULAIN IN BRUSSEL SCHAARBEEK – Ze had al vaak op haar balkon staan mijmeren over de levens achter de raampjes van de huizen in haar straat. Besloot op een dag de honderden familienamen van de deurbellen af te schrijven, vastberaden om elke buur achter de façades te leren kennen. Maak kennis met de Brusselse Amélie Poulain.

‘M

eneer, neem mij niet kwalijk. Mag ik even van uw tijd? Neen, ik kom geen stofzuigers verkopen.” Zo begint het lied Meneer dat Lidewij Nuitten enkele jaren geleden schreef. Ze was toen nog student journalistiek aan de Erasmushogeschool, liep stage bij Brussel Deze Week, en pendelde nog met regelmaat naar haar geboortestad Lier. Sinds ruim een jaar heeft ze zich genesteld in een lichtrijk appartement in de schaduw van het Josaphatpark. De songtekst van toen lijkt wel een voorbode van waar Lidewij als televisiereporter vandaag mee bezig is. Voor het in Vlaanderen populaire programma Iedereen beroemd maakt ze wekelijks een aflevering van ‘Mijn straat’. Zijnde: een portret van een straat in Schaarbeek, die ze om privacyredenen niet bij naam wil noemen. Aan haar voordeur hangt dezer dagen een ge-

plastificeerde affiche. ‘Rencontrer les voisins’ staat erop, gevolgd door een simpele smiley. Met nog: ‘Elke maandag: 19.40, chaine één. Iedereen beroemd.’ Lidewij’s salon is momenteel haar werkruimte. Haar balkon kijkt uit over de hele straat. Zodra de jonge Brusselse haar deur uitstapt, gaat ook haar camera op haar schouder mee. Een microfoon en andere attributen zweven dan als een harnas rond haar hoofd, waardoor het frêle meisje lijkt te transformeren in een vrouwelijke Robocop. Maar zelfs als zachtaardige cyborg raakt Lidewij vlot voorbij menig deurdrempel. “Het lijkt wel of iemand een spray over me heen heeft gespoten, die ervoor zorgt dat iedereen me zomaar binnenlaat in zijn living. Veel buren lijken die intimiderende camera zelfs niet te zien. Ze kijken me aan alsof ik informeer naar hoe laat het is. In plaats daarvan vraag

ik: ‘Mag ik met u kennismaken, en mag ik bij u binnenkomen?’” Misschien zijn het haar grote, groene vertrouwenwekkende ogen, of haar valse verlegenheid, die zo ontwapenend werken. Lidewij: “Ik ben van nature iemand die graag de anonimiteit opzoekt. Als ik de deur uit ga, wil ik liever niet te veel mensen tegen het lijf lopen. Ken je dat gevoel? Ik wil met mijn marginale sweater naar de winkel kunnen gaan zonder opgemerkt te worden of me ervoor te hoeven generen.” Maar op een dag vond ze dus de Amélie Poulain in zichzelf en nam ze zich voor naar iedere Brusselaar te glimlachen. “Dat mislukte natuurlijk. Probeer maar eens te glimlachen naar iedereen die bij je op de tram zit.” Zo kwam het dat ze besliste haar actieterrein te beperken tot haar straat.

“Het lijkt wel of iemand een spray over me heen heeft gespoten, die ervoor zorgt dat iedereen me zomaar binnenlaat in zijn of haar living”

Kruidenier Lidewij vatte haar burenqueeste aan net voor de zomer. Ze begon bij Mohammed, de kruidenier op de hoek. “Mijn ervaring als tv-reporter heeft me geleerd dat ik moet beginnen bij de persoon van wie ik denk dat hij veel mensen kent.” “Ik wist toen zijn naam nog niet. Mohammed

was wel één van de weinige personen op wie ik toen een gezicht kon plakken. Schaamtelijk eigenlijk, want ik woonde hier al een jaar.” Die zet bleek een schot in de roos. “Nadat ik hem mijn project had uitgelegd, zei hij: ‘Oké. Jij komt in de vooravond terug naar hier, dan komen de kinderen van school en is het hier

BDW 1490 PAGINA 25 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

het drukst. Dan introduceer ik je bij wie in de straat woont. Dat was een goddelijke start,” glimlacht ze. De volgorde waarin ze nu buur na buur ontmoet, laat ze van het toeval afhangen. Het gaat erom elkaar door een speling van het lot te kruisen. Zo botste ze al snel op straatveegster ‘Madame Pluche’, en ontdekte ze dat Audrey op drie weken tijd goed bevriend is geraakt met Omar. “In het begin dacht ik dat ik de anonimiteit van de straat eens zou ontrafelen, maar ik besefte dat de buurt al best goed aaneenhangt.” Wie haar cameralens in het vizier krijgt, benadert Lidewij met enkele routinevragen Kent u de buren? Hoe lang woont u hier al? Vindt u het hier aangenaam wonen? Lidewij staat er versteld van hoe openhartig de meeste buren antwoorden. “Het is geen eenrichtingsverkeer. Ik ben ook hun buur, dus zijn mensen ook geïnteresseerd in mij. Het wordt snel een gesprek en mensen beschouwen me verrassend snel als een vriendin.” Op enkele meters van haar bed raapt Lidewij stilaan ook verhalen op over minder leuke zaken, zoals eenzaamheid. “Ik heb bijvoorbeeld al een ouder koppel leren kennen. Ze zijn een

Lidewij besefte wel dat dit burenproject op termijn haar geliefde anonimiteitswolk voorgoed zou doen verdampen. “Ik had er wat schrik voor, uiteraard. Ik kon onmogelijk elke dag contact zoeken met mijn buren, maar tegelijkertijd ophouden vriendelijk te wanneer mijn camera niet meer loopt, en wanneer ik in mijn lelijke sweater naar de supermarkt slof.” Uiteindelijk blijkt het minder moeilijk vol te houden dan gedacht. En vervelend is het al helemaal niet. “Er gaat een wereld voor je open. Het klinkt cliché, maar ik heb het gevoel dat ik er een beter mens van word. Een glimlach op straat is iets kleins, maar het doet wel veel. Het is gewoon een goede start van de dag, voor je naar het werk vertrekt. Als ik een tram wil halen, moet ik voortaan wel tien minuten extra tijd rekenen, voor de korte babbeltjes links en rechts.” Van haar buren ontvangt ze intussen ook de eerste feedback. Ze lijken vooral blij te zijn dat ze via Lidewij’s reporterwerk elkaar beter leren kennen, voorbij de oppervlakkige ‘goeiedag’. Het lijkt wel een buurtproject, waar Lidewij vooraf niet eens erg hoge verwachtingen bij had geformuleerd. Ze weet dat de cafébaas het programma elke maandagavond zal opzetten, waardoor het in de straat kan uitgroeien tot een vaste afspraak in menig living en dus ook in het buurtcafé. “Het is fijn dat ik iets doe dat maatschappelijk relevant is. Ik ben blij dat het goed lukt en dat het meer is dan leuke televisie maken. Weet je, bij wie ik ook binnenkom en of ik er al dan niet bruikbaar televisiemateriaal sprokkel; ik heb wél een nieuwe buur leren kennen. Dat op zich is super zinvol.” Lidewij is alleszins nog even zoet met dit project. Op basis van de 500 familienamen die ze afschreef van alle deurbellen, vermoed ze dat ze zo’n 800 buren heeft, van wie ze er tot nog toe een veertigtal heeft ontmoet. Eens de herfst en de winter mensen weer in hun huizen zullen jagen, hoopt ze dat ze met dezelfde warmte zal worden ontvangen. Ze kijkt ook uit naar hoe de dynamiek zal veranderen, want veel buren hebben er intussen lucht van gekregen. Er is geen einddatum voor dit project. “Ik hoop dat ik mag verderwerken tot ik mijn hele straat ken.” Kim Verthé

‘Mijn straat’, elke maandagavond in Iedereen beroemd, om 19.40 op Eén. De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Bultiau: “Ouders zijn blij dat we jongeren van de computer houden.”

Turkse graffitikunstenaars bewerken skatepark BRUSSEL –Esk Reyn en Nuka, twee Turkse graffitikunstenaars, spuiten deze week het hele Ursulinenskatepark aan de Kapellestraat in nieuwe kleuren. Dus niet enkel de intensief gebruikte ramp. Het team van vzw Sk8boarders dankt de kunstzinnige renovatie aan Europalia Turkije. Een politieke boodschap mag niet verschijnen in de kunst, werd meegegeven. Olivier Bultiau van het skatepark ziet het streetartproject als een nieuwe troef om de aandacht te trekken op de sport en het tekort aan skateterreinen in het gewest. Hoe komt u bij Turkse artiesten als het niet de Turken in Brussel zijn die skaten? Olivier Bultiau: “Het hele idee én de oorspronkelijke kunstenaarsnamen komen van Europalia. Dinsdag hebben we de buitenlandse artiesten ontvangen. Het terrein was aan een nieuwe look toe, en subsidies hiervoor bleven achterwege. Tegen autoloze zondag 20 september moet de nieuwe graffiti af zijn op de hellingen. Op een uitzondering na zijn het inderdaad niet de Turken of Maghrebijnen die we hier zien skaten (in het Ursulinenskatepark zijn het vooral zwart-Afrikanen, red.). Dat komt door het sociaal gegeven dat Brussel de beide gemeenschappen naast el-

kaar doet leven in deze stad. En dus skaten ze ook niet samen. We gaan wel Turken uit de Marollen uitnodigen op de inhuldiging.” Oppert u dat er skateterreinen te kort zijn? Bultiau: “Skaters zijn zeer zachtaardige, pacifistische en sociale jongeren. Ouders zijn blij dat we hen van de computer houden door deze straatsport. Maar de gemeenten in Brussel doen niet veel moeite. Schaarbeek (met FDFschepen van Sport Sait Köse, red.) heeft al een jaar geleden gezegd dat er naar een plek om te skaten wordt gezocht. Vooral in de winter kampen we met het probleem dat de sport bij vorst en regen niet kan worden beoefend.” Metrostation Waterloo in Londen herbergt een enorm indoorskatepark met diverse tunnels, bars en muziek. Droomt u daar ook van? Bultiau: “Anders dan in Vlaamse steden heeft het Brussels gewest geen grote indoorfaciliteiten voor onze sport. Al een jaar lang wordt onderzocht of de leegstand in de metrostations van IJzer hiervoor kan worden ingericht (Brussel Mobiliteit bevestigt aan BDW dat het kabinet van Pascal Smet herbestemmingen van onbenutte ruimtes bekijkt en of er überhaupt iets mee kan worden gedaan, red.). Een goed indoorpark buiten het centrum kan ons ook de kans bieden om iets op te bouwen rond gemeenschapsvorming met verschillende groepen.” Jean-Marie Binst

NIEUWS VAN DE GROOTE OORLOG. Vanaf nu vind je via www.nieuwsvandegrooteoorlog.be meer dan 360.000 pagina’s Belgisch persmateriaal uit de Eerste Wereldoorlog. Dat is het resultaat van de samenwerking tussen het Vlaams Instituut voor Archivering (VIAA), de Vlaamse Erfgoedbibliotheek en dertien cultureelerfgoedorganisaties die zich twee jaar lang bezighielden met het inventariseren en digitaliseren van de kranten. De website is niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Frans, Engels en Duits beschikbaar. DAG VAN DE ARCHITECTUUR. Zondag 11 oktober is Dag van de Architectuur. Van 10 tot 18 uur openen in heel Vlaanderen en Brussel meer dan tachtig opmerkelijke gebouwen de deuren. Met ‘maken en meemaken’ als thema wordt de nadruk gelegd op het gedeelde project dat architectuur is. Meer info: www.dagvandearchitectuur.be. MIES VAN DER ROHE AWARD. Nog meer architectuur in Brussel: van 16 september tot 1 november kan je bij Bozar kennismaken met projecten die genomineerd zijn voor de Mies van der Rohe Award 2015, de prijs voor hedendaagse, Europese architectuur. Onder andere Rem Koolhaas en Zaha Hadid mochten de award al in ontvangst nemen. Zo zijn er schaalmodellen, schetsen, foto’s en video’s van 40 ontwerpen, die bijdragen tot de uitstraling van Europa, te zien. EVC

CULTUUR KORT

Klein geluk

beetje op de sukkel, en missen een kleinkind in hun leven. Ik bedacht dat ik een beetje die rol van kleindochter kan vervullen door er af en toe eens binnen te springen. Maar ik moet realistisch zijn. Ik kan niet elke buur helpen. Als mijn buren elkaar meer zullen helpen door mijn project, dan is mijn opzet meer dan geslaagd.” De straat, een aaneenschakeling van mooie art-decopanden en appartementsblokken, is veel rijker aan verhalen dan ze vooraf dacht. “Als televisiemaker baken je een territorium af. Ik dacht: als de straat op is, is ze op. Dan zijn er geen verhalen meer. Maar in Brussel wonen erg veel mensen dichtbij elkaar. Mijn straat is zo divers qua leeftijd, nationaliteit, studenten versus oude mensen, rijk en arm. Sommigen wonen alleen in een groot, statig herenhuis, ernaast leven grote gezinnen opeengepakt in een klein appartement.” Daardoor kunnen mensen die het programma bekijken ook elkaars verschillen zien. “Ik vind het enorm spannend om te zien wat mijn buren ervan vinden. Het zijn mijn buren, hé. Ik wil het contact zo goed mogelijk houden.”

BDW 1490 PAGINA 26 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

TENNIS > OMAR SALMAN WINT EERSTE 10.000-DOLLARTORNOOI EN DROOMT VAN DAVIS CUP

‘IK KIES VOOR BELGIË’ BDWSPORT

KOEKELBERG – De kop is eraf: Omar Salman (19) heeft in juli zijn eerste 10.000-dollartornooi gewonnen. Maar van euforie is er geen sprake. De Brusselaar zet alles op zijn tenniscarrière en ziet dit als een opstapje naar grotere successen. Hij droomt van een top tien-plaats op de wereldranglijst en zou ook zeer graag toetreden tot de Belgische Davis Cup-ploeg. “Van mijn eerste passage in België herinner ik me niets meer,” vertelt Salman. “Toen ik drie jaar oud was, zijn we voor het werk van mijn vader teruggekeerd naar Egypte. Het is daar dat ik tennis heb ontdekt. Ik was pas drie en wou het net als mijn broer proberen. Ik ben dus op zeer jonge leeftijd begonnen, al was dat aanvankelijk wat gepruts op en naast het veld.” Dat gepruts evolueerde snel naar vloeiend spel, waardoor Salman in Egypte werd aanzien als een talent. In tegenstelling tot vele Egyptenaren die de middelen niet hebben om door te breken, kon hij gebruikmaken van uitstekende infrastructuur. “Ik was aangesloten bij Al Ahly, zowat de grootste sportclub van Afrika. Vooral de voetbalclub is erg bekend, maar je hebt daarnaast onder meer ook een sectie handbal en tennis. Om er lid te worden moet je zeer veel betalen.” “Ik heb het geluk dat mijn vader lid is aangezien hij bij de jeugd van Al Ahly heeft gevoetbald. Hij werd toen trouwens het hof gemaakt door onder meer Engelse ploegen, maar mijn grootvader wou dat hij verder bleef studeren. Daar heeft hij vandaag nog steeds spijt van, maar het heeft voor mij wel het voordeel dat hij me laat doen wat ik wil. Hij is een grote steun, net als heel mijn familie.”

SCHELDENDE BRAZILIAAN In topsport is concentratie van groot belang. Dat beseft Omar Salman zeer goed. Daarom heeft hij sinds kort een mental coach onder de arm genomen. “Drie punten lang je concentratie verliezen kan je de match kosten,” stelt de Brusselaar. “Ik moet ervoor zorgen dat ik op elk moment van de match gefocust ben, daar moet die mental coach mij bij helpen.” “De tegenstanders proberen je soms ook te destabiliseren. Het gebeurt wel eens dat je verwensingen naar je hoofd krijgt geslingerd, vooral in het buitenland dan. Onlangs begon een Braziliaanse tegenstander nog tegen me te schelden omdat ik een bal betwistte. Op Facebook maakte een Turk, die ik niet ken, me dan weer uit omdat ik een match had verloren. Ik veronderstel dat hij op mij had gewed.”

“Mijn ambitie is om binnen een viertal jaar in de top honderd te staan en prof te zijn. Ik droom van een top tien-plaats, maar dat wordt natuurlijk niet evident. Ik moet elke dag hard werken, constant zijn. En hopelijk volgen de resultaten” hen, hebben ze me doorgestuurd. Ze hebben me aangeraden om me tot Alexandre ‘Sacha’ Katsnelson te wenden, een Russische trainer die onder meer Alison Van Uytvanck onder zijn hoede heeft gehad. Met hem heb ik een jaar lang, zes dagen per week, zeer goed gewerkt.” “In die periode moest ik ook de taal leren, want toen ik hier toekwam sprak ik geen Frans of Nederlands. Maar mijn aanpassing is vrij goed verlopen. België is beter om te wonen dan Caïro, geloof me. Alleen al het verkeer is er onmogelijk. Gelukkig woonden we in een rustige buurt.”

Trainen met Goffin Vader Salman ging dan ook meteen op zoek naar een tennisclub toen hij besliste om met zijn gezin terug te keren naar België. Omar was op dat moment elf jaar oud en ging samen met zijn broer testen bij de Vlaamse Tennisvereniging. “Omdat ik de taal niet sprak en mijn spel blijkbaar niet goed genoeg was voor

De Brusselaar liet zich meteen opmerken. Hij won zeer gemakkelijk en behoorde snel tot de Belgische top vier in zijn leeftijdscategorie. Door een blessure van een speler uit de top drie mocht hij ook mee naar de Summer Cup, een tornooi dat zijn jonge carrière een nieuwe wending gaf. “Ik heb daar verschillende belangrijke

matchen gewonnen en ben zo in het oog gesprongen van een coach van de Franstalige tennisfederatie AFT. Hij nodigde me prompt uit om eens bij hen te gaan testen.” “Aanvankelijk was ik niet zo enthousiast, omdat ik in Bergen op internaat moest. Ik was nog maar twaalf en was niet zo lang daarvoor al eens verhuisd. Dat waren veel veranderingen op korte tijd, maar uiteindelijk hebben ze me kunnen overtuigen. Ik besefte dat ik in Bergen kansen en steun zou krijgen die ik anders zou mislopen.” Ook sportmerk Nike had het talent van Salman intussen ontdekt. Hij had namelijk de Belgische editie van de Nike Junior Tour gewonnen en mocht ons land op het finaletornooi in Miami vertegenwoordigen. “Dat was mijn eerste buitenlands tornooi, en al meteen zo’n kanjer. Dat ik er tot in de finale ben geraakt, heeft deuren voor mij geopend. Ik heb toen een contract kunnen tekenen bij Nike, dat vandaag nog steeds een van mijn sponsors is. Dat tornooi is belangrijk geweest voor mijn carrière.” In Bergen ontwikkelde de Brusselaar zich verder. Hij stopte er na drie jaar met zijn schoolopleiding en stapte over naar studies via de examencommissie, maar hij bleef wel op het internaat. Zijn dagen waren voornamelijk samengesteld uit training, verzorging en rust. “Ik heb veel geleerd in Bergen. Hoe je professioneel moet zijn, bijvoorbeeld. Dankzij de vorige fysieke coach, die nu David Goffin begeleidt, heeft mijn lichaam zich ook aan tennis aangepast. Ik was groot voor mijn leeftijd en had regelmatig blessures. Door aangepaste trainingen is daar een oplossing voor gevonden.” “Ik moet wel zeggen dat ik twee jaar heb verloren door bepaalde coaches. Want nu ontdek ik zaken die ik vroeger al had kunnen leren, waardoor ik verder zou hebben gestaan. Nu begin ik pas echt te begrijpen wat tennis is, zowel tactisch als op mentaal vlak.”

Davis Cup Dat Salman tot heel wat in staat is, bewees hij onder meer op het Europees Jeugd Olympisch Festival in 2011, waar hij met Clément Geens brons pakte in het dubbelspel. Het was dus geen al te grote verrassing dat hij in juli zijn eerste 10.000-dollartornooi won. “Toen ik het deelnemersveld zag, was ik wel onder de indruk. Maar voor ik het wist, stond ik in de finale. Het liep lekker en ik speelde heel de week goed. Ik heb bewezen dat ik dat niveau aankan. Wat ik mis, is regelmaat in mijn prestaties. Dat niveau elke week kunnen herhalen, daar moet ik aan werken.” Salman is nog altijd aangesloten bij de AFT, maar slaapt niet meer op het internaat. Hij traint op verschillende plekken in Wallonië, naargelang het schema dat wordt opgesteld. Het gebeurt ook dat hij met iemand moet trainen, zoals hij al een paar keer met David Goffin heeft kunnen doen. “Dat komt mijn spel alleen maar ten goede. Je kunt door tegen dergelijke toppers te spelen zien hoe ver je staat.” “Mijn ambitie is om binnen een viertal jaar in de top honderd te staan en prof te zijn. Ik droom van een top tien-plaats, maar dat wordt natuurlijk niet evident. Ik moet elke dag hard werken, constant zijn. En hopelijk volgen dan de resultaten.” Goede prestaties zouden Salman ook die andere ambitie doen waarmaken: tot de Belgische Davis Cup-ploeg toetreden. Hij heeft de dubbele nationaliteit, maar zal niet twijfelen indien hij die kans krijgt. “Ik kies België. Dat is het land dat mij het meest heeft geholpen, dat mij veel kansen heeft gegeven. Bovendien doet de Egyptische bond niets voor zijn spelers. Ik speel zeer graag in groep, samen voor het land. De Davis Cup voor België spelen is dus wel een droom.”

Tim Schoonjans

BDW 1490 PAGINA 27 - DONDERDAG 17 SEPTEMBER 2015

@BrusselsBasket5 Final Time in Basic-Fit Brussels - @BCOOSTENDE : 85-76 ! We are third in our #BET2015 ! #OneTeamBrussels Basketbalclub Basic-Fit Brussels heeft afgelopen weekend getoond dat het dit seizoen terecht mikt op de play-offs. Tijdens de eerste editie van hun Brussels European Tournament eindigden ze derde, na een knappe 85-76 zege tegen Belgisch landskampioen Oostende. Het was uiteindelijk SIG Straatsburg dat het tornooi won. Het versloeg Basic-Fit in de halve finales met 86-81 en won de finale tegen Telekom Baskets Bonn met maar liefst 55-90. TS

HALVE FINALE DAVIS CUP IN VORST NATIONAAL

‘DE DAVIS CUP, DIE BELEEF JE’ VORST – De Belgische landenteams zijn populair. Dat geldt niet enkel voor voetbal en hockey, maar ook voor tennis. Het bewijs: de Belgen spelen dit weekend de halve finale van de Davis Cup in Vorst Nationaal. “Het is de tweede keer in de geschiedenis van het moderne tennis dat België zo ver geraakt in de Davis Cup,” vertelt Cécile Parent, projectleider van het tornooi dat dit weekend doorgaat. “De vorige keer was in 1999, toen we in en tegen Frankrijk verloren met 4-1. Het is dus de eerste keer dat het in ons land doorgaat. En we maken zeker een kans om door te stoten naar de finale.” Dat David Goffin, Steve Darcis, Ruben Bemelmans en Kimmer Coppejans de Argentijnen ontmoeten in Vorst Nationaal, is te danken aan de Franstalige tennisfederatie AFT. “De Vlaamse en Franstalige federaties organiseren om beurten de thuismatchen van de Belgen. Dit keer was het aan ons. Wij wilden het tornooi absoluut in de hoofdstad van Europa organiseren. Voor dergelijke wedstrijden moet je een zaal met achtduizend zitjes hebben, en daar komen we in Vorst Nationaal bijna aan.”

le moet minstens tienduizend zitjes hebben.” Vrijdag staan er twee enkelspelen op het programma. Na een openingsceremonie beginnen de spelers er omstreeks 14 uur aan. Zaterdag is er één dubbelspel om 16 uur en zondag zijn er opnieuw twee enkelspelen, vanaf 14 uur. Behalve tennis van hoog niveau zal er ook in de tribunes heel wat te beleven zijn. “Wedstrijden van de Davis Cup, die beleef je. Er hangt altijd zeer veel sfeer, het is echt wel iets speciaal. Eigenlijk ligt het in de lijn van al die andere Belgische landenploegen waar heel wat enthousiasme rond hangt.” Het spektakel zal te zien zijn op hardcourt. Als organiserend land mochten de Belgen de ondergrond kiezen, en wetende dat de Argentijnen gravel verkiezen, hebben ze voor een harde ondergrond gekozen. “We zijn toch een paar dagen bezig geweest met het aanleggen van het veld. Aangezien er net werken zijn geweest in Vorst Nationaal, kan je zeggen dat we de zaal opnieuw inhuldigen. Hopelijk doen we dat met een overwinning.”

Tim Schoonjans

“Indien we de finale tegen Australië of GrootBrittannië mogen spelen, zal dat niet in Brussel zijn. Het is dan aan de Vlaamse federatie om de locatie te kiezen, en de zaal voor de fina-

Halve finale Davis Cup, van 18 tot 20 september. Kaarten kosten 33 of 38 euro op vrijdag en zondag (20 euro voor kinderen tot 12 jaar), op zaterdag kosten ze 23 of 28 euro (15 euro voor kinderen tot 12 jaar). Meer info: www.vorst-nationaal.be.

Zondag wordt de auto voor even gebannen uit het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Tijdens de AUTOLOZE ZONDAG worden er allerhande evenementen georganiseerd, en uiteraard ontbreekt sport niet. In het Jubelpark gaat bijvoorbeeld de PARALYMPIC DAY door. In samenwerking met sportclubs uit het hele land worden de G-sportvarianten van verschillende disciplines als voetbal, golf en judo aan de hand van demonstraties en initiaties voorgesteld. Er wordt ook een paralympisch dorp ingericht waar u onder meer Belgische paralympische atleten kunt ontmoeten. Meer info: www.paralympic.be. De Brusselse gemeentes plannen ook ALLERLEI ACTIVITEITEN. In Anderlecht organiseert wijkcomité De Vijvers bijvoorbeeld een petanquetornooi, in Jette zal er in de buurt van het Kardinaal Mercierplein onder meer een

les yoga in openlucht plaatsvinden of zijn er houten spelen voorhanden. Op de websites van de gemeentes vindt u een overzicht. De AMBTENAREN van de Vlaamse overheid zullen tegen zondag wellicht goed opgewarmd zijn, want zij krijgen op 17 september hun eigen SPORTDAG voorgeschoteld. Die gaat naar jaarlijkse gewoonte door op de VUB-campus in Etterbeek. Met onder meer 46 sportactiviteiten, vier tornooien en drie fietstochten blijft het aanbod uitgebreid. Brusselaars die acht jaar of ouder zijn, en wel eens een INITIATIE BREAKDANSEN willen volgen, kunnen elke vrijdag tussen 16 en 17 uur terecht in de hal van Les Brigittines (Korte Brigittinnenstraat in 1000 Brussel). Sacha van Funky Belgianz geeft geïnteresseerden daar de kans om hun beste pasjes boven te halen en te verbeteren. De initiatie kost twee euro. Meer info: www.buurtsportbrussel.be. TS

SPORT KORT

Inauguratie

ESTAFETTE > DAVID NASSEL

Mijn verre neef Stromae Het is waar. Wij zijn Limburg niet. Terwijl er meteen talrijke pluspunten in me opkomen bij deze stelling, wil ik hier toch een puntje van erkenning voor onze ‘wereldburgers’ aanhalen. Hun sportbeleving wordt in geen enkele provincie geëvenaard, zeker niet in Brussel. Een Limburgse streekderby verenigt nog steeds nagenoeg de volledige betrokken gemeenschappen rond het veld. En na het fluitsignaal steekt Johnny de truitjes in de wastrommel, bedient Jeanine de tap en bakt Jos de hamburgers. Wel, het bestaat hier in bescheidenere proporties ook. Tegenwoordig kan je “Welcome at BasicFit Brussels” uit mijn mond horen schallen bij het begin van elke wedstrijd van onze Brusselse basketbaltrots (voorheen Excelsior Brussels). Op mijn eerste dag als speaker trok een schattig, volks vrouwtje me letterlijk aan de arm om me even de familiebanden in de werking van de club uit te leggen. Zijzelf zat aan de scheidsrechterstafel, haar man aan de kassa, haar schoonzus werkte zich ook vrijwillig in het zweet en haar zoon had er natuurlijk ooit gebasket. Ik bespaar u de rest van de stamboom, maar ook bij Brussels zorgt ene Jimmy voor de scheidsrechters, Pinnoy voor belegde sandwiches en voorzitter André dat iedereen op tijd een frisse pint krijgt en getrakteerd wordt op een kamerbrede glimlach om zijn dankbaarheid uit te drukken. Wat me echt raakte is dat al die Jimmy’s en Andrés mij op dag één ook meteen opnamen in hun familie en zo sta ik bij gebrek aan bloedband in de stamboom als adoptiezoon genoteerd. Nu zou ik gerust de overige pagina’s van BDW kunnen volschrijven met leuke, mooie en ontroerende anekdotes van eenieder van mijn kersverse zussen, nonkels en grootouders, maar ik wil mijn collega’s de kaas niet van hun sandwich eten, dus beperk ik mij tot eentje. Eén van mijn verre neven in mijn basketfamilie heet Paul Van Haver. Op ‘familiefeestjes’ daagt hij niet meer op, want hij is

als Stromae ‘iets’ met muziek gaan doen. Stromae heeft een zestal jaar ballen gekorfd bij Excelsior Brussels. Misschien denkt hij weemoedig terug aan die mooie tijd als hij op 1 oktober in Madison Square Garden in New York optreedt, één van de meest mythische basketzalen uit de NBA en thuishaven van de New York Knicks. Zijn ploegmaats spreken ondertussen misschien af in de kantine van hun oude club. Hoeveel eeuwigdurende vriendschappen beginnen niet op sportschoenen met kinderschoenmaat 30? Mijn schoonvader begon op jonge schoenmaat met atletiek bij Racing Brussel. Hij houdt er een extra paar ouders aan over en twee broers die met hem speerwierpen. Amper gepensioneerd, is hij terug naar de atletiek gegaan om de jeugd te trainen en met zijn tweede ouders vierde hij in december nog Kerst. Dergelijke verhalen kunnen ook jij of jouw kinderen beginnen te schrijven, want deze week is het de Week van de Sportclub, met gratis initiatielessen in tal van sportverenigingen. Ik vind het nog steeds jammer dat ik me pas als puber heb aangesloten bij een sportclub. Langer dan drie jaar bij voetbalclubs Stade Everois en Woluwe-Zaventem heb ik het niet getrokken, maar intussen heb ik een echte familie gevonden bij de Jeannekes Boys en Girls, waar we vooral tijdens de fameuze ‘derden time’ de familiebanden aanhalen. Je kan ook een bestaande familie in sportverband verenigen. Zo kwam ik een persoonlijke dip te boven tijdens een voetbaltoernooi waar we met drie Vlaams-Brusselse Mediaploegen aan deelnamen (foto). En binnenkort staan we een tweede keer aan de start van de aflossingsmarathon Ekiden in het Koning Boudewijnstadion. Families zoals de Borlées, de ‘Sporza’s’ en de FC Bergafs van deze wereld zijn gewaarschuwd. David Nassel ziet sport als een onontbeerlijk onderdeel van zijn levensvisie

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65, fax 02-650.10.38, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-650.10.80, 02-650.10.38. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE73 7340 3974 6060, BIC: KREDBEBB van Vlaams-Brusselse Media vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 62.609 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-650.10.66, 0474-67.03.84, fax 02-650.10.38 MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Christophe Degreef (ad interim). COÖRDINATIE Kim Verthé. EIND REDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (hoofdredacteur), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Sara De Sloover, Laurent Vermeersch. MEDEWERKERS Nicky Aerts, Michaël Bellon, Alex Deforce, An Devroe, Elien Haentjens, Eva Hilhorst, Ilah, Toon Lambrechts, Wauter Mannaert, Tom Peeters, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Marc Gysens, Ivan Put, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Christophe Degreef, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Jo Mariëns. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).