BDW - editie 1460 by brusselnieuws.be (archief)

KULTUURKAFFEE TRANSFORMEERT TOT REIZEND FESTIVAL BANG! En ook: Faces Then & Now, Burning Ice en Viggo Mortensen.

EEN ZAZIE DIE JE HART VEROVERT, IN DEZE KRANT

05 02 15

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

R A A J 0 5 S R U E B W U O H SC BURG ERS: H G E S K EN DIR DE MUR

“IK HEBUBELEN EN ZIEN J ” WENEN

NTE: TOM BO TALGIE OS LAST” “VAN N

EEN

G HEB IK

P. 6-7

ERSOE Y O M K RIC

AL R T N E C "HOTEL BESTE WAT IS HET RSSCHOUWDE BEU OOR DE BURG V GEN IN VLAMIN L HEEFT BRUSSEND" P.10 BETEKE PAT

HE:

IESSC R D N E ND

HUGO VA

ARIN A W D J “EEN TI MOGELIJK ALLES .16-17 WAS” P DEJ I T : S T U WING N URSSCHOUWLIJK BE COR MET EEN BURGDES. P.18-19 VIJS LO N° 1460 VAN 5 TOT 12 FEBRUARI 2015 ¦ WEEK 6: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

Vilvoorde Het aantal valse bommeldingen is de jongste weken sterk toegenomen, in Brussel zijn de meldingen dagelijkse kost. Maandag waren er nog valse bomalarmen aan de Amerikaanse ambassade en aan het Justitiepaleis. Ook het Europees parlement werd een tijdje ontruimd, al was het onduidelijk wat er aan de hand was. De valse bommeldingen treffen bovendien niet alleen officiële instellingen, tijdens het weekeinde werd ook de Brussels Event Brewery ontruimd na een vals bomalarm. Of de valse bomalarmen het werk zijn van terroristen of van vereenzaamde gekken weten we niet. Ondertussen draaien politieagenten wel heel veel overuren en kan het klein geboefte in de straten van Brussel en Molenbeek, niettegenstaande de aanwezigheid van para’s, zijn gang gaan. Dat laten cijfers zien. Daarom is de mail waarin de Antwerpse CD&V vorig weekeinde opriep om te tweeten tegen de aanwezigheid van para’s in Antwerpen (en Brussel?) zo pijnlijk. De politie heeft de handen vol, de stadsbesturen betalen zich blauw aan overuren en dan moet een ‘ludieke’ actie een maatregel die CD&V-minister Kris Peeters mee goedgekeurd heeft onderuit halen. Met de hulp van diens kabinet. Het leert ons veel over spontane

WAUTER MANNAERT

door Danny Vileyn

BDWVOORGROND

VAN DE REDACTIE

tweets voor of tegen om het even wie of wat. En over de kleine kantjes van de politiek. Dezelfde dag meldt de krant De Standaard dat de Vilvoordse burgemeester Hans Bonte (SP.A) door de Amerikaanse president Barack Obama uitgenodigd is om te spreken op de Global Security Summit. Bonte zal er spreken over de aanpak van radicalisering in zijn gemeente. Je kan daar cynisch of meewarig over doen, maar dat is misplaatst. In moeilijke tijden heeft ook de bevolking af en toe een signaal nodig dat haar bestuurders krachtdadig bezig zijn. Vilvoorde kijkt aan tegen Brusselse cijfers wat Syriëstrijders betreft: 28. Vilvoorde heeft een eigen aanpak, heel erg gemeenschapsgericht. De uitnodiging komt dan ook niet uit de lucht vallen. Toch vreemd hoe weinig reactie er hier te lande kwam. Al is de verklaring wellicht eenvoudig: de SP.A zit federaal en Vlaams op de oppositiebanken. Bonte riep de meerderheidspartijen op om hun ruzies binnenskamers te beslechten omdat hun gekibbel ook te horen valt in Syrië en Irak. Bonte riep ook op om eendrachtig terrorisme te bestrijden en om de radicalisering aan te pakken. Pijnlijk voor de federale regering. En niet voor herhaling vatbaar. Vilvoorde grenst aan Brussel en is de snelst groeiende stad van Vlaanderen. De Brusselse gemeentebesturen weten nu alvast dat Vilvoorde een partner is in de strijd tegen radicalisering. n

BDW 1460 PAGINA 2 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

BEURSGEBOUW > INSPIRATIE UIT DUBLIN

Biertempel met bar op het dak BRUSSEL – Een grote bar op het dak van het Beursgebouw, met uitzicht over Brussel en de Grote Markt. Dat moet de grote troef worden van de toekomstige biertempel. Zes architecten mogen nu een voorstel uitwerken.

impact hebben op de skyline van Brussel, beseffen de initiatiefnemers. Het is uitkijken naar de mening van de Commissie voor Monumenten en Landschappen; het Beursgebouw is immers beschermd.

De initiatiefnemers van de biertempel in het Beursgebouw willen dat de bestemming een echte belevenisattractie wordt. Bezoekers moeten er niet enkel informatie krijgen over ons nationale brouwsel, maar ook worden ondergedompeld in de wereld van het bier. Dat zal bijvoorbeeld gebeuren via een restaurant, maar ook met zones waar de geuren en kleuren van het bier en zijn ingrediënten centraal staan.

Smaakzones

Wauw-moment Het hoogtepunt van dat hele ervaringstraject moet het proefmoment worden. De Belgische brouwers en de Stad Brussel willen de bar van de biertempel dan ook onderbrengen op een plek die de bezoeker een echt ‘wauw-moment’ bezorgt. Dat staat te lezen in het lastenboek voor het Belgian Beer Palace, dat we inkeken. Voor die plek denken de initiatiefnemers in de eerste plaats aan het dak van het Beursgebouw. Daar willen ze een 600 vierkante meter grote bar onderbrengen. Die drankgelegenheid moet meteen een adembenemend uitzicht over Brussel – en met name de Grote Markt – bieden. De inspiratie voor de bar op het dak komt uit Dublin. De Guinness Storehouse beschikt daar over een futuristische bar met uitzicht over de stad. Overdag zal de Brusselse bar enkel toegankelijk zijn voor wie een toegangsticket kocht voor het betalende deel van het bierpaleis. Een biertje is dan inbegrepen in de toegangsprijs. Na de sluitingsuren blijft de bar open voor het grote publiek. Dat de dakbar er komt is vandaag nog niet helemaal zeker. Een groot café op het dak zou ook een grote

De dakbar wordt niet de enige cafézone binnen het Bierpaleis. Binnenin het gebouw komt er nog eens 400 vierkante meter bar. Net voor de zone met de bars kunnen de bezoekers ook al een glas gerstenat ledigen. Dat kan op een proefexpo die wordt ingedeeld in verschillende smaakzones. Op die manier moeten lambicliefhebbers bijvoorbeeld aan de praat raken met elkaar en hun bierervaringen delen. Uit het lastenboek blijkt verder dat een aanzienlijk deel van het bierpaleis gratis toegankelijk zal zijn. Het gaat dan om functies op de gelijkvloerse verdieping. Zowel de winkel, als de I-spot (een informatiecentrum over bier) en het restaurant zijn er toegankelijk voor iedereen. Wie er een kijkje komt nemen moet geprikkeld worden om een ticket te kopen voor het eigenlijke Bierbelevingscentrum, dat wél betalend is. De lat voor de hele Biertempel ligt overigens hoog. De attractie moet op termijn 800.000 bezoekers overtuigen, een pak meer dan het streefdoel van de eerste jaren dat al was meegedeeld. Het belevingsmuseum in het Beursgebouw moet daarmee tot een absolute topbestemming in Brussel en België uitgroeien. Ondertussen is ook duidelijk wie een ontwerp voor het Beursgebouw mag indienen. Van de 35 indieners werden er zes weerhouden, waaronder enkele klinkende namen. Het gaat om Stéphane Beel, Polo Architects, Arter, Kempe Thill, Imagination en Robbrecht en Daem. Het bierpaleis opent in principe in 2018. Kris Hendrickx

BDW 1460 PAGINA 3 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Enkele maanden geleden vielen brokstukken van de gevel. Sindsdien is het trottoir gebarricadeerd.

STAD > HUIZEN IN DE VANDERLINDENSTRAAT AL LEEG SINDS JAREN 1990

Krotten op zijn Vlaams SCHAARBEEK – Het gaat van kwaad naar erger met vier huizen in de Vanderlindenstraat. Een plan om er studentenwoningen te bouwen is afgevoerd. Vlaanderen heeft al sinds de jaren 1980 zeven huizen in bezit in de Vanderlindenstraat, aan de achterkant van De Kriekelaar. Drie zijn in

behoorlijke staat (waarvan een is gekraakt door Roma), maar drie ervan zijn zo bouwvallig dat gevaar dreigt voor de omwonenden. De houten

constructie die er al jaren hangt om vallende brokstukken op te vangen, volstaat niet meer. Enkele maanden geleden is beslist om meteen het hele trottoir af te zetten nadat weer een stuk gevel naar beneden was gevallen. In 2003 zijn de drie bouwvallige

huizen in handen gekomen van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC). Die deed er niets mee. Plannen genoeg. Zo zou Br(ik er studentenkoten gaan bouwen, maar dat project is onlangs afgevoerd. Er was voordien ook het idee om er een basisschool te bouwen. Of om het Wo-

ONDERWIJS > VGC ZOEKT GEBOUWEN EN GRONDEN

Nieuwe secundaire scholen in de pipeline BRUSSEL – De Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) is hard op zoek naar gronden of gebouwen voor twee nieuwe secundaire scholen, een vrije methodeschool in Schaarbeek en een beroeps- en technische school van het gemeenschapsonderwijs in Koekelberg. In haar bestuursakkoord heeft de VGC zich ertoe geëngageerd om het

voortouw te nemen in de uitbouw van twee nieuwe ‘campussen’ voor secundair onderwijs, de ene in de buurt van de vroegere KUB-site (Molenbeek-Koekelberg-Jette), de andere in de perimeter SchaarbeekEvere-Sint-Joost. De VGC maakt er nu ook werk van. Een adviesbureau voor vastgoed uit Wemmel kreeg de opdracht om een marktonderzoek te doen naar wat er

binnen die perimeters zoal te koop staat aan gronden en gebouwen, liefst dichtbij een metro gelegen. Tot begin deze week kregen promotoren de gelegenheid om concrete voorstellen in te sturen. Voor Schaarbeek wordt een oppervlakte van 9.000 à 13.000 vierkante meter gevraagd. De school in Koekelberg wordt groter: 19.000 tot 23.000 vierkante meter.

De VGC richt de scholen niet zelf op, maar er zijn kandidaten bij de twee grote onderwijsnetten. In Schaarbeek wil basisschool Heilige Familie aan de Helmetsesteenweg uitbreiden met een middenschool en op termijn een volledige secundaire school. De middenschool, die open zou gaan op 1 september 2017, wordt een methodeschool met een brede eerste graad waarin aso, tso,

ningfonds erbij te betrekken. En in de vorige legislatuur werd het idee geopperd om de huizen te slopen en zo, in afwachting van een bouwproject zich in te schrijven in het wijkcontract van de gemeente. Die is bezig om achter een van de huizen een groene binnentuin aan te leggen. Maar ook van dat idee kwam niets in huis. Het VGC-college heeft vorige week donderdag beslist om de huizen af te breken. De VGC zal een afbraakvergunning aanvragen. “Wat er daarna mee gebeurt, moeten we nog zien,” aldus Gorik Van Holen, woordvoerder van collegelid Pascal Smet (SP.A).

Steven Van Garsse

bso en kso worden verenigd. “Leerlingen krijgen modules variërend van boekhouden, Latijn, talen, techniek tot kunst,” zegt directeur Stef Colens. Scholengroep Brussel (gemeenschapsonderwijs) is geïnteresseerd in een nieuwe secundaire school in Koekelberg. Dat zou dan een beroeps- en technische school worden. De Scholengroep heeft in Koekelberg immers al een atheneum met aso. Volgens directeur Jacky Goris is het allemaal nog heel pril. “Wij willen wel, maar het vinden van een terrein en de praktische realisatie is geen evidentie.” Bettina Hubo

BDW 1460 PAGINA 4 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

UITGELICHT > GOSUIN GAAT MET DE KAM DOOR DURE GESCO-SYSTEEM

‘MOET OPSTAPJE WORDEN NAAR ECHTE BAAN’ BRUSSEL – Brussels minister van Economie en Werk Didier Gosuin (FDF) wil het dure gesco-systeem (gesubsidieerde contractuelen) omturnen tot een efficiëntere tewerkstellingsmaatregel. “Ik schaf het niet af, maar alle uitzonderingen en uitwassen moeten eruit.”

et systeem ontstond in 1987 toen gemeenten en OCMW’s de mogelijkheid kregen om werkzoekende werklozen een baan te geven met overheidsgeld. Bedoeling was om op die manier de conjuncturele werkloosheid terug te dringen. Twee jaar later kregen ook andere overheden en vzw’s de mogelijkheid om van de maatregel gebruik te maken. Vandaag telt het Brussels Gewest bijna tienduizend gesubsidieerde contractuelen. Een kleine helft werkt voor allerlei overheden, de rest is aan de slag bij sociale en culturele vzw’s. Een gesco kost de Brusselse overheid jaarlijks ongeveer 20.000 euro. Dit komt neer op 192 miljoen euro per jaar oftewel 63 procent van het volledige tewerkstellingsbudget en vijf procent van het totale budget van de regering. Een dure maatregel dus. Momenteel heeft een derde van de

gesco’s een universitaire of hogere opleiding, een derde heeft een diploma hoger middelbaar en een derde kwam niet verder dan lager onderwijs of lager middelbaar. Opvallend ook: ruim 55 procent is ouder dan veertig jaar. En amper vijftien procent is jonger dan dertig. Dit heeft ermee te maken dat een gesco-contract tot nu voor onbepaalde tijd kon worden gesloten. Een op drie van de Brusselse gesco’s werkt al meer dan tien jaar in dit statuut. Twaalf procent al langer dan twintig jaar.

Opstapje Voor de nieuwe Brusselse regering kan dit niet de bedoeling zijn. Brussel wordt immers gesconfronteerd met een immense jeugdwerkloosheid. Vooral laagopgeleide jongeren zitten zonder werk. Gosuin: “Met gesco’s ga je de structurele werkloosheid niet te lijf, je ondersteunt

Met gesco’s ga je de werkloosheid niet te lijf, je ondersteunt er alleen het verenigingsleven mee.

er alleen het verenigingsleven mee. Neem TéléBruxelles, daar werken al jaren zo’n twintig gesco’s. Als je een publieke televisie wilt oprichten of een of ander sociale organisatie, dan moet je ook de nodige personeelsmiddelen vrijmaken. Je kan niet op gesco’s rekenen om de vzw te bemannen.” Toch schaft Gosuin het systeem niet af. “Het is niet mijn bedoeling om het hele verenigingsleven kapot te maken.” Wel gaat hij met de kam door de bestaande contracten. Alle vzw’s zullen worden gescreend. Verenigingen die het loon te laat uitbe-

talen of RSZ-achterstallen hebben, die sjoemelen met de gesco-voorwaarden of die hun jaarrekening niet neerleggen of de andere wettelijke verplichtingen niet vervullen, raken hun gesco’s kwijt. “Voor de andere, de correcte vzw’s, verandert er niets,’ benadrukt Gosuin. Wat dit zal opleveren, kan de minister nu niet voorspellen. In april is er een eerste evaluatie. “Maar al gaat het maar om twee procent van de gesco’s, dan is dat nog een bedrag van vier miljoen dat vrijkomt.” Met het uitgespaarde geld wil Gosuin vooral banen creëren in de kinderopvang, de opleidingsinstellingen, de tewerkstellingsorganisaties en beschutte werkplaatsen. Tegelijkertijd wil Gosuin het systeem ook hervormen zodat het inschakelingscontracten worden waarmee jongeren een eerste beroepservaring opdoen. “Het moet een opstapje worden naar een duurzame baan.” Voor alle nieuwe contracten gelden dan ook nieuwe regels. De werkgever zal voortaan vijf procent van het loon van een gesco voor zijn rekening moeten nemen. Voorts stopt Actiris met het geven van een

voorschot aan de werkgever voor de eerste maand loon. En het opleidingsniveau van een gesco kan ook niet meer naar boven toe uitgebreid worden, wel naar beneden.

In gevaar Maar de belangrijkste verandering is dat nieuwe gesco’s niet meer voor onbepaalde duur kunnen wor-

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE De werf van het toekomstige winkelcentrum Docks Bruxsel, vlakbij de Van Praetbrug, heeft dezer dagen de allure van een monumentaal kerkhof.

BDW 1460 PAGINA 5 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

WEEKOVERZICHT WOENSDAG 28 JANUARI VERVOORT: OOK NAZI’S NAMEN NATIONALITEIT AF. Brussels minister-president Rudi Vervoort (PS) veroorzaakt controverse door in De Tijd en L’Echo te verklaren dat “Het afnemen van de Belgische nationaliteit een wapen is dat meerdere extremistische regimes hebben gebruikt. Eén van de eerste maatregelen van de nazi’s was de Joden hun nationaliteit af te nemen.” Verschillende federale en regionale politici reageren onthutst op de reductio at hitlerum van Vervoort, die met zijn uitspraak het voorstel van de federale regering om Syriëstrijders hun nationaliteit af te nemen, wilde veroordelen. Nadien biedt Vervoort zijn excuses aan voor zijn uitspraak. gosuin niet voor gesco. Brussels Minister van Werk Didier Gosuin (FDF) wil het systeem van gesubsidieerde contractuelen omvormen tot een efficiënter instrument om de werkloosheid aan te pakken. Volgens Gosuin is een gesco-statuut een ondersteuning voor het verenigingsleven, maar niet om werkloosheid tegen te gaan. Een op drie van de Brusselse gesco’s werkt al meer dan tien jaar met het statuut. Gerecht vraagt uitlevering kopstuk Lemmensplein. Het Brusselse gerecht vraagt aan Frankrijk de uitlevering van Saïd L., een kopstuk van de drugsbende rond het Lemmensplein in Anderlecht. L. werd in februari 2014 bij verstek tot zes jaar cel veroordeeld. L. vluchtte tijdens zijn proces. Twee weken geleden is hij opgepakt in het Franse Perpignan.

DONDERDAG 29 JANUARI

Didier Gosuin (FDF): “Ook bij ‘TéléBruxelles’ werken al jaren zo’n twintig gesco’s.”

Communautaire rel over gemeenteblad. Het gemeentebestuur van Sint-Lambrechts-Woluwe, onder leiding van FDF-burgemeester Olivier Maingain, geeft vanaf nu twee gemeentebladen uit, een in het Nederlands en een in het Frans. In het Franse magazine staat meer informatie dan in het Nederlandse. Volgens de taalwet moeten de bewoners van Brusselse gemeenten in beide talen worden ingelicht. Oppositiepartij Open VLD vindt twee verschillende bladen uitgeven onwettig en overweegt gerechtelijke stappen te ondernemen.

VRIJDAG 30 JANUARI den aangeworven. Het wordt nu voor één jaar, hoogstens anderhalf. Gosuin: “De maximumduur wordt 312 dagen, dit is ook de termijn die je moet gewerkt hebben om een werkloosheidsuitkering te krijgen.” Op die manier wil de minister er ook voor zorgen dat het systeem ten goede komt van de Brusselaars. “Nu heb je veel gesco’s die bij het onder-

“ “ HET WOORD

tekenen van hun contract nog in Brussel woonden, maar sindsdien al lang verhuisd zijn.” Tot slot wil hij af van de politisering. Nu gebruiken politieke partijen het systeem om bevriende verenigingen te ondersteunen. Dat moet veranderen. “De toekenning van gesco-banen aan deze of gene vereniging mag niet afhankelijk zijn van het hebben

van goede relaties. We moeten onpartijdig zijn.” Oppositiepartij PVDA verzet zich tegen de maatregelen van Gosuin. “Stabiele jobs worden vernietigd en de non-profit en culturele sector worden in gevaar gebracht,” zo klinkt het. Bettina Hubo

Brussel moet vermijden om het omliggende Vlaamse gebied te bekijken in functie van zichzelf” Provinciegouverneur van Vlaams-Brabant Lodewijk De Witte vindt dat Brussel en de Rand op basis van gelijkwaardigheid met elkaar moeten spreken en niet vanuit een superioriteitsgevoel (in De Randkrant).

Dit maakt deel uit van een nieuwe Vlaams-Brusselse strategie die helaas kan leiden tot de zelfvernietiging van de Vlaamse gemeenschap in de hoofdstad”

Bomalarm aan beurs. Een deel van de Anspachlaan wordt afgezet na een bomalarm. Er is een verdachte koffer gevonden aan de Pizzahut, vlakbij het Beursplein. Mensen in omliggende cafés en restaurants moeten binnenblijven en in het premetrostation Beurs stoppen zelfs geen trams meer. Na twee uur blijkt het loos alarm te zijn.

ZONDAG 1 FEBRUARI 2.500 feestvierders geëvacueerd in Molenbeek. Na een anonieme oproep dat er een explosie zou plaatsvinden, beslist de politie dat 2.500 feestvierders geëvacueerd moeten worden uit de feestzaal Brussels Event Brewery in Sint-Jans-Molenbeek. De politie doorzoekt het gebouw, maar vindt geen explosieven.

MAANDAG 2 FEBRUARI CLERFAYT DAAGT MAINGAIN UIT. Schaarbeeks burgemeester Bernard Clerfayt daagt Olivier Maingain uit als kandidaat-voorzitter van het FDF. Maingain is voor de zevende keer kandidaat. Clerfayt wil naar eigen zeggen nieuwe ideeën in de francofone partij brengen. Hij heeft eerder al verklaard dat hij vindt dat Maingain te lang aan boord is gebleven. KLAPPEN op school om Charlie Hebdo. Een leerling van het Athénée Royal Leonardo da Vinci in Anderlecht is met zware verwondingen naar het ziekenhuis gebracht na een ruzie over Charlie Hebdo. Dat schrijft La Derniere Heure. De jongen zou geweigerd hebben een petitie van zijn medeleerlingen te ondertekenen, waarin het ontslag van de leerkracht geschiedenis werd gevraagd omdat die leerkracht de aanslag op Charlie Hebdo veroordeeld had. De weigeraar wordt daarna opgewacht na school en toegetakeld met een baseballknuppel.

DINSDAG 3 FEBRUARI Daniël Buyle, griffier van de raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, over de pleidooien voor een Brusselse gemeenschap, op de nieuwjaarsreceptie van de Vlaamse Volksbeweging (op brusselnieuws.be).

MIVB_fail

Drie jaar lang verzamelde het Twitteraccount STIB_fail alle tweets met klachten over het Brussels openbaar vervoer. Oprichter Kwinten Lambrecht heeft het account nu op non-actief gezet na een gesprek met de MIVB. De MIVB maakte dit zelf bekend op hun Twitteraccount met een ludiek begrafenisfilmpje. Al een jaar

kunnen klachten en opmerkingen rechtstreeks bij dat profiel aangekaart worden. STIB_fail klaagde alle mogelijke problemen aan, van kapotte liften en vandalisme tot overvolle trams. Toch bracht het account de MIVB ook op een positieve manier in beeld. Twee jaar geleden kwam het account in het nieuws toen het de populaire hashtag #STIBsongs lanceerde. Twittergebruikers werden aangespoord om woordspellingen met liedjes en metrostations te vinden. Marie Rutsaert

BUYLE ZIET ‘politieke zelfmoord’ vlamingen. Daniël Buyle, de griffier van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, zegt tijdens een speech op de receptie van de Vlaamse Volksbeweging dat de strategie van sommige Vlaams-Brusselse partijen richting een Brusselse gemeenschap neerkomt op politieke zelfmoord van de Vlaamse Brusselaars. Buyle dicht die strategie toe aan politieke onwetendheid of aan een nieuw Brussels bewustzijn. Dat laatste komt vooral voor bij de partijen SP.A en Groen. Samengesteld door Killyan Dauvillé en Marie Rutsaert

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1460 PAGINA 6 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

CULTUUR > TOM BONTE EN DIRK SEGHERS OVER 50 JAAR BEURSSCHOUWBURG

BONTE: ‘VAN NOSTALGIE HEB IK GEEN LAST’ BRUSSEL - De Beursschouwburg bestaat vijftig jaar. Na een penibele periode blaast directeur Tom Bonte er sinds drie jaar nieuw leven in. Dirk Seghers verliet de Beursschouwburg in de jaren 1990 op een hoogtepunt. Hij is nu artistiek directeur bij Recyclart. Een dubbelinterview. “Samenwerken? Hmm, dat moeten we nog zien.”

et is een warwinkel in het gebouw aan de Ortsstraat. Talloze stoelen worden goud geverfd, er staan decorstukken her en der. Het personeel zwoegt om tijdig klaar te zijn voor de Vijftig uur van de Beursschouwburg op 5 februari (zie verder in de krant). Dat moet een feest worden naar aanleiding van het vijftigjarig bestaan. Niet dat alles in die vijf decennia jaar rimpelloos is verlopen. De Beursschouwburg heeft ups, maar ook heel wat downs gekend. Er zijn wonden geslagen. Ook persoonlijke. Dat blijkt uit het 1965 beursschouwburgboek 2015 dat zopas verscheen bij Lannoo en dat opmerkelijk openhartig is over de moeilijkere momenten. Tussen Tom Bonte, de huidige directeur, en Dirk Seghers, Beursprogrammator van 1991 tot 2006, is geen sprake van animositeit. Maar ze kennen elkaar dan ook niet echt goed. Nochtans zijn ze allebei bezig met grassroots-programmatie in hartje Brussel. Bonte in de Beursschouwburg, Seghers in Recyclart aan de Kapellekerk. Seghers: “Ik ben sinds 2006 maar één keer naar de Beursschouwburg afgezakt. (Dirk Seghers werd toen ondanks breed protest ontslagen, SVG/EVC). Daar moet je niet te veel achter zoeken. Ik heb met Recyclart mijn handen vol. En er waren nu eenmaal niet veel concerten in de Beurs waar ik graag heen wou.” “Maar nu ik hier terug ben in dit gebouw, doet het me wel iets, ja. Ik heb hier bijna zestien jaar muziek geprogrammeerd. Ik heb de muren van de Beursschouwburg zien jubelen en wenen.” De Beursschouwburg had toen een duidelijke smoel. Vandaag hangt een kunstwerk aan de luifel met door elkaar gehaspelde letters. Is die babylonische spraakverwarring niet symbolisch: het is niet duidelijk waar jullie voor staan... Bonte: “Dat wil ik in de meest krachtige termen tegenspreken. Er

is sinds drie, vier jaar een heel jonge generatie die de weg naar de Beurs heeft gevonden. Ik moet heel erg tegen de perceptie vechten dat de Beurs een doodse bedoening is. Ik weet ook waarom men dat denkt. Opiniemakers, beleidsmakers, mensen die het voor het zeggen hebben, staan ver van de leefwereld van het jonge publiek dat hier langskomt. De perceptie hinkt altijd achter op de realiteit.” Waar staat de Beursschouwburg dan voor vandaag? Bonte: “Ik vind niets nieuws uit. Ik neem elementen uit mijn vorige job en verbind die met de stad zoals die er vandaag uitziet (Tom Bonte was voordien programmator van de Vooruit in Gent, SVG/EVC). We zijn expliciet multidisciplinair, om niet te zeggen polymorf. We verlaten het pad van kunst met de grote K, en kijken wat er in de stad gaande is.” “We zien ook dat dit aanslaat bij jongeren. Ze zijn opgegroeid in een wereld waar alles met elkaar verbonden kan worden, zoals op het internet. Ze zien op YouTube een filmpje, klikken door naar iets anders. Ze zijn heel weinig bezig met disciplines. Dat interesseert hen niet. Ze springen van de ene hyperlink naar de andere.” Willen jullie nog steeds een broeihaard zijn, waaruit artiesten kunnen opstaan die dan later in de grote huizen terecht komen? Bonte: “Dat is alvast de ambitie. Heel veel jonge mensen in deze stad zijn creatief bezig. Neem nu iemand als Louis Vanhaverbeke. Hij is een performer, een bricoleur die in zijn laatste voorstelling knipoogt naar de rapcultuur. Dat zijn mensen die ons interesseren, maar die ook buiten elk subsidiedossier vallen.” “Ook David Helbich is zo iemand. Hij is bekend geworden met zijn Belgian Solutions, maar hij is eigenlijk een componist, en beeldend kunstenaar. Ook bij hem is de discipline ondergeschikt aan zijn kun-

TOM BONTE (BEURSSCHOUWBURG):

“Concerten organiseren op het nieuwe Beursplein? Wij kruipen liever onder de stoeptegels”

stenaarsschap. Hij kijkt naar de wereld, deconstrueert en construeert en welke kunstvorm er dan uitkomt, is van ondergeschikt belang.” Seghers: “Wat de Beurs vandaag programmeert, verschilt niet zoveel van wat wij in de jaren 1990 deden. We wilden toen de gevestigde cultuur naar beneden halen, en tegelijk de straatcultuur een podium geven. Het was de periode van de rap, van de spoken words. We kregen ook veel anderstaligen over de vloer. Spraakverwarring was niet van tel. Wij waren Le Beurs. In Frankrijk dachten ze zelfs dat dit een zinspeling was op ‘les Beurs’, wat argot is voor maghrebijnen.” Hoe weten jullie wanneer jullie toonaangevend zijn? We zagen hier ooit nog Billy Bragg met vijf mensen in de zaal. Bonte: “Dat weet je nooit. Alleen de geschiedenis kan dat uitmaken.” Seghers: “Klopt. Hoe meer ik programmeer, hoe minder ik weet. Ik weet niet meer wat kunst is.” “Als een buurtbewoner naar mij komt en die zegt: ‘ik wil een tentoonstelling organiseren met mijn collectie koekoeksklokken’. Dan zeg ik: ‘Ah ja, hoeveel heb je er zo?’ Hij antwoordt me ‘driehonderd’. Dan stel ik me niet de vraag of dat kunst is.” “Als je alle driehonderd klokken ‘koekoek’ laat zeggen om twaalf uur ‘s middags, wat heb je dan? Een noise-concert én een conceptuele installatie over het voorbijgaan van de tijd, over het efemere.” “Tegelijk is het ‘maar’ een buurtbewoner die driehonderd koekoeksklokken heeft. Dat fascineert mij. Soms voel ik me le savant ignorant. Ik moet een gatekeeper zijn,

DIRK SEGHERS (RECYCLART):

“Hoe meer ik programmeer, hoe minder ik weet wat kunst is. Ik ben un savant ignorant”

maar ik weet steeds minder.” Het culturele landschap in Brussel is goed bezet, met KVS, Kaaitheater, AB, Recyclart en de Beursschouwburg. Elk huis wil vandaag de link leggen met de stad. Iedereen vist in dezelfde vijver. Bonte: “We staan geboekstaafd als het kleine broertje van Kaai en KVS, maar ik voel de verwantschap steeds minder. We staan dichter bij Recyclart.” “De grote huizen programmeren van bovenaf. De KVS brengt interessante artiesten van andere culturen op het podium, uit Congo, Marokko, al tien jaar lang, maar dat vertaalt zich niet in de zaal. Het publiek blijft blank. Het is een moedige poging geweest van de KVS om een spiegel voor de stad te zijn, maar het heeft niet altijd gewerkt.” “Ik denk dat dat komt omdat de programmatie top-down is gevoerd. Jongeren zijn heel autoriteitsgevoelig. Als de grote Koninklijke Vlaamse Schouwburg iets op de affiche zet, dan is de kans groot dat ze er zich tegen afzetten.” Jullie doen het beter? Bonte: “Neen. Wij zijn zoekende. Het is de grote uitdaging voor deze stad. We hebben een goede mix, maar makkelijk is het niet om jongeren van andere culturen te bereiken.” Seghers: “Wat ik geleerd heb in die fantastische Marollenbuurt is dat we kunnen uitgaan van de rijkdom van de bewoners zelf. Wij importeren geen dure artiesten die we op een podium zetten. Wij zetten de men-

sen uit de buurt onder de spots.” “Ik ben nogal een volgeling van de uitspraak: ‘Elke mens die sterft, is een museum dat brandt’. Praat met de mens, hoe bescheiden ook. Iedereen heeft een fantastisch levensverhaal.” “Tegelijk moet je op twee niveau’s werken. Enerzijds events organiseren waar veel volk naartoe komt - je bent dat aan de subsidiërende overheid verplicht. Anderzijds het meer ‘academische’ niveau, met lezingen waar vijftig man op afkomt. Het ene niveau is bevruchtend voor het andere.” “Wat ik de laatste jaren mis bij de Beurs is dat het gebouw davert.” Heeft het gebouw de laatste jaren gedaverd? Bonte: “Dat moet je misschien aan onze buren vragen... (lacht) Ja, natuurlijk heeft het hier gedaverd. Maar dat moet je niet altijd letterlijk nemen. Het publiek van de Beurs is in drie jaar verdubbeld, voor zowat alle disciplines die we tonen. En dat in symbiose met de buurt.” Seghers: “Ik ben trots op het aantal fans op onze Facebookpagina. Recyclart heeft er dertigduizend. Dat is veel voor Brussel.” Slaagt Recyclart erin om niet blanc-bleu-belge te zijn? Seghers: “Ja. Door buurt- en nachtevenementen. Tropical Bass is daar een goed genre voor. Het is de urbane muziek van vandaag. Je bereikt er de diverse etnische groepen mee in Brussel. In maart vorig jaar hadden we Dengue Dengue Dengue, een groep uit Peru. Het was de eerste keer dat ze hier waren. Je waande je op een bruiloftsfeest in Zuid-Amerika.”

BDW 1460 PAGINA 7 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

en het concert valt helemaal plat.” Recyclart moet dan weer de daverende treinen dulden. Seghers: “Elke anderhalve minuut hoor je de trein voorbij denderen. Het hoort er gewoon bij. Ik kan sinds kort ook programmeren in het station van Congres. De zaal zit boven de sporen. Dat zorgt voor minder geluidsoverlast.” Bonte: “Ik geloof wel dat de Beursschouwburg, mits aanpassingen, functioneler kan zijn. We moeten tien jaar na de verbouwingen eerlijk durven te zijn. De ‘straat’ in het gebouw (een roodgeverfde doorgang van de Ortsstraat naar de Karperbrug), die werkt niet. Het Beurscafé zit dan weer te diep in het gebouw verstopt. We moeten de gevel opengooien. Het onthaal reorganiseren. Zeker nu de Ortsstraat autovrij wordt. Desnoods staat de trap midden in het gebouw, of halen we die weg.” Dat wordt misschien niet in dank afgenomen. Velen zijn nostalgisch naar die trap. Bonte: “Van nostalgie heb ik geen last.” Is er een samenwerking denkbaar tussen Recyclart en de Beursschouwburg? Seghers: “Het is de eerste keer dat Tom en ik elkaar zo lang spreken. (Stilte) Ik zie tot mijn vreugde veel zaken in de Beurs terugkeren die er in mijn tijd al waren.” “Anderzijds is de omgeving anders. De buurt rond de Beursschouwburg is totaal anders dan die van Recyclart. Context bepaalt alles. Wat in de Marollen functioneert, gaat niet noodzakelijkerwijs hier goed werken.” Het zou ook kunnen dat de overheid een samenwerking oplegt. Bonte: “Bij de overheid leeft die idee zeker, maar die staat los van de realiteit. Het is niet omdat de overheid denkt dat het goed is, dat het ook goed is voor de stad. De overheid wil vooral budgetten efficiënt inzetten.” “De overheid vraagt steeds meer aan de culturele instellingen, - we moeten duurzaam zijn, we moeten de jongeren meekrijgen, we moeten een correct personeelsbeleid voeren, het publiek verbreden, enzovoort, enzovoort - maar past haar budgetten niet aan.” “Ik vind dat de cultuursector daar nogal lauw op reageert en zegt: oké we zullen dat dan maar doen.”

Tom Bonte (links): “Mijn devies: stop met zeuren over het gebouw en zijn gebreken.” Dirk Seghers: “Ik heb hier de muren zien jubelen en wenen.”

“Als bezoekers het gevoel hebben dat hun ticket the hottest ticket in town is, dan weet ik dat ik goed bezig ben. De Chinezen hebben daar een prachtige uitdrukking voor: ‘een ritje op de draak’ (surfen op de golf van een event, SVG/EVC).”

De Beursschouwburg zit in een chiquer gebouw, maar met veel beperkingen. Toch niet jaloers op wat in Recyclart mogelijk is? Bonte: “Toen ik hier toekwam, wist ik dat ik met een handicap moest beginnen (de prestigieuze verbouwing begin de jaren 2000 bleek achteraf

een debacle en heeft delen van het gebouw onbruikbaar gemaakt, SVG/ EVC). Dus was het devies: ‘stop met zeuren over het gebouw en zijn gebreken’. Het Beurscafé gebruiken als een club, dat lukt niet. Maar we kunnen wel muziek programmeren in de Zilveren zaal. Daar

is de isolatie wel naar behoren.” Seghers: “Ik heb een paradox ontdekt. Een groep programmeren in een ruimte die daar totaal niet voor geschikt is, zoals een station, kan erg opwindend zijn. Zet diezelfde groep in een perfect uitgeruste theaterzaal voor een zittend publiek

Tot slot, vormt het autovrije Beursplein dat er in de zomer komt een opportuniteit? Bonte: “Het Beursplein moet een plek worden voor culturele evenementen. Maar ik voel me niet geroepen om er grote voorstellingen te organiseren, of straattheater. Het plein staat wat betreft grootte niet in verhouding tot onze werking. We gaan eerder proberen om onder de stoeptegels te kruipen. Maar dat het verkeersvrije Beursplein een cadeau en een uitdaging is, dat staat buiten kijf.” Steven Van Garsse en Eric Vancoppenolle

BDW 1460 PAGINA 8 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

“Ooit waren er in Brussel meer dan veertig Vlaamse amateurtheatergezelschappen (zoals op deze foto uit 1946, red.) actief. Vandaar de noodzaak van een tweede plateau, los van de KVS en de experimenten in het Paleis voor Schone Kunsten. Zo kwam de Beursschouwburg in beeld. Een Vlaams podium in het hart van Brussel.”

Voormalig minister van Cultuur Hugo Weckx herinnert zich het ontstaan van de Beursschouwburg.

BEURSSCHOUWBURG HET VERHAAL VAN EEN OVERLEVER IN DE STAD

JEUGD, THEATER EN MUZIEK DOOR DANNY VILEYN

NT DE RI 1965 OPEN DEUREN, A U R B E F 5 OP UWBURG ZIJ BEURSSCHOANDEN L ATER DAN ENKELE MA GEPL AND

BRUSSEL – De Beursschouwburg, dat is iedere keer opnieuw een nieuwe generatie muzikanten, performers en theatermakers. Voor het theater zakten voormalige West-Vlaamse studenten destijds nog even naar Brussel af, waar ze hun studiegenoten terugzagen. Waar ze het zeker ook voor deden was Mallemunt, een wonderbaarlijke mengelmoes van steengoede muziek, een ambiance om van te snoepen en middelmatige Algerijnse wijn van de Wereldwinkel. En de onvermijdelijke katers achteraf. Hieronder een historisch overzicht aan de hand van citaten uit het uitstekende Beursschouwboek, met in het achterhoofd de generatie van vandaag die de geschiedenis van (over)morgen schrijft.

“Het protest bleek goed bedoeld maar wat naïef. Iemand las een warrige tekst voor en daarop klonk wat geforceerd hoerageroep en ook wat goedkeurend gemor van gelijkgestemden, maar terwijl iedereen rustig aanstalten maakte om de schouwburg te verlaten, viel daar een horde Brusselse flikken binnen, de obligate wapenstok en hangsnor in de aanslag.”

PRICHTING O E D A N R VIER JA A OMMELES IS HET AL H

TRAITS: S E IR D N E TOM WAITS “Ook internationale, aankomende sterren waren in de Auguste Ortsstraat te gast. Zo hoorde ik er voor het eerst Tom Waits, die er zijn Nighthawks at the Diner kwam vertolken. De nog volslagen onbekende Dire Straits rockten er op de tonen van Sultans of Swing. En achter de bar schonk madammeke Matthieu de glazen vol, we voelden er ons helemaal thuis.”

Zanger Johan Verminnen herinnert zich de muzikale hoogtepunten van de eerste helft van de jaren 1970.

Regisseur Marc Didden herinnert zich levendig de politie-inval op 13 november 1969. Aanleiding was het voorlezen van een brave protestmotie tegen het opdoeken van het merkwaardige gezelschap de Werkgemeenschap (zie foto).

Tom Waits kwam in de jaren 1970 twee keer naar Brussel op vraag van de Beursschouwburg. een keer in de Ortsstraat zelf en een keer in Passage 44. Met goede herinneringen zo blijkt uit dit kaartje van mevrouw Waits aan Johan Wambacq uit 1990.

BDW 1460 PAGINA 9 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015 © ANTON WILSENS

ROLUS GOUDEN CA

P-PRAAT

“Bij de eerste Muntpleinanimatie hielpen we een podium bouwen met planken op bakken bier die we gingen halen in het jongerencentrum in de Grétrystraat. Toen dat later Mallemunt werd, stonden wij er met een aantal vrienden in een stand van Tliedboek, waar we niet alleen ons tijdschrift aan de man brachten, maar ook longplayings en Gouden Carolus.”

Om eventjes terug te keren naar onze bestaansreden – niet van uw commentator – maar van uw hele krant, brengen wij u gratis en voor niets een uittreksel uit een recent VGC-verslag. Smult u mee. De heer Guy Vanhengel, collegevoorzitter: “Wie in mij de strenge onderwijzer ziet die van de speelpleinwerking een schoolwerking wil maken, heeft het helemaal verkeerd voor. Ik ben voor de anti-autoritaire school, voor wie dat nog niet wist.”

Henri Vandenberghe, organisator van Brosella Folk & Jazz en voormalig lid van de algemene vergadering van de Beursschouwburg beleefde gouden tijden. Het begon al toen hij in het BRTprogramma Tienerklanken naast Roy Orbinson zat.

“Mallemunt was een eerste grote manifestatie van Vlaamse aanwezigheid op het Muntplein. Alle politici waren er: de jonge Annemie Neyts, Hugo Weckx, Rika Steyaert, vicegouverneur Leo Cappuyns, alle Vlaamse schepenen. Dat gebeuren werd toch wel als een expliciete positionering beschouwd. Er was toelating om muziek te maken tot 22 uur, daarna moest het geluid uit. Om 22.05 uur belde het FDF al om zijn beklag te maken over lawaaioverlast. Gelukkig zaten er nogal wat Vlamingen bij de Brusselse politie. Tja, en was dat nu politieke ondersteuning of politieke recuperatie? Het zal wel iets van allebei geweest zijn, zeker? Er was

Radiomaker en muzikant Jan Hautekiet is bezoeker van de Beurs sinds 1973.

R VAN S DE MINISTE WEE HEEFT HEIM

TA AT

“1970-1980 is een wonderlijk decennium geweest, een smeltkroes van leeftijden, werksoorten, kunstgenres allerhande, met aandacht voor maatschappelijke ontwikkelingen en een openheid die me soms met nostalgie vervult.” “Vele figuren die de Brusselse scene hebben gekenmerkt, zetten hun eerste stappen in het Nederlandstalige jeugdleven van dat wonderlijke decennium, en velen deden meer dan alleen passeren in de Beursschouwburg of op het Muntplein.”

Politica, minister van Staat en voormalige voorzitter van de Beursschouwburg Annemie Neyts kijkt met heimwee achterom.

zo weinig aanbod en we waren blij dat er iets gebeurde.”

De heer Guy Vanhengel, collegevoorzitter: “Voor zover ik weet, niet samen! Kortom, onze speelpleinwerking moet worden gezien in het kader van een nieuwe kijk op een brede schoolwerking.”

Oud-politicus en voormalig voorzitter van de Nederlandse Cultuurcommissie Jan Béghin blikt nuchter terug.

BURG ALS W U O H C S S BEUR TER MODELTHEA

Voorts kunnen we u nog meedelen dat de Vlaamse Gemeens chapsco mmissie op zoek is naar een nieuwe huisstijl. Voor 25.000 euro willen ze een nieuw logo laten bedenken door een consultancybureau. Moet waarschijnlijk met een hartje zijn, naar analogie met de nieuwe vlag van het Brussels Gewest, en een poes in plaats van een leeuw. Of wie weet neemt de VGC wel een afbeelding van een brede school als logo. Weten we eindelijk hoe dat eruitziet.

“De Beursschouwburg had gouden jaren gekend. Het was voor mij het absolute modeltheater. Eenoog in het land der blinden misschien, maar zeker ook een pionier. Het was toonaangevend op een zeer breed terrein, van polderpop tot nieuw theater. Het prestige was enorm. Ik herinner mij dat ik in die tijd Hugo Matthysen uitnodigde voor een optreden, maar dat hij bedankte omdat hij “daar nog niet klaar voor was”. Als je in de Beursschouwburg optrad, dan stond je echt in het centrum van de aandacht. Maar ik besefte ook dat het huis die vuurtorenpositie kwijt was in 1989, toen ik aantrad.”

CHIEN ÉCRASÉ

Artistiek leider Theo Van Rompay blikt terug op de periode 1989-1991.

“In het MoMa New York hangen werken van KOOR. In de Beursschouwburg werden ze overschilderd met witte verf. En voor de rest hebben ze alleen maar nutteloze omloopruimte gecreëerd. En dan die afschuwelijke tl-verlichting.”

OR MoMa EN KO

Theatermaker Dirk Verstockt over de volgens velen desastreuze verbouwing van de Beursschouwburg in de jaren 1990.

OTTE BOMEN R N A V IT U R F “Hassina Benchelabi, de vrouw van Patrick Moyersoen, sprak zich op het podium uit tegen de chador. Ze hekelde het als instrument van vrouwenonderdrukking. Toeschouwers beten haar toe dat de chador toch nuttig was om haar te wurgen. Ik ging door de grond! Volgde

een scène waarin rappers tegen een muur deden alsof ze masturbeerden. Het onbehagen in de zaal steeg ten top. Ik wist niet meer of, en hoe we dat nog konden controleren. Maar toen de muziek door de boxen schalde, sloeg als bij toverslag de atmosfeer om. Iedereen danste broederlijk met elkaar.”

Voormalig directeur Paul Corthouts haalt herinneringen op aan de eerste editie van Klinkende Munt halverwege de jaren 1990.

Beursschouwboek 1965-2015, over een cultuurrebel in Brussel, onder redactie van Johan Wambacq en Jeroen Duvillier, telt 270 blz. en is uitgegeven bij Lannoo in Tielt en kost 34,99 euro.

“Een schouwburg: in de jaren 1960 en 1970 klonk dat nog heel sterk als ‘burcht’. Oninneembaar, hoge drempel, niet voor gewoon volk. We noemden de Beursschouwburg toen al de Beurs, dat klonk ’nabijer’. Het was een plek waar veel mogelijk was, een inneembare vesting en een innemende plek. Een gezellige, kleine, rode bonbonnière, waar ik me meteen thuis voelde.” “Ik zag er de kleinkunst ontstaan: De Bruyne, Vanuytsel, Raymond, Verminnen, in perfecte cohabitation met de rockjongens: Kevin Coyne, Tim Hardin, en de jazz van Pork Pie en Cos. En nee, ik was níét op het fameuze U2/Kreuners dubbelconcert in 1981.”

Mevrouw Annemie Maes: “Maar toch niet samen!” (Hilariteit)

RE BURCHT A B M E E N IN EEN

De heer Guy Vanhengel, collegevoorzitter: “Voor mijn part mag er wat meer speelpleinwerking in het onderwijs zijn dan schoolwerking in de speelpleinen. Al spelend hebben we toch allemaal veel opgestoken, nietwaar, mevrouw Maes?”

EMUNT L L A M R E S EN DAN WA

Mevrouw Annemie Maes: “Op voorwaarde dat men gehoorzaam is.” ( Vrolijkheid )

Eindelijk! We hebben eindelijk, op een van onze tochten door de stad, para’s gezien. Stoer, dat wel, en ze staan daar ook te staan op een manier die discipline ademt. Dat is eens wat anders dan het gebruikelijke “Allez dégagez!” dat de politie in Brussel weleens door de luidspreker van de combi durft te brullen. Nee, onze vrienden militairen houden alles en iedereen in het oog, en ondanks het dreigende jihadigevaar lijken ze tegelijkertijd verzonken in diepe, haast filosofi sche gedachten. Bij dezen een apologie voor militaire aanwezigheid in het straatbeeld. Schijn bedriegt echter. Dankzij de ACODlegervakbond weten we wat onze para’s echt bezighoudt, en dat is allerminst filosofi sch. Volgt u even de redenering: “Militairen lopen bij bewakingsopdrachten dezelfde risico’s als de agenten die enkele deuren verder hetzelfde werk doen. Toch hebben zij een heel andere verloning. Dat is vreemd en lokt onder militairen veel reactie uit,” zegt de vakbond in De Standaard. Nou, staan ze er hoop en al twee weken, beginnen ze al te klagen dat ze te weinig verdienen voor het gevaar dat ze lopen. Wij wisten overigens niet dat militairen dezelfde risico’s lopen als politieagenten in de straten van Brussel. Bij dezen is dat dus bevestigd. Stel je voor, risico lopen als militair. Sterven voor het vaderland? Nooit van gehoord, zeker? Onder dat gesternte hoeft het natuurlijk niet te verwonderen dat een snotaap met zelfhaat uit Vilvoorde sterker staat. Hij heeft tenminste nog maagden die hem via internet zijn beloofd.

BDW REGIO

BDW 1460 PAGINA 10 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

DEZE WEEK IN DE JAREN 1990 > PATRICK MOYERSOEN OVER DE KRAAK VAN HOTEL CENTRAL

‘ER HEERSTE EEN BERLIJNS GEVOEL’

De kraak werd een geweldig succes. Duizenden mensen kwamen langs, de regionale media sprongen erop. Dat de politie fors reageerde droeg bij tot de media-aandacht. En het stadsbestuur werd een neus gezet. “We hadden het schepencollege uitgenodigd voor de uitreiking van de Gouden Koevoet, een prijs voor de meest schandalige sloop,” zegt Moyersoen. “Dat was in de Beursschouwburg. Daarna gingen we met de fanfare naar de overkant, naar de Cinema Ambassador. De gemeentelijke edielen konden niet anders dan ons volgen. We hebben dus de kraak mee ingeluid, samen met de Brusselse beau monde.”

Onweerstaanbare cocktail Moyersoen vertelt hoe de kraak tot in de puntjes was voorbereid, met juristen was afgetoetst, welk opzien ze baarden bij het publiek, de sfeer die in het gekraakte gebouw leefde. Er sliep zestig man, elke avond waren er voorstellingen, tien dagen lang. “Maar uiteindelijk is alles context,” zegt Moyersoen. “Het momentum was daar. Iedereen was fed up met de stad. De dossierkennis van de stadsbewegingen en het artistiek geweld dat zich daarop entte gaf een onweerstaanbare cocktail.” “Daarnaast was er het nieuwe schepencollege, met François-Xavier de Donnea (MR) als burgemeester en Henri Simons (Ecolo) als schepen van Stedenbouw, dat komaf wou maken met het geritsel onder de vorige burgemeester Michel Demaret, een corrupt figuur, en resoluut de kaart trok van de stadsvernieuwing.” “Hotel Central staat daarnaast ook symbool voor de strijd tegen de algehele verloedering. We hadden twintig stadskankers aangeduid in de Vijfhoek, aan de hand van een VUB-studie. Vandaag zijn die, op één na, allemaal verdwenen.” Patrick Moyersoen (links) bij de tweede kraak in de winter van 1996. “De kraak was een geweldig succes. Duizenden mensen kwamen langs. De regionale media sprongen erop. Dat de politie fors reageerde droeg bij tot de media-aandacht.”

BRUSSEL - De Beursschouwburg liet niet alleen de Nederlandstalige cultuur bruisen. Het kunstencentrum zou in de jaren 1990 ook mee de aanzet geven tot de heropleving van de binnenstad. Met dank aan de kraak van Hotel Central. “We kwamen op het juiste moment.”

ver enkele maanden is het Beursplein verboden gebied voor de auto. Voetgangers en fietsers zullen er vreedzaam door elkaar bewegen. De hoop bij het stadsbestuur is dat de binnenstad zo verder kan opleven.

ADVERTENTIE

Puzzel Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak

puzzel@resonansvzw.be

Aan de overkant van het Beursgebouw staat het Marriott Hotel, daarnaast een net appartementsblok. Beneden hippe winkels, een koffiebar. Maar dat was ooit anders. We spreken met architect Patrick Moyersoen, vandaag bij SUM mee verantwoordelijk voor het ontwerp van het autovrije Beursplein. In de jaren 1990 leidde hij vanuit de Beursschouwburg de acties om de binnenstad opnieuw leefbaar te maken. “Hoe de buurt er toen uitzag? Je krijgt dat vandaag bijna niet meer uitgelegd,” zegt Moyersoen. “Haast het volledige huizenblok van Hotel Central stond leeg. De geur van de rotte kelders steeg uit de huizen op. Deuren waren dichtgemetst. Duiven vlogen af en aan. De buurt was grimmig. Er werd geschoten, er werden messen getrokken.” “Promotoren waren al tien jaar bezig met de mensen uit het gebouw te zetten. Er lag een bouw-

vergunning klaar om het hele huizenblok te slopen en er een groot nieuw hotel neer te zetten.” Dat kon de Beursschouwburg niet over zijn kant laten gaan. Moyer-

de klassieke stadsorganisaties aan (Bral, Arau, Pétitions-Patrimoine, IEB en De Markten), enkele individuen sloten zich daar bij aan.” “De sense of urgency was groot. De stad was aan het imploderen. Je had bijvoorbeeld de enorme puinhoop aan het Anneessensplein. Rechtover de Munt hadden promotoren ‘toevallig’ met een bol een gat in de gevel geslagen van het Hotel Leopold

“De kraak is het beste wat de Beursschouwburg voor de Vlamingen heeft gedaan. We kregen geloofwaardigheid bij Franstaligen. We stapten uit het Vlaams carcan” soen: “We waren toen erg actief rond stedenbouw en architectuur. Na een debat zijn we, bij een pint, plannen gaan maken. Manmoedig zeiden we: hier moeten we iets aan doen. Het plan was: we bezetten het lege Hotel Central. We zochten

(het huidige Dominican hotel). Op vlak van ruimtelijke ordening werd de wet gedicteerd door cowboys.” “De sfeer was gespannen. Tegelijkertijd was er ook heel veel vrijheid. Er heerste een Berlijns gevoel: de stad is voor degene die ze wil pakken.”

Generieke winkels Moyersoen is het er niet helemaal mee eens dat Hotel Central een voorbeeld is van hoe de Beursschouwburg de stad tot verandering heeft gedwongen, terwijl de andere succesvolle periodes van de Beursschouwburg, met Mallemunt bijvoorbeeld, vooral voor de Vlamingen in de stad belangrijk was. “De kraak van Hotel Central is het beste wat de Beursschouwburg voor de Vlamingen in Brussel heeft gedaan, omdat we uit het Vlaamse carcan stapten, en omdat we zo geloofwaardigheid hebben gekregen bij de Franstaligen.” Vandaag is alles netjes rond het Hotel Central. Toch kijkt Moyersoen er met gemengde gevoelens tegenaan. “Natuurlijk ziet Hotel Central er vandaag niet uit zoals we gehoopt hadden. Al die generieke winkels, daar heb ik geen boodschap aan. De slinger is wat te veel in de andere richting geslagen. Maar ik snap het wel. Het is de dynamiek van een stad en de ontgoocheling over wat de buurt vandaag geworden is mag ons niet beletten om verontwaardigd te blijven over waar het misloopt met de stad.”

Steven Van Garsse

College legt klacht neer tegen zichzelf

Anderlecht > Gemeentebestuur kiest kandidaat uit eigen rangen

BDW 1460 PAGINA 11 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Voor en na de heraanleg: minimale verbetering. Eric Tomas (PS), Elke Roex (SP.A) en Gaëtan Van Goidsenhoven (MR) zijn op zoek naar de mol. De laatste twee genieten parlementaire onschendbaarheid.

Wie is de mol? Dat is de vraag die burgemeester Eric Thomas (PS) en de zijnen zich luidop stellen, nadat een pijnlijke benoemingssoap eind vorig jaar aan het licht kwam in de Franstalige krant ‘La Dernière Heure’. Een verhaal dat enkel gelekt kon worden door een van de leden binnen het college. Na een intern onderzoek legt het gemeentebestuur nu klacht neer bij de procureur. In het bewuste artikel legt journalist Guy Bernard het pijnlijke bevorderingsverhaal bloot waarin drie kandidaten solliciteren naar de directeursfunctie binnen de gemeente. Blijkt dat één kandidaat er met kop en schouders bovenuit steekt, maar het gemeentebestuur liever een kandidaat uit eigen rangen naar voren schuift. De Franstalige krant wist de hand te leggen op het document dat de pijnlijke benoemingsprocedure aan het licht bracht. Woede alom in de coalitie die met een intern onderzoek de mol binnen de eigen coalitierangen vergeefs zocht. Het lek heeft er vorige week zelfs toe geleid dat op de gemeenteraad een klacht werd goedgekeurd die de gemeente bij de procureur des Konings indiende tegen het collegelid dat de informatie gelekt heeft. Officieel dient het college dus klacht in tegen zich-

zelf. Niet onbelangrijk: Twee van hun collegeleden, Elke Roex (SP.A) en Gäetan Van Goidsenhoven (MR), genieten parlementaire onschendbaarheid.

Uitgehold Aanvankelijk zou de nieuwe directeur aan het hoofd van vier gemeentediensten staan. “Dat paste binnen de herstructurering en rationalisering van de gemeente en ik heb dat destijds mee goedgekeurd,” zegt oppositiegemeenteraadslid Philippe Debry (Ecolo). “Maar nu zie ik dat ze de functie uiteindelijk hebben herleid tot twee diensten. Omdat ze ‘hun’ kandidaat de post niet konden gunnen, hebben ze de functie dus maar uitgehold.” “Het getuigt van weinig respect voor de democratische waarde van deze meerderheid,” vinden de verenigde oppositiepartijen CD&V, N-VA, Ecolo en FDF die vorige week een gezamenlijke persconferentie organiseerden. De directe aanleiding daarvoor was de weigering van het gemeentebestuur om aan oppositieleden het gemeentelijke persoverzicht door te geven. “Op die manier worden de oppositieraadsleden een belangrijke informatiebron ontnomen om hun rol als luis in de pels van de meerderheid te vervullen,” luidt het unaniem. Bruno Schols

Laken > Trapjes op fietsbrug Fransmanstraat weggewerkt

Van trede naar hobbel In juli bleek de nieuwe fiets- en voetgangersbrug over het spoor aan de Fransmanstraat een flink mankement te vertonen. De fietshelling was niet mooi effen, maar opgebouwd uit scherpe tredes. Door de combinatie met de helling van 11 procent raakten zelfs geoefende fietsers amper boven. De Brusselse fietsmanager vroeg Brussel-Stad om een oplossing. De helling is inmiddels heraangelegd. Roel De Cleen van de Fietsersbond probeerde de

ADVERTENTIE

Volwassenenonderwijs in Brussel: Volwassenenonderwijs Elishout Coovi kwaliteitsvolle opleidingen met toekomst

Ben je op zoek naar nieuwe uitdagingen?

De huidige arbeidsmarkt vraagt om gekwalificeerde arbeidskrachten die zich geregeld bijscholen. Het belang van een goede opleiding wordt daardoor steeds groter. Gelukkig ben je nooit te oud om (bij) te leren. Ben je op zoek naar betere doorgroei- of promotiekansen? Of denk je eraan om je carrière een volledig andere wending te geven? Zorg voor die extra troef op je CV en kies voor een opleiding in het Brusselse volwassenenonderwijs. CVO COOVI en CVO Brussel staan garant voor een breed en kwaliteitsvol aanbod, waar je ongetwijfeld je gading vindt. Volwassenenonderwijs

De twee Anderlechtse centra voor volwassenenonderwijs zijn bruisende opleidingscentra, die ieder jaar opnieuw duizenden cursisten aantrekken. Je ervaart meteen de volwassen en persoonlijke aanpak. Van een typisch „schoolse” sfeer is hier dan ook geen sprake. Volwassenenonderwijs is er op verschillende niveaus. Je kan hier terecht voor beroepsopleidingen en tweedekansonderwijs, maar ook voor graduaatsopleidingen en de Specifieke Lerarenopleiding. (=vroegere D-cursus)

Sint-Agatha-Berchem > Maude Van Gyseghem eindelijk raadslid

Eerst mandaat opnemen, dan bevallen Vorige week legde Jong CD&V-voorzitster Maude Van Gyseghem (24) de eed af als nieuw gemeenteraadslid voor LBR. Daarmee zetelen nu zeven Nederlandstaligen in de gemeenteraad. Zelfstandig fiscaal juriste Van Gyseghem haalde tijdens de verkiezingen van 2012 250 stemmen. Toen was ze nog studente aan de VUB. Ze werd op de knip geklopt door Jean-François Culot. Culot kreeg als eerste opvolger de functie van OCMW-voorzitter toegeschoven. Véronique Bruyninckx, die minder stemmen had dan Van Gyseghem, kreeg dankzij de pot van lijststemmen een zetel als raadslid. Tweemaal pech, heette dat toen. Van Gyseghem mocht zich tevreden-

CVO COOVI

- Praktijkopleidingen op maat • • • • • • • • • • • • • •

Bakker Slager Kok Kelner Grootkeuken Bierkenner Wijnkenner Florist Hovenier Fotograaf Webdesigner Farmaceutisch technisch assistent Bedrijfsbeheer Technicus in fermentatieprocessen (bier - wijn - likeuren)

CVO Brussel

- DIPLOMA SECUNDAIR ONDERWIJS In het tweedekansonderwijs van CVO Brussel behaal je een volwaardig diploma secundair onderwijs, erkend door de Vlaamse Gemeenschap, wanneer je het basispakket Aanvullende Algemene Vorming combineert met een specifieke beroepsopleiding. Het basispakket bestaat uit algemene vakken zoals Nederlands, Frans, maatschappelijke vorming, wiskunde, wetenschappen en informatica. Voor de specifieke beroepsopleiding biedt CVO Brussel een ruime keuze : van secretariaatsmedewerker, boekhoudkundig bediende, meertalig polyvalent bediende en polyvalent verkoper over basisopleiding CAD-tekenaar elektriciteit, elektrotechnieker (PLC) en elektricien tot zorgkundige, jeugd- en gehandicaptenzorg, begeleider in de kinderopvang en begeleider in de buitenschoolse kinderopvang. Daarnaast komen ook verschillende beroepsopleidingen uit CVO COOVI in aanmerking. Het spreekt voor zich dat je sterker in je schoenen staat met een diploma secundair onderwijs. Een diploma van CVO Brussel geeft een goed vooruitzicht op werk. Vele beroepsopleidingen leiden immers naar jobs waarvoor er een tekort bestaat op de arbeidsmarkt.

Praktische opleidingen op jouw tempo Overdag, ’s avonds of op zaterdag - Graduaats- en lerarenopleidingen • • • • • • • • •

Onze troeven !

stellen met een zetel als OCMW-raadslid. Nu Bruyninckx naar Ganshoren is verhuisd, kreeg Van Gyseghem (als tweede opvolgster) eindelijk een gemeenteraadszitje. “Het was schepen Peter Decabooter die mij in de jeugdbeweging ontdekte en mij vroeg om in de politiek te stappen voor de jonge generatie Nederlandstaligen,” bekent ze. Er werd gevreesd dat zij voor haar eedaflegging niet zou komen opdagen, ze stond die avond klaar om te bevallen. De burgemeester was door de CD&V-voorzitter verwittigd dat het elk moment tijdens de zitting kon gebeuren. De boorling hield zich gelukkig – of wijselijk – op.

brug nogmaals uit. “Het is een kleine, minimale verbetering,” zegt hij. “Nu heb je een even steile helling met een hobbelige ondergrond. Een doorsnee fietser geraakt er niet op.” Volgens hem was er ruimte genoeg om een minder steile brug te maken. Voorts merkt De Cleen op dat de fietsbrug vanop de straat moeilijk toegankelijk is en dat de heraanleg slordig gebeurd is. “Er zijn nu al gaten tussen de klinkers. Als er ijs tussenkomt, HUB is het gewoon gevaarlijk.”

JMB

1. Studeer op je eigen tempo! 2. Volg les in een aangename omgeving met een uitstekende infrastructuur 3. Vlot bereikbaar 4. Sommige opleidingen kan je gedeeltelijk in afstandsonderwijs volgen. 5. Professionele lesgevers

Openbare Besturen Gids-reisleider Hotel- en cateringmanagement Cosmetische Wetenschappen Specifieke Lerarenopleiding Informatica Boekhouden Syndicaal werk Marketing

Op maat

oit te o n t n e

te le m o d ou

i r a u r b t 7 fe

1. Gratis opleidingen voor werkzoekenden, in samenwerking met VDAB. Stuk voor stuk knelpuntberoepen die je kansen op de arbeidsmarkt aanzienlijk verhogen. 2. Voor organisaties: bij voldoende deelnemers kunnen we een module uit het aanbod speciaal voor jouw medewerkers / doelpubliek organiseren. 3. We kunnen voor jou een traject op maat uitwerken rekening houdend met jouw beschikbaarheid, interesse en eerder verworven competenties.

o t n e v j schri

Je b

ren

- HAAL JE DIPLOMA SECUNDAIR ONDERWIJS IN ÉÉN JAAR ! Hoewel de meeste combinaties in het tweedekansonderwijs twee studiejaren in beslag nemen, biedt CVO Brussel met polyvalent verkoper en elektricien (REI) twee afstudeermogelijkheden die slechts een jaar in beslag nemen. - VOORTRAJECT DIPLOMA SECUNDAIR ONDERWIJS VOOR ANDERSTALIGEN Anderstalige cursisten met een basisniveau Nederlands (1.2) kunnen vanaf einde januari instromen in een speciaal vormgegeven voortraject. Gedurende 5 maanden worden de cursisten intensief voorbereid om in september in het tweedekansonderwijs van start te kunnen gaan. Zij krijgen naast intensieve lessen Nederlands ook een keuze uit beroepsmodules, basis wiskunde, basis PC-vaardigheden en leren leren. Hiervoor volgen zij een voltijds uurrooster van vijf lesdagen per week.

Contact en info CVO Brussel

Materiaalstraat 67, 1070 Brussel 025280950 www.cvobrussel.be info@cvobrussel.be Dichtbij Zuidstation, tram 81/bus 46 Square Albert, metro Delacroix Infodag TKO: 7 januari 2015

CVO COOVI

E. Gryzonlaan 1, 1070 Brussel 025265100 http://www.coovi.be/volwassenenonderwijs Aan metrohalte Ceria/Coovi Infovoormiddag met ontbijt op 24 januari

ADVERTENTIE

ZOMERCRUISE

Atlantische kust en Middellandse Zee Van zondag 16 augustus tot zondag 30 augustus 2015 15 dagen - Prijs vanaf €1.795 p.p. 100% Belgische cruise in uw eigen taal !

ONZE TROEVEN • Schip op mensenmaat: 500 passagiers max • Vervoer vanuit Brussel naar Oostende en terug • Cruise in volpension met wijn en water inbegrepen tijdens het diner • Nederlandstalige All Ways begeleiding • Nederlandstalige animatie en voordrachten aan boord

Kom naar onze speciale infodag op 24 februari in het Flagey gebouw

Oostende St Peter Port

Meer info en inschrijvingen via www.all-ways.be/tvbrussel

Porto

Marseille

Livorno

Lissabon

11 8

6 Cadiz

Valencia

9 Palma de Mallorca

Civitavecchia

Porto Vecchio

Meer info: Bel 078/159.045 - mail naar charlotte@all-ways.be www.all-ways.be/tvbrussel -4000 m -2000 m -200 m

Depression 200 m 500 m

Capital

River Frontier

Lake Summit

BDW 1460 PAGINA 13 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

TELEXREGIO

UIT DE LUCHT GEGREPEN

Fladderende letters

BDW REGIO

Sint-Pieters-Woluwe > Passiefbibliotheek schiet in actie

Elk jaar koopt het Nationaal Geografisch Instituut (NGI) luchtfoto’s aan om zijn databank met geografische gegevens aan te passen. Overlappende luchtfoto’s worden daarop op elkaar gelegd, waardoor een 3D-model ontstaat, dat op zijn beurt vergeleken wordt met de gegevens die het NGI al heeft van plaatsnamen, rivieren, bossen en gebouwen. Zo wordt duidelijk hoe de werkelijkheid op het terrein is in vergelijking met de werkelijkheid op de kaart. Als het moet, dan past het NGI de gegevens aan. Het NGI is natuurlijk al zo lang bezig met kaarten maken dat het ondertussen over een indrukwekkend archief luchtfoto’s beschikt. Een selectie hiervan vindt u week na week in deze rubriek ‘Uit de lucht gegrepen’ terug. Het gaat steeds om (oude) luchtfoto’s uit een van de negentien Brusselse gemeenten. Vorige week zag u de Tervurenlaan ter hoogte van het Park van Woluwe, waar het moeilijk omhoog lopen is tijdens de 20 kilometer door Brussel. Deze week zien we een kruispunt dat er toentertijd, in 1951, heel anders bij lag dan nu. Tip: het ligt in een heilige gemeente. CD

GAS-BOETES VOOR FOUTPARKEERDERS SCHAARBEEK - De gemeente int al lang parkeergeld voor wie het nalaat een ticket te kopen, maar wie fout parkeert, op een zebrapad, voetpad of fi etspad bijvoorbeeld, die ontsnapt vreemd genoeg vaak aan een boete. Dat komt deels omdat de politie laat betijen, maar ook omdat de gemeente de boetes niet zelf mag innen. Daar komt nu verandering in. De gemeente heeft een akkoord gesloten met het Brussels parket waardoor ze nu GAS-boetes kan uitschrijven voor foutparkeerders. Daarmee krijgt ze een betere controle op de handSVG having van de parkeerovertredingen.

SCHAARBEEK VOERT STILLE NACHT IN SCHAARBEEK – De gemeenteraad heeft een nieuw politiergelement goedgekeurd tegen het nachtlawaai. Cafés mogen voortaan maar tot 1 uur open zijn en in het weekend tot 3 uur ‘s nachts. Caféhouders die later willen openblijven zullen daar een vergunning voor moeten aanvragen en zullen aan strikte voorwaarden moeten voldoen. “Wie eerder al problemen heeft gehad met nachtlawaai of met zwartwerk zal niet makkelijk een vergunning krijgen,” zegt burgemeester Bernard Clerfayt (FDF). Gemeenteraadslid Emin Ozkara (PS, oppositie) vreest dat de maatregel een domper zet op het uitgaansleven in SVG Schaarbeek.

ELSENE ENIGE ZONDER ‘VISION’ ELSENE – Elsene is de enige gemeente in Brussel die niet heeft ingetekend op ‘Telepolitie Vision’. Dat systeem laat de politie toe om rechtstreeks beelden te bekijken van een handelszaak bij alarm. In Brussel, waarmee Elsene een politiezone vormt, wordt het wel in gebruik genomen. Burgemeester Decourty (PS): “We zijn niet gecontacteerd door de Stad Brussel. We gaan zelf contact opnemen om NA het ook in te voeren.”

Met de prachtige binnentuin heeft de leeszaal nu een mooi verlengstuk.

De Lettertuin, de eerste passiefbibliotheek van België, opende deze week haar deuren. Voortaan kunnen tieners zich afzonderen, peuters in hun eigen tunneltje kruipen en hoeven bezoekers zich niet meer tussen rekken te wurmen om de krant te lezen of naar een lezing te luisteren. “Dat zal de werking nogal een boost geven.” “Moe, maar tevreden,” is bibliothecaris Linda Teirlinck na de verhuis waar heel veel handen bij hielpen: “We lieten de leners meer boeken meenemen, met als record 59 boeken op één kaart, zodat zij ook allemaal een beetje mee hielpen verhuizen. Ook heel wat dvd’s van tv-series werden ontleend omdat we een langere uitleentermijn gaven.” Nu de laagenergetische en hoogecologische bibliotheek van plusoffi che architects, een voorbeeldgebouw van het BIM, er staat, kan de energie terug naar de werking gaan: “Heel wat jongeren, de groep bij wie we de meeste afhakers zien, lopen door de nabijheid van verschillende scholen nu praktisch aan onze bib voorbij. We hebben jonge kunstenaars van het RHoK Academie hun plek - 4teens - laten aankleden. We zouden dat elk jaar aan een andere groep jongeren willen vragen. Zo springen ze eens binnen om naar het werk van hun vrienden te komen kijken. Overal is wifi zodat ze hier met hun smartpho-

nes, tablets en laptops op internet kunnen.” “Voor de kinderen die nog niet kunnen lezen is er een glijbaantje en een tunnel om in te spelen terwijl de rest van het gezin zijn boeken of fi lms kan gaan kiezen. Motorische ontwikkeling helpt bij de algemene ontwikkeling, maar op die manier wordt de bib ook gewoon een leuke plek. Een andere nieuwe afdeling is het Europaplein, waar taalcursussen voor anderstaligen worden aangeboden. In Sint-Pieters-Woluwe is bijna een vierde niet-Belg en dat zijn vooral euroambtenaren.”

Warm kopje “ En de prachtige leeszaal heeft met de binnentuin een verlengstuk waar je je leesvoer in de zomer mee naartoe kunt nemen, vandaar de Lettertuin.” De keuze viel op struiken die vlinders aantrekken. Toch verwaarloost de bib haar buitendienst niet: “De Bib-aan-huis is er om mensen die moeilijk te been zijn wat uit hun isolement te halen. Ze doen vaak al voor heel wat zaken een beroep op familie, zodat de bibliotheek dikwijls wegvalt. De koffi e komt boven en we houden soms een miniboekbespreking.” Koffi e of thee is in de bib nog niet voorzien, maar we hebben de bibliothecaris maar snel gewezen op de mooie samenwerking tussen lezen en een warm kopje. An Devroe www.sint-pieters-woluwe.bibliotheek.be

Elsene > Zoektocht naar datum voor officiële erkenning Holocaustoverlevende

Ereburgerschap voor Paul Sobol? De gemeente Elsene had zich in het najaar geengageerd om de zeventigste verjaardag van de bevrijding van de concentratiekampen AuschwitzBirkenau plechtig te herdenken. Oppositiepartij Ecolo denkt echter dat de gemeente achterloopt met de organisatie. Gemeenteraadslid Bertrand Wert (Ecolo) had vorig jaar in oktober al eens aangedrongen op een offi ciele ceremonie ter nagedachtenis van het einde van WO II, en, meer specifi ek, van de ontsnapping uit het concentratiekamp van Paul Sobol, een toenmalig inwoner van Elsene. Ecolo zou graag Sobol, nu een van de laatste overlevenden in België, uitnodigen in scholen om zijn verhaal te doen en hem ereburger maken

van de gemeente. PS-burgemeester Willy Decourty heeft al toegezegd dat dit zou gebeuren. Vorig jaar in oktober kregen zes Elsense overlevenden alvast gedenkstenen in de gemeente, onder meer in de Van Volsemstraat. Wert drong er tijdens de eerste gemeenteraad van dit jaar echter op aan om vaart te zetten achter de plechtigheden, want het is tenslotte al 2015. Hij vreest dat de gemeente nog niet ver staat met de planning. Decourty sprak dat echter formeel tegen: “Alleen over de datum bestaat nog onenigheid. Juni is een examenmaand, dus zouden we het beter in mei doen, wat trouwens beter is want echt zeventig jaar na het einde van WO II.” CD

ADVERTENTIE

CONFERENTIE

Kwaliteitsvolle aandacht en zorgpraktijk Muntpunt, Brussel – 11 februari 2015 PROGRAMMA

Welkom op de conferentie ‘Kwaliteitsvolle aandacht en zorgpraktijk’ op woensdag 11 februari in Muntpunt. Als Staatssecretaris en Collegelid van de VGC voor Welzijn en Gezondheid, wil ik met iedereen die betrokken is bij kwaliteitsvolle zorg voor alle Brusselaars, een inspirerend en verkennend traject opzetten. We focussen op uw noden en een aantal hedendaagse uitdagingen. Edel Maex en Dirk De Wachter leiden de ochtend in. Gastvrouw Betty Mellaerts gaat in gesprek met professionals uit de medische en therapeutische wereld en ervaringsdeskundigen in stilte- en rustbeleving. We geven inzichten en nieuwe ontwikkelingen mee. Tot slot wil ik samen met u nadenken over een toekomstgericht, zorgzaam beleid, met veel aandacht voor de situatie op het terrein.

vanaf 9u

Ontvangst

9u30-9u50

Welkomstwoord Staatssecretaris Bianca Debaets

9u50-10u15

‘Kwaliteitsvolle aandacht in de zorg’ Edel Maex (psychiater & mindfulness-trainer)

10u15-10u45

‘Heling, welzijn en gezondheid in de grootstad’ Dirk De Wachter (psychiater & psychotherapeut)

10u45-12u

‘Actuele situatie – stemmen uit de zorgpraktijk’ Louis Ferrant, Eric Boydens, Christine Rouneau (huisartsen en therapeuten) in dialoog met Edel Maex en Dirk De Wachter

Waerbeke, de sociaal-culturele beweging rond stilte en leefkwaliteit, staat in voor de organisatie. Deelname is gratis. We vragen u vóór 9 februari in te schrijven via info@waerbeke.be.

Reacties en vragen vanuit het publiek

Ik verwelkom u graag op 11 februari ! Bianca Debaets Staatssecretaris van het Brussels Gewest en Collegelid van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, bevoegd voor Welzijn, Gezondheid, Gezin en Gelijke Kansen

12u-12u25

Conclusies en uitdagingen voor de toekomst

12u25-12u30

Slotwoord Staatssecretaris Bianca Debaets

12u30-13u30

Broodjeslunch

ADVERTENTIE

Zoek je Nederlandstalige

Surf naa

www.kinderopvanginbrussel.be

Registreer hier je opvangaanvraag voor je baby of peuter tussen 0 en 3 jaar

Met steun van de

BDW 1460 PAGINA 15 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Sint-Jans-Molenbeek > Nieuwe camera’s en nieuwjaarswensen

‘Molenbeek is kalmer geworden’ Burgemeester Françoise Schepmans (MR) wil haar gemeente beter beveiligen. ‘Intelligente’ camera’s en een buurtinformatienetwerk (BIN) moeten daarbij helpen. Schepmans zei dat tijdens haar jaarlijkse nieuwjaarswensen. “De gemeente trekt 1,6 miljoen euro uit voor 120 camera’s, waarvan 40 intelligente. “Intelligente camera’s kunnen bijvoorbeeld verkeersinbreuken herkennen en opslaan.” Op de vraag wat de lijst van ‘foute’ inbreuken dan ging worden, bleef Schepmans het antwoord schuldig. De burgemeester kondigde met enige trots aan dat er in de Maritiemwijk een zogenaamd BIN komt. Dat is een samenwerking tussen gemeente, politie en burger. Inwoners die iets verdachts zien kunnen binnen zo’n BIN snel de politie waarschuwen. Volgens Schepmans komt het netwerk er op vraag van de lokale handelaars in de Maritiemwijk. De BIN-zone bevindt zich tussen de Scheldestraat, de Jean Dubrucqlaan en de Jubelfeest- en Belgicalanen. Bij succes kan

de zone uitgebreid worden. BIN is een methode die nieuw is in Brussel; in Vlaanderen is het al ingeburgerd. Naast de veiligheidsnieuwtjes waren Schepmans’ wensen trouwens bijzonder nieuwsrijk - tot grote blijdschap van de aanwezige pers overigens. Met enige trots kondigde de burgemeester aan dat, paradoxaal genoeg, “het leven kalmer geworden was in SintJans-Molenbeek.” Schepmans gaf natuurlijk wel toe dat haar gemeente twee weken geleden in het oog van de storm terechtkwam toen vermeende jihadi’s uit haar gemeente werden aangehouden, en volgens de geruchten zelfs van plan waren om in Molenbeek aanslagen te plegen. Schepmans gaf nog de indruk mee dat postcode 1080 ondanks alles het islamradicalisme goed aanpakt. Men kan alvast niet ontkennen dat SintJans-Molenbeek met 30 Syriëstrijders van alle Brusselse gemeenten het best en snelst communiceert. Nog een positief nieuwtje: Molenbeek Cultuurhoofdstad 2014 was een CD succes, zo zegt de burgemeester.

SINT-JANS-MOLENBEEK > PROTESTACTIE IN BIJZIJN VAN BURGEMEESTER

300 ZIJN 1080 © MOBIEL BRUSSEL

‘Je suis 1080/Ik ben 1080’, klonk het afgelopen zaterdag op het Molenbeekse gemeenteplein. Met die verwijzing naar de terreuraanslagen tegen Charlie Hebdo én naar de postcode van Sint-Jans-Molenbeek gingen circa 300 mensen - maar 300 mensen - het slechte imago van hun gemeente te lijf. Volgens hen was er, ook al na de verijdelde aan-

slagen en na de arrestaties van vermeende terreurverdachten in Molenbeek een mediahetze ontstaan tegen ‘1080’. Het initiatief kwam van de woordvoerder van schepen Sarah Turine (Ecolo) en van een sociaal werker die dicht bij de oppositiegroepering Groep Gemeentebelangen staat. CD

BRUSSEL-STAD > LIBERALEN MAKEN BALANS OP VAN TWEE JAAR BESTUUR

LAATSTE PAARSE BOLWERK Zo zal het nieuwe fietspad eruitzien.

Brussel-Stad > Overlegcommissie geeft fiat

Groen licht voor fietspad op Groendreef De overlegcommissie van de Stad Brussel heeft haar fiat gegeven voor een nieuw verhoogd fietspad in twee richtingen langs de Groendreef. Het project voorziet in een tweerichtingsfietspad aan de kant van de ventweg van de Groendreef. Het nieuwe fietspad loopt tussen het Redersplein en de Jules De Troozsquare. Van de gelegenheid wordt ook gebruik gemaakt om de verkeersveiligheid in de buurt van gemeenteschool Klavertje Vier te verbeteren. Auto’s worden gedwongen om trager te rijden op het kruispunt van de Masuistraat en de Groendreef. Daarom wordt er een verkeerseiland

aangelegd en wordt de bocht versmald. Ook het zebrapad in het begin van de Masuistraat wordt beveiligd door de oversteek in twee keer te laten gebeuren. De oversteek van het kruispunt met het Redersplein wordt dan weer verkort en er komt een zebrapad. Door het positieve advies van de overlegcommissie kan Mobiel Brussel nu een bouwvergunning krijgen van de Stad. Pas daarna kunnen de werken van start gaan. De overlegcommissie legt wel twee voorwaarden op: er moet overleg komen met de cel Mobiliteit van de Stad Brussel en er moet nieuwe straatverlichting komen. Jelle Couder

Terwijl liberalen en socialisten elkaar naar het leven staan in het federale én in het Brussels parlement, loopt de paarse coalitie in Brussel-Stad opperbest. Dat laat eerste schepen Alain Courtois (MR) zowat iedere gemeenteraadszitting blijken. En dat was ook wat schepen van Openbare Werken en Mobiliteit Els Ampe (Open VLD) verkondigde. Na twee jaar paars bestuur hebben de liberalen van de stad Brussel een eerste balans opgemaakt. Courtois: “Na twee jaar paars bestuur en na één jaar Yvan Mayeur als burgemeester durf ik te zeggen dat de MR zich goed voelt in deze coalitie. Socialisten en liberalen, bij ons lukt dat wel. Er is de gemeenschappelijke wil om vooruit te geraken, om de stad eerst en vooral veiliger te maken met bijvoorbeeld politiecommissariaten die 24 uur op 24 uur open zijn. Tijdens de campagne werd ons nochtans verweten dat dit een utopie was.” Maar veiligheid heeft voor de liberalen niet alleen met geboefte en verkeersveiligheid te maken, ‘sécurité’ betekent in het Frans veiligheid en zekerheid, rechtszekerheid in dit geval. Het principe van de veiligheid wordt in alle departementen doorgetrokken, op de dienst bevolking betekent dat bijvoorbeeld een doorgedreven strijd tegen schijnhuwelijken. Courtois wil de Brusselaars in 2018 een vergelijking presenteren tussen kiesbeloftes en realisaties. Dat de stad Brussel toch felle tegenwind krijgt, heeft volgens Courtois alles te maken

met het gebrek aan ambitie dat de Belgen kenmerkt. “Wij in de stad Brussel hebben ambitie en dat stoort. Neem nu het Justitiepaleis waar al 40 jaar lang niets gebeurd is. We beginnen alvast met een zeil met tekeningen op zoals het paleis er oorspronkelijk uitzag voor de stellingen te plaatsen.”

Parkings Ook Ampe zingt de lof van paars. Ze had het over een schip met blauwe en rode matrozen die samen de toekomst tegemoet varen. “We hebben alle belangrijke knopen doorgehakt in december 2012, in 2013 waren er de analyse en de voorbereidingen zodat we tussen 2015 en 2018 de projecten kunnen uitvoeren. Dat is de juiste manier van werken,” aldus Ampe. Ampe verwacht wel dat ze dit jaar nog vaak het zwart schaap zal zijn, maar ze is niet van plan om terug te krabbelen. Zo blijft ze achter de bouw van vier ondergrondse parkings staan, al mogen de kasseien op het Vossenplein blijven. De stad Brussel heeft het budget voor Openbare Werken met 20 procent verhoogd, dat is het tegenovergestelde van andere steden en gemeenten. Maar er is het schepencollege en er is de fractie. “Ook de fractie voelt zich goed en werkt keihard en dat is niet altijd zo als een partij tot de meerderheid behoort. Dit is de actiefste meerderheid die ik ken in de 40 jaar dat ik in Brussel-Stad aan politiek doe,” zei fractievoorzitter Jacques Oberwoits.

Danny Vileyn

BDW 1460 PAGINA 16 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

BDWOPINIE CULTUUR > HUGO VANDEN DRIESSCHE OVER ZIJN EERSTE JAAR IN BEURSSCHOUWBURG

EEN TIJD WAARIN ALLES MOGELIJK WAS BRUSSEL – Hugo Van den Driessche begon in 1976 bij de Beursschouwburg – hij deed er zijn burgerdienst. Na een tijdje werd Vanden Driessche gepromoveerd tot financieel verantwoordelijke, en van 1981 tot 1993, voor zijn overstap naar het Kaaitheater, was hij er algemeen directeur.

‘J

e moet al van een andere planeet komen om niet te weten dat de Beursschouwburg dit jaar 50 wordt,” luidt het. Dat dit gevierd zal worden met een uitgebreid en gratis programma zullen we ook geweten hebben. Zelfs kinderen zijn welkom op die viering! In de loop van de geschiedenis van de Beursschouwburg is dat ooit anders geweest. De geschiedenis van de Beursschouwburg komt uitgebreid aan bod in een boek dat naar aanleiding van deze verjaardag verscheen bij Lannoo, onder redactie van Johan Wambacq. Toen mij gevraagd werd iets op papier te zetten over de Beursschouwburg, moest ik vanzelf terugdenken aan mijn eerste jaar dat ik daar aan de slag ging. Toen ik in 1976 in de Beursschouwburg begon, ging er een nieuwe wereld voor mij open. Ik had voordien enkele jaren op een saaie federale overheidsadministratie gesleten terwijl ik ‘s avonds universitair avondonderwijs volgde. Voor mij was deze compleet andere job dan ook een godsgeschenk. Eigenlijk was het geen job; ik begon in de Beursschouwburg als eerste in een lange rij medewerkers die er hun burgerdienst deden. De dag dat ik er begon te werken, werd ik bij de civiele bescherming afgehaald door Jan Béghin, afgevaardigd bestuurder, en Jari Demeulemeester, artistiek coördinator van de Beursschouwburg. Ik kende beide heren al langer van het jeugdhuis De Rivieren, waar Jari film en muziek programmeerde en Jan ook geëngageerd betrokken was. Nadat ze mij ‘in ontvangst’ hadden genomen, gingen we onmiddellijk naar het restaurant net om de hoek. Wist ik veel dat vele afspraken en nieuwe ideeën het licht zouden zien op restaurant of café. De toon was gezet. Naast Jan en Jari behoorde ook Frans Van Langendonck tot de leiding van

de Beursschouwburg. Frans was de directeur. Een aimabele man, van wie ik mij herinner dat hij steevast achter zijn bureau een sigaartje zat te roken. Paul Ricour, onder meer bekend van de tv-serie Merlina en een goede vriend van Frans, ging die sigaartjes kopen in de Macro en bracht ze wekelijks binnen. Frans was enigszins op een zijspoor gezet door het bestuur en de aanstormende jonge artistieke garde. Zijn voornaamste taak bestond er nog in om de kassa van het huis te beheren. Achter zijn bureau stond een immens grote, loodzware kluis, waarvan de inhoud meestal omgekeerd evenredig was met het aanschijn ervan. Ik heb altijd goed kunnen opschieten met Frans. Mijn kinderen noemden hem zelfs ‘bompa’. Toen Frans in 1981 de Beursschouwburg verliet, hij was 60, vertrouwde hij mij toe dat hij zo vroeg opstapte om mij de kans te geven directeur te worden. Enkele maanden later is hij gestorven. Op zijn begrafenis in de Sint-Katelijnekerk waren amper een twintigtal mensen aanwezig. We zijn dan met de Beursmedewerkers nog een pint gaan drinken in de Paon Royal. Een goeie pint was iets wat Frans ook niet zou afslaan, hij die nog rijmpjes had geschreven onder het pseudoniem Frans Pils. De geringe aandacht die Frans te beurt viel, was voor mij ook al een vingerwijzing dat een directeur van de Beursschouwburg niet het eeuwige leven heeft, laat staan nog veel waardering krijgt wanneer hij van het toneel is verdwenen.

Man voor alle werk Een van mijn nieuwe collega’s was Johan Wambacq, de communicatieman. Hij had mijn komst goed voorbereid. In het atelier van de schouwburg had hij een decortafeltje op de kop getikt en voor mij klaargezet,

HUGO VANDEN DRIESSCHE:

“Er waren nauwelijks structuren, weinig middelen. Als iets succes had, vond de overheid het nog goed ook”

met een proper tafelpapier erover en duimspijkers errond. Ik kon aan de slag. Al vlug werd ik door iedereen ingezet voor allerlei klusjes waarvoor men geen tijd (of zin) had. Zo mocht ik prompt de honneurs waarnemen op de Brusselse boekenbeurs, waar de freelancers Hugo De Greef en Kathy Van Hemelrijck een promotiestand hadden opgezet. De Beursschouwburg heette niet voor niets sinds enkele jaren (en nu nog) officieel het Cultureel Animatiecentrum Beursschouwburg, waarbij ‘Cultureel Animatiecentrum’ sloeg op de stadsanimatie die opgezet zou worden. Deze korte samenwerking met Hugo De Greef was het begin van een veel langere vriendschap. Toen discussieerden we vooral over hoe we de Beursschouwburg ingrijpend konden veranderen. Ik koos voor de weg van de geleidelijkheid en werd er in 1981 directeur. Hugo De Greef vond dat dit allemaal te traag ging en richtte in 1977 het Kaaitheater op en in 1978 het artiestencollectief Schaamte. In het begin kreeg ik in de Beursschouwburg vooral administratief klusjeswerk voorgeschoteld. Zo hielp ik Johan met stencilen, een (verouderd) procedé waarbij aan de hand van een sjabloon promotionele afdrukken werden gemaakt; een vuil werkje. En Ivo Goris, die als directeur van de Dienst voor Cultuurpromotie ellenlange brieven met de hand schreef naar sponsors en diverse overheden, liet mij deze brieven typen. Een nachtmerrie met een typemachine zonder corrector! Mijn eerste Mallemunt kwam eraan.

De Beursschouwburg met roetzwarte gevel midden jaren 1970, toen Hugo Vanden Driessche er in het kader van zijn burgerdienst terechtkwam.

Afgevaardigd bestuurder Jan Béghin had mij de opdracht gegeven de kassa van het festival bij te houden. Alle optredende artiesten werden cash betaald – de gewoonte toen – dus het ging over veel geld. Ik hield alles netjes bij, de cijfers met de hand geschreven op papier, het geld in een sigarenkistje. Van die kistjes had Frans Van Langendonck er nogal wat in voorraad. Op het einde van het festival had ik 600 frank te-

kort. Ik dacht er niet aan mijn reputatie meteen al te grabbel te gooien en heb dit dan maar met mijn eigen centen aangezuiverd. En dan was er het eerste nieuwe seizoen: 1976-1977. Uiteraard samen met Rudi en Filip, technici van het eerste uur die het langer hebben uitgehouden dan het meubilair van toen. Beiden met een statuut dat mij als gewezen werknemer van de Rijksdienst voor Sociale (toen nog

en de Bond van West-Vlamingen. Ten behoeve van deze wat rijkere klandizie had mevrouw Matthieu een dubbele tariefkaart met aan de ene kant de goedkopere prijzen en aan de andere kant de duurdere. Naargelang de zaalhuur werd het bordje omgedraaid. Wij vonden het niet meer dan normaal dat de rijkeren het gelag betaalden en voerden zo avant la lettre onze eigen inkomensshift door.

Bont gezelschap

Maatschappelijke) Zekerheid deed blozen. En achter de toog madame Matthieu, een oudere dame die de achting en waardering van heel wat artiesten, journalisten en gewone tooghangers had verworven en toen nog een even bedenkelijk werkstatuut had. Wim Van Gansbeke heeft aan die toog heel wat Duveltjes gedronken, wat hem er niet van weerhield ons op vrijdagmorgen met zijn splijtende kritieken op Omroep

Brabant in de hoogste hemel of de diepste hel te laten terechtkomen. Slechts één keer heb ik hem met lallende stem op de radio gehoord. Wij, die aan de radio gekluisterd waren, kwamen bijna niet meer bij van het lachen. Hij heeft altijd ontkend dat hij toen te veel gedronken had. Om wat geld in het laatje te brengen werd de schouwburg verhuurd aan organisaties, liefst kapitaalkrachtige, zoals The English Comedy Club

Wie ik zeker ook niet mag vergeten, zijn Viktor en Rosalie. Dit echtpaar van Spaanse afkomst vormde de kuis- en klusjesploeg. Viktors vader was in de Spaanse burgeroorlog voor zijn deur doodgeschoten door de franquisten, een gebeurtenis die Viktor voor de rest van zijn leven tekende en van hem de hevigste communist had gemaakt die ik kende. Al kende ik er niet veel. Met hun opvliegend karakter hebben Viktor en Rosalie meer dan één echtelijke ruzie op de trappen van de schouwburg uitgevochten. En dan was er nog Oda Van Neygen. Binnengehaald door Jari na een van zijn vele nachtelijke escapades in café De Kaai, waar hij zijn tweede (nacht)bureau had gevestigd. Daar was hij Oda tegen het lijf gelopen, die prompt als werkloze de opdracht kreeg het archief van Jari op orde te stellen. Onder de stimulans van Jari ging Oda zich meer en meer toeleggen op het jeugdprogramma, met succes. Ik had het genoegen om af en toe met haar op prospectie te gaan naar onooglijke plekken in Nederland, waarvan ik me nauwelijks nog de naam herinner. Behalve die keer in Enschede, waar we voor het eerst een voorstelling zagen van Jozef van den Berg. In een kleine tent, vastgemaakt aan een oude brandweerwagen. Het was het begin van een mooie samenwerking met Jozef. Jari was de man die velen van ons in de Beursschouwburg heeft binnengehaald. Hij was ook de man met de gekste ideeën. Ik herinner me nog goed de eindeloze discussies op Mallemuntvergaderingen, waar Jari allerlei theorieën ontwikkelde om aan te tonen op welke dagen van de zomer het goed weer zou zijn. En op die dagen zouden we Mallemunt organiseren. Ik herinner mij ook een wild idee van hem om als promotiestunt voor een countryoptreden een Brusselse tram te laten overvallen door cowboys te paard. Een normaal mens kan dit toch niet verzinnen? Jari wel. Als ik terugdenk aan die periode, is het vooral dat wat me bijblijft. Alles was mogelijk. Er waren nauwelijks structuren, weinig middelen. En als het succes had, vond de overheid het nog goed ook. Voor ons, medewerkers van het eerste uur, gaf dat een gevoel van immense vrijheid, het gevoel dat alles mogelijk was, als je er maar voor ging.

Hugo Vanden Driessche

BDW 1460 PAGINA 17 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Het Vossenplein, met dagelijkse rommelmarkt sinds 1873.

ERFGOED > BURGERBEWEGINGEN DIENEN AANVRAAG IN

Start bescherming van het Vossenplein BRUSSEL – Vorige week werd een erfgoedpetitie afgegeven om het Vossenplein te laten beschermen, samen met enkele gebouwen én de schuilkelder uit de Tweede Wereldoorlog. Deze petitie is conform het Brussels Wetboek voor Ruimtelijke Ordening, zeggen de burgerbewegingen Pétitions-Patrimoine en Platform Marollen. Ze verzoeken de Gewestregering nu om een beschermingsprocedure op te starten. De handtekeningen waren nauwelijks droog of Rudi Vervoort, minister-president en bevoegd voor Erfgoed, sprak al meteen van “instrumentalisering van het erfgoed.” Initiatief van burgers wordt duidelijk niet geapprecieerd. De beschermingsaanvraag zou dienen om het parkingproject te blokkeren. Volgens Vervoort “bestaan er andere middelen om projecten te weigeren als ze niet aanvaardbaar zijn, om welke reden dan ook. Ik ben er niet van overtuigd dat dit de juiste manier is.” De ‘andere middelen’ zijn inderdaad legio en de tegenstanders van de parking zullen ze ook aanwenden. Maar laat de bescherming van dit plein nu net één van de meest geloofwaardige middelen zijn. Er is geen reden om dit debat niet te voeren. Het Vossenplein is één van die zeldzame Brusselse pleinen die zijn oorspronkelijke karakter niet is kwijtgespeeld. Niet alleen de gebouwen, de geschiedenis en de ondergrond maken dit plein tot ver buiten Brussel bekend, ook de dagelijkse rommelmarkt die er plaatsvindt sinds 1873 is 100 procent Brussel. Het is een illusie te denken dat het plein en zijn markt een lange werf ongeschonden doorkomen. Voor een ondergrondse parking moeten er in-en uitritten komen, liften, verluchtingskokers... Niet meteen troeven voor een historisch plein. Je moet dus van slechte wil zijn om niet te begrijpen dat deze ondergrondse parking de mensen verontrust en mobiliseert. Nie-

mand begrijpt dat een plein dat zo emblematisch is voor de ziel van Brussel vandaag zomaar kan worden vernield of verminkt. Je zou denken dat ook Rudi Vervoort deze mening moet toegedaan zijn? Brussel blijft sukkelen met zijn erfgoed en de minister-president stelt ons niet echt gerust als hij beweert dat “beschermen niet het alfa en omega van erfgoed”. Voorbeelden als het Atomium en het Koninklijk Paleis worden aangehaald. “Niemand zou ooit eraan denken om het Atomium af te breken”. Nochtans stelde iemand in 2014 wél voor om een parking te graven onder het Vossenplein! En daar houdt het niet bij op: de Stad wil parkings bouwen onder het Rouppeplein, de Nieuwe Graanmarkt, het IJzerplein...

Onvervangbaar “Als de Stad een bouwvergunning indient voor een parking onder het Vossenplein, moet niet enkel het erfgoed worden bekeken, maar ook andere aspecten: mobiliteit, sociale cohesie, ruimtelijke ordening, stedenbouw. Het lijkt mij gezonder om zo te werk te gaan.” Vervoort vergeet daarbij dat de erfgoedwetgeving ervan uitgaat dat bepaalde getuigen uit ons verleden beschermd moeten worden, en niet worden geanalyseerd met dezelfde criteria. Als men economische belangen, mobiliteit en dergelijke voorrang geeft, komt dat neer op een totale negatie van het idee van beschermd erfgoed. Erfgoed is onvervangbaar en bepaalde ingrepen zijn onherstelbaar. Als je het erfgoed wil vrijwaren, moet je de zaken dus in de juiste volgorde aanpakken: inventariseren, beschermen en alleen daarna bekijken welke projecten kunnen worden gerealiseerd. Wij vragen dus dat het Gewest de beschermingsvraag analyseert op basis van de erfgoedwaarde en niet op basis van andere belangen.

Pétitions-Patrimoine en Platform Marollen

BDW 1460 PAGINA 18 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

BRUSSEL – Twee Brusselaars met een stapel houten paletten en een handvol vleugelmoeren helpen de jarige Beursschouwburg aan een warm en feestelijk decor voor de komende maanden. Hun laagtechnologische start-up Wing Nuts is er voor al uw scenografische en decoratieve oplossingen.

‘HET VERSCHIL MET ARNE QUINZE IS DAT DIT NIET IN ELKAAR STUIKT’ werking: het meedenken met de opdrachtgever, het gebruik van hout als voornaamste bouwmateriaal, en de subtiele signatuur met de vleugelmoer. “Wat het voordeel is van vleugelmoeren? Je kan er je stukken makkelijk mee demonteren

en weer opbouwen, wat vooral in het theater van belang is,” zegt De Jonge. “Het enige nadeel is dat passanten ze ook makkelijk kunnen losvijzen,” vult Verraes aan met enige zin voor ironie: “Zeker naarmate we meer bekendheid krijgen,

willen de mensen graag zo’n originele Wing Nut.”

Paletten

et is voorbijgangers misschien opgevallen dat de Beursschouwburg (BSB) opnieuw in de stellingen staat. De imposante houten constructie tegen de gevel wekt in ieder geval die indruk. Maar wees gerust: het gaat hier niet om nieuwe ingrijpende verbouwingen. Wel gaf de BSB de viering van zijn vijftigjarig bestaan (voor programmatips zie kader) de titel Under Construction mee. Dat is enerzijds een aanduiding dat het feest geen eenzijdige terugblik op het verleden wordt, maar ook stevig de focus op heden en toekomst houdt. Anderzijds is het een uiting van zelfrelativering, want zowel inhoudelijk, organisatorisch als architecturaal had het kunstencentrum de voorbije halve eeuw inderdaad al eens wat weg van een permanente werf. Geheel in die traditie van voortdurend vertimmeren, past de aanwezigheid van de twee Brusselaars Mark Verraes en Werner De Jonge in de voornaamste ontvangstruimtes van de BSB, vlak voor het openingsfeest. De twee vormen samen ‘Wing Nuts’ (een nog gevleugeldere naam voor ‘vleugelmoeren’), en zijn gespecialiseerd in twisted set solutions: decorbouw met een vijs los. In de omgang maken ze snel duidelijk dat er tussen het verzagen, boren en monteren af en toe ook gelachen mag worden. Verraes en De Jonge begonnen in 2011 met onvoorbedachte rade aan het decor voor de jeugdvoorstelling Vier kabouters van het bevriende familietheatergezelschap DefDef. Daarna bouwden ze voor die hun nieuwe productie Kauwbooj zelfs een hele ranch met inbegrip van een kudde schommelpaarden. Die voorstelling kwam tot stand in een voortdurende wisselwerking tussen de theatermakers en de decorbouwers, waarbij de scenische vondsten de tekst beïnvloedden en omgekeerd. Uit de werkwijze behield Wing Nuts een aantal basiselementen voor het vervolg van hun

WING NUTS > TIJDELIJK BEURSSCHOUWBURGDECOR MET EEN VIJS LOS

Het tijdelijke ‘Under construction’-feestdecor in de Beursschouwburg blijft vijf maanden staan, ook tijdens het Kunstenfestivaldesarts.

Dat Wing Nuts van de BSB de opdracht kreeg om zijn gebouw voor de feestelijkheden in te richten, past in de traditie van het huis om jonge m/v’s met talent en een neus voor eenvoudige (lees ook maar ‘niet dure’), ludieke, en effectieve ingrepen. Denk maar aan de zandzakjes waarmee de beginnende B-Architecten ooit een theaterzaal bouwden toen de ‘BSBbis’ vijftien jaar geleden tijdelijk naar de Kazernestraat verhuisde. Nu zien we in plaats van zandzakjes dus vooral houten paletten liggen. Verraes: “We maken ongeveer alles in hout en gebruiken daarbij zoveel mogelijk recuperatiemateriaal. We recycleren heel veel van onze eigen werken, zien wat we links en rechts uit de kringloop kunnen halen, en proberen zo weinig mogelijk hout te kopen. De mensen van BSB hebben ons gezien toen we in samenwerking met JES (Jeugd en Stad) een decor uit paletten hadden opgetrokken voor hun dertigste verjaardag, en op het Plazeyfestival waar we de Self Wash hebben gebouwd: een uitbreiding van de bar om de afwas te doen en extra materiaal te stockeren. Daarna hadden we gezworen om nooit nog iets met houten paletten te doen, maar de BSB vond het interessant en ze hebben het heel vriendelijk gevraagd.”

BDW 1460 PAGINA 19 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

van werken. Goed afspreken, de eenvoudige oplossing zoeken, en zorgen voor eenheid in het geheel.” In totaal zijn er een twintigtal grote en dertigtal kleine paletten in gegaan. “Alleen de Europaletten worden door de industrie gerecupereerd, de rest niet. De kleine paletten zijn drukkerspalletten voor papier in A1-formaat, waar je heel makkelijk mee kan werken.” En ook duurzaam, verzekert Verraes ons: “Het verschil met de constructies van Arne Quinze is dat die van ons niet in elkaar stuiken.”

Nomaden Overigens wordt de sobere uitstraling van het hout mooi gecounterd door een aantal gouden accenten. Stoelen, tafels en de vloertegels van het café kregen van de BSB een gulden laagje om het gouden jubileum te vieren. Zelf zorgde Wing Nuts ook voor een groen en ‘organisch’ accent door een paar stemmige hangplantjes in kunststof aan hun ontwerp toe te voegen. Want af en toe wat hightech mag ook. Zo leenden ze voor de afdruk van het ‘Beurssc50uwburg’-logo in enkele decoratieve betontegels even een 3D-printer. Ook het Kunstenfestivaldesarts krijgt zulke tegels, want het decor van Wing Nuts blijft zeker nog vijf maanden staan nadat de jongens van Wing Nuts weer vertrokken zijn. Verraes: “Tot nu toe hebben we overal en nergens ons atelier gehad. In de boot in Molenbeek die te koud was, in het Byrrhgebouw waar iedereen al snel weer uit weg moest… Nu zitten we in een stal van Werner zijn familie in Ninove. Tot we een vaste stek vinden leiden we een nomadisch bestaan.” Michaël Bellon Facebook: Wing Nuts Decor wingnutsdecor.wordress.com www.beursschouwburg.be

50 JAAR IN 50 UUR

Werner De Jonge (links) en Mark Verraes: voor het hergebruik van paletten en de herwaardering van vleugelmoeren.

De ingrepen van Wing Nuts zijn al zichtbaar aan de ontvangstbalie, die helemaal bekleed is met houten kadertjes, plankjes, balkjes en stukken tafelpoot. Dat principe werd nog eens herhaald aan de toog van het café, waar aan het plafond ook nieuwe, sfeervolle, uit houten paletten gehouwen verlichtingsarmaturen zijn opgehangen. Maar het is vooral in de grote rode gang die door het gebouw loopt, dat de eenvoudige ingrepen het meest effect sorteren. Daar loopt een lange houten ‘lichtstraat’ van aan de ingang tot vanachter waar

“Tot nu toe hebben we overal en nergens ons atelier gehad: in een te koude boot, het Byrrhgebouw, een stal, ...”

tijdens de feestelijkheden een eetzaal wordt geïnstalleerd. Nog nooit is de veelbesproken overdekte straat in de BSB zo gezellig geweest. De Jonge: “Dat was ook een van de voornaamste bevoegdheden van de BSB. Wat we dus gedaan hebben is ‘het plafond naar beneden halen’, waardoor je niet meer het gevoel hebt in een industriële hal te zitten.” Achteraan heeft Wing Nuts ook de comptoir gebouwd voor de catering. “Opnieuw in goede samenspraak met de gebruikers en dus op maat voor de cateringbedrijf. Dat is een beetje onze manier

Het feestje naar aanleiding van 50 jaar Beursschouwburg begint donderdagavond met een programma dat 50 gratis activiteiten telt en 50 uur duurt. Van donderdag tot zaterdag kan je twee keer een nachtje doorsteken. Het startschot wordt donderdag om zeven uur gegeven met speeches, een receptie, een ‘Rocket Launch’ door ‘artist in residence’ Miet Warlop en concerten. Vanaf vrijdag in de vroege morgen staan veel performances (Mark Tompkins, Bernard Van Eeghem,…), workshops (‘heldere dromen’, ‘hula hoop’,…) en concerten (ook een secret gig) op het programma. Vergeet ook niet de kunstexpo onder curatele van de flamboyante ‘madame pipi’ van Beursschouwburg, Christina Cerquiera, die haar klanten steeds de mogelijkheid gaf om met kunstwerkjes te betalen. Zaterdag staat in het teken van de jongste bezoekers (en hun ouders), met tekenfilms, een ballonperformance, filmen muziekworkshops en de Bronksvoorstelling Toink. Eindigen doet BSB met (nog) een party. Reserveren is meestal niet nodig, maar vol is vol. Er wordt ook voor eten en drinken gezorgd, en zelfs voor slaapplaatsen. De overburen van het Marriott hotel stellen één van hun feestzalen ter beschikking met 50 tenten waar je met je slaapzak en luchtmatras in terecht kan.

BDW 1460 PAGINA 20 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Jean Neuhaus junior komt op het idee om de medicijnen in de chocolade dragees te vervangen door snoepvulling – onder andere praliné – en zo wordt in 1912 de praline geboren.

GASTRONOMIE > TWEEDE CHOCOLADESALON VINDT PLAATS IN PALEIS 1

Honderd jaar Ballotins (en andere tradities)

BRUSSEL – Al twintig jaar organiseert Event International uit Parijs overal ter wereld chocoladesalons. Met meer dan 10 dergelijke evenementen per jaar is het eigenaardig dat het eerste chocoladesalon in België pas verleden jaar werd gehouden, in Thurn & Taxis. Er kwamen toen 29.310 bezoekers langs voor 65 exposanten.

et moet hen blijkbaar gesmaakt hebben want dit jaar zijn ze terug en pakken ze het grootser aan: het evenement verhuist naar Paleis 1 van de Heizel en is toegankelijk voor jong en oud gedurende drie dagen, van vrijdag 6

tot en met zondag 8 februari. Er zijn zelfs geruchten dat het Brusselse chocoladesalon een vast weerkerend evenement zal worden. Brussel, zo geven de Parijzenaars toe in hun persberichten, is echt wel een chocoladestad. Zij vonden de

eerste sporen van cacao in België terug in 1635. De Belgische chocolatiers ontwikkelden al snel een groot vakmanschap in deze sector omdat de cacaoproductie op dat ogenblik volledig in Spaanse handen was en onze regio’s toen onder Spaanse

voogdij vielen. Antwerpen was de aanvoerhaven voor cacao. Maar de grote innovaties beginnen pas in de negentiende eeuw. In 1857 vestigt Jean Neuhaus zich in Brussel. Hij opent een apotheek in de Koninginnengalerij. Een aantal van zijn pillen zijn erg bitter maar hij omhult ze met een laagje chocolade om de slechte smaak weg te nemen. Zijn kleinzoon erft zijn passie voor chocolade. Jean Neuhaus junior komt op het idee om de medicijnen in de chocolade dragees te

vervangen door snoepvulling (onder andere praliné) en zo wordt in 1912 de praline geboren. Aanvankelijk werden ze verpakt in een puntzak maar daarin raakten de pralines beschadigd. In 1915, dus precies honderd jaar geleden, komt Louise Agostini, de echtgenote van Jean Neuhaus Jr. op het idee om de pralines te schikken in een stijlvol étui, zoals juwelen. De ‘ballotin’ werd de geschenkverpakking bij uitstek en zou de basis vormen voor een heel nieuwe kunstvorm. Eigenaardig

ADVERTENTIE

BURNING ICE #8 9>15/02 KUNSTENAARS, WETENSCHAPPERS, THEORETICI, OP ZOEK NAAR EEN POLITIEKE ECOLOGIE.

KAAITHEATER & KAAISTUDIO’S – 2 PLACES 2 BE IN BRUSSELS.

PERFOR MATIK 2015 18>29/03

THE BRUSSELS PERFORMANCE ART BIENNALE. A KAAITHEATER FESTIVAL IN ASSOCIATION WITH ARGOS, BEURSSCHOUWBURG, BOZAR, CENTRALE, DON VERBOVEN EXQUISITE OBJECTS, PASSA PORTA, Q-O2, ZSENNE ART LAB, ULB, WIELS

KAAITHEATER.BE

BDW 1460 PAGINA 21 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

toch dat die luxecreatie er in volle oorlogstijd kwam? Chocoladehuis Neuhaus brengt dit jaar een speciale uitgave van de allereerste ballotins uit in de oorspronkelijke stijl.

Wereldtentoonstelling I n 1870 opent ene Charles Neuhaus (niet verwant met de vorige) een chocoladefabriekje in Schaarbeek. In 1883 creëert hij het merk Côte d’Or dat verwijst naar de Goudkust, het huidige Land Ghana. Ghana is vandaag de grootste cacaoproducent ter wereld. Met een fabriek vlak naast het Zuidstation zal Côte d’Or generaties treinreizigers bedwelmen met de geur van chocolade wanneer ze in Brussel aankomen. In 1934 rolt de eerste Chocotoff van de fabrieksband. Wij Brusselaars bekijken het als een vrij gewoon chocoladesnoepje, maar in het buitenland straalt het absolute luxe uit. Speciaal voor de Wereldtentoonstelling van 1958 creëert het bedrijf Dessert 58 een chocoladereep die nog altijd wordt gemaakt en in 1986 wordt de Mignonette gelanceerd, allemaal producten waaraan wij zoete herinneringen hebben en die het nog steeds uitstekend doen op de internationale markt. Leonidas Kestekidès was banketbakker in de Verenigde Staten, in 1910 doet hij met zijn producten mee aan de Wereldtentoonstelling van Brussel als deel van de Amerikaanse delegatie. Zijn snoepgoed met chocolade valt in de prijzen en daarenboven wordt hij verliefd op een Belgische. Hij opent een aantal tearooms. Zijn succes neemt nog toe wanneer hij aan de Anspachlaan een winkel opent waar zijn pralines via een schuifraam worden verkocht.

Een nieuwe verkoopstechniek die zeer in de smaak valt bij het publiek. De rest is geschiedenis. Maar het is niet enkel geschiedenis: de stad kent steeds meer moderne chocolatiers die hun uitstraling ver over de grenzen hebben: Mary, Marcolini en Godiva zijn bekend van Toronto tot Kyoto. Er worden zelfs buitenlandse toeristen gesignaleerd die in Brussel op chocoladetour komen. Dagenlang van winkel tot winkel om te snoepen en te vergelijken om dan met stapels Ballotins naar huis te reizen. De luchthaven van Zaventem is mogelijk de grootste chocolademarkt ter wereld.

Chocoladeboekhandel et 8,3 kilogram per man zou de M Belg de op vier na grootste chocoladeverbruiker ter wereld moeten zijn, maar bronnen spreken zich daarover nogal tegen. Zwitserland wordt meestal als de leider gezien, maar zowel daar als hier wordt een groot deel verkocht aan toeristen. Het chocoladesalon van 2015 is 6.000 vierkante meter groot en verwelkomt weer een zeventigtal bedrijven en instituten: er zijn tal van losse activiteiten, zoals de fel gehypete modedéﬁ lés met chocoladejurken (15 stuks, elke dag om 17 uur), kooklessen ( pastry show), chocoladeboekhandel (Filigranes) met signeersessies, conferenties en proeverijen (Chocosfeer), kinderanimatie (Chocoland), patisserieworkshops, muziekoptredens en tentoonstellingen. De organisatoren noemen het “een link tussen de mensen die cacao verbouwen, zij die het bewerken en zij die chocolade consumeren.” Nick Trachet

Openingsuren: vrijdag 06/02 van 10.00 tot 20.00, zaterdag 07/02 van 10.00 tot 19.00, zondag 08/02 10.00 tot 18.00 uur. Inkom aan de kassa: volwassenen 8,50 euro op vrijdag, 10 euro op zaterdag en zondag, kinderen van 3 tot 12 jaar: 5 euro, onder 3 jaar gratis, senioren en studenten 8,50 euro, gezinsticket voor 23 euro. Voorverkoop (8.50 euro) en volledig programma op brussels.salon-du-chocolat.com ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Mexico, kon de boom niet groeien. Cacao moest geimporteerd en geruild worden. De cacaoboon werd zo de eerste munteenheid van Mexico. Cacao en chocolade behoren tot de meest bewerkelijke industriële producten die er zijn. De gegiste pitten worden eerst gebrand zoals kofﬁ e (maar niet zo hard). Dan worden ze ontdaan van hun schelp en gemalen. Oorspronkelijk gebeurde dat op een kalkstenen metate, de Azteekse maalsteen waarop ook maïs tot poeder werd gewreven. Maar omdat cacao voor de helft bestaat uit vet werd dat een plakkerige bedoening. Dus gebruikte men maalstenen op pootjes waaronder een vuurtje brandde dat de cacaoboter deed smelten. De lopende pasta werd gestold en voor gebruik opgelost in heet water, samen met andere kruiden. De Maya’s dronken hem warm, de Azteken koud. Al snel zouden de Europese hoven de chocolatl van de Azteken adopteren. De Franse koningen ontvingen hun gasten op audiëntie met een kopje uit de chocolaterie. Het bleef een chique bedoening tot de industriële revolutie wanneer vooral Britten, Zwitsers en Nederlanders de fabricage helemaal uit elkaar zouden halen en weer ineen steken. Vaak wordt hierbij melding gemaakt van Casparus en Coenraad Van Houten die in Amsterdam ontdekten dat men de boter van het opBRUSSEL EN DE WERELD losbare deel kon scheiden door de chocolademassa te persen. Wat overbleef kon worden vermalen tot CULINAIR ONTDEKT droog poeder. Onze huidige cacao-drank is dus jonger dan de chocolade zelf! Ondertussen staat de chocoladewereld voor grote veranderingen. Aan de ene kant wordt de vraag steeds groter sinds ook de Aziaten zich massaal op de chocolade storten, aan de andere kant brengen cacaobonen geen koperen cent op voor de boeren die ze kweken. Tegenwoordig gebeurt dat trouwens Naar aanleiding van de tweede chocoladebeurs meer in West-Afrika dan in Amerika. Veel boeren in Brussel staan we even stil bij het ‘voer der geven er de brui aan, hakken de bomen om en gaan goden’, de cacao. Ik was tot nog toe huiverig om iets anders doen. erover te schrijven, want voor deze exotische Wist u dat cacao ook lekker kan zijn bij wild en vis? lekkernij is geen artikel, zelfs geen boek genoeg. Dit is een recept voor een Spaanse s alsa de perdiz, een ‘patrijzensaus’. Deze saus is van oorsprong een Men zou er een bibliotheek aan kunnen wijden. e scaveche, een saus om wild (patrijzen) mee in te De cacao ( Theobroma cacao) wordt botanisch on- maken, maar dan gaat er azijn bij. Deze versie zou dergebracht in de familie van de okra en de hibis- voor boniet zijn bedoeld, maar het kan evengoed cus: de Malvaceae. Er is iets niet normaal aan een met konijn: cacaoboom. Het is een niet zo groot, vrij lelijk tro- Leg de stukken vlees met olie in een (aardewerken) pisch boompje in de schaduw van het woud. Het vreemde is dat het niet bloeit aan de toppen van zijn takken, zoals bomen in gematigde streken horen te doen, maar aan zijn stam. Ik zag mijn eerste cacaoboom tijdens een schooluitstap naar de plantentuin van Meise. “Dat is nu de vrucht van de cacao,” zei de gids. Ik dacht dat men een vrucht tegen de boom had gespijkerd zodat iedereen hem beter kon zien, maar neen: de vrucht groeide brutaal uit de schors van de stam. Plantkundigen noemen dat cauliflorie. Zo’n twintig tot veertig rode of gele vruchten, zo lang als een hand, ‘ploppen’ tegelijkertijd en opzichtig uit de boom, en dat het hele jaar door. De witroze bloesems zijn dan weer bescheiden klein en veel talrijker. Niet elk bloempje wordt vrucht. De tweede ontmoeting met de cacao vond plaats in de tropen, tijdens een wandeling op een verwaarloosde plantage in Suriname. Iemand brak er één open en gaf hem aan mij. Binnenin de dikke peul pot, doe er rookspekblokjes bij, gehakte ajuin, enzaten een aantal donkere pitten verpakt in wit kele teentjes geplette look. Laat de stukken vis/vlees vruchtvlees. Ik mocht proeven: de pulp smaakte aan beide kanten kleuren. Blus dan met een kluts heerlijk in de hitte, fris zuur en zoet tegelijk. De pit- witte wijn, voeg peper en laurier toe (zout zit in het ten waren hard en niet te genieten. Niets in smaak spek), doe het deksel erop en laat heel traag garen of geur deed ook maar in de verste verte denken aan gedurende een uur of twee. Haal het vlees uit de pot en hou het warm. Roer nu een kwart liter vleesbouilcacao of chocolade. Héél lang geleden moet het cacaogebruik zo zijn lon door de pot samen met een eetlepel droog broodbegonnen, omwille van de heerlijke pulp die dan kruim en een eetlepel geraspte bittere chocolade. ook nog eens snel begint te gisten en dan een al- Het broodkruim zal de saus binden terwijl u alles coholische drank levert. Maar met dat gisten gaan wat inkookt. Giet over het vlees. De combinatie van ook de pitten veranderen van aroma. Langzaam bouillon, wijn en chocolade geeft de saus een verrasworden ze cacaobonen waarbij we ons iets kunnen sende wildtoets. Smakelijk. voorstellen. Cacao groeide oorspronkelijk in de vochtige tropen nick.trachet@bdw.be van Midden- en Zuid-Amerika. Wij associëren de drank met de Maya’s en Azteken maar in het hart- De hele reeks nalezen? land van dat laatste volk, op de hooglanden van www.brusselnieuws.be/trachet

Nick Trachet Cacao

“Al snel zouden de Europese hoven de chocolatl van de Azteken adopteren. De Franse koningen ontvingen hun gasten op audiëntie met een kopje uit de chocolaterie”

BDW 1460 PAGINA 22 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Het landgoed van Philippe Vandermaelen, tussen de Gentsesteenweg en de Sint-Mariastraat in Molenbeek: links huizen voor familie, in het midden serres en rechts zijn hoofdkwartier van waar hij de wereld documenteerde, en aan werk hielp.

GESCHIEDENIS > KONINKLIJKE BIBLIOTHEEK BRENGT EERBETOON AAN BRUSSELSE CARTOGRAAF PHILIPPE VANDERMAELEN

ONDERNEMER-KAARTMAKERDROMER-FILANTROOP BRUSSEL - De Koninklijke Bibliotheek van België heeft een boek uit over de eigenzinnige cartograaf Philippe Vandermaelen (17951869). ‘Autour de Philippe Vandermaelen’ is het verhaal van 273 medewerkers van de filantroop, een zeer liberaal en Molenbeeks verhaal.

en wilde een woordenboek opstellen met alle geografische kennis van toen. Dat utopische koppelde Vandermaelen nog meer aan zijn neus voor zaken toen hij in 1825-1827 zijn Atlas universel publiceerde, een atlas van de toen gekende wereld op 400 bladen. Die atlas was een succes in heel Europa, ook al omdat Vandermaelen verschillende agenten Europa rond stuurde om zijn werk te slijten. De 1.000 exemplaren van de atlas raakten in een mum van tijd uitverkocht. In die tijd verwonderlijk, want de turf kostte 500 frank, toen een gemiddeld jaarloon. Vooral de hogere Europese kringen wilden een exemplaar in hun bezit hebben. Zo staat in Autour de Philippe Vandermaelen de korte biografie van de Russische agent van de cartograafondernemer.

hilippe Vandermaelen zou een begrip kunnen zijn, ware het niet dat zijn naam om onduidelijke redenen in de nevelen van de tijd is verloren geraakt. Verloren is misschien een te groot woord, want de man heeft immers een straat naar hem genoemd gekregen in de kanaalbuurt. En wie heel erg thuis is in de prille geschiedenis van de Belgische natiestaat, zal misschien een belletje horen rinkelen. Maar voorts? De Koninklijke Bibliotheek wil daar verandering in brengen. Autour de Philippe Vandermaelen – jammer genoeg alleen maar in het Frans – vertelt het verhaal van Vandermaelens Etablissement géographique de Bruxelles, de academie - kenniscentrum zou het vandaag de dag waarschijnlijk heten - die de cartograaf letterlijk uit de grond stampte in het toen nog rurale Sint-Jans-Molenbeek. Daarnaast stichtte Vandermaelen ook nog een normaalschool. 273 medewerkers die hij rond zich wist te verzamelen en een opleiding of werk gunde staan nu te boek. Naast persoonlijke schetsen van zijn equipe komen we ook heel wat te weten over de persoonlijkheid van de cartograaf. Vandermaelen werd in 1795 in Brussel geboren. Zijn vader had fortuin gemaakt in de industrie en zag voor zijn zoon Philippe eenzelfde carrière weggelegd. Het viel mee dat Philippe ook ondernemersbloed door zijn aderen voelde stromen. Hij opende een drogisterij in de Brusselse Steenstraat, was een autodidact en had dus geen wetenschappelijke scholing. In zijn vrije tijd legde hij zich toe op zijn passie: kaarten en geografische weetjes verzamelen. Vandermaelen was nogal utopisch ingesteld

zijn voor nieuwe, steeds betere kaarten. Dus nam de cartograaf heel wat mensen van allerlei pluimage in dienst: Brusselse technici en lithografen, Franse revolutionairen, maar ook gewone Molenbekenaars, vaak arm. Enkele van die Molenbekenaars wisten dankzij Vandermaelen op te klimmen, zoals ene Jean Ongers, de zoon van een gewone slotenmaker, die waarschijnlijk van in het begin school liep in het Etablissement. Vandermaelen gaf immers gratis vorming en opleidingen. Ongers zou daardoor chef van de lithografen worden, later zelfs voor het Dépôt de la Guerre, de voorloper van het Nationaal Geografisch Instituut. In schril contrast met die klim op de sociale ladder staan echter de zussen van Ongers: die zijn allen arbeider gebleven.

Gezocht: revolutionairen en armen Door zijn financiële successen werd Vandermaelen al gauw vermogend, maar hij rentenierde niet. Hij investeerde het in 1830 in zijn Etablissement géographique de Bruxelles, een groot domein met serres, landhuis en park tussen de Gentsesteenweg en de Sint-Mariastraat in Sint-Jans-Molenbeek. De toegangsdreef lag op de plaats waar nu de Vandermaelenstraat ligt. Van het domein is natuurlijk geen spoor meer, want het werd afgebroken in 1872. Een laatste restant overleefde tot de jaren 1950. Vandermaelen pakte zijn Etablissement groots aan. De serres dienden gevuld met planten, liefst zo exotisch mogelijk, en het landhuis moest een verzamelplaats worden van kaarten, ‘natuurhistorische objecten’, boeken en moest natuurlijk ook een productieplaats

Van Vandermaelen zijn weinig afbeeldingen of foto’s bekend. Hier is er toch een.

Dat Vandermaelen een missie zag weggelegd in het helpen van God en Klein Pierke, soms zelfs op het naïeve af, blijkt ook uit de aanwerving van ene Victor Crevat. Crevat wordt in het boek ‘conspirateur professionel’ en ‘un jeune homme louche’ genoemd. Crevat was op zijn zachtst gezegd nogal excentriek: hij hield er radicaal-revolutionaire ideeën op na. Dat was niet evident in het Frankrijk van tijdens de restauratie, de terugkeer van de Monarchie na de Franse Revolutie en na Napoleon. Crevats republikeinse overtuigingen en openbare rebellie zouden hem naar België drijven, waar hij zichzelf in Vandermaelens normaalschool binnen blufte als inspecteur, zich beroepend op zijn vermeende kennis die hij had opgedaan aan prestigieuze Franse scholen. Naast technisch en scholend personeel wierf Vandermaelen ook graag echte avonturiers aan om expedities op te zetten naar onder meer Brazilië en Nieuw-Zeeland. Enkele biografieën van deze jongelui zijn eveneens opgenomen tussen de andere. Het moet toen een erg boeiende tijd geweest zijn: de wetenschap stond nog in haar kinderschoenen, er viel nog heel wat te ontdekken, havelozen en (politieke) vluchtelingen konden nog ontsnappen en een nieuw leven opbouwen en de filantropische ondernemersgeest van Vandermaelen werd weinig in de weg gelegd. Onze cartograaf wist ook opportunistisch gebruik te maken van de Belgische onafhankelijkheid: het jonge België had kaarten nodig, en Vandermaelen had enkele maanden voor de septemberrevolutie toevallig zijn Etablissement geopend. Ook met het Nederlandse bewind had hij gouden zaken gedaan, waardoor Vandermaelen bij de Belgische onafhankelijkheid eigenlijk een ministerie van geografie op zich was. Eén en een was toen ook drie. Dat die omstandigheden het toen al achtergestelde Molenbeek vooruithielpen, maakt het verhaal rond.

Christophe Degreef

Artists in residence Radeis in Caracas

Vrij als een vis in een vogelkooi BRUSSEL – Caracas is de hoofdstad van Venezuela. Dat land is redelijk vaak in het nieuws - vooral dan in oliegerelateerde berichten - maar over de stad hoor je weinig. Laat ons daar eens iets aan veranderen.

sten Werk, herinnert Josse De Pauw er ons aan dat carrière etymologisch ongeveer zoveel betekent als ‘karrenspoor’. “En vanaf onze eerste fi ets wisten we dat je daar beter niet in terecht kon komen. Want dan kon het alleen nog maar rechtdoor.” En af en toe een uitstapje buiten België maken, dat zinde de jonge snaken wel. Daarom maakte Radeis zo goed als woordeloze voorstellingen. Om niet in de mime-hoek te worden geduwd werden die voorzien van een aantal gebrabbelde Nederlandse woordjes, absurdistische grappen en bizarre objecten die altijd in openlucht ten berde werden gebracht. Vrijheid was het ordewoord. Het is opvallend dat Josse De Pauw het in zijn terugblik op de Radeis-episode vooral daarover heeft. En dan met name over hoe die vrijheid de ogen uitstak van een aantal mensen, vooral mensen in uniform die het gezag en het inperken van de vrijheid vertegenwoordigden. De Pauw illustreert dat aan de hand van drie voorbeelden in drie wereldsteden. Eén gaat over Leuven, waar een politieman een opvoering stillegde omdat er geen toelating voor was gevraagd. Eén gaat over Hong Kong, waar Radeis uitgenodigd was op een poepsjiek feestje van de gouverneur, maar bijna niet werd binnengelaten door de poortwachter omdat ze geen kostuum droegen. En één gaat over Caracas, waar Radeis was uitgenodigd op een festival en op

Maar eerst toch nog even Brussel. We vieren deze week dus vijftig jaar Beursschouwburg, het kunstencentrum waar het Radeis zijn eerste speelgelegenheid aan te danken heeft. Voor het festival Mallemunt in 1977 kreeg het gezelschap rond Josse De Pauw, Pat Van Hemelrijck, Dirk Pauwels, Jan De Bruyne en later Georges Brouckaert een eerste productieopdracht. Bij Radeis wordt wel eens het epitheton ‘legendarisch’ gebruikt. Bijvoorbeeld door mezelf, omdat ik Radeis alleen ken uit de overlevering. Toch ging Radeis ook om objectieve redenen de legende in. In hun tijd, op het einde van de jaren 1970 dus, had het nu internationaal geroemde Vlaamse theater nog maar nauwelijks enkele stappen in het buitenland gezet. Radeis werd voor Rosas, Jan Fabre of Needcompany een van de eerste exportproducten van de Vlaamse Golf in de podiumkunsten. Al behoorde exportproduct zijn niet meteen tot de ambities van Radeis. Net zomin als carrière maken overigens. In zijn terugblik op Radeis, die gepubliceerd werd in zijn verzameling tek-

FOTO DIETER BACQUAERT

BDW 1460 PAGINA 23 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

Sierkus Radeis, 1977. Staand (v.l.n.r.): Pat Van Hemelrijck, Josse De Pauw, Jan De Bruyne en Erik de Volder. Vooraan de ‘circushulpjes’-technici Hugo De Backer, Rudi D’heygere en Pitou Lasat.

de luchthaven af te rekenen had met controle door mensen in uniformen “en een zonnebril met spiegelglazen op de botte kop”.

Palmboom Om kosten te besparen hadden de theatermakers zo weinig mogelijk bagage meegebracht op hun vlucht. De gemiddelde temperatuur daalt in Venezuela toch maar zelden beneden de twintig graden. Zo kwam er in de valiezen ook plaats vrij voor de rekwisieten. Maar die moesten dus voorbij de veiligheidsmensen, die niet konden lachen met de door hen als subversieve grap geïnterpreteerde antwoorden van Radeis op hun vraag wat er in die koffers zat. Die antwoorden luidden respectieve-

lijk “A ﬁsh in a birdcage and a plastic palmtree” en “A blue canvas with a yellow spot on it and a seagull.” De veiligheidsmensen lachten nog minder toen bleek dat de koffers ook daadwerkelijk een vis in vogelkooi, een palmboom, een blauw zeil en een zeemeeuw bleken te bevatten. Het volledige verhaal lees je in Werk, maar we kunnen ook nog vertellen dat bij de rekwisieten van de voorstellingen Ik wist niet dat Engeland zo mooi was en Vogels ook nog een alarmpistool hoorde. Daarnaast hadden we u ook nog beloofd iets wezenlijk over Caracas te zeggen, maar dat zal toch voor een Michaël Bellon volgende keer zijn. www.brusselnieuws.be/inresidence

ADVERTENTIE

E ICH RIJD DS F F EST A DST FON W E S G WE LEM LS LIJK WILUSSE TEDE BR OFDS HO

Kamerijklaan 46 1700 Dilbeek 02 466 20 30

info@westrand.be facebook.com/westranddilbeek #westranddilbeek

’S

A HEM

AN:

van ma 09.02 t.e.m. ma 16.03

: ent glem & re xl.org info rg inb Alle .made inbxl.o w ade 8 ww 8 @m info 218 44 02 /

IN B

TRI

EDS

A ANK D T

in nt ou l, Ste e l d t e russel fiche z kt r w e ts in B otieaf gemaa nm plaa e pro unnen eleme iu lk We r voor k e mag het h ik daa en? J en van r gebru je d a r ik wo gebru el, ma ing om eten Bruss rbeeld die w 0 3 dige al je ve en hoe in 20 n e r voo beeld stelling zien o p e in t tentoon unnen de ‘Ex n. k ld a re ou them draaie z eruit welk unnen k rond 0’ zou 203 L SSE aarBRUfiche wwarm K f E a O IP ers BEZ k een enland ITY TRen. Maa je buit een C mak en e e e me kt om sel t op amaa r Brus el aan ige m m s naa Brus enzinn to be o nPrijs eel eig place te bre geh als dè door nier akantie je v . gen

W GN

UROT E 0 O 500ZENP J PRI

een

dt ing 030 O 2 er vinn s t e l l 030. 2 EXP oo

I DES

ested oofd affiche H ls ees sse een Bru eer t tieve g ans is ds k a sfon organ or cre en en n uit m o t Willegewes strijd v ntwerp pprijze aag o lijk ignwed mee o n de t uro? W s je v e il d n a 5000 E jouw W é é . ten en op ot van ur ons 015 . mak rijzenp en stu aar t 2 s de p je kan or 31 m dan erp vo ontw

AN URB

meer info: www.westrand.be

BDW 1460 PAGINA 24 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

ALBERT BONTRIDDER, ARCHITECT EN DICHTER

EIGENBRAKEL– Een negentiger wiens energie naar boven blijft stromen is dichter-architect Albert Bontridder (1921), generatievriend van Jan Walravens, Louis Paul Boon en Hugo Claus. Vorig jaar heeft hij zijn woonst uit 1958 moeten ruilen voor een rusthuis. “Ik stoor me hier aan de slechte vormgeving, maar bon. Het blijft belangrijk om alles rondom ons te aanvaarden. Een mens is op zichzelf begin en einde,” zo stelt de ‘vrijmetselaar zonder schaapsvel’.

p het uur van ‘volle middag’ luisteren we geduldig naar Albert Bontridder, oud-redactielid van Tijd en Mens, Architecture en oud-voorzitter van PEN Vlaanderen. Al bijna tachtig jaar schrijft hij gedichten. Er wacht een stapel oud en nieuw werk om gebundeld te worden. “Thuis in Rode, waar mijn zoon Thierry nu woont, liggen nog een honderdtal gedichten in dozen. Hier heb ik de map met het recentste werk, zoals Zij is het raadsel. Er is sprake van een vervolguitgave op de bundel Gedichten 1942-1972, uit te geven door het Poëziecentrum,” zo begint hij, terwijl ik de handgeschreven nieuwe verzen luidop lees. Een verzorgster stoort ons: “On peut vous inviter à la messe, monsieur Bontridder,” – de dagelijkse routine. Alsof de nazaat van Pajotse ouders hierop al eerder ja had gezegd. “Ik was een slechte leerling bij de Broeders Maristen (Institut Champagnat) in Helmet (Schaarbeek). Ten eerste kwam ik altijd te laat omdat mijn zus ‘s ochtends mijn moeder hielp in onze kruidenierswinkel, op de hoek van de Sleeckx- en Verhaerenlaan. Ten tweede begreep ik niet wat van me verwacht werd. In de ‘beste’ kamer, achter de winkel, tierde mijn vader altijd boven mijn hoofd: ‘Ge zit met uw floeren broek op uw verstand!’ Tot we ‘om de goede lucht’ terug verhuisden naar Het Rad (Bergensesteenweg 1099), waar ik in de Leeuwerikentraat 6 geboren was. “Daar merkte de meester van het vierde leerjaar op dat ik een bril nodig had. Nadien was ik altijd de eerste van de klas.” Bontridder maakte er jeugdvrienden, zoals schrijver Jan Walravens (uit de Wandelingstraat) en schrijnwerker-beeldhouwer Florent Welles. “’s Zomers zwommen we in ons blootje in het Kuipje, een verbreding van de Molenbeek. En ik las de hele bibliotheek van de parochie uit, van Jules Verne tot Jan Persijn. Ons trio schreef brieven naar elkaar om te oefenen in impressionisme, expressionisme, surrealisme... en het woordenspelletje le cadavre exquis.” “Na mijn architectuurstudies aan Sint-Lucas, eerst in Molenbeek en dan in Sint-Gillis (tot 1942), analyseerde ik de toestand van alle Brusselse straten. Na de oorlog vond ik werk bij architect Paul-Amaury Michel (tot 1956) en bij Jacques Dupuis (tot 1984). Veel van wat ik in de jaren 1950-1960 schreef en in wat in mijn boek over de geschiedenis van de hedendaagse bouwkunst staat is voorbij. Alles in architectuur moet inwendig beheerst worden, maar uiterlijk moet een gebouw neutraal blijven tegenover de omgeving. Architectuur is niet bedoeld om vrijblijvend te zijn. Architectuur moet openstaan voor wat nabij is, maar altijd met een zekere bescherming. Architectuur moet zich engageren tegenover het individu en het collectief. Dat wordt vandaag niet meer begrepen. Voor een mens die zijn huizeken wil bouwen is architectuur niet belangrijk.”

M’as-tu vu “Het is evident dat bouwwerken als een belfort of een vuurtoren een soort concentratie zijn geweest van de collectiviteit alsdusdanig. Men mag hier van kunst spreken, omdat de gemeenschap in haar geheel verenigd wordt in één punt. Die concentratiegedachte heeft geleid tot uitvindingen als de kathedraal, die

Albert Bontridder bij een kunstwerk van zoon Thierry.

BDW 1460 PAGINA 25 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

“Het gebouw van de Europese Raad bestaat enkel uit formules en vormen met als enige opzet ‘m’as-tu vu’. De mens komt daar niet aan te pas.” en zijn huizekotje. Dat staat haaks op architectuur die een ‘sculptuur’ is. Geld mag bij architectuur niet ter sprake komen. Enkel dat wat mensen samen nodig hebben om met elkaar te leven, is belangrijk. Kijk eens naar ‘s werelds hoogste wolkenkrabber in Dubai (de Burj Khalifa, 828 meter, red.), dat vraagt toch niemand? Dat heeft niets te maken met de mens. Ik begrijp niet op welke manier mensen op dui-

DEN DUK EN DEN BURGER “Mijn vader uit Herfelingen, zoon van den Burger, was de jongste van elf en de enige die mocht studeren. Ze stuurden hem naar het (Franstalige) Klein Seminarie van Roeselare, waar hij straf kreeg als hij een woord Vlaams sprak. Hij had al twee zussen in het klooster in Herne, en wellicht wou men een pastoor in de familie. In de tweewoonst naast hun deur woonden de ouders van mijn moeder, Julia van Duk genoemd. Haar grootvader was de Gruuten Duk, haar vader de Klaanen Duk. De Burgers en de herenboeren van den Duk konden elkaar niet luchten. Toen mijn vader met haar trouwde, was dat niet geweten. Ik heb bijgevolg mijn ouders van mijn moeder nooit gezien, dat waren ‘vijanden’.”

Grootoosten Bontridder wordt ook gerespecteerd als logebroeder, al heeft hij daar niet naar gevist. “Het is een raar verhaal, Willem Roggeman wou absoluut dat ik voorzitter werd van schrijverscentrum PEN. Onze vergaderingen vonden plaats in het Goudblommeke in Papier in Brussel en in Dendermonde. Op een dag sprak schrijver Daniël Van Ryssel me aan alsof ik vrijmetselaar was. Ik had daar nochtans nooit van gehoord, tenzij via mijn vader. Volgens hem, die voor de Kajottersbeweging van Cardijn had gewerkt en nog als flamingant opgepakt was, was het een organisatie ‘van de duivel’. Van Ruyssel heeft me daarop mensen gestuurd die me begonnen te ondervragen. Mogelijk omdat ik aan het schrijven was over architect en vrijmetselaar Léon Stynen, heb ik het vertrouwen gewonnen van het Grootoosten van België (een irreguliere loge, red.).” “Soit, waarom dat broederschap? Ik ben iemand die altijd wil ‘begrijpen’. De Loge was fascinerend, iets verblindends. De uitspraak ‘de manier waarop de dingen hun waarheid kunnen vinden voorbij alle tegenstellingen’ heeft me geprikkeld. Over mij werd beweerd dat ik een vrijmetselaar was ‘zonder schootsvel’. Dat intrigeerde me. Daniel Van Ryssel zei: ‘We moeten je niet vragen, jij bent het van nature’. Voor mij draait het engagement om goede wil. Het vergt een inspanning om alles wat niet onmiddellijk vertrouwd is, op die manier te benaderen dat je het wilt begrijpen en assimileren. In de uitdrukking ‘wat ik geloof, weet ik niet’ is het woord weten het belangrijkste. Een mens is iets dat op zichzelf begin en einde is. Ik kan niet buiten mijzelf. Het is wel zo dat ik zonder de andere niets ben. Ik besta omdat jij er bent. Het is dus belangrijk om wat rondom ons is te assimileren en te aanvaarden. En verder, als het om doen en laten gaat en om de wereld rondom ons, dan beweer ik het volgende: het is verwaand om achterom te kijken en te zeggen: ‘Heb ik dit en dat gepresteerd’? Zoiets is totaal overdreven en heeft geen impact op het zijn.” Jean-Marie Binst De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Kristof Bilsen: “Het is een menselijk portret, heel poëtisch.”

Ambtenaren in een land zonder staat BRUSSEL – Op 7 februari gaat in de KVS Elephant’s Dream in première in het kader van het festival Congolisation. De documentaire van Kristof Bilsen is een portret van staatsambtenaren bij brandweer, post en spoor in Kinshasa, een verhaal over waardigheid en draagkracht van mensen die werken voor een staat die op deze plekken eerder afwezig is. Hoe kwam u op het idee van een portret van staatsambtenaren in Congo? Kristof Bilsen: “Er wordt een te beperkt verhaal over Congo verteld. Enerzijds de gruwelijke verhalen over rebellenlegers en anonieme vluchtelingenkampen in OostCongo, anderzijds het feit dat Afrikanen heel creatief kunnen zijn ondanks de extreme armoede. Net of state en governance er niet toe doen en enkel de informele economie voldoende is. In tijden van crisis waarin overheden, ook bij ons, in vraag worden gesteld, mogen we niet vergeten dat de overheid ook een vangnet is voor de samenleving.” Uw film vertelt dus een ander verhaal? Bilsen: “Ja, het zijn de middenverhalen van mensen die in het dagelijkse leven moeten omgaan met een staat die uitgehold is. Het is een intieme blik in het leven van ambtenaren in postkantoren, treinstations en brandweerkazernes, mensen die er echt toe doen. Mensen zoals u en ik, belangrijke

stemmen die verrassend goed de pijnlijkheid van de situatie tonen en die het ook aan den lijve ondervinden. Het biedt enig perspectief van hoe belangrijk de staat is en hoe absurd en waanzinnig de situatie is waar ze zich nu in bevinden.” Als het de staat niet is, wie zwaait dan wel de plak? Bilsen: “Er spelen veel globale krachten, neoliberale wetten, belangen vanuit de buitenwereld. Maar daarvan wordt slechts de tip van de sluier gelicht, het is geen puur economische film. Het is een menselijk portret, heel poëtisch, over mensen die verandering willen initiëren, en de moeilijkheid daarvan als de afhankelijkheidspositie van het land ten opzichte van het Westen in stand wordt gehouden. De erfenis van het koloniale verleden en dertig jaar dictatuur kan je niet in één twee drie veranderen. Maar de betogingen van de voorbije dagen tegen de poging om de kieswet te veranderen, toont dat er hoop is. Vandaar de titel van de film, de droom van zo’n grote lap van het Afrikaanse continent. Het snakken naar verandering en het enorme potentieel als die verandering er zou komen.” Benjamin Tollet Première Elephant’s Dream op zaterdag 7 februari om 20.30 uur in de KVS, Arduinkaai 9 te Brussel. Tickets kosten 9 euro. Meer info op www.elephantsdream-film.com

CINEMATEK NAAR REYERS IS PISTE. Het filmarchief van Cinematek, dat niet minder dan één miljoen filmdozen bevat, heeft dringend een nieuw onderkomen nodig. Dat is ook Vlaams parlementslid Yamila Idrissi (SP.A) niet ontgaan. Het budget van Cinematek komt overeen met dat van het Groothertogdom Luxemburg. De archieven huizen in Elsene in gebouwen die in de jaren 1980-1990 ‘voorlopig’ in gebruik genomen werden. Idrissi vreest voor de archieven als ze geen degelijk onderkomen krijgen. In heel Europa is ondertussen werk gemaakt van duurzame filmconservatie. Idrissi heeft minister van Cultuur Sven Gatz (Open VLD) hierover ondervraagd in het Vlaams parlement. Idrissi is blij dat Gatz de piste van een verhuizing naar Reyers een interessante pist vindt. Hij gaat samenzitten met VRT, Cinematek en het Brussels Gewest. n LIEDJES EN SCABREUZE RAADSELTJES. Het Ensemble Cannamella en Fernand Verreth brengen ‘Het geheimzinnige almanakje. Muziekjes en curieuze historieën uit het jaar 1750’. Het boekje brengt het alledaagse leven van onze voorouders op ludieke en spitse wijze in beeld. Er zijn kortverhalen, scabreuze raadseltjes en advertenties van de plaatselijke oorarts, ze worden afgewisseld met instrumentale muziek en liedjes van Joseph-Hector Fiocco, Willem De Fesch, Marc Antoine Charpentier, Georg Philipp Thelmann, Jean-Baptiste Loeillet de Gant en Antoine Mahaut. Cannammella brengt het minder bekende repertoire uit de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw. De voorstelling vindt plaats op zondag 8 februari om 15 uur in de Kunsthumaniora Brussel, Chrysantenstraat 26, 1020 Brussel. Toegangsprijs 10 euro. Reserveren op brussel@davidsfonds.be of 0479.10.22.89. Samengesteld door Danny Vileyn

CULTUUR KORT

de collectiviteit overkoepelt. Het huizekotje dat Louis Paul Boon bij me wou bestellen is iets helemaal anders dan wat Calatrava met het Guggenheim heeft getoond. Dat zijn bouwwerken die de gemeenschap ‘zin’ geven.” In ons vorig interview beweerde de architect dat we moeten bouwen aan een klassenloze samenleving. Of hij daar voldoende realisaties van ziet, vraag ik. “Nieuwbouw is enkel voor wie geld heeft. Interessante architectuur kan Jan met de pet niet schelen; zijn gewone kotje volstaat voor hem. André Jacqmain heeft het in Ibiza met zijn villaparken gedaan: architectuur neerzetten die niets te maken heeft met de mens. Ik herhaal het geval van Louis Paul Boon

KOTJES’

zend meter hoogte ‘met elkaar’ kunnen leven.” Waaraan moet een huis dan voldoen, willen we toch weten van de vormenknutselaar. “Architectuur is een verwantschap, een engagement. Jacques Dupuis (met wie Bontridder voor paviljoenen op Expo ’58 werkte, red.) heeft het in zijn werk bewezen. Zijn vader, Charles Dupuis, was een geneesheer die om een vrouw te laten bevallen niets veranderde aan zijn laten en doen. Hij deed het in manchetmouwen. Ook ik ben zo geboren – eenvoudig – in een keukenkelder in Het Rad. Net zo heeft de grootsprakerigheid van de architectuur niets vandoen met de werkelijkheid: de mens. Het leven van de mens met de mens primeert. Architectuur moet de spiegel zijn van het goed gevoel van de mensen. Vandaar dat ik me niet thuis voel in dit home. Alles is eraan gedaan om de gewestelijke architectuur te respecteren. Vandaar die moeilijke vormen: een te lange gang, een te laag plafond en uitsparingen in het dak die geen steek houden. Niets belet dat men met verbeelding allerlei vormen doet samenleven, maar dit?” Staat de overheid wel open om iets te creëren dat aansluit bij de mens, hengelen we nederig. Bontridder: “Ik ben stilaan wanhopig: niemand maakt zich daar zorgen over. Ik zie echt niet waar de overheid nog aandacht voor heeft. Weet je, architect Brodski maakt zich kwaad op collega Samyn, die een soort van ei in een kubus maakt voor de Europese Raad. En terecht: het gebouw bestaat enkel uit formules en vormen, met als opzet m’as-tu vu. De mens komt daar niet aan te pas. Deze vorm om de vorm is niet eerlijk. Architectuur moet ‘waar’ zijn, tegenover de maatschappij die daar alle dagen moet mee leven.”

BDW 1460 PAGINA 26 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

snowboardden er op een mooie halfpipe, wat in die tijd niet zo evident was. Op een tachtigtal deelnemers ben ik ergens in het midden geëindigd. Als amateur, hé. Dat was een stevige boost.”

Berg als canvas

Frederik Van den Bossche: “Dat eerste spoor trekken, ik vergelijk het met een schilder die een eerste penseelstrijk op zijn canvas zet.”

SNOWBOARD > FREDERIK VAN DEN BOSSCHE BEWIJST HOE VER PASSIE JE KAN BRENGEN

‘Prachtig om natuur zo te beleven’ BDWSPORT

BRUSSEL – Frederik Van den Bossche (37) is een man die de koe bij de hoorns vat. Hij trok jarenlang van bergtop naar bergtop om van zijn passie voor snowboard te genieten en om zich te laten zien. Vandaag heeft hij naast die mooie snowboardcarrière een prille surfcarrière. Witte bergtoppen en de blauwe Atlantische oceaan kleuren het leven van de Brusselse reiziger. “Toen ik iemand schuin op een plank in de sneeuw zag staan, wist ik: dat wil ik ook doen,” vertelt Van den Bossche. “Dat was tijdens een skivakantie in Italië. Skiën deed ik toen al een tijdje, altijd tijdens familievakanties. Als skateboarder was de overstap naar snowboard niet zo groot. Al was het niet zo evident: snowboard was nog niet echt commercieel en het werd zelfs wat opzij geschoven omdat het uit de Verenigde Staten kwam. Ik herinner me dat in onze Ardennen snowboarden aanvankelijk niet werd toegelaten.” De interesse van de toen dertienjarige Brusselaar groeide snel uit tot een passie. Het was steeds uitkijken naar de volgende wintersportvakantie met de familie, maar dat bleek snel niet genoeg meer om zijn honger te stillen. Op zijn zestiende verzamelde Van den Bossche al zijn spaargeld om op zijn eentje naar een Frans snowboardkamp te trekken.

BRUSSELAARS MET EEN IDENTITEIT Frederik Van den Bossche maakte tijdens zijn carrière de hoogdagen mee van het Brussels Snowboard Team. Een groep vrienden met een reputatie. “We maakten elkaar beter door samen te trainen en elkaar te pushen. We waren vrij bekend in het wereldje. Tijdens het winterseizoen trokken we samen naar de bergen. We waren met een twaalftal gasten en hadden allemaal een nummer en een bijnaam, ieder had zijn specialiteit. Het Brussels Snowboard Team had een identiteit. Door ons is hier de trend gegroeid om tijdens het seizoen naar de bergen te trekken om daar te trainen en aan wedstrijden deel te nemen.”

“Ik heb veel tijd doorgebracht op de Yeti Ski in Anderlecht. Daar heb ik heel veel bruine zeep versleten” “Behalve verschillende technische vaardigheden kwam ik er ook te weten dat je ‘s zomers kunt snowboarden op gletsjers. Sindsdien werd die ene week wintersport uitgebreid naar twee tot drie weken.” “In België kwam ik in aanraking met mensen die hier aan competitie deden. Er was een circuit dat al de kunstpistes van het land aandeed, aangevuld met een paar buitenlandse manches. Ik heb veel tijd doorgebracht op de Yeti Ski in Anderlecht. Wat heb ik daar bruine zeep versleten (lacht).” Het talent van de Brusselaar maakte meteen indruk en leidde hem vrij snel tot de Belgische titel. Een mooie herinnering, al maakte het gevolg van die titel nog meer indruk. “Als kampioen mocht ik naar het wereldkampioenschap in Japan. Een ongelooflijke ervaring! We

De achttienjarige Van den Bossche koos voluit voor het snowboarden. Zodra hij zijn rijbewijs had, trok hij met zijn maten van het Brussels Snowboard Team (zie kaderstuk) naar de bergen. Heel de winter lang. “Ik reisde van het ene berggebied naar het andere om met een ploegje foto’s te nemen en films te draaien. Die beelden werden achteraf gemonteerd en gebruikt door onder meer Vans en Dragon Alliance, jarenlang trouwe sponsors. Er werden ook regelmatig foto’s gepubliceerd in magazines.” “Mijn winterseizoen liep tot mei – juni, daarna brak het zomerseizoen aan. Ik reed soms wel 15.000 kilometer op een zomer om alle gletsjers aan te doen en er de nodige beelden vast te leggen. Ik ben bijvoorbeeld naar Argentinië getrokken om er voor een sponsor een video te maken. Ik was vooral in België om te recupereren, bij te trainen en om mijn volgende reis te organiseren.” Behalve op zijn eentje freestyle van een bergwand afglijden, nam de Brusselaar ook deel aan slopestyle en big jump wedstrijden. Het leverde hem een naam op die vandaag nog steeds belletjes doet rinkelen. “Ik kreeg ook wat starten prijzengeld voor die wedstrijden. Ik kon er tricks uitvoeren die ik tijdens mijn freestyle afdalingen uitprobeerde. Zo heb ik toch wel wat naamsbekendheid opgebouwd.” “Er met een cameraman of fotograaf op uittrekken als er verse sneeuw is gevallen, om dan van een maagdelijke flank af te dalen. Dat eerste spoor trekken, ik vergelijk het met een schilder die een eerste penseelstreek op zijn canvas zet. Een paar seconden lang is dat tweehonderd procent adrenaline, en tevredenheid als je veilig beneden komt. Het is een heel intens gevoel.” De stijl van Van den Bossche kan samengevat worden als snelle, vlotte bewegingen door de sneeuw en tricks die heel expressief en origineel zijn. Hij heeft veel geleerd van oudere ‘legendes’ en heeft er zijn eigen vorm aan gegeven. “Vorig jaar ben ik tweede geëindigd op het Belgisch freeride kampioenschap. Franse professionele snowboarders zaten in de jury en gaven me het gevoel dat ik toch nog goed bezig ben.”

Neusje van de zalm Dat de Brusselaar iets minder in de bergen te vinden is, komt door die andere passie: surfen. Een paar jaar geleden kwam hij tijdens een van zijn vele reizen terecht in het Portugese Ericeira. Hij woont er sinds twee jaar met zijn vrienden en heeft er Roots Guesthouse geopend. “Ik verdeel mijn jaar nu tussen Ericeira en de bergen. Daar ben ik vooral actief in het Oostenrijkse Montafon, waar ik snowboardkampen geef bij de Funcamp Snowboardschule.” “Het is prachtig om die twee natuurfenomenen – de bergen en de Atlantische oceaan – zo te beleven. Veel mensen zeggen me dat ik een goed leven heb, maar het vraagt ook telkens veel energie om opnieuw het ene of het andere op te starten.” Op de golven heeft de Brusselaar niet meteen de ambitie om een carrière op te bouwen. Al weet je nooit. “Ik zou niet hard willen trainen om iets te bereiken in het surfen. Ik wil plezier beleven, zoals ik altijd al heb willen doen.” “Ik heb zeker nog dromen. In de winter van 2016 breng ik bijvoorbeeld een snowboard uit van het merk Stoked. Ik zou zeker nog eens in Alaska willen gaan freeriden, dat is het neusje van de zalm. Daarvoor ben ik nu op zoek naar sponsors. Spectaculaire beelden verzekerd!” Tim Schoonjans

BDW 1460 PAGINA 27 - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015

@GolazoAthletics #Karlsruhe EC quali Anne Zagre in 8.10 pos 2. With Eline Berings 2 Belgians to Prague.

Hordeloopster Anne Zagré heeft zich gekwalificeerd voor het Europees kampioenschap indoor in het Tsjechische Praag (van 6 tot 8 maart). Afgelopen weekend eindigde de Brusselse tweede tijdens de finale van de zestig meter op de internationale indoormeeting van het Duitse Karlsruhe. Met 8.10 haalde ze wel de EK-limiet en verbeterde ze tegelijkertijd haar persoonlijk record op de zestig meter. TS

ROEISEIZOEN VAN START

SPEKTAKEL AAN DE BUDABRUG BRUSSEL – Royal Sport Nautique de Bruxelles (RSNB) geeft het startschot van het roeiseizoen. Op zondag 15 februari staat met de Brussels Winter Rowing Regatta een eerste van een pak feestelijke evenementen op het programma. “We beginnen om elf uur met een Head of the River, een klassieke roeiwedstrijd die hier niet zoveel meer voorkomt,” vertelt voorzitter Pierre Geismar (74). “Het is een wedstrijd tegen de tijd waarin de ploegen, telkens van vier roeiers, om de dertig seconden vertrekken. We organiseren dat al een tiental jaar, maar de Grote Winter Handicap – nu al de 91e editie! – is het voornaamste evenement.” Het startschot van die Grote Winter Handicap wordt omstreeks half drie gegeven ter hoogte van de Van Praetbrug. Al de ploegen krijgen een handicap toegewezen in functie van leeftijd, het aantal roeiers, het soort boot, enzovoort. Wie op papier de snelste is, vertrekt laatst. De traagste ploegen beginnen voorop. “Het is een recreatieve wedstrijd, al kan je de deelnemers verdelen in twee groepen: zij die willen winnen en zij die puur komen om zich te amuseren. Deze wedstrijd is ontstaan om de overgang van trainingen op lange afstand naar trainingen in competitieboten aan te geven. Dat is eigenlijk nog

SPORT KORT

Komende zondag ontvangt het Sportief Centrum van het Zoniënwoud (Waversesteenweg 2057 in Oudergem) de BELGIAN INDOOR HOCKEY FINALS voor de U19 (meisjes vanaf 11 uur en jongens vanaf 13 uur) en de mannen (15 uur). Tickets kosten 6 euro, jongeren onder de 135 centimeter mogen gratis binnen. Bestellen kan via www.hockeynews.be. n Wilt u liever zelf aan de slag? Neem dan zeker een kijkje bij de 22 Brusselse gemeenschapscentra (www. cultuurcentrumbrussel.be), waar u nieuwe lessenreeksen kunt vinden. Voor de pagadders van 4 en 5 jaar gaat er komende zaterdag bijvoorbeeld een nieuwe lessenreeks KLEUTERTURNEN van start in De Rinck (Anderlecht). Elke zaterdag kunnen ze zich uitleven van 10 tot 11 uur, waarvoor de ouders 50 euro moeten betalen. Ouderen kunnen vanaf 7 februari elke week op zaterdag in De Rinck

steeds zo. Dit blijft een van de eerste roeiwedstrijden van het jaar.”

Aflossingswedstrijd “Vorig jaar hebben om en bij de 65 ploegen deelgenomen, dat zijn zowat tweehonderd mensen op het water. Het is echt wel de moeite om eens te komen kijken. Je kunt bij de start zien hoe de roeiers zich klaarmaken voor het vertrek en hoe ze zich naar voor manoeuvreren. Een kwartier na de start kan je dan naar de Budabrug gaan – ik raad daarvoor de fiets aan – om de ontwikkeling van de wedstrijd te zien. Daar zullen de roeiers zowat de helft van de vijf kilometer afgelegd hebben en hergroeperen heel wat boten. Wie wil winnen, moet daar vertrekken. Dat is best wel spectaculair.” De Brussels Winter Rowing Regatta is maar een van de vele evenementen die dit jaar op het programma van RSNB staan. De club viert namelijk haar honderdvijftigste verjaardag en laat dat niet zomaar voorbij gaan. Op 17 mei wordt bijvoorbeeld een nieuwe aflossingswedstrijd georganiseerd met als deelnemers ploegen uit de drie Belgische gewesten. U leest er de komende tijd meer over op deze sportpagina’s.

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

Ademnood Ik denk weleens aan Frans Fierens als ik ga lopen. Vooral als ik lopen ga, eigenlijk. Anders denk ik zelden tot nooit aan hem. Ik ken hem per slot van rekening ook amper. En toch, al lopend is hij bij me in gedachten. Ik hing wel eens met Frans aan de telefoon. Altijd puur professioneel. Ik in mijn hoedanigheid van journalist voor een regionale radio. Hij als woordvoerder van Ircel, of voluit: de Intergewestelijke Cel voor het Leefmilieu. Frans is het soort woordvoerder dat journalisten graag hebben. Quasi altijd bereikbaar en als hij niet bereikbaar is belt hij terug zodra hij kan, zelfs op zondag. Heerlijk. Maar het is niet zijn bereikbaarheid die me bezighoudt tijdens mijn loopjes. Frans meet de lucht en de kwaliteit ervan. ‘t Is te zeggen: hij voert het woord van een team dat dergelijke metingen uitvoert. Zo stel ik me dat toch voor. Ircel heeft meer dan honderd meetstations verspreid over het hele land, waarvan elf in Brussel. Die zijn uitgerust met apparatuur om onder meer de CO2-, de NO2- alsook de PM10- of de C6H6concentratie in onze lucht te meten. Klinkt ingewikkeld, niet? En al helemaal voor een man alleen. Een team dus. En als er iets belangrijks gemeten en te weten is, zal Frans u daarvan op de hoogte brengen. Hij is de man die ouderen en kinderen aanraadt het kalm aan te doen op warme dagen, als de ozondrempel overschreden is. Frans is ook de man die zegt dat u op onze snelwegen maar 90 kilometer per uur mag rijden als er te veel smog hangt. Frans is ook de man die mij een zeldzame keer kan wakker schudden uit mijn grootstedelijke en multiculturele droom en me doet hunkeren naar mijn bosrijke en autoluwe heimat in NoordLimburg. De man die mij op Immoweb doet zoeken naar een op te kalefateren boerderijtje in de Hoge Venen om daar in het gezelschap van een koe en een kip het einde van de wereld af te wachten. U begrijpt wat ik bedoel. Het woord is er ondertussen uit. Smog. Uit-

laatgassen. Fijnstof. Roetdeeltjes. Dieselpartikels, noem het hoe je wil. Sinds ik in Brussel woon ben ik bang om die smurrie in te ademen. Hoe langer hoe banger zelfs. Ik ben bang om er last van te ondervinden, om kortademig te worden, om astma te ontwikkelen. Ik ben ook bang om simpelweg dood te gaan aan de gevolgen van een overdosis van dat spul. Die vrees lijkt kinderlijk banaal, maar leeft in mij. © IR CEL Ik kan mijn angst doorgaans goed verbergen of negeren. Maar om de zoveel tijd, en dat is de afgelopen jaren eerder meer dan minder geworden, slaat ie me toch om het hart. De lucht in deze stad is vuil. Je proeft de smeerlapperij die hier in de lucht hangt. Vraag maar aan de postbodes en de fietskoeriers. Die kennen de smaak maar al te goed. En iedereen die met de fiets eens een stukje Wet- of Belliardstraat gedaan heeft ook. Het is een zoete toets die je tong lichtjes kietelt. Onlangs proefde ik ‘m nog. Er wordt momenteel gewerkt aan een stukje Jubelpark langs de Renaissancelaan ter hoogte van het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium. Graafmachines, stapels stoeptegels en een opengegraven ondergrond dwingen lopers daar de openbare weg op. Een roodwit lint scheidt lopers er van auto’s. Je loopt op de linkerrijstrook, tegen het verkeer in. De strook is nog geen honderd meter lang. Ik loop daar met ingehouden adem, want ik heb geen zin in die troep in mijn longen. Ik blijf het me maar afvragen. Moet ik verhuizen naar de Rand, of zelfs verder weg van deze fijnstofmetropool? Moet ik zo’n gasmasker voor op de fiets? Moet ik mijn zoon hier wel laten opgroeien? Kan ik wel ongestoord lopen in Ter Kamerenbos? Zal ik langer leven omdat ik loop en fiets? Of zal ik net korter leven omdat ik het doe in Brussel? Ik hoop dat Frans me snel goed nieuws brengt. Als ik dan nog leef. Bram Van de Velde is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

Tim Schoonjans

AIKIKARATEDO ontdekken, steeds van 16.00 tot 17.30 uur. Dat is een combinatie van aikido en karate. Ook deze lessen kosten 50 euro. Vindt u dat te agressief? Dan biedt gemeenschapscentrum De Maalbeek (Etterbeek) de oplossing: vanaf 5 februari kan men er elke donderdag GLOWROBICS beoefenen: losgaan met heftige dansbewegingen op een dance beat, in een duistere zaal, terwijl men twee lichtgevende foamsticks vasthoudt. De prijs voor veertien lessen varieert van 70 tot 98 euro. n Ketjes die fysiek contact willen, kunnen vrijdag met hun klas deelnemen aan de achtste MOLENBEEKSE SCHOOLGRAPPLING van de Brussels Brazilian Jiujitsu Academy. Leerlingen van het eerste leerjaar beginnen in de Koekelbergse sportzaal Victoria om 9 uur aan hun tornooi, leerlingen uit het tweede om 13 uur. Zij zullen strijden voor de School of Grappling Trofee. TS

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Vlaams-Brusselse Media vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (hoofdredacteur), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Sara De Sloover, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. MEDEWERKERS Nicky Aerts, Michaël Bellon, Alex Deforce, An Devroe, Elien Haentjens, Eva Hilhorst, Ilah, Toon Lambrechts, Wauter Mannaert, Tom Peeters, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Marc Gysens, Ivan Put, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Michel Tubbax. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

Z azie VOOR KETTEN VAN 9 TOT 13 JAAR

FEBRUARI 2015

Een hartige babbel met

�-dakloze Chr�tiaan ZAZIE dineert in het

Insectenr�taurant + X-pert-tips & een nieuwe cha�theorie

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015 - PAGINA 2

De ‘L’ van liefde

©T E

S DR

AL EV IC

De maand februari maakt vele harten week. Het is de maand van de liefde: halfweg is het Valentijn. Zazie’s binnenste is alvast verwarmd door de openhartige babbel van Christiaan. Hij was vroeger dakloos en vertelt hoe moeilijk dat was (p.5). In deze Zazie lees je ook over hét verhaal van de toekomst: insecten eten. En natuurlijk hebben de ZazieX-perten ook weer een koffer vol tips.

Zazie wenst je veel leesliefde.

Een kat in een potje Er was eens een Japanner die in New York woonde. Op internet zeiden Amerikaanse studenten over hem dat hij een nieuw accessoire had uitgevonden: hij deed hele kleine katjes in een glazen potje terwijl ze nog leefden. Hij gaf ze speciaal voer zodat de kattenjongen groeiden in de vorm van het potje. De potjes met de katjes erin konden de mensen dan kopen als accessoire, om aan hun riem of tas te hangen.

Aurore Van de Winkel weet alles over stadslegendes. Ze onderzoekt waar ze vandaan komen en wat ze betekenen.

‘

Dat verhaal over de accessoires is verzonnen. Maar sommige mensen die ervan hadden gehoord, waren zo kwaad geworden dat ze het hadden doorverteld. Zo is het verhaal via het internet in België gekomen.’

Schotelantenne

Elke maand richt Zazie haar schotelantenne op een thema, geplukt uit het wereldnieuws. Deze maand: Terreurdreiging. Soldaten op straat.

Politieagenten zien we vaak rondlopen in België. Maar soldaten zien we bijna nooit op straat. De laatste keer was 30 jaar geleden. Het was de tijd toen de CCC* en de Bende van Nijvel** terreur (=geweld) zaaiden. Maar sinds de aanslagen op de tekenaars van Charlie Hebdo in Parijs houden hier en daar mannen of vrouwen in groen uniform weer de wacht. Misschien heb je ze al gezien? Ze bewaken politiegebouwen, ambassades of joodse synagogen (=gebedshuizen). Dat zijn plekken waar misschien wel een aanval kan tegen gebeuren. De soldaten dragen zware machinegeweren. Ze zullen weer verdwijnen uit het straatbeeld als de leiders van ons land denken dat er geen terreurdreiging meer is. Maar krijgen jij en ik geen schrik als we militairen rondom ons zien? Want het lijkt een beetje op oorlog. ‘Dat hoeft niet,’ zeggen de ministers Jan Jambon en Steven Vandeput. Zij zijn de meneren die nu de zaken regelen voor het binnenland en voor het leger.

Wat vind jij? Voel jij je veilig? Laat het ons weten (zazie@bdw.be) en als je wil, stuurt Zazie jouw reactie op naar onze ministers.

*CCC = Cellules Communistes Combattantes. De CCC was een linkse actiegroep die veertien aanslagen pleegde in België. De CCC doodde twee Brusselse brandweermannen. **De Bende van Nijvel was een groep misdadigers die een reeks moorden, inbraken, diefstallen en overvallen pleegde. Ze doodden 28 mensen.

ZAZIE NIEUWS

Frozen is een animatiefilm over een koninkrijk met twee prinsessen: Elsa en Anna. Ze kunnen met magische krachten sneeuw en ijs maken. Een van de zusjes is even slecht, maar het komt uiteindelijk goed. De film is een echte hype in de winkels. Je kan allerlei Frozenspeelgoed kopen. De poppen van Elsa en Anna zijn zelfs populairder dan Barbie.

Goed nieuws voor de fans: er komt dit jaar een vervolg uit. Het zal wel een korte film zijn, met een nieuw lied. Misschien wordt dat lied dan ook weer zo populair als het eerste. Kan jij Let it go al tokkelen op je gitaar?

Grieken in Europa ZAZIE NIEUWS

Ann a Barbi e is ou t, e n Els a zij n in

Veel mensen hebben de film ‘Frozen’ gezien in de bioscoop. Disney (= de studio die de film heeft gemaakt) heeft al een hele hoop geld verdiend aan de tekenfilm: al meer dan 1 miljard euro. In de hele geschiedenis van de film deden maar vier films beter.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015 - PAGINA 3

In januari mochten de Grieken stemmen voor nieuwe leiders. Het volk heeft gekozen voor een totaal andere regering (= ploeg die bestuurt).

De meeste mensen hebben gestemd voor Syriza. Die partij (= politieke groep) bestaat nog maar 10 jaar. Haar leider is Alexis Tsipras. Nu is die man ook de eerste minister van het land geworden.

Links en rechts in de politiek Syriza is een ‘linkse’ partij. Wat is het verschil met een ‘rechtse’ partij? ‘Linkse’ partijen willen gelijke kansen voor iedereen, vooral voor mensen met pech of in armoede. Een ‘rechtse’ partij vindt het meer normaal dat er verschillen zijn tussen mensen: iedereen is anders en heeft andere dromen, talenten of gebreken. ‘Rechtse’ partijen vinden vrijheid heel belangrijk: iedereen moet zijn droom kunnen waarmaken.

ZAZIE NIEUWS

Prot� t Sommigen noemen de Griekse Syriza-partij een ‘protestpartij’, want de partij wil niet zomaar doen wat Europa vraagt. Je moet weten dat er al enkele jaren een crisis bezig is. Bovendien had Griekenland grote geldproblemen. Er was al jaren corruptie (= valsspelerij) in het land. Toen de hoge leiders in Europa de problemen ontdekten, beslisten ze dat Griekenland alles in orde moest brengen. Het land moest veel besparen. Als de Grieken dat braaf deden, kregen ze geld van andere Europese landen, zoals België.

Tabletklas Schrijven jullie in de klas nog met pen, papier of op het krijtjesbord? Of hebben touchscreens en smartboards het terrein veroverd? Muntpunt heeft nu ook een digitale klas. Dat wil zeggen dat je met je klas op stap kunt gaan in het centrum. De juf of leraar

kan verder lesgeven in Muntpunt. ‘Zo kan iedereen die thuis of in de klas niet al die technische snufjes heeft, ook proeven van de digitale evoluties,’ zei mevrouw Debaets bij de inhuldiging. Zij is ‘staatssecretaris’ (= soort minister) voor Digitale Ontwikkeling in Brussel. Meer weten? Surf naar www.muntpunt.be.

Armoede Maar door al die besparingen was er in Griekenland weinig geld over voor onderwijs of goede pensioenen. De crisis heeft veel Grieken arm gemaakt. Griekse bedrijven gingen failliet. De nieuwe regering wil die situatie nu graag oplossen. De nieuwe leider wil snel praten met de bazen van Europa.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015 - PAGINA 4

wereldbevolking eet al insecten.’ Oké dan. Ogen dicht, meelworm op de tong leggen en bijten maar. Slik... ‘Voilà! Nog eentje?’ vraagt Jeanne.

Insecten vangen Kan je alle insecten zomaar opeten? ‘De insecten die je mag eten, zijn in België bepaald door de wet. Je kan dus geen insecten vangen in de tuin. Je moet ze kopen,’ zegt leraar Klaus. ‘Wij hebben onze insecten online gekocht. En we hebben ontdekt dat er al een groot assortiment bestaat, van lolly’s tot koekjes.’

Smakelij k!

W el ko m i n insec t e he t n r e s ta u rant!

Trek jij je De jong neus op voor e m er van h ns en meisjes eelwormen, la o v Welkom e lekker de kl an de Klimpa r ven of sprink ein al ha in hun insecte e beestjes op in Molenbeek nen? nrestau o je bord rant. kunnen vertuigen hun zijn. gasten

Met een bang hartje stapt Zazie het pop-uprestaurant binnen. Cas komt als een ervaren ober op ons af. Hij stelt het menu voor: ‘Eerst zijn er toastjes met meelwormenpuree op basis van wortelen en tomaten. Daarna serveren we het voorgerecht: gefrituurde meelwormenballetjes. Het hoofdgerecht is pizza met sprinkhanen. En als toetje is er nog chocoladesprinkhanentaart.’

Slik... Zazie is te vroeg. Het nog geen etenstijd. Gelukkig... We meten de temperatuur op in de keuken.

Stoere vingers rollen wormenballetjes en gespierde armen kneden pizzadeeg. Af en toe propt Elias een meelworm in zijn mond, als tussendoortje. Heeeeuuuh??? ‘Je moet geen schrik hebben. Het smaakt naar chips of rijstkoeken. Het is krokant. De meelworm is mijn lievelingsinsect.’ Bo komt erbij staan en geeft een tip: ‘Als je voor het eerst sprinkhanen eet, haal je er best de vleugeltjes af. Dan ziet het er minder eng uit.’ Yaan ziet dat Zazie het lastig heeft om van de insecten te proeven. ‘Je gaat toch insecten moeten leren eten, hoor. Binnen enkele jaren zal er een vleestekort zijn. Dus raken we er best al aan gewend. 80 procent van de

De gasten komen stilaan aan. Lili draagt de toastjes rond. ‘Ik proef helemaal niet dat er meelwormen in zitten, dus ik kijk uit naar het volgende hapje,’ zegt een papa. Na de wormenballetjes en de pizza’s klinkt het al even anders: ‘Brrrr, ik denk dat ze die sprinkhanen en meelwormen met opzet niet gemalen hebben voor ons,’ bibbert een mama. Die volwassenen toch!

Wil je thuis een insectenchocoladetaart maken? Op pagina 7 in deze Zazie vind je Oumi’s recept voor een chocoladesprinkhanentaart.

loze a k d e x n e n e et a a t h g a a r ie v z Za

g a d n e i e ‘Go aat jaar op str g ti r e d ft ee eer jaar. Hij h jaren is hij niet m re 6 6 is n a enkele lpt ande Christia aar sinds bij ‘Bij Ons’ en he chap gingen er M . fd e le ge nu o ds Hij werkt gen van Maria Bo n thee. In ruil . s o lo k a e d n . De leerli jes, koffie daklozen en doos vol koek verhaal. te ns langs me ze naar Christiaa n e luisterd

, n e g zeg

’ l e e v t e do

leef ? akloos b d g n la o z w ilde een an dat je oeilijk. Ik mt het d m o k n e e v o le H om in ): het moment Yeliz (14 woont, is ld t a a a a p e tr s b l p a en g je o k leren en ns is het te ik op e C: ‘Zolan us beslis g er eten, r. Bij Bij O e D u e . u r n n k 9 e e p Ik lg is p . o t v een k lo en . He ef ik nog opleiding lozen aan gaan won le eur open k b d a te , d e n m d le te u t s e ta tr r o e e nd ngcen men de e k unnen b Christiaa een opva 10 uur ko r cursus te f a a n a ij n n a m k v e t o m n O etro op z d r u k , wa een bed. t. . Als en in de m ij n d a tb d ta n delen.’ s sen je r o e t te e d is Ik lu nd in als men voor h ele tijd be . o h p r ij o n m a je n a e ti ij n n e b n t Chris wam er straat ke de MIVB Vaak loop gevoel k en van de oneel van s s lk r n e e e p W m t e e ): h , . ‘D Carlo (13 ? ntjes te dak lozen dak lozen bij om ce en geven n tussen e d ij tj .’ , il z r e n e n w z e k e s s e lo s t m b k ie ensen. Ik da ffie te lo er proble te ik de m ijd een ko n met een r ik ze op k lt e n le a e wa s e a l. b b d d e o e b a r a b h to p b , s , k rs C: ‘I k reeg d. Maar ik p zijn om te n o ts d e r k jk ie e e li e e de reizige e ik b w k o ls r k ep n. A ongema een goed ten et hoeft al eens g verzamele w riemelt rouw dan n” zei. H om te we v n e e f g jk Wie heeft e o r r li o e n e d a k m e k Ie m a d e ie ristiaan. niet gem and eten woon “go wenste d v raag t Ch eens iem af: ‘Het is mand ge e s ie d it il p ls s a w j e a li d ) bijt ook al b Mijn mam Orson (14 te zijn.’ of geven. , n n e e g g g ’ g e t. ltijd geld e z a ie z t t n t e zen te t ie o ie e n n m h n e je wat e w ild om daklo isschie z n m lo e t k . o e a s d h e d tj ij g e a n aa r d unnen w en: ‘Ik m len om ce geven, m ooit zen bede 4): Wat k t het mete p lo (1 ij k e r a g d n is e . Je kan n u L b n te h e s n s e a is s e a , li s ti n m e e is e b o Ch r doen. D r zichzelf het geld d Ik denk helpen? a het toch en euro. r ugs.’ ereen voo at ze met e d d t f W ie e o . t s l m e r o t e o h maar ik g d lp o ts an C: ‘Dat m nd wel he en aan alc liever nie het opdo of je iema n n le te Ze w illen e e v w t a r rd et doen. zeke et is waa meer mo id ? e u rh jo e keuze. H v n dat de o t ook va e zei: “Ik ns a l ensen da bij Bij O me uit. Z m w ik u n n o e r t a v h K c n . 3): Da schold ee n 14 jaar n doen? zei: “Hoe Kev in (1 elpen een keer at: Ik be inken.” Ik lf p r u d ‘O O p r ): o a rk kome r mag je h a h (C a e c M n ja w to a s .” 6 r e ia 1 ld e t e f m g g a ij Ch r is gaat het v rijw illi roeg. Van alcohol b ts, want u nog wat v en.” Dat r of ﬂesje ie o ie is d n b t l a u e je d f w k e , t e li a a g C: ‘H geen b s gaat u d t? Ik heb ken.’ aar strak m t, we e t u d a ie onze keu n n in ie h c s u mis ze zei: “N KLAS? eel erg.’ CT VAN DEZE ssen de vond ik h traat? ER HET PROJE .BE! Een samenwerking tu s V O p EN is o t ET a je W D R e en BDW) IA . d EE be ED g M n s. a EM d uw D ie brusselnie ro per W.KLASIN l, el verd u W se e e W us v 5 R br e A 3 tv o A l, N ld H GA de Brusse 4): ik gemid lse Media (FM Selina (1 Vlaams-Brusse zamelde l. r e se v us l Br e m s ru s Onderwijscent C: ‘In Br u en lijk veel.’ toch rede

Billen bloot

ZAZIE

‘HGH/GMJ’ gebruik je heel vaak in sms’jes. Je typt: ‘HGH’ (Hoe gaat het?) en de ander antwoordt ‘GMJ’ (Goed, en met jou?).

@Janne: ‘Boeje’ ‘Boeje’ kan je zeggen tegen iemand als die persoon je iets vertelt dat jou niet echt kan boeien.

@Otman: ‘geclasheerd’

@Swi: ‘HGH/GMJ’

Dat woord hebben we opgepikt uit het spel ‘Clash of Clans’. Je kan het gebruiken als iemand je overtreft. Als ik bijvoorbeeld zeg tegen mijn leraar: ‘Maar ik heb niets gedaan!’ en hij zegt terug: ‘Inderdaad, je hebt nog niets gedaan’, dan kan ik zeggen: ‘Ah, je hebt me geclasheerd.’

Kettenklets

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015 - PAGINA 6

@Cas: ‘Big fail’ Als je struikelt en iedereen heeft het gezien, dan kunnen anderen tegen jou zeggen: ‘Fail!’ of ‘Big fail!’. Fail is een Engels woord en betekent ‘mislukken’.

Kussen doe je zo ‘We verzamelden allemaal samen in de klas. We moesten even wachten op onze leraar. Een klasgenote zei iets over kussen en zo. Ze zei: “Kussen doe je zo.” En ik zei: “Neen, dat doe je zo.” Ik sloot mijn ogen en tuitte mijn lippen. Toen ik mijn ogen open deed, zat iedereen mij aan te gapen en te lachen. Ik ben dan ook maar beginnen te lachen,’ vertelt Oumi (11). Stond jij ook onlangs met je billen bloot? Vertel Zazie over je grappige fratsen of gênante avontuur. Mail naar zazie@bdw.be. Wie weet kom jij wel in Zazie! © ELKE VANOOST

ZAZIE

Groeten uit mij n kamer

Dar-es-Salaam is de grootste stad van Tanzania, maar het is niet de hoofdstad, want dat is Dodoma. Ik ben naar hier verhuisd toen ik twee jaar oud was.

DE TIP VAN Orla: lachende katten ‘Je kan video’s vinden van geestige katten. Soms zetten videomakers er grappige kattenstemmen onder. Dat is hilarisch.’ . Heb jij een goede YouTubetip voor andere Brusselse ketten? Mailen maar, naar zazie@bdw.be!

Wat is er leuk aan je kamer?

Ik heb mijn eigen kamer. Vanuit mijn kamer kan ik de Indische Oceaan zien. In mijn kamer hou ik het meest van mijn houten kistje uit Zanzibar.

Wat is speciaal aan jouw land?

Ik vind de Indische Oceaan prachtig. Ik hou van zwemmen en snorkelen.

Wat is jouw droom?

Een van mijn dromen is om de Kilimanjaro te beklimmen. Dat is de hoogste berg van Afrika.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 5 FEBRUARI 2015 - PAGINA 7

X-PERTS INGREDIËNTEN

Zazie-redacteurs vertellen over hun favoriete boek, film, fashiontip of dierennieuws van de maand: kwam jij nog ideeën te kort??

• • • • • • • • •

280 G BLOEM 4 THEELEPELS BAKPOEDER 115 G BOTER OP KAMERTEMPERATUUR 400 G BRUINE SUIKER 3 EIEREN 8 ML VANILLE-EXTRACT 250 G PURE CHOCOLADE (GESMOLTEN) 230 G ZURE ROOM 20 TOT 30 GEVRIESDROOGDE SPRINKHANEN (DE VLEUGELS MOET JE ERAF HALEN)

Oumi (11), de keukenprinses Het recept voor deze maand klinkt misschien vies maar is wel echt heerlijk!!! Het is ook heel geschikt om een grap mee uit te halen. Hihi… Chocoladesprinkhanentaart! Verwarm de oven op 175 graden Celsius. Zeef de bloem, het bakpoeder en een snufje zout. Klop de boter en de bloem tot een geheel. Doe de eieren er een voor een bij. Giet er dan de vanille en de chocolade in. Klop het goed op. Meng de helft van het bloemmengsel en de zure room onder het goedje. Voeg dan de andere helft van de bloem en de zure room toe en roer nog eens heel goed. Maal de sprinkhanen nu tot ze een soort poeder worden. Gebruik een vijzel, dat is gemakkelijker. Meng het poeder dan onder het beslag. Doe alles dan in een ingevette cakevorm. Laat je cake 40-50 minuutjes bakken. Ga wel om de 15

minuten kijken. Nu heb je een heerlijke sprinkhanentaart! Nu kan je je vrienden foppen door hen eerst een stukje van de taart aan te bieden en dan pas te zeggen dat er sprinkhanen in zitten. Terwijl je dat zegt moet je zeker een fototoestel bij de hand hebben want de meeste reacties zijn hilarisch! Tot de volgende keer!

Dora (10), celebrity lady Zoella. Hallo allemaal, ik ga het hebben over Zoella. Waarom? Omdat ik veel hou van mode en beauty. Zoella’s echte naam is Zoe Sugg. Zoella heeft een YouTubekanaal met 6 miljoen volgers. Op Twitter volgen 2,6 miljoen fans haar. En op Instagram 3,5 miljoen! Op haar YouTubekanaal post ze dingen over mode, beauty en geeft ze tips. Ze heeft ook nog niet zo lang geleden een boek geschreven: Girl Online. Een aanrader want in de eerste week dat haar boek uit was (in het Engels), werd het al 78.109 keer verkocht! Zoveel haalde Harry Potter nooit. Maar ze gaf wel toe dat ze het niet alleen geschreven

Ayoub (10), de movie man De Wedstrijd. Hallo allemaal. Ik ga jullie iets vertellen over de nieuwe film De Wedstrijd. Ik vind het verhaal heel leuk. De film gaat over twee kinderen: het meisje heet Sawsan, de jongen Karl. Sawsan schrijft zich in voor een zangcompetitie op televisie en wordt gekozen. Thuis vertelt ze het nieuws aan haar familie. Sawsan is moslim. Haar vader zegt dat ze niet op televisie mag. En dan komt Karl in het verhaal. Hij komt uit een dorp in Denemarken. Karl belandt in Kopenhagen want zijn moeder vindt daar een job. Trouwens, de film is in Denemarken gemaakt. Wanneer Karl op zijn nieuwe school aankomt, heeft hij geen vrienden. Hij ontmoet er Sawsan. Op een dag speelt Sawsan gitaar en zingt ze. Karl zegt dat ze zich moet inschrijven voor de competitie. Ze antwoordt hem dat ze al is ingeschreven, maar dat ze niet mag meedoen van haar vader. Op een dag besluit Sawsan dan dat ze het toch wil doen. Die twee zijn zo blij dat ze elkaar een knuffel geven. Vrienden van de familie geven aan de vader van Sawsan de raad dat ze Karl niet meer mag zien. Maar Sawsan en Karl smeden een plan: ze vluchten weg zodat ze naar de competitie kunnen gaan. Op een moment merken hun ouders dat ze gevlucht zijn. Dan krijgen ze een tip. De tip is dat ze zich in het oude dorp van Karl verschuilen. De ouders van de twee kinderen gaan naar het dorpje en horen hun dochter zingen. Kan je raden hoe het verhaal verdergaat? De acteurs spelen goed hun rol. Ik zeg jullie: ‘Ga die film in de bioscoop bekijken!’

win!

heeft. Er kwam een ghostwriter (=spookschrijver) aan te pas. Dat is iemand die voor iemand anders teksten schrijft. Zoella mocht ook al mee zingen met Ed Sheeran en Bono voor Band Aid 30. Ze mocht ook de band One Direction interviewen. Waauw! Ze verdient héél veel geld. Per video zou ze maar liefst 10.000 euro krijgen, elke maand opnieuw. Hopelijk weten jullie nu iets meer over Zoella. Daaag!

win! Win je graag Zoella’s boek ‘Girl Online’ (in het Nederlands)? Zazie mag drie boeken weggeven. Mail als de bliksem je naam + leeftijd + adres naar zazie@bdw.be.

Wil je deze film graag zien in de bioscoop? Zazie geeft drie duotickets weg! Mail 'wedstrijd' naar zazie@bdw.be, en vermeld zeker je naam, leeftijd en adres.

Rula (13), de modemeid De nieuwe trend: gebreide wintertruien. Jullie hebben ze waarschijnlijk al opgemerkt. Gebreide wintertruien zijn heerlijk als het koud is. En wat de pulls nog mooier maakt, is als ze iets te groot zijn, en dus losjes zijn, maar de boordjes aan je polsen wel goed zitten. Want dan poffen de truien een beetje, wat supercomfortabel is. Je vindt ze overal maar vooral in vintage* winkels met de zotste motiefjes en figuurtjes die je maar kunt bedenken. Veel plezier ermee. * vintage = oude spullen die weer trendy zijn en niet versleten. Het kan vanalles zijn, zoals schoenen, kleren of platen

KNIKKERS EN CIMBALEN

ZAZIE

Uitkij k THEATER: NEXT DAY

Boks een standbeeld van vinylplaten ineen of fabriceer je eigen cimbalen: je eigen kunst zal weerklinken! Probeer je liever blind te tekenen op live muziek? Of bouw je graag een heuse knikkerbaan? Alles kan op de opendeurdag van de kunstschool (RhoK in Woluwe en Etterbeek). Gratis! Alle informatie kan je opzoeken op www.rhok-academie.be.

Laat je meevoeren naar een microkosmos waar droom en realiteit, muziek en taal, eenzaamheid en groepsgevoel samensmelten. Welkom in de wereld van dertien kinderen. De theatervoorstelling Next Day van de Franse regisseur Philippe Quesne belooft groot en klein (vanaf 8 jaar) een forse portie magie! Waar? In het Kaaitheater. Alle informatie vind je op www.kaaitheater.be.

WANNEER: zaterdag 7 februari, hele dag

WANNEER: vrijdag 27 februari tot zondag 1 maart

FILMS KIJKEN OP ANIMA

DOOR ALEX DEFORCE

VAN EILAND TOT EILAND

win! Het Animafilmfestival is terug, met veel spek voor jullie bek: meer dan 100 lange en korte tekenfilms, workshops en een parade van verklede tekenfilmfiguren. Of wat denk je van de film The Tale of the Princess Kaguya? Een bamboeplukker vindt een piepklein meisje in een bamboestengel. Het meisje wordt een beeldschone vrouw. Kan de man haar liefde winnen? Info over alle films vind je op www.animafestival.be. Place to be is het Flageygebouw. WANNEER: zaterdag 13 t.e.m. zondag 22 februari ZAZIE schenkt vijf familietickets (voor 4 personen) weg voor de film ‘The Tale of the Princess Kaguya’ (za 21/2, 15.00 uur, Flagey). Mail ‘film’ + naam/ leeftijd/adres naar zazie@bdw.be!

Vergeet het verre Fantasialand of Walibi! Straks is er een mini-attractiepark midden in Brussel, waar je kan hoppen van het ene eiland naar het andere: eilanden in de lucht, onder de grond en eilanden bewaakt door vreemde snuiters. Ontsnappen van het ene eiland naar het andere doe je via touwen of gigantische slurfen. Waar? Hallen van Schaarbeek: www.halles.be. WANNEER: 27 februari tot 1 maart

De koptelefoon

rk te w afgewe u jo n a v o t een fot kpagina: o o b e c a f Piep! Pos n ze rant! itjes op o ongerenk tuinkerse .j ie z a Z / .com Facebook

Elke maand zoekt een Zazie-X-pert naar een toffe, geheime, mooie of coole plek in de stad. Raad jij als eerste waar de X-pert deze maand staat? Dan win je misschien wel deze hippe koptelefoon.

win!

Waar staat Rula??

TIP: OP DE EZEL ZIT DE TURKSE FILOSOOF NASREDDIN HOCA.

Mail het antwoord naar zazie@bdw.be + naam, leeftijd en adres!

Zazie is een maandelijkse bijlage bij Brussel Deze Week en is gratis. Concept en samenstelling: Kim Verthé (kim.verthe@bdw.be, 02-226.45.59). Vormgeving: Peter Dhondt. Tekeningen: Ilah, Teresa Sdralevich, Wauter Mannaert, Alex Deforce, Kim Verthé. Redactie: Kim Verthé, Jasmijn Post. Eindredactie: Kim Verthé. Foto’s: Saskia Vanderstichele, Elke Vanoost. X-perts: Dora, Oumi, Ayoub, Rula. Contact? zazie@ bdw.be. Like! facebook.com/Zazie.jongerenkrant. Adverteren? lisa.decrick@bdw.be. Abonnement: abo@ bdw.be. Verantwoordelijke uitgever: BDW, Anne Brumagne, Flageyplein 18, 1050 Brussel.

Volgende Zazie op 5 maart! www.brusselnieuws.be/zazie