BDW - editie 1457 by brusselnieuws.be (archief)

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

erfgoed & zonen: traditie geflitst door jimmy kets En ook: Laila Soliman, Todd James en Afropean+.

15 01 15

BRUSSEL EN PARIJS, BEIDE OPGESCHRIKT DOOR TERREUR

“INTERNATIONAAL JIHADISME, INDIVIDUEEL PROFIEL” LEES ‘UITGELICHT’: P. 4-5

NA DE COMMOTIE ROND ERIC ZEMMOUR EN CHARLIE HEBDO

ZAZIE MET KOOL

INTERVIEW MET MARC FILIPSON VAN BOEKHANDEL FILIGRANES

geserveerd in het midden van deze krant!

LEES P. 6-7

DB729250L4

ADVERTENTIE

SNI ANDERLECHT:

DE SCHOOL VAN DENNIS PRAET P. 8-9

BTW inb.

Ontdek de bon en de voorwaarden binnenin ADVERTENTIE

NISSAN NEW MODELS NEW DEALS

SALON CONDITIES TOT EN MET

31/01 DB731462A5

N° 1457 VAN 15 TOT 22 JANUARI 2015 ¦ WEEK 3: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1457 PAGINA 2 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Meer dan 20.000 deelnemers telde de manifestatie voor de vrijheid van meningsuiting die vorige zondag door de straten van Brussel trok. Een betoging tegen de onverschilligheid, een betoging voor ons meest fundamentele grondrecht. Een grondrecht dat redelijk abstract was – Theo Van Gogh is tien jaar geleden vermoord – tot twee fundamentalistische gekken een dodelijke raid uitvoerden op de redactie van het satirische blad Charlie Hebdo en een joodse supermarkt in Parijs. Twintig mensen in totaal lieten daarbij het leven. De absolute waanzin. Charles Picqué, voorzitter van het Brussels parlement, waarschuwde daags na de aanslag voor verknechting. “Ons democratisch model is in gevaar,” aldus Picqué. “Verknechting begint met kleine toegevingen. De fundamentalisten willen ons terugwerpen in een lugubere wereld.” Picqué heeft recht van spreken. Hij waarschuwde al in de jaren 1980 voor extremisme en fundamentalisme. Overigens tot gro-

WAUTER MANNAERT

te ontsteltenis van sommige van zijn partijgenoten. Charlie Hebdo drijft de spot met iedereen. Niet alleen met islamieten, ook met katholieken en joden. Met iedereen die meent de waarheid in pacht te hebben. Met de machtigen en elkeen die zich pretentie aanmeet. Dat is de grote sterkte van het blad. Dat er zoveel wereldleiders op kop van de manifestatie in Parijs stapten ter verdediging van het vrije woord moet ons echter niet geruststellen. Er waren leiders uit landen waar de journalistieke vrijheid niet eens bestaat. En ook nu zijn er nog altijd publicisten die pleiten om toch maar voorzichtig om te gaan met kritiek op godsdiensten. Dat heet nu: Let toch op hoe je die kritiek formuleert. De naweeën van de aanslag in Parijs laten zich heel concreet voelen bij ons. Tijdens de betoging in Brussel verzeilden twee politie-agenten van de zone BrusselElsene in een dispuut over godsdienst. Uiteindelijk zou de ene de andere, de moslim, met zijn wapen bedreigd hebben. De miljoenen in Frankrijk en tienduizenden in eigen land kwamen op straat tegen haat, geweld en obscurantisme. En voor het vrije woord. Vrijheid, gelijkheid en solidariteit is wat de Westerse wereld te bieden heeft. Dat is wat ook Brussel, waar mensen van over heel de wereld aanspoelen, te bieden heeft. Dat is wat we iedere dag opnieuw moeten verdedigen. Dat moet de boodschap blijven.

BRUSSEL-19 STUURT AAN OP GESPREK MET JAN JAMBON

‘GEMEENTEN KUNNEN POLITIE NIET MEER BETALEN’ BRUSSEL – De negentien Brusselse gemeenten dreigen de stijgende kosten voor hun politiezones niet te kunnen dragen. Dat zegt voorzitter van de Brusselse Vereniging voor Stad en Gemeenten (VSGB) Marc Cools. Dat geld moet volgens Cools van de federale overheid komen. “De huidige verdeelsleutel houdt geen rekening met de bevolkingsstijging.” © SASKIA VANDERSTICHELE

Verknechting

BDWVOORGROND

VAN DE REDACTIE

door Danny Vileyn

“Wat ik ook wil benadrukken is dat politietaken erg verschillen per gemeente. In mijn gemeente Ukkel bijvoorbeeld (Cools is er Schepen voor MR, CD) worden agenten soms opgeroepen voor grote voetbalmatchen overal in het land. Dat betekent minder blauw op straat. En dan is er nog de organisatie van Europese toppen in andere gemeenten. Dat kost geld en komt bij de normale politietaken bij.”

De federale regering heeft in december vorig jaar een procedure opgestart om de taken van de politiediensten op te lijsten en waar nodig te herdefiniëren. Marc Cools klaagt echter aan dat er bij die procedure geen enkele Brusselaar is betrokken, en dit terwijl de zes politiezones van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest toch tot de grootste en belangrijkste van het land behoren. U verdedigt zich door te stellen dat Brussel specifieke eigenheden heeft. Legt u eens uit. Marc Cools: “De huidige financiering van de politiezones is gebaseerd op de zogenaamde KULnorm uit 2002. In die tijd zorgde die voor genoeg geld. Probleem: in 2002 woonden er nog 900.000 inwoners in Brussel. Vandaag zijn dat er 200.000 meer. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat die financiering na tien jaar werd herzien. Dat is uitgesteld.” “Ondertussen wordt het tekort aan middelen bijgepast door de gemeenten. Maar de kleine gemeenten in Brussel kunnen die kosten niet meer dragen. We willen dus een ontmoeting met federaal minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) om dit aan te kaarten.” Wat stelt u dan concreet voor? Hoeveel moet de norm dan bedragen? Cools: “De norm moet sowieso op basis van de bevolking vastgesteld worden.”

Komt de veiligheid in het gedrang? Cools: “Laat het me zo stellen: het is er nu niet de tijd naar om de politie minder middelen te geven. Als de federale overheid bespaart, dan zijn de opties ofwel minder politieagenten op straat, ofwel hogere belastingen op gemeentelijk niveau.” “Een deel van de procedure op federaal niveau bestaat erin om

“Alle regerings partijen hebben beloofd om de zesde staatshervorming na te leven. Er komt dus geen fusie van politie of gemeenten.” politietaken eventueel uit te besteden aan privéfirma’s. Daar zijn we absoluut tegen. Het is de overheid die verantwoordelijk is voor de veiligheid van de burgers.” Stel dat Jambon in ruil voor extra middelen een fusie van de politiezones of gemeenten vraagt, wat antwoordt u dan? Cools: “Alle regeringspartijen, ook de N-VA, hebben beloofd om zich tijdens hun termijn te houden aan wat er tijdens de zesde staatshervorming is afgesproken. Er komt dus geen nieuwe staatshervorming.” “Wij zijn alleszins tegen een fusie van de politiezones of de gemeenten gekant.” CD

BDWVOORGROND

BDW 1457 PAGINA 3 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

WETENSCHAP > BESPARINGEN TREFFEN OOK MUSEUM VOOR NATUURWETENSCHAPPEN

‘Als de minister ons niet ontziet, kan nieuwe zaal niet open’

et als de negen andere federale wetenschappelijke instellingen moet ook het Museum voor Natuurwetenschappen, oftewel het dinomuseum, flink besparen. Op vijf jaar tijd moeten de personeelsuitgaven met twaalf procent dalen, de werkingskosten met 28 procent en de investeringen met 33 procent. Dat is veel en wat het allemaal nog moeilijker maakt is dat het gros van de besparingen dit jaar moet gebeuren: personeel min 4 procent, werkingskosten min 20 en investeringen min 28 procent. Directeur Pisani: “We moeten niet alleen heel zwaar inleveren maar ook heel snel. Dat is lastig, want alles wordt bij ons drie jaar op voorhand gepland.” Bovendien gelden er nieuwe regels bij de federale instellingen. Bijvoorbeeld dat er geen enkele aanwerving mag gebeuren. “Dus zelfs als ik geld vind, kan ik niet aanwerven,” zegt Pisani. Bepaalde functies zijn echter cruciaal. “Onze conservator van de collectie gewervelde dieren is met pensioen. De selectie van een opvolger is afgerond, maar ik kan niemand in dienst nemen.” Dat heeft serieuze gevolgen voor de toegankelijkheid van de collectie. “We hebben in totaal 37 miljoen specimen. Slechts een klein deel is tentoongesteld. De rest moet echter beschikbaar zijn voor onderzoekers en om uitgeleend te worden. Zonder conservator, lukt dat niet. In casu gaat het om de collectie gewervelde dieren, met alle vissen, vogels, amfibieën en zoogdieren, een belangrijke collectie waar veel vraag naar is.”

BRUSSEL – Collecties die niet meer toegankelijk zijn, nieuwe zalen die gesloten blijven. Dat staat er volgens algemeen directeur Camille Pisani van het Museum voor Natuurwetenschappen te gebeuren als de aangekondigde besparingsmaatregelen niet afgezwakt worden. Andere nieuwe regel is dat de instellingen niet meer vrij kunnen beschikken over de opgebouwde reserves. Er zijn immers allerlei nieuwe begrotingsregels. Het museum heeft dankzij de inkomsten van ticketverkoop, zalenverhuur, onderzoeksprojecten en expertise een reserve kunnen aanleggen voor de opbouw van nieuwe permanente tentoonstellingen. “Van de 8.000 vierkante meter oppervlakte die we hebben voor vaste expo’s is momenteel 3.000 vierkante meter gesloten wegens renovatie. Normaal gezien zou in mei de Galerij van de Mens opengaan en in 2017 een ruimte van 2.000 vierkante meter over de Levende Planeet. De Regie der Gebouwen betaalt de verbouwingswerken maar we moeten zelf de hele inrichting financieren. Als we onze reserve niet mogen gebruiken, kunnen die zalen niet open. En als een deel van het museum gesloten blijft, hebben we op den duur minder inkomsten.”

Crowdfunding Het museum heeft zijn bezwaren begin december overgemaakt aan staatssecretaris Elke Sleurs (N-VA) van Wetenschapsbeleid. Pisani: “We hopen dat de minister op sommige punten een uitzondering maakt voor ons.” Eind februari moet Sleurs uitsluitsel geven. Intussen zoekt het museum naar nieuwe inkomsten. Een van de mogelijkheden is crowdfunding. “Waarom niet? Het kan niet voor elk project, maar bijvoorbeeld wel voor de aankoop van een nieuw dier voor de collectie.” Bettina Hubo

Directeur Pisani: “Als we onze financiële reserve niet mogen gebruiken, kan de nieuwe permanente Galerij van de Mens in mei niet open.”

SAMENLEVING > ABATTOIR ZET IN OP VOEDSELRECUPERATIE

COLLECTACTIF RICHT VOEDSELBANK OP ANDERLECHT – Vanaf zondag 18 januari start Collectactif, een groep vrijwilligers die zich inzet tegen voedselverspilling, in samenwerking met de dienst netheid van nv Abattoir en vzw Cultureghem, een bijzonder project om overtollig voedsel op de markt te recupereren. De markt van Abattoir lokt wekelijks tienduizenden bezoekers en honderden marktkramers. Na een lange marktdag geraakt jammer genoeg niet al het voedsel verkocht.

Handelaren laten de prijzen zakken naarmate het einde nadert, maar veel perfect eetbaar voedsel blijft achter en geraakt verloren in de molen van afvalverwerking. Collectactif

brengt daar verandering in. De bedoeling is dat vrijwilligers bij afloop van de markt consumeerbare overschotten ophalen bij marktkramers. Niet-verkochte groenten en fruit gaan vervolgens naar een naast de hoofdingang voorzien verdeelcentrum. Hier zijn alle behoevenden – vrijwilligers rekenen op de eerlijkheid van mensen – welkom

om gratis, gezonde voedselpakketten mee te nemen. Het concept is reeds bekend in Frankrijk als les tentes des glaneurs, die voedselverspilling op markten tegengaan door overschotten beschikbaar te stellen aan minderbedeelden. Vzw Cultureghem ging een kijkje nemen hoe het er aan toegaat op de markt van Rijsel en liet zich inspireren door

het concept. Bij Belgische markten is dit voedselbanksysteem voorlopig onbekend en daar willen ze bij Abattoir verandering in brengen. Met dit project zet nv Abattoir verder in op duurzaamheid en ecologisch bewustzijn. In hun afvalbeleid staat recyclage centraal, groentenen fruitafval dient voor de productie van eigen biogas. Deze voedselbank is een nieuwe schakel in de keten om de ecologische voetafdruk van de markt te verkleinen. Ook marktkramers zijn enthousiast. Hun overschotten gaan naar een goed doel en bovendien vergt het minder opruimwerk. Lucas Destrijcker

BDW 1457 PAGINA 4 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

UITGELICHT > BRUSSEL EN PARIJS, BEIDE OPGESCHRIKT DOOR TERREUR

Internationaal jihadisme, individueel profiel BRUSSEL – De drie verdachten van de terreuraanslagen in Parijs zouden hun wapens hebben gekocht aan het Brusselse Zuidstation. Die informatie is nog niet bevestigd, maar al sinds de aanslag tegen het Joods Museum weten we dat de banden tussen Frankrijk en België sterk zijn.

e broers Kouachi, die verdacht worden van de terreuraanslag tegen het Franse blad Charlie Hebdo, zouden volgens enkele kranten hun wapens voor de aanslag gekregen hebben van Amedy Coulibaly. Die laatste – tevens de verdachte voor de aanslag tegen de Joodse supermarkt in Parijs twee dagen na de Charlie-Hebdo-aanslag – zou die wapens hebben gekocht aan het Brusselse Zuidstation. De informatie is nog niet officieel bevestigd, maar staat deze week te lezen in La Dernière Heure. Dat de banden tussen Frankrijk en België sterk zijn wat betreft islamitische terreur, bleek al na de aanslag op het Joods Museum in Brussel op 24 mei. De verdachte, Mehdi Nemmouche, is een Fransman van Alge-

rijnse origine die in Frankrijk werd aangehouden. Het verschil: daar waar de gebroeders Kouachi en hun vermeende kompaan Coulibaly nooit in Syrië zijn geweest, was Nemmouche dat wel. Sterker nog; hij zou een

in Brussel met elkaar gemeen hebben, is dat ze allemaal jeugddelinquent zijn geweest en gekend waren bij de politie voor variërende vormen van criminaliteit. Toch valt er geen maat te nemen in wie daders van (toekomstige) terreuraanslagen zijn. Dat gaf ook de Franse terrorisme-rechter Marc Trévidic in de herfst nog toe in enkele Franse media. Trévidic merkt op dat er een verschil is tussen het klassieke islamitische terrorisme, dat zijn kandidaten op een intellec-

“Als er 100 jihadisten terugkeren, dan worden onze veiligheidsdiensten overspoeld” bijzonder sadistische ondervrager zijn geweest voor Islamitische Staat, de terreurgroep die een aanzienlijk deel van Syrië controleert. Wat de daders van de aanslagen in Parijs en

tuele manier ronselde en hen opleidde. Dat staat in schril contrast met het moderne ‘jihadisme’, dat gevoed wordt door internet, veel individueler is, niet plaats- of staatgebonden,

en volgens Trévidic eerder een beroep doet op de emotie. “Het nieuwe radicalisme heeft niet echt een religieuze grond, maar verovert harten met behulp van beelden,” aldus Trévidic in de krant l’Opinion. “De profielen van potentiële daders zijn allemaal verschillend. Sommige zijn oncontroleerbaar. Nooit eerder werden we geconfronteerd met vrouwen en minderjarigen.”

Staatsveiligheid Wat Frankrijk en België ook bindt, is dat ze een soortgelijk aantal Syriëstrijders hebben: ongeveer 350, officieel, waarvan voor België meer dan de helft uit Brusselaars bestaat. In het Belgische geval is dat natuurlijk erger, want onze totale bevolking is kleiner. Terwijl we ons hier niet over Frankrijk kunnen uitspreken, is het vrijwel zeker dat het aantal Belgische Syriëstrijders veel meer bedraagt dan 350. “Ik ga uit van 450, en dat is nog een optimistische schatting,” zegt een anonieme Syrisch-Belgische bron die jihadisten opvolgt aan onze krant. “De meer-

derheid daarvan is trouwens niet zichtbaar op het internet.” Volgens onze bron vecht de meerderheid van die ‘strijders’ voor de Islamitische Staat, en een aanzienlijk deel voor Jabhat Al-Nusra, de Syrische tak van Al-Qaeda. “De strijders die op internet actief zijn scheppen vaak op over een aanslag plegen in West-Europa. Niet alles daarvan is serieus te nemen.” Volgens het kabinet van minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) is er de afgelopen maanden in ons land alvast maar één aanslag verijdeld. In de zomer werd een Nederlands echtpaar aangehouden dat een aanslag zou hebben willen plegen op de Europese Commissie in Brussel. Die informatie werd evenwel afgezwakt, al valt niet uit te sluiten dat het koppel strijders ronselde vanuit Brussel. Wat de dreiging van de 23-jarige Brusselaar Iliass Azaouaj inhield, namelijk dat “reizen per NMBS of per MIVB wel eens een nachtmerrie zou kunnen worden,” is ook niet geweten. Azaouaj vertrok in 2014 naar

DE WEEK IN BEELD DOOR IVAN PUT In de Begijnhofkerk verblijven nog steeds enkele Afghaanse asielzoekers. Een jaar geleden resideerde er nog een veelvoud. Ze voerden veelvuldige politieke acties voor mensen zonder papieren, maar die acties stopten in het voorjaar van 2014. Gewoon in de kerk blijven wonen, kan niet volgens de kerkfabriek. Pastoor Daniel Alliët gaf de Afghanen tijd om te vertrekken, maar een tiental mensen blijven er logeren.

WEEKOVERZICHT

BDW 1457 PAGINA 5 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

WOENSDAG 7 JANUARI

TerreurAANSLAG EN -dreiging. In Parijs vindt rond de middag een aanslag plaats tegen het satirische tijdschrift Charlie Hebdo. Bij de aanslag worden acht journalisten en tekenaars gedood, onder wie de hoofdredacteur Charb. Ook in Brussel houdt men sindsdien het dreigingsniveau voor aanslagen in de gaten. UITSTEL VOOR GEN. Het Gewestelijk Expresnet (GEN) zal bijna 1 miljard euro kosten, maar in het fonds voor het GEN zit maar 460 miljoen euro. Dat antwoordt minister van Mobiliteit Jacqueline Galant (MR) aan Olivier Maingain (FDF). Het GEN zou ook pas in werking treden vanaf 2025 in plaats van in 2023. SOCIALE WONINGEN. Er staan 44.000 Brusselse gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning, met een wachttijd tot tien jaar. De Brusselse Bond voor het Recht op Wonen klaagt aan dat er genoeg openbare terreinen zijn, maar dat gemeenten en Gewest liever hoge inkomens aantrekken.

DONDERDAG 8 JANUARI

THE CARTOONIST BETUIGT MEDELEVEN. Belgische cartoonisten en journalisten verzamelen in galerie The Cartoonist in Brussel. Ze betuigen hun steun aan cartoonisten en de vrije pers in het algemeen, na de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs. Op 24 mei 2014 pleegde verdachte Mehdi Nemmouche een aanslag in het Joods museum in Brussel. Vier mensen kwamen daarbij om. Sindsdien wordt het museum bewaakt.

Syrië om jihadisten te overhalen om terug te keren. Vervolgens werd hij – afhankelijk van de bron – gekidnapt of liep hij over naar Jabhat Al-Nusra. Hij zou ondertussen gedood zijn, al wil het kabinet-Jambon dat bevestigen noch ontkennen. Het gerucht dat Azaouaj een informant van de Staatsveiligheid zou geweest zijn, kan voorlopig dus ook niet ernstig worden genomen.

Overspoeld Maar dat zijn zaken die misschien nooit aan het licht zullen komen. Ondertussen gaat het leven verder, zowel in Parijs als in Brussel, waar bloedige aanslagen gebeurd zijn. Hoe moet het nu verder? Marc Trévidic zegt dat het Frankrijk

“ “ HET GETAL

aan juridische middelen ontbreekt om een gepast antwoord te geven. “Als er 100 jihadisten terugkeren, dan worden onze veiligheidsdiensten overspoeld. We kunnen er gewoonweg niet meer opvolgen en filteren of volgen zoals voorheen om hun intenties te kennen.” Trévidic is naar eigen zeggen niet per definitie pessimistisch. De Amerikaanse geopolitieke commentator George Friedman van de denktank Stratfor is wel pessimistisch over de toekomst. Hij analyseert als volgt: “Door het secularisme dat Europa kent, neemt Europa afstand van stereotypering. Dat is een universeel probleem van seculiere samenlevingen: door alle verantwoordelijkheid voor een ge-

beurtenis toe te schrijven aan individuen, kunnen seculiere samenlevingen naties en religies niet meer verantwoordelijk houden. Dat is een verdedigbaar moreel oordeel, maar het schept enorme praktische problemen. Want tegen willekeurig geweld (van individuen) kan je je niet verdedigen.” Friedman beweert ook dat het multiculturalisme dat Europa lang heeft aangehangen, er net mee voor heeft gezorgd dat (moslim)migranten gesegregeerd raakten. Omdat als je vele culturen en gebruiken toelaat, migranten per definitie niet ‘Europees’ kunnen worden.

Christophe Degreef

SANS-PAPIERS BETOGEN AAN KABINET-FRANCKEN. Een tweehonderdtal mensen zonder papieren betoogt aan het kabinet van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA). Organisator Front des Migrants vraagt de regularisatie van mensen uit Afghanistan en een verbod op het terugsturen van mensen naar Guinee, Sierra Leone en Liberia, waar de ebola-epidemie woedt. STROMAE BOVEN OP MIA’S. Stromae is opnieuw de grote winnaar van de Mia’s, de Music Industry Awards. Hij was genomineerd voor vijf prijzen, en haalt er vier binnen: de Mia voor beste pop, mannelijke solo-act, live act, en beste videoclip voor Ta Fête.

VRIJDAG 9 JANUARI BRUSSELSE VROUW OVERLEEFT GIJZELING IN PARIJS. In een Parijse supermarkt met koosjere producten vindt een gijzelingsactie plaats. Onder de gijzelaars is ook een vrouw met baby afkomstig uit Brussel. Zij overleven het drama. Vier andere gijzelaars en ook de gijzelnemer komen om. De gijzelnemer kan gelinkt worden aan de daders van de aanslag op Charlie Hebdo. NIEUWE BRUSSELSE VLAG. In het Brussels parlement wordt het voorstel om de vlag van het Gewest te veranderen goedgekeurd. Op de nieuwe vlag is de klassieke iris ingeruild voor een gestileerde versie. De oppositie en enkele leden van de meerderheid stemmen tegen.

ZATERDAG 10 JANUARI

Ik kan niet ontkennen dat het moslims zijn, dat dit van bij ons komt, uit onze cultuur” Dyab Abou Jahjah over de terreurdaden in Parijs. Hij is ook bereid om de wapens op te nemen tegen terroristen (in Le Soir).

Ik weiger de bevolkingsgroei als een probleem te zien. Na jaren van doemdenken over de stad die leegloopt en achteruitgaat, zitten we nu eindelijk in een situatie waarin de stad boomt” Bouwmeester Kristiaan Borret ziet de demografie in Brussel als een kans om delen van de stad op te waarderen (op tvbrussel).

Hij was verontwaardigd over leegstaande sociale woningen toen hij op de oppositiebanken zat. Hij blijft verontwaardigd nu hij eerste ondervoorzitter van het Brussels parlement is. Fouad Ahidar (SP.A) vernam van bevoegd minister Céline Fremault (CDH) dat er in 2013 meer dan 3.000 sociale woningen – acht procent – leegstonden. En dat krijgt Ahidar niet langer uitgelegd

aan de mensen op zijn wekelijkse spreekuur: “Ik kom daar echt schrijnende gevallen tegen van gezinnen in woningnood. Al die leegstaande woningen betekenen voor mij dat 3.113 gezinnen eigenlijk geholpen kunnen worden.” De oorzaak van die immense leegstand zijn de vele woningen die moeten gerenoveerd worden, en zoals geweten is renovatie duur en tijdrovend. Nieuwe woningen optrekken is stukken makkelijker. Maar dat is volgens Ahidar geen excuus. Danny Vileyn

JUNIOR MALANDA KOMT OM IN CRASH. De voetbalwereld rouwt om Junior Malanda, de 20-jarige Belgische belofte van Wolfsburg. De middenvelder, die nog speelde voor de jeugdploegen van Sint-Agatha-Berchem, Ganshoren, Jette, FC Brussels en RSC Anderlecht, komt om in een auto-ongeval in Duitsland.

ZONDAG 11 JANUARI MARS VOOR PERSVRIJHEID EN TEGEN TERREUR. In Brussel komen 20.000 mensen op straat naar aanleiding van de aanslagen in Parijs. De mars verloopt tegelijk en solidair met de optocht in Parijs, die ongeveer anderhalf miljoen mensen op de been brengt. BOMMELDING LE SOIR. De redactie van de krant Le Soir in de Koningsstraat wordt urenlang ontruimd na een bommelding. De melder zegt dat de berichtgeving over Charlie Hebdo extreemrechts in de kaarten speelt. Enkele dagen later bekent een vijftiger uit Moeskroen dat hij dronken was toen hij het telefoontje pleegde, en spijt heeft.

MAANDAG 12 JANUARI BRAND IN CONSERVATORIUM. Het brandt even in het Koninklijk Conservatorium. Het gebouw verkeert allang in slechte staat. SAMENWERKING IN Brusselse CULTUURsector. Acht beleidsmakers uit vijf verschillende regeringen en colleges (de Vlaamse en Franse Gemeenschap, de VGC, de Cocof en het Brussels Gewest) gaan meer samenwerken rond cultuur in Brussel, over de taalgrenzen heen. Dat bepleiten ze tijdens de nieuwjaarsdrink van het Brussels Kunstenoverleg (BKO/RAB). Samengesteld door Kim Verthé

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

Filipson: “Vroeger bood ik mijn klanten overdag koffie aan, en ‘s avonds porto. We hebben zo legendarische avonden meegemaakt, goed beschonken.”

INTERVIEW > MARC FILIPSON VAN LIBRAIRIE FILIGRANES: NA ERIC ZEMMOUR, NA DE ISLAMITISCHE TERREUR

‘Humor is het beste wapen’ BRUSSEL – Bij boekhandel Filigranes was vorige week de controversiële Franse essayist Eric Zemmour te gast. Een bezoek dat nogal wat stof deed opwaaien, ook al omdat Zemmour in eigen land onderwerp is van een oproep tot censuur. Filigranesdirecteur Marc Filipson: “Wie mij aanvalt, krijgt een koekje van eigen deeg.” En toen kwam Parijs.

de provocatie kwam dus niet van mij, en ook niet van Zemmour, maar van Jellab. Als ze de boekenverkoop wou tegenhouden, dan had ze beter gezwegen.”

Zemmour is uiteindelijk toch langsgekomen. Op Twitter staat u breed lachend met hem op de foto. Is dat dan geen provocatie? Filipson: “Wie mij aanvalt, krijgt een koekje van eigen deeg. En ik ben commerçant. Ik ben fier dat ik de best verkopende essayist na Valérie Trierweiler te gast heb (Trierweiler is de ex-vriendin van de Franse

arc Filipson (55) van Filigranes heeft een bewogen week achter de rug. Dinsdag moest hij onder druk van weldenkend links een signeersessie afblazen met de Franse schrijver Eric Zemmour. Iets wat hij te elfder ure toch niet deed. En woensdag waren er de moorden op de redactie van Charlie Hebdo. “Ik kende ze, de

karikaturisten. Sommige waren hier kind aan huis.” Op het moment van het interview is de klopjacht naar de daders nog volop aan de gang. “Met Zemmour heb ik, commercieel gezien, bereikt wat ik wou,” steekt Filipson van wal. “Het was de vijfde of zesde keer dat hij hier kwam signeren. Zemmour is hier al voor elk boek dat hij heeft uitge-

bracht aanwezig geweest. Iedereen was ook al maanden op de hoogte van zijn komst afgelopen maandag. En dan stond er plots een Brussels parlementslid op (Zoubida Jellab van Ecolo, SVG/CD) die zei dat Zemmour niet mocht komen. De spanning steeg. En daarmee ook de boekenverkoop. Die was op enkele dagen meer dan verdubbeld. Maar

president François Hollande, die een boekje over Hollande opendeed, en dat boekje ook verkocht, SVG/CD).” Zemmour neemt standpunten in die extreemrechts nauwelijks nog durft in te nemen, bijvoorbeeld over de rol van de vrouw en over de vervolging van buitenlandse Joden ten tijde van het Vichy-regime. U moet wel erg veel van provocatie houden. Filipson: “Zemmour is niet extreemrechts. Hij is een journalist die feitelijke gegevens publiceert. Ik ga met hem niet akkoord. Maar ik wil

BDW 1457 PAGINA 7 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Le Pen van het Front National wil u niet in uw winkel zien... Filipson: “Le Pen... Neen, dat kan ik niet. Dat is heel persoonlijk. Extreemrechtse partijen of groupsucules hoef ik niet. Ik ben een agnostische Jood.” Zemmour zegt: migranten die zich niet aanpassen, moeten opkrassen. Dat is wat het Vlaams Blok zei. Filipson: “Zemmour is zelf zoon van Joods-Algerijnse migranten. Hij is helemaal geassimileerd. Hij heeft geen accent. Hij is zelfs té Frans geworden. (Half ironisch) Je moet toch een beetje je eigen cultuur behouden.” “En over assimilatie: onlangs kwam hier een vrouw in boerka binnen. Ik wist niet wat ik moest doen. Uiteindelijk heb ik de politie gebeld, want je weet niet wie er binnenkomt en het dragen van een boerka is verboden in België. Bleek dat haar man ook nog eens met een andere vrouw getrouwd was. Dus ja, aanpassen...”

zijn werk wel in de aandacht brengen. In de twintig jaar dat hij schrijft is hij altijd consequent geweest. Hij is een royalist, een bonapartist en een misogyne klootzak, en hij weet dat ik zo over hem denk, maar dat is geen reden om hem de mond te snoeren. Hij zegt zaken die links en rechts niet zeggen, maar die ze wel zouden willen zeggen. Daarom hou ik van hem. En hij brengt me aan het lachen.” Maar de Franse politica Marine

U heeft een rouwregister voor de slachtoffers van Charlie Hebdo in uw winkel geopend. Maar Charlie Hebdo heeft zich onlangs nog fel uitgesproken tegen Zemmour. Filipson: “Uiteraard. Een satirisch blad heeft nood aan een bad guy. Zonder Zemmour geen Charlie Hebdo. Zo werkt het nu eenmaal. Charlie Hebdo lacht met alles. Ik herinner me nog een cartoon van de Profeet met een kruisraket tussen zijn benen. Ik lachte me een kriek. De kritiek was direct daar: met de islam wordt gelachen, maar ho maar als er gespot wordt met Joden en de Holocaust. Wel, een week later was het zover. En de Joden hebben het aanvaard. Gelukkig. Humor is de oplossing voor veel problemen.” Er zijn geen grenzen aan de provocatie? Filipson: “Ik was zwaar aangeslagen door de moorden bij Charlie Hebdo. Ik stond te huilen, hier in de winkel, op mijn kantoor. Ik heb mensen getroost. Bernard Maris (een van de vermoorde redacteurs; SVG/CD) ken ik al van vroeger, toen ik een klein winkeltje had. Er waren geen woorden om mijn verdriet te uiten. Dus heb ik een foto van mezelf op Facebook geplaatst, een sterk

Filigranes Het geesteskind van Marc Filipson bestaat sinds 1989 en is gevestigd op de Kunstlaan 38, recht tegenover de Amerikaanse ambassade. De bekendste Franstalige boekenwinkel, die in de top van Europese boekenwinkels staat, is alle dagen open. Wanneer in 1992 een groot deel van de collectie verloren raakt in een brand, gaat de verkoop van de overgebleven boeken door op het trottoir. Filipson draagt zijn winkel ook uit: naast afdelingen in Ukkel, Elsene en Knokke heeft hij ook een tijdelijke winkel gehad in het Franse skistation Megève. Momenteel plant hij ook een winkel in New York.

beeld, waarop ik huil. Met daarbij in kapitalen: Chocqué. Condoléances.” “En wat schrijft een bekende oorlogsfotograaf, die hier goede klant is, dan op Facebook? Dat mijn foto commercieel opportunisme is. Wél, daar is een grens van de provocatie overschreden. Met die persoon hoef ik niet meer te praten.” “Trouwens: ook Zemmour is te ver gegaan door na de moorden in Frankrijk meteen het debat aan te gaan met Marine Le Pen. Hij had de periode van rouw moeten respecteren. (zwijgt even)” “On est dans une drôle de période.” U heeft een van de grootste boekenwinkels in Europa, en zelfs de grootste gelijkvloerse boekenwinkel in de wereld. Maar u bent erg klein begonnen. In Laken, als we ons niet vergissen? Filipson: “U vergist zich, maar toch goed dat u over Laken begint. Toen ik twaalf was, was ik in een kleine krantenwinkel in De Wand verantwoordelijk voor de niet-verkochte kranten. Omdat ik toen al veel las, vertelde ik de man welke boeken hij moest aankopen. Het is dus ergens wel het begin van mijn carrière in het boekenvak.” “Daarna ben ik als ULB-student in de Nijverheidsstraat (in de Europese wijk) in een kleine boekenwinkel van amper 25 vierkante meter beginnen te werken. De eigenaar is onverwacht overleden, en de weduwe

U steekt uw Joodse achtergrond niet weg. Voelt u zich bedreigd in Brussel? Filipson: “(laconiek) Ik heb het geluk dat mijn winkel recht tegenover de Amerikaanse ambassade ligt. Maar wat vandaag gebeurt, is toch atypisch. Iemand vroeg me onlangs: heb je je Israëlisch paspoort bij om naar Israël te vluchten?” “Ook mijn personeel is angstig. Maar die angst is onzinnig. Een aanslag kan overal voorkomen. Er zijn overal gekken.” “Mijn dochter woont in Londen. Voor haar is de Derde Wereldoorlog begonnen. We weten niet meer tegen wie we vechten. Wie moet er op zijn passen letten? En voor wat? Wat is het volgende doelwit: een Joodse school? Een college? Een moskee? Onmogelijk te zeggen. Er zijn geen limieten, want er is geen redelijkheid meer.”

heeft me gevraagd om de boekenwinkel over te nemen. Na een jaar had ik al de winst in nieuwe boeken geïnvesteerd. Om plaats te winnen, bedacht ik boekenkasten met een dubbele diepte (die zijn er nog altijd bij Filigranes, SVG/CD).” “Dan ben ik onteigend en ben ik hier op de Kunstlaan terechtgekomen. Achteraf gezien is dat een enorm geluk geweest. Ik heb hier kunnen uitbreiden. Hier is voor de rest niets in de buurt. Ik ben het hele jaar open, 365 dagen op 365, en in het weekend is hier parkeerplaats in overvloed.” “Mijn sleutel tot het succes? Als boekenhandelaar moet je aanvaarden dat je verkoper bent. Het heeft geen zin om elitair te willen zijn. Ik heb een gezin. Ik moet brood op de plank brengen.” “Toen ik de boekenwinkel in de Nijverheidsstraat overnam, heb ik ook dadelijk een koffiemachine geïnstalleerd. Zo’n exemplaar dat een hels lawaai maakte. Ik bood aan mijn klanten door de dag koffie aan, en tegen sluitingstijd porto. We hebben zo legendarische avonden meegemaakt, goed beschonken. Er kwamen toen al grote schrijvers langs.” “De porto was trouwens lokaal, want gebotteld door ‘Nos Pilifs’, de boerderij (en een sociaal-ecologisch project SVG/CD) die mijn moeder heeft opgericht in Neder-OverHeembeek. Nos Pilifs is trouwens een anagram van mijn achternaam. Nu ja, de porto serveer ik niet meer, maar zoals u weet, kunnen klanten vandaag in Filigranes ook een hapje eten.” “Ik heb geluk gehad, maar het is me niet in de schoot geworpen. De

Wilt u een held zijn in de strijd voor de vrijheid van meningsuiting? Filipson: “Maar ik bén een held. Je kan alles vinden in mijn winkel. Alles.”

“Voor mijn dochter is de Derde Wereldoorlog begonnen. We weten niet meer tegen wie we vechten”

Aan de ene kant zegt u: ik neem geen positie in, ik ben verkoper. Maar aan de andere kant neemt u toch wel stelling in door Zemmour te verkiezen boven het Front National. Filipson: “Maar iedereen komt hier! Ségolène Royal, Dominique de Villepin, Nicolas Sarkozy. En de boeken van Tariq Ramadan (FransZwitserse islamoloog die populair is bij vele moslims en progressief links, SVH/CD) vind je hier ook. Ik maak één uitzondering: negationistische boeken komen hier niet binnen. En ik heb in 2012 ook een boek geweigerd van Richard Millet, een literair eerbetoon aan de Noorse massamoordenaar Anders Breivik. Dat ging me te ver.” “En dan nog: wie het boek van Millet wou kopen, kon het nog altijd digitaal bestellen bij Filigranes. Censuur is aan mij niet besteed. ”

eerste zondagen dat ik opende, kwamen er hooguit een tiental klanten over de vloer. En dat gedurende drie jaar. En toch hield ik vol, kocht ik zelfs croissants voor de klanten. Natuurlijk kon ik die niet betalen, maar dat is de essentie van het commerçant zijn: liegen om bestwil, en de regels overtreden. Want ik heb boetes gekregen. Ik mòcht natuurlijk niet openen op zondag.”

“Zemmour is een royalist, een bonapartist en een misogyne klootzak, maar dat is geen reden om hem de mond te snoeren”

U heeft ook een afdeling erotica. Filipson: “Die bevond zich aanvankelijk zelfs aan de ingang. Daar komt de provocateur weer in mij naar boven. Als ik dan iemand met rode oortjes in een boek zie kijken, roep ik luid in de winkel: ‘Hé, die heb ik ook gelezen’.” “Met de vrijmetselarij was het nog erger gesteld! Dan murmelde iemand in mijn oor: (imiteert) ‘Heeft u dat woordenboek van de vrijmetselaars?’ Waarop ik dan luid aan mijn medewerker vroeg of we dat boek hadden. Mensen waren toen meer beschaamd om boeken over de loge te kopen dan voor des livres de cul... Maar nu met Vijftig Tinten Grijs is ook die gêne weg...” Sinds vorig jaar zijn er ook Nederlandstalige boeken te koop in uw winkel, weliswaar in de internationale afdeling... Filipson: “Ik vreesde al dat Vlaamse Brusselaars me dat zouden verwijten. Toen ik nog in de Nijverheidsstraat zat, had ik al Nederlandstalige boeken. Er kwamen wel eens flaminganten om een Nederlandstalig boek vragen... Om het dan toch in het Frans te kopen. De Nederlandstalige boekenverkoop werkte er voor geen meter.” “En hier had ik geen plaats. Met de uitbreiding heb ik er wel plaats voor, maar, inderdaad, dan wel in de internationale afdeling. En ik heb niet de indruk dat Vlaamse Brusselaars daar misnoegd over zijn.”

Steven Van Garsse en Christophe Degreef

BDW 1457 PAGINA 8 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Boven: Pedagogisch directeur en coördinator van het Purple Talentsproject Pieter Van Waeyenberge: “Toen Dennis Praet in 2010 met zijn ouders bij ons kwam, was het duidelijk dat voor hen de studies primeerden.” Links en rechts: de Purple Talents oefenen op de velden van het SintNiklaasinstituut. Zit er opnieuw een toekomstige Gouden Schoen op de school?

ONDERWIJS/VOETBAL > PURPLE TALENTS EN GOUDEN SCHOENEN

FOTO’S: BART DEWAELE

DE SCHOOL VAN DENNIS PRAET ANDERLECHT – Als Dennis Praet de Gouden Schoen wint, dan mogen de veters misschien in een gouden strik naar het Sint-Niklaasinstituut. De school met een lange voetbaltraditie speelt een almaar belangrijker rol in de ontwikkeling van de jonge Anderlechttalenten.

et Sint-Niklaasinstituut (SNI) ligt net over de Ring aan de Bergensesteenweg. Op de grens tussen het Pajottenland en het Brussels Gewest. De stad palmt steeds meer terrein van dat grensgebied in, maar de school is haar terreinen altijd blijven verdedigen: de voetbalterreinen waar

de afgelopen zestig jaar tal van Belgische topvoetballers hebben gespeeld. Het aantal doelpalen op de groene grasvelden zijn er echt niet te tellen. Aan de roestvlekken te zien staan sommige er al lang. En die moeten we koesteren, want een bovengemiddeld aantal Gouden Schoenen heeft er in het

verleden balletjes tegen getrapt. In 1901 kochten de Broeders van Scheppers – een congregatie opgericht door de Mechelse priester Victor Scheppers (1802-1877) – de negen hectare grond waarop toen nog een kasteeltje stond, en een hoeve die dienstdeed als pleisterplaats voor reizigers op doortocht naar Pa-

rijs. De broeders stichtten er eerst een weeshuis en daarna één van hun gerenommeerde Scheppersscholen. De broeders hechtten veel belang aan sport als onderdeel van een goede opvoeding. Scheppersinstituten waren tegelijk sportinstituten met gereputeerde schoolploegen. Tot het einde van de jaren 1970 had het Sint-Niklaasinstituut ook een internaat, waar Beerschotlegende Rik Coppens nog heeft gezeten. Tijdens de oorlog brachten zijn ouders – die een viswinkel uitbaatten – hun zoon hier onder. Tien jaar later won

Coppens de eerste Gouden Schoen. Een andere bekende oud-leerling is viervoudig Gouden Schoen Paul Van Himst. Zijn vader stuurde hem naar het ‘Institut Saint Nicolas’ om Frans te leren. Volgens één versie van de feiten werd ook het voetbaltalent van Van Himst er ontdekt. De Engelsman Bill Gormlie, die van 1947 tot 1953 Belgisch bondscoach was en van 1950 tot 1960 hoofdtrainer van Anderlecht, zou Van Himst opgemerkt hebben bij het schoolvoetbal. In de jaren 1960 en 1970 volgden ook nog Anderlechticonen François

BDW 1457 PAGINA 9 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Van der Elst en Frankie Vercauteren – de Gouden Schoen van 1984. “Studies en voetbal vielen er goed te combineren,” aldus Vercauteren. “We hadden al iets na drie uur gedaan en je was snel op de club. Maar ook tijdens de speeltijden werd er constant gevoetbald. Alle spelers van de jeugdploegen in de omtrek zaten daar. Er werden goaltjes op de muren getekend. Als je al eens een raam kapot trapte was dat geen drama. Tijdens de middagspeeltijd kon je op de grasveldjes spelen en dan deden er ook regelmatig leraren mee.”

Eden Hazard Over dat voetbalverleden heeft de school helaas weinig archief bewaard. Maar sinds 2008 wordt er een nieuw voetbalhoofdstuk geschreven. Pieter Van Waeyenberge is sinds twee jaar pedagogisch directeur van de middelbare

Verovert SNI met Praet ook zevende Gouden schoen na die van Coppens, Van Himst, en Vercauteren? school, en coördineert ook mee het Purple Talents-project waarmee Anderlecht zijn youngsters begeleidt, en waarin het SNI een belangrijke rol speelt: “Waar vroeger spelers uit onze actieve ‘sportschool’ naar Anderlecht vertrokken, komen nu jongens die zich bij Anderlecht aansluiten naar hier. Ooit trok de vader van Eden Hazard met zijn zoon naar Lille OSC omdat Anderlecht hem op dat moment naast hun voetbaltraject niets kon bieden. Nu kunnen ze jonge talenten een totaalpakket aanbieden. Toen Dennis Praet in 2010 met zijn ouders bij ons kwam, was het duidelijk dat voor hen de studies primeerden. Hij komt uit het Leuvense, voetbalde tot dan toe bij Genk, maar had op zijn zestiende verschillende opties (hij kon ook naar Lille of Arsenal, MB), maar hij koos met zijn ouders voor de plek waar hij het best kon studeren.” Dat die plek het SNI werd, was mogelijk geworden door de aanleg van het synthetische voetbalterrein in 2008, met steun van de VGC. Schoolgaande Anderlechtspelers kunnen hier nu echt trainen overdag. Het gros van de Purple Talents loopt nu ook school in Anderlecht: enkelen in het Koninklijk Atheneum, een grotere groep in het Sint-Guido-instituut, en de meesten – een veertigtal – in het SNI. Van Waeyenberge: Vier keer per week komen zij hier ‘s middags samen om met de coaches van Anderlecht te trainen op het synthetische veld. De jongens van de tweede en derde graad van half twaalf tot half een. De jongens van de eerste graad van half een en half twee. Daardoor missen ze tel-

kens wel een lesuur omdat ze zich ook moeten omkleden en iets eten. Daarom proberen wij het zo te regelen dat leerkrachten die dat zien zitten het gemiste uurtje in compacte groepjes inhalen na vier uur. Dat lukt in tachtig procent van de gevallen. Tot zes uur hebben de spelers ook nog studie voor ze naar de avondtraining vertrekken.”

Goede mensen Van de leerkrachten wordt dus wel wat flexibiliteit gevraagd. Maar de bereidheid daartoe is stelselmatig gegroeid. Het succes van de recentste lichtingen, waartoe eerst Romelu Lukaku en daarna de huidige Anderlechttitularissen Denis Praet, Davy Roef, Youri Tielemans, en Leander Den Doncker behoren, is daar niet vreemd aan, zegt SNI-directeur Gert Walravens. “Lukaku, Den Doncker en Tielemans begonnen in het SNI en kozen later voor een technische opleiding in het Sint-Guidoinstituut. Praet en Roef deden het vijfde en het zesde in het SNI, nadat ze op hun zestiende naar Anderlecht waren gekomen. In het begin begrepen niet alle leerkrachten waar de extra inspanningen voor nodig waren. De jongens van de eerste lichting Purple Talents zijn ook niet helemaal doorgebroken. Maar nu het niveau hoger ligt, loopt alles makkelijker. In de Champions Leaguewedstrijd tegen Galatasaray stonden vier van onze ex-leerlingen op het veld. Hun prestaties worden in de leraarskamer gevolgd, en de school wordt ook al eens uitgenodigd om een wedstrijd bij te wonen.” Uiteindelijk wordt er ook van de schoolgaande voetballers heel wat gevraagd. Er is zelfs een groepje Purple Talents dat elke dag vanuit Antwerpen naar het SNI komt. Onder hen de beloftevolle doelman Mile Svilar die op zijn zestiende verjaardag een contract tekende bij Anderlecht. Zij vertrekken thuis elke dag rond half zeven, en zijn meestal niet terug voor negen ‘s avonds. Van Waeyenberge: “Overbelasting is een van onze grootste zorgen. Die jongens worden eigenlijk voortdurend gemonitord. Door de leerkrachten, door de trainers, én door hun ouders. Vorig jaar is het nog misgelopen met een speler waarvan de ouders te fanatiek waren. Maar over het algemeen merken wij dat wie het goed doet op voetbalgebied, ook in de school presteert. Discipline, verantwoordelijkheid, zelfkritiek, organisatietalent: dat zijn vaardigheden die zowel door ons als door Anderlecht worden gevraagd. Je toets studeren op vraag van de leerkracht, of je man houden op vraag van de trainer is van dezelfde orde. Als wij van Anderlecht een telefoontje krijgen met de vraag hoe het met bepaalde jongen gaat, dan hebben wij dikwijls ook al gemerkt dat er iets aan de hand is, en omgekeerd. We voelen ook dat Anderlecht meer en meer evolueert naar voetballers die goede studenten en goede mensen zijn.”

BRUSSEL-STAD > YVAN MAYEUR OVER OVERGANG VAN OUD NAAR NIEUW

‘Nulrisico bestaat niet’ Het De Brouckèreplein moet het centrum van de eindejaarsfestiviteiten blijven. Dat is de conclusie na het fel bekritiseerde oudejaarsvuurwerk. “Toen er vorige jaren keer op keer zware problemen waren in het centrum, met gewonden, zijn daar nooit vragen over gesteld,” aldus burgemeester Yvan Mayeur (PS) op de jongste gemeenteraad. Eerste schepen Alain Courtois (MR): “Nooit voorheen heb ik zo’n hetze meegemaakt tegen een evenement.” Johan Van den Driessche (N-VA), Bart D’Hondt (Ecolo-Groen), Christian Ceux (CDH) en Fabian Maingain (FDF), allen hadden ze vragen bij de keuze voor het De Brouckèreplein voor het vuurwerk. Dat de brandweer een negatief advies gegeven had, was de directe aanleiding. Maar ook na het evenement deemstert de kritiek niet weg. Van den Driessche: “Als u een negatief advies blijft negeren is de brandweer niet langer geloofwaardig, we geven als

stad het slechte voorbeeld.” En Dhondt: “U wou plots een evenement organiseren in het centrum.” Wat Mayeur ten stelligste ontkent: “De voorbereidingen hebben vijftien maanden in beslag genomen.” Dat de brandweer eerst negatief was, ontkent Mayeur niet. “Maar ook bij vorige gelegenheden met vuurwerk was dat zo, op 31 december of 21 juli.” Nadien hebben brandweer en organisator Syndicat d’Initiative wel samengewerkt, de stad heeft alle aanbevelingen van de brandweer gevolgd. Het was een vakbond van de brandweer die volgens Mayeur de hetze ontketend heeft. Na het evenement waren brandweerlui op het terrein, politie en straatvegers volgens Mayeur unaniem positief. Ook het Rode Kruis had weinig om handen. Maar toch: “Nulrisico bestaat niet als 100.000 mensen bijeen zijn, ik ben altijd bezorgd. Maar ik was minder bang dan de vorige jaren toen er massa’s volk op de Grote Markt samentroepten.” DV

P-PRAAT Hier zijn we weer! Aan allen een gelukkig 2015 gewenst, of het nu supporters van deze rubriek zijn, stilzwijgende akkoord-gaanders, stilzwijgende protesteerders, of – wie weet – malcontenten. Vijanden hoeven we niets te wensen, want uw commentator heeft geen vijanden. En had hij die wel, dan loste hij elk conflict meteen op door er de mantel der liefde over te gooien. Zo zijn we. Een mantel van marmer krijgt dan weer Freddy Thielemans (PS), de voormalige burgemeester van Brussel. Het is de traditie dat alle burgemeesters van Brussel dat krijgen. Kleine kritische noot toch van FDF-gemeenteraadslid Fabian Maingain, die vindt dat 67.000 euro toch wel een beetje veel is voor een buste. Niet dat wij tegen die buste zijn, en over dat bedrag hebben wij geen mening. Maar dat het FDF zoiets durft te opperen... Straks gaan ze nog zover om interne Brusselse wantoestanden aan te klagen. Er schiet ons nu een intelligente constructie te binnen, iets met ‘koren’, ‘molen’ en ‘Vlaamsnationalisten’. Maar kijk... Zelfs de Vlaamsnationalisten nemen geen aanstoot aan de buste van Thielemans. Niet eens een ludiek voorstel om een marmeren kalasjnikov in de plaats te zetten, of zo. Wij willen onze flamingante vrienden wel verder helpen met originele oppositievoorstellen, maar het ontbreekt ons aan Vlaamsvoelendheid. Daar is een reden voor: 11 juli is geen feestdag bij de Vlaams-Brusselse Media, en zal dat ook nooit worden volgens de recente berichten. Voor een keer is het niet de schuld van de nieuwe regering. Of toch wel?

Michaël Bellon

CHIEN ÉCRASÉ DE KENNIS VAN DENNIS Dennis Praet heeft dus tijdens het vijfde en zesde middelbaar school gelopen in het SNI. Maar hij is er zich niet van bewust dat hij daarmee in de voetsporen trad van Rik Coppens, Paul Van Himst of Frankie Vercauteren. “Nee, dat wist ik niet, maar het is leuk om te horen. Ik weet in ieder geval dat ik meteen een goede indruk had van de school. Ik was zestien en ik kon inderdaad naar Lille of Arsenal, maar voor mijn ouders en ik was het allerbelangrijkste op dat moment dat ik mijn diploma kon ha-

len. We hebben dus voor Anderlecht gekozen omdat hun voorstel inclusief de school goed in elkaar zaten. Ik merkte meteen dat het een goede school was met een hoog niveau. Sommige vakken – bijvoorbeeld Frans, Nederlands en wiskunde – deed ik liever dan andere. Al was het soms moeilijk om voor wiskunde weer aan te pikken als je net twee weken met de nationale ploeg was weggeweest. “‘s Avonds zat ik op een appartementje met vier andere spelers, terwijl ik daarvoor altijd bij mijn familie had gewoond. Op bepaalde momenten was die combinatie belastend. Maar uiteindelijk heb ik nooit problemen gehad en merk ik dat wat ik geleerd heb ook van pas komt bij het voetbal.” MB

Staat u ons toe om eens goed te fulmineren tegen de nieuwe Brusselse vlag. Ja, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft een nieuwe vlag. Die iris die iedereen zo goed vond, is namelijk niet meer, want vervangen door een hartjeslogo dat ontworpen werd door een reclamebureau, tezamen met die be.brussels-rommel. Dus: een politieke meerderheid met socialisten stemt in om een logo ontworpen door een reclamebureau als officiële vlag te gebruiken, en voert die wijziging tussen de soep en de patatten door, terwijl u rustig in vakantiemodus bent. Volksraadpleging? Debat? Oké, de oppositiepartijen hebben er wel een zaakje van gemaakt, zelfs Bruno De Lille van Groen, die vlaggen plots een sterk symbool vond. Maar het is er toch gekomen. En daarmee kunnen we wel besluiten dat er een complot bestaat: dat van gewiekste reclamejongens en -consultants, die socialisten aan citymarketing laten doen en groenen vlaggen laat verdedigen. En dan de clou: de vlag van uw stad is een hartje. Is dat de idéologie gay waar Eric Zemmour zo tegen fulmineert? Voortbordurend op hetzelfde thema: wat is het volgende? Een poes met hartjeslogo voor de Vlaamse Gemeenschapscommissie, en een gepluimd kieken met hartjeslogo voor de Fédération Wallonie-Bruxelles? Gelukkig krijgt uw stadskrant geen geld van het Brussels Gewest, anders zouden we die onzin ook nog eens op onze voorpagina moeten plaatsen.

BDW REGIO

BDW 1457 PAGINA 10 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

DEZE WEEK OP HET GEMEENTEPLEIN > ER WORDT TE VEEL GEPARKEERD, ZEGT SP.A-GEMEENTERAADSLID

‘Paaltjes en politie kunnen helpen’ deel van uitmaakt – zegt dat de politie weet heeft van het probleem. “Op vraag van de gemeente hebben we een overgangsperiode gerespecteerd waarbij er nu eens werd gesensibiliseerd en dan weer geverbaliseerd. Die periode loopt nu stilaan ten einde.” Dat laat zich ook zien in de cijfers: in september vorig jaar werden er 31 boetes uitgeschreven, in oktober waren dat er 98 en in november 201. In december daalt het aantal boetes tot 82, maar de trend is duidelijk. De cijfers betreffen zowel GAS-boetes als parkeerinbreuken tegen de wegcode. Hoewel ze hier samen worden gebundeld, kan de aard van vervolging wel verschillen. GAS-boetes worden namelijk door de gemeente opgevolgd en geïnd, inbreuken tegen de wegcode door de politierechter. “Natuurlijk is er nog altijd marge,” zegt Mampuy. “Je mag op het plein even stilstaan. En als mensen hun auto direct verplaatsen op vraag, als ze de intentie hebben om te parkeren, dan kunnen we natuurlijk milder zijn.”

Markt elders

Jef Van Damme (SP.A) heeft al meermaals kunnen vaststellen dat er ‘s nachts veel auto’s parkeren op het Gemeenteplein, hoewel het vernieuwd werd ten voordele van voetgangers en fietsers.

SINT-JANS-MOLENBEEK – Het Gemeenteplein is al een tijdje vernieuwd ten voordele van voetgangers en fietsers. Toch wordt er volgens gemeenteraadslid Jef Van Damme (SP.A) nog te vaak illegaal geparkeerd. De cijfers geven hem gelijk: het aantal boetes gaat in stijgende lijn. Al kan dat ook komen door verhoogde waakzaamheid van politie en gemeente. “De overgangsperiode loopt ten einde,” klinkt het bij de politie.

getikt wordt, doet radio trottoir de rest. Zo werkt dat in Molenbeek. Maar ik heb de indruk dat verbaliseren voor de politie helemaal geen prioriteit is.”

Het Molenbeekse Gemeenteplein werd ingehuldigd in het begin van vorige zomer. Het is een project van

ADVERTENTIE

Puzzel Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak

puzzel@resonansvzw.be

Jef Van Damme zelf, toen hij nog schepen van Mobiliteit was. Voor 2012, dus, onder burgemeester Philippe Moureaux (PS). De nieuwe burgemeester Françoise Schepmans (MR) hield zich echter aan het plan om het plein heraan te leggen met het ‘gedeelde-ruimte-principe’ als belangrijkste factor. Gedeelde ruimte wil zeggen dat er bijna geen verkeersregels gelden op het plein: er wordt van uitgegaan dat het parkeerverbod en de snelheidslimiet van 20 kilometer per uur vanzelf voor een harmonie tussen auto en voetganger zullen zorgen. Maar wat het parkeerverbod betreft is er een vuiltje aan de lucht. Oppositieraadslid Jef Van Damme: “Vooral ‘s nachts wordt er op het plein geparkeerd zonder dat de politie er

veel op zegt. Soms neemt het aantal auto’s erg grote proporties aan, heb ik al meermaals zelf kunnen vast-

‘Milder zijn’ “Een andere optie die fout parkeren tegen kan gaan is verschuifbare paaltjes plaatsen aan de toegangen tot het plein. Maar daar is het ge-

JEF VAN DAMME (SP.A):

“Vooral ‘s nachts wordt er op het plein geparkeerd zonder dat de politie er veel op zegt. Soms neemt het aantal auto’s erg grote proporties aan” stellen. Agenten die foutparkeerders verbaliseren kunnen nochtans makkelijk voorkomen dat het gebeurt: eens één automobilist op de vingers

meentebestuur dan weer niet mee bezig.” Julie Mampuy van de politiezone West – waar Sint-Jans-Molenbeek

Jef Van Damme zegt blij te zijn dat het gemeentebestuur plannen van de vorige meerderheid integraal uitvoert. Over het Gemeenteplein, dat naar zijn idee een gedeelde ruimte is geworden, heeft hij echter nog enkele opmerkingen. “Het plein is een vrij kale vlakte. De donderdagse markt is door de heraanleg verplaatst naar de aanpalende SintMariastraat, en blijft daar voorlopig. Ik geloof dat de huidige politieke meerderheid niet meer van plan is om dat te veranderen. Jammer.” Mustafa Er, de woordvoerder van de gemeente, spreekt dat echter tegen. Volgens hem keert de markt wel degelijk terug naar het Gemeenteplein, maar is daar nog geen concrete datum voor. En paaltjes om doorgaand verkeer te hinderen “zijn een mogelijkheid om de circulatie bijvoorbeeld tijdens de weekends te verhinderen, al zijn we daar nog niet aan toe.” Er benadrukt voorts dat het principe van gedeelde ruimte nog voldoende uitgelegd moet worden aan de bevolking, en dat zulks niet evident is omdat het een pioniersproject is in Molenbeek.

Christophe Degreef

SCHAARBEEK > RENOVATIE GEMEENTELIJK ZWEMBAD IN 2016

Neptunium zonder inox Voor de kerstvakantie zijn de plannen voorgesteld voor het zwembad Neptunium. Daar is gebleken dat er geen inox kuip zal komen, zoals eerder door financier Beliris was gemeld. “Neen, de waterdichting is nog in orde. We houden de betegeling, om het jaren-1950-aspect van het zwembad niet in het gedrang te brengen,” zo klinkt het nu bij het architectenbureau Altiplan. Om dezelfde reden worden ook de kleed-

BDW 1457 PAGINA 11 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

hokjes behouden die uitkomen op het zwembad en die mee zorgen voor de retrolook van het zwembad. De kleedhokjes in de ‘kelder’ zullen wel deels verdwijnen om plaats te maken voor opbergkastjes. De deuren en tegels van die afbraak zullen gebruikt worden om de kleedhokjes rond het zwembad te restaureren. De renovatie start begin volgend jaar en zal 7,6 miljoen euro kosten. Steven Van Garsse

BRUSSEL-STAD > WEBSHOP VOOR BOEREN IN THURN & TAXIS

Sinds kort is in Thurn en Taxis ‘La Ruche’ gestart, een webshop waar klanten rechtstreeks van boeren en ambachtslui kunnen kopen. Doel is de korte keten te ondersteunen voor lokaal en seizoensgebonden eten. “Het online platform faciliteert de contacten, maar het is de bedoeling dat klant en boer elkaar rechtstreeks leren kennen op een soort ‘pop-up’ boerenmarkt. Het initiatief komt uit Frankrijk,

waar al 700 lokale afhaalpunten bestaan. Ook in Brussel slaat het concept aan: de eerste ‘Ruche’ opende in september 2013 in Vorst. Intussen kunnen boeren rechtstreeks hun producten kwijt aan klanten in Oudergem, Elsene, Sint-Lambrechts-Woluwe, Jette, Ukkel en Watermaal-Bosvoorde. Binnenkort gaat de Nederlandstalige versie van de website (www.laruchequiditoui.be) online. KV

Elk jaar koopt het Nationaal Geografisch Instituut (NGI) luchtfoto’s aan om zijn databank met geografische gegevens aan te passen. Overlappende luchtfoto’s worden daarop op elkaar gelegd, waardoor een 3D-model ontstaat, dat op zijn beurt vergeleken wordt met de gegevens die het NGI al heeft van plaatsnamen, rivieren, bossen en gebouwen. Zo wordt duidelijk hoe de werkelijkheid op het terrein is in vergelijking met de werkelijkheid op de kaart. Als het moet, dan past het NGI de gegevens aan. Het NGI is natuurlijk al zo lang bezig met kaarten maken dat het ondertussen over een indrukwekkend archief luchtfoto’s beschikt. Een selectie hiervan vindt u ook in 2015 week na week in deze rubriek ‘Uit de lucht gegrepen’ terug. Het gaat steeds om (oude) luchtfoto’s uit een van de 19 Brusselse gemeenten. In onze laatste krant van 2014 (18/12, nummer 1455) zag u de Mutsaardwijk in Laken, anno 1997. Deze week zoeken we het dichter bij het stadscentrum. Herkent u bovenstaande foto uit 1951? Een tip: door ernstige werkzaamheden was het toentertijd een tikje rommelig in het centrum, en dat is goed te zien op de luchtfoto. CD

UIT DE LUCHT GEGREPEN

Klant en boer leren elkaar weer kennen via het web

ADVERTENTIE

nschrijven in een Nederlandstalige school in Brussel?

e b l. e s s u r b in n e v ij r h c s n .i www Basisonderwijs - aanmelden 2015 - 2016

Voor al le kindere n gebore n in 20 13 of vroe ger

Meld uw kind aan via www.inschrijveninbrussel.be tussen 5 januari (8 u.) en 30 januari 2015 (16 u.). OPGELET ! Voor alle kinderen geboren in 2013! Heeft uw kind voorrang? Verzamel dan nu al de nodige documenten. Ga naar www.inschrijveninbrussel.be (of 02 553 30 20) voor alle informatie over de aanmeldings- en inschrijvingsprocedure in het Nederlandstalig onderwijs voor het schooljaar 2015 – 2016, ook voor alle info over het secundair onderwijs. D e z e c a m p a g n e i s e e n i n i t i a t i e f va n d e V l a a m s e G e m e e n s c h a p s c o m m i s s i e , h e t L O P B ru s s e l B a O e n h e t L O P B ru s s e l S O i n h e t k a d e r va n ge l i j k e o n d e r w i j s k a n s e n .

BDW 1457 PAGINA 12 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

leis, KVS, Berg van Barmhartigheid, …) wil echter meer diensten aan de gemeenschap aanreiken. “We bekijken graag heel de museumfunctie en museumorganisatie richting publiek,” stelt architect Johan Bellaert, verantwoordelijke voor het restauratieproject.” Zowel hoofdgebouw en zijvleugel (gebouwd voor acht begijnen, red.) zijn architectonisch interessant. In het zijpand, dat overschilderd en bepleisterd is, zijn nog alle elementen aanwezig van de oorspronkelijke houtskeletbouw, met leem, baksteen en vakwerk. Die structuur is het waard om opnieuw zichtbaar gemaakt te worden.” Conservator Arend voegt hieraan toe: “Sowieso moet naast een stabiliteitsstudie ook een voorstel verkregen worden voor de verfkleur van de binnenmuren (nu zijn verschillende ruimtes in andere tinten gezet, red.). Na vrijlegging van de oorspronkelijke verflaag kan het interieur terug als weleer in kleur gezet worden.”

Zolderspook

Volgens conservator Ann Arend moet tegen de 2017 de volledige restauratie van het Begijnhof een feit zijn.

ANDERLECHT > RESTAURATIESTUDIE BEGIJNHOF TOEGEKEND AAN ÁRTER

HET SPOOK VAN DE BEGIJNENZOLDER De restauratiestudie voor het Begijnhof in de Kapittelstraat werd door het College toegekend aan het Brusselse architectenbureau Árter (vroeger BOA-Architects). Het is nog onduidelijk of de voorstellen van dit expertisebureau budgettair gevolgd worden door gewest en gemeente.

‘T

egen 2017 zou de volledige restauratie van het Begijnhof een feit zijn,” aldus Ann Arend, conservator van het gemeentelijk Begijnhofmuseum. Voor een budget van 64.000 euro mag Árter

een technisch dossier opmaken over het dringend aan te pakken interieur en exterieur. Het voorontwerp zou honderd kalenderdagen in beslag nemen, de vergunning en de opmaak van het aanbestedingsdos-

sier nog eens 150 kalenderdagen. De restauratiewerken zelf worden op 250 kalenderdagen geschat; dus alles samen twee jaar. Het Begijnhof in de Kapittelstraat dateert van 1252, periode waarin

ANDERLECHT > MUSEUM OPEN EN DICHT

RENOVATIES ERASMUSHUIS VORDEREN Vanaf vrijdag 23 januari gaat het Erasmushuis opnieuw open voor het publiek. Momenteel wordt het Cordobaleder waarmee de muren in de benedenzaal zijn behangen, gerestaureerd. Daarvoor werd op voorspraak van

het Koninklijk Instituut voor Kunstpatrimonium het Gentse leder- en papierrestauratie-atelier Cordovano ingezet. “Het lederbehang vertoonde slijtage en had gaten door manipulatie van bezoekers,” weet Ann Arend, conservator van het museum. Cardovano is dezer dagen

bezig met de droge reiniging, het vlakken van golvingen, invullen van lacunes en barsten, de fixatie van schilfers goudleder en het hechten van scheuren. Na de reiniging en restauratie zal het leder er opnieuw als vanouds uitzien. Op zondag 1 februari is het mu-

ook het Groot Begijnhof van Brussel (1250) werd gesticht door vier rijke Pajotse boerendochters Lechien uit Gooik. Árters voorstel van restauratie neemt een en ander onder de loep: de verwarming en elektriciteit, de klimaatcontrole en de waterdichting (ramen, dak, dakkapellen). De tand des tijds heeft toegeslaan. Het bureau dat talloze restauratiereferenties heeft in het gewest (Ter Kamerenabdij, fases van het Justitiepa-

seum gratis toegankelijk (net als de volgende eerste zondagen van de maand). In februari gaat het museum weer voor een tiental dagen dicht. Precieze data zullen bekendgemaakt worden via www.erasmushouse.museum. Dan wordt de centrale trappenhal aangepakt. Blijft nog het hekel restauratiedossier van de sinds jaren ingestorte tuinmuur, op twee plaatsen. Het architectenbureau dat de voorstudie moet opmaken gaat aangeduid worden door het College van burgemeester en schepenen, “waarschijnlijk heel binnenkort,” aldus Arend. “Dan kun-

En dan is er nog de zolder in het hoofdgebouw, nu een vergeten opslagruimte. Hier bevindt zich een unieke veertiende-eeuwse zolderconstructie. Bellaert: “Het is het oudste bekende dakgebinte in het gewest en mogelijk van die aard. Je ziet er nog de ruwe boomstammen, van groot historisch belang. Het is wenselijk om de zolder toegankelijk te maken en het dakgebint te optimaliseren als erfgoed. Al zal een en ander wel het budget doen stijgen.” In de totale restauratiekost zullen de gemeente en het gewest zich pas kunnen verdiepen bij voorlegging van het voorontwerp. Al zal het spook van het Begijnhof geen twee keer van de zolder gehaald kunnen worden. Toen dertien begijnhoven in Vlaanderen in 1998 aan de lijst van Werelderfgoed van de Unesco werden toegevoegd, ontbrak het voorstel van het Begijnhof van Anderlecht. Brussels minister-president Charles Picqué (PS) en burgemeester Christian d’Hoogh (PS) hadden zich destijds niet aangesloten met een dossier om ook deze Brusselse begijnhofparel mondiale aandacht en erkenning te gunnen. Het nieuwe begijnhofdossier behoort tot de bevoegdheid van de huidige burgemeester zelf.

Jean-Marie Binst

nen we met respect voor de historische site, de omwalling renoveren.” Het dossier blijkt niet evident, want er zullen bakstenen en een mortelsamenstelling en –kleur ‘d’époque’ moeten gevonden worden, die de restauratiedelen onzichtbaar maken in het geheel aan tuinmuur. Het budget zou nu al ontoereikend zijn om ook de funderingswerken, het ontmantelen van de muur en de heropbouw te realiseren. “Er werd een bedrag van 150.000 euro voor geschat door de gemeente, maar er is minstens driemaal dit bedrag nodig,” kreeg BDW te horen. JMB

BDW 1457 PAGINA 13 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

BRUSSEL-STAD > NA DE ARCHEOLOGIE VERDWIJNT DE STADSKANKER

Runderkaken en schoenzolen onder de Ossekopgang Een stadskanker van een halve eeuw oud herbergt onvermoed historisch materiaal. De archeologen zijn laaiend enthousiast maar ook triest. Als u dit nummer van BDW in handen krijgt, moeten de onderzoekers hun werkzaamheden afgerond hebben. Dan komen de bouwpromotoren met hun bulldozers eraan.

e Beenhouwersstraat. De Huidenmarkt. De Ossekopgang. Nooit gedacht dat de herkomst van de straatnamen zo aanschouwelijk zou worden. Het is een druiligere dinsdagnamiddag, minister-president Rudi Vervoort (PS) wordt verwacht aan de modderige vlakte achter de Grasmarkt. Een tiental archeologen en medewerkers graven er in de bittere winterkou in de grond, op zoek naar nog meer runderkaken, keramiek en schoenzolen. In de linkerhoek van het perceel heeft Jef Pinceel, archeoloog bij het Brussels Gewest, een paar schoenzolen uitgestald. Ze zijn tot zeshonderd jaar oud. Het grote aantal zolen laat vermoeden dat er hier niet zomaar een eenvoudige schoenmaker woonde, maar waarschijnlijk een fabrikant. “Achthonderd liter schoenzolen,” onderstreept Pinceel. Nu is het aan historici om aan de hand van de vondsten de geschiedenis van de wijk te schrijven. Eén van de aspecten kan de mode in die tijd zijn. Ook de schoenmaat kan van belang zijn, al moet je daar mee opletten, zegt Pinceel: “Enorme laarzen zijn niet automatisch gelijk aan grote voeten. Je kan je de volgende vraag stellen: stopten de middeleeuwers geen stro in hun schoenen bij koud winterweer?” Dat de schoenzolen en stukken leer zo goed bewaard zijn heeft – u raadt het al – met de vochtige ondergrond te maken.

Welvarende mensen Even verder staan een paar keramieken stukken naast stenen en een stuk marmer. Het marmeren stuk kan erop wijzen dat er in de wijk naast woningen ook een kapel of kerk was, maar verder onderzoek is nodig om dat te bevestigen. Wat wel vastsstaat volgens ULB-archeologe Sylvie Byl is dat de wijk aan de Grasmarkt geen arme wijk was. Er waren vooral grote huizen. Het is fascinerend om te zien hoe jonge, goed opgeleide mensen hun dagen doorbrengen in een modderpoel. Het hoort natuurlijk bij de stiel, maar toch. “Deze site is echt uitzonderlijk,” zegt Byl. “Het is een enorme oppervlakte op een boogscheut van de Grote Markt.” Haar collega Philippe Sosnowska onderstreept de interesse voor de site: “We kunnen echt niet alles

onderzoeken, ook hebben we geluk gehad dat we – gratis – hulp gekregen hebben van studenten.” Er was ook grote belangstelling van andere universiteiten, in binnen- en buitenland. De universiteit van Gent en de Sorbonne, om er maar twee te noemen. In totaal hebben de archeologen in deze slagersbuurt 1.500 liter runderkaken gevonden.

Zeventiende eeuw Hogerop getuigen de bakstenen van de bouwkunst in de zeventiende eeuw, toen het niet meer mogelijk

PHILIPPE SOSNOWSKA, ARCHEOLOOG ULB:

“We hebben geluk dat we – gratis – hulp gekregen hebben van studenten”

LEGE TAP VOOR DEN DK SINT-AGATHA-BERCHEM – Het nieuwe café bij gemeenschapscentrum de Kroon draait met verlies. De sluiting hangt Den DK al geruime tijd als een zwaard van Damocles boven het hoofd. Eind 2014 zegde exploitant Kiso Projects zijn contract op bij de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC). Kiso Projects baat ook de eetcafés van GC De Markten (met ondergewaardeerde brutomarge van 82.000 euro in 2013) en het nieuwe Muntpunt Grand Café in het centrum uit. “We haalden het financieel niet langer,” jammert Raf Somers, met Harold Kirschner co-vennoot van Kiso Projects. Na een korte jaarwisselsluiting tot maandag 12 januari, is de zaak opnieuw (tijdelijk) open van maandag tot vrijdag. “Altijd openhouden levert niets op. ‘s Weekends, als De Kroon activiteiten heeft, zijn we wel open,” stelt Somers. “We maken dagelijks verlies; er is amper omzet. Promotie, ook via Facebook, had geen effect. Vanuit het centrum, waar genoeg te vinden is, wordt niet afgezakt Berchem.” Kiso Projects heeft nu een deal gesloten met twee personeelsleden, die tot eind maart Den DK willen runnen. Het koppel gaat ‘proefdraaien op leefbaarheid’ van het café. Over tien weken valt het verdict of de VGC een nieuwe exploitant moet zoeken. Jean-Marie Binst

HEILIG HART HEEFT NIEUW GEBOUW JETTE – Vorige week huldigde Brussels onderwijsminister Guy Vanhengel (Open VLD) het nieuwe gebouw van basisschool Heilig Hart in.

was om alleen gelijkvloers te bouwen. De Brusselaars moeten de hoogte in. Een paar vierkante meter groot, amper een meter diep bevinden zich restanten van de veertiende tot de twintigste eeuw, legt Sosnowska uit. Er zijn zelfs sporen van de dertiende eeuw, toen er alleen nog maar velden waren. Binnenkort begint de bouwwerf voor het optrekken van een tachtigtal appartementen. Die moeten de onzalige jaren 1960, toen er zoveel neergehaald werd, doen vergeten. Vanaf volgende week kan het laboonderzoek van start gaan. Hun bevindingen moeten over een jaar klaar zijn. De werf ging van start in september. Iedere keer als er grote projecten op stapel staan in zones van historisch belang moeten er preventief archeologische opgravingen gebeuren. Dat is al zo sedert 2008. Nu is het wachten op de volgende werf.

Danny Vileyn

Weinig passanten aan de drukke Grasmarkt vermoeden dat 50 meter verder de geschiedenis voor het grijpen lag.

De nieuwbouw is het eerste deel van een uitbreidingsplan waarmee Heilig Hart het capaciteitsprobleem in het Nederlandstalig onderwijs wil verhelpen. Drie jaar geleden besloot de school al om extra plaatsen te creëren met containerklassen. De containers zijn nu verdwenen. In de plaats staat een gloednieuw schoolgebouw van metaal en hout, dat in een half jaar neergezet werd. Over enkele maanden begint de school ook met de verbouwing van kasteel Bonaventure tot schoolgebouw. De renovatie moet afgerond zijn tegen de lente van volgend jaar. Op dat moment zal er in de school plaats zijn voor 480 leerlingen, het dubbele van het oorspronkelijk aantal kinderen. De VGC gaf 5,6 miljoen euro voor de uitbreiding. HUB

BDW 1457 PAGINA 14 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

BDWOPINIE

Als geen ander begrijpt de Randkrant dat de realiteit van de Vlaamse Rand er anders uitziet dan twintig jaar geleden, zegt Katia Segers.

kunnen we alleen toejuichen. Inzetten op taal als motor voor insluiting, groeiende werkgelegenheid en sociale mobiliteit houdt dan ook andere keuzes in dan grofweg te snoeien op zaken die de Rand hechter maken. Dat betekent durven te investeren in een verhoogde differentiatie van de cursussen volgens niveau, een verhoogde geografische spreiding van het aanbod en meer cursussen Nederlands op het werk in plaats. Behalve de promotie van het Nederlands springen bij de Randkrant ook kernwoorden als ‘open’, ‘verdraagzaam’ en ‘voor de hele bevolking’ in het oog. Om die opdracht in te vullen, speelt de Randkrant een cruciale rol: als informatieverstrekker, maar bovenal als verbindingsfactor. Wat dat verbinden betreft, was De Randkrant niet te beroerd om in te spelen op een veranderende context: in verkorte vorm biedt ze nu ook artikels aan in het Frans, Engels en Duits. Een visie die getuigt van moed en durf. Als geen ander begrijpt De Randkrant dat de realiteit van de Vlaamse Rand er immers fundamenteel anders uitziet dan 20 jaar geleden. Meteen is ze het levende bewijs dat een politiek voor de Vlaamse Rand zich niet kan laten reduceren tot taal alleen.

Gordelfestival

DE RAND > KATIA SEGERS (SP.A) BREEKT EEN LANS VOOR RANDKRANT

Nederlands in Rand moet wij-zij-denken overstijgen BRUSSEL – Door de Randkrant te kortwieken, kiest de Vlaamse Regering een weg waarvan de impact ongetwijfeld groter is dan een symbolisch evenement als het Gordelfestival, meent Vlaams Parlementslid en deelstaatsenator Katia Segers (SP.A). Door de heterogeniteit van de bevolking te benaderen vanuit de wij-zij-visie, doe je volgens Segers alle inwoners onrecht aan.

rek uw plan, als onze rekening maar klopt. Dat is de kernboodschap van deze Vlaamse regering. Deze mantra is niet enkel voelbaar voor de gezinnen die elke week een nieuwe factuur in de bus krijgen, maar ook voor talloze vzw’s die via hun werking onze samenleving vooruit helpen. Zo ook in Vlaams-Brabant en de Rand rond Brussel. Deze regio moet een antwoord geven op de uitdagingen van het proces van verstedelijking én van ontnederlandsing en wordt hierin geholpen door onder andere de vzw De Rand. De vzw De Rand is een belangrijke actor voor het beleid in de Vlaamse Rand rond Brussel. De Rand dient echter 40 procent te besparen op

vaste kosten van de Randkrant, het vehikel bij uitstek in de Rand voor de promotie van het Nederlands en de integratie. Om ontslagen te vermijden zal één editie per jaar worden geschrapt. Er werd gekozen voor het januari-nummer. Verder zullen voortaan de overige negen nummers enkel in de helft van de regio in de bussen vallen. De maand erna wordt de andere helft bedeeld.

Verbindingsfactor De Vlaamse overheid richtte De Rand op om het Nederlandstalige karakter van de Vlaamse Rand rond Brussel te ondersteunen. In de missietekst staat: “Vzw De Rand draagt bij tot de groei van een open en verdraagzame leefgemeenschap, die het

Vlaamse karakter van de Vlaamse Rand respecteert, uitstraalt en dus versterkt. Met het oog daarop wil de vzw vanuit een Nederlandstalige profilering de leefkwaliteit voor de hele bevolking in de Vlaamse Rand bevorderen.” Uit de recente studie Instroom in De Rand blijkt dat het beleid rond taalpromotie trouwens goede resultaten oplevert: de vele nieuwkomers - volgens de Taalbarometer vaak twee- of meertalige gezinnen - staan massaal te popelen om Nederlands te leren. Het is een goede zaak dat het Nederlands in deze taaltrijke en diverse omgeving als lingua franca gestimuleerd wordt. Die grote bereidheid van de diverse en meertalige bevolking om met z’n allen Nederlands te leren

KATIA SEGERS:

“In de Vlaamse Rand van morgen kan en moet Brussel een cruciale rol spelen. Het zijn bondgenoten”

Aan diezelfde moed en durf ontbreekt het de Vlaamse regering. Door de heterogeniteit van de bevolking enkel te benaderen vanuit een achterhaalde ‘wij-zij-visie’ - die letterlijk spreekt uit de beleidsnota van Minister Ben Weyts (N-VA) - doe je alle inwoners immers onrecht aan. We lossen geen files op of werken de achterstand in ons onderwijs en zorg niet weg door er alleen voor te zorgen dat iedereen Nederlands spreekt. De nabijheid van Brussel maakt dat de uitdagingen van de Rand de taal al een hele tijd overstegen heeft. Het is nu zaak om op de juiste manier om te gaan met de toenemende verstedelijking en de gevolgen daarvan. Dat vergt een sterk integraal beleid dat veel verder gaat dan een taal- of inburgeringsbeleid of erger nog, het ‘wij-zij-denken’. In de Vlaamse Rand van morgen kan en moet Brussel een cruciale rol spelen. Het zijn bondgenoten. Hun lot is immers verbonden. Als het goed gaat met Brussel, gaat het ook goed met de Rand. Zo simpel is het. Het is hoog tijd dat Vlaanderen dat inziet en dat potentieel voluit benut. De Randkrant heeft die boodschap allang begrepen, zonder haar eigenheid te verliezen. Door haar te kortwieken kiest de Vlaamse regering een andere weg, waarvan de impact ongetwijfeld groter is dan een – laat ons eerlijk zijn – intussen symbolisch evenement als het Gordelfestival.

Katia Segers, Vlaams Parlementslid SP.A en deelstaatsenator

lezersbrieven@bdw.be

BRIEVEN VAN LEZERS

BDW 1457 PAGINA 15 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Je ne suis pas Charlie Het bloedbad bij Charlie Hebdo is afschuwelijk. Begrip voor de moordenaars is ondenkbaar. Mais je ne suis pas Charlie. Inderdaad, een aanslag tegen de vrije meningsuiting, dat was het. Want Charlie Hebdo, dat is inderdaad leuke en rake satire: noodzakelijk in een gezonde democratie. Dat moest soms camoufleren dat sommige van hun minder geslepen cartoons ook gewoon symptomen waren van onderhuids racisme, gevoed door een atheïstisch moreel superioriteitsgevoel, en meekabbelend op de sluimerende islamofobie van de samenleving. In juli 2013 verscheen Charlie Hebdo met een weinig troostende voorpagina over het bloedbad tegen duizend moslims in Egypte. Een excuus om te moorden is deze cartoon welteverstaan niet, maar een heldendaad is het evenmin. “On se moque de tout le monde,” klinkt het bij Charlie, “alleen de moslims nemen aanstoot.” Subtekst: “Moslims zijn dom, ze snappen geen satire.” Lange tenen hebben ze inderdaad, die moslims van bij ons. Daarom wordt er misschien ook voortdurend op getrapt, onder meer wanneer jonge moslims op zoek gaan naar een job, of door het stijgende succes van openlijk racistische politici. Het bloedbad bij Charlie Hebdo is afschuwelijk. Afschuwelijk voor de slachtoffers, hun nabestaanden, hun fans, en afschuwelijk voor iedereen, niet in het minst voor onze moslimburen, die op straat, op het internet en in de media alweer een zwaardere dosis islamofobie te verduren zullen krijgen. Ons eenentwintigste-eeuwse Europa moet pluralistisch zijn: een andere keuze hebben we niet in deze geglobaliseerde wereld. Een bruisende thuis voor alle culturen die van diversiteit een succes willen maken. Atheïsten en religieuzen incluis, met verdraagzaamheid, respect, en interesse voor de ander als noodzakelijk smeermiddel. Een thuis voor sadisten, moordend in naam van god is

het niet, voor morele superioriteitsgevoelens evenmin, noch uit religieuze, noch uit atheïstische hoek. Een Charlie Hebdodrama, dat nooit meer. Lennert Daeleman, Schaarbeek

Mobiliteitsplan Dank u, Els Ampe (Open VLD), voor uw infobrief in mijn brievenbus in verband met uw mobiliteitsplan. Ik lees hierin dat u als doel hebt de levenskwaliteit, als bewoner van het stadshart, te verhogen. Bedoelt u daarmee minder pollutie en meer ademruimte ? Zo ja, dan mislukt het nieuwe verkeersplan volledig. Kom eens tussen 15 en 23 uur bij mij in de straat (Nieuwbrug) de lucht opsnuiven. Ik lees in uw brief ook dat het transitverkeer zal worden geweerd. Het transitverkeer heeft zich sinds twee weken verplaatst naar de Alhambrawijk, in straten zoals de Pelikaanstraat, Nieuwbrug, Sint-Jan-Nepomucenusstraat, Bloemenstraat en Spaarstraat. De bewoners zijn u daarvoor allemaal heel dankbaar. Ongelooflijk slim van u dat u ook de inrit van de Lakensestraat afgesloten hebt voor het inkomende verkeer komende van Koekelberg. Resultaat? Zie vorige paragraaf. Nog slimmer van u dat u deze werken liet uitvoeren tijdens en niet na de over het paard getilde Kerstmarkt. Ik denk dat de bewoners van de Diksmuidelaan, Varkensmarkt, enzovoort, hier ook ongelooflijk tevreden mee zijn. Nog in uw brief is er sprake van een parkeerroute. Hoezo parkeerroute, waar parkeerroute, welke parkeerroute? Graag een antwoord. Chris Prouve, Brussel-Stad

Fin-de-Sièclemuseum Na zoveel negativiteit omtrent het Fin-de-Sièclemuseum

vanuit allerlei hoeken, vooral tijdens de afgelopen maanden, is Eric De Kuypers lezersbrief (BDW 1456, p.19) een ware verademing. Tussen de eerste openingsdag van het museum voor het publiek op 6 oktober 2013 en 6 december 2014 heb ik het driemaal bezocht. Telkens voelde ik me heel opgetogen, mede door de wisselwerking van verschillende kunstuitingen en -facetten. Dat de schijnwerpers onder andere gericht zijn op Fernand Khnopff, de meest symbolistische kunstenaar der symbolisten, vind ik terecht: een herstel van waardering. Dat er geen psychologisch, existentialistisch zelfportret van Léon Spilliaert hangt (hoewel opgenomen in de catalogus), is inderdaad een schrijnende lacune. Maar in het Fin-de-Sièclemuseum huizen echt talrijke topkunstwerken, zoals Burne-Jones’ verfijnde gracieuze Bruidsstoet van Psyche, of Delvilles De schatten van Satan met een stroom kleurdoordrongen wulpse lijven, of Ensors gedempt intimistische Russische muziek, of... Enzovoort, enzovoort. Dat bepaalde goedgeplaatste werken met elkaar dialogeren, verheft hun intrinsieke waarde. Dat alles neemt natuurlijk niet weg dat er voor de Moderne en Hedendaagse Kunstcollecties hoogdringend een valabele oplossing gevonden moet worden. Belangrijke opmerking: laten we niet uit het oog verliezen dat ook het neo-impressionisme, de postimpressionisten, het Belgische impressionisme en de Latemse kunstenaars in het Fin-de-Sièclemuseum opgenomen zijn. De verrijkende, prachtig geïllustreerde catalogus is verkrijgbaar voor slechts 15 euro. Rody Vanrijkel, Kortenberg

Verduidelijking Het Joods museum benadrukt dat Zahava Seewald in het interview in de vorige krant (BDW 1456, p.6-7) ten persoonlijken titel sprak, en niet in naam van het museum.

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

PROTEST flits h

Taxichauffeurs in Brussel rijden nog tot vandaag rond met de boodschap ‘Ceci n’est pas un taxi clandestin’. De chauffeurs maken zo duidelijk dat ze alles volgens het boekje doen. Ze richten zich tegen de illegale taxidienst Uber, die nog steeds rondrijdt in Brussel, ondanks controles en inbeslagname van voertuigen. Begin december kondigde Mobiliteitminister Pascal Smet (SP.A) aan een strafklacht tegen Uber in te dienen wegens sociale fraude. Federaal staatssecretaris voor Fiscale Fraudebestrijding Elke Sleurs (N-VA) laat de fiscale en financiële structuur van het bedrijf in België doorlichten.

BDW 1457 PAGINA 16 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

THEATER > ZEVEN VROUWEN UIT EX-JOEGOSLAVIË VERTELLEN HUN VERLEDEN

‘DE OORLOG WAS

DE LES VAN MIJN LEVEN’ © TIM ETCHELLS

BRUSSEL – Er waren eens zeven vrouwen: Maja Bekan, Bojana Cvejic, Ivana Jozic, Vjosa Musliu, Aleksandra Janeva Imfeld, en Ana Stegnar. Er waren ook plots zeven republieken: Slovenië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro, Servië, Macedonië, en Kosovo. Samen zijn ze goed voor heel wat grote en kleine verhalen.

aterdag brengt de Kroatische kunstenares Vlatka Horvat (zie kader) zeven vrouwen samen die geboren zijn in verschillende republieken van het voormalige Joegoslavië, en die vandaag in België wonen. Ze vertellen over zichzelf en hun land dat niet meer bestaat. Twee van hen leiden we hier al even in: de Brusselse danseressen Aleksandra Janeva Imfeld (Badco, Pianofabriek) en Ana Stegnar (Ultima Vez, Les BGM).

Ana Stegnar: “Ik ben geboren in Ljubljana in 1972. Ik ben dus nog geboren in Joegoslavië, maar toen ik emigreerde was dat al uit Slovenië. Ik was deel van een volledig Sloveens gezin. In Slovenië zijn ook delen waar altijd Hongaren, Oostenrijkers en Italianen hebben gewoond en je had in de Joegoslavische tijd ook ‘immigranten’ uit de andere republieken zoals Bosniërs, Serviërs. Maar wij waren één groot land. Ik voelde mezelf als kind zeker veel meer Joegoslaaf dan Sloveen. Ik was geen patriot, maar dat probeerden ze wel van ons te maken. Door grote bijeenkomsten te organiseren of alle Joegoslaven dezelfde liedjes te leren. Dat boetseren van de ‘Joegoslavische identiteit’ begon natuurlijk al op school. Zo werken zulke regimes. Maar als kind was ik me daar niet van bewust. Uiteindelijk ben ik weggegaan in 1992, toen ik 19 was. Een jaar na de Tiendaagse oorlog van juni ’91, maar niet omwille van die oorlog.”

Aleksandra Janeva Imfeld: “Ik ben geboren in 1975 in Gevgelija, een klein stadje in Macedonië. Mijn vader was Macedoniër, mijn moeder had Servisch bloed, maar was geboren in Kroatië. Vanaf mijn tweede ben ik opgegroeid in Zagreb. Wij waren echt een Joegoslavische familie. Niet van een fictief ‘Joegoslavisch ras’ natuurlijk, maar wel een gemengd gezin dat veel meer Joegoslavisch

was dan Macedonisch of Kroatisch. Op mijn zeventiende ben ik naar België gekomen om te dansen. Ik zou sowieso gekomen zijn, maar omwille van de oorlog heb ik mijn twee laatste studiejaren in één geduwd en kon ik één jaar vroeger komen dan voorzien. Mijn moeder wilde ook niet dat ik nog langer bleef in die omstandigheden. Eén jaar van de oorlog heb ik nog meegemaakt.”

EEN SPEL OVER DE OORLOG Vlatka Horvath werd in 1975 in Joegoslavië (Kroatië) geboren en emigreerde op haar zeventiende - vlak voor de Joegoslavische onafhankelijkheidsoorlogen, die tussen 1991 en 1999 het communistische land opsplitsten in zeven verschillende republieken. Ze leeft nu als beeldende en performancekunstenares in Londen. In het vier uur durende ‘15th Extraordinary Congress’ dat u zaterdag gratis kan bijwonen in de Kaaistudio’s, maakt ze met zes collega’s een speelse en vernuftige, maar grondige verhalencollage waarin ieder terugblikt op haar jeugd, haar oorlog en haar leven als expat. Horvath: “Als expat werd ik vroeger voortdurend gevraagd om uit te leggen wat

in Joegoslavië aan de hand was. Maar als je als zeventienjarige zogenaamde ‘expert’ zo’n complexe geopolitieke situatie moet uitleggen, word je gedwongen je verhaal te ‘framen’ volgens je eigen ervaringen. Later merkte ik dat ik niet de enige was met die ervaring. Met dit project zet ik de verhalen van zeven vrouwen uit verschillende republieken naast elkaar. We stellen onszelf vragen over de oorlog, over hoe het was om in Joegoslavië te wonen en om er weg te gaan, en over wat er daarna is gebeurd. In het volle besef dat herinneringen onbetrouwbaar zijn, vol gaten kunnen zitten die je opvult met foute veronderstellingen, fictie en zaken die je achteraf gehoord of gelezen hebt.

Vlatka Horvat, organisatrice: “We stellen onszelf vragen over de oorlog.”

De meeste deelnemers hebben elkaar voor de voorstelling nog niet ontmoet. Het is dus geen bijeenkomst van een groepje vrienden dat al tot een gezamenlijk statement is gekomen. Maar ook geen rondetafeldiscussie of enscenering van kletterende argumenten. Ik heb een soort spelformule bedacht met een gespreksleider en een stapel kaartjes. Op die kaartjes staan vijftig onderwerpen die soms heel specifiek zijn, zoals ‘het begin van de oorlog’, of ‘de dood van Tito’ en soms algemener zoals ‘Zaken waar je in gelooft’ of ‘redenen om te vertrekken’. Om beurten trekt iemand een onderwerp waar zij dan een aantal minuten over te praat. Daarna gaat het kaartje terug in de stapel. Zo zullen er automatisch overeenkomsten, tegenstrijdigheden en verschillende visies aan het licht komen die we aan het publiek overlaten, zonder te verzanden in vage conclusies of hoogoplopende discussies.” n

BDW 1457 PAGINA 17 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

ALEKSANDRA JANEVA IMFELD:

“De broer van mijn moeder is gedood door een oude schoolvriend vanwege zijn Servische achtergrond.”

voor de bombardementen. Er zijn ook doden gevallen – vooral militairen – en we wisten niet hoe lang die situatie zou duren. Maar het was zeker een milde versie van wat in vele andere steden gebeurd is. Ik heb net een meisje ontmoet dat de eerste maanden in Sarajevo heeft meegemaakt en dat was een heel andere zaak. Slovenië heeft zich snel afgewend van alles wat er daarna nog in de Balkan is gebeurd. Dat was vooraf waarschijnlijk al politiek geregeld.” Janeva Imfeld: “Ook Zagreb is niet zo hard getroffen geweest door de oorlog. Mijn ervaringen zijn een beetje dezelfde als die van Ana. Er waren een tijdlang bombardementen, maar op een gegeven moment verdwenen de militairen uit de stad. Wel is de broer van mijn moeder gedood door een oude schoolvriend vanwege zijn Servische achtergrond. Als je een verkeerde achternaam had kon je problemen krijgen.” Die etnische rivaliteit waren jullie voordien nooit gewaar geworden? Stegnar: “Neen, integendeel. Voor de oorlog was de sfeer compleet tegengesteld. We genoten van de diversiteit van ons land.” Janeva Imfeld: “Voor mij was de oorlog dan ook de les van mijn leven. Vechten om nationalistische of religieuze redenen kan ik totaal niet begrijpen.”

Aleksandra Janeva Imfeld (boven) en Ana Stegnar werden allebei in een andere uithoek van het Joegoslavië geboren. In de Kaaistudio's hoort u de gelijkenissen en verschillen tussen hun levensverhalen.

Nog even over jullie jeugd. Voor alle Joegoslaven zorgde de dood van kameraad Tito op 4 mei 1980 daarin blijkbaar voor een markante dag. Janeva Imfeld: “Ik weet niet zoveel meer van mijn vroege kindertijd, maar die dag herinner ik me natuurlijk nog wel. Ik was zes jaar en op school werd de televisie aangezet. Bij de beelden over zijn dood moest ik huilen. Sirenes loeiden, en er waren overal mensen op de straat.” Stegnar: “Ik was zeven en ik zat net in het

jaar waarin je ‘pionier’ werd – lid van Tito’s leger. Dan kreeg je je rode sjaaltje en je baret met de rode ster, en je beloofde hem altijd trouw te zullen blijven. Dat was een heel spannend jaar, maar toen stierf hij dus net. Hij was al een tijdje ziek maar daar werd niet over gecommuniceerd. We wisten wel dat hij in Ljubljana in het beste, meest ‘Westerse’ ziekenhuis van het land lag. Volgens mij hebben ze zijn dood ‘geprogrammeerd’ op een mooie lentedag waarop iedereen naar buiten kon gaan en huilen. De

stemming was heel bedrukt. Je voelde de diepe droefheid van de hele natie.” Hoe hebben jullie de oorlog beleefd? Stegnar: “Bij ons duurde hij gelukkig maar tien dagen. We moesten wel geregeld schuilen

Kijken jullie met nostalgie terug naar Joegoslavië? Stegnar: “Zeker. Wat mij betreft had het land nooit moeten splitsen. Het was een geweldig land met mooie natuur en mooie mensen. Ik denk wel dat het opgeblazen Joegoslavische nationalisme ervoor gezorgd heeft dat het regionale nationalisme werd aangewakkerd in de republieken waar dat sterker aanwezig was dan in Slovenië. Daarom kan ik me zo goed vinden in het project van Vlatka. Iedereen vertelt zijn persoonlijke ervaringen, en de optelsom daarvan is iets anders dan de officiële geschiedenis die neergeschreven staat in boeken. Hoe wij als kind thuis en op school Joegoslavië beleefden is ook van tel.” Janeva Imfeld: “Ik kijk ook met nostalgie terug. Ik ga nog vaak terug naar Zagreb om te werken en ik zou zo definitief terugkeren als het kon. Tegen mijn moeder zeg ik soms dat ik zou willen dat mijn kinderen konden opgroeien zoals wij zijn opgegroeid in Joegoslavië. Daar is zij het dan wel niet mee eens. Maar voor mij betekende Joegoslavië samenleven op basis van evenwaardigheid. Ik ben opgevoed in een egalitaire samenleving en dat zit nog steeds in mijn bloed en in mijn manier van leven en werken.”

Michaël Bellon

15th Extraordinary Congress, zaterdag 17 januari, vanaf 16u Kaaistudio’s, Onze-LieveVrouw van Vaakstraat 81, Brussel, (duurt vier uur, toeschouwers kunnen gratis in en uit), www.kaaitheater.be, www.vlatkahorvat.com, www.lesbmg.be

BDW 1457 PAGINA 18 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

DESIGN > LAUREATEN HENRY VAN DE VELDE AWARDS EN LABELS STELLEN TENTOON IN BOZAR

Passioneel met licht “Al zo’n tien jaar ben ik trouw op post voor de uitreikingen van de Henry van de Velde Awards. Als jonge gast keek ik enorm op naar de ontwerpers die daar werden bekroond. Dat ik nu zelf ook in de prijzen val, is erg speciaal,” begint Frederik Delbart. De jonge ontwerper krijgt van Design Vlaanderen voor zijn lampen The Siblings een zogenaamd Henry van de Velde Label, een keurmerk voor de kwaliteit en innovativiteit van het product. Zo’n label aan je product mogen koppelen vormt voor een ontwerper een bijzonder schouderklopje. “Eigenlijk zijn deze lampen het eerste product waarmee ik onder mijn eigen naam naar buiten kom. Dat ik er meteen mee in de prijzen zou kunnen vallen, had ik niet gedacht. Ik heb de lampen dan ook niet zelf ingediend om kans te ma-

DE LAUREATEN OP EEN RIJTJE Naast de vijftien producten die – net als Frederik Delbart – een label ontvangen, reikt Design Vlaanderen ook de volgende drie hoofdawards uit. Loopbaan: Illustrator en vormgever Gert Dooreman is bekend als typograaf van Tom Lanoye, ontwerpt affiches voor Het Toneelhuis en geeft voor zowat alle belangrijke uitgeverijen in Vlaanderen en Nederland boeken vorm. Bedrijf: Intussen geniet Serax internationaal faam met haar serviezen van keramisten als Piet Stockmans of Roos Van de Velde. Regelmatig werkt het bedrijf uit Kontich daarvoor ook samen met topchefs. Intussen produceert het naast tafelgoed steeds meer verlichting en meubels. Jong Talent: Met hun Artisan electronique, een keramiekprinter, verzoenen Dries Verbruggen en Claire Warnier van Unfold ambacht met een hoogtechnologische vorm van 3D-printen. Hun werk balanceert op de grens tussen design, kunst en technologie.

BRUSSEL – Naar goede gewoonte reikte Design Vlaanderen begin januari opnieuw haar prestigieuze designprijzen uit. De laureaten van deze 21ste editie zijn voor het eerst te zien in Bozar, dat met deze samenwerking zijn reputatie als designhuis kracht bijzet. Ook de jonge Brusselse designer Frederik Delbart viel in de prijzen.

ken op een label. Per/Use, het Belgische bedrijf dat ze produceert, heeft dat als verrassing voor mij gedaan. Het zal mijn carrière als ontwerper ongetwijfeld een boost geven.” Met The Siblings creëerde Frederik Delbart een reeks lampen, die net als broers en zussen aan elkaar verwant zijn. “Het idee is om het bovenste deel van de lamp, de stolp, als het ware als een soort werflamp mee te nemen door je huis en ze telkens op een andere voet te plaatsen. Soms kan de lamp dan als wandlamp functioneren, op een ander moment als staanlamp.”

Technische knowhow Het idee voor The Siblings kreeg Delbart tijdens zijn studententijd op La Cambre, maar het duurde jaren voor de lamp helemaal op punt stond. “Vooral de technische uitwerking van de extreem dunne ledmodule heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Ik ben blij dat Per/Use me de kans gegeven heeft om mijn lamp tot in de puntjes uit te werken. Samen hebben we voor elk onderdeel de juiste partners gezocht. Zo heb ik samen met Bislighting naar een manier gezocht om de positieve karakteristieken van leds en oleds

Frederik Delbart viel met zijn lampencollectie The Siblings in de prijzen.

met elkaar te combineren: een lamp die voldoende licht geeft, niet te snel opwarmt én past binnen mijn esthetische ideologie. Voor de glazen stolp werkte ik samen met een bedrijf dat gespecialiseerd is in laboratoriumglas, en voor de eikenhouten sokkels met een Belgisch bedrijf om de lokale economie te stimuleren.” Op Interieur Kortrijk lanceerde Del-

bart een staande versie van The Siblings, en ook de wandversie is intussen op de markt. “De realisatie van The Siblings was bijzonder complex, maar ik heb wel enorm veel geleerd uit dit project. Bovendien ‘verkopen’ de lampen zich nu als het ware vanzelf. Uit het buitenland krijg ik steeds meer mails van journalisten of geïnteresseerde kopers”, stelt Delbart.

ADVERTENTIE

Ontdek wat jij wil 12 talen in Brussel

v��wa��n��j� �e�

�i�

Nieuwe cursussen vanaf februari

Frans, Engels, Duits, Spaans, Portugees, Italiaans, Grieks, Pools, Arabisch, Russisch, Chinees, Nederlands N��: Spaans voor op reis (in Meise)

campussen in Jette, Laken, Meise

fotograﬁe • informatica

N��: beroepsopleiding multimedia-operator www. multimedia-operator.be

campussen in Vilvoorde en Meise

Stationsstraat 35 • 1861 Meise • 02 269 55 46 • www.cvomj.be

v��wa��n�n��j� �e� �i�

BDW 1457 PAGINA 19 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Spam Het woord is in onze streken de laatste twintig jaar bekend geworden, maar dan in de wereld van het internet. Toch is het in de eerste plaats eten.

Boven: uit de collectie The Lovers. Onder: de bekroonde collectie “The Siblings”.

Daarnaast pakte hij in september al uit met een nieuwe serie verlichting, The Lovers genaamd. “De lampen sluiten aan bij mijn designﬁlosoﬁe, terwijl ze tegelijk een groot publiek kunnen aanspreken. Daarnaast heb ik hierbij voor het eerst met kleur gewerkt. Bovendien ben ik vanuit mijn fascinatie voor licht ook voor dit project op zoek gegaan naar

de manier waarop mensen deze verlichting zouden gebruiken. Ze zijn dus veel meer dan gewoon een mooie vorm rond een lamp, er zit heel wat technische knowhow in verwerkt.” Elien Haentjens Henry van de Velde Awards en Labels, nog tot 15 februari in Bozar

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

a Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Het is de maand van de lege portemonnees, dat weten ze in de voedingswinkels. Laten we het jaar beginnen met eenvoudige dingen, zoals spam. In de jaren 1970 keken zaten we thuis voor de buis en keken we met groeiende verbazing naar Monty Python’s Flying Circus. Mijn ouders vonden het eerst maar niets en wij kinderen kregen er kop noch staart aan. Maar het was wel grappig. Zo was er de sketch over Spam. Een volks koppel wordt vanuit de lucht in een cafetaria neergelaten die vol zit met Vikings (probeer het vooral niet te begrijpen). De dienster leest hen voor uit de menukaart en alle gerechten blijken spam te bevatten, tot en met het gerecht “spam met spam, spam en spam’. Na dit laatste barsten de vikings in luidkeels zingen uit: “spam spam, spam spam....”. Wij hadden nog nooit van spam gehoord en wisten zelfs niet of het ook werkelijk bestond. Maar de spam was in het leven geroepen. Even later begon het internet, met vroege e-mail en zo en al spoedig ook met ongevraagde commerciële boodschappen. Een boze deelnemer aan een discussiegroep zou op zo’n lomp contextloos bericht geantwoord hebben met ‘SPAM, SPAM, SPAM’ enzovoort. In de Monty Python sketch lijkt het er immers op dat de Vikings met hun... ‘gespam’ de conversatie tussen dienster en klanten willen overstemmen. Een nieuw term was geboren. Het heeft lang geduurd voor ik voor het eerst spam tegenkwam in een winkel, het was in het buitenland. Ik kocht het en heb er nu ook nog altijd een blik van in huis, meer als icoon dan als voedsel. Want bijzonder lekker is het niet. Veel te zout, als je het mij vraagt. Spam is een uitvinding van het Amerikaanse voedingsbedrijf Hormel uit Austin, Minnesota. Mijnheer Hormel richtte er in 1891 een slachthuis voor varkens op. Het bedrijf maakte steeds meer verfijnde producten. Hammen, koteletten en filets zijn makkelijk te verkopen, maar varkensschouder had veel minder aantrek. Hiervan werd dan een pseudo-ham gemaakt op basis van zeer fijn gemalen vlees en verder zout, suiker, nitraat en water. Het

probleem met de varkensvoorpoot bestaat trouwens nog steeds, hoe vaak ziet u tussen de sneetjes gekookte hesp in de supermarkt geen ‘ontvette schouder’ liggen die zich onopvallend probeert voor te doen als een echte hesp? Zelfs de gevierde Serranohammen komen steeds vaker in kleine versies voor: het is een varkensvoorpoot vermomd als bil. De merknaam Spam was een prachtvondst die goed op de tong ligt, zoals Terry Jones van Monty Python later goed zou illustreren. Het komt van ‘spiced ham’. Opmerkelijk hierbij is dat er noch kruiden (spices), noch hesp (ham) in het recept zitten. De consumentenversie in blik was klaar net voor de Tweede wereldoorlog. De huisvrouwen waren er nog niet echt klaar voor, maar de oorlog zorgde voor een snelle verspreiding. Hormel gooide een slordige 100 miljoen blikjes in de strijd voor gebruik door de manschappen van alle geallieerde legers. Hiermee deed spam voor de Tweede Wereldoorlog wat ‘bully beef’ (later ‘corned beef’) in de Eerste had gedaan. Het was noodvoedsel, ruilmiddel om eten te krijgen bij de plaatselijke bevolking, er wordt zelfs beweerd dat er straten mee werden gerepareerd en bomschade aan muren hersteld. Het was eten, maar de manschappen vonden het niet lekker. Als je dan weet dat men er soms driemaal daags van geserveerd kreeg, kan je begrijpen dat de Hormel Company stapels haatbrieven te verwerken kreeg na 1945. De opmars van spam leidde tot eigenaardige fenomenen. Na de Eerste Wereldoorlog ontstond hier in België al een zekere verering voor corned beef, zeker in West-Vlaanderen. Tot vandaag is dat daar nog altijd niet zomaar blikjesvoedsel. Spam werd op dezelfde manier het lievelingsvoedsel van de Stille Zuidzee. De GI’s lieten het overal achter en de eilandbewoners (die nog geen ijskasten kenden) vonden dat uiteraard prachtig: voedsel dat jarenlang goed blijft in tropische omstandigheden! Vooral in Hawaii is ook vandaag Spam een soort plat national. Hawaïanen nemen er mee op picknick, gebruiken er voor ontbijt of als hoofdschotel en dat veel meer dan sardienen in blik of Weense worstjes. Spam is zo verweven met Hawaii dat politici zich laten fotograferen met een blik spam om te tonen dat ze echt ‘één van ons’ zijn op de eilanden. Waar zijn de Amerikanen nog geweest? Korea, bijvoorbeeld. Met het Chinese Nieuwjaar geven ook de

“Hier is spam niet zomaar te vinden, behalve in sommige winkels voor expats. Zet eens een blikje op uw computer? Ziet er best hipster en nerdy uit” Koreanen cadeautjes aan vrienden en familie. Uitgezochte thees, dure dranken of vleeswaren behoren er tot de klassieke giften. En Spam! Het land heeft een eigen spamfabriek en is de grootste consument van het spul na de Verenigde Staten zelf. Dat heeft weer alles te maken met de Oorlog, ditmaal de Koreaanse. Na Wapenstilstand was spam zowat het enige vlees dat te verkrijgen was en het heeft levens gered. Koreanen hebben er een affectie voor de blauwe blikken aan overgehouden en schenken ze met nieuwjaar aan elkaar, verpakt in sierlijke geschenkverpakking. Een soort gelukwens. Hier is spam niet zomaar te vinden, behalve in sommige winkels voor expats. Zet eens een blikje op uw computer? Ziet er best hipster en nerdy uit. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

ADVERTENTIE

BDW 1457 PAGINA 20 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

Pitcho: “Je ontdekt veel over jezelf door andere culturen te ontdekken.”

FESTIVAL > CONGOLISATION ZET CONGOLESE DIASPORA IN DE KIJKER

‘Bruggen bouwen tussen gemeenschappen’

JIMMY KETS

ERFGOED

& ZONEN

fototentoonstelling

11.01 > 05.02.2015 WESTRAND, CC DILBEEK

WWW.ERFGOEDENZONEN.BE

ADVERTENTIE

SPORTIEVE VOORNEMENS ? Kijk snel op sportinbrussel.be Sport 2015 in met de nieuwe lessenreeksen van VGC-sport: Start to Run, Start to Bike for Kids, Start to Mountainbike, Fietsonderhoud, G-circus,…

VGC-sportdienst www.sportinbrussel.be facebook.com/vgcsportdienst sportdienst@vgc.be 02 563 05 14

missen Niet te olden winters uidig op het h ! aanbod

BRUSSEL – Met het festival Congolisation wil de Congolees-Belgische rapper en acteur Pitcho de diversiteit van de Congolese diaspora in de kijker zetten en de bijdrage ervan aan de Belgische culturele sector onderstrepen. Vanaf 17 januari is er een maand lang muziek, theater, dans, tentoonstellingen, lezingen en cinema in verschillende Brusselse cultuurhuizen. “Er is een sterke wisselwerking tussen de plaatselijke cultuur en die van de diaspora.” Congolisation is de aaneenschakeling van Congo en colonisation, twee woorden die sterk gelinkt zijn met de Belgische en Congolese geschiedenis. “Het is een woordspeling om de mensen te laten nadenken over de term kolonisatie. Uiteraard is de Congolese diaspora België niet aan het koloniseren, maar er is wel een wisselwerking. Iedereen wordt beïnvloed door zijn entourage, wij worden beïnvloed door de Belgische cultuur en hebben op onze beurt invloed op de Belgische cultuur,” zegt Pitcho Womba Konga. Pitcho trekt de programmatie open naar heel sub-Sahariaans Afrika. “Die diaspora is zwaar onderbelicht in de media. Veel mensen denken dat Afrika een dorp is, dat alle Afrikanen dezelfde zijn, terwijl er een enorme culturele en etnische diversiteit is. Afrika is een continent met heel veel dorpen.” Het multidisciplinair festival speelt zich een maand lang af in verschillende Brusselse cultuurhuizen. “Er is voor ieder wat wils, zonder rode draad. Met deze eerste editie willen we vooral bruggen bouwen tussen gemeenschappen.” Er is veel muziek, met de Ivoriaanse reggaezanger Alpha Blondy, Sékouba ‘Bambino’ Diabaté uit Guinee en Pegguy Tabu Ley uit Congo op 17 januari op het Afropean+ festival in BOZAR en met AfroHybrideMusiK op 18 januari in De Pianofabriek, waar de hybride toekomst van de Afrikaanse muziek centraal staat met Badi Banx, Osséant Afana en Shishani. Voor theater en dans moet je in de KVS en in De Pianofabriek zijn, terwijl je een maand lang elke vrijdag een film kunt meepikken op Ciné-Congo in De Pianofabriek. Er zijn tentoonstellingen die jong talent in de kijker zet, en zeer origineel is AfricaMuseum@ Matonge, letterlijk het Museum van Midden-

Afrika in Tervuren dat Matongé intrekt om in een vijftiental winkels foto’s uit het Congo van de jaren 1950 tentoon te stellen.

Ode aan de vrijheid Pitcho zelf zal niet deelnemen, althans niet als rapper of acteur, wel als regisseur van de voorstelling Kusikiliza, op 24 en 25 januari in De Pianofabriek. Een dansen theatervoorstelling geïnspireerd op de onafhankelijkheidsspeech van Patrice Lumumba, als universele ode aan de vrijheid. “17 januari is de verjaardag van de moord op Lumumba. Dit theaterstuk, en bij uitbreiding het hele festival, is een ode aan zijn levensweg: het gevecht van een man die vrijheid wilde voor iedereen,” zegt Pitcho. “Via onze kunst willen ook wij mensen doen nadenken over vrijheid. Ieder draagt zijn steentje bij aan de culturele sector in België, trouwens ook aan de economische, ongeacht wat Francken daarover moge zeggen.” Pitcho verwijst naar een Facebookbericht van de huidige staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) die het in 2011 had over het bestaan van nuttige en onnuttige migranten, waarbij de Marokkaanse, Congolese en Algerijnse diaspora herleid wordt tot ‘onnuttig’. “De mens en de mensheid herleiden tot toegevoegde waarde toont een ongelooflijk gebrek aan respect. Elk individu heeft een meerwaarde,” reageert Pitcho, die ook aanwezig was op de betoging tegen Francken op 18 december op het Poelaertplein. “België heeft meer aan Congo te danken dan omgekeerd. Dit land heeft zich kunnen ontwikkelen dankzij al die rijkdommen uit Congo, en de Marokkanen zijn hier in de mijnen het vuile werk komen doen.” Dergelijke uitspraak en gebrek aan voeling met de realiteit toont volgens Pitcho dat een project als Congolisation echt nodig is. “Zich opsluiten in zijn gemeenschap is gevaarlijk. Mensen moeten de mogelijkheid krijgen om zich uit te drukken. Want je ontdekt veel over jezelf door andere culturen te ontdekken.”

Benjamin Tollet

Festival Congolisation, van 17 januari tot 17 februari op verschillende locaties. Meer info op www.skinfama.com

BDW 1457 PAGINA 21 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

niet nodig, want op het eiland liep alles gesmeerd en de rest van de wereld was meestal veraf. De belangrijkste verbinding met het buitenland was lange tijd de Navo-luchtmachtbasis van Keflavík, net buiten Reykjavik, waar de koude golfstroom van de Koude Oorlog af en toe voelbaar was. Bijvoorbeeld in 1972, toen de Amerikaan Bobby Fisher en de Rus Boris Spassky er neerstreken om hun schaakkamp van de eeuw uit te vechten. In 1986 gebruikten Ronald Reagan en Michaël Gorbatsjov dezelfde luchthaven nog voor hun vredesbesprekingen, maar daarna werd het weer stil. IJsland is bijvoorbeeld ook nog altijd geen lid van de EU.

Artists in residence Bjork in Reykjavik

Krúttkynslódin overwint koudwatervrees BRUSSEL – Reykjavik is de meest noordelijke hoofdstad van de wereld, maar geen grote hoofdstad. Om het nog erger te maken ligt Reykjavik ook op een eiland temidden van duizenden zeemijlen koud water. Wat doe je dan als Reykjaviking? Je hokt samen of breekt uit. Eerst het samenhokken. IJsland is een land waar de sociale cohesie zeer groot is. Ons kent ons daarginds. Internationale studies en barometers laten zien dat eenzaamheid er uitzonderlijk is. De cafés in Laugavur zitten dan ook alle avonden gezellig vol. Met die groepsdynamiek deed ook de IJslandse artieste Björk haar voordeel. Björk Guðmundsdóttir werd in 1965 in Reykjavik geboren, en haar lange muziekcarrière wordt gekenmerkt door vele samenwerkingen. Haar vader, de elektricien en vakbondsleider Guðmundur Gunnarsson die na de financiële crisis in 2008 in het comité van wijzen zat dat de nieuwe IJslandse grondwet voorbereidde, scheidde meteen van haar moeder. Maar moeders nieuwe partner was een rockzanger, waardoor huize Björk een soort commune werd waar muzikanten kwamen en

De muziekdocu Rokk í Reykjavik uit 1982 toont Björk als zangeres van het bandje Tapi Tikarrass. gingen. Lang voor Björk wereldberoemd werd met Debut had ze in haar thuisland al haar

eigenlijke debuutplaat gemaakt. Met Björk uit 1977 werd ze op elfjarige leeftijd al een bekendheid in IJsland. Al is dat relatief in een land waar iedereen dus sowieso iedereen kent. Daarnaast maakte Björk deel uit van nog heel wat andere groepen en groepjes. De muziekdocu Rokk I Reykjavik uit 1982 toont haar bijvoorbeeld als de frontvrouw met roodgeverfde wangetjes van het bandje Tapi Tikarrass, tussen een aaneenschakeling van andere IJslandse lijmsnuivende punkbandjes. Tapi Tikarras betekent in de sprookjesachtige IJslandse taal overigens zoveel als ‘Kurk de tevenreet’. Nochtans was IJsland niet de ideale voedingsbodem voor een punkbeweging, want het eiland had wél future. In het land van banken en visvangst, waar men het warm water heruitvond als hernieuwbare energiebron, ging het tot in 2008 economisch voortdurend in stijgende lijn. De generatie van Björk kreeg niet de bijnaam ‘Generation X’ zoals elders in de wereld, maar Krúttkynslódin. De ‘koddige knuffelgeneratie’ liet zich kenmerken door haar opmerkelijke sérieux, ecologisch bewustzijn, tomeloze creativiteit en zorgeloos optimisme. Maatschappelijk engagement was

Aluminiumsmelterijen Voor haar internationale doorbraak moest Björk dus naar Londen, waar ze met haar band The Sugarcubes al eens gepasseerd was voor ze er in 1993 Debut uitbracht. Na haar werd IJsland voorwaar hot en overwonnen ook artiesten als Sigur Rós, Múm, en Emiliana Torrini hun Atlantische koudwatervrees. Ondertussen kan je Björk geen gebrek aan engagement meer verwijten. Na de crisis snelde ze haar vaderland te hulp met een fonds en een organisatie die de groene economie in IJsland ondersteunt en moet voorkomen dat aluminiumsmelterijen er het landschap verknoeien. Náttúra heet die organisatie, net zoals de benefietsingle die ze opnam met Radiohead frontman Thom Yorke. Wat opvalt is dat Björk altijd te vinden is voor het ondersteunen van onafhankelijksbewegingen, weze het in Kosovo, Tibet of Schotland. Misschien is de IJslandse isolatie haar toch niet zo slecht bevallen. Michaël Bellon www.brusselnieuws.be/inresidence

ADVERTENTIE

nschrijven in een Nederlandstalige school in Brussel?

l.b e s s ru b in n e jv ri h c s n .i w w w Secundair onderwijs 2015 - 2016

InSchrIjven In het 1Ste jaar van BruSSelS nederlandStalIg SecundaIr onderwIjS: Om in te schrijven in het Nederlandstalig secundair onderwijs in Brussel voor het schooljaar 2015-2016 gelden er verschillende regels per school: 1. Voor 19 scholen moet u aanmelden om te kunnen inschrijven in het 1ste leerjaar A: •

5 - 30 januari 2015: registreren persoonsgegevens en schoolkeuze van uw kind via de website www.inschrijveninbrussel.be.

•

2 -14 februari 2015: controle van de documenten om te bewijzen dat uw kind aanspraak maakt op één van de voorrangscategorieën (Nederlandstalig/GOK/niet-GOK)

•

24 februari 2015 (13u. - 16u.): uw kind aanmelden via de website. De tijdsregistratie bepaalt de ordening van uw kind

•

2 maart - 3 april 2015: uw kind inschrijven of een bewijs van niet gerealiseerde inschrijving halen

•

Vrije inschrijvingen: vanaf 21 mei 2015

2. In de andere secundaire scholen in Brussel kunt u uw kind rechtstreeks inschrijven voor het 1ste jaar. Deze scholen organiseren inschrijvingen vanaf 2 maart tot en met 3 april 2015 met voorrang voor: a. leerlingen met thuistaal Nederlands (55%) b. GOK-leerlingen (25%) c. niet-GOK-leerlingen (75%) Deze scholen organiseren vrije inschrijvingen vanaf 21 mei 2015.

Informatie over inschrijven in de hogere leerjaren van het secundair onderwijs, of in het buitengewoon onderwijs: surf naar www.inschrijveninbrussel.be.

Deze campagne is een initiatief van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, het LOP Brussel BaO en het LOP Brussel SO in het kader van gelijke onderwijskansen.

BDW 1457 PAGINA 22 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

FLEUR BOOSE OVER HAAR DEBUUTROMAN

‘IK BEN EEN IMPLICIETE SCHRIJVER’

Fleur Boose zit voor haar boekenkast die ontworpen is door haar man Frank van Beers: “Schrijven gaat voor mij niet om het najagen van een soort van droom om schrijver te zijn. Het gaat om het schrijven zelf.”

ven voor Kerstmis. “C’est une vieille dame”. Fleur Boose leent de uitspraak van haar syndicus en spreekt in schrijverstaal over de elegante antieke Otis-lift in haar appartementsgebouw in de Plaskywijk in Schaarbeek. “Als je hem te brusk benadert, valt hij stil. Dan ‘zucht’ hij.” Buiten kan het niet nog meer druilen, dus leidt Fleur ons snel naar binnen. Een medicijn tegen sombere dagen staat al klaar: kaarsen en een kerststronk op tafel, en Hollandse speculoos en Belgische chocolade. “Als Nederlandse kan ik toch niet zeggen dat ik moet wennen aan dit weer?” De tijden zijn drukker dan anders voor Fleur Boose. Haar debuutroman De Les mocht vijf jaar lang rijpen en is nu klaar voor het ruime leespubliek. De pr-machine draait. De Ne-

SCHAARBEEK – Fleur Boose geniet van haar ‘twilight moment’, de kortstondige periode van opwinding en ontlading tussen het ene schrijfproces dat is afgerond, en de kriebel om te beginnen pennen aan een nieuw verhaal. Haar debuut ‘De Les’, uitgegeven bij Nieuw Amsterdam, is afgelopen zondag voorgesteld in Passa Porta. “Dat ik mijn boek hier in Brussel kon inleiden, voelt heel natuurlijk aan. Mijn basis is nu hier.” derlandse publiceerde al eerder kortverhalen, onder andere in het Nederlandse literaire tijdschrift De Gids. Maar een eerste boek uitgeven, is toch andere koek.

Psychologische roman Uitgever Nieuw Amsterdam noemt haar ‘een nieuw literair talent’. Interviewaanvragen lopen binnen en de verwachtingen stijgen evenredig. “Het is allemaal erg spannend. Wat als er negatieve reacties komen? Kan een mens zich überhaupt voorbereiden op een regen van kritiek? Toen ik nog journalist was, kon ik de schuld desnoods schuiven op diegene die ik had geïnterviewd. Maar dit is fictie, nu komt alles voort uit mijn eigen geest. Maar kijk, de ambitie om dit verhaal te schrijven heeft het toch gewonnen van mijn koudwatervrees.”

‘De Les’, het pas gepubliceerde boek van Fleur Boose.

Als prille puber dweepte Fleur Boose met Eline Vere van Louis Couperus, meester van de psychologische roman. Niet verwonderlijk dat Fleurs eersteling een karakterstudie pur sang is geworden. De Les neemt de lezer mee in het hoofd van Hubertus, een 56-jarige docent klassieke talen in hart en nieren. “Kennelijk vloeide de leefwereld van een vijftiger makkelijker uit mijn pen dan die van een scholier.” Na een schorsing als leerkracht kan Hubertus weer aan de slag. Terwijl hij ervan overtuigd is dat hij op een bezielende en inspirerende manier lesgeeft, oordelen anderen dat hij over de schreef gaat. “Ik vind het heel interessant om te kijken hoe mensen leven en wat en waarom ze iets doen. Oordelen en veroordelen, en hoe iemand oordeelt of veroordeelt, is boeiend.” Fleur pretendeert geen boodschap te verwoorden. “Ik ben een impliciete schrijver. Ik hou van suggesties. Ik zou het jammer vinden dat de dingen platgeslagen worden. Ruimte voor interpretatie vind ik mooi. Ik kan niet goed tegen zwart-witdenken.” “Daarnaast heb ik het gegeven leraar-leerling altijd interessant gevonden omdat er een afhankelijkheidspositie in schuilt. Je kunt na-

BDW 1457 PAGINA 23 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

‘Ik heb leraren gekend die indruk hebben gemaakt, die grappig waren. De scène uit mijn boek, waarin Hubertus de letters K,U en T op het bord schrijft en waarbij dat staat voor ‘Kuis Uw Taal’, is uit mijn schooltijd gegrepen’

tuurlijk van elkaar leren in twee richtingen, je beïnvloedt elkaar. Dat zorgt voor een interessante dynamiek. Wanneer is iemand gedreven en wanneer houdt het op? Wat mag volgens de maatschappelijke conventies en wat gaat te ver? Dat is mijn interesseterrein, opnieuw zonder te willen oordelen.” “Ik ging als kind graag naar school. Ik zat op een redelijk traditionele school, de leraar sprak en leerlingen luisterden. Maar ik hield daar ook wel van. We spraken de leraren met ‘u’ aan, maar ze waren niet onbenaderbaar. Ik heb leraren gekend die indruk hebben gemaakt, die grappig waren. De scène uit mijn boek, waarin de leraar de letters K,U en T op het bord schrijft en waarbij dat staat voor ‘Kuis Uw Taal’, is uit die tijd gegrepen. Die periode is me bijgebleven.”

Internationale ambities Om het gymnasium waar het hoofdpersonage Hubertus lesgeeft ruimtelijk consequent te kunnen beschrijven – ‘ik ben een ware ramp in ruimtelijk inzicht’ – is Fleur Boose eenmalig teruggekeerd naar haar oude school in Apeldoorn. De middelgrote stad in het Nederlandse natuurgebied de Veluwe is ze intussen vol-

ken’. Ik had er een fantastische tijd. Het was een combinatie van mijn hobby - schrijven - en van heel hard werken. Ik heb onder Martin van Amerongen mogen werken, in Nederland een instituut op journalistiek gebied. Mijn eerste werk ging over het televisieprogramma Big Brother.” Later leidde Fleur een tijd een correspondentenbestaan in Thailand, onder meer voor de Volkskrant. Regelmatig ruilde ze haar journalistenjob in voor functies binnen de ambtenarij. Ze werkte voor de Staatscourant (het equivalent van het Belgische Staatsblad) en voor het personeelsblad van Binnenlandse Zaken. “Kennelijk ben ik nerd genoeg om beide werelden fijn te kunnen vinden. Ook al gaat het om juridische teksten, als ik me maar met taal kan bezighouden.” Brussel kende ze enkel van een schoolreis uit vervlogen jaren. Maar aangezien internationale oorden haar vroeg of laat aantrekken, lonkte op een gegeven moment de hoofdstad van Europa. Een job als vertaalster bij de Europese Commissie trok haar enkele jaren geleden over de streep. “Ik herinner me dat ik voor een sollicitatieproef bij de Commissie veel te vroeg was. Om de tijd te doden, toefde ik wat rond in het Jubelpark, en dacht: ‘Dit is indrukwekkend. Al die mensen, al die talen. Als dit mijn plek zou mogen worden.’ Het voelde goed.” Ze toont nog waar ze zit als ze schrijft, bij het raam en bij de verwarming. “Ik kijk regelmatig een beetje naar buiten. Ik ben geen caféschrijver, dus het maakt niet uit waar ik me bevind. Ik heb geen invloed van buitenaf nodig, want de omgeving waarin ik me beweeg, sijpelt niet onmiddellijk in mijn verhalen door. Maar wie weet, misschien is Brussel binnen dertig jaar het decor in een nieuw boek van mij.” Kim Verthé ‘De Les’ van Fleur Boose is verschenen bij uitgeverij Nieuw Amsterdam, 160 p., www.nieuwamsterdam.nl. De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

3 VRAGEN AAN KAREL OSSTYN

Titels en ondertitels BRUSSEL – Karel Osstyn (1955) is van vele markten thuis. Nog even is hij aan de slag als eindredacteur vertaling en ondertiteling bij de VRT. Maar daarnaast is hij allang in de literatuur actief. Osstyn begon als boekenrecensent, schreef zelf kortverhalen, en heeft ondertussen ook een derde roman klaar. In ‘Beer op doek’ toont Osstyn zijn kennis van de kunstwereld, waarin hoofdpersonage Raymond Walraeve schippert tussen zijn ‘vrienden van de galerie’ en de intrigerende outsiderkunst van de jonge Enid Vandecasteele. Schrijver, recensent, eindredacteur op de VRT,… De grootste gemene deler is wellicht het woord? Karel Osstyn: “Klopt. Ik sta wel op het punt om bij de VRT te vertrekken. Ik heb daar 35 jaar gewerkt op de eindredactie van de ondertiteling, die instaat voor het nakijken en de correctie van de vertalingen die hier gemaakt worden.” “Ik heb inderdaad ook vijfentwintig jaar boeken besproken voor De Standaard en voor Ons Erfdeel. Tot ik er op een gegeven moment voor koos om zelf te gaan schrijven in plaats van het over andermans boeken te hebben. Ik was daarvoor al wel begonnen met korte verhalen voor het literaire tijdschrift De Brakke Hond. En het is allemaal begonnen met mijn studies Germaanse filologie. Ik maakte mijn thesis toen over Gravity’s Rainbow van de enigmatische Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon. Dat is iemand die in zijn complexe boeken ook een hele dosis paranoia stopt. Zoveel jaar later merk ik dat ik daar toch door beïnvloed ben. Ook in mijn romans zit een ondertoon van wantrouwen en achterdocht. De kunstverzamelaar Raymond in Beer op doek ontwaart in de mailart correspondentie die hij voert met een jonge kunstenares een complot van zijn vrienden die azen op zijn kunstcollectie. Maar is dat wel echt zo?” U beschrijft het gekonkel in de kunstwereld in detail. Spreekt u uit ervaring of hebt u het van horen zeggen? Osstyn: “Dat heeft met mijn partner te maken, die al sinds haar prille jeugd kunst maakt. Als je die onder de aandacht wil brengen, dan krijg je te maken met het ge-

Karel Osstyn: “Mijn partner en ik hebben al veel vernissages afgeschuimd.”

sloten kunstwereldje waarin je moet netwerken, jezelf verkopen en ook zelf moet investeren. Wij hebben dus al veel vernissages afgeschuimd. Dat ik alles in mijn geboortestad Oostende heb gesitueerd komt omdat daar mijn fascinatie voor kunst daar is ontstaan. Het is de stad van Ensor, van heel veel galerieën, van MuZee, maar ook een stad waar je de roddel en naijver van een bourgeoismilieu terugvindt. Raymond ontdekt daar de outsiderkunst van Enid, en eigenlijk schets ik hem zelf ook een beetje als een outsider. Hij heeft bij de vrouwen achter het net gevist, en zijn vriendengroep geeft hem geen voldoening.” Klopt het dat lezers de keuze hebben tussen een gedrukte versie en een e-book? Osstyn: “Ik heb het boek in eerste instantie zelf gelanceerd met print-on-demand. Snel daarna heb ik Beefcake Publishing zover gekregen om het uit te geven. Beefcake is een onderdeel van uitgeverij Vrijdag dat geleid wordt door mijn VRT-collega Inan Akbas. Zij hebben de roman als e-book op de markt gegooid, terwijl we voor de paperbackversie een crowdfundingactie op touw hebben gezet. Je kan het boek dus zowel vinden in Passa Porta Boekhandel als via de internetboekhandels.” Michaël Bellon

WANNES CAPELLE IN BRONKS. Wannes Capelle – u weet wel, de man van Het Zesde Metaal – gaat op de theatertoer. Samen met Isabelle Van Hecke treedt hij op in het jeugdtheaterstuk Grote Hoofden, Kleine Hartjes. Capelle speelt buurman Broos, Van Hecke speelt mevrouw Knies. Het hoofd van mevrouw Knies zit zo vol dat ze haar gedachten niet meer op een rijtje kan zetten. Knies koestert alles wat in haar grote hoofd ronddwaalt en wil alles bewaren. Er is geen plaats meer voor de deuntjes van Broos. Reineke Van Hooreweghe schreef het boek Knies en Broos in 2011. Monique Van Kessel zorgde voor de illustraties. Speciaal voor Bronks bewerkte ze het verhaal tot een theatervoorstelling met live muziek. Grote Hoofden, Kleine Hartjes is geschikt voor kinderen vanaf zeven jaar. Toegangsprijzen: 7 en 10 euro. Opvoeringen: 17 januari om 19 uur, zondag 18 januari om 15 uur en woensdag 21 januari om 14.30 uur. Adres: Varkensmarkt 15-17, 1000 Brussel. n STEPHANE DENEVE NU AL IN FLAGEY. Brussels Philharmonic zet haar toekomstige dirigent – Stéphane Denève – nu al op de affiche. Denève brengt vanaf volgend seizoen meesterwerken van vroeger, vandaag en morgen op één avond: “Ik zal in elk concert met Brussels Philharmonic op z’n minst één werk uit de 21ste eeuw programmeren, vanzelfsprekend altijd verbonden met het klassieke repertoire.” Op vrijdag 16 januari om 20.15 uur geeft Denève al een voorsmaakje. Het concert begint met Blue Cathedral van Jennifer Hidgon. Het werk naar aanleiding van het overlijden van haar broer Andy werd sinds 2000 al meer dan 200 keer wereldwijd opgevoerd en kan volgens Brussels Philharmonic de status van meesterwerk opeisen. Dat wordt gevolgd door Het Celloconcert van Guillaume Connesson en fragmenten van Romeo en Julia DV van Prokokiev. Adres: Flagey, Heilig Kruisplein, 1 1050 Brussel.

CULTUUR KORT

ledig ontgroeid. “Ik heb er een hele fijne jeugd beleefd. ‘s Weekends gingen we vaak naar het bos. Daar had ik nooit een hekel aan. Ik kon met de fiets overal naartoe. Maar ik was ook nooit echt een Apeldoornse, want mijn ouders kwamen uit West-Nederland. ‘Wat praat jij raar,’ kreeg ik vaak te horen. Neen, ik vond het fijn om er op te groeien tot ik ging puberen.” Na de studie Algemene Letteren in Utrecht volgde een spannend leven als journalist in Amsterdam. “Na enkele afwijzingen van kranten, heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en een briefje geschreven naar De Groene Amsterdammer. Ik zei: ‘Ik wil een stage, ik hoef helemaal geen geld’. Toen kreeg ik een vriendelijk briefje terug: ‘Het klinkt alsof we je zoe-

BDW 1457 PAGINA 24 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

ZAALHOCKEY > XAVIER SANTOLARIA TREKT MET RED FOXES NAAR WERELDKAMPIOENSCHAP

‘WE GAAN VOOR DE ERVARING’ opdoen, maar we eindigden tweede en stegen naar de eerste divisie. Als kers op de taart mogen we dankzij die zilveren medaille ook naar het wereldkampioenschap.” “De groep is een samensmelting van jonge talenten en ervaren speelsters. Je vindt er geen speelsters die in het veldhockey bij de nationale ploeg spelen, het is het ene of het andere. Ze duwen elkaar naar een hoger niveau.”

BDWSPORT

BRUSSEL – Zaalhockey worstelt nog steeds om uit de schaduw te komen van veldhockey. Onze nationale damesploeg, de Red Foxes, leveren nochtans stevige argumenten. Zij boekten de afgelopen jaren fantastische resultaten en spelen in februari het wereldkampioenschap in Duitsland. Assistent-coach Xavier Santolaria (34) stond mee aan de wieg van de ploeg en ziet dat het goed gaat. “Ik heb altijd al een boontje gehad voor de zaal,” vertelt de Brusselaar. “Tijdens het zaalseizoen, van december tot februari, vind je me er steevast. Het spel is technischer en sneller. Doordat je op een minder groot veld speelt, zijn de ruimtes automatisch kleiner. Je moet dus sneller denken en reageren. Dat lag me ook al als speler.” Santolaria was net geen vijf jaar toen zijn ouders hem inschreven bij Royal Evere White Star Hockey Club. Een liefdesrelatie was geboren, en die duurt nu al 29 seizoenen lang. Tijdens heel die clubcarrière bouwde hij mee aan het palmares van de club. “White Star heeft altijd een zaalcultuur gehad en het is daar dat ik de mooiste prijzen heb gepakt: tweemaal Belgisch kampioen en winst in divisie drie van de Europabeker.” “Tussen 2003 en 2006 was ik ook kapitein van de veldploeg. Ik heb altijd voor het plezier gespeeld. Op mijn zestiende, de leeftijd waarop je normaal gezien doorbreekt, heb ik een knieblessure opgelopen die me twee jaar van de velden heeft gehouden. In 2008 ben ik als speler gestopt omdat de combinatie met mijn werk te moeilijk was geworden.” Dat betekende uiteraard niet dat Santolaria de hockeywereld vaarwel zei. Hij zette in 2004 bij de jeugdploegen van White Star al zijn eerste stappen als trainer en wou groeien in die rol. Het was voor de Brusselaar logisch om zijn ervaring door te geven. Langs de zijlijn is zijn maatje Quentin Noël nooit ver weg. “Quentin heeft net als ik jarenlang bij White Star gespeeld en ik ben al een hele poos zijn assistent. We hebben dezelfde visie en hebben weinig woorden nodig om elkaar te verstaan.” “We delen ook de passie voor zaalhockey. Toen René Dautel, de toenmalige voorzitter van Belgian Indoor Hockey, een paar jaar geleden zijn schouders zette onder het project om terug nationale indoorhockeyploegen op te richten, waren we uiteraard bij de pinken. We hebben ons voorgedragen als trainersduo en hebben de damesploeg toen in handen gekregen. Daar ging ook onze voorkeur naar uit: we hebben heel wat ervaring in dameshockey.”

Een zekere chemie De cultuur van het zaalhockey leeft vooral in landen als Duitsland, Frankrijk, Nederland en landen uit het Oostblok. Het was dan ook een grote uitdaging om hier een mannelijke en vrouwelijke nationale ploeg op te richten. “Waar gaan we met die nationale ploeg heen? Dat is de vraag die regelmatig gesteld werd. Heel wat hockeyers gebruiken de winterperiode om wat uit te rusten, anderen hebben examens of vertrekken op skivakantie. Het was dus niet evident om enthousiasme te creëren. Maar we zijn begonnen door heel wat speel-

Zware dobber Tijdens het indoorseizoen traint de groep één à twee keer per week, afhankelijk van de beschikbaarheid van zalen. Daarnaast spelen ze wekelijks ook een match, regelmatig

“Het doel van de federatie is top acht halen. Daar gaan we voor, maar het belangrijkste is ervaring opdoen”

Xavier Santolaria (links, hier met Quentin Noël): “Heel wat hockeyers gebruiken de winterperiode om uit te rusten, anderen hebben examens of gaan skiën. Het was niet evident om enthousiasme te creëren.”

sters op te roepen en zo is stilaan een groep ontstaan. De hockeywereld is klein.” Dat ze veelvuldig over de tongen gingen, heeft voor een groot deel te maken met de goede resultaten. Kort na hun oprichting, in 2012, gingen de dames naar Porto om er aan het

Europees kampioenschap van de derde divisie deel te nemen. Een eerste afspraak met een onverwacht resultaat. “We wonnen het tornooi en promoveerden naar de tweede divisie, waarvan we vorig jaar het EK speelden. Ons doel was onze plaats te behouden en ervaring

In een discipline als zaalhockey, waar met weinig middelen wordt gewerkt, is de rol van de assistent groot. “Ik praat veel met de coach over zaken als tactiek en techniek, over de aanpak van spelfases, wat we kunnen verbeteren, enzovoort. Een ander onderdeel van mijn werk is het maken van videoanalyses. Dat betekent heel wat matchen bekijken en bepaalde sequenties in filmpjes monteren. Tijdens matchen op een EK of een WK zit ik in de tribune en heb ik contact met de hoofdcoach. Ik krijg de beelden rechtstreeks op mijn computer en monteer een film die tijdens de rust getoond kan worden. Ik werk in de schaduw, maar dat betekent niet dat je me nooit meer als hoofdcoach aan het werk zal zien.”

WAT DOET EEN ASSISTENT?

tegen damesploegen uit Noord-Frankrijk en mannelijke jeugdploegen. Ze proberen op een korte periode zoveel mogelijk te doen om er te staan tijdens hun grote afspraken. De volgende is het WK in het Duitse Leipzig, van 4 tot 8 februari. “Twaalf landen hebben zich geplaatst voor het WK, waaronder acht Europese ploegen. Onze eerste match is tegen Duitsland en dat is meteen een zware dobber. Zij zijn de regerende wereldkampioen en vice-Europees kampioen. Indien we tegen hen met pakweg 8-2 zouden verliezen, dan zal er wel wat psychologisch werk zijn. Je moet sowieso met de meisjes praten, individueel en in groep, om duidelijk te maken wat je verwacht en waar je heen wil. Onderling praten ze ook veel met elkaar.” “Verder spelen we tegen Oekraïne, Oostenrijk, Canada en Australië. Het doel van de federatie is top acht halen. Maar het belangrijkste is ervaring opdoen. Op een groot tornooi kan op een dag alles mee of tegen zitten. Het kan dat we twee matchen op een dag moeten spelen. Dat zal heel wat organisatie vragen.” De Red Foxes hebben de wind in de zeilen. Santolaria hoopt zijn discipline de komende jaren eindelijk de plaats te geven die het verdient. “Het is geen Olympische discipline, heel wat clubs hebben het jarenlang links laten liggen, de media-aandacht en budgetten zijn klein. Er zijn heel wat redenen waarom zaalhockey achterop hinkt. Wij willen het niveau verhogen en ons met de nationale damesploeg settelen in de eerste divisie. Momenteel gaat alles snel en dat zorgt voor de nodige aandacht. Laat ons nu stabiliseren en ervoor zorgen dat we meesurfen op de positieve golf van het veldhockey.” Tim Schoonjans

BDW 1457 PAGINA 25 - DONDERDAG 15 JANUARI 2015

@vantjen Basic Fit Brussels 94 Okapi Niet Fit Aalstar 67

WAT TIJDENS WERKEN AAN ZWEMBAD?

Speelse eendjes SCHAARBEEK – Het zwembad van Schaarbeek telt steeds meer eendjes. De speelse werking van zwemclub De Eendjes en hun Nederlandstalige karakter slaan namelijk aan. Maar waar zwemmen ze volgend jaar? “Onze zwemmers moeten zich goed voelen in het water en de basisvaardigheden van het zwemmen onder de knie krijgen,” vertelt voorzitster Aline Duchateau (41). “Ze zijn tussen vier en tien jaar oud en leren bij ons ook groepsvaardigheden aan. Ze moeten leren samenwerken, zich in een groep gedragen, enzovoort. Het is niet puur zwemmen, het is ook samenzijn, een sociale activiteit.” De club startte met een veertigtal leden en groeide de afgelopen drie jaar van 110 tot 230 leden, waarbij zowat 85 procent Schaarbekenaren. Dat in de speelse werking vooral aandacht gaat naar plezier hebben en er geen druk is om de beste te zijn, spreekt aan. Maar dat is niet de enige reden.

Geen mastodonten meer “Onze lessen vinden volledig in het Nederlands plaats en dat is voor kinderen die de taal thuis niet spreken interessant. Er zijn de afgelopen jaren in Schaarbeek veel meer kinderen ingeschreven in het Nederlandstalig onderwijs. Voor sommigen is het echt taalonderricht. Sommige ouders vinden ook dat de zwemtermen die hun kinderen op hun twaalfde op school moeten halen niet volstaan. Ze willen dat ze dat op jongere leeftijd onder de knie hebben zodat ze bij-

SPORT KORT

Heeft het artikel over Xavier Santolaria hiernaast uw interesse opgewekt in onze nationale zaalhockeyploeg? Dan moet u dit weekend zeker een bezoekje brengen aan de Erasmus campus in Anderlecht (Lenniksebaan 808). Daar vindt voor het tweede jaar op rij INDOOR HOCKEY TRINATIONS plaats. Onze Red Foxes nemen het tijdens dit minitornooi op tegen Wit-Rusland en Australië. De mannelijke nationale ploeg geeft partij aan de ploegen van Namen en Lille. Op zaterdag wordt de eerste wedstrijd om tien uur op gang gefloten, zondag is dat om half tien. Toeschouwers betalen vijf euro. n Om een portie gezonde buitenlucht op te snuiven moet u zaterdag in Neder-over-Heembeek zijn, voor de 28ste editie van de RELAIS GIVRES, georganiseerd door jogging- en triatlonclub ‘Les Lendemains De La Veille’. Het concept blijft onveranderd: teams van vijf joggers, waar-

voorbeeld op vakantie kunnen zwemmen.” Met de steun van de Vlaamse Gemeenschapscommissie zijn De Eendjes ook begonnen met een G-sportwerking. Kinderen met een handicap kunnen individueel of in groep, als dat mogelijk is, zwemles krijgen. Het is hun bedoeling om die werking uit te bouwen, al zijn ze daarvoor afhankelijk van de beschikbare infrastructuur. “In januari 2016 sluit het zwembad van Schaarbeek voor werken. Er wordt een termijn van anderhalf jaar op geplakt, hopelijk houden ze zich daar aan. Door onze laagdrempelige prijzen trekken we ook kansarmen aan en de kans bestaat dat zij afhaken. Een gemeente verder gaan is al zeer moeilijk voor hen. We zouden terechtkunnen in het zwembad in de Marollen, maar er is nog niets zeker.” “Voor de toekomst is het niet nuttig om nog nieuwe mastodonten te bouwen. De bestaande, grote zwembaden worden best gemoderniseerd en aangevuld met nieuwe moderne instructiebaden. Scholen en clubs kunnen gebruik maken van die infrastructuur die op maat van kinderen en van het lesgeven gemaakt is. Ik vind verder dat we werk moeten maken van overkoepelende werkingen, waarin pakweg tien clubs onder één koepel werken en beter gestructureerd zijn. Maar dat zijn momenteel nog dromen.” Tim Schoonjans Meer info op www.eendjesschaarbeek.be

van minstens een vrouw en een veteraan, lossen elkaar af om samen 44 kilometer af te leggen. Om vijf voor één gaat de aflossingswedstrijd voor kinderen van start, vijf minuten later is het aan de overige lopers. Meer info op www.relaisgivres.be. n Als we het over traditie in de Brusselse sportwereld hebben, dan komt voetbalclub RWDM snel ter sprake. De club legde vorig jaar de boeken neer, maar daar leggen de supporters zich niet zomaar bij neer. Daarom is de FEDERATIE VAN SUPPORTERS VAN RWDM uit de grond gestampt. Ze willen zoveel mogelijk supporters achter zich scharen om op termijn samen de schouders te zetten onder een nieuw RWDM-project. Op hun website (www.rwdm.eu) kunt u de supportersfederatie steunen door een kalender te kopen met coryfeeën van de club (prijs: tien euro). U kunt er ook lid worden (tien euro) en actief deelnemen aan de strijd om deze vier letters terug te brengen in de voetbalwereld. TS

Posterboy gevraagd Klaas Vantornout kroonde zich zondag voor de tweede keer in zijn carrière tot Belgisch kampioen veldrijden. In de modder van Erpe-Mere was hij Tom Meeusen en topfavoriet Wout Van Aert te snel af. Vantornout won na een lange periode van ziekte en met een slinks manoeuvre als een duiveltje uit een doosje. Tot grote verbazing van het publiek en van de renner zelf. Maar: who cares? Op het moment dat Vantornout zijn handen vol ongeloof voor zijn gezicht sloeg en over de finishlijn bolde, zat ik nog op restaurant. Een vriend verjaarde en vierde dat met een etentje in restaurant de Kwint op de Kunstberg. Ik kan u vanaf nu trouwens de linguine met pata negra en truffelolie aanraden. Tijdens de lunch werd met geen woord gerept over de meest Belgische aller sporten. Dat we met een internationaal gezelschap aan tafel zaten, zat daar voor veel tussen. Voor alles eigenlijk. Even voor vieren – de koffie was net op en de rekening lag op tafel - vroeg ik wie er aan de leiding reed in de cyclocross. ‘Ze zijn nog met zes op twee ronden van het einde,” vertelde een landgenoot vanachter zijn smartphone. “Cyclo wat?”, vroeg de Spanjaard aan onze tafel. “Cyclocross,” riposteerde een van de twee Nederlandse tafelgenoten. “Of zoals ze het hier noemen: veldrijden. Met een fietsje door de modder ploegen: lekker Vlaams.” Die verduidelijking ging gepaard met een gelaatsuitdrukking die vrij vertaald ‘ik zie er ook de fun niet van in’ betekende. Een golf van internationalisering in het veldrijden? Niet echt hoor. Een verbreding van de top? Topje zal je bedoelen. Oké, het ploeterpeloton heeft dit jaar het kanaal overgestoken richting het Britse Milton Keynes. Ouderdomsdeken Sven Nys startte zijn seizoen in Amerika om zijn fietssponsor te plezieren. En de wereldkampioen is een Tsjech met een Kempisch accent. Hier thuis wordt gelachen met de internationalisering van het veldrijden. En niet door mij. Ik vind het geweldig dat een Tsjech, een Duitser of een Nederlander ons op eigen bodem de les komt spellen in een sport hier uit de klei getrokken is. Maar als ik zeg dat zondag een belangrijke dag is, wegens BK veldrijden, kan dat bij mijn Italiaanse eega – zelf niet vies van de fiets – hooguit op een zucht en een holle blik rekenen. De cross naar Brussel halen zou een eerste

Basketbalploeg Basic-Fit Brusssels heeft 2015 uitstekend ingezet. Afgelopen vrijdag gaven ze in eigen huis Okapi Aalstar partij, een ploeg die in tegenstelling tot de Brusselaars bovenaan het klassement staat. Onder meer dankzij een sterke start en een paar knappe punten dienden de mannen van trainer Crevecoeur de bezoekers een zware nederlaag toe. De chauffeur van Aalstar had er zo zijn mening over. TS

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

stap in de goede richting zijn om de sport buiten de landsgrenzen en binnen mijn woonkamer populairder te maken. Later dit seizoen trekken de renners immers nog naar metropools als Otegem, Zonnebeke en Lebbeke. En voor het WK moeten we naar hellegat Tabor, om daar hoogstwaarschijnlijk een Belg te zien winnen. Het veldlopen kent wel zijn stek in Brussel. Op 21 december streek de crosscup neer in het Park van Laken. Beste Belg was Isaac Kimeli op de zesde plaats. De top 5 kwam uit Kenia, Ethiopië en Bahrein. Need I to say more? De cross per fiets heeft ook dringend nood aan een posterboy. Geen Justin Bieber uiteraard, maar een Usain Bolt of, godbetert, een Lance Armstrong. Geen dopingzondaar. Maar iemand die met zijn schaduw alleen al een kamer vult. In zijn zwart-rode harlekijnsbroek en tricolore floddertrui straalde Vantornout zondag op het podium eerder tristesse dan kracht en glorie uit. Wie de Duitse sprintbom Marcel Kittel googlet ziet meer kapsels dan fietsen en de slogan ‘sexiest man in the Tour’. De man heeft een shampoosponsor. Dat zegt genoeg. En voor ik het vergeet: moet er niet eerst een nationalisering plaatsvinden voor we internationaal kunnen gaan? Waar zijn de Brusselaars en de Walen in het veld? Dat de citadel van Namen een keer per jaar ingenomen wordt door wielergekke Vlamingen lijkt mij te pover om van een Belgische sport te spreken. Een alternatief is dat we ons erbij neerleggen dat het dit is. Noordelijker dan Hoogerheide en oostelijker dan Tabor zal de cross nooit reiken. Prima voor mij. Maar die posterboy had ik wel graag gehad. Sponsors van wasverzachters mogen zich vanaf heden melden bij de nieuwe Belgische kampioen.

Bram Van de Velde is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Vlaams-Brusselse Media vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (hoofdredacteur), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Sara De Sloover, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. MEDEWERKERS Nicky Aerts, Michaël Bellon, Alex Deforce, An Devroe, Elien Haentjens, Eva Hilhorst, Ilah, Toon Lambrechts, Wauter Mannaert, Tom Peeters, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Marc Gysens, Ivan Put, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Michel Tubbax. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

Z azie VOOR KETTEN VAN 9 TOT 13 JAAR

JANUARI 2015

IN DE KEUKEN MET HET ATHENEUM KAREL BULS

Van hoog naar laag OP STAP MET DE SINT-GILLISSCHoOL

+ X-pert-tips

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 15 JANUARI 2015 - PAGINA 2

Er ligt rijm op de Brusselse daken. In het Zoniënwoud groeit hier en daar ijshaar. Zazie is klaar voor een nieuw jaar, waarin we weer tonnen plezier (en goede reportages) zullen maken.

Gelukkig nieuwjaar!

Dwarskij k

Rijm

ZAZIE

Het mysterie van de

STADSLEGENDES

openbare toiletten

‘

Aurore Van de Winkel weet alles over stadslegendes. Ze onderzoekt waar ze vandaan komen en wat ze betekenen.

Dit verhaal vertellen ouders aan hun kinderen om ze te leren dat ze best niet gaan zitten op een openbaar toilet. Zonder een toiletdame die de toiletten kraaknet houdt, kunnen zulke toiletten soms wat vies zijn.’

#pimpjebib ZAZIE NIEUWS

In het metrostation Beurs zijn de toiletten al heel lang gesloten. Vroeger ging er af en toe nog wel eens iemand in. Maar wie daar naar de wc ging, kwam er nooit meer uit! Naar het schijnt werden de mensen die daar op de wc-bril gingen zitten - VROETSJ! - naar binnen gezogen. Ze verdwenen door de afvoer naar het kanaal verderop. Daar stonden boten klaar om de verdwenen mensen op te vangen. De matrozen namen de vrouwen mee naar exotische landen om daar als slaaf te werken. Zo gaat het gerucht tenminste. Een bezorgde medewerker van de metro heeft een onderzoek laten instellen. Maar de onderzoekers zeiden al snel dat er helemaal geen mensen in de afvoerpijpen passen. Niemand weet dus waar de vrouwen zijn gebleven.

Creatieve breinen tussen 10 en 14 jaar: help de bib! Maak een foto of een filmpje over jouw droombibliotheek. Heb jij wilde ideeën over hoe je jouw bibliotheek tot de gaafste plek kan omtoveren? Denk aan meubels, boekenrekken, computers,... Alle foto’s en video’s die je (alleen of in groep) maakt, mag je lanceren via de sociale media met hashtag ‘#pimpjebib’. Spelregels vind je hier: www.bruno.be/pimpjebib.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 15 JANUARI 2015 - PAGINA 3

ZAZIE NIEUWS

Plan van de Facebookman Twee boeken per maand lezen. Dat is de baas van Facebook van plan in het nieuwe jaar. Hij heeft zopas de grootste leesclub ter wereld opgericht: ‘A Year Of Books’, op Facebook natuurlijk.

Zodra alle vuurwerk was afgeschoten heeft de Facebookbaas een online leesclub opgericht: A Year Of Books. Daar zal Mark vertellen wat hij leest. Ook anderen kunnen commentaar geven en vertellen over interessante boeken. De community heeft al meer dan 200.000 volgers en groeit heel snel.

De pagina vind je door via Facebook te zoeken op ‘A Year of Books’. Veel leesplezier in 2015!

Elke maand richt Zazie haar schotelantenne op een thema, geplukt uit het wereldnieuws. Deze maand: KOOPJES. Nieuwe kleren kopen, is fijn. Ze dragen is nog leuker! Het geeft je dat heerlijke, zekere en trotse gevoel. Januari is de maand van de solden. Veel mensen willen dan koopjes doen. Vlak na nieuwjaar spurten ze naar de winkels, waar winterjassen en wollen sjaals nog maar de helft van de prijs kosten. Maar je hoeft vandaag niet meer te wachten tot koopjestijd om goedkope kleren te vinden. In de Nieuwstraat in Brussel is er in december een hele grote winkel bij gekomen (Primark), waar een topje of T-shirt het hele jaar door amper meer kost dan een kilo appelen of een ananas. Hoe kan dat? Veel kledingbedrijven (H&M, Nike, …) laten hun kleren maken in lageloonlanden. Dat zijn landen waar fabrieksarbeiders erg weinig verdienen. Zulke landen zijn bijvoorbeeld Bangladesh, Birma of Cambodja. In ongezonde ateliers moeten vrouwen en mannen, soms kinderen, uren aan een stuk naaien. Soms zijn de fabrieken zo oud dat ze instorten of uitbranden. Dat is een heel triestig verhaal uit verre landen. Maar jij en ik shoppen graag. Zijn wij dan harteloos? Kunnen wij het helpen dat videoclips en posters in bushokjes ons toeschreeuwen dat we interessanter zijn met de nieuwste, meest blitse sneakers rond onze voeten? Misschien moeten we gewoon gelukkig zijn met één paar minder, of kunnen regeringen beslissen om arbeiders in verre landen beter te betalen.

Schotelantenne

IM AGE

Twee jaar geleden, net voor nieuwjaar, stelde Mark Zuckerberg (zo heet de baas van Facebook) aan zijn miljoenen volgers een vraag: wat zou hij in het nieuwe jaar kunnen doen zodat hij iets bijleert over de wereld? Vele volgers gaven hem goede tips. In 2014 leerde Mark bijvoorbeeld Chinees spreken, vegetarisch eten en elke dag een das dragen. ‘Lees elke twee weken een boek’ vond hij ook een goede tip. Die spaarde hij voor 2015. Dit jaar wil hij dus veel lezen. Hij wil op die manier bijleren over religies, culturen en technologie.

GROOTSTE LEESCLUB TER WERELD

Je suis Charlie

Heel veel mensen zeiden de voorbije dagen ‘Je suis Charlie’ (=’Ik ben Charlie’). Ze hielden bordjes omhoog tijdens betogingen in Parijs, Brussel en nog elders in Europa. Of via Facebook en Twitter. Maar wie is Charlie?

Charlie is geen persoon, maar een Frans tijdschrift. Het staat vol cartoons (= een tekening die lacht met iets). De tekenaars van Charlie Hebdo spotten met alle gebeurtenissen in de wereld: af en toe hebben ze ook gelachen met de profeet Mohammed. Sommige moslims voelden zich daardoor gekwetst. Op 7 januari was er een aanslag tegen Charlie Hebdo: mannen doodden twaalf mensen. De daders riepen: ‘We hebben wraak genomen voor de profeet.’ Wanneer journalisten vermoord worden, raakt dat veel mensen. Het voelt als een aanval op de ‘persvrijheid’. Dat is de vrijheid van journalisten om te schrijven wat ze willen. De vrije mening voor iedereen is een basissteen van een democratie (=een samenleving waarin mensen zichzelf besturen. Hoe? Via de mensen die ze gekozen hebben tijdens verkiezingen).

Heb je vragen? Denk jij er anders over? Heb jij een oplossing? Mail naar zazie@bdw.be.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 15 JANUARI 2015 - PAGINA 4

Stamp, S-T-O-M-P Stoemp!

het langst uien kan snijden zonder te huilen, heeft gewonnen! Chef-kok Luc slijpt nog even hun messen... en start! Imane blijkt al snel een natuurtalent. Plots roept Mateo: ‘Er is een wener!’ Er rolt inderdaad een dikke traan van Sois wang. Mohamed doet nog zijn best, maar Insaf wint. ‘Ik ween nooit,’ zegt ze achteraf. Of zou haar bril haar misschien wat geholpen hebben?

Gewond in de keuken Elk plekje op de wereld heeft zijn specialiteit. In Brussel is dat stoemp: een dampende stamppot van aardappelen, prei en worst. De eerstejaars Latijn-Moderne talen van het atheneum Karel Buls uit Laken maakten de keuken van het Goudblommeke in Papier (= een heel oud Brussels café) lekker vuil. Zazie volgde haar neus en schoof mee aan tafel.

Al snel tellen we twee gewonden in de keuken. ‘Het is niet diep, hoor’, stelt Soufian meteen gerust. Het doet geen pijn, zegt ook Maria. Een pleister rond de vinger, en hupsakee: ze kunnen weer verder koken. Maar dan ziet Maria dat ook een ervaren kok als Luc een plakker rond zijn vinger heeft! Luc glimlacht. ‘In je vingers snijden is dagelijkse kost in de keuken, hoor.’

Stoemp

iet alle jongens en meisjes kennen ‘stoemp’, want thuis maken ze andere gerechten klaar. Bij de zusjes Gheda en Tanzila komen Russische salades op tafel, en Imane eet thuis vaak couscous: ‘Superlekker!’. ‘Wij bereiden regelmatig Pastela. Dat is iets met kip en typisch Marokkaans,’ vertelt Insaf. Onela doet Zazie watertanden als ze over haar recept voor bananenpuree vertelt. Om nog maar van Fadimes Kisir te zwijgen, een Turkse salade met bulgur (= een soort pasta). Maar vandaag liggen de ongeschilde aardappelen, preistengels en uien op de leerlingen van Karel Buls te wachten.

Ajuinbattle Imane, Zoi, Soufian, Insaf en Mohamed stropen hun mouwen op en trekken hun schort goed. Ze maken zich klaar voor een heuse uienbattle. Wie

De uien, prei en aardappelen pruttelen in de kookpotten. Weldra is het tijd voor de afwerking. Stoemp maken we… met een stamper! ‘Waar zitten de mannen en vrouwen met veel spieren, vraagt de kok? Soufian en Denis knikken vol vertrouwen, maar zetten toch eerst de meisjes aan het werk. ‘Het lijkt op een moeras,’ grinnikt Soufian als hij in de grote stamppot loert. Chef-kok Luc komt net op tijd weer aangerend: ‘Stop! Stoemp is geen puree. Jullie willen er graag een papje van maken, zie ik!’ Een papje of niet, het ruikt wel o-ver-heerlijk. Komen eten!

Kim Verthé

MEER WETEN OVER HET PROJECT VAN DEZE KLAS? GA NAAR WWW.KLASINDEMEDIA.BE! Een samenwerking tussen de Vlaams-Brusselse Media (FM Brussel, tvbrussel, brusselnieuws.be en BDW) en Onderwijscentrum Brussel.

ssel u r B r o o d p a t l op s o o h c s s i l l i G Sint

De hoogste toren, het smalste huis, de breedste gevel, trappen naar dieper oorden…

d n i w l e e v n e g n a v s n e r o t e Hog

 Hoogstraat = langstraat Onze wandeling start in de Hoogstraat, ook bekend als de duurste gele straat in Monopoly. Wist je dat deze straat de langste is in het centrum van Brussel? Ze is meer dan 1.000 meter lang. 100 jaar geleden was het al een bloeiende winkelstraat met danszalen en bioscopen. In de Hoogstraat staat ook het smalste huis van Brussel. Yasmina en Nisrine kunnen het huisje samen omarmen.

Abderrahmane is de grootste bink van de klas: hij is 1 meter 57 centimeter. ‘Ik ga niet vaak de stad in,’ bekent hij. Hij woont in Vorst. Yanis krabt in zijn haar. Waar is het hoogste plekje van Brussel? ‘Zijn het de bollen van het Atomium?’ vraagt hij.

 Ondeugende bewoners

Even verderop komt een stripmuur in ons vizier. Kwik en Flupke, twee stripfiguren van tekenaar Hergé, loeren naar de politieman. ‘Wie in de Marollen woont, is een beetje ondeugend. Marolliens (=zo noemt men de bewoners van deze wijk) draaien bezoekers graag een loer. Dat zie je in dit striptafereel,’ vertelt leraar Richard. Uit je doppen kijken dus!

Deze wandeling wordt aangeboden door Korei vzw (www.korei.be).

©WIKIPEDIA

Brussel zit vol quizvragen. De leerlingen van de Sint-Gillisschool gaan op zoek naar de hoogste en laagste plekjes in de Vijfhoek.

 Hoog hoger hoogst Volgende quizvraag: waar in de Vijfhoek kan je de meeste kriebels voelen in je buik? In de lift bij het Justitiepaleis natuurlijk! Alle meisjes krijsen zich hees als we omhoog zwiepen. ‘Ik hoor het komende kwartier niets meer!’ roept hun arme leraar. Eenmaal boven op het Poelaertplein is het uitzicht fantastisch. De toren van het Brusselse stadhuis, de Zuidertoren en de Zavelkerk steken er bovenuit. In de verte zien we het Atomium. Dina heeft die Brusselse gebouwen nog nooit allemaal bijeen gezien.

 Paleis Pal achter ons glimt de koepel van het Justitiepaleis. We nijpen onze ogen tot spleetjes: de top is 104 meter hoog. Leraar Richard vertelt: ‘130 jaar geleden was het paleis af. Maar de Marolliens waren kwaad! Veel arme mensen uit deze volkswijk hadden hun huizen moeten afstaan om plaats te maken voor deze mastodont (= heel groot gebouw).’

 Graffiti op onmogelijke plekken We dalen opnieuw af in de Marollen. Onderweg zien we graffiti van Bonom. ‘Deze tekenaar uit Parijs wilde in Brussel zijn stempel drukken. Dus klom hij ‘s nachts omhoog langs de flank van hoge gebouwen. Tot hij werd opgepakt door de politie. Gelukkig mochten zijn kunstwerkjes blijven bestaan!’

 Laaaaaaang Dan botsen we op een heel breed gebouw: het archief van de stad Brussel. Achter de ramen en muren schuilt de hele geschiedenis van de stad. Even tellen: we kunnen 78 grote voetstappen zetten. Dit gebouw is 78 meter lang!

 Verstopte rails en rivier Enkele hoekjes om en daar ligt het Rouppeplein. De treinen van het Zuidstation stopten vroeger hier. Wie nu op de brede lanen flaneert, stapt zonder het te weten op oude treinsporen, verstopt onder het asfalt. En wist je dat de Zennerivier hier en daar onder de stad stroomt? Veel lager kunnen we dus niet meer dalen. We eindigen bij de grote spreekbuis op de kleine Ring: ‘Heeeey Brussel!’ roept Ines moe maar voldaan door de toeter.

Kettenklets

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 15 JANUARI 2015 - PAGINA 6

ZAZIE

@Quinten: ‘Afou’

@Ayman: ‘SUPR’

‘Afou’ betekent zo min of meer ‘echt waar’. Je kan het zeggen in deze zin: ‘Afou, de juf zaagt veel.’ Of: ‘Afou, hoe gaat het?’

‘SUPR’ is de afkorting van ‘super’. Je schrijft het in sms’jes. Het is maar één lettertje korter, maar zo typ je sneller.

@Raihane: ‘VVR’ ‘VVR’ kan betekenen ‘vrienden voor altijd’, of ‘vijanden voor altijd’. Als je ruzie hebt met je vriendin, en je wilt het weer goedmaken, kan je haar vragen: ‘VVR?’ Als je boos blijft, kan je roepen: ‘VVR, ik haat je!’ Maar als je bekoeld bent, vraag je weer: ‘VVR?’

Billen bloot

Pyjamafeestje ‘Op een avond hielden we een pyjamafeestje bij vriendinnen. We waren met veel meisjes. Er waren drie bedden, waar we telkens met ons tweeën in konden slapen. Ilayda, die bij mij sliep, lag ‘s ochtends op de grond te slapen! Ik had blijkbaar in de nacht te veel gesparteld. Ik zei: ‘Oeps! Sorry’, en ze riep plagend dat ze nooit meer bij mij in bed wilde liggen,’ lacht Lyna (11).

DE TIP VAN MEKKI (11): Dynamo the magician

ZAZIE

Stond jij onlangs ook met je billen bloot? Vertel Zazie over je grappige fratsen of gênante avontuur. Mail naar zazie@bdw.be. Wie weet kom jij wel in Zazie!

Groeten uit mij n kamer

Christie Lombwa (13), woont in Lubumbashi (in het zuiden van Congo) Ik deel mijn kamer met mijn kleine nichtje Noëlla, sinds de maand juli. Dat is cool en moeilijk tegelijk. Cool omdat ik tot nu toe enkel kleine broertjes had. Ik wilde al langer graag een kleine zus. Het is ook een beetje lastig omdat ik ‘s nachts op haar moet passen.

Wat is er leuk aan je kamer?

In mijn kamer hou ik van mijn bureautafel, waar ik mijn lessen leer en repeteer.

Wat is speciaal aan jouw land?

In Congo houden we erg veel van muziek en dansen.

Wat is jouw droom?

Mijn droom is om een goede advocate te worden.

WIL JIJ ZAZIE-X-PERT WORDEN? Heb jij een goede YouTubetip voor andere Brusselse ketten? Mailen maar, naar zazie@bdw.be!

‘Dynamo the Magician is een goochelaar. De trucs die hij kan, lijken onmogelijk!’

Schrijf je graag? Heb je een leuke hobby waar je je leeftijdsgenoten meer wil over vertellen? Kom dan bij de Zazie-ploeg! Stuur een mailtje naar zazie@bdw.be.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 15 JANUARI 2015 - PAGINA 7

X-PERTS Zazie-redacteurs vertellen over hun favoriete strip, recept, IT-tip of muziekband van de maand: laat je inspireren!

TOMATEN- EN PAPRIKACRUMBLE. Hallo. Eerst en vooral: gelukkig nieuwjaar! Wat we vandaag maken, is lekker voor een picknick in het park, een familiefeest of voor een gewone zondagmiddag. Het is niet zo moeilijk om te maken. Om je tomaten en paprika’s te pellen laat je het water koken. Laat je tomaten er een minuut in weken. Daarna kan je het vel er gemakkelijk afhalen. Steek je paprika’s in een op 200 graden Celsius voorverwarmde hete luchtoven en laat ze een half uur grillen. Daarna laat je ze in een afgedekte pot afkoelen voor vijftien minuten. En dan haal je ook heel gemakkelijk het vel af van de paprika’s. Dan kan je aan het crumbledeeg beginnen. Rasp de Parmezaan en vermeng de kaas met de bloem. Snij de boter in blokjes en kneed alles samen tot je kruimelig deeg hebt. Zet je deeg even aan de kant. Pel nu je uien en versnipper ze in stukjes. Laat ze tien minuutjes in olijfolie sudderen. Snij dan je tomaten en paprika’s in stukjes en doe ze bij de uien. Je snijdt de geelwortel in kleine stukjes nadat je er de schil vanaf gedaan hebt. Je handen zullen wel wat… geel zien ;-). Voeg dan het bouillonblokje, de tijm en paprikapoeder toe (de hoeveelheid paprikapoeder moet je beslissen op gevoel). Als je er de knoflook hebt bijgedaan, laat je alles nog eens tien minuten op een zacht vuur staan. Eenmaal klaar doe je alles in een ovenschaal en bovenop de

INGREDIËNTEN

Oumi (11), de keukenprinses

• • • • • • • • • • • • •

TWEE ZOETE UIEN OLIJFOLIE 3 GROTE TOMATEN 2 RODE PAPRIKA’S VERSE KURKUMA OF GEELWORTEL PAPRIKAPOEDER BEETJE TIJM EEN GEPLET TEENTJE LOOK PEPER EN ZOUT 80G PARMEZAANSE KAAS 80G BLOEM 70G BOTER (OF EEN BEETJE MEER) 1 BOUILLONBLOKJE

‘saus’ verdeel je het crumbledeeg zodat alles bedekt lijkt met een soort zandtapijt. Laat alles nog 35 minuten in een op 180 graden voorverwarmde oven bakken. Nu kan je lekker genieten van je crumble. Nog een fijn 2015!!!!!!

Emile (11), mister strips

J.ROM. Hallo, ik ga het hebben over de strip J.Rom. Het is een soort remake* van de oude strip Jerom. Jullie kennen Jerom van Suske & Wiske toch nog wel? In J.Rom is hij een superheld. Maar wel een held zonder werk, omdat hij bij zijn laatste missie te veel onschuldige mensen heeft laten sterven. Maar dan worden er steeds meer aanslagen gepleegd op een bank, een gerechtshof, enzovoort. Daarna komt het meisje Pi langs. Ze zegt dat hij moet terugkomen en dan begint de actie. De strip is bedacht door drie mensen: Bruno De Roover (de schrijver), Romano Molenaar (de tekenaar) en een beetje door Willy Vandersteen. De held zelf is eigenlijk niet echt veranderd: ik bedoel daarmee dat hij nog altijd sterk is, en zijn Nederlands is nog altijd niet beter. Hij zegt bijvoorbeeld: ‘Jerommeke springen van gebouw.’ Alleen zijn pak is veranderd. De tekenstijl is anders dan bij Suske & Wiske. Het is meer getekend in superheldstijl: met verschillende soorten vakjes en de

personages komen soms een beetje uit de vakjes. Er is nu nog maar één strip van deze reeks verschenen: Schaduw. De volgende strips komen uit in 2015. Volgens mij is de strip voor kinderen vanaf 10 jaar. Nog een tip: de trailer van de strip vind je op http:// forceofgold.wpg.be

win! Win je graag deze strip? Zazie schenkt er twee weg (met harde kaft!). Mail ‘J.Rom’ + naam, leeftijd en adres naar zazie@bdw.be en maak kans op deze strip. * Remake = een film, strip of boek dat opnieuw wordt gemaakt.

Ada (10), de muziekfreak TAYLOR SWIFT. Hallo allemaal. Taylor Swift heeft juist een nieuwe plaat uit: 1989. Ze is al heel lang bezig. Ze is eigenlijk geboren in 1989, op 13 december. Daarom heet haar plaat zo. De hoes van haar plaat 1989 is een polaroid. Een polaroidfoto wordt gemaakt met een camera waar de foto onmiddellijk uitrolt als je een foto maakt. Op de plaat zelf staan er liedjes zoals Welcome To New York. Dat liedje lijkt een beetje op de stijl van Ellie Goulding. Op iTunes is het meest populaire liedje van Taylor Swift Blank Space. Space De liedjes die ik het best vind zijn Style, All You Had To Do Was Stay, Stay Wildest Dreams en How You Get The Girl. En het beste liedje van de plaat is Shake It Off. Ik vind het leuk want ik kan er op dansen. De clip gaat over dans en shaken. Wist je dat Ed Sheeran haar geholpen heeft? Zijn favoriete song was Bad Blood. Vroeger maakte Taylor Swift meer country en nu maakt ze pop. Ik vond de country een beetje beter, eerlijk gezegd. Taylor Swift is helaas weg bij Spotify (=een website waarmee je online muziek kan beluisteren). Omdat ze er te weinig geld kreeg voor haar muziek. Door platen te verkopen verdient ze meer geld.

Kihnde (13), de gamefreak

WEEBLY. Hallo. Ik ga jullie iets vertellen over Weebly. Dat is een website om websites te maken. Ook al klinkt dat raar, ik vind het persoonlijk de handigste site ooit om sites te maken! Het is zowel voor beginners als voor professionals die al alles weten van de HTML-taal (=dat is de taal die wordt gebruikt om websites te bouwen). Het is handig om op internet duidelijk te tonen wat je graag doet of wat je goed kunt. Wie weet wordt Weebly wel zo bekend als YouTube of Facebook. Eén handige HTML-tip om videolinks te maken met je website: <a href=’ (URL video)’></a href> Opgelet! Als je een fout maakt, dan werkt het niet. Veel succes!

BOEKEN ZOEKEN JURY

ZAZIE

Uitkij k

TWISTER & SCRABBLE

Boekenwormen en verhalenverslinders: aandacht! Jullie zijn nog niet bij de kinderen jeugdjury, die supercoole leesclub voor iedereen tot 14 jaar? Hoezo niet? In die club kom je nog veel meer leuke boeken op het spoor. En je mag mee beslissen welk jeugdboek het allerbeste is! Wil je erbij zijn? Ga dan naar de bibliotheek van Schaarbeek op zaterdag 17 januari om 10u. Meer weten? Bel dan naar de bib (02-245.32.90) en vraag naar Birgit of Bram.

Wat is er nu knusser dan gezelschapsspelletjes spelen? Een tip: Muntpunt heeft een gi-gan-tische spelletjeskoffer. En het goede nieuws is dat de bibliotheek die koffer elke eerste woensdag van de maand opengooit. Koloniseer het Literair Salon en monopoliseer een plekje aan een van de speelborden. Speel met blokken, kaarten, tegels, kleuren,... Gratis! Van 19 tot 22 uur. Inschrijven via www.muntpunt.be.

WANNEER: zaterdag 17 januari

WANNEER: woensdag 4 februari

WINTERDIEREN

DOOR ALEX DEFORCE

STERREN EN PLANETEN

Laat je meevoeren naar verre sterren en planeten in het Planetarium op de Heizel. Elke dag om 16 uur kan je kijken naar de film The Secret Life of Stars. Op woensdag en in het weekend is er The Blind Man with Starry Eyes, over een koning met een onstilbare honger naar macht. Een oude wijze man brengt hem op andere ideeën. En nog véééél meer! Alle informatie kan je vinden op www.planetarium.be.

WANNEER: elke dag, behalve maandag

WANNEER: elke dag

Elke maand zoekt een Zazie-X-pert naar een toffe, geheime, mooie of coole plek in de stad. Raad jij als eerste waar de X-pert deze maand staat? Dan win je misschien wel deze hippe koptelefoon.

staat Ayoub?? TIP: Zazie’s bureau is in dit gebouw win! Waar Mail het antwoord naar zazie@bdw.be + naam, leeftijd en adres!

De koptelefoon

Ken jij de dieren die houden van de winterkou? In het Museum voor Natuurwetenschappen kan je ze leren kennen. Ga in de museumzalen op speurtocht langs bevroren dino’s, een onderzoeksschip gevangen in het pakijs en dieren met winterjasjes. Het winterparcours (maar ook het bijenparcours ‘Bzzzz’ en de ‘Toon me je tanden’-tocht) vind je gratis bij de ingang van het museum. Info: www.natuurwetenschappen.be.

rk te w afgewe u jo n a v a: o t een fot ookpagin b e c a f e z Piep! Pos on rant! der fles op ongerenk vogelvoe .j ie z a Z / .com Facebook

Zazie is een maandelijkse bijlage bij Brussel Deze Week en is gratis. Concept en samenstelling: Kim Verthé (kim.verthe@bdw.be, 02-226.45.59). Vormgeving: Peter Dhondt. Tekeningen: Ilah, Teresa Sdralevich, Wauter Mannaert, Alex Deforce, Kim Verthé. Redactie: Kim Verthé, Jasmijn Post. Eindredactie: Kim Verthé. Foto’s en cover: Saskia Vanderstichele. X-perts: Oumi, Ada, Kihnde, Emile. Contact met Zazie? zazie@bdw.be. Like! facebook.com/Zazie.jongerenkrant. Adverteren? lisa.decrick@bdw.be. Abonnement: abo@bdw.be. Verantwoordelijke uitgever: BDW, Anne Brumagne, Flageyplein 18, 1050 Brussel.

Volgende Zazie op 5 februari! www.brusselnieuws.be/zazie