BDW - editie 1454 by brusselnieuws.be (archief)

DE SAGA VAN HET MAK

100 CADEAUS VAN BRUSSELSE ARTIESTEN voor ONDER DE KERSTBOOM En ook: Luk Perceval, Patrick Riguelle en Ben Howard.

11 12 14

CITROËNGARAGE LIJKT UITGETELD > P.18-19

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

Doods station BRUSSEL – Door stakingsacties van de drie vakbonden lag de hoofdstad maandag volledig lam, en de kans is groot dat het aanstaande maandag, met de nationale staking, weer van dattum is. Het is lang geleden dat stakingen het land zo op stelten zetten, al klinkt er ook ongenoegen bij mensen die wel willen werken. En voor de Spaanse vrouw op deze foto zat er niets anders op dan een dagje langer in Brussel te blijven. Omdat de treinen niet reden, raakte ze niet tijdig in de luchthaven. De Brusselse werkgeversfederatie Beci schat dat de staking van maandag 2.000 banen kost. Economen vonden die inschatting dan weer lichtelijk overdreven. SVG

ARCHITECTUURAFDELING LA CAMBRE VERPIETERT, MAAR ER IS HOOP LEES P. 8

TEGENDRAADS ANTI-SPLITSINGSADVOCAAT LEES P. 6-7

ADVERTENTIE DB711387K4

Boodschappen? Online besteld, thuis geleverd

BTW inb.

Ontdek de bon en de voorwaarden binnenin

www.combo.be

DB707488K4

FERNAND KEULENEER

ADVERTENTIE

N° 1454 VAN 11 TOT 18 DECEMBER 2014 ¦ WEEK 50: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

Loeizemet Vroeger protesteerde men tegen het consumentisme, vandaag consumeert men de contestatie. Het zijn niet de woorden van een of andere conservatief, maar van Yvan Mayeur, burgemeester van de stad Brussel en socialist. Mayeur was niet opgezet met het rumoerige protest tegen de parkeergarage onder het Vossenplein tijdens de jongste gemeenteraad. En dat valt zelfs te begrijpen. Toch verraadt de uitspraak van Mayeur meer dan ergernis over het trekken en duwen dat gepaard ging met de contestatie. Ze verraadt ook frustratie. Brussel moet zowat de laatste West-Europese stad van belang zijn waarvan het centrum verkeersvrij wordt. Meer dan twaalf jaar na de eerste studie zijn de plannen eindelijk concreet. En dat is onder andere aan Mayeur te danken. Alleen moest hij er vier nieuwe ondergrondse parkeergarages die tegen de nieuwe verkeersvrije zone aanleunen, bijnemen. Dat is de prijs die de liberale coalitiepartner eist. Dat is de prijs voor paars. Roodblauwe coalities waarvan Louis Tobback (SP.A) ooit zei dat ze paars beginnen en bont en blauw eindigen. Zover hoeft het niet te komen, maar in de saga van de parkeergarages dreigt er een verliezer te zijn. Niet voor

WAUTER MANNAERT

door Danny Vileyn

BDWVOORGROND

VAN DE REDACTIE

die aan de Nieuwe Graanmarkt of IJzer of het Rouppeplein, wel die onder het Vossenplein. Komt de parking er dan verliezen de socialisten, komt hij er niet dan verliezen de liberalen. Het schepencollege heeft de symboliek van de Loeizemet schromelijk onderschat. Te elfder ure werd zelfs een schuilkelder uit WO II uit de vergeethoek gehaald. De coalitie kan maar hopen dat er zich geen kandidaten voor de bouw van de parkeergarage aanmelden. Het al dan niet spontane protest tegen beslissingen van gemeentebesturen beperkt zich overigens niet tot de stad Brussel. Eerder klonken ULB-studenten en buurtbewoners zich vast aan bomen op de campus om te protesteren tegen de komst van luxewoningen. En nu organiseren inwoners van Vorst zich tegen de bomenkap in de Berkendaelstraat, de straat met de achteruitgang van de gevangenis. Veel romantischer dan de Berkendaelstraat vind je geen straten in de gemeenten van de eerste kroon. Of ook hier bewoners bereid zijn om zich vast te klinken moet nog blijken. De tijd dat de burger zich zomaar neerlegt bij een politiek compromis – hoe eerbaar ook – is voorbij. De televisiebeelden laten het ons meerdere keren per week zien. Daar gaan bestuurders mee moeten leren leven. Sommige beslissingen zijn zo ingrijpend dat ook de instemming van het middenveld of van de brede omgeving gewenst is. Ook dat is democratie. n

BDW 1454 PAGINA 2 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Directrice Sabine Verheyden: “We investeren heel veel in taal.”

ONDERWIJS > LUTGARDIS WERFT IN RAND EN VERDER

Gratis leerboek voor wie snel inschrijft BRUSSEL – Het Lutgardiscollege in Oudergem voert momenteel een opvallende campagne. De ASO-school is tot ver in de Rand op zoek naar leerlingen voor het eerste middelbaar, met name Nederlandstaligen. Wie zich voor 30 januari aanmeldt, krijgt het leerboek Nederlands gratis. “Tenminste als onze school de eerste keuze is,” zegt directrice Sabine Verheyden. In heel wat Brusselse secundaire scholen is het dringen om een plek. Jullie voeren campagne om meer leerlingen. Sabine Verheyden: “Wij gaan volgend jaar uitbreiden. Van de huidige 60 leerlingen in het eerste middelbaar willen we naar 150. Op die manier willen we zorgen voor voldoende leerlingen in de hogere graden. We stellen namelijk vast dat er een grote uitval is, leerlingen die na de eerste graad bijvoorbeeld overstappen naar het technische of beroeps en naar het Franstalig onderwijs.” “In het vijfde jaar zitten nu nog maar 22 leerlingen terwijl ze met 75 begonnen zijn. Sommige richtingen zijn heel klein en we vrezen dat ze, in het kader van besparingen, afgeschaft worden. Daarom willen we meer starters.” Jullie zoeken specifiek naar Nederlandstaligen. Verheyden: “Zoals elke Brusselse

school hoop je op een mooie mix van Nederlands- en anderstaligen. Voor beiden is een grotere mix ideaal. Hoe meer Nederlandstaligen, hoe makkelijker voor de anderstaligen om erop in te spelen.” Waarom die intensieve campagne in de Rand, en verder, tot in Leefdaal en Kortenberg? Verheyden: “We rekruteerden altijd al leerlingen uit de buurt van Zaventem, Nossegem, Overijse en Hoeilaart. Nu proberen we ons ook op de streek rond Kortenberg en Leefdaal te richten. We hebben namelijk vastgesteld dat het aandeel leerlingen uit de Rand behoorlijk gedaald is, vooral in de laagste jaren. Ik denk dat in het eerste jaar nog slechts dertig procent uit de Rand komt. Wij hopen nu ouders aan te spreken die in de buurt van onze school werken, bijvoorbeeld in de banksector.” Als lokkertje geven jullie een gratis werkboek Nederlands. Verheyden: “Op die manier geven we aan dat we het Nederlands belangrijk vinden. We investeren sowieso heel veel in taal in onze school. Dat moet ook, als Brusselse school. Een Franstalige kan bij ons in het eerste jaar acht uur Nederlands volgen, een Nederlandstalige acht uur Frans.”

Bettina Hubo

BDW 1454 PAGINA 3 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Amper een jaar na de opening startte het Belgische gerecht een onderzoek naar de praktijken van Aristophil, dat verdacht werd van oplichting en witwasserij. Er waren huiszoekingen, zowel in de bedrijfskantoren als in het museum. Het onderzoek is nog altijd niet afgesloten. Eind november van dit jaar nam ook het Franse gerecht Aristophil onder vuur. Het bedrijf wordt met name verdacht van het opzetten van een pyramidesysteem. Aristophil koopt de manuscripten waarin de spaarders hun geld beleggen na vijf jaar over tegen een fiks hoger bedrag. Het levert de beleggers, ondertussen zo’n 18.000, jaarlijkse rendementen van 8 à 9 procent op. Het gerecht vermoedt dat die hoge winsten telkens uitbetaald worden met geld van nieuwe investeerders. Ook wordt Lhéritier verweten dat hij met zijn werkwijze de marktprijs van handschriften kunstmatig de hoogte in drijft. In La Libre verklaarde conservator Bernard Bousmanne van de Albertina vorige week dat de bibliotheek en ook musea in ons land hierdoor niet meer in de gelegenheid zijn om manuscripten te kopen. Het Franse gerecht heeft vorige week alle rekeningen van Aristophil en Lhéritier geblokkeerd, zowel in Frankrijk als in België. Daardoor komt ook het museum in de Koningsgalerij in nauwe schoentjes. Het museum is voorlopig nog gewoon open maar de politie kwam enkele dagen geleden langs om de manuscripten te verzegelen.

BDWVOORGROND

Cultuur > Moederbedrijf Aristophil verdacht van oplichting

Manuscriptenmuseum in het nauw

Schok

Valt binnenkort het doek over het manuscriptenmuseum in de Koningsgalerij?

BRUSSEL – Het Museum voor Brieven en Manuscripten in de Koningsgalerij zit in de penarie. De Franse eigenaar Gérard Lhéritier en zijn investeringsbedrijf Aristophil worden verdacht van oplichting. “Een hele schok, maar voorlopig doen we verder,” zegt het museumpersoneel.

héritier houdt zich al sinds 1990 bezig met de aan- en verkoop van brieven en handschriften. Met zijn bedrijf Aristophil zoekt hij ook investeerders die hun

geld in waardevolle manuscripten willen beleggen. In 2004 richtte hij een handschriftenmuseum op in Parijs. Een jaar later opende Lhéritier een vestiging van Aristophil in

de Beenhouwersstraat in Brussel. In 2011 ging, om de hoek in de Koningsgalerij, het museum voor Brieven en Manuscripten open. Daar worden handschriften getoond uit de rijke, eigen collectie, maar ook brieven en handschriften die toebehoren aan de investeerders. Het Belgische en Franse museum hebben samen zo’n 140.000 manuscripten, onder meer van Einstein, de markies de Sade, Proust, Hemingway en Hugo Claus.

WOORDVOERSTER TINE MARGUILLER:

“Het is een schok, vooral omdat het museum elk jaar meer bezoekers trekt”

Onderwijs > Groen misnoegd over taaltesten voor anderstalige ouders

Het ene Nederlandstalige kind is het andere niet BRUSSEL – Ouders van anderstalige kinderen die al negen jaar in het Nederlandstalig kleuter- en basisonderwijs zitten, moeten bewijzen dat ze Nederlandstalig zijn. Groen vindt dat onredelijk. “Een toepassing van het decreet,” reageert Jill Peiffer van het LOP secundair onderwijs. Het is Bruno De Lille (Groen) die de kat de bel aan bindt. Sinds begin december kunnen anderstalige ouders bij het Huis van het Nederlands een taaltest afleggen.

Daarmee kunnen ze aantonen dat ze voldoende Nederlandstalig zijn, om zo van de voorrangsregel voor het Nederlandstalig secundair onderwijs te kunnen genieten.

De Lille: “Omdat de druk op het secundair onderwijs erg groot is geworden, gaan heel wat ouders daar op in. Ze zijn ook in die zin door de scholen geïnformeerd.” Bij het Huis van het Nederlands bevestigen ze dat er momenteel een toeloop is van anderstalige ouders. Vreemd genoeg moeten ook de anderstalige ouders van de kinderen

“Wij zijn een vzw,” zegt woordvoerster Tine Marguillier. “Maar we hangen volledig af van Aristophil, het is onze enige sponsor.” Volgens Marguillier waren de zeven personeelsleden van het Brusselse museum totaal verrast door het nieuws. “Ons is verteld dat we moeten afwachten. Alles staat on hold. Het is een hele schok, vooral omdat het museum zo goed draait en elk jaar meer bezoekers trekt.” Het museum heeft, naast de vaste collectie, ook tijdelijke tentoonstellingen. Zo loopt nog tot maart een tentoonstelling over Victor Hugo. In de lente van 2015 zou een expo over Jean Cocteau moeten opengaan en in de herfst is een tentoonstelling over Alechinsky gepland.

die al sinds hun kleuterklas of eerste studiejaar in het Nederlandstalig onderwijs zitten, de taaltest afleggen om van de voorrang te genieten.

Frustraties En veel van die ouders spreken nauwelijks Nederlands. Het leek er even op dat ze slechts een (makkelijkere)

Bettina Hubo

taaltest B1 moesten afleggen, maar dat klopt niet. “Iedereen legt het niveau-examen B2 af,” zegt Peiffer van het Lokaal Overlegplatform van het secundair onderwijs. Slagen die ouders niet, dan hebben de kinderen geen voorrang, en riskeren ze geen plaats te krijgen in het Nederlandstalig secundair onderwijs. Of dat niet tot frustraties leidt bij de ouders? Peiffer: “Het is decretaal zo bepaald. Dus valt er ook niet aan te tornen.” De taaltesten lopen nog tot eind januari.

Steven Van Garsse

BDW 1454 PAGINA 4 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Uitgelicht > Lage belastingen, veel investeringen

Stad Brussel boert goed BRUSSEL – De stad Brussel blijft ook in 2015 volop investeren in scholen, crèches, cultuur en sport. De personenbelasting blijft laag: zes procent. En toch presenteert de stad een begroting in evenwicht. Een tegentijds verhaal.

erwijl de federale en de Vlaamse regering lijken te grossieren in slecht nieuws – besparingen – komt de stad Brussel met een positief verhaal op de proppen. En met reden. Brussel slaagt er nog altijd in om een begroting in evenwicht te presenteren, de investeringen op peil te houden en de belastingen die de gezinnen treffen laag te houden. En – zo onderstreepte schepen van Financiën Philippe Close (PS) bij de voorstelling van het budget – ook aan het personeelsbestand wordt niet geraakt. Er is dus geen sociale onrust op komst door maatregelen van de stad. Ook de dienstverlening blijft behouden. Burgemeester Yvan Mayeur (PS) temperde echter het optimisme: “Dat we een begroting in evenwicht hebben en toch blijven investeren betekent niet dat we voldoende geld hebben om alle gewenste projecten te realiseren.” Dat de stad een po-

sitief verhaal brengt, betekent ook niet dat de stad tot het einde der tijden veilig zit. Close: “We moeten blijven inzetten op de activering van werkzoekenden. De werkloosheid is een sociale bom. Ik geloof in het

stijgen, belanden we in een ander verhaal.” Close lijkt wel een Keynesiaan met dat discours; ook in moeilijke tijden moeten de overheden blijven investeren. De lokale overheden spelen daarbij een cruciale rol: de helft van de overheidsinvesteringen zijn gemeentelijk. Coalitiepartner MR staat hier bij monde van eerste schepen Alain Courtois honderd procent achter. Dat de stad veel geld moet investeren in crèches en scholen vindt

Mayeur: “Dat de stad een begroting in evenwicht heeft en fors investeert betekent niet dat er voldoende geld is om alle ambities te realiseren”

systeem van de pensioenen voor stadsambtenaren, maar we moeten die wel minutieus in de gaten houden. En dan zijn er de interestvoeten: als de interesten plots fel

Close geen probleem. “De bevolking van de stad Brussel groeit sneller dan die van het gewest. Dat is een teken van vitaliteit. Een jonge bevolking is een opportuniteit. Maar

natuurlijk zijn er problemen zoals de vrouwelijke werkloosheid: 23,4 procent in de stad, 21 procent in het gewest.” Volgens burgemeester Mayeur is de stad Brussel een van de laatste gemeenten met een begroting in evenwicht en is dat geen geringe prestatie. De begroting heeft zelfs een indexering van de weddes van het stadspersoneel voorzien. Een serieuze buffer want als er effectief een indexsprong komt, zal de stad ook haar weddes niet indexeren. “Dat kunnen we niet,” aldus Close. Maar geld voor de indexering voorzien is wel een statement. En dat is mooi meegenomen.

Fin-de-Sièclemuseum Niet weinig gemeenten kijken afgunstig naar de inkomsten en mogelijkheden van de stad Brussel. Een budget van 750 miljoen euro is dan ook niet te versmaden. Maar de stad heeft ook daarop een antwoord klaar. “Onze beslissingen hebben rechtstreeks impact op het inkomen van 20.000 loontrekkenden. We baten 79 scholen uit, 29 sportzalen en sportterreinen. Die investeringen komen het hele gewest ten behoeve.” Ook de uitbating van zwemba-

den kost heel veel geld. Dat ze zwaar deficitair zijn, vindt ook Courtois geen probleem: “In die zin ben ik een atypische liberaal. We moeten de mensen de mogelijkheid bieden om te zwemmen. Lopen, zwemmen en boksen zijn drie natuurlijke sporten.” De stad Brussel genereert eigen in-

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS De kerststal op de Grote Markt werd deze week achter slot en grendel gezet nadat twee activistes van Femen de stal naar binnen waren gedrongen om Maria, Jozef en Jezus te ontvoeren en met stokken te slaan.

WEEKOVERZICHT

BDW 1454 PAGINA 5 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

WOENSDAG 3 DECEMBER LEERLINGEN VOOR AUTOVRIJE MOUTSTRAAT. De leerlingen van de secundaire scholen in de Moutstraat in Brussel vragen een autovrije schoolstraat. Dat beslissen ze op een leerlingenraad. AANBEVELINGEN NA NATIONALE BETOGING. De politievakbonden bespreken met burgemeester Yvan Mayeur (PS) het interne rapport over wat er misliep tijdens de nationale betoging. Daarin staan dertig aanbevelingen voor de diverse overheden. Twee havenarbeiders riskeren intussen een celstraf van een jaar met uitstel voor hun aandeel bij de rellen. De stad Brussel stelt zich burgerlijke partij voor de geleden imagoschade.

DONDERDAG 4 DECEMBER FRANSTALIGE INBURGERING. De Franstalige Gemeenschapscommissie gaat vanaf de lente nieuwkomers inburgeren. Dat kondigt Brussels minister-president Rudi Vervoort (PS) aan.

VRIJDAG 5 DECEMBER ‘BUNKER BESCHERMEN’. Brussels minister-president Rudi Vervoort (PS) gaat de bescherming van de schuilkelder uit WO I onder het Vossenplein onderzoeken. Volgens Vervoort staat een bescherming de bouw van een ondergrondse parking niet in de weg. MOSKEEBRANDSTICHTER KRIJGT 27 JAAR. Rachid El Boukhari krijgt voor assisen 27 jaar cel. Hij stichtte brand in maart 2012 in een sjiitische moskee in Anderlecht. Daarbij kwam de imam om. KOSTEN NAVOGEBOUW LOPEN OP. Het ministerie van Defensie stemt in met een bijkomende uitgave van 85 miljoen euro voor de bouw van het nieuwe Navo-hoofdkwartier in Haren. De bouw was aanvankelijk op 460 miljoen euro begroot.

Schepen van Financiën Philippe Close (PS, links) voert een bijna-Keynesiaanse politiek.

GROEN HEKELT DUUR KABINETSPERSONEEL. Het VGC-college trekt 275.000 euro extra uit voor de graadverhogingen van het kabinetspersoneel. De partij Groen is daar niet over te spreken. Collegevoorzitter Guy Vanhengel (Open VLD) reageert geïrriteerd. De VGC-raad keurt de begroting 2015 goed.

ZATERDAG 6 DECEMBER komsten, krijgt geld van het gewest, de gemeenschappen en ook van de federale regering. “Maar we investeren ook als hoofdstad,” zegt Close, die het voorbeeld aanhaalt van het Vanderborghtgebouw, dat door de stad aangekocht werd om tijdelijk het federale museum voor hedendaagse kunst in onder te brengen.

“ “ HET GETAL

Na renovatie zou moderne en hedendaagse kunst een onderkomen krijgen in de Citroëngarage. Maar daar steekt federaal staatssecretaris Elke Sleurs (N-VA) een stokje voor. Het Fin-de-Sièclemuseum moet de baan ruimen voor moderne en hedendaagse kunst. Close: “Het Fin-de-Sièclemuseum

is een succesverhaal.” Courtois: “Er moet een museum voor moderne en hedendaagse kunst inkomen, als het ook een hefboom kan zijn voor een buurt is dat mooi meegenomen.” Maar de beslissing ligt dus bij Sleurs. Danny Vileyn

‘AFSCHAF WACHTUITKERING UITSTELLEN’. Brussels minister van Werk Didier Gosuin (FDF) vraagt uitstel voor de afschaffing van de wachtuitkering voor wie daar meer dan 36 maanden van geniet. De federale maatregel gaat in op 1 januari. Gosuin vraagt meer tijd om de gehandicapte werklozen te ontzien. PS SCOORT GOED. De peiling naar de kiestintenties van La Libre laat weinig grote verschuivingen zien. PS doet het iets beter, MR iets minder goed. Regeerpartijen FDF en CDH gaan er wel op achteruit. Bij de Vlaamse partijen scoort de N-VA het best, gevolgd door het Vlaams Belang.

ZONDAG 7 DECEMBER

Het is een onuitvoerbare en heel erg dure maatregel” Brussels minister van Werk Didier Gosuin (FDF) is geen voorstander van de verplichte gemeenschapsdienst voor werklozen (in Le Soir).

Zelfs vrachtwagenchauffeurs geven hun baan op om voor Uber te gaan rijden. Met succes, want ze zijn tot de helft goedkoper dan wij” Pierre Steenberghen van de Groepering van Taxiondernemingen klaagt de oneerlijke concurrentie en het zwartwerk aan bij Uber (in Het Laatste Nieuws).

In Brussel neemt de digitale economie slechts 7 procent in van de totale economische activiteit. Bovendien, en daarin vormt Brussel het buitenbeentje van Europa, neemt dat aandeel de laatste jaren af. Steeds minder bedrijven in de hoofdstad leveren dus ITof telecomdiensten of zijn bezig met dataverwerking.

Van 2002 tot 2012 kromp het aantal met 1,6 procent. De Brusselse regio scoort daarmee opvallend slechter dan Berlijn, Londen, Parijs, Milaan en Madrid: in deze metropolen stijgt het aandeel IT-gerelateerde bedrijven telkens, met één à zeven procent. De cijfers komen uit een rapport van BAK Basel, een Zwitsers onderzoeksinstituut dat voor Brussels Metropolitan, een koepelverband van Voka, VBO, Beci en UWE, onderzocht hoe de Brusselse metropool zich economisch ontwikkelt. KV

ECOLO LONKT NAAR GROEN. Een werkgroep vernieuwing van Ecolo stelt voor om te fuseren met Groen. Er kan begonnen worden met een feitelijke fusie van Groen en Ecolo in Brussel. Beide partijen bekijken het voorstel. ‘GEEN VERFRANSING IN DE RAND’ Het Nederlands is de meest gesproken taal in de Rand, maar het Frans het best gekend. Dat blijkt uit een studie van Rudi Janssens (Brio) in opdracht van de Vlaamse regering. De meertaligheid binnen de gezinnen lijkt toe te nemen.

MAANDAG 8 DECEMBER STAKING LEGT BRUSSEL LAM. Door de provinciale staking in Brabant ligt het openbaar vervoer in de hoofdstad stil. Ook heel wat administraties; bedrijven en winkels sluiten de deuren. Vakbonden blokkeren de invalswegen. Volgens de werkgeversfederatie Beci bedreigt de staking 2.000 banen.

DINSDAG 9 DECEMBER BEGROTING BRUSSEL VOORGESTELD. De stad Brussel stelt haar begroting voor 2015 voor. Die is evenwicht. FIN-DE-SIECLE-MUSEUM MET SLUITING BEDREIGD. De federale kunstwerken moeten terug naar het Museum voor Schone Kunsten en federale collecties krijgen geen plaats in het museum dat de Brusselse regering in het Citroënmuseum wil. Dat staat in de beleidsbrief van N-VA staatssecretaris Elke Sleurs (zie ook pagina 18-19).

Samengesteld door Steven Van Garsse

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1454 PAGINA 6 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

BRUSSEL – Fernand Keuleneer is een advocaat met een eigenzinnige kijk op landelijke en internationale politiek. Hij verzette zich niet zonder succes tegen de voor de Vlamingen nadelige splitsing van het gerechtelijke arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Daarvoor kreeg hij vorige week de erepenning Albert De Cuyper van het Vlaams Komité Brussel. Een klassieke conservatieve flamingant is hij nochtans niet. Of toch wel. “Advocaat van de duivel? U flatteert me.”

FERNAND KEULENEER, TEGENDRAADS ANTI-SPLITSINGSADVOCAAT

‘ALS MEN DE LIBERALE SAMENLEVING IN VRAAG STELT, IS HET KOT TE KLEIN’

‘K

ent u het verschil tussen een pessimist en een optimist,” vraagt Keuleneer ergens tijdens het interview. “Wel, een pessimist zegt dat de wereld slecht is. De optimist daarentegen zegt: ‘Neen, het kan nog slechter!’” Het tekent Keuleneer ten voeten uit. De 57-jarige intellectueel uit Elsene staat bekend als een dwarsdenker, een conservatief, maar nuanceert dat verrassend en begeesterend. Keuleneer was waarschijnlijk de geschikte persoon om voor zijn cliënten naar het Grondwettelijk Hof te stappen tegen de wet op de hervorming van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Want het politiek akkoord over die splitsing was archi-slecht, dixit de advocaat, maar dank zij de reactie en de grondige bijsturingen nu toch werkbaar. Zij het nog steeds met grote gebreken en onverantwoord duur. En dan: “Ik kijk vol verwachting uit naar de eerste parlementaire vraag over de kostprijs van die B-H-Vgrap,” zegt Keuleneer met de glimlach. Maakt u eens een globale evaluatie van de splitsing van het gerechtelijke arrondissement. Keuleneer: “Laat me meteen verduidelijken: het gerechtelijk arrondissement is niet gesplitst. Er is nog altijd één gerechtelijk arrondissement Brussel, en dat blijft zoals voorheen dus ongesplitst. Daarbinnen heb je ontdubbelde of zo u wil gesplitste rechtbanken, die allemaal bevoegd blijven voor het hele arrondissement, weliswaar met inachtname van de taalwetgeving.” “De parketten daarentegen zijn wel territoriaal gesplitst. Je hebt nu een parket bevoegd voor Halle-Vilvoorde en een parket bevoegd voor Brussel. Door onze kritiek op dat akkoord heeft men uiteindelijk toch vooraf een werklastmeting laten uitvoeren. Waarom hadden we kritiek op het BHV-akkoord? Omdat de 20-80 verdeelsleutel Nederlands-Frans voor de benoeming van magistraten volstrekt niet met de realiteit overeenstemde en niet werkbaar zou zijn geweest, met een slechte rechtsbedeling tot gevolg. Een ander punt betrof onder meer de in het oorspronkelijke akkoord opgenomen verplichting van de procureur in Brussel om een Franstalig diploma te hebben. Daarin heeft het Grondwettelijk Hof ons gelijk gegeven.” “Nu zegt men wel dat de hervorming uiteindelijk niet slecht werkt, maar daar wil ik zeker bij opmerken dat dat vooral dankzij ons protest is. Na de aanpassingen die we hebben

FERNAND KEULENEER •

ADVOCAAT BIJ DE BALIE VAN BRUSSEL EN STICHTEND VENNOOT VAN KEULENEER ET. AL.

•

1981 LICENCIAAT IN DE RECHTEN EN DE ECONOMIE (KU LEUVEN)

•

1982 MASTER OF LAWS (YALE LAW SCHOOL, VS)

•

1988-1992 DE BANDT, VAN HECKE & LAGAE, NEW YORK

•

2000 VOORZITTER VAN HET VLAAMS PLEITGENOOTSCHAP BIJ DE BALIE TE BRUSSEL SVG/CD

kunnen afdwingen en dankzij het Grondwettelijk Hof zijn er geen onoverkomelijke rampen gebeurd. Na de aanpassingen, dus.” Vanwaar kwam die drang om ten strijde te trekken tegen het BHV-akkoord? Keuleneer: “Wel, toen wij het akkoord lazen, wreven we ons de ogen uit van verbazing. Het hing met spuug en plaktouw aan elkaar. Het was ook duidelijk dat de Franstaligen als vanouds goed voorbereid aan de onderhandelingstafel hadden gezeten, en de Vlamingen niet. De Vlaamse onderhandelaars kenden hun dossier niet.”

Voor uw inzet voor de Nederlandstalige gerechtelijke zaak krijgt u de Albert De Cuypererepenning, een belangrijke prijs van het Vlaams Komitee voor Brussel. Maar u bent geen klassieke flamingant. Keuleneer: “Ik heb de splitsomanie van Vlamingen altijd iets raars gevonden. Ik heb nog altijd niet begrepen waarom voor de Vlamingen het gerechtelijk arrondissement gesplitst moest worden. Er was inderdaad een probleem van onvoldoende tweetalige kandidaat-magistraten. Vanaf 1999 heeft men bijzondere taalkaders gecreëerd om toch niettweetaligen te kunnen benoemen, tegen de vereisten van de taalwet in. Dat was niet verstandig, maar goed. Er was toen wel een informeel akkoord in een werkgroep om de tweetaligheid toch te behouden. Toch zijn de Vlamingen – vooral buiten Brussel – de kaart van de splitsing beginnen te trekken. Met als resultaat vandaag rechtbanken waar nog maar één derde van de magistraten een functionele kennis van de andere taal heeft. Wel, ik vind dat bizar, want ik vind tweetaligheid bij alle openbare diensten in Brussel belangrijk. Dat is toch veel beter voor de rechtsbedeling, niet?” U bent iemand die graag oppositie voert. Onlangs zond u een tweet met kritiek op de kerstboom aan het winkelcentrum City2. Wat was daar mis mee? Keuleneer: “Wel, uiteraard heb ik niets tegen een kerstboom. Maar een kerstboom heeft een culturele betekenis, en die betekenis is gebonden aan een gebeurtenis, een seizoen, en ja, ook een religieus feest. Men moet betekenissen respecteren, en een kerstboom begin

“Wat ik over euthanasie zei, heeft niets met ethisch conservatisme te maken. We leiden in dit land aan een overdosis moralisme”

november heeft geen betekenis, maar dient enkel om sentiment op te wekken en het consumentisme te masseren.” “Ach, ik deconstrueer vaak. Ik haal graag gevestigde progressieve overtuigingen onderuit, zeker van mensen die zelf zeggen dat ze graag deconstrueren, maar niet aanvaarden er zelf het voorwerp van te zijn.” “Als men het ook maar aandurft om de sharia van de Westerse liberale samenleving in vraag te stellen, de absoluutheid van de altijd uitdijende en vager wordende zogenaamde mensenrechten, dan is het kot te klein. Ons rechtssysteem lijkt op dit ogenblik te draaien rond niet-discriminatie als absoluut grondbeginsel. Je kan werkelijk alles aanvechten op basis van discriminatie.” Dat klinkt niet alsof u tegen een basispakket van mensenrechten bent. Keuleneer: “Natuurlijk niet. Zeker niet in klassieke zin. Maar wel als

mensenrechten leiden tot een juridisering van de samenleving, met lobbygroepen en individuen die quasi permanent naar de rechter kunnen stappen. Het laatste woord ligt dan bij de rechter, en niet meer bij de democratie.” “Kijk, vroeger had je mensenrechten om je te beschermen tegen de staat en tegen ongewenst overheidsoptreden. Gaandeweg is men mensenrechten gaan gebruiken tegen individuen en instellingen in de samenleving. En nog later heeft men er de niet-discriminatie als absoluut beginsel bij gesleurd. Die vaak alle betekenis verloren heeft. Wat we in het recht niet-discriminatie noemen, heeft vaak weinig of niets te maken met de oorspronkelijke betekenis van de term. Het gaat in de meeste gevallen om macht en subsidies, en niet om moraal. Maar zoals zo vaak wordt macht op misleidende wijze verpakt als moraal.” U bent ook geen voorstander van onze huidige euthanasiewetgeving. Legt u eens uit. Keuleneer: “Ik ben niet tegen een euthanasiewetgeving, maar dan wel voor een eerlijke en verstandige euthanasiewetgeving. Dat betekent dat in bepaalde medische en controleerbare omstandigheden euthanasie mag worden uitgevoerd zonder dat een arts een misdrijf begaat. Maar dat is niet wat er nu gebeurt. Euthanasie evolueert snel naar een recht op ‘dood op bestelling’, wanneer en om de redenen die men volledig zelf bepaalt, en waarvoor men dan de bijstand van artsen mag afdwingen.” “Men gebruikt nog wel de term ‘euthanasie’, maar eigenlijk bedoelt men dat iemand die een einde wil stellen aan zijn leven het absolute recht heeft dit te doen, met bijstand van het medische korps en assistentie van de samenleving. Artsen worden er verplicht bij betrokken. Men wil de ziel van de geneeskunde wijzigen.” “Als op een bepaald moment dan de beëindiging van het leven door artsen banaal wordt, een van de vele medische handelingen die in de geneeskunde wordt aangeboden, dan zie ik niet in waarom men op termijn euthanasie nog zou beschouwen als een bijzonder zwaarwichtige beslissing. En dan, een redenering verder: de budgetten voor gezondheidszorg zijn niet groot, en ja, iemand die veel een beroep doet op de ziekteverzekering kan dan allicht de vraag krijgen of hij niet beter uit een soort verantwoordelijkheidsbesef voor euthanasie zou kiezen.” Journalisten houden van labeltjes, en zouden u waarschijnlijk als ‘conservatief’ brandmerken. Maar hoe noemt u uw wereldbeeld zelf? Keuleneer: “Wat ik over euthanasie heb gezegd, heeft niets met ethisch conservatisme te maken. We leiden in dit land aan een overdosis moralisme.” “Mijn politieke conservatisme, als u het zo wil noemen, dat dus niet zoveel met ethiek te maken heeft, bevat zelfs marxistische elementen. Sentimentaliteit en een vroege kerstboom in City2, dat is opium voor het volk. De religie van het

BDW 1454 PAGINA 7 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

ben, van wie we vijanden maken. Want het Europese Unie-model is zogezegd superieur, ook moreel. Wij kunnen ons niet voorstellen dat fatsoenlijke mensen en respectabele samenlevingen en culturen zouden opteren voor een ander model dan het onze. Dat vind ik een totaal verkeerde en gevaarlijke manier van redeneren.” “Noem het gerust evenwichtsdenken, maar ik geloof in veelzijdige diplomatie, en niet in sterke genoegzame verklaringen met een messianistisch karakter.” Maar de drang van het Westen om een voorbeeld te zijn is toch begrijpelijk, ook al zondigt men er vaak zelf tegen? Keuleneer: “Ten tijde van het communisme begreep ik heel goed het nut van een sterk AmerikaansEuropees blok. Maar die tweestrijd tussen universalistisch georiënteerde machtsblokken bestaat niet meer, dus vind ik ook niet dat we nu nog een sterk Amerikaans-Europees universalisme tegenover Rusland moeten aanhangen. Rusland is een ‘gewone’ maar zeer grote en terzelfdertijd zeer kwetsbare staat geworden, met legitieme geopolitieke belangen. Iedereen gaat er maar van uit dat de Russische leider Poetin de absolute heerser is van Rusland. Dat is niet waar. Poetin is een evenwichtskunstenaar die verschillende Russische politieke stromingen probeert te verzoenen. De denkfout die men hier in het Westen maakt is dat als je Poetin vervangt, er plots een liberale democraat verkozen wordt. Larie. Neem Poetin weg, en je zou wel eens radicaal-nationalistischslavofiele Russische krachten kunnen opwekken die het overnemen. Overigens, de ongepaste westerse kritiek op Poetin was er lang voor de oorlog in Oekraïne, naar aanleiding van interne Russische wetgeving die niet naar de zin van onze antidiscriminatiefundamentalisten was.”

Fernand Keuleneer: ““Ik zie de staat, de samenleving en het individu als een driepolig model. Elk van deze polen heeft een relatieve autoriteit.”

‘goed voelen’ en de vrije keuze als absolute norm. Als je je goed voelt, dan ga je natuurlijk niet te veel nadenken. Opium, dus.” “Ik zie de staat, de samenleving en het individu als een driepolig model. Ik ben voor een sterke staat, als behoeder van eenheid en autoriteit. Daarnaast heb je een samenleving, die een autonomie heeft ten aan-

zien van de staat, en de diversiteit en de vrijheid reflecteert. En dan heb je het individu. Elk van de drie polen heeft een relatieve autonomie. Ik vind dat de staat niet te veel in te grijpen heeft in de samenleving. Maar staat en samenleving leven continu op gespannen voet met elkaar. Dat spanningsveld is politiek, en politiek is conflictueel. Dat con-

flict heet democratie, en mag nooit uitgeschakeld worden. En zeker niet vervangen worden door een allesoverheersende morele boodschap.” Is het binnen die logica dat u als een van de weinige Vlaamse intellectuelen Rusland durft te verdedigen? Omdat een geopolitiek discours wordt ver-

vangen door een moralistisch discours? Keuleneer: “Absoluut, dat hebt u goed gezien. Wat mij stoort hier in Europa, en meer bepaald in de Europese Unie, is dat de wereld als het ware opgedeeld wordt in enerzijds kandidaat-lidstaten, die ons kopiëren, en anderzijds zij die het niet begrijpen of nog niet begrepen heb-

Terug naar onze lokale geopolitiek. U bent geen Vlaamsnationalist, zei u eerder. Hebt u tijdens de uitreiking van de erepenning Albert De Cuyper dan ook een visie op het voortbestaan van België verdedigd? Keuleneer: “Ik ben nooit een voorstander geweest van twee- of drieledig federalisme, of van splitsing. Ik ben wel een klassieke flamingant omdat ik taalwetten belangrijk vind, evenals respect voor elkaars taalterritoria. Maar goed, de situatie is wat men ervan gemaakt heeft. Voor deze geopolitieke ruimte in Europa die België is, met een strategische positie, is er denk ik geen ander territoriaal kader wenselijk en mogelijk, met liefst een zo groot mogelijke samenwerking in Beneluxverband. Vermits ik geen beaat optimist ben en ook al niet zo geloof in een gemakkelijk maakbare samenleving, denk ik dat we maar beter behouden wat we hebben.” “En overigens, splitsen moet je nooit zelf doen, maar moet je de andere partij laten doen.”

Christophe Degreef en Steven Van Garsse

BDW 1454 PAGINA 8 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

les nogal provisoir aangelegd. Lhoas: “Er zijn kamers in het gebouw die eigenlijk al jaren dienst doen als rommelkot voor de gemeente en die we niet mogen gebruiken, maar die wel mee in de huur zitten. Het gebouw kost flink wat aan de Franse Gemeenschap: 800.000 euro per maand.”

Niet nutteloos

Oorspronkelijk plande de gemeente Elsene een lokettenzaal in de grote hal van nummer 19. Binnenkort wordt het een auditorium dat ook als cultuurzaal dienst kan doen.

SAMENLEVING > ARCHITECTUURSCHOOL ULB HOOPT IN FLAGEY TE KUNNEN TE BLIJVEN

Campus Solbosch of cafetaria Flagey ELSENE – De komende jaren wordt de architectuurfaculteit van de ULB op het Flageyplein gerenoveerd. De werkzaamheden slepen al jaren aan, en in de sokkel van het gebouw slapen zwervers. Te midden van de bouwval gloort echter hoop. “We zouden graag van dit gebouw dé architectuurfaculteit maken.” Maar de gemeente Elsene en de ULB zijn daar nog niet volledig van overtuigd.

innen, beschut, ligt het kadaver van een duif. Buiten raast het verkeer langs het immer drukke Flageyplein. De ingang van nummer 19 is dichtgetimmerd met hout. Om te voorkomen dat zwervers en krakers hun intrede zouden nemen tot het gebouw. Niet dat de architectuurfaculteit van de Université Libre de Bruxelles aan Flagey – in de volksmond bekend als La Cambre - volledig leegstaat, neen, de masteropleiding wordt er zelfs georganiseerd. Maar sinister en aftands is het wel. “Of de bovenbouw ook wordt gerenoveerd? Geen idee,” zegt Pablo Lhoas, docent aan La Cambre en verantwoordelijke voor de renovatie van de benedenverdieping. “De gemeente Elsene heeft enkele jaren geleden provisoir plafond ge-

stoken en hier en daar wat veranderd. Maar niets ten gronde.” Het is alleszins niet Lhoas’ opdracht om het gebouw volledig te renoveren. De benedensokkel dus wel. En die plannen zijn ambitieus. “Er komt een nieuw auditorium in de centrale hal, werkruimten voor de studenten, een nieuwe cafetaria en het aanpalende architectuurmuseum worden onder handen genomen. “Het is de bedoeling om met de cafetaria en het museum onze school meer te openen naar het publiek,” legt Lhoas uit. “Op die manier zouden we echt ingebed geraken in het stadsweefsel. Nu zijn we een beetje een vreemde eend in de bijt, afgesloten van de stad, ook al zitten we er middenin.” Om het verhaal volledig te begrijpen, moeten we terug naar het verleden.

In 1981 huurt de Franse Gemeenschap het gebouw op nummer 19 – pal naast het Flageygebouw. In die tijd fungeerde het pand als administratie voor de gemeente Elsene, die nu nog altijd eigenaar is, en er oorspronkelijk een lokettenzaal in wilde. Vandaar de grootte van de nu te renoveren centrale hal. De Franse Gemeenschap brengt in het gebouw de architectuurschool La Cambre onder. In 2009 fuseren de architectuurschool Victor Horta en de architectuurschool La Cambre samen tot architectuurfaculteit van de ULB, op aansturen van de Franse Gemeenschap. De zaken worden er niet eenvoudiger op, want de ULB kiest ervoor om de architectuuropleiding over twee campussen te spreiden: de bachelors op de Solbosch-terreinen, de hoofdzetel van de ULB,

Jarenlang was het niet zeker dat La Cambre op Flagey zou blijven. En ook de ULB is er nu niet uit.

en de masteropleiding op Flagey. Dat is meteen een deel van de verklaring waarom het gebouw nu in zo’n slechte staat is: het was lang niet zeker dat de ULB in het gebouw zou blijven, en ook de aanwezigheid van La Cambre vanaf 1981 lag oorspronkelijk niet vast. Daarom is al-

En ook nu is het niet zeker dat de ULB kan blijven. “Het plan om een cafetaria en een auditorium te maken past daarin: de gemeente Elsene kan de infrastructuur ook nadien gebruiken, mochten we weg gaan. Zo is de renovatie alleszins niet nutteloos.” De gemeente Elsene weet alleszins niet goed wat de toekomst zal brengen. Een maand geleden kwam de renovatie ter sprake op de gemeenteraad, maar een echte toekomstvisie werd er niet gegeven. Om optimistisch te blijven: het is al een klein wonder dat de sokkel van het gebouw de komende jaren gerenoveerd wordt, want dat was al jaren zo gepland. Problemen met de aannemer staken daar een stokje voor. De aannemer vond de renovatie uiteindelijk te duur en haakte af. Gelukkig werd er een andere aannemer gevonden. Maar ook de ULB is er niet uit wat de toekomst zal brengen: alles op één campus concentreren – Solbosch of Flagey - of de situatie bij het oude laten. Twee studenten van de school buigen zich alleszins over een volledig project voor de site op Flagey 19. “Mocht de ULB ervoor kiezen om de gehele faculteit hier onder te brengen, dan hebben wij een aantal mooie projecten klaar,” zeggen Valentin Schaffar en Nicolas Wicart. Op hun werktafel staan verschillende maquettes van het Flageygebouw en de ULB-campus. “We willen het rectoraat tonen dat het niet onmogelijk is om alle 1.200 studenten architectuur hier onder te brengen. Want de breuk die er nu is tussen de bachelor- en masterstudenten is niet goed voor de continuïteit van de opleiding.” Dromen mag, maar sommige torens die uit de maquettes van Schafar en Wicart opstijgen, torenen wel heel hoog uit boven het Flageygebouw. “Och, dat zijn projecten die tonen wat er nodig zou zijn moesten we de normen die de Franse Gemeenschap oplegt voor het aantal vierkante meter per student, volgen. Als de ULB besluit om alles op het Flageyplein onder te brengen, dan zullen we creatief moeten zijn. Maar het kan, geloof ons. Als we 3.500 vierkante meter zouden kunnen toevoegen, dan is het leefbaar voor alle studenten.” “De ULB heeft ons voor 2016 een nieuw onderkomen beloofd, maar waarschijnlijk wordt het 2022, of zoiets,” voegt Pablo Lhoas er aan toe. “Tegen dan weten we hopelijk waar we aan toe zijn en waar de architectuurfaculteit definitief komt. Toegegeven, de centraliserende stroming van de ULB – alles op de Solbosch – is sterk. Maar als er hier al een deel gerenoveerd wordt, dan zijn we toch al halfweg.”

Christophe Degreef

ADVERTENTIE

BDW 1454 PAGINA 9 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

WE WANT You 1 IJDAG 9/0

R VANAF V

ZEL CES PUZ 1000 PIE or opkomend vo Boot camp et Ugo Dehaes, M t. n e al st dan brozio e.a. Ricardo Am

17/01 FIE CENOGRA ATELIER S project en Leer je eig h vormgeven sc scenografi

ATERDAG VANAF Z

Essense kerstmarkt kleurt Belgisch

25/02 ENSDAG

O VANAF W

p - Worksho SKRATCH n re e g voor jon deejaying D en Sadziky L met LSC, J 25/02 p o orksh KEYS - W t writing me g n o rs singe en s ll e b Is y, The Happ De Hoop ENSDAG

België blijkt de bevoorrechte partner te zijn van de kerstmarkteditie 2014 in Essen. Opvallend: in het kleuren- en lichtspel

zijn de drie gemeenschappen netjes vertegenwoordigd: met de Vlaamse Leeuw, de Waalse haan en de rode leeuw omcirkeld door negen blauwe vijfbladeren, symbool voor de Duitstalige Gemeenschap. Ook het Brussels Gewest tekent met zijn Iristeken present. Kim Verthé

P-PRAAT Komt geen dag te vroeg, die lobbygroep die Laurette Onkelinx (PS) voor Brussel wil oprichten. Enkele jaren geleden waarschuwde Onkelinx als federaal minister nog voor de ‘schimmel’ die Vlamingen waren in het Belgische huis, en kijk, wat lezen wij in La Libre Belgique? ‘Des chalets envahis par la mérule’ in Sint-Pieters-Woluwe. In die erg Franstalige gemeente zouden enkele chalets van de lokale kerstmarkt aangetast zijn door een fl inke zwam. “On ne prendra pas le risque d’exposer les gens à ce champignon!,” maakt burgemeester Benoît Cerexhe (CDH) zich fl ink. Neen, Benoît, groot gelijk. Want lokaal oppositieraadslid Tanguy Verheyen van de MR weet met veel nadruk dat “l’effet de la mérule sur le bois rend celui-ci beaucoup plus fragile. Les structures seront donc moins résistantes.” Pats er op van onze Verheyen. Waarschijnlijk bestaat er in een of andere Brusselse gemeente wel een lokale schepen bevoegd voor schimmelaantasting die het zieltogende Sint-Pieters te hulp kan komen. Zo niet biedt de debatclub van Laurette wel soelaas. Uw commentator besluit met de wijze woorden: Arrêtez la mérule, halte au fascisme.

4 DAG 30/0

DONDER

HELDEN LOKALE met je muziekof Kom alleen dium redden o p s n o p e o gr t n u p p o i.s.m P

Foto: Koen Cobbaert

BRUSSEL - Heeft u nog lang niet genoeg gehad van sfeerlicht en glühweingeuren op Winterpret? Dan kan u naar Essen trekken, net over de grens in Duitsland. Een tip van een trouwe lezer.

O VANAF W

Dans

Expo

Met de steun van de

ALLE INFO OVER ONS AANBOD

www.zinnema.be ADVERTENTIE

Halte à Francken, ook. Theo Francken is toch wel erg ver gegaan in zijn scheldtirade tegen onze vriend Dyab Abou Jahjah. Dyab demonstreerde voor het kabinet van ‘racist’ Francken, waarop Theo dan maar enkele persoonlijke details uit Dyabs asieldossier in de pers gooide, die dat natuurlijk netjes optekende, waarop het op sociale media werd gegooid, en dan op straat. In die volgorde. Herhalen wat Theo zei doen we niet, wij zijn fatsoenlijk, maar het was niet echt ministerieel. Iets doet vermoeden dat die opendebatcultuur die vroeger de norm was er niet meer in zit tegenwoordig. Nu ja: Dyab zette een dag eerder nog een foto van enkele Ku Klux Klan-leden op Facebook met daaronder “You have to respect everyone’s beliefs” - No, I fucking don’t. Het moet natuurlijk van twee kanten komen.

CHIEN ÉCRASÉ Als u dit leest, dan is Ecolo defi nitief verhuisd uit het Flageygebouw, vijfde verdieping. Bij het ter perse gaan waren de redacteurs van uw stadskrant nog getuige van de verhuis met behulp van een lift en een vormeloze massa die af en toe uit het raam werd gekieperd. We zijn niet zeker wat die vormeloze massa was. Een stel poncho’s? Een achtergelaten verzameling jute zakken, fair trade? Gerecycleerd snorhaar van Olivier Deleuze? Lang geleden trouwens dat we nog eens iets van de moustache van Watermaal-Bosvoorde hebben gehoord. Is de groene Brusselse gemeente zo passief geworden dat niemand ze nog opmerkt? Grappig te vernemen overigens dat Bianca Debaets steeds actiever wordt. Nog even en fossiele brandstoffen kunnen vervangen worden door persberichten van de Brusselse CD&V-staatssecretaris voor Verkeer. Mooi ook dat Debaets voor haar recente campagne put uit succesvolle burgerbewegingen. Zo luidt de Franstalige slogan op de MIVB-bussen die u moet aanzetten tot besturen zonder invloed: ‘Boire et conduire? Pas Question!’

Je kunt pas iets veranderen als je weet waar het fout loopt Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek fondspascaldecroos.org/steun

WA N T G O E D E JO U RNALIST IEK IS ESSENT IEEL

Muziek

BDW REGIO

BDW 1454 PAGINA 10 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

DEZE WEEK IN GOEDE LUCHT > EEN MASTERPLAN VOOR DE TUINWIJK

Buurtbewoners tonen hoe het moet

onbevooroordeelde partner hebben hem naar hier gelokt. Maar ook in de zorgeloos klinkende Gezondheid-, Geestdrift-, of Vruchtbaarheidsstraat wordt vandaag de rust verstoord door ronkende motoren en eisen de vierwielers hun plaats vaak op ten koste van de voetgangers. Zo werden zowat alle voetpaden die doorheen de jaren verzakt zijn tot op straathoogte gedegradeerd tot pakeerplaats. Bij hevig regenweer vindt het regenwater via de voetpaden gemakkelijk de weg naar de huizengevels en soms zelfs verder. Het Severineplein waar ouders hun kroost afzetten in de aanpalende Nederlands- of Franstalige school is vooral tijdens het spitsuur door de vele foutparkeerders één grote chaos. “De straatjes smeken om een nieuwe aanpak. Dat is de reden waarom ik hier op bezoek kom,” zegt schepen van Openbare Werken Mustapha Akouz (PS). Het Severineplein is heel uitnodigend om fout te parkeren. Auto’s parkeren zich horizontaal in het verlengde van het pleintje, omdat het nu eenmaal niet duidelijk is of het nu mag of niet. Ook de bestuurders die hun wagen half op de stoep zetten, zijn zich er niet altijd van bewust dat ze een overtreding begaan. We gaan daarom de stoepen helemaal heraanleggen en verhogen. Daarmee zal het overstromingsgevaar waar sommige bewoners mee te kampen hebben, in één klap aangepakt worden. Ook de kruispunten die nu zo breed zijn dat snelheidsduivels er hun slipkunsten oefenen, worden aangepakt. De voetpaden worden breder gemaakt en de rijbaan wordt dus versmald.”

Prioriteitenlijstje

Het Severineplein om halfvier, op het moment dat de kinderen van school worden gehaald.

ANDERLECHT – Met twee wandelingen door hun buurt lieten de bewoners van de tuinwijk Goede Lucht aan het gemeentebestuur weten wat er volgens hen in hun buurt moet veranderen. Een grondige renovatie van de sportzaal, minder autooverlast en moestuintjes in de prachtige woonerven zijn de prioriteiten.

e tijd dat bewoners pas op de hoogte werden gebracht met een informatievergadering als alles al in kannen en kruiken is, lijken gemeentepolitici achter hen ADVERTENTIE

Puzzel Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak

puzzel@resonansvzw.be

te laten. Onlangs nog berichtte deze krant over de Louis Bertrandlaan waar buurtbewoners hun zegje mogen doen over de heraanlegplannen. In de verre uithoek van Anderlecht doen de bewoners dat nu over hun pittoreske tuinwijk Goede Lucht. Zoals de naam doet vermoeden, is het aangenaam toeven in de wijk. Net als de andere tuinwijken in het Brussels Gewest is Goede Lucht als een sociale huivestingswijk ontstaan met het lovenswaardige idee dat ook mindergegoeden recht hebben op een aangename leefomgeving. Op een boogscheut van het Westlandshoppingscentrum, maar wel aan de andere kant van de Ring, ligt het bovendien aan de voet van de Neerpedevallei. Met de voortuintjes en de mooie dreefjes die naar de woonerven in het midden van de

huisblokken leiden en indertijd als collectieve groene ruimte ingericht werden, lijkt het helemaal een dorp in de stad. Een dorpje waar Roger

bevolking is veranderd. Dat zie je elke dag. Ook de drugshandel heeft in deze wijk haar intrede gedaan. Je zit hier nu eenmaal goed verstopt. Maar de grote tuinen blijven hun charme hebben. Ook mijn kinderen willen hier niet weg. Mijn zoon heeft hier net een huisje gekocht.” Echte nieuwkomers in de wijk zijn Olivier en Rihab, een jong multicultureel koppel dat hier in de maand augus-

SCHEPEN VAN OPENBARE WERKEN MUSTAPHA AKOUZ (PS):

“De straatjes smeken om een nieuwe aanpak. Dat is de reden waarom ik hier op bezoek kom”

(68) altijd al gewoond heeft en dat hij net als vele andere Brusselse wijken heeft zien veranderen onder druk van de uitbreidende stad. “De

tus hun geluk gevonden heeft. Olivier dacht oorspronkelijk in Schaarbeek of Evere te gaan wonen, maar de torenhoge huizenprijzen, en zijn

De bewoners luisteren goedkeurend naar de plannen van de schepen. Sinds een paar jaar is er een nieuwe dynamiek ontstaan met de komst van het plaatselijke wijkcomité met drijvende kracht Monique. Een van de ideeën die uit de bus kwamen, was om de woonerven in de wijk een nieuw leven te geven. “De woonerven zijn wat in onbruik geraakt en dat is een zonde voor de wijk. We willen er opnieuw een ontmoetingsplaats van maken door er samen een moestuin in aan te leggen en er samen met de buren een spelletje kubb te spelen.” Het zijn niet alleen de pleinen, straten en groene ruimtes die aangepakt worden. Bovenaan het prioriteitenlijstje staat de grondige renovatie van de sporthal op het Severineplein dat danig in verval is geraakt dat de veiligheid van de sporters, waaronder de scholen en menig sportclubs er in gevaar is. De plannen worden in het masterplan gegoten waarmee de gemeente naar de verschillende overheden zal stappen voor de nodige subsidies. Dat bewoners zo betrokken worden bij de plannen is voor een groot deel de verdienste van Periferia, een vereniging die zich inzet voor burgerparticipatie. “We vormen een beetje de brug tussen bewoners, overheden en promotoren,” legt Sereno Orlando de werking in een paar woorden uit. Bruno Schols

BDW 1454 PAGINA 11 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

ADVERTENTIE

UW HUURDERS ZITTEN GOED. UW INVESTERING OOK.

eb zoek rhteetment a p p a l e d mo Sint-Jans-Molenbeek > Opnieuw verkeer aan Hertogin van Brabant

Buurtbewoners krijgen (beetje) hun zin De bedreigingen van buurtbewoners om het Hertogin van Brabantplein naar hun hand te zetten, zijn succesvol. Het gemeentebestuur herstelt de oude verkeerssituatie rond het plein. Langdurig parkeren blijft evenwel uit den boze.

zette kwaad bloed. Volgens de geruchtenmolen zou een groep buurtbewoners zelfs het plan hebben gesmeed om de bussluizen van de MIVB eigenhandig met beton vol te storten, zodat er opnieuw volop doorgereden kon worden. Het gemeentebestuur heeft daarom besloten dat de oude verkeerssituatie deels wordt aangepast. Zo zal er opnieuw rond het plein gereden kunnen worden. Aan de parkeerbeperking verandert er niets. Schepen van Mobiliteit Jan Gypers (Open VLD): “We hebben er voor gezorgd dat alle handelaars opnieuw vlotter bereikbaar zijn. Het parkeren blijft evenwel gereglementeerd, met een rode zone op de Ninoofsesteenweg en een groene zone op het Hertogin van Brabantplein zelf. Ook zijn er verschillende laad- en loszones voorzien voor de handelaars.” “Vroeger, toen er nog naar hartenlust kon geparkeerd worden op het plein, bleven de meeste auto’s een hele dag staan,” zegt Gypers nog. “In de praktijk waren er toen maar 30 à 40 parkeerplaatsen vrij voor klanten van handelaars. Met de nieuwe verkeerssituatie is er nu plaats voor 300 parkeerplaatsen per dag. Roterend parkeren, dat wel.” Christophe Degreef

Sinds de lente werd het doorgaand verkeer op het Hertogin van Brabantplein beperkt. Zo was het onmogelijk om vanaf de Ninoofsesteenweg rechts te draaien richting Birminghamstraat of een deel van de Ninoofsesteenweg af te snijden door rond het plein de rijden. In de andere richting, naar buiten Brussel, werd het verkeer eveneens gelimiteerd. Alleen bussen van de MIVB mochten nog door. De aanpassingen waren een gevolg van de heraanleg van het plein, waarbij ook heel wat parkeerplaatsen sneuvelden. Het verzet groeide echter. Vorig jaar hielden buurtbewoners al eens een burgerinterpellatie waarin ze de nieuwe situatie aankaartten. Volgens Patrick Bacart, die op het plein een dokterspraktijk uitbaat en geldt als de leider van het verzet, zien heel wat handelaars hun omzet dalen door de verkeersbeperkingen. Ook het feit dat heel wat bewoners en klanten niet meer langdurig kunnen parkeren,

14/12

AMBASSADOR PARK

Sint-Jans-Molenbeek > Motie Palestina goedgekeurd

Molenbeek een beetje solidair Met behulp van een alternatieve meerderheid. Zo kan de stemming over de erkenning van een Palestijnse staat in Molenbeek omschreven worden. De linkse partijen stemden voor, in het centrum en ter rechterzijde was het plaatje meer verdeeld. Echt veel volk was er overigens niet om te stemmen. De PS-oppositie heeft vorige week een motie ter erkenning van een Palestijnse staat voorgelegd aan de gemeenteraad. Het ging om een initiatief van fractieleider Jamal Ikazban (PS). Binnen zijn eigen groep was er nauwelijks de helft van de gemeenteraadsleden aanwezig. Ikazban rekende voor de goedkeuring dus op steun van de meerderheid. Maar zelfs dan kan de stemming bezwaarlijk een echt succes genoemd worden: er waren maar

Investeringsappartementen voor expats in de hoofdstad van Europa. TOPLOCATIE vlakbij de Europese instellingen, NAVO en internationale ondernemingen RUSTIGE, GROENE LIGGING en toch vlakbij het bruisende stadscentrum PURE ARCHITECTUUR op een strategische locatie

32 gemeenteraadsleden van de 45 aanwezig, waarvan slechts 25 voor stemden. CDH en Ecolo hielpen de PS aan genoeg stemmen, evenals sommige leden van de MR, aangevuld door oppositiepartijen FDF en PVDA. Burgemeester Françoise Schepmans (MR) onthield zich echter omdat ze naast burgemeester ook parlementslid is en voorrang wil geven aan het Palestina-debat op federaal niveau. Haar voorzitter van de gemeenteraad en partijgenoot Michel Eylenbosch stemde dan weer tegen omdat hij vond dat een motie over de erkenning van Palestina niet relevant is voor de Molenbeekse actualiteit. Het pas opgerichte ‘gemeentebelangen’ van Dirk Berckmans en Ahmed Lakhloufi onthield zich om dezelfde redenen. CD

UITSTEKENDE BEREIKBAARHEID EN MOBILITEIT BEWEZEN RESULTAAT: hoge huurprijzen en vlotte verhuur van project vlakbij VERHUURDIENST met 20 jaar ervaring in de verhuur aan expats IDEALE INVESTERING in een markt met ongekende groeiperspectieven We vertellen u graag meer: bel 02 679 00 00 of surf naar www.ambassadorpark.be

vastgoed met visie

BDW 1454 PAGINA 12 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

dochter. De foto werd naar de grootvader in Duitsland opgestuurd. Het is twee uur. De twaalf senioren die straks de kinderen van de Sint-Jozefsschool te woord staan, moeten vlug op de foto. Ook Jan Otten, voorzitter van De Lotus, neemt foto’s. Het personeel van het Candelaershuys is op bijscholing. De Lotus en het Candelaershuys werken intens samen. Marijke Oscé van De Lotus: “Toen het dienstencentrum De Kat in 2011 onverwacht de deuren sloot, zijn een paar senioren naar het Candelaershuys getrokken om opvang te vragen. Er is toen beslist om vliegensvlug een nieuw dienstencentrum uit de grond te stampen, dat is mede dankzij de hulp van de politici gelukt. Ukkel is een zeer gevarieerde gemeente, we proberen met een heel gevarieerd aanbod een gevarieerd publiek aan te trekken. Tachtigplusssers krijg je gemakkelijk over de vloer – velen kaarten bijvoorbeeld graag – maar zestigplussers zijn veel moeilijker om te bereiken. Er komen ook veel minder Franstaligen dan Nederlandstaligen, een groot deel van het aanbod is taalgevoelig.”

FM BRUSSEL > BRUSSEL HELPT IN HET TEKEN VAN DE DIENSTENCENTRA

Spaghetti met oorlogsverhalen

Bakmeel

De Lotus is het kleinste dienstencentrum van Brussel, de senioren komen er graag. Zelfs vanuit Halle stromen bejaarden toe.

UKKEL – Brussel Helpt staat dit jaar in het teken van de strijd tegen de eenzaamheid in de grote stad. De opbrengst gaat integraal naar de lokale dienstencentra. Wij trokken in tempore non suspecto naar het kleinste dienstencentrum: Lotus in het Candelaershuys in Ukkel. En wij zagen dat het goed was. Aangename mensen met sterke verhalen.

e komen uit Ukkel en Vorst, en Halle-Lembeek, Beersel en Linkebeek. Raymond Jalhay is er 90 en komt iedere dag naar de Lotus. Op dinsdag en donderdag is er een warme maaltijd voor maar vijf euro. “Het eten is heel afwisselend, vandaag bijvoorbeeld was er heel lekkere soep en spaghetti,” zegt Denyse Petitjean (82). “Vandaag is speciaal, maar anders trekken sommigen na het eten naar de club van Okra, achter de kerk van Sint-Job waar de pastoor een lokaal ter beschikking heeft gesteld. Raymond heeft voor de eerste keer – een overigens voortreffelijke – tekst in het ‘Vlaams’ geschreven. Over de oorlog, uiteraard, want om 14 uur komen de kinderen van de Sint-

Jozefsschool uit Ukkel de senioren interviewen. We mogen voor de komst van jeugdig geweld de tekst van Raymond lezen: “Terug in bezet België en terug op school. Zonder fiets, deze was mij en anderen in een station in Frankrijk op een oneerlijke manier afgenomen. De winter 1940-1941 was op school nog min of meer normaal. De school had een voorraad steenkool en we hadden het warm, wat thuis meestal niet het geval was. Een jaar later was er niets meer en moesten kinderen en jongeren les volgen met hun jas en handschoenen aan.”

Welopgevoede kinderen Willem Peersman (81) is een oude bekende, Willem is vele jaren hoofd-

redacteur geweest van het weekblad Bouwkroniek, het tijdschrift van de Confederatie van de Bouw. “Nadien heb ik vele jaren De Hoorn (blad van het Candelaershuys, dv) volgeschreven. “Ik was zes jaar toen Wereldoorlog II uitbrak,” zegt Willem. “Mijn vader was er acht toen de Eerste Wereldoorlog begon. Ik zie emotionele gelijkenissen. Mijn grootvader is gestorven toen hij krijgsgevangen was. Hij viel van een ladder en brak zijn nek. Had hij de raad opgevolgd van zijn schoonbroer die hem voorstelde om zijn legeruniform te ruilen voor burgerkleren na de val van de forten van Antwerpen, dan was hij nooit weggevoerd.” Willem haalt een foto boven van zijn grootmoeder en zeven kinderen, zes zonen en één

“Tachtigplussers krijg je gemakkelijk over de vloer, zestigplussers zijn veel moeilijker te bereiken”

Ondertussen zijn de kinderen aangekomen. Sophie en Rosalie hebben plaatsgenomen aan de tafel van Denyse, Raymond en Willem. Ook Joseph Vandorpe (80) die het bombardement van Kortrijk heeft meegemaakt, zit aan dezelfde tafel. Het is al een hele tijd geleden dat Joseph nog in De Lotus geweest is, maar om zijn oorlogservaringen te vertellen aan de kinderen is hij gekomen. Denyse is net haar verhaal aan het vertellen als we opnieuw aanschuiven. Ze is afkomstig van Dessel, een gemeente tussen Mol en Turnhout. Denyse: “Ons huis lag in het niemandsland tussen de Duitsers en de Amerikanen. Toen we terug in ons huis konden, hadden de Duitsers onze lakens ingesmeerd met confituur en liepen de kippen op bed. Mijn moeder bakte direct na aankomst een broodje met het bakmeel dat nog in voorraad was. Ze had de juiste intuïtie en gaf het eerste broodje aan ons konijn dat binnen de vijf minuten dood was. De rest van het bakmeel hebben we weggegooid.” Maxime Marant, leraar in het vierde leerjaar en kunstcoach in het SintJozefscollege, heeft handen tekort. De kinderen zitten verspreid over het Candelaershuys. Maxime begeleidt de kinderen in hun oorlogsproject. “Vandaag luisteren ze naar de senioren, met dat materiaal moeten ze aan de slag. De vragen hebben ze ook al zelf opgesteld. Het project moet resulteren in theater, dans, verhalen, een expositie, enzovoort. Het moet uit de kinderen zelf komen.” Danny Vileyn

Onze collega’s van FM Brussel en Muntpunt bundelen de krachten met Brussel Helpt een solidariteitsactie tegen eenzaamheid. De opbrengst gaat integraal naar de lokale dienstencentra. Er is een namiddagprogramma voor kinderen, een spaghettiavond in samenwerking met De Monk en een party. De benefietdag begint om 14 uur en eindigt in de vroege uurtjes om 3 uur ‘s nachts. Plaats van het gebeuren: Muntpunt, Muntplein 6 1000 Brussel

BDW 1454 PAGINA 13 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

ADVERTENTIE

A R T- C HI T E C T U R E

Ook het in 1987 afgebroken Meli-Park siert de muurkalender.

Laken > Laca presenteert muurkalender

Handel en oude wandel in 2015 Nu de kerstmarkten de handel doen floreren, heeft de Geschied- en Heemkundige Kring van Laken (Laca) al een muurkalender 2015 klaar. Een handig instrument om verjaardagen op te noteren en dies meer. Daarnaast is het vooral een origineel ‘prentenkabinet’ van het verleden van de Koninklijke Residentie Laeken/Laken. Het thema van de illustraties is Industrie en handel. Bijna twintig kleurenadvertenties of reclamepanelen en –kaarten, afkomstig van een rist gepassioneerde collectioneurs van Laca, vullen de maandbladzijden. Laca-voorzitter Wim Van Der Elst vond blikvangers te over tussen het oude promomateriaal: van (stro) hoedenwinkel Mathieu en zagerij Tollenaere tot inktfabriek Brynaert, gesticht in 1867. Ons viel het etiket op van een sigarendoos Fernand Puttaert, invalide de guerre aveugle 1914-1918, ooit de opdruk van herdenkingskistjes van het huis Tabacs, Cigares Fins et Ordinaires aan de Emile Bockstaellaan 263. Of publiciteitskaarten van Wasterlain, die moderne brandweerspuiten en tuinslangen fabriceerde, en Nutrella, de zuivelcentrale in de Alfred Stevensstraat, wier slogan duide-

lijk was: ’t Is altijd de beste!. En wat denkt u van de ‘lokaffiche’ van de Wereldtentoonstelling waarop de Grande tonnellerie Krämer Frères te bewonderen viel? In 1897 stond de attractie nog aan de Paleizenstraat, maar vanaf 1902 moest u hiervoor naar de Mellerystraat. Een woonhuis van een vat, met bovenop een panoramaterras, astamblief ! Laca laat u in augustus 2015 alleszins een maand in kleuren dromen van het in 1987 afgebroken Meli-Park aan de Heizel. Of wacht u liever Nieuwjaar 2016 af bij het warme beeld van kachels Godin uit de Werkhuizenkaai? Waar is al die Lakense handel gebleven? Jean-Marie Binst

De kalender 2015 kost 3 euro (verzendingskosten niet inbegrepen) en is te bekomen in de gemeenschapcentra Heembeek-Mutsaard (Familia), Vekemansstraat 131 in Neder-OverHeembeek en Nekkersdal, Bockstaellaan 107 in Laken, of in de naburige Openbare Bibliotheek van Laken. Bestellingen: 02-268.72.16

Orfeo & Tosca. Luxeappartementen in het culturele hart van Brussel.

■ vlakbij de Munt en het bruisende stadscentrum ■ een integraal deel van het iconische Chambon-complex ■ een toonbeeld van hedendaagse architectuur ■ elegante geometrie en luchtige opengewerkte volumes ■ unieke ligging en prestigieuze uitstraling

Evere > Gemeente vraagt om sleutels terug te geven

■ riante binnentuin ontworpen door de landschapsarchitect Wirtz

Fietsatelier is lokaal kwijt Het fietsatelier van Evere, ooit nog laureaat van De Pluim van tvbrussel, moet alweer verhuizen. De gemeente wil het lokaal terug om er een werkwinkel onder te brengen. Daniel Apelbaum helpt in Evere al jaren jongeren hun fiets herstellen met recuperatiemateriaal. Tot 2012 konden ze terecht in een lokaal van de gemeente in de Lindestraat. Sinds twee jaar zitten ze in een lokaal vlakbij het gemeentehuis, maar daar moeten ze nu ook weg. De gemeente wil er een werkwinkel onderbrengen. “Het zou jammer zijn mocht

We geven u graag meer info: bel 02/201 00 01 of kijk op thechambon.be

hierdoor het fietsatelier volledig verdwijnen,” zegt gepensioneerd tandarts en vrijwilligster Betty Brosens. “Honderden kinderen uit een hele multiculturele wijk hebben bij Apelbaum een fiets leren herstellen.” Het probleem is dat het fietsatelier veel plaats nodig heeft om het materiaal te stockeren, maar tegelijk maar enkele uren per week open is. Brosens klopt nu aan bij de gemeente Schaarbeek. “De tijd dringt, op 1 januari moeten we de sleutels teruggeven,” zegt ze. SVG

ADVERTENTIE

tegen eenzaamheid a tr n e c n te s n ie D le a k e Lo

ls e s s u r B e d r o o v Benefiet

14U -18U KIDS&CO REUZENSPELEN // ANIMA // VERTELFEE // FANFAKIDS // DOE DE LINDY HOP SWING DANS MET HELENA & VINTAGE OUTFITS MET VESTIAIRE POPULAIRE // INTIEME CONCERTEN BAI KAMARA Jr. // FRANK VANDER LINDEN // 18U -22U DJ ON ICE @WINTERPRET // 22U PARTY DJ REEDOO // FUNKY BOMPA // MENSCH ERGER JE NIET // JULES X

Met de steun van de

V.U.: FM BRUSSEL VZW, JEROEN ROPPE, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE - NIET OP DE OPENBARE WEG GOOIEN

FM Brussel & Muntpunt presenteren

BDW 1454 PAGINA 15 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Alhambra moet Castorwijk worden De Alhambrabuurt aan de KVS is verkozen tot wijk van het jaar 2015. Aan deze verkiezing hangt een bedrag van 34.000 euro vast. De buurt beslist zelf hoe dit budget besteed wordt. De wedstrijd Wijk van het Jaar is een nieuw initiatief van Brussels schepen van Participatie Ans Persoons (SP.A). Bijzonder is dat het om een zogenaamde participatieve budgetwedstrijd gaat. De winnende buurt krijgt een budget waarmee ze zelf projecten kan fi nancieren waar de wijk beter van wordt. “Het doel is niet alleen om mensen dichter bijeen te brengen, maar ook dat een wijk wordt opgewaardeerd volgens de noden van de bewoners. Zij weten vaak het best wat de wijk nodig heeft. Door hen een budget te geven worden ze zelf verantwoordelijk voor de realisatie,” zegt Persoons. Voor de eerste editie waren er zeven kandidaten. Een jury, met onder meer VUBprofessor Eric Corijn, besloot dat de in-

zending van de vzw Jeugdhuis Chicago het meest overtuigend was. Chicago stelde een dossier op voor de Alhambrawijk, de zone tussen de Lakensestraat en de Adolph Maxlaan, van de Kleine Ring tot aan de Circusstraat. Chicago krijgt 34.000 euro. Een eerste schijf van 14.000 euro dient om middels een participatietraject met buurtbewoners en verenigingen, te bepalen aan welk project de wijk het meest nood heeft. Het resterende bedrag wordt gebruikt om de plannen uit te voeren. Wat Chicago precies in de Alhambrabuurt gaat doen, moet dus nog beslist worden. Maar één ding staat vast: de jongeren willen dat de wijk, die vooral geassocieerd wordt met prostitutie, een nieuwe naam krijgt. Zij spreken nu al van Castorwijk, een verwijzing naar een tekening van een bever op een muur, en hopen deze naam bij het grote publiek te kunnen introduceren. Bettina Hubo

UIT DE LUCHT GEGREPEN

Brussel-Stad > KVS-buurt uitgeroepen tot ‘wijk van 2015’

Rijen tussen het groen Elk jaar koopt het NGI luchtfoto’s aan om zijn databank met geografische gegevens aan te passen. Overlappende luchtfoto’s worden daarop op elkaar gelegd, waardoor een 3D-model ontstaat, dat op zijn beurt vergeleken wordt met de gegevens die het NGI heeft van plaatsnamen, rivieren, bossen en gebouwen. Zo wordt duidelijk hoe de werkelijkheid op het terrein is in vergelijking met de werkelijkheid op de kaart. Het NGI is natuurlijk al zo lang bezig met kaarten maken dat het een indrukwekkend archief heeft met luchtfoto’s. Week na week vindt u in deze rubriek luchtfoto’s uit een van 19 Brusselse gemeenten. Vorige week zag u een foto van het Flageyplein anno 1969. Een tip voor bovenstaande foto: in 1969 was het nog duidelijk platteland, en nu is het er nog altijd groen.

ADVERTENTIE

Oudergem > “Veel klachten,” zegt schepen Collard (FDF)

Oudergemse politie gaat ‘ﬁetsterroristen’ aanpakken worden beloond, wie zich niet gedraagt zoals het hoort, zal berispt worden. Rakelings langs kinderen zoeven, dat doe je niet.” “Daarna zullen verrassingscontroles worden uitgevoerd in samenwerking met de politie. De spots zullen worden gericht op fi etsers die op de stoep rijden, voetgangers op zebrapaden de pas afsnijden of gevaarlijk rijden. Er zullen boetes worden opgelegd...” Collard ontkent dat hij het op de fi etser gemunt heeft. “Het gebruik van de fi ets moet in de stad worden aangemoedigd en ik ben ervan overtuigd dat we op dat vlak nog een tandje moeten bijsteken. Dat mag evenwel geen reden zijn om het gevaarlijk rijgedrag van sommigen te aanvaarden,” zo zegt hij nog. SVG

PLASTIEK IS MAGNIFIEK WWW.DESIGNBYSIGN.COM

Volgens schepen van Mobiliteit Bruno Collard (FDF) wordt de gemeente Oudergem de laatste tijd geteisterd door agressieve fietsers. “Elke dag krijg ik klachten van voetgangers die bijna door een fietser omver werden gereden”, zegt hij in het gemeenteblad. ”Ik weet dat veruit de meeste fi etsers voorzichtig en respectvol zijn, maar we moeten durven toegeven dat er ook echte fi etsterroristen rondrijden.” Onder meer op de oude spoorwegbedding langs de Vorstlaan zorgt het gemengde fi etsers- en voetgangersverkeer voor problemen. De schepen start een sensibiliseringcampagne in twee fases. “We concentreren ons op schoolomgevingen en de groene wandeling,” zegt de schepen. “Goed gedrag zal

W W W. AT O M I U M . B E/O R A N G E D R E A M S

26.11

2014

25.05

2015

ATOMIUMSQUARE - 1020 BRUSSEL - METRO HEIZEL

BDW 1454 PAGINA 16 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

BDWOPINIE cafetaria met streekproducten, waar ook het winterfeest plaatsvond. Daarnaast een immense tafel met eetbare struiken erin, gebouwd door leden van het curatorencollectief, voor de verbroedering van de bezoekers… Er is ook een bijenkorf van een imkerscollectief, voor ’s avonds is er de Electric Rainbow Farmfair, een fraaie lichtinstallatie onder de Jubileumbrug. Parckfarm is niet alleen een ecologisch labo maar ook een sociaal laboratorium, een plek om culturen te mengen. Een smeltkroes van verschillende culturen maken is niet zo gemakkelijk, het moet een bijzondere plek zijn, en Parckfarm did the trick. Dit is nu echt eens een oefening in globalisering, in ‘superdiversiteit’ én ecologische transitie! Het goede nieuws kwam al eind september op het eindcolloquium van Parckdesign 2014: Parckfarm werd niet zomaar afgesloten met het einde van het Parckdesign-zomerfestival, maar kreeg nog een jaar bij en minimale omkadering. Parckfarm kan een belangrijke schakel, zelfs het knooppunt, maar ook voorbeeld en model worden voor dat lineaire park dat binnenkort (?) van het kanaal tot aan het Bockstaelplein moet lopen. Op het winterfeest van Parckfarm werden er onder andere heel wat verhalen voor kinderen gebracht.

Winterslaap

Samenleving > Cultuurfilosoof Lieven De Cauter over Parckfarm

Een nieuw volkspark als concrete utopie BRUSSEL – Het volksparkje Parckfarm is volgens cultuurfilosoof Lieven De Cauter een van de mooiste plekken van Brussel. De Cauter vindt dat we plekken waar het ecologische, stadslandbouw, het sociale, het multiculturele, het globale en het lokale op een unieke manier samenkomen in een waarlijke urban commons, moeten koesteren.

fgelopen zaterdag (6 december) was het winterfeest in Parckfarm, met hapjes, een knutselatelier en verhalen voor kinderen, afgesloten met een concert van berbermuziek. Een gelegenheid om stil te staan bij dit nog niet zo bekende initiatief. Dit Brussels volksparkje gelegen in een spoorwegsleuf achterin de machtige Thurn & Taxis-site, is wat mij betreft sinds deze zomer een van de mooiste plekken van Brussel. De artificiële spoorwegvallei, gelegen in een bocht op de grens tussen Laken en Molenbeek en overkapt met drie oude bruggen, monumenten met alle charme van industriële archeologie, vormt een fraai postindustrieel landschap, een stuk neo-natuur. Vanonder de voorste brug, de Jubile-

umbrug (over de gelijknamige laan), heb je een betoverend uitzicht op de skyline van de Noordwijk. Belangrijk om te weten is dat de site een onderdeel vormt van een gepland lineair park dat van het kanaal tot het stadhuis van Laken moet reiken. Dat geeft Parckfarm een sleutelpositie. Parckfarm is ontstaan als en uit Parckdesign 2014, de tweede editie van een stadsfestival rond openbare groene ruimte ingericht door het Brussels Instituut voor Milieu, en stond onder leiding van de architectenbureaus Taktyk & Alivearchitecture en nog een aantal kunstenaars. Onder hun impuls werd door buurtbewoners en activisten, en met medewerking van landschapsarchitecten, kunstenaars en allerlei

collectieven en vooral heel veel vrijwilligers, de stille restruimte in een heus volkspark omgetoverd. Om een idee te geven van wat er allemaal gaande was en is, geef ik een – onvolledig – overzicht. Ruth en Tessa, twee buurtbewoonsters, maakten samen met een architect en vele behulpzame handen Kotkot, een kippenren uit leem met een organische vorm, voorhistorisch en modern tegelijk. Abdel bouwde een oven, waar iedereen in het weekend brood of pizza kan bakken. Hij liet ook een schaap of twee grazen in de afspanning rond het (kippen)kotkot. Er kwam naast de eerste brug ook een nieuw ensemble van volkstuintjes (er was er al eentje actief ), lieflijk gelegen naast de oven van Abdel. Er kwam een droogtoilet,

“Parckfarm is niet alleen een ecologisch labo maar ook een sociaal laboratorium, een plek om culturen te mengen” niet onbelangrijk in een publieke ruimte, maar hier cruciaal: een ecologisch toilet (met glijbanen als uitgang) dat menselijke uitwerpselen transformeert tot bruikbare compost, voorwaar een levensbelangrijke uitvinding voor het overleven van een overbevolkte, razendsnel urbaniserende menselijke soort. Korte, gesloten ecologische circuits moeten we maken. Een serre, een gereconstitueerde readymade, is het centrale punt van het hele park, The Farmhouse, een

Plekken als Parckfarm, waar het ecologische, stadslandbouw, het sociale, het multiculturele, het globale en het lokale op een unieke manier samenkomen in een waarlijke urban commons, een stedelijke gemene grond – dat moeten we koesteren. Koesteren als die kleine, fragiele laboratoria van de toekomst. Daarom ook moeten we dergelijke initiatieven alle kansen geven. Al was het maar door ze te bekijken, zoals ik hier heb proberen te doen, met een roze bril. Ecologische smeltkroezen van culturen zijn op dit moment in de geschiedenis van de mensheid ‘ondernemingen’ die van levensbelang kunnen zijn voor de buurten, voor de steden, voor de mensenstad zonder meer. Nu gaat de farmhouse dicht voor een welverdiende winterslaap. Het park blijft natuurlijk open en is winters mooi. Maar vanaf de lente wordt het opnieuw een pleisterplek. Zet Parckfarm vanaf nu op je mentale kaart van Brussel, graag met stip! Bezoekers zijn even nodig als vrijwilligers. Hoewel die laatsten ongetwijfeld ook meer dan welkom zouden zijn. Ik hoorde ook iets over crowdfunding en voor 5 euro kan je al lid worden van de vzw/asbl parckfarm. Ja, het initiatief moet nu op eigen benen leren staan... Dus zal het ook aan ons allemaal liggen of Parckfarm blijft voortbestaan. Lieven De Cauter (cultuurfilosoof)

Deze tekst verscheen eerder, in langere vorm, op De Wereld Morgen. Meer info op www.parckdesign.be/nl/content/parckfarm en op de Facebookpagina van Parckfarm.

lezersbrieven@bdw.be

BRIEVEN VAN LEZERS

BDW 1454 PAGINA 17 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Reisbussen Mijn voorstel voor reis- en intercitybussen: vorm de gelijksvloerse verdieping van de Pacheco-parking om tot gare routière! Haal het Congresstation van onder het stof, laat de treinen er opnieuw stoppen, en hop, heb je een knooppunt van busvervoer en GEN. Zet er bewaking in, opdat in de bussen niet meer ingebroken wordt, wat nu nog te vaak gebeurt. Geef een café met hotelletje in concessie aan de chauffeurs en richt de voetweg tussen het busstation en de Grote Markt, die langs het Stripmuseum en dwars over de toekomstige campus van de HUB gaat, aangenaam in voor de toeristen. De site is ook niet verder verwijderd van het toeristencentrum dan in Brugge het geval is. We stoppen de busoorlog in de Kardinaal Mercierstraat en herwaarderen een onderbenut stuk stad.

Malte Woydt, Schaarbeek

De schande van Brussel Een schande. Het is. DE schande. Van Brussel. De taxichauffeurs. Snelheidsduivels, slalomrijders, bumperplakkers, voetpadblokkeerders, ritsterroristen, rechtsinhalers. Hun arrogantie. Hun agressieve rijstijl. En de vanzelfsprekendheid waarmee. Misschien niet allemaal. Maar toch, veel. Te veel. Beroepschauffeurs, zeggen ze. Met een voorbeeldfunctie. Zouden ze moeten hebben. Niets van dat. Een schande. Het is. DE schande. Van Brussel. Je gelooft me niet? Rij eens van het centrum naar Zaventem en terug. Je weet niet wat je ziet. En dan de politie die de ogen sluit voor al dat geweld. Letterlijk en figuurlijk. Altijd en overal in Brussel.

Taxichauffeurs. Bijna net zo erg als die Audi- en BMWrijders in en buiten de stad. Niet te doen. Die van Mercedes kennen er ondertussen ook wat van. En dan die jeeps en kleine bestelwagens. Opgepast, iedereen uit de weg! De Wetstraat aan 50 kilometer per uur? De Belliardtunnel aan 50, en even verderop aan 70 kilometer per uur? Waarom zouden ze? Om niet te spreken van de continue machtsspelletjes aan de versmalling (door werken) halverwege de Belliardtunnel, of aan de verkeerswisselaar van Sint-Stevens-Woluwe: bij stilstaand verkeer tot de laatste centimeter langs links doorrijden, om dan hoffelijkheid af te dwingen. Ikke. Ikke. Ikke. Ikke. En al de rest kan (blijven) wachten. Ook: de snelheidsduivels na 23.00 uur op de Kleine Ring. Het arrogante centrifugegedrag op de grote ronde punten (Meiser, Montgomery & co). De rode lichtenneukers, de zebrablokkers en principiële foutparkeerders zowat overal in de stad. De parkingratten op Louiza tussen Lebroussart en Defacqz. De vaste straatkeerders in Chaussée de Charlerloi ter hoogte van Rue St-Bernard. Enzovoort. Vraag: ooit al politie daadwerkelijk zien optreden? Ooit al een camera zien flitsen? Ik niet. De enige vraag die zich stelt: word je zo door met zulke wagens te rijden, of ben je zo en rij je daarom met zo’n voertuig? Zo? Ik bedoel: een agressieve egotripper, een verminker of moordenaar in spe. Ik ben het beu. Kotsbeu. Jij ook? Frank Peeters, Sint-Gillis

Verkeersremmers Recent werden zes verkeersplateaus in de Heembeeksestraat geplaatst (waarschijnlijk om auto’s te verplichten hun snelheid te matigen). Maar deze plateaus zijn zo ver van elkaar geplaatst dat elke auto ertussendoor kan rijden zonder te vertragen (velen doen dit dan ook – ikzelf overi-

gens ook…); de “symbolische” enkele meters witte lijn in het midden van de straat houden uiteraard niemand fysiek tegen. De enige weggebruiker die wél voor deze verkeersplateaus moet afremmen is … de fietser - de plateaus liggen midden op het fietspad (of beter : op de fietssuggestiestrook). Of is dat net de bedoeling? Ik stel me toch wel vragen bij de competentie van de mensen/diensten die verantwoordelijk zijn voor de planning en opvolging van zulke werken. Bestaat er geen kwaliteitscontrole op wegeniswerken? Hoeveel zou dit eigenlijk aan (slecht besteed) belastinggeld kosten? Op 21 en op 24 november heb ik hierover een bericht gestuurd aan de dienst ‘wegeniswerken’ en aan de dienst van de bevoegde schepen, Els Ampe (Open VLD). Enige reactie is tot vandaag (5 december) uitgebleven.

Wim Van Mol, Neder-over-Heembeek

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

PROTEST flits h

DINSDAG 2 DECEMBER, 18.45u. Fluo was het trefwoord van Nachtwacht, de avondlijke fietstocht die de Brusselse studentenorganisatie Br(ik vorige dinsdag organiseerde. De fluorescerende massa wilde zo de aandacht vestigen op de zichtbaarheid van kwetsbare fietsers in het Brusselse verkeer. Daarnaast wilden ze ook aantonen dat fietsen in Brussel – ook ‘s avonds, en ook in de donkere wintermaanden – heel aangenaam is.

VADROUILLE BDW 1454 PAGINA 18 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Links: Troosteloze aanblik op de verdiepingen van de Citroëngarage. Rechtsboven: Het indrukwekkende hellend vlak van naar de werkplaats. Rechtsonder: De Citroënshowroom ziet er nu al kunstzinnig uit. BRUSSEL – In het debat pro en contra een museum voor hedendaagse kunst in het Citroëngebouw aan het kanaal gaat de discussie zelden over de vraag of het gebouw überhaupt wel geschikt is als museum. Leon Smets, expert in museumgebouwen, is duidelijk: “Het is meer geschikt als fitnessruimte of wielerpiste.”

MUSEUM > EXPERT IN MUSEUMGEBOUWEN BESCHOUWT GARAGE ALS ONGESCHIKT VOOR KUNSTMUSEUM

‘Citroën geschikt als fitnessruimte of wielerbaan’

et Brussels Gewest wil in het showroomgedeelte een museum voor moderne en hedendaagse kunst onderbrengen. Het onderhandelt daarvoor met het Franse automerk. Dat laatste is vragende

partij om een nieuwe, kleinere showroom en herstellingsatelier in de buurt op te trekken. Dinsdag raakte evenwel bekend dat de federale overheid, meer bepaald staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid Elke Sleurs (N-VA),

zich niet akkoord verklaart om de werken van de afdeling moderne kunst van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten (KMSKB) in bruikleen te geven aan het nieuwe museum. Sleurs wil de collectie moderne kunst on-

derbrengen in het gebouw van de KMSKB in de Regentschapsstraat. De collectie van het Fin-de-Sièclemuseum, die deels toebehoort aan het Brusselse Gewest, wil ze weg uit de KMSKB. Minister-president Rudi Vervoort

Links: De Citroëngarage in aanbouw in 1934. Midden en rechts: Een kathedraal van licht…. en auto’s.

(PS) zegt verder te onderhandelen met andere partners om toch een museum in het Citroëngebouw te openen. De schitterende collectie van de Belfiusbank is daarbij een mogelijke piste. Voor- en tegenstanders van het Citroënproject lopen elkaar dus voor de voeten. Het Citroëngebouw lijkt een testcase te zijn geworden voor het zogenaamde samenwerkingsfederalisme. Zelden is er in België dus zo veel commotie geweest rond een garage. Het Citroëngebouw aan de Sainctelettesquare is natuurlijk niet zomaar een garage. Het is een icoon van modernistische en functionalistische architectuur in Brussel, een paleis van ijzer en glas, tegelijk krachtig en sensueel. Een toonbeeld van industriële elegantie in een wijk waar grauwheid en druk verkeer de boventoon voeren. Nochtans waren de voortekenen tijdens het scheppingsverhaal van de autotempel gunstig. De architecten Alexis Dumont en Marcel Van Goethem maakten er in 1934 hun meesterwerk van. Ze werkten samen met de Franse Citroënarchitect Maurice-Jacques Ravazé. Het gebouw was toen de grootste showroom van Europa. In de showroom moesten de Citroënmodellen schitteren, terwijl het gebouw zelf een ijzersterk geloof in de toekomst uitstraalde. Dat geloof is aan het afbladderen. Letterlijk: de verf van de ijzeren draagstructuur valt met verroeste brokken naar beneden. Maar ook figuurlijk: het politieke getouwtrek van de jongste maanden is weinig hoopgevend. Modernistische tempel of niet, het Brussels Gewest is tot nu toe niet ingegaan op de vraag om het gebouw te beschermen. Het Citroëngebouw bestaat uit drie delen: het pronkstuk is de showroom. Langsheen de Willebroekkaai zijn er een paar kantoren. Daar zijn de werknemers van Citroën twee jaar geleden uit weggetrokken. Enerzijds omdat de plafonds er naar beneden dreigden te vallen, en anderzijds door de hergroepering van het personeel van Citroën en Peugeot Belux in het Waals-Brabantse Woutersbrakel. Een derde deel is de enorme werkplaats met herstellingsatelier: een kathedraal van licht en ijzer dat zich in de breedte uitstrekt van de Willebroek- tot de Akenkaai, of anders gezegd van de stadsautosnelweg tot de aanmeerplaats voor boten aan het kanaal.

De showroom: ‘fitnessruimte’ Is er plaats voor kunst in die kathedraal? Als het van Leon Smets afhangt niet. Smets was twee decennia lang museum- en erfgoedconsulent van de Vlaamse Gemeenschap. Smets is van opleiding kunsthistoricus en museoloog en schoolde zich in Italië bij in de theorie van de restauratie en de preventieve conservering. Smets is een voorzichtig man, maar zijn mening is scherp. “Geen enkel deel van het gebouw is geschikt als het museum zonder verregaande ingrepen. Het Brussels Gewest en meer bepaald minister-voorzitter Rudi Vervoort (PS) plant het museum dus in de showroom. Oorspronkelijk telde die enkel een gelijkvloerse verdieping, met erboven een zee van licht en lucht. Pas voor de Wereldtentoonstelling van 1958 en de

de combinatie van beheersbare daglichtinval en kunstlicht. Wil men het licht, dat hier overal binnenstroomt, buiten houden, dan moeten er ingrepen komen die de charme en de kwaliteiten van het gebouw aantasten. Je gaat dan een onnatuurlijk gevecht aan tegen het licht. Je creëert een structurele conflictsituatie waar noch het gebouw, noch de kunst als winnaar uit komen. Dat licht is ook de vijand van lichtgevoelige kunstwerken zoals tekeningen, foto’s en textiel.” “Nog een ander nadeel zijn de lage plafonds. Hedendaagse kunst moet kunnen ademen, terwijl de bezoeker ook de ruimte moet krijgen om in dialoog te treden met het kunstwerk. Dat kan hier niet, tenzij men vloeren wegneemt.” “Volgens mij is de showroom geschikt als mega fitnessruimte, waar zien en gezien worden essentieel is, net als in een showroom voor auto’s. Voorbijgangers zien dan de zwetende lichamen aan het werk, terwijl de fitnessbeoefenaars hun gespierde lichaam aan de buitenwereld kunnen tonen. Andere mogelijkheid is de winkel- en handelsfunctie te behouden.” “Als men er echt een museum van wil maken, dan kan het enkel gaan om licht- en klimaatbestendige werken, zoals beeldhouwkunst, met werken in brons, steen en staal en uv-bestendige kunststof die weinig licht- en temperatuurgevoelig zijn. Want eigenlijk krijg je dan een semi-openluchtmuseum.” “Hoeveel punten ik geef voor die mogelijkheid? 6,5 op 10, als men de nodige investeringen doet. Ik heb het dan nog niet gehad over de plaatsing van veiligheidsglas en andere beveiligingsmaatregelen, die een pak geld gaan kosten.”

‘Wielerbaan of handelsbeurs’

Er werken nu nog 70 mensen in de reusachtige Citroënsite.

LEON SMETS (EXPERT MUSEUMGEBOUWEN):

“Er zullen enorme temperatuurverschillen zijn. Die leiden tot slechte bewaaromstandigheden en een gebrek aan comfort voor het publiek”

verwachte toevloed aan klanten werden er vier tussenvloeren gelegd, waardoor de auto’s over vijf verdiepingen konden worden uitgestald. “Het gebouw is opgevat als een vitrine voor de

auto’s, met invallend licht over de hele breedte van de glazen wand. Veel zonlicht – de gevel is vooral gericht naar het zuiden – betekent ook veel warmte in de zomer. Het zorgt voor een serre-effect. Niet echt een constructie volgens de duurzaamheidsnormen van vandaag. In de winter is het hier zeer koud, want het gaat om enkel glas. Ook al is het gebouw niet beschermd, het is niet zeker dat Monumenten en Landschappen het licht op groen zet om er dubbel glas in te steken. Men zal dus te maken hebben met enorme temperatuurverschillen. Die leiden tot slechte bewaaromstandigheden en ook een gebrek aan comfort voor het publiek”, aldus Smets. “Mits een enorme investering in zonnewering en klimaatregeling, zou men aan dat euvel kunnen verhelpen. Maar dit staat haaks op het reusachtige vitrine-concept van deze glas-enstaal architectuur. Daarvoor zou zo veel geld nodig zijn, dat men zich de vraag kan stellen of het niet beter is om een nieuw gebouw neer te poten.” “Een museum is meestal het best gediend met

Indrukwekkend in het Citroëngebouw zijn de achterliggende reusachtige werkplaatsen. Daar werken nu nog amper 70 mensen in de autoherstelling. Imposant zijn de hellende vlakken waarlangs de auto’s naar boven reden. En het gevoel van haast eindeloze ruimte, waarbij de geschiedenis van de muren druipt. Het Gewest wil de werkplaatsen omtoveren tot appartementen. “Hier stroomt het licht overal binnen: uit alle windrichtingen én zenitaal. Deze enorme ruimte kan dienen voor beurzen, waar voorwerpen maar een paar dagen worden tentoongesteld. Waarom zou dit gebouw niet kunnen evolueren tot bijvoorbeeld een sportpaleis voor uiteenlopende indoorsporten, of een wielerbaan. Daarmee geef je het gebouw terug aan de dikwijls kansarme buurtbewoners, met een laagdrempelige functie.” Het Citroëngebouw heeft al veel doorstaan en gedaanteverwisselingen ondergaan. De Duitsers bezetten het gebouw tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op 11 en 25 mei 1944 werd de fabriek zwaar beschadigd door bombardementen. Het hele schilderatelier werd vernietigd. Bijna driekwart eeuw later doet de schilderkunst er misschien opnieuw haar intrede. Maar daarvoor zullen er allicht eerst nog een paar politieke bombardementen plaatsvinden. Eric Vancoppenolle

BDW 1454 PAGINA 20 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Mode > Anne Weis maakt hennep textielproducten, plantaardig geverfd

‘Hennep is aan remonte bezig’ WATERMAAL-BOSVOORDE – Er zijn nog ambachtsluid. Eén van hen is Anne Weis. Ze maakt kledij en andere textielproducten van hennep en kleurt die met plantaardige verven. In 2009 leidde dat tot het Brusselse merk An’tchi. Weis: “Japanners zien mensen met een bijzondere artisanale vaardigheid als een ‘Schat van de Natie’. Da’s een mooi beeld. Toch?” Anne Weis is in Brussel geboren. Na enkele jaren in Wezembeek-Oppem, Grez-Doiceau en Overijse, verhuisde ze in 1986 naar Watermaal-Bosvoorde. Weis had een grootmoeder die vaak naaide. Als klein meisje volgde ze het gebeuren met eindeloze interesse. Op elfjarige leeftijd begon ze zelf te naaien. In 1979 ging ze naar India en raakte ze opnieuw begeesterd, deze keer door de Indische textielkunst met haar levendige kleuren. En in 2004 reisde ze naar Canada. “Ik zag er textiel die de inheemse bevolking had gemaakt van lange vezels uit boomschors. Ze maakten er regenbestendige mantels van, hoeden en manden, die ze verven met plantaardige producten. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Vanaf dan wist ik: dat is wat ik wil doen. Toen ik me in de plantaardige verven verdiepte, leerde ik ook wat de milieu-impact is van de vandaag gangbare, chemische manier van verven. Vorig jaar nog deed een videospot van Greenpeace de ronde. Die was huiveringwekkend: stervende rivie-

Anne Weis: “Plantaardig verven vergt veel tijd.”

ren in China, Indische arbeiders die hun gezondheid verliezen,...” “Ik werk dikwijls met planten uit

België en Brussel. Ik ga ernaar op zoek. In mijn kelder heb ik een grote voorraad: zakken vol planten.

Die heb ik gedroogd, hier, in mijn huis. Maar voor mijn meest levendige kleuren gebruik ik toch plant-

aardige verfstoffen van elders: van een Canadese stichting, Maiwa genaamd. De zaakvoerster ervan geeft

Muziek > Burgers zetten benefiet op voor behoud groengebied in Haren

Balkanklanken voor Keelbeek HAREN – Animatiefilm, klezmermuziek en dj-sets op zaterdag, debatten en de inhuldiging van een ‘Te Verdedigen Zone’ op zondag. Dat biedt het programma van Folk Keelbeek, een buurtevenement voor het behoud van het natuurgebied de Keelbeek in Haren. In Haren wordt druk gebouwd: nieuwe woningen, bedrijven, een nieuw MIVB-depot, de Navo, enzovoort. Maar het meest gecontesteerd onder buurtbewoners zijn zonder twijfel de bouwplannen voor het gevangeniscomplex in Haren, op een van de weinige open natuurgebieden die Brussel nog rijk is. De Keelbeek is een vruchtbaar natuurgebied van 18 hectare, geliefd bij observatoren van trekvogels en

fakkeltocht en kerstmarkt, de projectie van de animatiefilm L’homme qui plantait des arbres (over een herder die in woestijnachtig berglandschap nieuw leven brengt door bomen aan te planten), een optreden van Nihil Obstat, een dj-set van DJ Desperado en tot slot debatten en discussies rond het behoud van biodiversiteit en natuurgebieden, voedselsoevereiniteit en gevangenispolitiek.

rijk aan planten en insecten. Sinds augustus bezet een groep geëngageerde burgers het gebied met een tent. Ze kweken er aardappelen en groenten voor het behoud van het natuurgebied. In oktober besliste de Brusselse regering nog dat de Keelbeek niet wordt beschermd. Eerder oordeelde de Commissie voor Monumenten en Landschappen ook al dat er geen bijzondere reden was om de zone te beschermen. De bouw van het megacomplex voor ruim 1.000 gevangenen kwam zo weer een stap dichterbij.

Kim Verthé

Van animatiefilm tot dansfeest Het buurtcomité van Haren ondersteunt de strijd voor het behoud van de Keelbeek nu met een tweedaags folkfeest. Op het menu staan een

L’homme qui plantait des arbres, te zien op Folk Keelbeek.

Folk Keelbeek, 13 en 14 december 2014, gemeenschapscentrum De Keelbeek Info: www.1130haren.be

BDW 1454 PAGINA 21 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

daarmee meer dan 300 personen in India werk: boeren, naaisters, verfsters,...” “In 2008 creëerde ik An’tchi. Voor dat merk werk ik vooral met hennep. Reden is dat het zeer dicht bij de natuur staat, net als plantaardig verven. De hennepteelt vergt geen meststoffen. En geen pesticiden, dit in tegenstelling tot katoen. Die vergt 25 procent van de pesticiden, terwijl de teelt slechts 2,5 procent van de oppervlakte landbouwgrond inneemt. Bovendien heeft hennep zeer lange wortels. Zo voedt en verlucht ze de aarde, en heeft ze geen overdreven hoeveelheid water nodig.” “Intussen bied ik met An’tchi kleine theemutsen aan, zakjes, geldbeugels, tassen voor laptops, kleren,... En poefs die ik vul met hennep. Zoals dit hier, met hennepstro erin. Je kan het gebruiken om te mediteren, in de salon, als kussentje voor de poezen, voor kinderen ook. Soms gebruik ik weefsels die bestaan uit hennep én een andere stof, zoals biozijde of biokatoen.”

Beste ambachtsvrouw “In 2001 zocht ik al naar Belgische hennep. Maar ik vond er geen meer in ons land. Dat ergerde me wel. Uiteindelijk ben ik mijn hennep weefsels beginnen te kopen bij een mooie, kleine onderneming uit het zuiden van Frankrijk: La Cantate du Chanvre. In het begin verkochten ze vooral weefsels gemaakt met hennep uit China. Beetje bij beetje beginnen ze er ook zelf te telen, in Frankrijk. Want in West-Europa is de hennepteelt aan een remonte bezig. Een vzw die veel inspanningen heeft geleverd om hennep opnieuw hip te maken is Wervel, uit Elsene. Ik heb hier trouwens enkele van hun mensen over de vloer gehad. Ze stelden me voor om samen te werken. Maar uiteindelijk is het er niet van gekomen. Ze focussen vooral op bio-ecologisch bouwen en voeding.

Ik ben voor hen, met mijn hennepmode, een geval apart.” “Plantaardig verven, vergt enorm veel tijd. Er zijn enkele voorbehandelingen en daarna nog enkele verfbaden. Daarom werk ik vooral op bestelling. Niet voor kleine zaken, zoals geldbeugels. Maar voor kleren haast altijd. Ik heb klanten van allerlei slag. Brusselaars, vooral. Een deel van hen is gepassioneerd door de natuur. Dan zijn er nog mensen die vooral lokaal willen kopen. Een andere categorie zijn personen die behoorlijk veel geld hebben en het leuk vinden iets te kopen dat ambachtelijk is gemaakt. Ten slotte zijn er mijn mailings, met daarop producten die ik maakte. Bij sommige personen die zo’n mail ontvangen, raakt een product een gevoelige snaar, en dan kopen ze het. En dan ben ik nog aanwezig op exposities, kerstmarkten,... Vorig jaar nam ik trouwens deel aan salon ArtisanArt. Ik raakt er tot in de preselectie van de competitie ‘Beste ambachtsman/-vrouw van regio Brussel.’” Weis woont in Watermaal-Bosvoorde, één van de minst verstedelijkte gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. “De wijk waar ik woon, is geprivilegieerd. Ik kan er planten plukken om verven van te maken. In de buurt is er het stadslandbouwproject ‘La ferme du Chant des Cailles’. Bij hen graast een kudde schapen. Van hun melk maken ze kaas, ter plaatse. En ze doen aan tuinbouw, zodat ik er mijn groenten kan kopen. ‘t Is magnifiek. Ik kan ook de bus nemen en in het centrum naar de cinema gaan, of naar een tentoonstelling. Of naar drogisterij Le Lion, die een goede naam heeft bij ambachtslui. Maar ik ben een atelierrat, en werk veel. Erg veel van Brussel profiteer ik dus niet (lacht).” Koen Vandepopuliere

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Gluten Slechte tijd voor tarwe. Om de één of andere manier hebben de Amerikanen het in hun hoofd gekregen dat gluten ongezond is. In de Verenigde Staten is de omzet van glutenvrije producten tussen 2012 en 2014 met 63 procent gestegen, staat er in de media. Steeds meer Amerikanen denken dat een glutenvrij dieet gezonder is. Maar liefst 22 procent van de Amerikanen eet vandaag glutenvrij, schrijft een marktonderzoeksbureau. In 2013 was dat nog 15 procent! Alsof er wat verkeerd zou zijn met gluten? Nu bestaan er mensen die last hebben met het verteren van gluten. Dat is pech. Er zijn (zeer veel) mensen die last hebben van melk, maar daar kraait geen haan naar. Maar er zijn ook mensen die ronduit allergisch zijn aan gluten: dat is erger. Die aandoening noemt men coeliakie (spreek uit: seul-jakkie). Daarom zie je vandaag op voedselverpakkingen uitentreuren vermeld of iets wel of geen gluten bevat. ‘Normale’ eters kunnen die boodschap niet plaatsen en denken dan al spoedig: “Dat zal wel niet gezond zijn zeker, gluten?” Dan gaan ze ook maar glutenvrije ersatz kopen in plaats van echt brood en echte koekjes of pasta. Mensen schrik aanjagen is een gemakkelijke manier om geld te verdienen! Die nepproducten zijn overigens altijd duurder dan het echte spul. Bon, wat is gluten eigenlijk? Het is een eiwit dat in plantenzaden zitten, vooral graszaden. Het dient als startdosis om jonge kiemplantjes te laten groeien voor die zelf eiwitten kunnen aanmaken in het zonlicht. Er zitten vier soorten eiwitten in granen: albumine en globuline kennen we nog van school. Die lossen op in water. De twee andere soorten, gliadine en glutenine, noemen we samen gluten. Gliadine is een proteïne waar een suiker mee verbonden is en dàt is de boosdoener voor mensen die lijden aan coeliakie. Glutenine is voor hen onschadelijk. Glutenine is een bijzonder lange eiwitmolecule, een soort springveer, die aan brooddeeg zijn rekbaarheid geeft. Gluten is essentieel om brood te doen rijzen, de moleculen verbinden zich tijdens het kneden tot een netwerk dat de andere bestanddelen en koolzuurgas vasthoudt tijdens het rijzen. Zonder gluten geen brood. Dat de mensen zich afkeren van gluten is wel een beetje vreemd, omdat niet zolang geleden gluten nog als wondervoedsel gold, maar dan onder de

naam ‘seitan’. Dat nieuwe Japanse woord kwam naar Europa met George Ohsawa, een kwakzalver die in de hippiejaren de ‘macrobiotiek’ propageerde. In China, Japan en Korea wordt gluten wel vaker gegeten in kringen van vegetariërs. Je kan het hier in de Chinese supermarkt vinden als (bijvoorbeeld) mock duck (nep-eend). Van oorsprong is het een restproduct van de zetmeel- en stijfselindustrie. Wie alleen de suikerfractie nodig heeft (om bijvoorbeeld drank te stoken) heeft geen boodschap aan de eiwitten in het graan. Aangezien dat ook waardevol voedsel is, gooit men het zeker niet weg. Om gluten zichtbaar te maken, waagde ik mij aan een seitanrecept. Ik kocht griesmeel van harde tarwe (Triticum durum): in het Italiaans semolina di grano duro. Dat is het graan dat oorspronkelijk uit Sicilië en Apulië komt en zoveel gluten bevat dat men er zelfs geen brood meer van kan bakken. Het netwerk van eiwitten is te dens en te stug en het deeg wil niet rijzen. Dus moesten ze er iets anders mee: zo ontstond het idee van macaroni. En griesmeelpap. Met een halve kilogram griesmeel en wat water kneedde ik een deeg, zoals ik dat voor brood zou doen, maar dan zonder gist. Goed doorkneden tot een elastische massa ontstaat en alle klonters en korrels zijn verdwenen. Wie thuis een keukenrobot heeft, kan die uiteraard gebruiken, of de broodmachine, maar dan stoppen voor het rijzen. De gluten gaat zich in het deeg rekken en plooien en aan elkaar lassen. Van losse korrels wordt het meel één continue massa. Wanneer we het deeg wegzetten op een warme plaats gaat die reactie nog verder. Vul, na minstens een uur rusten, een grote kom met warm (maar niet heet) water, doe de bal erin en begin die te rekken en te wringen. Het water kleurt wit door zetmeel en oplosbare eiwitten. Goed verder kneden en dan het water verversen. Dat wordt opnieuw wit. Ga zo door met spoelen en wringen tot het water helder is. Wat u nu in de handen heeft, lijkt op lang gekauwde kauwgom. Dat is nu gluten als keukenproduct: puur onoplosbare proteïne en water. Vanaf hier kan de gluten op verschillende wijze worden klaargemaakt. Ik kookte de klomp in groente-

“Veel mensen denken dat gluten ongezond is. Daarom gaan ze glutenvrije ersatz kopen in plaats van echte koekjes of pasta” bouillon met bouillonblokjes van kip. De meeste recepten gaan op dit punt ‘oriëntaliseren’ met sojasaus en gember en zo, maar dat hoeft niet. De bouillon moet wel ‘goed gekruid’ zijn, zeggen mijn bronnen. Het spul zelf is met andere woorden smaakloos. De gluten laten afkoelen in de bouillon. Het resultaat ziet u op de foto. De volgende ochtend heb ik er sneetjes van gebakken in de boter. Het doet denken aan een stijve omelet. ‘Schoenzool’ beschreef één van mijn huisgenoten het. In blokjes gesneden door soepen of als wokingrediënt kan het ermee door, maar ik vond het wel zonde van het zetmeel dat meedogenloos de gootsteen in verdween. Spaghetti is wel ‘duurzamer’, denk ik. Smakelijk.

nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1454 PAGINA 22 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Met wat visuele rust kan je het overal een beetje gezelliger maken.

Street art > Interventies voor meer visuele rust

Een steen verleggen in de rommelzooi BRUSSEL – Rust voor de ogen is niet altijd de afwezigheid van visuele prikkels. Je kan ook speels met die prikkels aan de slag zodat een lelijke plek een commentaar of een – ontspannende – glimlach ontlokt. Dat bewees een workshop van het stilteproject BE SSST van Vormingplus Citizenne.

at zorgt voor visuele rust, wat bezorgt visuele onrust? Met zulke vragen gingen de deelnemers van de workshop ‘Street art als wapen tegen visuele pollutie’ op zaterdag 22 november op wandel in de Chicago- en Begijnhofwijk. Wat algauw bleek, was dat een visueel rustpunt vaak verkregen wordt door het verleggen van de focus: “Het was een stralende dag en door gewoon omhoog te kijken, gaf de combinatie van de blauwe lucht met de daken al een rustgevend effect, en door het mos tussen de kinderkopjes leek het Begijnhofplein vanuit een bepaalde hoek op een groene grasvlakte,” zegt Benedicte Serroen van Citizenne nog hoorbaar nagenietend. Ook bleek dat rust niet per se iets

minimalistisch is: “Het lijnenspel van elektriciteitsdraden in combinatie met de contouren van een gebouw. Maar ook de vrouw die de was ophangt vanachter een raam. Wat visueel dan weer stoorde was zeker het zwerfvuil, maar ook geparkeerde wagens die het zicht belemmeren, al was dat ook iets subjectiefs.”

Stiltefestival Graffiti vzw uit Gent leerde de cursisten vervolgens verschillende street art technieken, waar lang niet alleen spuitbussen bij te pas kwamen. Puin herschikken zodat het betekenisvol wordt, met wol of tape elementen uit de ruimte benadrukken, of met sjablonen van de stencil art een herhalingseffect creëren. Als speelterrein om deze technieken toe te passen werd gekozen voor het oude goederenstation West langs de Vandenpeereboomstraat in Molenbeek. Serroen: “Dat is een soort containerpark geworden langs de wijken Weststation en Oud-Molenbeek. Op langere termijn zouden op deze eigendom van Infrabel woningen voorzien zijn.” Citizenne en Graffiti

BENEDICTE SERROEN (CITIZENNE):

“Met onze speelse ingrepen willen we een beetje structuur aanbrengen, net dat ietsje herorganiseren”

hielpen enkele snoodaards de drempel over om met tags en murals de ruimte op te eisen. Zijn dat nu niet net de plaatsen waar je moet afblijven, waardoor je er nog echt rust of stilte kan vinden? “Het is er vooral een grote wirwar van afval,” zegt Serroen: “Met onze speelse

ingrepen willen we een beetje structuur aanbrengen, net dat ietsje herorganiseren. De bedoeling is ook om de aandacht te vestigen op hoe Brussel met zijn ruimtes omgaat. In de volgende maanden zullen we deze technieken loslaten op andere plekken in de stad. Zelf fiets ik elke dag langs een blinde muur in de Maritiemwijk en ik verbaas mij er telkens over hoe snel hij weer wordt opgeëist door nieuwe tags of sluikstorting. De lelijke tags zouden bijvoorbeeld een mooi kleurtje kunnen krijgen in samenwerking met organisaties en bewoners uit de buurt.” Met hoeveel bombarie Citizenne het gaan aankondigen, weten we nog niet, maar BE SSST houdt van 25 tot 27 september 2015 een stiltefestival. De stiltebeweging Waerbeke vzw uit Geraardsbergen heeft met Citizenne een autonome partner gevonden om in Brussel meer stilteplekken of -momenten te voorzien. Serroen: “In het voorjaar van 2015 staat er heel wat op stapel in de aanloop van ons festival. Zo willen we iets doen met de gedwongen wachttijden waarmee iedereen in de stad te maken krijgt. Met speelse interventies kunnen we die momenten ombuigen tot een kwalitatief moment voor onszelf. Samen met een aantal kunstenaars ontwerpen we ook mobiele installaties zodat mensen even uit hun gejaagdheid worden gehaald. Herinnert u zich onze #silentbox die dit voorjaar onder andere op het Muntplein en de Varkensmarkt opdook? We stellen ons deze twee vragen: waar hebben de mensen nood aan, en wat heeft Brussel te bieden om aan deze noden tegemoet te komen?” An Devroe Meer info op www.bessst.be en www.citizenne.be

BDW 1454 PAGINA 23 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

Artists in residence Paul Simon in Johannesburg

BRUSSEL – Met ‘Do they know it’s Christmas?’ dompelt Band Aid 30 de wereld andermaal in een nostalgisch, volgens sommigen ook pathetisch en paternalistisch muziekbad onder. Maar behalve Ethiopië (Band Aid), Soedan (Band Aid 20) en het door ebola getroffen West-Afrika (Band Aid 30), leverde ook het Apartheidsregime in Zuid-Afrika ongewild een grote bijdrage aan het repertoire van het protestlied. Protestsongs zijn van alle tijden, maar het sterrenensemble van Band Aid gaf er in 1984 een nieuwe dimensie aan door in een doos koptelefoons te graaien en gezellig samen te zingen voor een concreet goed doel met een concreet rekeningnummer. Snel volgde het exclusief Amerikaanse project USA for Africa met de single We are the World, en in 1985 de Live Aid! concerten. De samenzang kende op het einde van 1985 een nieuw hoogtepunt. Dit keer was het blanke Apartheidsregime van Zuid-Afrika de belangrijkste bestemmeling van de muzikale boodschap. Dertigplussers herinneren zich vast Sun City nog, de wat schreeuwerige plaat van Artists United Against Apartheid, samengebracht door ‘Little’ Steven Van Zandt, gitarist van Bruce Springsteens E-street band. In dat nummer trokken Bob Dylan, Lou Reed, U2, Keith Richard, Miles Davis en vele andere grootheden van leer tegen de onderdrukking

foto-onderschrift

van de zwarte meerderheid in Zuid-Afrika, meer bepaald door te laten weten dat ze niet zouden gaan optreden in Sun City, een soort mini-Las Vegas op twee uur rijden van Johannesburg. Little Steven was ook een van vele artiesten die optraden op het solidariteitsconcert dat georganiseerd werd op 11 juni 1988, de zeventigste verjaardag van de toen nog steeds opgesloten Nelson Mandela. Met Mandela Day van Simple Minds, Biko van Peter Gabriel, Sun City en ook nog Free Nelson Mandela van The Specials werden toen tijdens een van de hoogtepunten van de dag vier anti-apartheidsliederen na elkaar gezongen. Nelson Mandela zou

later verklaren dat dit wereldwijd uitgezonden (maar in Zuid-Afrika gecensureerde) evenement zeker heeft bijgedragen tot zijn vrijlating in 1990. 1988 leverde tot slot ook nog een paar reggaenummers op die de situatie in Zuid-Afrika tot onderwerp hadden. Zo was er South Africa van de Amsterdamse groep The Revelations met voetballer Ruud Gullit in een gastrol. En ook nog Gimme Hope Jo’anna van Eddy Grant, een nummer dat eveneens verwijzingen bevat naar Sun City, maar ook naar de lachende, dansende en zingende Zuid-Afrikaanse aartsbisschop en Nobelprijswinnaar Desmond Tutu en naar de grootste stad van Zuid-Afrika.

ADVERTENTIE

December Filmmaand tvbrussel brengt een hele maand lang Brusselse kortfilms van beloftevol talent: Adil El Arbi & Bilall Fallah, Robin Pront, Jonas Govaerts, Bas Devos en Jamal Boukhriss. Ontdek ze elke vrijdag en zaterdag van december tussen 22u en 02u, exclusief op tvbrussel.

tvbrussel.be

tvbrussel

@tvbrussel

Jo’anna is in dat liedje immers geen vrouw die het hof gemaakt wordt, maar een alternatieve afkorting van Johannesburg. Wie wel deelnam aan de opnames van USA for Africa in 1985, maar afwezig was op het Mandela Day-concert in 1988, is Paul Simon. Zijn verhaal is interessant in het licht van de discussies die vandaag de dag worden gevoerd over dit soort benefietliedjes, omdat ze over de hoofden van de betrokkenen heen zouden gezongen worden in plaats van hen erbij te betrekken. In 1985, vlak na de opnames van USA for Africa, trok Simon namelijk voor twee weken naar Johannesburg, om daar kennis te maken en samen te spelen met Zuid-Afrikaanse muzikanten. De daar aangeknoopte relaties en initiaties in inheemse muziekstijlen, inspireerden hem uiteindelijk tot zijn klassieke plaat Graceland, waar verschillende Zuid-Afrikaanse muzikanten zoals Tao Ea Matsekha, Bakithi Kumalo, Ray Phiri, General M.D. Shirring, de Gaza Sisters en het mannenkoor Ladysmith Black Mambazo aan deelnamen. Veel van de initiële opnames gebeurden zònder koptelefoons in een studio die veel weg had van een garage. Graceland is te persoonlijk om een collectieve protestplaat te kunnen noemen, maar het ‘collectieve protest’ zat eigenlijk in het feit dat Simon (na de ‘halve Zuid-Afrikaan’ Johnny Clegg) de eerste was die een geïntegreerd muziekproject maakte met de verschillende rassen in ZuidAfrika. Toch werd ook hem neo-kolonialisme en globalistische commercialisering van authentiek erfgoed verweten, bovenop de nog luidere kritiek op het feit dat zijn reis naar Johannesburg neerkwam op een inbreuk van de boycots tegen Zuid-Afrika. Michaël Bellon www.brusselnieuws.be/inresidence

BDW 1454 PAGINA 24 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

DWORP, SINT-GILLIS – Toen Irena Vanacker in 1986 de deur van haar drogisterij achter zich dichttrok, verkeerde Sint-Gillis in een neerwaartse spiraal. Anno 2014 heeft haar kleindochter Nel Coussement haar eerste eigen stek in dezelfde buurt, maar nu hypet de gemeente. Brussel tussen Waregem en Hasselt.

IRENA VANACKER (90) en haar dochter

Marianne staan ons op te wachten achter het kamerbrede raam van haar landelijke woning. Als blijkt dat zowel Irena, fotografe Saskia en ondergetekende alledrie West-Vlaamse roots hebben, is het ijs gebroken. We beginnen spontaan West-Vlaams te spreken tot kleindochter Nel Coussement ons tot de orde roept en ze aan haar grootmoeder vraagt om Brussels te spreken. Nel is een van de zeventien kleinkinderen van Irena, ondertussen zijn er ook acht achterkleinkinderen. “Kijk,” zegt Irena, “dit is een foto van mijn kleinkinderen.” Maar vooraleer te luisteren naar het levensverhaal van Irena en Nel, wil de fotografe een van de vele potten zien die Irena en haar man zaliger Marcel na het stopzetten van de Droguesterie de la Barrière mee verhuisd hebben. Pâte de lassar staat er op een mooie, porseleinen pot. “Deze hebben we geërfd van een oom van mijn man die zich in 1926 als dokter geïnstalleerd had, hij is ermee opgehouden toen de btw werd ingevoerd. Toen hij zijn praktijk had, bereidden de dokters ook nog geneesmiddelen voor hun patiënten.” Irena is afkomstig uit Hemelgem bij Izegem, Marcel was van Waregem. “Mijn man was een knappe kop, hij heeft in Waregem oude humaniora gestudeerd en daarna chemie in Brussel. Zijn stage heeft hij gedaan in de drogisterij Le Lion in de Lakensestraat, die nog altijd bestaat. Na zijn studies doorkruiste hij Brussel met de tram op zoek naar een drogisterij die hij kon overnemen. Hij is op een leegstaande drogisterij gestoten aan de Waterloosesteenweg. Hij heeft heel even gewerkt bij de Nationale Codex Irena. “Mijn man is in 1953 begonnen, twee jaar later zijn we getrouwd en ben ook ik naar Brussel gekomen. We hebben elkaar leren kennen in Bellegem op het trouwfeest van een neef van mijn man met een nicht van mij.” Irena wou eerst niet naar Brussel verhuizen: “Ik dacht, onbekend is onbemind, maar na dertig jaar, toen we de boeken dichtdeden was ik zeer gehecht aan mijn klanten en mijn werk.” Irena ziet er ongelooflijk fit uit voor haar leeftijd: “We hebben altijd gezond geleefd. Mijn man was een groot liefhebber van planten, in de drogisterij hadden we producten op basis van 200 tot 300 planten. Dat inzicht is maar gaandeweg gekomen. Tot de Tweede Wereldoorlog was alles bio, na de oorlog zijn de industriële meststoffen, kleurstoffen en additieven gekomen. Ook mijn man dacht eerst dat dit vooruitgang heette, maar later kwam het besef dat industriële vooruitgang niet samengaat met gezondheidsvooruitgang.”

Lange dagen De drogisterij was open van acht uur ’s ochtends tot zeven uur ’s avonds, op zondag trok het gezin met de tram naar het Zoniënwoud. Marianne diept een foto op van het gezin in het Zoniënwoud, haar man zit tegen een boom facturen te controleren. Irena: “Eerst gingen we met de tram, later kochten we een auto, een Daf’ke. Mijn man heeft nooit vakantie genomen, later stuurde hij me wel met de vier kinderen – onder wie de vader van Nel – tien dagen naar zee. Toen we thuiskwamen liet hij me iedere keer opnieuw zien hoe groot de omzet was tijdens onze afwezigheid. Hij zei altijd: ‘Ik kan geen vakantie nemen tijdens de zomer, het is net dan dat mensen hun huizen schilderen’.” Een gezonde stiel was het niet, zegt Irena, en toch is haar man nooit ziek geweest. Er was geen tijd om ziek te zijn. Een drogisterij zag er

Grootmoeder Irena Vanacker en kleindochter Nel Coussement hebben allebei een hechte band met Sint-Gillis.

LEVENS GROOTMOEDER EN KLEINDOCHTER KRUISEN ELKAAR

Het leven begint in Sint-Gillis toen helemaal anders uit dan vandaag. Chemische producten werden in dame-jeannes of vaten van 200 liter geleverd. Iedere ochtend werden er flessen gevuld en naar de winkel gebracht. Dat betekende in aanraking komen met veel dampen. Een grote drogisterij

bestond uit vijf afdelingen: onderhoudsproducten, chemische producten, schoonheidsproducten, kruiden en verf. Irena: “Dat het assortiment zo verscheiden was had ook te maken met de wet op de grote magazijnen die toen heel streng was, brico’s bijvoorbeeld kon-

den niet. We verkochten ook verf aan professionals.” Omdat Irena en haar gezin zichzelf verzorgden met planten, konden ze die ook geloofwaardig aanprijzen. Het was een service aan hun klanten om de klanten kennis te laten

BDW 1454 PAGINA 25 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

maken met verschillende theesoorten, die later in de dieetwinkels zouden aangeprezen worden. Een specialiteit van het huis was zelfgemaakte boenwas en handencrème, die gekend was tot in het buitenland. Irena: “Brussel had heel hard water in die tijd, de huisvrouwen kregen ruwe handen van de afwas. Die crème maison was een uitstekende remedie. Onze klanten stuurden ze op naar hun kennissen in het buitenland.”

Franstalig Sint-Gillis was in die tijd al voor 90 procent Franstalig. In de winkel werd er Frans gesproken, ook door Vlamingen. Irena: “Als ik hoorde dat de mensen hun woorden niet vonden in het Frans, liet ik diplomatisch een woordje Nederlands vallen. Ze schakelden dan opgelucht op hun moedertaal over. Ik heb er altijd voor gezorgd dat de kinderen de twee talen leerden, maar ze zijn in het Nederlands naar school geweest, er zaten destijds drie studiejaren in één klas. ’s Morgens bracht ik de kinderen naar school, ’s avonds zorgden de zusters of de meester ervoor dat ze veilig de barrière overstaken. Hoe graag Irena ook in Sint-Gillis gewoond heeft, ze houdt er ambiguë herinneringen aan over. Begin jaren 1980 ging de gemeenten er erg op achteruit, de onveiligheid nam toe en de put werd gegraven waar nu het metrostation Horta is. Haar klanten moesten parkeerplaatsen zoeken tot aan het park van Vorst. Irena is maar een paar keer terug geweest, haar kleindochter heeft haar alvast uitgenodigd om eens op bezoek te komen. Dat is gepland voor volgend jaar.

NEL COUSSEMENT (26) – dochter van Ire-

“Na de Tweede Wereldoorlog kwamen de industriële meststoffen, kleurstoffen en additieven. In het begin dachten we dat dit vooruitgang was. Pas later kwam het besef dat industriële vooruitgang niet samengaat met gezondheidsvooruitgang”

na’s zoon – groeide op in Aalst en in Hasselt. Ze studeerde voor kleuterleidster maar vond geen werk in Limburg. Om niet werkloos te blijven nam ze een interim aan bij de Voorzienigheid in Sint-Lambrechts-Woluwe, daarna volgden twee jaar Sint-Joost-aan-Zee, en nu Klavertje Vier in de Noordwijk. “Dankzij Brussel ben ik al altijd aan het werk geweest, terwijl kleuterleidsters in Limburg moeten schrapen om wat dagen bij elkaar te krijgen.” Aanvankelijk ging Nel ieder weekeinde naar Hasselt, maar de woensdagnamiddagen in de Beursschouwburg hebben haar leren kennis maken met het Brusselse aanbod. Ze begon met af en toe een weekendje te blijven, maar het gevoel was dubbel. Toen ze interims deed had ze een kamer in het internaat De Tuinen in Ganshoren. Nel: “Ik was dankbaar dat ik er tijdelijk een kamer kon huren, maar het lawaai van de kinderen – als je al een hele dag met kinderen bezig bent – was lastig. Bovendien was ik er tijdens de weekends alleen, ik moest dertig meter stappen naar de douche. Maar toch is mijn gevoel dubbel: ik vond het heerlijk om te joggen in het Elisabethpark.” Nels grootvader ontdekte in 1953 zijn drogisterij toen hij met de tram Brussel doorkruiste, grootvader en grootmoeder gingen in 1986 weg toen het niet zo goed ging met Sint-Gillis. Haar kleindochter komt er aan als het veel beter gaat, de gemeente van Charles Picqué hypet. Nel heeft haar appartementje gevonden na een zoektocht op Immoweb. Een stuk handiger, maar toeval speelt evenzeer een rol, toch als je een betaalbaar appartementje op de kop wil tikken. Of ze altijd in Brussel blijft: “Zeker de eerste jaren, het totaalpakket wonen en werken staat me zeer aan, ik doe ook vrijwilligerswerk en Kung Fu in De Pianofabriek. Maar ik snap evengoed dat er mensen zijn die niet (meer) tegen de stress van het stadsleven kunnen. Misschien verlang ik ook ooit naar een optrekje in het groen. Maar dat zien we dan wel.” Danny Vileyn

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Roodkapje van Isabelle Vanden Abeele (rechtsboven) en Françoise Rogier (linksboven en onder): expressiever wordt het niet.

Expo > Roodkapjes in originele platen

Onstilbare vertelhonger in verzadigde kleuren UKKEL – Roodkapje en de Wolf blijft een maf verhaal: naïever en bozer wordt het bijna niet. Elke generatie vertellers lijkt daar weer nieuwe associaties aan toe te voegen. De Nederlandstalige en Franstalige bibliotheken van Ukkel tonen in De Dekenij originele platen van drie Belgische illustratoren. “Na meer dan vierhonderd versies van Roodkapje wilde ik het verhaal puur met beelden vertellen,” zegt Isabelle Vanden Abeele over haar boek in eigen beheer. De oplage van tien exemplaren is gedrukt in houtsneden in intense zwarte en rode Litho inkt. “Het trok mij ook aan om het gruwelijke van dit verhaal in beeld te brengen, in tegenstelling tot sommige versies waar de prenten het verhaal eerder proberen te verzachten.” Op basis van de beelden schreef Edward van de Vendel nadien het verhaal Rood Rood Roodkapje (2003), waarna ook het gelijknamige boek is verschenen dat de illustrator en tekstschrijver een Zilveren Penseel en een Vlag en Wimpel opleverde. De Ukkelse Françoise Rogier verlegde dan weer het perspectief, aangespoord tijdens de lessen illustratie die ze volgde bij Kitty Crowther in Le Wolf - La Maison de la Littérature de Jeunesse: “Een wolvenverhaal zou het worden! Als kind speelde ik veel wolvenspelletjes, mijn vader was de wolf en ik verkneukelde mij bij het idee alleen al om schrik te hebben. Het uitgangspunt bij C’est pour mieux te manger! (2012) was dat ik me afvroeg welke spelletjes wolven zouden

spelen. Bij een populair verhaal zoals Roodkapje van Charles Perrault kan je lekker aan de slag met het verwachtingspatroon van de lezer. Als kind vond ik het einde verschrikkelijk, daar heb ik een grap van gemaakt. En dan vlug herlezen op zoek naar verborgen aanwijzingen.” Met de krastechniek die herinnert aan de gravures van Gustave Doré geeft ze de aanvankelijk sombere sfeer weer. Op de meer emancipatorische toer ging Michel Van Zeveren in Et pourquoi? (2007) waarin ouders de waarom-fase bij hun kleuter herkennen: “Het is niet zo dat Roodkapje en de Wolf een verplichte oefening zou zijn voor een illustrator, maar bij mij draaide dat zo uit. In mijn verhaal figureerden eerst een kikker en een krokodil, die gouaches laat ik ook zien, maar zij staken niet genoeg af tegen een groene jungle. Maar ook op een psychologisch niveau werkte het verhaal met Roodkapje en de Boze Wolf. De wolf en zijn beschaafder tegenhanger, de jager, zijn de paternalistische figuren gebleven, maar Roodkapje is niet langer degene die alles ondergaat. De wolf wordt haar vragen uiteindelijk zo moe dat hij de jager zelf vraagt om hem uit zijn lijden te verlossen.”

An Devroe

Expo tot 21 december, wo-vr 15u-18u, za-zo 11u-18u, De Dekenij - Kunstenhuis van Ukkel, Dekenijstraat 102, 1180 Ukkel, meer info over de verteluurtjes: www.ukkel.bibliotheek.be

BDW 1454 PAGINA 26 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

RUGBY > NICOLAS MEEUS DROOMT VAN HET WERELDKAMPIOENSCHAP IN 2019

‘Nog even fris als een achttienjarige’

droomseizoen: ze werden meteen Belgisch kampioen. Dat hij zich zo snel inpaste in een nationale topclub is mede te danken aan zijn coole houding. “Ik speelde voor mijn plezier. Ik had nogal wat technische gebreken en moest dus veel bijschaven, maar ik heb veel rondom mij gekeken.” “Ik had het geluk dat coach Alain Limbos me meteen vertrouwen gaf en me in de ploeg dropte. Alain is iemand die zeer belangrijk is geweest in mijn carrière, en dat nog altijd is. Zelfs al is hij nu trainer van Soignies. Hij heeft er mee voor gezorgd dat ik dat seizoen heel wat vooruitgang heb geboekt. Snelheid en wendbaarheid zijn mijn sterke punten, dankzij hard werk is mijn tackling dat ook geworden.” Die evolutie maakte dat de Brusselaar eind 2009 werd geselecteerd voor de Zwarte Duivels. Hij was met zijn 23 nog jong, maar zeker geen uitzondering. “Ik heb eigenlijk wel een rare carrière, ja. Maar de sporten die ik voor het rugby heb beoefend, hebben me elk op hun manier iets geleerd. Neem nu tennis: dat heeft me op mentaal vlak veel bijgebracht. Dat ik later ben begonnen, is misschien wel een voordeel. Ik ben dan wel 28, maar voel me op het veld nog even fris als een achttienjarige.” “Ik heb dit jaar de beslissing genomen om plezier voorop te stellen en iets minder te trainen. Was dat tot nu toe vijf à zes keer per week, dan is dat nu eerder drie à vier keer. Ik leef gezond en ik ben nog steeds gefocust. Maar ik heb een fulltime job en vind dat de combinatie van mijn werk, sport en sociaal leven goed moet zitten.”

Kleine gok

BDWSPORT

Nicolas Meeus: “We hebben weinig middelen ter beschikking, maar dat maakt van ons een hechte groep.”

BRUSSEL – Nicolas Meeus (28) bewijst dat je niet per se vroeg met een sportdiscipline moet beginnen om succesvol te zijn. Zijn atypische rugbycarrière leverde hem twee titels op met Kituro Schaarbeek en heel wat mooie momenten met de Zwarte Duivels. Maar zijn honger is verre van gestild: het wereldkampioenschap 2019 in Japan is nu prioriteit nummer één.

“Mijn eerste echte clubervaring in het rugby beleefde ik als achttienjarige in Dublin,” vertelt Meeus. “Bij de Bective Rangers. Ik heb toen zes maanden in Spanje en zes maanden in Ierland gewoond, om Spaans en Engels te leren. En uiteindelijk ook rugby, want het maakt deel uit van de Ierse cultuur. Ik speelde bij de U20 van de Rangers, in de lokale tweede divisie. Een niveau dat eigenlijk te hoog was voor mij, maar ik mocht toch vijftien à twintig minuten per match spelen.” Dat die speelkansen nogal opvallend waren, bewijst het verhaal van Meeus: hij speelde jarenlang tennis en voetbal, om op zijn vijftiende stilaan een liefde voor de ovalen bal te ontwikkelen. Hij speelde het bij de scouts, op het internaat en even bij Black Star in Charleroi. In Ierland ontbolsterde de liefde helemaal. “Ik hecht veel belang aan de waarden van

rugby, zoals respect. Ik ben fier dat ik het privilege heb om die waarden nu uit te dragen in het truitje van mijn land.” “Na mijn ervaringen in Ierland ben ik in Brussel aan de ULB (Université Libre de Bruxelles) begonnen. Mijn zoektocht naar een rugbyclub duurde niet lang, aangezien een paar vrienden bij Kituro speelden en de goede sfeer er me meteen aansprak. De club speelde toen nog in tweede klasse, maar ik speelde met de junioren wel in de hoogste divisie.” Aangezien de club te weinig junioren had, werd een alliantie aangegaan met BUC uit Sint-Joost-ten-Node. De ketten speelden een topseizoen en werden Belgisch kampioen, met Meeus als winger en af en toe als fullback.

HET WERELDJE VAN MEEUS

Maar ondanks die puike prestatie verkoos de Brusselaar niet meteen de overstap te maken naar de eerste ploeg.

Vreemde eend “Ik heb toen met een paar vrienden de Black Panthers opgericht, de derde ploeg van Kituro. Dat was eigenlijk meer voor het plezier, al hadden we wel heel wat goede spelers. Tijdens ons eerste seizoen in vijfde klasse werden we gemakkelijk kampioen. Zelf heb ik daarna nog een seizoen meegedraaid alvorens over te stappen naar de eerste ploeg, die net was toegetreden tot de hoogste klasse.” Meeus werd bij Kituro snel een basisspeler en beleefde net als heel de ploeg (terug) een

Hét wapen van Nicolas Meeus is zijn kick. Hij demonstreerde zijn kunde onder meer met de Zwarte Duivels tegen Oekraïne, maar ook bij Kituro haalt hij regelmatig uit. Hij blijft er constant aan schaven. “Een a twee keer per week begin ik een half uur voor de groepstraining te trainen op mijn kick,” vertelt de Brusselaar. “Ik ben dan even in mijn wereld, net als wanneer ik tijdens een wedstrijd moet trappen. Er wordt gesproken, geroepen, gelachen; maar ik sluit me dan even helemaal af. Dat is een mentale kwestie, het is zaak van je zeer goed te concentreren. Je mag maar één focus hebben: de bal tussen de palen trappen.”

Meeus heeft met twee Belgische titels en vijftien officiële selecties bij de nationale ploeg al een aardig palmares verzameld, maar daar wil hij het uiteraard niet bij houden. Zijn honger is nog groot. Hij wil met de Zwarte Duivels naar het hoogste niveau doorstoten, zelfs al zakten ze begin dit jaar van de Europese divisie 1A naar 1B. “We hebben veel geleerd in divisie 1A en dat komt onze groep alleen maar ten goede. Het is nu een mengeling van ervaren mannen en jonge talenten. Ik heb het geluk gehad om veel matchen te kunnen spelen in 1A.” “Dat we zijn gezakt was eigenlijk geen al te zware klap, want eerlijk gezegd was het een beetje te vroeg voor ons. Je speelt tegen ploegen die zowel fysiek sterk zijn als goed rugby spelen. Maar we moesten het doen om kennis te maken met dat niveau.” De ambitie van de nationale ploeg is duidelijk: zo snel mogelijk terug promoveren naar divisie 1A. Hun eerste stap op weg naar dat doel werd alvast met overtuiging gezet. Ze versloegen Oekraïne met 25-10, Meeus was met zijn uitstekende kick (zie kaderstuk) goed voor maar liefst twintig punten. Maar hij wil niet te veel in de spotlights staan. “Rugby is een ploegsport. Daarbij, het is niet omdat je een keer goed presteert dat je er bent. Rugby heeft mij geleerd dat nederigheid een van de voorwaarden is om te slagen in sport.” “We speelden met een ploeg waarin veel jongeren zaten en dat was een kleine gok, maar die is goed uitgedraaid. Er zit heel wat potentieel in deze groep.” Met dat potentieel willen Meeus en zijn maats hun droom waarmaken: naar het wereldkampioenschap 2019 in Japan gaan. Maar de weg is nog lang. “We moeten meteen promoveren naar 1A en in 2018 bij de top drie proberen te eindigen. Met een derde plaats zouden we barrages afdwingen. Het wordt moeilijk, dat is zeker, maar je moet durven dromen.” “We zijn jong en gaan er voor. Soms bereiden we matchen voor op de parking van het hotel. Dat creëert iets. Op dit moment is het WK het belangrijkste doel in mijn leven.” Tim Schoonjans

BDW 1454 PAGINA 27 - DONDERDAG 11 DECEMBER 2014

UNIEK TWEELUIK MERCKX - ICKX

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

Kannibaal versus Ringmeister

Meer zweet dan inkt Het is voor het laatst dit jaar dat ik me op deze pagina tot u kan richten. Ik neem daarom graag de gelegenheid te baat om u het beste te wensen voor 2015. Ik ben er graag vroeg bij. Beschouw het vooral als een voorteken dat de eerste nieuwjaarswensen u bereiken vanaf de sportkatern van uw favoriete krant. Ik heb er namelijk een goed oog in. U gaat knallen volgend jaar. U zult uw lichaam en geest tot het uiterste drijven. U zult uw sedentaire leven vaarwel zeggen. U zult versteld staan van uw eigen kunnen, van uw staalharde wil en dito kuiten. Wat u nooit voor mogelijk achtte, wordt werkelijkheid eens u 2014 de rug toegekeerd hebt. Yes you can! Ik wens u een stel buikspieren toe waar Arnold Schwarzenegger in zijn beste tijd nog een puntje aan kon zuigen. Een maximale zuurstofopnamecapaciteit van 80 liter per minuut wordt uw deel, zonder dat u daarvoor eerst langs de Russische atletiekfederatie moet passeren. De 20 kilometer door Brussel in mei wordt een opwarmertje. De Mont Ventoux, de col de la Bonette en de col du Télégraphe, allemaal op dezelfde dag én op een Villofiets, dat is meer uw ding in 2015. U denkt: onmogelijk. Ik denk: misschien

Aanleiding van de expo is de jarenlange vriendschap tussen de twee sporthelden, en het feit dat ze dit jaar hun zeventigste verjaardag vieren. Merckx en Ickx ontmoetten elkaar voor het eerst in 1963 op het Goudvinkenplein in Sint-Pieters-Woluwe. Tijdens hun carrière maakten ze samen trainingsritjes op de fiets en ook erna bleef het respect voor elkaar groot. De scenografie van de 2.000 vierkante meter grote tentoonstelling van de hand van Uitgeverij Kannibaal, Pièce Montée en AG Insurance is knap: aan de ene kant van de zaal lonken de tien fietsen waarop Merckx zijn allergrootste successen boekte uitdagend naar het impressionante wagenpark van Ickx. Voorts is de ruimte gevuld met wielertruitjes, raceoutfits, helmen, krantenknipsels en honderden foto’s die beide heren uit hun eigen kelders opdiepten. Deze memorabilia werden aangevuld met pronkstukken uit privéverzamelingen van overal ter wereld. De Superia-fiets waarmee Merckx wereldkampioen werd in Sallanches in 1964 vloog voor de gelegenheid even over van Qatar. Het is moeilijk om uitgepraat te geraken over de tentoonstelling: naast heel wat wielertruitjes zoals de gele trui van 1969 (“de belangrijkste zege uit mijn carrière”) springen vooral de bekers van Merckx in het oog. Wie 525 keer wint heeft een trofeeënkast die in grootte niet moet onderdoen voor die van Real Madrid. Het identiek nagebouwde supporterscafé uit het Vlaanderen van de vroege jaren 1970 doet lekker nostalgisch aan. Voor een racefilm over Ickx werd de muziek dan weer gemaakt door David Martijn van Goose. Zelfs de geur van verbrand rubber walmt door de expo. Wie van interactie houdt, kan een minuut lang fietsen tegen de Kannibaal aan de snelheid waarmee hij destijds het werelduurrecord verbrak, zelf aan sportverslaggeving doen of een quiz oplossen over de carrière van Ickx. Aan-

SPORT KORT

Met bijna 38.000 ingezamelde euro’s was de negentiende editie van SWIM FOR LIFE opnieuw een groot succes. Elf ploegen zwommen samen 318,4 kilometer en steunen met het ingezamelde geld projecten in het kader van aidspreventie en solidariteit met seropositieve mensen. n Dat de SPORTKAMPEN tijdens de kerstvakantie een succes zijn, dat is al lang geen nieuws meer. Het aanbod is dan ook uitgebreid. De sportdienst van de VGC biedt ketjes bijvoorbeeld kampen op maat aan in Koekelberg en Schaarbeek. Er zijn nog plaatsen beschikbaar, dus kunnen geïnteresseerden best eens naar www.sportinbrussel.be surfen om de beschikbaarheden, data en prijzen na te gaan. Meer info op www.buurtsportbrussel.be. Basketballers kunnen een stage volgen bij Excelsior Brussel. Die loopt van 22 tot 26 december (telkens van 9 tot 16 uur) en kost zeventig euro. Meer info op www.ex-

Midden: De helm waarmee Ickx ParijsDakar van 1984 reed. Onder: Het mooiste wielertruitje ooit.

hebt u wel gelijk. Ik wens u het bovenstaande nochtans echt wel toe. Mezelf ook trouwens. Toegegeven, bovenstaande wens heeft meer weg van een noodkreet. 2014 was voor uw dienaar namelijk niet het meest succesvolle sportjaar. Ik heb aan sport meer inkt dan zweet verspeeld. Van een disbalans gesproken. Ik heb het niet zo voor goede voornemens. Maar ik betrap mezelf erop dat ik ze voor volgend jaar toch heb. Ik heb gisteravond nog eens de loopschoenen omgebonden. En dat voor een training waar ik vroeger mijn neus voor opgehaald zou hebben. Niet eens veertig minuten aan een slakkengangetje van nog geen twaalf kilometer per uur. Het was simpelweg heerlijk. Ik werd er intens gelukkig van. Van alles. Van lopen in het donker. Van het gevoel het Warandepark voor mezelf te hebben. Van plassen ontwijken, merken dat het hopeloos is en dan resoluut in de plassen trappen. Van het gevoel van doorbloede en lekker warme handen. Ik was vergeten hoe de kou een extra dimensie geeft aan lopen. Nu en dan een sportief momentje voor jezelf. Ik wens het ons allebei toe. Tot volgend jaar. Bram Van de Velde is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

BRUSSEL – Aanhangers van Belgische sportgeschiedenis moeten dezer dagen naar Trade Mart, vlakbij het Atomium. Daar vindt nog tot 21 juni een unieke dubbeltentoonstelling plaats over het leven en werk van wielerlegende Eddy Merckx en racekampioen Jacky Ickx.

genaam toetje zijn twee kortfilms van fotograaf Stephan Vanfleteren, waarin hij beide heren laat reflecteren op hun sport en het leven, in het aangename decor van respectievelijk de Trecime in Italië (Merckx) en de woestijn van Marokko (Ickx). Ken Lambeets Merckx – Ickx, Trade Mart, Atomium, weekdagen 13 euro, weekend 15 euro

celsiorbrussels.be. Hockeyers tussen vijf en achttien jaar kunnen van 22 tot 24 december onder meer bij Royal Leopold Club (www.leopoldclub.be) terecht voor een sportstage. n De kerstsfeer inspireert ook Friskis&Svettis om eens iets speciaals te doen. Komende zondag organiseren zij in het sportcentrum van Maalbeek hun CHRISTMAS MEGASESSION. Van half twaalf tot één uur zullen instructeurs er een fitnesssessie geven. De lesgevers zullen verkleed zijn, en van de leerlingen wordt verwacht dat ze hun mooiste kerstpak aantrekken. n Een dag eerder zal het er in sportcentrum POSEIDON eveneens feestelijk aan toegaan. Het centrum bestaat namelijk VIJFTIG JAAR en ter gelegenheid daarvan wordt een judotornooi georganiseerd voor judoka’s (jongens en meisjes) van de U11 tot de U18. De gevechten beginnen om kwart voor tien, toeschouwers betalen vijf euro toegangsgeld. TS

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).