Issuu

small stories: er schuilt een groot fotograaf in david lynch En ook: Nick Mulvey, Charles Ducal en Sarah Carlier.

20 11 14

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

40 JAAR VASTGOED VAN CITYDEV.BRUSSELS LEES P. 26

MINISTER PASCAL SMET (SP.A) IS TERUG VAN WEGGEWEEST

‘Bye bye Brazilië’ LEES P. 6-7 IN GESPREK MET

CORENTIN ‘SPEAR’ BINARD

Graffitikunstenaar, schilder en filantroop LEES P. 28-29 ADVERTENTIE

VAN OOST-SITE SCHAARBEEK > VAN BROUWERIJ NAAR GEME ENTESCHOOL P. 12-13

Online besteld, thuis geleverd

www.combo.be

DB707488K4

Boodschappen?

N° 1451 VAN 20 TOT 27 NOVEMBER 2014 ¦ WEEK 47: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1451 PAGINA 2 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Tweestromenland Terwijl De Lijn haar tarieven fors verhoogt, kiezen Brusselaars en Walen voor een minimale verhoging. De ‘rechtse’ Vlaamse regering maakt duidelijke keuzes en dat is haar goed recht. De ‘centrumlinkse’ Brusselse regering maakt andere keuzes en dat is evenzeer haar recht. En wat doet de federale regering? Ze laat de fiscale voordelen voor de 1,1 miljoen bedrijfsvoertuigen ongemoeid. Het lijkt wel alsof dit land nog nooit files heeft meegemaakt. En ondertussen wil federaal minister Jacqueline Galant (MR) minder verschillende tarieven bij de NMBS. Trein Tram Bus vreest terecht dat vereenvoudiging zal staan voor duurder. Galant kan wel een en ander rechttrekken voor Brusselaars en de Randbewoners uit de middenklasse als het Gewestelijk Expressnet (GEN) er vliegensvlug komt. Terwijl de Vlaamse regering de woonbonus al flink heeft ‘aangepast’ en diezelfde premie voor lopende leningen nu ook niet langer wordt geïndexeerd, is de Brusselse regering nog altijd van plan om de woonbonus te behouden. De regering wil zelfs de korting op de registratierechten voor een eerste woning nog uitbreiden. Maar eerst heeft minister van Financiën

WAUTER MANNAERT

door Danny Vileyn

BDWVOORGROND

VAN DE REDACTIE

en Begroting Guy Vanhengel (Open VLD) deze week een werkgroep aan het werk gezet die een bescheiden, maar desalniettemin belangrijke, shift van belasting op arbeid naar belasting op vermogen moet onderzoeken. Vanhengel wil aldus de één procent agglomeratiebelasting en de gewestbelasting afschaffen. Dat is een bescheiden begin. Een echte shift zou kunnen zijn dat er op een bescheiden gezinswoning geen onroerende voorheffing meer moet betaald worden, alleen nog op grote gezinswoningen en woningen die inkomens genereren. Het is een goede zaak dat met de zesde staatshervorming de gewesten meer in de melk te brokkelen hebben. Dat betekent ook dat de Brusselse regering een eigen stedelijk woonbeleid kan uittekenen. Het is niet ongewoon dat de regering van een suburbane regio als Vlaanderen een ander beleid uittekent als de regering van een stadsgewest. Wat we niet gewoon zijn: ‘rechtse’ regeringen in Vlaanderen en federaal, ‘centrumlinkse’ in Brussel en Wallonië. Het woonbonusbeleid van de Vlaamse regering biedt de Brusselse een onvermoede kans om jonge (Vlaamse) tweeverdieners met een hart voor de stad in Brussel te houden of aan te trekken. Met een woonbonus die vele keren voordeliger is dan die in Vlaanderen moet dat lukken. Meer jonge Vlamingen in Brussel, dat onder andere de hoofdstad van Vlaanderen is, daar kan niemand iets op tegen hebben. Ook de Vlaamse regering niet. n

Het toekomstige traject van tram 71, van Bockstael naar Delta, is zonder trambrug moeilijk te realiseren.

WEL BUS, GEEN TRAM OP PICARDBRUG

Regering schrapt tram naar Thurn & Taxis Er komt op korte termijn geen tram naar Thurn & Taxis. Dat zegt minister van Openbare Werken Pascal Smet (SP.A). Het stond al (subtiel) in het regeerakkoord, en in een interview met deze krant (op p. 6-7, nvdr) bevestigt Pascal Smet dat er op korte termijn geen tram komt naar Thurn & Taxis. In juli 2013 besliste de vorige regering dat er een tram moest komen die in eerste instantie Thurn & Taxis verbindt met het Rogierplein. In het beheerscontract met de MIVB stond dat die werken al in 2017 zouden kunnen starten. Later zou die tramlijn kunnen aansluiten op de toekomstige tram 71 die langs het Centraal Station naar de bovenstad zal lopen, en verder naar Delta. Essentieel in dat plan is een brug over het kanaal, de zogenaamde Picardbrug waar al meer dan tien jaar over wordt gesproken. Dat project zal worden gefinancierd door het federaal samenwerkingsakkoord Beliris, dat daar 8 miljoen euro voor uittrekt. De nieuwe regering schrapt de tram, en stelt een voetgangers-, fietsen busbrug voor. Die zou in 2018 in gebruik moeten kunnen worden genomen. Later kan er een ‘hoogwaardige verbinding’ komen, mogelijk zelfs een metro, zegt Smet in deze krant, of een skytrain. Maar intussen moet een busverbinding volstaan. Bij de MIVB nemen ze daar akte van. “We gaan ervan uit dat er later toch een tram op de brug kan worden aangelegd,” zegt

woordvoerster An Van hamme. Wie zich tegen de brug blijft verzetten is de stad Brussel. Schepen van Stedenbouw (MR) Geoffroy Coomans de Brachène: “We hebben vorig jaar al gezegd dat we tegen de dure brug zijn. Er zijn er al genoeg: de Redersbrug, de Sainctelettebrug. Er zijn wel urgentere projecten. Ken je het televisieprogramma Le Journal des Travaux Inutiles (een RTBF-programma van Jean-Claude Defossé uit de jaren 1980 over nutteloze bouwwerken)? Ik vrees dat we hier dezelfde weg op gaan.” De stad Brussel zal binnenkort haar advies aan het Gewest overhandigen, “maar het is hemeltergend dat we geen antwoorden krijgen op onze vragen,” zegt Coomans. Elders valt te horen dat er wel degelijk een compromis in de maak is met de stad Brussel over de Picardbrug (met bus, zonder tram). Er zou deze week een begeleidingscomité over samenkomen.

Expansie Thurn & Taxis is intussen in volle expansie. Zopas verhuisde de volledige administratie van Leefmilieu Brussel naar de voormalige treinsite. En over enkele jaren verhuizen er tweeduizend Vlaamse ambtenaren naar een nieuw kantoorgebouw. Verder komen er in de toekomst honderden nieuwe gezinnen wonen, op Thurn & Taxis en aan Tivoli. Tot slot is een trambrug over het kanaal ook belangrijk voor de tramlijn van De Lijn van Willebroek naar BrusselNoord. Steven Van Garsse

BDWVOORGROND

Vastgoed > Parkje van voormalig meisjesweeshuis mogelijk bedreigd

Woontoren aan Jamblinne De Meux

Zicht op de nieuwe woontoren langs de Kortenberglaan (links).

BRUSSEL – Als alles goed gaat, bouwt AG Real Estate volgend jaar een complex met 162 appartementen op het Jamblinne De Meuxplein, waar zich lang geleden een meisjesinternaat bevond.

BDW 1451 PAGINA 3 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

eer woningen in en rond de Europawijk én een forse verdichting van het bouwoppervlak. Die dubbele tendens is al enkele jaren geleden ingezet, en wordt nu aan het Jamblinne De Meuxplein verdergezet met een nieuw project van AG Real Estate. De vastgoedgroep dient nog voor het einde van het jaar een bouwaanvraag in voor een wooncomplex met 162 appartementen, 160 parkeerplaaten en met winkels. “Tachtig procent van de appartementen zijn passief,” verduidelijkt Muriel Lambotte van AG Real Estate, “twintig procent lage energiewoningen.” Op de plek waar mogelijk volgend jaar het wooncomplex verrijst, stond ooit een weeshuis van de Stad Brussel voor meisjes. Het werd gebouwd in 1874, maar in 1970 raakte het in onbruik. Vijftien jaar later bouwen de architecten De Smet/Whalley er een non-descript kantoorgebouw,

waar tot voor kort de federale politie in gehuisvest wordt. Dat vrij lage gebouw uit 1985 gaat tegen de vlakte.

Slank Het nieuwe project van AG Real Estate gaat serieus de hoogte in, “maar we zorgen ervoor dat de hoge gevels zich aan de zijkanten bevinden,” zegt Muriel Lambotte, “zodat het een slanke indruk geeft.” AG Real Estate nam hiervoor architect Pierre Lallemand onder de arm, die eerder al instond voor de renovatie van het Berlaymontgebouw op het Schumanplein. Samen met Jaspers/Eyers tekende hij drie grote volumes, met beneden een omvangrijke publieke ruimte, en plaats voor winkels. Dat er een woontoren verrijst, en geen kantoorgebouw, heeft een eenvoudige verklaring. “Het perceel is bestemd voor woningen, niet voor kantoren,” zegt Lambotte.

Oef! Dan toch blijde intrede van de Sint BRUSSEL - Minister-president Rudi Vervoort (PS), ook bevoegd voor de Haven, zal uiteindelijk toch nog een feestelijke intocht van Sinterklaas organiseren. Maar dan wel volgens een nieuwe formule.

“We bouwen rond de beschermde boom en zorgen dat die alle comfort heeft”

Het gebouw bevindt zich stricto sensu niet in de Europawijk, maar net erbuiten, “maar uiteraard mikken we wel op het publiek uit die wijk,” zegt Lambotte. De hoogbouw zou kunnen gezien worden als een stijlbreuk met de lage woningen in de de residentiële buurt, maar dat zou afbreuk doen

aan Les Pavillons Français, een artdecohoogbouw uit de jaren 1930, dat zich een beetje verder in de Notelaarsstaat bevindt. Over het groen valt nog te redetwisten. Vandaag bevindt zich achter het jaren-1980-gebouw de voormalige tuin van het weeshuis. AG Real Estate maakt zich sterk dat het groen behouden blijft, hoewel dat op de simulatiebeelden niet heel duidelijk te zien is. Lambotte: “In de tuin bevindt zich een beschermde boom. Het verklaart meteen waarom het project wat vertraging heeft opgelopen. We bouwen rond de boom. We zorgen dat die alle mogelijke comfort heeft,” zegt Lambotte. Bij Save The City Gardens, een vzw die het opneemt voor het groen in de binnentuinen van de stad zullen ze de plannen alvast aandachtig bestuderen. “Vandaag is het parkje semipubliek. We willen dat er niet aan de groene ruimte wordt geraakt,” zegt Gauthier De Crombrugghe van Save The City Gardens.

Steven Van Garsse

Begin deze week zag het er nog naar uit dat de goedheilig man dit jaar niet per boot zou toekomen in Brussel. Dat gebeurde de afgelopen zes jaar wel. Op initiatief van de vorige Havenminister, Brigitte Grouwels (CD&V), werd sinds 2008 – telkens op een woensdagmiddag eind november – een feestelijke intocht georganiseerd. Grouwels trok er enkele tienduizenden euro’s voor uit, de Haven maakte de Akenkaai vrij en de praktische organisatie werd uitbesteed aan de vzw Brussels by Water. “Wij huurden de boot en de kapitein en zorgden voor een Sint en vijftien Pieten,” zegt voorzitter David Kuborn. Het evenement was een groeiend succes. “Vorig jaar kwamen meer dan 2.000 kinderen,” zegt Kuborn. “En wat leuk is, het waren vooral kinderen uit de buurt, uit Molenbeek, Brussel en Laken.” Dit jaar kreeg Brussels by Water geen verzoek om een intocht te organiseren. Waarom niet, blijft voorlopig onduidelijk. Het kabinetVervoort, dat nu bevoegd is voor de Haven, nam geen initiatief, de Haven evenmin. “Het was geen project van ons, wel van de minister,” zegt Sylvain Godfroid van de Haven. Maar de telefoontjes van de Vlaams-Brusselse Media aan het kabinet bleven niet onopgemerkt. Want dinsdagnamiddag, coup de théatre. Vervoort laat weten dat er toch nog een blijde intrede in elkaar gestoken wordt, weliswaar ‘volgens een nieuwe formule’. Wanneer die plaatsvindt en wat die nieuwe formule inhoudt, was bij het ter perse gaan van de krant niet duidelijk. Zonder Pieten om een Pietenincident te vermijden? Wordt vervolgd. HUB

AANVULLING

We schreven bij het foto-onderschrift 'Bib van goud voor Woluwe' (BDW 1450) dat het ontwerp van de hand is van architect Ward Verbakel. Het is echter een project van plusofficearchitects waar Ward Verbakel én Nathan Ooms de partners van zijn.

BDW 1451 PAGINA 4 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Uitgelicht > Burgemeester Yvan Mayeur (PS) verdedigt zich na betoging

‘Provocatie moest vermeden worden’ BRUSSEL – Burgemeester Yvan Mayeur (PS) heeft zich op de gemeenteraad uitgebreid verdedigd tegen de aantijgingen dat hij de betoging van 6 november uit de hand heeft laten lopen. Volgens de oppositie deed Mayeur dat goed gedocumenteerd. Tot het onderzoek van minister Jan Jambon (N-VA) is afgelopen, blijven er echter onduidelijkheden.

et 132 zijn ze, de politieagenten die op 6 november gewond raakten tijdens de massale betoging die de drie grootste Belgische vakbonden hadden georganiseerd tegen de besparingsplannen van de regering-Michel. 91 onder hen zijn werkonbekwaam voor enige tijd. Brussels burgemeester Mayeur is naar eigen zeggen bij zijn politiediensten te rade gegaan om vragen van de oppositie te kunnen beantwoorden. Volgens Mayeur moet het debat op de gemeenteraad dwalingen en geruchten voor eens en voor altijd uit de wereld helpen. Maar hoezeer het uitgebreide antwoord van Mayeur ook in goede aarde viel bij de oppositie – FDF, CDH en N-VA – er blijven veel onduidelijkheden bestaan. Zoals wanneer Mayeur zei dat hij op de trappen van de

Beurs naast een politiecommissaris stond om de betoging te overzien. Inderdaad, hij stond daar naast een commissaris, en geheel naar waarheid heeft diezelfde commissaris later in de klappen gedeeld. Meer nog: hij is een van de ergste zwaargewonden geworden, zo weet Mayeur. Volgens onze informatie heeft Mayeur echter enkele minuten met deze man – de directeur van de lokale recherche – gepraat, en daarna gezegd dat hij niet meer nodig was. Waarop de directeur naar de Hallepoort is vertrokken, waar de ergste rellen plaatsvonden. Hij is nadien op eigen initiatief zijn collega’s gaan helpen.

Brandende autowrakken Mayeur gaf tijdens de gemeenteraad wel een verdienstelijk overzicht van

“Pas na de betoging werden er arrestaties verricht”

dokwerkers, allen onherkenbaar. Er wordt onmiddellijk versterking gevraagd, die evenwel te laat aankomt door “de moeilijke configuratie van het terrein en de moeilijke verplaatsing door het verkeer.” Om 13.38 uur wordt het eerste waterkanon ingezet, zeven minuten later het tweede. Om 14.09 uur vraagt de zone Zuid opnieuw versterking. Nadien gaf Mayeur toe dat de waterkanonnen ook werden ingezet om brandende autowrakken te blussen, om verdere schade aan huizen te voorkomen. Pas op het einde van de betoging zou de politie overgaan tot het uiteendrijven en arresteren van relschoppers.

Anarchisten wanneer de betoging uit de hand begon te lopen. Om 11 uur al maakte de politie melding van dokwerkers die de leiding namen en agenten begonnen te provoceren. Mayeur zegt vervolgens zelf dat het politiepersoneel zich moest terugtrekken “om verdere provocatie te vermijden.” Om 13.29 uur vervolgens signaleerde de politiezone Zuid dat ze werd aangevallen door een zestigtal

Daarmee bewijst Mayeur zijn aanpak, inderdaad, en zegt hij met meer woorden wat zijn methode is: een zekere mate van geweld toelaten om de gemoederen niet verder te verhitten. Mayeur geeft eerlijkheidshalve toe dat de relschoppers niet alleen Antwerpse dokwerkers waren, zoals hij voor, tijdens en na de betoging uitentreuren zal herhalen, maar dat er ook anarchisten en extreemlink-

se elementen bij betrokken waren. Mayeur maakt slechts kort melding van de rellen in de Anneessenswijk, buiten het parcours, waar demonstranten zich te buiten gingen aan excessief gedrag, adolescenten die in de wijk woonden als antwoord daarop agressief werden, en de betogers dan maar de Anneessenswijk

DE WEEK IN BEELD DOOR BART DEWAELE Modeliefhebbers konden het afgelopen weekend hun hart ophalen in de Bozar Shop, voor de MAD Fashion Sales. Onder andere de stand van Les Inséparables, van de twee Brusselse textieldesigners Magali Londot en Eve Hourrègue, kende veel succes.

WEEKOVERZICHT

BDW 1451 PAGINA 5 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

WOENSDAG 12 NOVEMBER Vanhengel stelt taskforce belastingshervorming voor. Minister van Begroting Guy Vanhengel (Open VLD) stelt de taskforce voor die de belangstingheffing in Brussel zal hervormen. Vanhengel wil de gewestbelasting en de agglomeratiebelasting vanaf 2017 afschaffen. Daarnaast zullen eigenaars van vastgoed in Brussel die zelf buiten de stad wonen, meer moeten betalen.

DONDERDAG 13 NOVEMBER Passieve woningen in prostitutiebuurt. Beliris investeert 11,7 miljoen in de renovatie van een woontoren nabij het Noordstation. Begin 2017 zouden er 50 passieve sociale woningen moeten gebouwd zijn. Voor de renovatie en constructie van start kunnen gaan, moet echter eerst asbest uit de bestaande woningen worden verwijderd. Ministerraad past tariefverhoging MIVB aan. De ministerraad van de Brusselse regering past een deel van de door de MIVB voorgestelde tariefverhoging aan. Jaarabonnementen worden toch niet duurder, en ook de prijs van de maandabonnementen blijft gelijk. De tariefverhoging voor tickets naar de luchthaven en toeristische formules keurt de ministerraad wel goed.

VRIJDAG 14 NOVEMBER Uplace zit toch niet op schema. Vorige week kondigde winkelcentrum Uplace aan dat alles op schema zit om in 2016 in Machelen te beginnen bouwen. Volgens zelfstandigenorganisatie Unizo heeft Uplace de nodige vergunningen echter nog steeds niet en zal de bouw over twee jaar niet kunnen starten.

ZATERDAG 15 NOVEMBER Van den Brandt MIST voorzitterschap Groen. Vlaams Parlementslid voor Brussel Elke Van den Brandt delft het onderspit als kandidaat-voorzitster voor Groen. Haar tegenstander Meyrem Almaci won de verkiezing met 60 procent van de stemmen.

Boze agenten deponeerden vorige week hun gehavende (en verouderde) schilden op het trottoir van het stadhuis. Mayeur beloofde alvast nieuw materiaal.

binnentraden om een robbertje te vechten met de plaatselijke jeugd. Mayeur verwijt ten slotte zijn Antwerpse collega De Wever dat die de Antwerpse dokwerkers niet in Antwerpen zelf heeft laten aanhouden. Daarmee antwoordt Mayeur niet op de vraag waarom dat in Brussel niet mocht. Of toch: het ging niet, want

“ “ HET WOORD

er was te veel volk, en het zou andere betogers in gevaar hebben gebracht. Bij de politie klinkt het dat er in Brussel sowieso voorzichtig wordt omgesprongen met administratieve aanhoudingen. Deze week komt federaal minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon met de uitkomst van zijn onder-

zoek naar wat er gebeurd is. Ondertussen vraagt de VSOA-vakbond een onderzoek naar alle communicatie die er op 6 november heeft plaatsgevonden tussen politie, hoofdkwartier en burgemeester. Christophe Degreef en Danny Vileyn

Stelletje nietsnutten @STIBMIVB. Geen trams op lijn 19. Wat moet ik nu doen? #ikstaakniet #domme #apen” MIVB-woordvoerder An Van hamme leest in een hilarisch filmpje een van de vele tweets voor die gefrustreerde reizigers af en toe posten (op brusselnieuws.be).

Negen maand heb ik alleen gewerkt, ik maakte zelf de toiletten schoon.” Christophe Hardiquest van restaurant bon-bon krijgt 19,5 in restaurantgids Gault & Millau, maar daar heeft hij naar eigen zeggen hard voor moeten knokken (in De Tijd).

Dolly

Op vrijdag 14 november officialiseerden het college van politiezone Noord en de Franse politie hun samenwerking rond de aanpak van prostitutie in een protocolakkoord. Diezelfde avond vond een gezamenlijke actie plaats in de Aarschotstraat, Dolly genaamd. Operatie Dolly bestaat uit tweemaandelijkse politiecon-

troles in de omgeving van de Aarschotstraat en de straat zelf waarbij ook de Franse politie betrokken wordt. Veel klanten in die buurt komen immers uit Noord-Frankrijk. De hoge vertegenwoordiging van Fransen valt onder meer te verklaren doordat het in Frankrijk strafbaar is om prostituees te bezoeken. Een deel van de Franse toeristen die naar België komen voor de prostitutie beschouwt de buurt als een wetteloze zone. In totaal werden 119 personen gecontroleerd, waarvan 54 Fransen. DB

Samusocial beticht van seksuele intimidatie. Een dakloze vrouw getuigt in De Morgen dat verschillende vrouwen oneerbare voorstellen kregen van begeleiders van Samusocial in ruil voor bepaalde voordelen. Samusocial is verbijsterd over de aantijgingen en start een intern onderzoek op.

ZONDAG 16 NOVEMBER OCMW geeft geld aan Stad. OCMW-voorzitter Pascale Pereita kondigt aan dat het OCMW van Brussel overschotten heeft. Het OCMW gaf in 2013 zo’n 226 miljoen euro uit, wat minder is dan de inkomsten. Omdat Brussel normaal gezien opdraait voor eventuele tekorten, geeft het OCMW de overschotten van 2013 nu aan de stad.

MAANDAG 17 NOVEMBER Graaf Jean-Pierre de Launoit begraven. Graaf JeanPierre de Launoit is in aanwezigheid van de Belgische cultuurwereld begraven in de Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal. De Launoit was sinds 1986 voorzitter van de Bestuurraad van de Internationale Muziekwedstrijd Koningin Elisabeth. Verschillende generaties stermusici uit heel de wereld hebben hun carrière aan hem te danken. Mayeur beantwoordt vragen betoging op gemeenteraad. Op de Brusselse gemeenteraad beantwoordt burgemeester Yvan Mayeur vragen die betrekking hebben op de rellen tijdens de betoging van 6 november. Mayeur houdt vol dat hij niet verantwoordelijk was voor het geweld dat uit de betoging voortvloeide. Uitbreiding Parking Poelaert goedgekeurd. De Brusselse gemeenteraad keurt de uitbreiding van Parking Poelaert goed. De uitbreiding komt ondergronds onder de Ernest Allardstraat, naast de bestaande parking, en zou de parkeerchaos van de Grote Zavel moeten ontlasten. Brussel voorziet in de toekomst nog vier andere ondergrondse parkings binnen de Vijfhoek.

DINSDAG 18 NOVEMBER Joodse gemeenschap herhaalt vraag extra maatregelen. Na de aanslag op het Joods Museum in Brussel op 24 mei beloofde de federale regering extra veiligheidsmaatregelen voor de Joodse gemeenschap in België. Omdat die extra maatregelen, zoals camera’s en scanners, er nog steeds niet zijn, herhaalt de Joodse gemeenschap haar vraag aan de nieuwe premier Charles Michel (MR). Samengesteld door Dylan Belgrado

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1451 PAGINA 6 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

INTERVIEW > MINISTER PASCAL SMET (SP.A) IS TERUG VAN WEGGEWEEST

‘Bye bye Brazilië’ BRUSSEL – Minister van Openbare Werken Pascal Smet (SP.A) is back in town. Of toch niet helemaal. “Ik ben veranderd.” Een interview over zijn periode als minister van Onderwijs, recalcitrante burgemeesters en de kus aan minister Reynders.

inister Pascal Smet (SP.A) krijgt bij het begin van de legislatuur al meteen een stevig dossier op zijn bord. De komst van Uber veroorzaakt deining in de Brusselse taxisector. De Amerikaanse ‘taxidienst’ houdt zich niet aan de wettelijke voorschriften, stelt zich agressief op en laat zich door geen enkele gerechtelijke stap afschrikken. ‘Honderdvijftig taximannen protesteren bij Pascal Smet’, zo titelde het persagentschap Belga vorige week. “Niets is minder waar,” zegt Smet. “We hadden ze uitgenodigd om mij uit te leggen hoe zij de taxiwet willen hervormen.” Opent u hiermee niet de doos van Pandora? Er hebben zich al meer ministers stukgebeten op de hervorming van de Brusselse taxisector. De taxichauffeurs zijn een erg onvoorspelbare gesprekspartner. Pascal Smet: “Ik ken de sector. Mijn contacten zijn goed. Maar er zijn ook problemen en die moeten we aanpakken.” Wat loopt er mis? Smet: “Heel wat. Er is een algemeen imagoprobleem van de Brusselse taxi’s, en daarnaast punctuele zaken zoals het weigeren van korte ritten, te dure ritten naar de luchthaven, weigering van creditcards, hotelportiers die commissies vragen, zwartwerk, noem maar op. Maar ik zie ook dat het voor de chauffeurs niet

‘EEN METRO OP PALEN’ Pascal Smet (SP.A) doet de ronde van de negentien gemeenten. Wij vroegen hem naar de stand van zaken in elf aanslepende dossiers.

altijd makkelijk is, met de files en de soms lastige klanten.” “Uitgangspunt is: de klassieke taxisector moet een aanvulling zijn op het openbaar vervoer. Dat wil ook zeggen dat we ze moeten ondersteunen. Vandaar de nieuwe taxiwet die we volgend jaar al willen.” En ondertussen is Uber gekomen... Smet: “Klopt. De komst van Uber leeft erg bij de taxichauffeurs. Maar ik heb hen ook gezegd dat Uber de sympathie heeft van het publiek. Niet alleen wegens de voordelige prijs, maar ook wegens de deeleconomie waar het toe behoort. Dat is een sector die niet tegen te houden valt. Kijk naar Airbnb.” “In mijn taxiplan moet er dus plaats zijn voor initiatieven als Uber, binnen de wettelijke voorschriften. Dat betekent onder meer dat Uberchauffeurs ook belastingen zullen moeten betalen (Smet denkt er aan om ridesharing als Uber toe te laten, maar alleen als de Uber-chauffeurs er geen hoofdberoep van maken, svg).” Iets anders. U krijgt tegenwoordig felicitaties van notoire municipalisten in het Brussels Parlement. Moet u zich geen zorgen beginnen te maken? Smet: “Neen. Ik ben veranderd, en wijzer geworden. Maar ik ben nog altijd een regionalist. Ik zie dat er een evolutie is ingezet waar ik in

SCHUMANPLEIN “In de zomer gaan we de omgeving van het plein heraanleggen, en verder brengen we de verkeersstromen in kaart zodat we het plein autoluw kunnen maken.”

2004 een voortrekker van was, namelijk het groeiend geloof dat een sterk gewest nodig is.”

“Mijn hart klopt in de stad. De reden waarom ik naar de Brusselse politiek ben gekomen, is Brussel zelf”

Maar uitspraken als: “er zijn te veel politici in Brussel”, “we moeten de OCMW’s fuseren”, die horen we niet meer van u... Smet: “Le courage est d’aller à l’idéal et de comprendre le réel. Jean Jaurès.” U bent nu een realpoliticus geworden? Smet: “Neen. Maar als Benoît Cerexhe (CDH) zegt dat met mij het visionaire terug is, en de daadkracht, dan sterkt me dat in mijn overtuiging.” “Vergeet niet dat ik in de periode 2003-2009 heel veel heb kunnen realiseren: Cambio, Villo, Noctis, de uitbreiding van het MIVB-net, de pleinen... Dat heeft veel voor de stad betekend. Nu ik de ervaring heb, en er de wil is bij de regering om het verschil te maken, willen we echt vooruitgaan.” In de discussie over het gewestelijk parkeerbeleid in het parlement zie je de burgemeesters al van heinde en verre komen met hun kleinsteedse desiderata. Terwijl u in 2009 die strijd al heeft gevoerd in het parlement. Smet: “Onze strijd was toen anders. Het was er één om de bevoegdheid van de gemeenten naar het gewest te brengen. Die strijd is beslecht. Alle burgemeesters zijn intussen voorstander van een gewestelijk parkeerbeleid.” “Nu kunnen we eindelijk de wet van 2009 in uitvoering brengen, want eerlijk gezegd: daar is de voorbije vijf jaar nauwelijks iets mee gedaan (de

MEISERPLEIN “Op schema. De afbraak van het Reyersviaduct start in de lente.”

SP.A zat in de oppositie, svg). En het regeerbesluit dat er dan eindelijk is gekomen, stoot op heel wat praktische bezwaren.” “Het ergste wat kan gebeuren is een gewestelijk parkeerbeleid dat door de Brusselaar wordt verworpen. Het mag niet mislukken.” Een beetje criticus zou kunnen zeggen dat u plat op de buik gaat voor de burgemeesters... Smet: “Ik hoor dat Groen dat zegt. Maar dat klopt niet. En het resultaat zal bewijzen dat ik gelijk heb.” Als u met scherp schiet, is het niet langer op de municipalisten maar op Bruno De Lille (Groen) en op Brigitte Grouwels (CD&V)... Smet: “Ik noem niemand bij naam. Het verleden interesseert me niet.

GOULET LOUISE “Dit is een onderdeel van de shoppingzone Naamsepoort/ Louiza waarvoor we een oproep lanceren. In januari praten we met de bewoners en handelaars. Een autovrije ‘goulet’ wordt bevraagd.”

HAVENLAAN “Dit staat voor mij op dit moment nergens. Ik wil dit dossier herbekijken.”

Tenzij om er lessen uit te trekken. Mij interesseert de toekomst. Ik wil met iedereen samenwerken, ook met oppositiepartijen als Groen en de MR.” U zegt: ik ben veranderd. Kan u dat even uitleggen? Smet: “Zie je dat niet? Iedereen zegt het me! Een mens wordt rijper met de jaren. In 2004 moest ik een bulldozer zijn om dingen in beweging te zetten. Vandaag kunnen de kranen aanrukken, om te bouwen. Toen ik in 2003 sprak van autovrije centrale lanen, werd ik bijna uitgejouwd. Kijk waar we nu staan.” U was de afgelopen vijf jaar Vlaams minister van Onderwijs. Dat is u niet zo goed bevallen... Smet: “Onderwijs is het moeilijkste departement. Je kan weinig goeds doen. Dat is het lot van elke onderwijsminister. Maar spijt heb ik er niet van.” De indruk leefde dat u minder voeling heeft met onderwijs dan met de stad. Smet: “Mijn hart klopt in de stad. De reden waarom ik naar de Brusselse politiek ben gekomen, is Brussel zelf. Ik was op weg naar een internationale carrière.” “Maar onderwijs is het mooiste wat je kan doen. Het gaat over de toekomst van de kinderen. Ik heb in moeilijke omstandigheden moeten werken, wegens de framing (Smet kampte al vrij snel met negatieve pers, svg), wegens de N-VA. Maar wie iets van onderwijs kent, weet dat ik knopen heb doorgehakt.” “Het klopt wel dat, als op een bepaald moment de erkenning uitblijft,

NINOOFSEPOORT “De vergunning is afgeleverd. Wij bekijken de aanpassing van het tramtraject en de integratie van de sportterreinen van de Stad Brussel. Dat zal geen vertraging met zich meebrengen.”

BDW 1451 PAGINA 7 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Pascal Smet vanuit zijn nieuwe kantoor in de Zenithtoren en met zicht op de Noordwijk, waar misschien ooit een metro op palen zal rijden.

het niet evident is om er mee door te zetten. Ik heb daar van afgezien. Dat was de periode waarin ik zei: ‘Ik ben niet met de politiek getrouwd.’ Maar laat me nu duidelijk zeggen: ik ben heel blij dat ik in Brussel terug ben. En ik heb goesting om hier nog langer dan vijf jaar te blijven. Als de kiezer dat wil, natuurlijk.” Geen bed and breakfast in Brazilië in 2019? Smet: “Dat is weggeduwd in verre dromen.” Dus uw opvolging binnen de Brusselse SP.A staat dan niet ter discussie. Nochtans haalde Willem Stevens maar 55 procent van de stemmen bij de voorzittersverkiezingen. Hij behoort tot uw kamp. De klassieke socialisten met kandidaat Tania Dekens deden het helemaal niet slecht. Is uw leiderspositie binnen de

TRAM 71 “In januari gaan we het overleg aan met de bewoners en handelaars. We beginnen hier dus van nul. Maar aan de tram valt niet te tornen. Die staat in het regeerakkoord. De verkeersafwikkeling in de buurt moet bekeken worden.”

SP.A niet verzwakt? Smet: “(onverstoorbaar) Het toont volgens mij juist aan hoe sterk we zijn geworden in Brussel. Toen ik hier tien jaar geleden aankwam, moest ik de SP.A terug in het gareel krijgen (er waren toen drie clans die met elkaar in ruzie lagen, svg). Vandaag is het een gezellige vriendenclub. Er was tijdens de voorzittersverkiezingen geen ruzie of wrevel. De twee kandidatenteams waren het ook erg met elkaar eens. En wie het niet gehaald heeft, gaat mee samenwerken met de vernieuwing, met mijn Honderd Procent Brussel-project. Het is een teken van volwassenheid dat we een serene voorzittersverkiezing hebben kunnen houden.” Terug naar mobiliteit. De auto blijft nog altijd het hoofdvervoermiddel in Brussel. Iris 2, het gewestelijk mobiliteitsplan, vraagt een daling van

TRAM 9 “We starten in de zomer met de aanleg.”

het autoverkeer met 20 procent tegen 2018. Hoe wil u dat bereiken? Smet: “Het potentieel van de fiets is enorm. Drie op vijf Brusselaars heeft geen fiets. Het fietsgebruik is na mijn fietsplan 2004-2009 gestagneerd. Dus daar kunnen we wat aan doen. Omdat we aan een plafond zitten, is het tijd voor nieuwe ingrepen. Er zijn twee obstakels: mensen vinden fietsen gevaarlijk, en mensen kijken op tegen de heuvels van Brussel. Ik heb daar twee antwoorden op: de elektrische fiets en een netwerk van veilige vrijliggende fietspaden.” Op het gevaar af dat de aanleg jaren in beslag neemt... Een fietsstrook schilderen gaat sneller. Smet: “We moeten niet altijd de volledige weg heraanleggen om een vrijliggend fietspad te krijgen. Je kan ook met boordstenen werken, en

PICARDBRUG “We zijn met de plannen bezig. Er komt een fiets-, voetgangers- en busbrug. Er zal dus geen tram over rijden. Er komt in de toekomst wel een hoogwaardige verbinding met tram of metro, tussen Noordstation en Thurn & Taxis, maar dan mogelijk op palen. Die skymetro zijn we nu aan het bestuderen.”

U wil samenwerken met de MR, maar nu Beliris in handen is van federaal minister Didier Reynders, is het gevaar op een impasse niet ondenkbeeldig. De MR zit niet in de Brusselse regering. Dat heeft wonden geslagen. Smet: “Niets mee te maken. Reynders zegt: mobiliteit is een prioriteit. Wel, voor de Brusselse regering is dat ook zo.”

heel erg duur is, én ingewikkeld. Want er komen dan gebouwen op de overkapping, waardoor het typisch zicht van de Guldenvlieslaan verdwijnt. Het is dus duur, tijdrovend, en niet prioritair.” “Maar we willen intussen wel investeren in de openbare ruimte tussen Louiza en de Naamsepoort. Het zou een luxezone moeten zijn voor de Brusselse handel. Maar dat is het vandaag allerminst. De hoogstad moet voorbereid zijn op de komst van winkelcentra als Neo, Uplace, enzovoort.”

Het begint al goed: de Brusselse regering beslist om de Kleine Ring aan Louiza niet te overkappen wegens te duur. Een dag later blijkt dat Beliris het gaat onderzoeken. Smet: “Ik ben niet tegen de overkapping. Ik heb zelf in 2008 de studie gelanceerd. Alleen bleek uit die studie dat dergelijke overkapping

De heraanleg van het Schumanplein is mislukt. Maar misschien wil Reynders wel het dossier van de Kortenbergtunnel terug op tafel... Smet: “Als Reynders in staat is om het Beliris-geld te verdubbelen, krijgt hij van mij een kus, én een standbeeld.” Steven Van Garsse

gekleurd asfalt. Dat is snel en goedkoop.”

VLAAMSE TRAMS “Ik heb Vlaams minister Ben Weyts (N-VA) al ontmoet. Het lijkt me logisch dat de Brusselse tram 62 tot aan de luchthaven rijdt. Maar dat de Vlaamse ringtram in Jette start, daar kunnen we toch ook moeilijk tegen zijn. Een snel compromis moet mogelijk zijn.”

GEN. JACQUESLAAN “Als het goed is zeg ik het ook: hier heeft (vorige minister van openbare werken, CD&V) Brigitte Grouwels prima werk geleverd. De evaluatie van het proefproject is bezig. Die lijkt op het eerste gezicht vrij positief.”

ROGIERPLEIN “(ironisch) Ik ben blij dat ik het heraangelegde Rogierplein zal kunnen inhuldigen (Smet schreef er in 2006 een wedstrijd voor uit, SVG). De inhuldiging is wel niet voor morgen. Momenteel wordt in Spanje de luifel gemaakt.”

BDW 1451 PAGINA 8 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014 © KONINKLIJKE MILITAIRE SCHOOL

Bij thuiskomst op 1 december 1964, na de reddingsacties in Congo, wachtten de Belgische bevrijders-militairen een eresaluut van sympathiserende, juichend-trotse burgers, in de Koningsstraat/Regentschapsstraat. Ongezien sindsdien.

Herdenking > Reddingsoperatie Rode Draak in Congo na 50 jaar ‘een model en les’

Mensenzee van sympathie voor onze para’s BRUSSEL – Operatie Rode Draak in Stanleyville op 24 november 1964 staat geboekstaafd als de ‘eerste humanitaire reddingsactie ter wereld’. Meer dan 2.000 blanke burgers werden in onvervalste rambostijl door honderden Belgische paracommando’s bevrijd. Luitenant-kolonel en historicus Kris Quanten van de Koninklijke Militaire School maakte een grondige studie over deze operatie. Maar wat leren ons de feiten?

a de onafhankelijkheid van Belgisch-Congo in 1960 volgt een periode van chaos die vier jaar aansleept. Daardoor geraakt het land verzeild in een verziekte politieke en economische toestand. Goed voor een broeihaard van verzet, met nationalistische volksopstanden tot gevolg. In 1964 kan de regering Tshombe nog moeilijk weerstaan aan twee stromingen: de rebellie rond Mulele in het wes-

telijk district Kwilu en de opstand van de Simba’s, die Oost-Congo veroveren. De roep om een tweede onafhankelijkheid klinkt steeds luider. Die machtswissel komt er niet omdat Tshombe steun krijgt van de VS en van België. De regering Lefèvre-Spaak van christen-democraten en socialisten wil haar economische belangen in Congo veilig stellen. België en de VS zetten de heroveringsoperatie Ommegang op – een

colonnenopmars genaamd naar de grandeur van de Brusselse stoet – om het rebellengebied, ruim de helft van Congo, opnieuw onder controle te krijgen. België levert manschappen en voert het bevel over de verschillende colonnes. De VS zorgt voor materiaal, maar zet zelf geen troepen in.

C-130’s uit Amerika Het probleem is dat veel Belgische

expats in deze regio werken. In Stanleyville alleen al leven 1.800 bedreigde blanken. Het gebied komt onder hoge spanning als de colonnes, bevolen door Belgische officieren en uitgebreid met Katangese gendarmes en blanke huurlingen, de stad naderen. Ten einde raad nemen de rebellen 525 Belgische gijzelaars. Brussel en Washington beslissen dan een slachtpartij te voorkomen, want er wordt van rebellenzijde geschermd met acties als ‘we gaan ons kleden met de huiden van de blanken en hun hart als fetisj gebruiken’. Op 11 november 1964 komt een Amerikaans militair planningsteam naar Brussel, in burger gekleed. De operatie Rode Draak wordt op het kabinet van Lands-

verdediging, Wetstraat 2, op poten gezet op 12 en 13 november. De commandant van de para’s, kolonel Charles Laurent, zal de operatie leiden. De Belgische para’s moeten de boots on the ground’ leveren. De VS bezorgen twaalf C-130 vliegtuigen. De C-130’s landen op 17 november in Kleine Brogel, voor de gealarmeerde media geldt de officiële mededeling ‘dat de para’s deelnemen aan een Navo-oefening in Turkije’. Slechts enkele officieren kennen de echte plannen. De dropping wordt gepland op 23 november; de vliegtuigen vertrekken op 17 november met als bestemming Ascension’. Van daaruit vliegen de paracommando’s op 22 november door naar Kamina, omdat de rebellen 23 november als datum voor terechtstelling van de Amerikaanse gijzelaar, Carlson, vooropstellen. Die executie gaat uiteindelijk niet door, dankzij de bemiddeling van de Keniaanse president. De Simba’s beloven op 23 november in Nairobi te onderhandelen en Carlson voorlopig niet om te brengen.

Brusselaars herkend Pas op dinsdag 24 november worden 320 Belgische para’s gedropt boven Stanleyville, meteen nemen ze het vliegveld in drie kilometer buiten de stad. In echte rambostijl opereren ze met driewielers (de zogenaamde AS24’s) richting stad. Zo’n 240 Belgen zitten geïnterneerd in Hotel Victoria

ADVERTENTIE

BDW 1451 PAGINA 9 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

en worden door de Simba’s naar het vliegveld gedreven. Er ontstaat een schietpartij en 22 blanke gijzelaars worden afgeslacht als de para’s toekomen. Net voor de middag bereiken ook de colonnes van Ommegang het stadscentrum voor de zoektocht naar de blanken die zich overal verschuilen. De historische anekdote wil dat er plots in de buurt van Hotel Victoria iemand onder de militairen roept: ’éh ﬁeu! Stelt aa neki ewa deftig op!’. De Belgen herkennen het Brussels dialect en durven uit hun schuilplaatsen te komen, richting Brusselse paracommando’s. Heel de operatie wordt op de gevoelige plaat vastgelegd door de aalmoezenier van de para’s, padre Vander Goten. Kolonel Laurent beslist om twee dagen later, op 26 november een op-

Iemand roept ‘éh fieu, stelt aa neki ewa deftig op’ waardoor verscholen Belgen de ‘Brusseleirs’ herkennen en uit hun schuilplaatsen durven. volgingsoperatie met als codenaam Zwarte Draak in Paulis uit te voeren. Ook daar verbleven vele gijzelaars. Dankzij C-130’s en parachutage op het vliegveld van Paulis vlot eenzelfde type operatie snel: 365 blanken worden gezocht en geëvacueerd. Bilan van beide reddingsoperaties: 2.175 geëvacueerden. Drie militairen en 85 blanke burgers komen om. De para’s trekken zich nadien terug op Kamina om op 29 november naar Melsbroek te vertrekken. Daar ontvangt de koning hen op 1 december. In Brussel volgt een grootse parade, een uniek vertoon voor militairen. Duizenden mensen stromen toe om hun sympathie en dankbaarheid te betonen voor de ontzette gijzeling en de bevrijding van de Belgen in Congo. Niet toevallig koopt België nadien C-130’s en blijven NEO evacuatie-opdrachten ( non-combatant evacuation operations) sindsdien een primaire taak voor het Belgische leger. De betrokkenheid van het volk in Brussel en de aandacht voor het succes van militaire operaties ebt echter na 1964 weg. Voor acties in Irak en andere probleemgebieden is nooit meer dergelijke volkssympathie gezien, en parades in de hoofdstad ook nooit meer. Vandaag is Operatie Rode Draak een historische mijlpaal én verplichte leerstof in de Koninklijke Militaire School. Luitenantkolonel stafbevrethouder en Hoofd leerstoel Krijgsgeschiedenis Kris Quanten publiceert er eerstdaags over bij uitgeverij Manteau: ‘ Operatie Rode Draak. De bevrijding van 1800 blanken door Belgische para’s in Congo in 1964’ met talloze unieke foto’s van de reportagefotograafaalmoezenier van dienst. Jean-Marie Binst

P-PRAAT Iemand moest het doen. Vermits uw commentator zoals u weet een beetje laf is, heeft La Libre Belgique het dan maar in de plaats gedaan. Wat? Nutteloze ministeriële departementen in Wallonië en Brussel oplijsten. En hoe. Onze collega’s deden dat in een uiterst poëtisch Frans. Tussentitel: ‘ Une armée mexicaine à la Fédération Wallonie-Bruxelles’. En dan de titel bij het stuk over Brussels staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V): ‘ Affaibli, le CD&V est petitement servi’. Prachtig toch, niet? Debaets heeft in de Brusselse regering de portefeuilles (‘ qui ressemblent à des porte-monnaie’, zegt La Libre) Samenwerking, Verkeersveiligheid en Gelijke kansen. Haar PS-collega Rachid Madrane van zijn kant heeft Hulp aan de jeugd, Justitiehuizen en Promotie van Brussel. Waarop La Libre: ‘ Cette amusante promotion de Bruxelles.’ Madrane heeft van de fédération voor die promotie van Brussel nog twee miljoen euro gekregen, weet de krant er nog bij te vertellen. Wie het laatst lacht...

r a a n n e m a S Sc hool in de Buur t N E M O M S G IN T E O M T N O

TEN

Het lachen vergaat ons meer dan een beetje. Ettelijke weken na elkaar hebben we op het Molenbeekse gemeenteplein gezocht naar de massaal geparkeerde auto’s die daar volgens SP.A-gemeenteraadslid Jef Van Damme staan, maar wij hebben ze niet gevonden. Ja, af en toe iemand die vijf minuten parkeert aan de rand van het plein, en soms een auto die een uurtje blijft staan, terwijl de kinderen blijven voetballen op het plein. Is dat nu allemaal zo erg? Geparkeerde auto’s zijn er dan weer te over op de aanpalende Gentsesteenweg, zelfs op het fi etspad. En op een fi etspad staan is in Brussel een doodzonde, dat weet u. In dat licht is het trouwens bizar dat federaal PVDA-parlementslid Raoul Hedebouw er prat op gaat met de fi ets van de betoging naar het parlement te zijn gegaan om premier Charles Michel (MR) te vragen of hij de roep van de straat had gehoord. Bizar, want tegelijkertijd waren enkele deelnemers van dezelfde betoging op het fi etspad van de Kleine Ring vuurtjestook aan het houden. Ach, de sociale strijd heeft haar eigen logica zeker?

CHIEN ÉCRASÉ Wanneer u dit leest zal de kerstboom op de Brusselse Grote Markt zijn aangekomen. Dit jaar komt de achttien meter hoge spar uit Letland. Meer nog: hij is gratis geschonken door de burgemeester van Riga, de Letse hoofdstad. Waarom is niet echt duidelijk, heeft iets met Europa te maken, enfi n, we mogen nog blij zijn dat er Europese solidariteit is in deze barre tijden. Goeie promotie ook voor Letland, een land dat doorgaans in het nieuws komt met slecht voetbal, sekstoerisme en anti-Sovjetsentiment. Mooi land, daar niet van. Uw dienaar was al enkele keren te gast in Letland, overigens niet in één van de drie net genoemde contexten. Mooie bossen in Letland, vooral dat. En uit één van die bossen komt dus nu ook de Brusselse kerstspar. Vorig jaar gingen ze hem nog in het Hertogenwoud halen, in de Oostkantons. Ach, de groenen zitten niet meer in de regering, dus ja... Het is natuurlijk vol spanning wachten tot iemand aanstoot neemt aan de traditionele kerstboom en het een te ‘christelijk’ feest vindt. Of een belediging voor de loofbomen. Enkele jaren geleden was de boom al vervangen door een kubistisch exemplaar, tot grote ergernis van Bianca Debaets, die toen nog geen staatssecretaris was en de teloorgang van waarden toen nog te lijf ging. Met succes, want kijk, we hebben weer een goeie ouwe boom dankzij haar. Maar nu Debaets staatssecretaris is voor Gelijke Kansen, zal ze waarschijnlijk andere bomen ook een kans moeten geven...

www.samennaarschoo

l.be

Op zoek naar een basisschool voor uw kind? Samen naar School in de Buurt wil ouders informeren over het Nederlandstalig onderwijs in Brussel. Zo kunt u bewust kiezen voor een school voor uw kind. U komt in contact met andere ouders en bezoekt samen basisscholen in de buurt. Tot binnenkort, op een van onze activiteiten!

Ontmoetingsmomenten Tijdens het ontmoetingsmoment praat u met andere ouders over de impressies en ideeën die u hebt opgedaan bij uw zoektocht naar een school. Samen met andere ouders kunt u ervaringen uitwisselen. Zo maakt u kennis met andere ouders uit de buurt die ook op zoek zijn naar een school. Donderdag 4 december 2014, 19.30 u. • Gemeenschapscentrum De Kriekelaar, Gallaitstraat 86, 1030 Schaarbeek • Gemeenschapscentrum Essegem, Leopold I-straat 329, 1090 Jette Donderdag 11 december 2014, 19.30 u. • Gemeenschapscentrum De Rinck, Dapperheidsplein 7, 1070 Anderlecht • Gemeenschapscentrum Den Dam, Waversesteenweg 1741, 1160 Oudergem Donderdag 18 december 2014, 19.30 u. • Gemeenschapscentrum De Markten, Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel In samenwerking met het Lokaal Overlegplatform Brussel Basisonderwijs

Schrijf u in via www.samennaarschool.be.

BDW 1451 PAGINA 10 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Welzijn > Uniek huis voor dagactiviteiten Den Teirling viert vijftien jaar

‘Brussel heeft nood aan nieuwe Teirlingen in elke uithoek’ ELSENE – Toen Marijke Bosserez vzw Den Teirling in 1999 opstartte als een ontmoetingsplek met dagactiviteiten voor mensen met een psychiatrisch verleden, dacht ze aan directe hulp. Nu het huis drie lustrums viert en zij (62) bijna pensioengerechtigd is, is het stilaan uitkijken naar opvolging. Aan de kanaalzone bloeit al een jonge twijg.

oor de viering van vijftien jaar Den Teirling mogen mensen op 21 november iets handigs uit hun huis of bezit ruilen (zelfs een wasmachine) voor een kunstwerk uit de ateliers van Den Teirling. Eens iets anders om kennis te maken met Den Teirling. “Noch aan Vlaamse kant, noch aan Franstalige bestaat er een dagactiviteitencentrum in deze formule,” herhaalt Marijke Bosserez, wat ze vijf en tien jaar geleden al in interviews zei. “Franstaligen hebben in Brussel enkele Centres de Jour (psychothérapeutiques of pour handicapés adultes, red.) met een Riziverkenning. Zij worden erkend als revalidatiecentra met een multidisciplinaire ploeg waar ‘mensen met een ziektepatroon’ een traject volgen. Na zes maanden tot twee jaar is hun traject beëindigd, en worden ze geacht om zelfredzaam te functioneren in de maatschappij. In die zin blijft Den Teirling het enige dagactiviteitencentrum waar mensen altijd terecht kunnen.”

Inclusieve maatschappij In het grote achterhuis met dakterras in de Maesstraat wordt een wekelijks programma aangeboden. Er is inspraak van de bezoekers. Van hen wordt ook verantwoordelijkheidszin verwacht om suggesties te doen. God schept de dag, en – als we ons goed voelen, of we willen ons beter voelen – doen we eraan mee in Den Teirling. Dat was en blijft het concept. Het systeem is eigenlijk eenvoudig. Bij het onthaal ligt een inschrijvingsblad. Wie komt, kiest een dagactiviteit, bijvoorbeeld taarten bakken voor de verjaardag van een habitué. Of kiest voor zwemmen, een uitstap, film, koken, schilderen, deelnemen aan het inclusieve koor Choux d’XL op vrijdag of de huisband The Rolling Dice. Maar er is ook een luik ‘ontmoeting’, wat staat voor gezellig keuvelen rond de tafel. Bosserez: “Die kolom voor ontmoeting staat altijd het meeste vol, omdat mensen gewoon graag een babbeltje komen doen. Van daaruit ontstaat, soms door wisselwerking,

Marijke Bosserez (links vooraan) met medewerkers en dagbezoekers in de keuken van Den Teirling.

de goesting om aan iets extra’s deel te nemen. Uiteraard triggeren we iedereen om te blijven komen.” Niet omdat Den Teirling de bezoekers wil binden, maar om hen voor isolement te behoeden. Sommige blijven weleens een periode weg, maar velen komen terug, al vijftien jaar. Ze zijn altijd gecharmeerd door het onthaal. Er wordt nooit gepolst naar een ziekteverleden (manische depressie, psychotische reacties, persoonlijkheidsstoornissen), al mag daarover wel verteld worden bij een kennismaking. Maar alle activiteiten staan los van een ziektepatroon. Het programma past zich wel aan de doelgroep aan, want een citytrip of vakantie aangeboden door andere instellingen, houdt zelden rekening met mensen met een psychische problematiek en daarbij horende financiële drempels. Bosserez legt dat zo uit: “Niet dat wij therapeuten zijn, maar wij weten hoe we om moeten gaan met mensen die bijvoorbeeld plots angstig worden. We stellen hen gerust, en ze voelen zich bijgevolg veiliger bij onze uitstappen dan bij massa-initiatieven. Ik denk dat in een maatschappij waarin inclusie van tel is, gidsen of begeleiders ook hierin geschoold moeten

“Wij worden gezien als de ontmoetingsplek voor zij die lopen te dolen en niet goed weten wat te doen” worden.” Al jaar en dag komen hier dagelijks een vijfentwintigtal bezoekers, in totaal een negentigtal vaste gezichten. Al is daarin een groot verloop te noteren. Hoe langer hoe meer komen er ook anderstaligen aankloppen.”

Aanloophuizen Bosserez voelt de behoefte aan: “Er is grote nood aan meer kleinschalige, haalbare projecten van ons type in de hoofdstad. Binnen de hervorming van de geestelijke gezondheidszorg zijn er netwerken ontwikkeld (artikel 107, federaal, red.). In Brussel zijn er twee: Bruxelles-Est (vooral Franstalig) en Hermesplus, die samen een complementair aanbod moeten hebben. Den Teirling zit daarbij, maar is geen residentiële

opvang, Beschut wonen, Centrum voor geestelijke gezondheidszorg (is ambulant, red.) of Psychiatrische zorg in de thuissituatie. Wij worden los van dit alles gezien als ‘een ontmoetingsplek voor zij die lopen te dolen en niet goed weten wat te doen’. We moeten in Brussel nog veel leren van andere landen, zoals Engeland, waar laagdrempelige ‘aanloophuizen’ bestaan, Waar ook een stukje sociale begeleiding kan worden aangesproken, maar waar ook het koffietje en de babbel telt. Het zou boeiend en vernieuwend zijn mocht elk gemeenschapscentrum dit verspreid in de stad aanbieden, maar voorlopig krijgt ons systeem daar geen vaste plek. Toch blijven we doorverwijzen naar de activiteiten in de gemeenschapscentra, omdat we erop uit zijn dat onze mensen ‘participeren’. Mensen met een psychische kwetsbaarheid moeten zich zonder barrières of schroom thuis kunnen voelen in hun stad.”

den van andere partners. Bosserez: “We beginnen uit te breiden. Op maandag gebruiken we tijdelijk een ruimte bij Ploef in Jette. En we zijn gestart met een antenne onder het hangardak van Allée Du Kaai en vzw Toestand (kanaalzone), waar multidisciplinaire projecten een stek krijgen. Wij gaan er een keukenruimte timmeren, die ook bruikbaar is voor anderen. Daar willen we bijvoorbeeld met partners als de Zinneke Parade aan meewerken. Het zou de kans kunnen bieden om mensen van ‘onze slag’ uit het noordwesten van Brussel te bereiken. Want daar draait mijn positieve ervaring om: ontmoetingen geven aanleiding tot kennismaking. Mensen moeten sociale contacten maken in een anonieme grootstad, en daarvoor zijn meer plekken als Den Teirling in Brussel nodig.”

Sociale contacten

Expo met ruilbeurs met kunstwerken uit de ateliers, tijdens 15 jaar Den Teirling op 21 november. Info: www.denteirling.be, 02-514.33.01

Met een budget (voor huishuur en één vaste kracht) dat binnen de VGC-overheid al vijf jaar hetzelfde is voor Den Teirling, wordt wel gedacht aan groei, dankzij gedetacheer-

Jean-Marie Binst

ADVERTENTIE

dé vrijetijdspas voor brussel

V.U. Eric Verrept, leidend ambtenaar, Emile Jacqmainlaan 135, 1000 Brussel.

Ancienne Belgique • Anima • Belvue Museum • Beursschouwburg • Bronks • Brussels Operettetheater • Be.brusseleir • Brusselse Museumraad • BruWest • Citizenne • Flagey • GC Candelaershuys • GC De Kriekelaar • GC De Kroon • GC De Linde • GC De Maalbeek • GC De Markten • GC Den Dam • GC De Pianofabriek • GC De Platoo • GC De Rinck • GC De Vaartkapoen • GC De Zeyp • GC Elzenhof • GC Essegem • GC Everna • GC Heembeek-Mustaard • GC Kontakt • GC Nekkersdal • GC Op-Weule • GC Ten Weyngaert • GC Wabo • Jeugdcentrum Aximax • Jubelparkmuseum • Kaaitheater • Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen • Koninklijke Vlaamse Schouwburg • KultuurKaffee • Kunst en Cultuur Sint-Pieters-Woluwe • Kunstenfestivaldesarts • Muntpunt • Muziekpublique • Paleis voor Schone Kunsten • Passa Porta • Seniorencentrum • VGC Sportdienst • VGC Jeugddienst • Stichting Vlaamse Schoolsport • Wiels • Zinnema

Koop je pas b ij Muntpu nt of VGC

PASPARTOEBRUSSEL.BE

BDW REGIO

BDW 1451 PAGINA 12 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Deze week aan de Berenkuil > Gemeente duidt aannemer aan voor tweetalige schoolsite

Van brouwerij naar geme

Adelheid Byttebier: “Het project is een respectvolle samenwerking tussen beide gemeenschappen.”

SCHAARBEEK – De gemeente Schaarbeek krijgt een tweede Nederlandstalige school. De plannen liggen klaar en zopas is de aannemer aangeduid. Brussel Deze Week bezocht de site aan de Berenkuil.

e Van Oostsite is een enorm terrein tussen de Van Ooststraat, de Navezstraat en de spoorwegen. Ze is al sinds 1962 in handen van de gemeente en zo lang ligt het terrein er te zieltogen. De gemeente is er tot nu toe immers niet in geslaagd om iets concreets met de site te doen, ondanks verschillende ideeën. Maar daar komt nu verandering in. Er liggen plannen klaar voor de bouw van een Franstalige en een Nederlandstalige basisschool. Hiermee biedt Schaarbeek een concrete oplossing voor de leegstand van de site en voor het scholentekort in Brussel. Twee vliegen in één klap. De site is bereikbaar via een indrukwekken-

de poort aan de Van Ooststraat. Een kleine crèche kijkt uit op de parking van de site die momenteel wordt gebruikt als opslagplaats voor afgedankte voertuigen. Er staat een geravageerde schoolbus, een vieze caravan en kapotte vuilniswagens. De zwarte labrador van de conciërge, die van op een versleten strandstoel achter een hek ligt te blaffen, is het enige levende wezen op het terrein. Het gevoel van vergane glorie en industriële bedrijvigheid uit een ander tijdperk overheerst.

Oude brouwerij In 1905 was de site de locatie van Brouwerij Roelants, die bieren produceerde zoals Straf,

Dog Ale en Jagerbier. Wanneer de brouwerij in de jaren 1960 door brouwerij Ixelberg wordt opgenomen, trekt ze weg uit de Van Ooststraat. De gemeente koopt de site over om er een atelier en een depot voor Dienst Wegen en Gebouwen te plaatsen. Vandaag wordt die als dusdanig gebruikt. Er zit bijvoorbeeld een kleine gemeentelijke schrijnwerkerij. In de jaren 1990 had Schaarbeek wilde plannen om er woningen en een zaal voor culturele evenementen te bouwen, en er groene ruimtes aan te leggen. Die plannen gingen echter niet door. De Van Oostsite wordt sinds het vertrek van Brouwerij Roelants eigenlijk onderbenut, en daar gaat de gemeente nu iets aan doen. Op de site is plaats genoeg voor een grootschalig project en Schaarbeek lanceerde in 2006 het idee om er twee basisscholen te bouwen, een Franstalige en een Nederlandstalige. Het project komt nu in een stroomversnelling.

Zopas is de aannemer aangeduid: CFE, die instaat voor het ontwerp en de bouw van de school, en mogelijk ook het onderhoud. Met die beslissing kan Schaarbeek het terrein na meer dan vijftig jaar weer een volwaardige functie geven.

Scholentekort Naast de site valoriseren, biedt het project een antwoord op het scholentekort in Brussel. In totaal zullen 660 leerlingen school kunnen lopen op de Van Oostsite, waarvan 220 Nederlandstaligen. Adelheid Byttebier (Groen), schepen van Nederlandstalig Onderwijs, toont waar de Nederlandstalige en Franstalige scholen op de site zullen komen. “De plannen zijn extreem gedetailleerd. Dat komt omdat ze moeten voldoen aan de normen van beide gemeenschappen, die verschillend zijn. We zullen niet voor verrassingen komen te staan,”

ADVERTENTIE

BDW 1451 PAGINA 13 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

e enteschool © DDS & PARTNERS ARCHITECTS

De duurzame schoolgebouwen zullen plaats bieden aan 660 leerlingen.

aldus Byttebier. De sportzaal wordt door beide scholen gebruikt, ze krijgen wel een aparte hoofdingang en speelplaats. Al bij al is het een mooi voorbeeld van een vruchtbare samenwerking tussen beide gemeenschappen, vindt Byttebier. “Met respect voor elkaar,” zegt ze, “en het zet de deur open voor uitwisselingen tussen de twee scholen.” Bij het ontwerp van de schoolgebouwen werd rekening gehouden met energiecriteria. Beide scholen zijn duurzame passieve gebouwen met een groendak, zonnewering, en regenwater dat zal gebruikt worden voor het sanitair. Maar vooraleer de bouw van start kan gaan, zal de site moeten worden gesaneerd. Ze is potentieel vervuild en de gemeente houdt 1 miljoen euro opzij om dit op te lossen. Byttebier benadrukt dat het om een enorm project gaat: “In totaal zal de bouw van de scholen en de sporthal 21 miljoen euro kosten,

een aanzienlijk bedrag.” Oorspronkelijk was het project een publiek-private samenwerking (PPS). Een privépromotor zou de beide scholen bouwen, in ruil zou hij appartementen mogen ontwikkelen in de Capronnierstraat, op de plek waar zich nu een schooltje bevindt, en aan de Voltairelaan. De oproep leverde echter geen interessante voorstellen op uit de privésector, en de gemeente veranderde het geweer van schouder. Ze zal de scholen nu met subsidies betalen van Franse en Vlaamse Gemeenschap (5,5 en 3,8 miljoen euro) en via een lening bij het Brussels Herfinancieringsfonds (9 miljoen euro). Nu de aannemer en architect bekend zijn, kan de bouwaanvraag worden ingediend en met de afbraak, sanering en opbouw worden begonnen. Beide scholen zouden moeten opengaan in september 2017.

Dylan Belgrado

BDW 1451 PAGINA 14 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Schaarbeek > Bewonersinterpellatie voor skatepark

‘Een vredelievende tijdsbesteding’ Ze zullen het schepencollege hierover ondervragen tijdens de openbare gemeenteraad van 26 november. Daarvoor zijn normaal gezien vijftig handtekeningen nodig, maar de petitie die in het begin van de zomer werd gelanceerd heeft intussen al meer dan vijfhonderd handtekeningen opgeleverd, voornamelijk uit Schaarbeek zelf. De initiatiefnemers vinden dat de skatende jeugd in Schaarbeek aan haar lot wordt overgelaten. Dat er veel aandacht is voor voetbal en gevechtssporten in Schaarbeek, maar minder voor deze vrijetijdsbesteding. “De skate-community is rustig en vredelievend,” zegt Renaud Delville. Skaten is volgens hen een antidotum tegen vanda-

Kleine gemeentes als Evere, Kraainem en Sint-LambrechtsWoluwe hebben er één maar een grote gemeente als Schaarbeek, met een erg jonge bevolking, is ervan verstoken: een skatepark. Daar willen enkele skateliefhebbers verandering in brengen.

Waarom geen skatepark op deze plek in het Josaphatpark (links) naar het voorbeeld van het skatepark aan Venus Beach in Los Angeles, California (rechts)?

lisme, zwerfvuil en storend gedrag. En de initiatiefnemers zien er een manier in om jongeren uit hun sedentair leven te halen. “Het is een sport die precisie vraagt en doorzettingsvermogen.” Vraag is of er genoeg plaats is voor

de aanleg van een skatepark in het nu al dichtbebouwde Schaarbeek. De initiatiefnemers zien mogelijkheden aan Terdelt, aan het zwembad Neptunium of aan het Crossingstadion waar zich oorspronkelijk het ploeterbad van Schaerbeek-Plage

bevond, en waar nu al occasioneel gerolschaatst wordt. Schepen van Sport Saït Köse (FDF) antwoordde afgelopen zomer al aan BDW dat hij niet tegen een skatepark is, maar dat kosten-baten moeten worden bekeken. De gemeente

kondigde toen een studie aan. Misschien kunnen de initiatiefnemers op 26 november vernemen wat die heeft opgeleverd.

Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

Duurzame grootkeukens: op school, op het werk…

Leren telen… in een kleine of grote moestuin Leefmilieu Brussel biedt gratis opleidingen aan om uw moestuin te leren beheren. Moestuinmeesters delen graag en op vrijwillige basis hun passie en kennis met u en geven u aangepast advies om zelf uw groenten en fruit te telen. Info: www.leefmilieubrussel.be/moestuin

Omdat 40% van onze maaltijden door grootkeukens wordt bereid, begeleidt Leefmilieu Brussel school- en bedrijfsrestaurants om de overgang naar duurzame voeding te vergemakkelijken: promoten van gezonde tussendoortjes, menu’s met seizoensgroenten, biologische producten, beperken van de voedselverspilling door met restjes te koken… Er worden reeds meer dan 60.000 maaltijden per dag aangeboden door grootkeukens die de stap naar meer duurzaamheid hebben gezet.

“Recepten 4 seizoenen”: de website en de app Om te weten welke de groenten en fruit van het seizoen zijn en welke gerechten u ermee kunt bereiden, heeft Leefmilieu Brussel voor u een mobiele app en een website ontwikkeld: www.recepten4seizoenen.be. Selecteer een seizoensproduct en ontdek eenvoudige of minder eenvoudige recepten voor gerechten of desserts. Tegelijkertijd krijgt u ook tips om voedselverspilling te vermijden. U kunt ook uw eigen account aanmaken, automatisch uw boodschappenlijstje opstellen en de recepten van uw favoriete gerechten bewaren! www.recepten4seizoenen.be

LEEFMILIEU BRUSSEL, TEN DIENSTE VAN DE LEVENSKWALITEIT VAN DE BRUSSELAARS

Duurzame voeding in Brussel: lekker smullen, fun en gezelligheid Bijna 20% van de uitstoot van broeikasgassen wordt veroorzaakt door de productie, de verwerking, het transport en de bewaring van voeding. Duurzame voeding betekent verse, lokale, bij voorkeur biologische seizoensproducten consumeren. Het betekent ook voedselverspilling en oververpakking vermijden en dierlijke en plantaardige eiwitten afwisselen. Leefmilieu Brussel sensibiliseert de Brusselaars om lokale seizoensproducten te verbruiken en voedselverspilling te vermijden. Het begeleidt scholen bij hun project rond een “duurzame grootkeuken”. Samen met zijn partners ontwikkelt het projecten rond stadsboerderijen of collectieve moestuinen en biedt het opleidingen aan om te leren hoe een eigen moestuin te beheren. Vandaag beheert Leefmilieu Brussel 256 moestuinpercelen en ondersteunt het het beheer van 104 collectieve stadsmoestuinen. Enkele voorbeelden van initiatieven vindt u hiernaast.

OP 12 NOVEMBER VERHUIST ONZE ADMINISTRATIE NAAR THURN & TAXIS

ADVERTENTIE

BRUSSELS READS ALOUD

Voorlezen in vele talen | Lire des histoires en plusieurs langues | Reading stories in many languages Brusselse Nederlandstalige openbare bibliotheken zetten hun deuren open voor meerdere talen MEER INFO: WWW.BRUSSELSREADSALOUD.BE

ANDERLECHT 19/11 – 14:00 uur Nederlands + Frans BRUSSEL-LAKEN 26/11 – 14:00 uur Nederlands + Frans + Marokkaans Arabisch ELSENE 27/11 – 15:00 uur Nederlands + andere talen ETTERBEEK 22/11 – 11:00 uur Nederlands + Chinees EVERE 25/11 – 14:00 uur Nederlands + Turks JETTE 19/11 – 15:00 uur Nederlands + Klassiek Arabisch

KOEKELBERG 26/11 – 14:30 uur Nederlands + Marokkaans Arabisch MUNTPUNT 29/11 – 14:00 uur Nederlands + Roemeens OUDERGEM 27/11 – 16:00 uur Nederlands + Japans SCHAARBEEK 19/11 – 14:00 uur Nederlands + Italiaans SINT-AGATHA-BERCHEM 22/11 – 11:00 uur Nederlands + Kinyarwanda SINT-GILLIS 29/11 – 11:00 uur Nederlands + Engels + Urdu

SINT-JANS-MOLENBEEK 22/11 – 12:00 uur Nederlands + Turks + Farsi + Spaans SINT-JOOST-TEN-NODE 29/11 – 11:00 uur Nederlands + Russisch SINT-PIETERS-WOLUWE 29/11 – 11:00 uur Nederlands + Engels UKKEL 26/11 – 15:00 uur Nederlands + Spaans VORST 18/11 + 25/11 Nederlands + andere talen WATERMAAL-BOSVOORDE 21/11 – 9:30 uur Nederlands + Japans

BDW 1451 PAGINA 16 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014 © YVES BARETTE

Oud en nieuw tegenover elkaar geplaatst. De kruidenier op de hoek aan de Globe in 1905, en het Sint-Jobplein gezien vanaf de Hamstraat, met weide, aan het kruispunt met de Alphonse XIII-laan.

Fotoboek > Kijken door een filter van vroeger

Zoek de (soms pijnlijke) verschillen UKKEL – Met onder de arm een collectie oude foto’s, een loep en wat verbeelding neemt Yves Barette ons in zijn tweede Flâneries weer mee op een wandeling door het Ukkel van vroeger. Op wegen die, volgens zijn motto, ons telkens weer overleven.

n het eerste volume uit 2011, over het zuiden van Ukkel, had hij al verkondigd niet uitverteld te zijn. Zijn vrienden-flaneerders mogen ook nog een derde volume verwachten. Na eerherstel voor de (schrijfwijze van) dichter Jan van Nijlen lopen we door de straten tussen de Sint-Jobsesteenweg, de Alsembergsesteenweg, de De Frélaan en de Waterloosesteenweg zoals we ze nooit zagen. Barette licht de foto’s toe met geschiedkundige weetjes en verhalen die hem ter ore kwamen. Zo zouden er in het spoorwegviaduct uit de jaren 1920 over de Sint-Jobsesteenweg holten voor explosieven voorzien zijn, mocht de

brug in handen dreigen te vallen van een vijandig leger. Bij een spectaculair treinongeval op het viaduct over de Stallestraat op 4 juni 1941 mag het een wonder heten dat er slechts lichtgewonden waren. Een bijna fatale vergissing want het was de bedoeling geweest een Duits transport van tanks te saboteren. In de categorie “als we het mogen geloven” dist Barette het verhaal op dat bij de sloop van de oude grafkapel van de familie Allard in 1867, naar aanleiding van de verhuis van het kerkhof van Ukkel-centrum naar de begraafplaats aan de Dieweg, er een doek van Sint-Cecilia van Antoon van Dyck opdook, dat

zo uit een galerie leek te komen, zo goed was het bewaard.

Gedempt De hoofdrol is weggelegd voor de foto’s uit de tijd van Jan Lawaait en Wiske Bonne Gueuze. Aan de muur van Café de l’auto in de Stallestraat staat toch maar mooi een fiets gestald. Koeien in de Visserijstraat zijn op weg naar de hoeve Kindermans. Leverden zij aan de kroeg van F. De Greef-Jacquemyns? De ramen waren er tot de jaren 1970 nog versierd met etswerk en de namen Faro, Brune, Lambic én Lait. In de jaren 1950 werd er op de Kauwberg nog gehooid met man-

kracht. In de Hollandsche Seis aan het begin van de Kauwberg(weg)kon je sprokskes (sprot) met pellepatatten krijgen. Op een postkaartje van kasteel Beauvoir van architect Georges Hobé in dezelfde Normandische stijl als zijn Fond’Roy ziekenhuis, staat aandoenlijk: “uw schoon kleedje aan doen, hé?” In de Waterkasteelstraat rijdt nog een scharensliep rond. We zien de verdwenen brouwerij De Kroon in de Stallestraat en de huisjes die vroeger aan de Stallekapel plakten. En hoeveel vijvers zijn er in Ukkel niet gedempt? Vlakbij de Stallestraat was er een visvijver die in de jaren 1930 toebehoorde aan

de Tramways Bruxellois. Wel is in de Stallestraat nog de vijver van de Clip-molen, de enige molen aan de Ukkelbeek, overgebleven. Voor als u zich afvraagt wat er zich achter de oude muur bevindt die vertrekt aan de Rittwegerstraat. Pijnlijk soms - door Barettes beproefde recept om oude met recente foto’s te combineren - om te zien wat er allemaal verdwenen is, zoals de Grande Epicerie met torentje aan de Globe. In de Wansijnstraat is enkel het beboste talud achter de huizen nog hetzelfde. En Barette foetert wat over de weinig geslaagde uitbreiding van het Wolvendaelkasteel uit de jaren 1910. Wie zijn commentaarstem apprecieerde in zijn eerste volume, vindt ze hier terug. Wanneer hij betreurt hoe de laatste joviale stationschef van Kalevoet koudweg vervangen werd door een automatisch loket of de Ukkelaars verdedigt die zich inzetten voor het behoud van de Kauwberg of het Avijlplateau. Bijgestaan door Jakske et Lèneke, twee reuzen van Sint-Job, die in de jaren 1970 vredelievend betoogden tegen het project van de zuidring. Of wanneer hij zich erover verwondert dat Hof ten Horen, met een geschiedenis die waarschijnlijk teruggaat tot de vijftiende eeuw, blijkbaar nooit met de sloophamer bedreigd is geweest. An Devroe

Yves Barette, Flâneries dans Uccle d’hier à aujourd’hui. Volume 2, uitg. Studio Real Print, 144 p., 30 euro, te koop op de Foire du Livre Belge van 21 tot 23 november 2014 in CC Ukkel en in boekhandels in het Ukkelse

ADVERTENTIE

BDW 1451 PAGINA 17 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Laken > ‘Op papier, want velen hebben geen internet’

Bockstael krijgt eigen krant Sinds afgelopen weekend heeft de Bockstaelwijk haar eigen krant, l’Autre. l’Autre is een initiatief van buurtbewoner Thomas Sennesael, die voor zijn project de steun kreeg van het duurzame wijkcontract Bockstael. “Ik wil de wijk een eigen medium geven. Bedoeling is ook dat de bewoners elkaar beter leren kennen,” zegt hij. l’Autre heeft aandacht voor nieuws uit de wijk maar er is ook plaats voor een stukje geschiedenis, voor reflectie en meningen. In het eerste nummer, 8 pagina’s dik, gaat het over de winkels in de buurt. Wat was het aanbod vijftig jaar geleden, wat is er nu. Het grootste verschil zit hem in de etnische diversiteit. Sennesael sprak onder meer met Deniz Gida, een Armeense verkoper van Oezbeekse meloenen in de Fransmanstraat en met de Marokkaanse uitbater van een zaak in werkkledij aan de Bockstaellaan. Voorts bevat l’Autre stukken die raken aan de problemen van de wijk, sluikstorten bijvoorbeeld, werkloosheid, en vliegtuigen ander lawaai. De krant is bijna helemaal in het Frans geschreven, met hier en daar een artikel of een fragment in het Nederlands. l’Autre is gedrukt op groot formaat krantenpapier. Sennesael: “Ik wilde heel graag een papieren krant. In deze buurt zijn er nog veel mensen die niet over internet beschikken.” Voor wie de krant liever digitaal leest,

IN V E S T E E R IN A R T- C H I T E C T U R E

is er ook een blogversie. Het eerste nummer is verschenen op duizend exemplaren. Die worden gratis verspreid in de cultuurhuizen in de buurt, maar ook in drukbezochte winkels en cafés. Voorlopig schrijft Sennesael nog bijna alle artikelen zelf en ook de verspreiding van de krant neemt hij voor zijn rekening. “Maar ik ben wel nog op zoek naar meer medewerkers, de hele buurt kan meeschrijven.” Hij wil zeker om de twee maanden een nummer uitbrengen. “En als het kan frequenter.” Voorlopig loopt het project tot eind februari maar Sennesael gaat ervan uit dat het wijkcontract ook daarna zijn initiatief zal ondersteunen. Bettina Hubo Meer info: www.lautreblog. skynetblogs.be

Elsene > Nederlandstalige Vrijetijdskaart

Kamperen, markt, jazz, ... Schepen van Nederlandstalige Aangelegenheden Maité Morren (SP.A) heeft een vrijetijdskaart voor Elsene uitgegeven, met weetjes, markante plaatsen in de gemeente en een stadsplan. De Nederlandstalige kaart met faciliteiten in het Frans en Engels somt alle troeven van de gemeente op, zowel de parken, de theaters en zalen en laat ook bekende en minder bekende inwoners van de gemeente aan het woord (zoals schepen Maité Morren zelf ). U leert er

bijvoorbeeld waar u in Elsene kan kamperen, waar er een kindermuseum in de gemeente is en waar en wanneer u het best naar de markt kunt. Ook is er een zeer bescheiden selectie gemaakt van cafés en restaurants waar u naar jazz kan luisteren of op uw geliefde kan wachten. De kaart is gedrukt op 5.000 exemplaren en wordt bij groot succes geüpdatet. Kostprijs van deze editie: 2.196,15 €. Verkrijgbaar bij de dienst informatie, Elsensesteenweg 227A. CD

Orfeo & Tosca. Luxeappartementen in het culturele hart van Brussel.

■ ■ ■ ■

vlakbij de Munt en het bruisende stadscentrum een integraal deel van het iconische Chambon-complex een toonbeeld van hedendaagse architectuur elegante geometrie en luchtige opengewerkte volumes

■ ■ ■ ■ ■

unieke ligging en prestigieuse z uitstraling riante binnentuin ontworpen door de landschapsarchitect Wirtz perfecte huisvesting voor de groeiende groep expats een verhuurdienst gespecialiseerd in verhuur aan expats de ideale investering voor wie zijn rendement graag ziet stijgen....

We geven u graag meer info: bel 02/201 00 01 of kijk op thechambon.be

BDW 1451 PAGINA 18 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

uitbater opnieuw prijs en werden alle WK-truitjes uit de winkel geroofd. De buit bedroeg alweer zo’n 50.000 euro. Later werd zelfs nog een derde inbraakpoging ondernomen. Die kon gelukkig vermeden worden. “We gaan ook vroeger dicht dan vroeger. Eens het hier donker is, komen de klanten toch niet meer op straat en durven we zelf amper nog naar buiten om af te sluiten,” zegt Georges Heylens. “’t Is niet meer wat het geweest is. ’t Is dat mijn zoon de zaak heeft overgenomen, anders hadden we de boeken al lang voorgoed gesloten.”

Stijging agressie

Georges Heylens: “Je hebt schrik om hier handelaar te zijn.”

ANDERLECHT > HANDELAARS DAPPERHEIDSPLEIN STELLEN PROBLEMEN AAN DE KAAK

‘Onveilig, vuile straten en gebrek aan respect’ Met de Wayezstraat en het charmante Dapperheidsplein met uitzicht op de SintGuidokerk is het historische centrum van Anderlecht van oudsher de handelstroef van de gemeente Anderlecht. Maar handelaars hebben het er hard te verduren. Ze kampen met “een algemeen gevoel van onveiligheid, vuile straten en onrespectvol gedrag van jongeren.” Dat onveiligheidsgevoel wordt bevestigd door cijfers van de politie. Het geweld tegen handelaars stijgt in Anderlecht.

at de handelswijk in het historisch centrum van Anderlecht wat van haar pluimen verloren heeft, is geen nieuwsfeit. Maar het ongenoegen bij de plaatselijke handelaars heeft de laatste

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

tijd een driest hoogtepunt bereikt. Vorige maand nog nam Anderlechtcoryfee Georges Heylens, die in de Formanoirstraat sinds mensenheugnis een sportwinkel openhoudt, het woord in de Anderlechtse gemeenteraad. Hij stelde er in naam van tien van zijn collega’s het algemene gevoel van onveiligheid en gebrek aan respect tegenover de handelaars aan de kaak. En ook de vuile straten blijven een grote ergernis van de handelaars, zo liet hij in de bewonersinterpellatie weten. De rechtstreekse aanleiding daarvoor is de aanwezigheid van een groepje jongeren die het Dapperheidsplein onveilig maakten a f g e lopen nazomer. In één adem worden ook de zatlappen en zwervers genoemd. De handelaars spreken over een groep Romajongeren die deze zomer in Anderlecht is neergestreken en het Dapperheidsplein als

voetbalveld gebruikt, met kapotte ruiten en terrasjes waar nietsvermoedende bezoekers een bal tegen het gezicht krijgen, als gevolg. Op

heid en het onrespectvol gedrag van veel voorbijgangers waar de massale aanwezigheid van zwerfvuil het gevolg van is. “Je hebt schrik om hier handelaar te zijn,” vat Georges Heylens het gevoel dat bij veel handelaars in de buurt leeft, samen. De sportwinkel Heylens Stephane Sports die nu in handen is van zijn zoon, werd dit jaar dan ook al twee keer beroofd. In de winkel die recentelijk van de

HANDELAAR GEORGES HEYLENS:

“Eens het hier donker is, komen de klanten niet meer de straat op en durven we zelf amper naar buiten om af te sluiten”

het eerste gezicht vrij onschuldig, maar bij herhaling wel een grote bron van ergernis. Het komt ook bovenop de algemene ontevredenheid van de handelaars over de onveilig-

ene kant van de Formanoirstraat naar de andere is verhuisd, werd in maart nog ingebroken. De buit bedroeg toen 55.000 euro aan sportartikelen. Zes weken later had de

“Handelaar zijn, is een gevaarijk beroep in Anderlecht,” zegt gemeenteraadslid Walter Vandenbossche (CD&V). Hij baseert zich daarvoor niet alleen op de vele getuigenissen van de handelaars die hij zowel in de Wayezstraat maar ook in het shoppingscentrum Westland kent, maar ook op de cijfers van de politie die hij onder de loep heeft genomen. De globale criminaliteitcijfers zijn gedaald, maar daar tegenover zie je wel dat het aantal gevallen van aangegeven agressie tegenover handelaars gestegen is van 293 in 2012 naar 353 in 2013. (dit zijn de meeste recente cijfers, red.). Daarmee vormt deze categorie 10 procent van het totaal aantal agressieve feiten. Ook het aantal drugsfeiten in de gemeente is in die periode gestegen, wat het onveiligheidsgevoel nog meer doet toenemen. Volgens Vandenbossche doet de gemeente te weinig om de veiligheid van handelaars te waarborgen. Er zijn veiligheidscamera’s, maar die werken al drie jaar niet meer. Onlangs werd een openbare aanbesteding uitgeschreven voor het nieuwe beheer van de camera’s, maar het is exact dezelfde firma die de opdracht in de wacht heeft gesleept. Ook zou de gemeente meer moeten inzetten op persoonlijke contacten tussen de politie en de handelaars. Op die manier kunnen politieagenten de vinger aan de pols houden en voor een duurzaam veiligheidsgevoel zorgen.

Defaitisme “Veiligheid is één ding, maar het is zeker niet alles,” zegt opticien Patrick Van Nieuwenborgh die in de Veeweydestraat zijn brillenwinkel uitbaat. De wijk is er al jaren op achteruit aan het gaan. Jaren geleden heb ik nog geprobeerd om aan de kar te trekken om samen met het gemeentebestuur de wijk te verbeteren, maar er is een algemene laksheid.” “De wijk heeft zeker nog troeven, maar de zoveelste telefoonwinkel of snackbar die erbij komt, doet de wijk geen deugd. Mensen die van buiten de gemeente naar hier trokken, doen dat nu minder en minder. Het cliënteel dat ik nu nog heb, zijn de vaste klanten die ik doorheen jaren heb aangetrokken, maar ik zie ook mijn omzet jaar na jaar dalen. Ik zou er wel iets aan willen doen, maar na al die jaren vrees ik dat het nog weinig zin heeft.” Bruno Schols

ADVERTENTIE

BDW 1451 PAGINA 19 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Elsene > Uit het leven gegrepen verhalen uit WO I

‘Ik wil niet dat ze je doodschieten’ Het gemeentebestuur van Elsene heeft een brochure uitgegeven met getuigenissen van enkele Elsenaars tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het boekje is verkrijgbaar bij de dienst informatie van de gemeente. Elsene denkt graag en vaak aan cultuur, en kon niet achterblijven bij de honderdste verjaardag van het begin van WO I. Met een brochure – eigenlijk meer een klein boek – over de gemeente toentertijd wil het een breed publiek bereiken. In ‘Ik wil niet dat ze je doodschieten - De Eerste Wereldoorlog in Elsene’ staan de verhalen van enkele Elsense families en hun wedervaren tijdens de Duitse bezetting. De verhalen worden naverteld door nog in leven zijnde familieleden zelf en zijn uit het leven gegrepen, waardoor de oorlog heel tastbaar wordt. Zo leren we Omer Callier kennen, de vader van de negentigjarige Monique Callier, die in 1892 in Menen werd geboren en op zijn achttiende naar de militaire school in Brussel ging. Vader Callier vocht mee tijdens de belegering van Antwerpen en zal gewond raken op de IJzervlakte, maar overleefde. Daarnaast biedt

de brochure ook getuigenissen over de bezetting in Elsene zelf, en verslagen van de gemeenteraad, die toen over erg praktische zaken ging, zoals burgemeester Emile Duray die de orde probeerde te bewaren toen de prijzen van levensmiddelen pijlsnel de hoogte in gingen. Ook in Elsene leidde dat tot schaarste en tot handelaars die woekeren op het leed van de bevolking. Duray: “Ik heb hen dan ook herinnerd aan de artikelen uit het strafwetboek, die eenieder die ‘t grote publiek uitbuit in zo’n moeilijke omstandigheden, bestraft met opsluiting (...).” Waarop het publiek: “Zeer goed.” Of wat dacht u van de waarschuwing van burgemeester Fernand Cocq uit juli 1918, die vreest voor zedenverwildering onder de jongeren ten gevolge van ‘cinematografische spektakels’, die blijkbaar zeer geliefd waren als tijdverdrijf tijdens de oorlog? CD ‘Ik wil niet dat ze je doodschieten’ is verkrijgbaar op de dienst informatie van Elsene, Elsensesteenweg 227A, of op http://www.elsene.be/site/641Herdenking-14-18.

Sint-Pieterscollege Jette

‘‘

Infoavond op dinsdag 2 december 2014 om 19.30 u in het Sint-Pieterscollege in de grote sportzaal over het eerste jaar secundair en de inschrijvingsprocedure.

’’

HOOGSTAAND TALENONDERWIJS, STERK IN WISKUNDE & WETENSCHAPPEN, TRADITIE IN KLASSIEKE TALEN, PIONIER IN HUMANE WETENSCHAPPEN, ONDERNEMEND IN ECONOMIE, ZIN VOOR KUNST & CULTUUR, GEDREVEN LEERKRACHTEN, HEDENDAAGSE LEERMIDDELEN, KRACHTIGE LEEROMGEVING, TOEGEWIJDE BEGELEIDING, OPEN VENSTER OP DE WERELD, VERZORGDE OMGEVING, ACCENT OP NEDERLANDS, ZORG VOOR NATUUR & MILIEU.

Nederlandstalige kwaliteit in Brussel met een hart voor jonge mensen. Sint-Pieterscollege Jette - Léon Theodorstraat 167 - 1090 Jette - T 02/426 85 15 - F 02/425 47 50 aso@sint-pieterscollege.be - www.sint-pieterscollege.be

Onze school is gelegen vlakbij het station van Jette

Ukkel > Nieuwe vergunning spaart bomen en parkeerplaats

ADVERTENTIE

Kortere busbaan voor De Fré Mobiel Brussel heeft op de overlegcommissie een gewijzigd plan voorgesteld voor de heraanleg van de De Frélaan. Buslijn 41 van de MIVB heeft aan de De Frélaan in Ukkel zwaar te lijden onder de files. Minister van Openbare Werken Pascal Smet (SP.A) wil de commerciële snelheid van de bus terug op peil krijgen door er een busbaan aan te leggen. Buurtbewoners zijn daar niet over te spreken. Voor het project, in het laagste stuk aan het Heldenplein, zouden zestien par-

keerplaatsen en elf kastanjebomen moeten verdwijnen. Ook de gemeente Ukkel verzet zich tegen de plannen. Minister Smet had met het buurtcomité een overleg en heeft een compromis klaar. De busbaan wordt met zowat de helft ingekort. Daardoor kunnen de mooiste kastanjebomen behouden blijven. Het is nu wachten op de vergunning. De werken voor dit stuk gaan pas in uitvoering als het stormbekken onder de Brugmannlaan klaar is. En dat is ten SVG vroegste over drie jaar.

dé vrijetijdspas voor brussel

kies je voordeel 5 ptn 5 ptn 5 ptn 5 ptn 5 ptn 5 ptn 10 ptn

Schaarbeek > Save the City Gardens tegen nieuwbouw in binnentuin

‘Gemeente verkocht huis met bouwovertreding’ De gemeente Schaarbeek wou in 2007 een passiefcrèche bouwen in de binnentuin van een herenhuis op de Plaskylaan. Na een juridisch steekspel met de vereniging Save The City Gardens zag ze daarvan af. Ze verkocht het herenhuis begin 2013. Onlangs gaf de gemeente Schaarbeek een bouwvergunning aan de nieuwe eigenaar die de bestaande bijgebouwen in de binnentuin wil afbreken en heropbouwen.

“Maar een deel van die annexen zijn in bouwovertreding,” zegt Gauthier de Crombrugghe. “De gemeente heeft het huis verkocht. Zogezegd vrij van juridische geschil, maar dat klopt helemaal niet. Het gaat hier om een manifeste bouwovertreding.” De Crombrugghe trekt nu opnieuw naar de Raad van State. De eigenaars zijn intussen wel al aan de afbraak en heropbouw begonnen. “Wat dus echt niet kan,” zegt de Crombrugghe. “Het gaat hier volgens de gewestplannen om beschermd binnengebied.” Een uitspraak wordt pas volgend jaar verwacht. Steven Van Garsse

Check alle voordelen op www.paspartoebrussel.be. V.U. Eric Verrept, leidend ambtenaar, Emile Jacqmainlaan 135, 1000 Brussel.

Gauthier de Crombrugghe van Save The City Gardens trekt opnieuw naar de Raad van State voor de vrijwaring van de Schaarbeekse groene binnentuinen.

10 ptn 10 ptn

een sportief gadget • VGC-sportdienst halve dag cursus, workshop of activiteit • Citizenne 2de persoon aan halve prijs bij films • GC De Kroon een kinderfilmvoorstelling • GC De Linde een appeldoosje • GC Kontakt een linnen draagzak • Beursschouwburg, Wiels of Passa Porta 2de persoon gratis voor een lezing, film of reisreportage • Seniorencentrum een kersenpitkussentje • GC De Kriekelaar gratis ticket • KultuurKaffee

Meer info? www.paspartoebrussel.be info@paspartoebrussel.be 02 278 11 11

PASPARTOEBRUSSEL.BE

Koop je pas b Muntpu ij nt of VGC

BDW 1451 PAGINA 20 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

BDWOPINIE

Nederlandstalig onderwijs RAYMONDA VERDYCK (GO!) OVER GELIJKE ONDERWIJSKANSEN

Werken aan de toekomst van kinderen BRUSSEL – Raymonda Verdyck (GO!) vreest dat er een omgekeerde herverdeling van middelen in het Vlaams onderwijs op gang zal komen. Het zou een verkeerd signaal zijn om te beknibbelen op de werkingsmiddelen van de scholen die de voorbije jaren het zwaarst hebben ingezet op leren samenleven, klinkt het.

r woedt momenteel een heftige discussie over de extra werkingsmiddelen die scholen krijgen in het kader van het realiseren van gelijke onderwijskansen. De passage in de beleidsnota van de minister om voor alle leerlingen evenveel werkingsmiddelen te voorzien dreigt er toe te leiden dat er een omgekeerde herverdeling van middelen op gang zal komen: van kansarme naar kansrijke scholen, van stedelijke scholen met een hele diverse populatie naar scholen met een meer homogene schoolbevolking. Vanuit het GO! zijn wij zeer bezorgd om deze evolutie. Scholen die de voorbije jaren zwaar hebben ingezet op het bieden van écht gelijke kansen aan kinderen die het thuis heel moeilijk hebben, dreigen het kind van de rekening te worden.

Kerktorenmentaliteit Maar ik wil de discussie opentrekken. We mogen ze niet verengen tot een strijd tussen stad en platteland, tussen ‘rijke’ en ‘arme’ scholen. Het ware probleem is immers dat we nog steeds een segregerend onderwijssysteem hebben, dat niet is aangepast aan de maatschappelijke evoluties. Segregatie is het afscheiden van verschillende groepen in een samenleving. In het onderwijs gaat het over een afscheiding tussen sociaaleconomisch achtergestelde groepen – heel vaak leerlingen van allochtone origine – en meer bevoorrechte groepen, namelijk witte kinderen uit welstellende gezinnen. Dat heeft in het verleden aanleiding gegeven tot

het ontstaan van ‘zwarte’ concentratiescholen en ‘witte’ elitescholen. Het beleid heeft weliswaar voorzichtige pogingen ondernomen om die segregatie tegen te gaan, maar die zijn als we de internationale onderzoeken mogen geloven jammerlijk mislukt. Ik stel ook vast dat politici onvoldoende ambitie toonden om de opdeling tussen bevolkingsgroepen tegen te gaan door niet resoluut te durven kiezen voor een onderwijs dat de spiegel is van de samenleving én aan alle kinderen de kansen geeft waar ze recht op hebben. Het onderwijs in Vlaanderen is nog te zeer gefocust op oude modellen en rustieke referentiekaders, op een kerktorenmentaliteit waarbij we ons richten op de enge omgeving vanwaar mensen afkomstig zijn. We weten dat in de toekomst de bevolking niet alleen zal toenemen, maar dat mensen dichter op elkaar zullen wonen, veel vaker in stedelijke gebieden, waar het gemeenschappelijke belang groter wordt. Dicht bij elkaar leven zonder dat je vaardigheden hebt verworven om met elkaar rekening te houden, fnuikt een samenleving. Vandaag leeft 50 procent van de wereldbevolking in verstedelijkte gebieden, in 2050 zal dat 80 procent zijn. In het Vlaanderen van de eenentwintigste eeuw is er nauwelijks nog sprake van een scheiding tussen de stedelijke kernen en de omliggende groenere zones. Met deze stedelijkheid wordt de grote diversiteit in heel Vlaanderen een realiteit. Sommigen kunnen die evoluties be-

“Het is nu aan onze beleidsvoerders om het kwaliteitsonderwijs van de toekomst alle kansen te geven” treuren, maar we zullen onze kinderen niet helpen door die evoluties te ontkennen. We moeten onze kinderen voorbereiden op de échte wereld waarin ze zullen leven en niet op een nostalgisch beleefd verleden. Kinderen met allerlei achtergronden, die verschillende talen spreken en een verschillende culturele achtergrond hebben, leren en werken er samen. Als onze kinderen niet in die wereld leren leven, zullen het bange burgers worden. Door die wereld te ontkennen, maak je niet enkel mensen bang, maar creëer je vijandbeelden. Het is dan ook de keuze van het GO! om onderwijs aan te bieden waarin leerlingen met verschillende achtergronden samen werken en leren. Onderwijs is een publiek goed, ge-

zodat ze in staat zijn zich als sociaal voelend en handelend mens in de toekomstige samenleving te bewegen. Wij kunnen hen in staat stellen om continu hun plaats in de wereld heruit te vinden, te herontdekken en te heroveren. En in deze context zou het absoluut een verkeerd signaal zijn om juist die scholen die de voorbije jaren het zwaarst hebben ingezet op het leren samenleven en het bieden van gelijke kansen af te straffen door te beknibbelen op hun werkingsmiddelen.

baseerd op een democratische wens om samen, als burgers, een samenleving vorm te geven. We gaan niet uit van een opsplitsing van mensen, maar van de opbouwende gedachte dat samenwerking loont, verschillen gewaardeerd worden en leerrijk zijn en tegenstellingen worden overbrugd. Om dat te kunnen bereiken, gaan we uit van universele menselijke waarden. Wat betekent het om mens te zijn onder de mensen? Wat betekent verbondenheid? Wat betekent het om samen te leven op deze aardbol, gedurende de korte periode die ons is gegund? En vooral: hoe doe je dat op een goede manier? Helaas hebben we in het onderwijs nog te vaak de neiging om onze kinderen te verankeren in de klei, in plaats van hen vleugels te geven. Als we het over de wereld van de toekomst hebben, blijft het belangrijk om hen ankerpunten te geven, een referentiekader vanwaar ze kunnen uitgaan om de wereld te kunnen begrijpen.

Maatschappelijke hefboom De uitdagingen die deze veranderingen stellen, hebben nood aan samenwerking tussen mensen van heel verschillende achtergronden die nieuwe oplossingen bedenken en uitvoeren. Die nieuwe oplossingen, waar wij – de oudere generatie – nog het raden naar hebben, zullen ons aangereikt worden door de kinderen die vandaag op school zitten. Wij kunnen hen niet vertellen hoe de wereld er in 2100 zal uitzien, maar wij kunnen hen wel de instrumenten geven die hen in staat stellen om als creatieve en ondernemende volwassenen om te gaan met twijfels en onzekerheden, met nieuwe situaties en uitdagingen waarmee ze geconfronteerd zullen worden. Wat wij wel kunnen doen is hen leren om samen te leven en samen te werken,

Het blijft de ambitie van het GO! om onderwijs in te zetten als maatschappelijke hefboom en gelijke kansen te bieden aan al onze leerlingen en cursisten. Het is nu aan onze beleidsvoerders om een keuze te maken en het kwaliteitsonderwijs van de toekomst alle kansen te geven, in het belang van alle kinderen in Vlaanderen en in het belang van de samenleving. Raymonda Verdyck Afgevaardigd bestuurder van het GO! onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap

BDW 1451 PAGINA 21 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

onder de loep LIEVEN BOEVE (VSKO) OVER BRUSSEL IN DE 21STE EEUW

Hoe de scholen kunnen helpen © BRAM TACK

BRUSSEL – In Brussel zijn er specifieke noden wat betreft onderwijs, zegt Lieven Boeve (VSKO). Het is volgens hem belangrijk dat er geen beleid wordt gevoerd boven de hoofden van de scholen zelf en dat de Brusselse scholen met hun eigen netwerken zelf de regie van het Nederlandstalig onderwijs mee kunnen bepalen.

ecent boog de OESO zich over de vraag hoe wereldwijd om te gaan met innovatie, aansturing en hervorming in onderwijs. Dat is nodig: onderwijs staat voor grote uitdagingen waaraan niet met ongewijzigd beleid kan worden tegemoet gekomen. In de grootsteden

zijn er specifieke noden. Deels doen die zich in Brussel sterker voor, deels zijn het bekommernissen die eigen zijn aan Brussel alleen. De verschillende thuistaal, straattaal en schooltaal maakt in Brussel een eigen aanpak in de klas noodzakelijk. Doelstelling is dat vermeden

wordt dat anderstaligheid en taalachterstand Nederlands zich omzet in leerachterstand. Daarnaast zijn er prima initiatieven om ouders bij het schoolse leven te betrekken. Door de mate van multiculturaliteit moeten scholen oog hebben voor de zeer verschillende achtergronden en culturen van leerlingen en hun ouders. Er is zeer hoge werkloosheid in Brussel (19,6 procent, zeker ook bij de jongeren) en veel mensen ontvangen een leefloon: 17,9 procent (Gent: 9,7 procent, Antwerpen: 6,5 procent). Hierdoor leven veel gezinnen en kinderen in armoede. Scholen worden hier vaker mee geconfronteerd: lege brooddozen, geen middelen om het nodige lesmateriaal en schooluitstappen te betalen. Het aandeel 0-19-jarigen bedraagt 25 procent in het tweetalig gebied Brussel Hoofdstad (22 procent in Vlaanderen). Inbreidingsprojecten (met hele (ver)nieuw(d)e woonwijken) vergroten de capaciteitsproblematiek nog. Er is uitstroom van meer gegoede gezinnen naar de Rand en verder: daardoor vermindert de nuttige sociale mix. Historisch rekruteren Brusselse scholen ook uit de Rand en dat willen we zo houden.

Aparte habitat Andere problematieken zijn heel eigen aan de Brusselse context: uit cijfers (februari 2014) blijkt dat slechts 9 procent van de kleuters en lagereschoolkinderen in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel uit homogeen Nederlandstalige gezinnen komt. Maar toch bedient het Nederlandstalig onderwijs in het BHG bijna een kwart van de bevolking. Dat heeft gevolgen voor de beheersing van de onderwijstaal Nederlands, wel een belangrijke voorwaarde om de leerdoelen te bereiken. Er is de grote ongekwalificeerde uitstroom

en de spijbelproblematiek, onder andere door een te klein aanbod van BSO en TSO-scholen. Het institutionele kader creëert extra hindernissen: federale, gemeenschaps- en gewestbevoegdheden lopen hier door elkaar. Daarbovenop komen gemeentelijke accenten die het al dan niet gemakkelijker maken om met de lokale gemeenschap als brede school te functioneren. Er is daarnaast de onbekende wereld van het Franstalig onderwijs waarmee er weinig banden zijn en de groeiende Europese en internationale scholen die zich in een heel andere sociale context bewegen zonder enige band met de rest van de onderwijswereld van hun stad. Brussel vormt in hoge mate een aparte habitat binnen de Vlaamse Gemeenschap. Mogelijk verklaart dat deels het verloop van leerkrachten: heel veel beginnende leerkrachten starten in Brussel maar als zij zich settelen is dat vaak buiten Brussel. De beleidsnota van Minister Crevits noemt onder meer de inschrijvingsproblematiek, de kleuterparticipatie, de capaciteitsproblematiek, afstemming onderwijs-arbeidsmarkt, zittenblijven, spijbelen, vroegtijdig

“Scholen moeten leiding en sturing geven aan de omringende wereld, niet louter regels uitvoeren en de wereld ondergaan”

schoolverlaten, het talenbeleid in scholen, de kennis van het Nederlands en de problematiek van het werven en behouden van onderwijspersoneel, uitdagingen van het Nederlandstalige onderwijs in het tweetalig gebied Brussel hoofdstad. De minister wil om deze problematieken aan te pakken maximaal samenwerken met de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) en contact houden met de Franse Gemeenschap. Door erkende Nederlandstalige kinderopvang en erkende Nederlandstalige buitenschoolse opvang zoveel mogelijk te integreren in het onderwijs (in alle netten!) en in de nabijheid aan te bieden, is een directe doorgaande lijn tussen zorg en onderwijs mogelijk. Het biedt de kans aan scholen en zorginstellingen om een antwoord te geven op de grootstedelijke uitdagingen waarmee Brussel geconfronteerd wordt.

Pedagogisch optimisme In haar beleidsnota noemt Crevits vertrouwen en ruimte geven, co-creëren, verantwoordelijkheid nemen, ondersteunen; stimuleren en grenzen verleggen, als basiselementen van haar visie. Dat spoort wonderwel met de OESO-filosofie. Het VSKO is het daarmee eens. Het is belangrijk dat geen beleid wordt gevoerd boven de hoofden van de scholen zelf, dat met andere woorden de Brusselse scholen met hun eigen netwerken, zelf de regie van het Nederlandstalig onderwijs mee kunnen bepalen en een sturende rol vinden voor de school in de gemeenschap eromheen. Het VSKO zal hen daarbij ondersteunen. In onderwijs gaat het om vorming, verdiepend en verbredend, en om te verheffen en te verbinden. Ons engagement ten aanzien van de jongens en meisjes in de Brusselse scholen moet zijn dat we hen op die manier 21steeeuwse vaardigheden bijbrengen die hen sterk maken voor hun verdere leven. Ook het herdenken van de band tussen het Brusselse onderwijs met de rest van het Vlaamse onderwijs, is een issue. De wereld vandaag kenmerkt zich door zowel toenemende globaliteit als diversiteit. De ontbrekende schakel noemt men met een Engelse term connectivity. Daarin kunnen scholen echt het verschil maken. De school moet uit haar grenzen treden: niet louter regels uitvoeren en de omringende wereld ondergaan maar er leiding en sturing aan geven. Geen beleid voeren is zich laten verslaan door de werkelijkheid bij gebrek aan een beleid om de toekomst te wijzigen. Voor zulk defaitisme en voor zulke laisser-fairementaliteit passen wij. Die uitdaging willen we opnemen, met de Brusselse scholen, en met de andere partners binnen de Brusselse en Vlaamse context. Lieven Boeve Directeur-generaal Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs (VSKO)

BDW 1451 PAGINA 22 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Another day at the office voor hoofdrolspeler Tarek Halaby (l) en regisseur Manu Riche (r).

Film > Op de set van Problemski Hotel

Gelukzoekers in de Fortistoren BRUSSEL - Als gebouwen konden spreken dan zei het veroordeeld hoofdkwartier van de bank BNP Paribas Fortis: ‘All right, Manu Riche, I’m ready for my close-up.’ Terwijl de Fortistorens op de Warandeberg in gereedheid gebracht werden voor de afbraak, verfilmde Manu Riche er ‘Problemski Hotel’, het indringend boek van Dimitri Verhulst over de surplacende asielzoeker.

r loopt best wat volk rond in het voormalige hoofdkwartier van de Société Générale, pardon Generale Bank, maar niet genoeg om het enorm gebouw te vullen

en de spookachtige sfeer te verdrijven. Achter de enige tafel in een zee van leegte probeert één veiligheidsagent bij te houden wie waarom binnenkomt. De ene rolt filmmateriaal en de-

corstukken naar binnen, de andere haalt het laatste kantoormeubilair naar buiten. De ene werkt aan een film die op de bovenste verdieping wordt opgenomen, de andere maakt het

gebouw gereed voor de afbraak. De dagen zijn geteld van het bankkantoor met de twee bruinzwarte torens juist onder het Warandepark, juist boven het Shell-gebouw en net naast het Paleis voor Schone Kunsten. De Generale Bank ging op in Fortis en Fortis in BNP Paribas Fortis en die grootbank heeft beslist dat het gebouw moet plaatsruimen voor een nieuw Belgisch hoofdkwartier. Eentje zonder torens en kluiszaal maar met meer daglicht,

BDW 1451 PAGINA 23 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Vergaderzaal met uitzicht. Manu Riche overlegt met script supervisor Kristel Dotremont in het bijzijn van cameraman Renaat Lambeets (l).

werkplaatsen en beter geïntegreerd in de wijk. Volgend jaar wordt het asbest afgevoerd, daarna pas kan de afbraak beginnen. De nieuwbouw is voorzien voor 2017 en zou klaar moeten zijn tegen 2021. De plannen zijn toegelicht in deze krant en op de website brusselnieuws. be en zo kwam regisseur Manu Riche op het idee om BNP Paribas Fortis te vragen of hij in het lege gebouw een langspeelfilm mocht opnemen. De bankiers bleken geen hart van steen hebben maar een hart voor steen. Ze gunden het veroordeeld, geen veertig jaar oud kantoor een filmrol. Voor het gebruik van het gebouw hoefden de filmproducenten niet te betalen.

Asielcentrum of vagevuur? Dat precies Problemski Hotel verfilmd wordt in het bolwerk van de Belgische financiële wereld, spreekt tot de verbeelding. Tenslotte liet Dimitri Verhulst zich voor zijn boek uit 2003 inspireren door wat hij zag en hoorde tijdens een verblijf in het asielcentrum Totem in het Kempisch dorp Arendonk. Maar om het contrast tussen de haute finance en asielzoekers is het documentairemaker Manu Riche in zijn eerste speelfilm niet te doen. Hem interesseert in eerste instantie de sfeer van een verlaten kantoor en het uitzicht op de anonieme stad. Zijn eerste idee was om te draaien in het verlaten AGF (vroeger Assubel)-gebouw naast de KVS. Hij vertelt het terwijl we aan een enorme ovalen tafel zitten in de vergaderzaal op de hoogste verdieping. Het is een raadsel hoe de bankiers zich hier hebben kunnen concentreren op belangrijke beslissingen zonder weg te dromen bij het fantastisch uitzicht op Brussel. Die vergezichten vormen mee het decor van de

Riche geeft de laatste richtlijnen (en ze gaan niet over financiële derivaten). Vanop het bed luistert actrice Natalia Dufraisse. film. Maar Riche maakt zich sterk dat alleen Brusselaars hun stad zullen herkennen. De bedoeling is om een wereld te creëren die volledig los staat van de echte wereld. Een permanente transitzone waar mensen uit alle hoeken van de wereld zijn gestrand. Van Riche mag het zelfs onduidelijk blijven of het in de film wel om een asielcentrum gaat. De betrachting is om de realiteit van een asielcentrum te overstijgen. Gelukzoekers die niet achteruit kunnen en niet vooruit, die geen verleden meer hebben en geen toekomst, zitten gevangen in een heden dat nooit de bedoeling geweest is. Zou het vagevuur helser zijn? Het samen sur-

placen in het afgesloten gebouwen leidt tot de nodige spanningen. Op de agenda van de dag staat een Sinterklaasbezoek dat uitmondt in hevige rellen tussen twee gemeenschappen. Josse De Pauw is uitgenodigd om de Sint te spelen. Hoewel hij maar een kleine rolletje speelt, krijgt hij veel aandacht van de aanwezig Vlaamse pers.

Een ongewone cast Op zoek naar de twee echte hoofdrolspelers van de film hoor ik de ene vreemde taal na de andere. De Fortis-toren is een toren van Babel veranderd. Tientallen figuranten heb-

ben het in afwachting van hun scène op een gezellig keuvelen gezet. Ze stellen Afrikanen, Arabieren, Aziaten en Oost-Europeanen voor. Veel onder hen zijn echt vluchteling of zijn het geweest. Ieder praat zijn eigen taal. De Molenbeekse acteur en entertainer Ben Hamidou is opgetrommeld om een directeur te spelen. Hij onderbreekt even de oorlogsverhalen over zijn avonturen op de set van Deux jours, une nuit van de broers Dardenne om me te vertellen hoezeer hij onder de indruk is van de gewaagde casting. Hij beweert dat alleen Vlamingen zo durven te casten. Om het verhaal te vertellen en de hoofdrol te spelen is Tarek Halaby aangetrokken, een uit Amerika overgekomen Palestijn die voor Brussel gekozen heeft en danst voor Rosas. Zacht legt hij uit dat zijn persoonlijke ervaring het wel vergemakkelijkt om zich te projecteren op zijn personage en wijst hij erop dat vluchtelingen geen abstract gegeven zijn. Het overkomt mensen overal ter wereld. Zijn personage, Bipul, is alle hoop op verandering verloren en maakt er cynisch en pragmatisch een punt van zo goed mogelijk te leven zonder zich iets van de andere vastgelopen gelukzoekers aan te trekken. Die levenshouding staat in scherp contrast met de mooie Lidia, een levenslustige nieuwkomster die wel nog gelooft in een betere toekomst en daar werk van maakt. Het is een rol voor jong talent Evgenia Brendes. Begon aan universitaire studies maar besefte vervolgens dat acteren echt wel haar grote passie is. Woonde de eerste jaren van haar leven in Kazachstan. En zo lijkt iedereen op de set zijn verhaal te hebben. Dat van de torens is bijna uit. Niels Ruëll

BDW 1451 PAGINA 24 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Wat jazz in de bars was, bleek de art deco in het straatbeeld: gesmaakt door een nieuwe burgerij

Van links naar rechts: De ‘Ton’ van architecten Collin en Jasinski, bar L’Archiduc in de Dansaertstraat en modernistische gevels, trouw aan Le Corbusier.

Boek > Zes art-decocircuits in de stad, te voet of per fiets

Het gevoel van tijdloze vrijheid BRUSSEL – Cécile Dubois, coördinator van de fietstours van Pro Vélo en veel meer, heeft een kleurige publicatie klaar over art-decopanden in het gewest. Ze rijgt de erfgoedparels aan elkaar aan de hand van zes grote parkoersen. Die kun je te voet of met de fiets aandoen.

m de twee jaar timmert conferentiegids en kunsthistorica Cécile Dubois mee aan de bezoekdagen van de Biënnale Art Nouveau & Art Déco, een Franstalig initiatief dat aan heel wat erfgoedparels in groot-Brussel verdiende aandacht schenkt. Nu heeft ze in de

reeks Bruxelles, vue par les peintres (1 & 2) en andere, een boek geschreven over de vele facetten en verwanten van art-decohuizen en modernistische appartementsgebouwen uit de jaren 1920 en later. Met foto’s van Sophie Voituron maakt ze van haar boek een handig instrument

ADVERTENTIE

be brusseleir

be b

be brusseleir

be b

be brusseleir

be b

goesting in ‘t Brussels

Chique en modern Brussel Uiteraard doet de auteur eerst de

bouwstijl van de tussenoorlogse jaren uit de doeken: wat jazz in de bars was, bleek de art deco in het straatbeeld: een gevoel van tijdloze vrijheid, gesmaakt door een nieuwe burgerij. De riante hôtels of herenhuizen werden te duur in onderhoud en personeel. luxueuze appartementsgebouwen met een gezamenlijke hal, lift, conciërge, tuinman en poetsvrouwen werd de bon ton in het Brussel dat zich chique en modern wou afficheren. Naast de chique villa’s zoals Villa Empain, Villa

ADVERTENTIE

De Marck

brussels volkstejoêter auteur: MICHEL ANDRÉ vertaling en regie: MARC BOBER cast: JOSY RESTIAEN CHANTAL VERMEIR KEVIN VAN DOORSLAER NIKI D’HEERE ROBERT DELATHOUWER ELIE DEVUYST FRED DE KEERSMAECKER

VERTONINGEN IN ZINNEMA VAN 30 NOVEMBER 2014 T.E.M. 1 FEBRUARI 2015 INFO EN TICKETS: 02/502 76 93 - 02/524 60 95 - WWW.BEBRUSSELEIR.BE Met de steun van de

om zelf mee op stap te gaan. De gids is ingedeeld in zes grote hoofdstukken, goed voor zes wandel- of fietscircuits doorheen diverse wijken van de stad. Gemiddeld kom je dan een twaalftal, soms zelfs zeventien interessante architectuurparels tegen, waar zij een volle pagina voor reserveert. Op die manier wordt het parcours leerrijk en ontspannend voor zes winterse zondagen.

Van Buuren of het Paleis Stocklet (architect Hoffmann) gebouwd in opdracht van de kapitaalkrachtige hoofdstedeling, kon ook modernistisch gebouwd worden voor een andere klasse. Getuige de invloeden van Le Corbusier en van de verschillende Congrèss International d’Architecture Moderne (CIAM), die mannen als Victor Bourgeois aanzetten om hedendaags te bouwen voor de kleine klasse. Een van de promenades van het boek ‘de Vijvers van Elsene en de Rooseveltlaan’, vertrekt bij het Flageygebouw en viseert de ‘Waterval’ met golvende terrassen die op de vijvers uitkijken, en ‘De ton’: een rozig hoog vat, van Collin en Jasinksi – een van de musts van menig Fransman die in Brussel art deco komt ontdekken. En dat zijn er meer dan Belgen. De tour gaat verder langs de Villa Empain en het Palais de la Folle Chanson. Je ontdekt er miskend erfgoed als een woning van Bodson in de Paul Spaakstraat 2, of een roos-geel hoekflatgebouw van Louis-Herman De Koninck in de Kluisstraat 16, door lelijke ingrepen op de gelijkvloerse verdieping onopvallend vanop de stoep – maar wat een weelde gezien van aan de overkant. Een ander traject doet de kanaalzone aan, met bar L’Archiduc als uitschieter. Ook hartje Vijfhoek met het Sint-Pietershospitaal, de Papeteries De Ruysscher en de Brasserie Express-Midi wordt in de verf gezet om zijn functionele stijl. Te veel schoons. Jean-Marie Binst Bruxelles, art déco, door Cécile Dubois, Racine, 176 blz., 24,95 euro (er komt geen Nederlandstalige versie)

BDW 1451 PAGINA 25 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

MUZIEK > EERSTE GROTE TOURNEE DOOR GROOT-BRITTANNIË

God save Brussels Philharmonic

ELSENE – Met een tournee per bus door Engeland en Schotland krijgt het Brussels Philharmonic weer een ster bij op het palmares van internationale erkenning. Na een primeurconcert in Flagey, gaat het op 26 november richting Londen voor een concert in de legendarische Cadogan Hall. Die kans komt niet uit de lucht vallen. Vorig jaar kon Brussels Philharmonic (het voormalige VRT-Orkest) in Londen drie dagen concerteren, na meer dan dertig jaar van afwezigheid. Nu vertrekt het orkest met dirigent Michel Tabachnik voor een tour langs Londen, Bristol, Bradford, Carlisle, Edinburgh, Middlesbrough en Cambridge. “De zeven concerten, bijna dag na dag, worden een unieke beleving voor ons symfonisch orkest,” stelt persattaché Anke Mansar. “Onze intendant herhaalt het voortdurend: ‘ergens gaan spelen is leuk, maar nadien gevraagd worden om terug te komen is pas top.’ Het is de bevestiging dat je geliefd bent en dat je succes hebt geboekt. Zoals drie jaar terug in Salzburg, twee jaar terug in Wenen en vorig jaar in Londen. Het resultaat daarvan is de tour van nu door Engeland

en Schotland en de volgende tour in Oostenrijk in februari 2015.” Hoe een Brussels orkest naar een concertenreeks over het Kanaal kan hengelen, heeft zo zijn visser. Concertpromotor AMG heeft veel deuren geopend, door zonder medeweten in Bozar te komen luisteren naar een concert van Brussels Philharmonic met mezzosopraan Anne Sofie von Otter. “We willen u als orkest mee op tournee,” klonk het, waarop Gunther Broucke geen neen zei, in het kader van de internationalisering van zijn instelling. Die wil zowel sterkere buitenlandse musici aantrekken in het orkest als meer gaan spelen voor een internationaal publiek. Het programma wordt ditmaal aangepast, per Britse stad. Overal wordt de Derde Symfonie van SaintSaëns gespeeld, aangevuld met verschillende concerto’s naargelang de avond. Daar komt dan werk bij als het Concierto de Aranjuez van Rodrigo, het Vioolconcerto van Sibelius en van Bruch en het Derde Klavierconcerto van Beethoven. “We doen voor de twee vioolconcerten en het pianoconcert beroep op solisten als Milos Karadaglic (gitaar), Alexander Sitkovesky en Noriko Ogawa (piano),” stelt Mansar. “De keuze van Saint-Saëns – zeer geliefd in Londen – komt doordat de componist er ooit zelf zijn werk dirigeerde, daarmee zitten we snor.” Jean-Marie Binst Meer info op www. brusselsphilharmonic.be

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Burrata Er zijn van die dagen waarop je pareltjes ontdekt. Uiteraard op de markt, waar het aanbod nog niet zo gestandaardiseerd is als in supermarkten, waar ze tegenwoordig culinaire legoblokjes verkopen, allemaal passend in elkaar, allemaal gelijk. De wereld ziet er anders uit met burrata. Wij hebben hier nog twee Italiaanse kramen op de markt. Vroeger waren dat er meer, maar ook de Lakense Italianen ‘integreren’, zoals ik vermoed. Ze zijn misschien in de Groene Rand gaan wonen, waar ze nu voor Franstaligen doorgaan? Kaas komt voor in enorm veel vormen en soorten: rauwe melkachtige, harde, zachte, blauw beschimmelde, rood bacteriële, gerookt, gesmolten... Er zijn kazen die tien jaar lang bewaren en rijpen, zoals de bitto uit de Valtellina, maar er zijn er ook die zo snel mogelijk moeten worden gegeten. Wij, stedelingen uit de het Industriële Tijdperk, zijn dat niet meer gewoon en enkel zij die dicht bij een zelfkazende boerengemeenschap wonen (in ons land dus zo goed als niemand), kunnen hiermee in contact komen. Ooit van caillebotte gehoord? Neem rauwe melk, nog warm van de koe, doe een liter in een kom en voeg enkele druppels stremsel toe (hier en daar te koop). Hou ze op een vuurtje handwarm. De melk zal geleiachtig worden en de wei zal beginnen uittreden langs de rand. Van het vuur nemen en koelen. Voorzichtig de trillende massa uitscheppen en genieten, met suiker of zout en peper! Dat verkopen ze niet in de supermarkt. Mozzarella, daar hebt u al wel van gehoord. Die vinden we volop in de super, maar dan in allerhande gestabiliseerde vormen. Als ik lees dat men in Campanië, waar de buffelmozarella oorspronkelijk vandaan komt, dagelijks in de rij staat omdat mozzarella vers van de dag hoort te zijn zoals hier croissants en pistolets, dan besef ik dat we iets missen, zo ver van de plek van productie. De mozzarella in plastic zakjes uit Denemarken is dezelfde niet. Maar heimwee kan ook goed zijn voor wie er niet aan lijdt. Om de smaak van Mama’s keuken terug te toveren, zijn migrantenzonen en -dochters dan maar zelf verse kazen beginnen maken, dicht bij de cité van Genk of de fabrieken van La Louvière.

Binnen een redelijk tijdsbestek kunnen die producten ook naar de markt in Brussel. Geen buffelmozzarella, want verse buffelmelk is hier niet te krijgen. Maar koeien zijn ook brave dieren. Het meest kenmerkende aan deze bijzondere kazen uit Italië is de pasta ﬁlata. Hierbij wordt de wrongel warm gerokken, getrokken en gekneed, tot een plastische massa ontstaat. Maar ondanks die energieke bewerking wordt die kaas dan zo jong mogelijk gebruikt. Als ballen, als strengen, als knopen. Tot ze verkocht worden, blijven ze drijven in de wei. Maar zoals de bakker niet alle brood verkoopt op de dag zelf, zo blijft de kaasmaker ook wel eens zitten met wat ballen mozzarella. De restjes worden dan tot kruimels verscheurd, in het Italiaans heet dat stracciare. Het resultaat, vermengd met room en wat wei, is stracciatella: ‘snippertjes’. Klinkt dat bekend? In het gelijknamige stracciatella-ijs zitten onregelmatige snippertjes chocolade en stracciatella is ook de naam van een Romeinse soep waar snippers ei in drijven (in dit geval niet met de hand versnipperd, maar als geklutst ei in de hete bouillon gedruppeld). Stracciatella kan dus verschillende dingen betekenen in de keuken. De gebroeders Asselta, kaasmakers te Adria, in Apulië in de zool van de laars van Italië, hadden in de jaren 1920 van de vorige eeuw een idee. Zij hadden nu wel lekkere lopende stracciatellakaas, maar nog geen verpakking voor de klant. Hij had wel nog altijd ballen mozarella over. Verse kaas, gemaakt volgens de pasta ﬁlata-techniek, heeft nog een eigenschap: wanneer u hem warm maakt, wordt hij weer kneed- en vervormbaar. Duw op zo’n bal en er ontstaat een kommetje, ga verder met kneden en er ontstaat een beurs van zachte kaas. Schep de stracciatella erin en knoop de hals van de fles toe met een bies, een plantenstengel. Het room- en kaasmengsel binnenin wordt vers gehouden, het hele pakketje blijft in helder water (met een snuifje zout) dobberen. En de klant... Ik kocht een burrata van een kwart kilo. Als ik het goed begrijp is dat een burratella, een kleine. Een volwassen burrata kan een halve kilo wegen. Deze zat in een plastic schaaltje met een dekseltje, in hel-

“Er zijn mensen die burrata in slaatjes verwerken, met tomaat en basilicum, er zijn er andere die ze over pasta scheppen. Ik zou niet weten waarom” der nat. Ik nam hem mee naar huis en ik weet dat je deze kaas absoluut niet lang mag bewaren. Dat gevaar heeft nooit bestaan. Thuisgekomen heb ik er een stukje afgesneden. De lopende inhoud welde er wellustig uit. En de smaak... Burrata betekent ‘geboterd’. Een rijke, hemelse smaak. Dit is het soort kaas dat je knielend zou eten! Mijn huisgenoten hebben het ding nooit gezien, ik heb alles soldaat gemaakt, vloekend dat zo’n buratella echt wel véél te klein is. Er zijn mensen die burrata in slaatjes verwerken, met tomaat en basilicum, er zijn er andere die ze over pasta scheppen. Ik zou niet weten waarom. Maar als dessert mag u ze mij elke dag voorschotelen. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1451 PAGINA 26 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Boek > 40 jaar vastgoed van citydev.brussels

BRUSSEL – Eerder al had de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (Gomb) voor haar veertigste verjaardag haar naam veranderd in citydev.brussels. Nu wordt een overzicht van de grootste realisaties gepresenteerd in het fotoboek ‘40 years of urban development’. Stadsfotografe MarieFrançoise Plissart zorgt voor het beeld.

De bedrijvenzone Newton in de kanaalzone, een ontwerp van dds & partners architects en het architectebureau van Emmanuel Bouffioux. © MARIE-FRANÇOISE PLISSART

ndustriële gebouwen, bedrijfspanden, huisvesting, restauratieprojecten en nieuwbouw met gemengde functies: Citydev.brussels heeft het allemaal gerealiseerd. Daar waar de vastgoedprojecten veertig jaar terug een oplossing boden voor prangende noden, zoals antwoorden vinden op economische stadsvlucht (door aanleg van industrieen wetenschapsparken), heeft de ontwikkelingsmaatschappij het jongste decennium complexere uitdagingen te lijf moeten gaan. Dat leert een snelle blik op de 35 vastgoedprojecten die als voorbeeld werden genomen om de geschiedenis te illustreren in drie hoofdstukken: economische expansie, stadsvernieuwing en gemengde projecten. Ook erfgoedrestauraties als het Hanzehuis (OCMW Brussel) of de Solvaybibliotheek uit 1901, die hedendaagse functies kregen, sieren het citydev-visitekaartje.

Zuiderse vakantiedorpen

Van zodra het gewest Brussel na 1974 institutioneel vorm probeerde te krijgen, werd door de toenmalige Gomb de industriële bedrijvigheid aangemoedigd. Ook om werkgelegenheid te behouden in de grootstad. Het resultaat daarvan is te lezen in een veertigtal economische sites, waarvan een tiental in het boek uit de doeken worden gedaan. Vooral de brede kanaalzone werd hierin goed bedeeld, met de Aa-kaai, Newton, de Cité voor culturele industrie, Euctides en Erasmus (allemaal in Anderlecht) en Mercator & Galilei (in Nederover-Heembeek). Mooi voorbeeld hiervan is het bedrijvenproject Arsenaal in een voormalige kazerne in Etterbeek. Dit complex in neo-Tudorstijl (1901-1904), dat als loods voor legervoertuigen dienst had gedaan, werd in 1983 een kmo-tehuis. De bedrijfshal maakte meteen naam doordat het lederwarenhuis Delvaux hier zijn ateliers vestigde. Ook de grote Gossetsite, in de jaren 1920 door architect Blomme gebouwd als tabaks- en sigarettenfabriek, is met zijn 13.000 vierkante meter een toonbeeld van semi-industriële ruimte voor kmo’s. Het complex werd in 1993 subtiel herbouwd met respect voor de art-decostijl. Ook hier weer een ‘naam’ – TéléBruxelles – die de site een gezicht gaf. Vanaf 1987 focust citidev.brussels ook op stadsvernieuwingsprojecten: middeninkomens beschikken te weinig over middelgrote woningen in Brussel. Pakweg 3.500 woningen werden sindsdien in samenwerking met

Een buiten- en binnenzicht (Delvaux) van bedrijvenproject Arsenaal in de voormalige kazerne van Etterbeek. De architecten in kwestie zijn Henri van Dievoet (1901), gus (1988), Leopold d’Ursel, Xavier de Smedt en Thierry Cols (1992).

De publicatie geeft veel voorbeelden van nieuwe woon- en werkgelegenheden in de stad, op maximaal opgewaardeerde locaties

de privésector gebouwd, zowel renovaties als (ver)nieuwbouw. Betaalbare huisvesting was het motief in het honderdtal projecten. Ook hier weer veel aandacht voor de kanaalzone, en het aanpalende Sint-Jans-Molenbeek en de Vijfhoek. Schoolvoorbeelden hiervan zijn het postmodernistische Lindehof (naast de artdeco Moderne Wijk) in Sint-Agatha-Berchem of een ‘landmark’ als de Terrassen aan de Sluis, een hangterrassenwoontoren bij het kanaal, in de stijl van zuiderse vakantiedorpen.

‘Sociale gemengdheid’ Tot slot toont het overzichtsboek dat citydev.brussels recent koos om energiezuinige projecten te gaan ontwikkelen én meer aandacht te geven aan ‘gemengde’ grootschalige projecten. Dat zijn vastgoedprojecten die afstand nemen van het traditionele monofunctionele: woningen. Openbare ruimte, winkels en economische bedrijvigheid, groene ruimte en culturele voorzieningen worden gemengd aangeboden. Dat moet wel, want de laatste braakliggende terreinen in de hoofdstad moeten optimaal ingevuld worden met ‘sociale gemengdheid’. De duurzame wijk Tivoli in Laken en Cityline in Anderlecht zijn daarvan sprekende voorbeelden. Maar naast landmarks toont het boek vooral dat de naam van de architect minder belangrijk lijkt dan het project. Daarvan getuigen onopvallende locaties, als de site Birmingham (Edingenstraat), rond de vervallen Bulexfabriek met zijn oude bakstenen schoorsteentoren. Daar werden in een oase van rust 57 niet-geconventioneerde appartementen (6.500 vierkante meter) ingericht en 4.100 vierkante meter kmo-ruimte. De publicatie geeft alleszins veel voorbeelden van nieuwe woon- en werkmogelijkheden in de stad, op locaties die maximale opwaardering kregen. Jean-Marie Binst

40 citydev.brussels, 40 years of urban development, uitgegeven door Prisme Editions, 204 blz., Ned/Fr., 29,50 euro.

BDW 1451 PAGINA 27 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Artists in residence 51n4e in Tirana

Gidsland Bralbanië BRUSSEL – In september brak er een relletje uit toen bleek dat Scholengroep Brussel gebruik maakte van een aardrijkskundeboek waarin ‘Walbanië’ gebruikt wordt als een geijkte benaming voor sociaal-economische achtergestelde gebieden. De Albanezen waren daar terecht niet blij mee en startten een charmeoffensief dat tot samenwerking tussen Brusselse en Albanese scholen heeft geleid.

Druk verkeersknooppunt Er was ook plaats en geld voor architectuur, en zo komen we bij het eerste project van 51n4e, dat pal in het centrum van Tirana de 85 meter hoge TID-toren mocht zetten. De vorm van de toren is geïnspireerd op een parfumﬂ esje,

Maar er bestaan al langer banden tussen Brussel en Albanië. Zo is onze hoofdstad bijvoorbeeld verzusterd met de Albanese hoofdstad Tirana. En dan is er nog het Brusselse architectenbureau 51n4e, dat mee het aanschijn van Tirana en de rest van het land aan het veranderen is. In juni 2011 opende in Bozar een overzichtstentoonstelling over 51n4e, het bureau van Johan Anrys, Freek Persyn en afscheidnemend Vlaamse Bouwmeester Peter Swinnen, dat als naam de coördinaten van Brussel kreeg. In die tentoonstelling werden twee grote projecten getoond, die op dat moment in volle ontwikkeling waren in het Tirana van de toenmalige burgemeester Edi Rama. Die socialist is intussen eerste minister van Albanië, maar was ook tien jaar lang de dynamische burgemeester van de Albanese hoofdstad. Hij is een kleurrijke ﬁ guur die het als tiener tot in het natio-

nale basketbalteam schopte, in de jaren 1990 tentoonstelde als schilder, en als burgemeester werk maakte van een masterplan dat talloze illegale gebouwen in de stad deed verdwijnen en heel veel parken en bomen in de plaats zette.

de lichte façade toont een mooi schaakbordpatroon dat speelt met het mediterrane licht. De toren eiste meteen zijn plaats op in het stadsbeeld, en is goed zichtbaar vanaf het centrale Skanderbegplein, dat nochtans omringd wordt door tal van andere statige gebouwen. Ook voor dat plein, genoemd naar de vijftiende-eeuwse nationale held die de Albanezen beschermde tegen de Ottomanen, en die op het plein een ruiterstandbeeld, mocht 51n4e het ontwerp leveren. De heraanleg zou één van de eerste grote publieke werken in het post-communistische Albanië worden. De Brusselse architecten bedachten een plein met lichte glooiingen die oplopen van de vier kanten naar het middelpunt: een soort platgeslagen piramide die de gewone mens wat meer gestalte zou geven in de buurt van al die intimiderende gebouwen. In hun plan zou het plein, een druk verkeersknooppunt in een stad die ook na tien jaar Rama nog altijd zeer

De Brusselse architecten van 51n4e bouwden, pal in het centrum van Tirana, de 85 meter hoge TID-toren.

graag met de auto rijdt, ook grotendeels autovrij worden. Maar nog geen maand nadat in Bozar de tentoonstelling was geopend, verloor Edi Rama onverwacht de burgemeestersverkiezingen. Zijn opvolger zette de werken voor het nieuwe plein meteen stop en koos voor een even makkelijke als saaie heraanleg. Het oorspronkelijke grasplein rond het standbeeld van Skanderbeg werd wat uitgebreid en de beschikbare ruimte voor de auto een ietsje ingedijkt, maar al bij al is deze propere pelouse een vrij onbereikbaar stukje niemandsland geworden. Om enkele Tripadvisor-recensies in computernederlands te citeren: “Alle verkeer van noord naar zuid en van oost naar west Albanië, maar ook binnen Tirana zelf moet via het Skanderbergplein.” “Het plein is saai als ik eerlijk ben. Het beeld is mooi maar het gras rondom het plein is vrij leeggehaald. Het verkeer rond het plein is bedroevend.” Het goede nieuws is dat de oorspronkelijke plannen van 51n4e snel weer kunnen opgepakt worden als de politieke situatie weer verandert. En ook dat het Brusselse bureau nog steeds actief is met een aantal projecten in het land, waaronder het ambitieuze Atelier Albania. Die overheidsinstelling zal telkens alle mogelijke partners kunnen samenbrengen voor het bedenken van een visie én het concrete uitvoeren van grote en kleine projecten die uitdagingen en mogelijkheden rond milieu, energie, recreatie, wonen, stadsontwikkeling en architectuur aanpakken en uitbuiten. Maar dan op een geïntegreerde, horizontale manier die voorlopig in Vlaanderen ondenkbaar is en zelfs voor de rest van Europa een primeur zou Michaël Bellon zijn. www.brusselnieuws.be/inresidence

ADVERTENTIE

Voor de derde editie van De Nacht van de Kennis over Brussel verzamelt het Brussels Studies Institute opnieuw enkele tientallen onderzoekers en denkers om hun kennis over Brussel met u te delen. Centraal thema in deze editie: duurzame stadsontwikkeling. U krijgt snedige presentaties en pittige discussies over controversiële onderwerpen, gelardeerd met korte optredens van Brusselse artiesten. Naast het gebeuren op het grote podium is er ook ruim gelegenheid om na te praten met de sprekers. Met o.m. Béatrice Delvaux, Friedl’ Lesage, Philippe Van Parijs, Eric Corijn, Dirk Barrez, Michel Vermaerke, Tom Bauler, Philippe Claeys, Laurence Mettewie, Philippe Mertens, Sandrino Holvoet, Catherine Danel, Emilie Gobbo, Pierre Vanderstraeten, Egbert Lox, Frédéric Dobruszkes, Jan de Brabanter, Dirk Holemans, Céline Brandeleer, Thomas Ermans, Nico Koedam, Olivier De Schutter, Olivier Bastin, Hussein Ali, Hussein Atshan, Shanti! Shanti!, Zinneke van Rémi Allier, Lies Lefever, Mohamed Ouachen,…

NACHT DE NUIT VAN DU KENNIS OVER BRUSSEL SAVOIR SUR BRUXELLES NIGHT OF 21/11 19:00>02:00 KNOWKAAITHEATER LEDGE 2014

Inkom: € 5 De kassa opent om 18 u

BRU SAINC TELETTESQUARE 20 • 1000 BRU INFO>WWW.BSI-BRUSSELS.BE

TICKETS>WWW.K AAITHEATER.BE Organized by

Supported by

Supporting universities

ON BRUSSELS Media sponsors

BDW 1451 PAGINA 28 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Corentin Binard: “In ruil voor een slaapplaats of eten schilderde ik op straat, in huizen of in restaurants. Op die manier heb ik veel mensen leren kennen.”

Corentin ‘Spear’ Binard, schilder, graffitikunstenaar en filantroop

‘Met mijn werk creëer ik ontmoetingen’ ELSENE – Corentin ‘Spear’ Binard (1988) ruilde een carrière als architect in voor het onzekere leven van schilder en graffitikunstenaar. Binard combineert zijn passie met sociale projecten, zoals Painted For Them. Deze week opent zijn tentoonstelling in Thurn & Taxis, maar Binard blijft bijzonder nuchter. ”Ik ben nog heel onbekend, het is allemaal wat afwachten.”

inard schildert in zijn kleine atelier in de buurt van het Stefaniaplein in Elsene. Hiphop klinkt door de geluidsboxen, er hangt een open en relaxte sfeer. De deur van zijn werkplaats staat altijd open zodat passerende mensen ongegeneerd kunnen binnenkijken en een praatje met hem kunnen maken. “Elke dag stoppen er een tiental mensen die even komen praten. Ook als ik op straat schilder, blijven mensen regelmatig staan voor een conversatie. Kunst schept ontmoetingen. Dat ik met mijn werk banden kan creëren, vind ik enorm belangrijk.” De passie van Binard voor zijn werk, en de sociale aspecten ervan,

is groot. Desondanks was hij oorspronkelijk niet van plan om kunstenaar te worden. “Mijn mama en broer werken allebei in de economische sector, dus was het ergens logisch dat ik ook iets wetenschappelijks ging studeren. Ik heb voor architectuur aan La Cambre gekozen, want die studie combineert mijn liefde voor tekenen en mijn interesse in wiskunde. Tijdens het jaar dat ik, in het kader van mijn studie, in Barcelona woonde, heb ik beseft dat architect worden niets voor mij was. Ik haalde geen voldoening uit het werk dat ik voor mijn studie maakte. Waar ik mij wel in kon uitleven, was het tekenen en schil-

deren. Maar ik zag dat altijd gewoon als mijn hobby.” Hij maakte zijn studie af, maar is niet verder gegaan met architectuur. Toch heeft hij er geen spijt van dat hij de opleiding afrondde. “Het is een geweldige richting, heel multidisciplinair. Ik heb er op een logische en gestructureerde manier leren denken. Dat helpt me veel in het werk dat ik nu doe. Als ik een gebouw beschilder, analyseer ik de omgeving ervan en de muur die ik ga bespuiten, een manier van werken die ik op La Cambre heb geleerd. Ik hou rekening met die analyses bij het maken van mijn compositie, opdat de impact van het werk zo groot mogelijk zou zijn.” Na zijn studie trok hij naar Zuid-Amerika, waar hij zes maanden rondreisde met een beperkt budget, op zoek naar ontmoetingen en muren om portretten op te spuiten.

Filantropische ontmoetingen “Ik probeerde met zo weinig mogelijk geld te

Eerst het rechtse oog “Momenteel ben ik enkel geïnteresseerd in het maken van portretten. Ik ben gefascineerd door de menselijke emotie. Het belangrijkste element van mijn schilderijen is daarom de blik. Driekwart van onze expressies en emoties worden immers gecommuniceerd via onze blik. Met mijn schilderijen wil ik ook emoties overbrengen, en om dat goed te kunnen doen, moeten de ogen perfect geschilderd zijn. Ik vertrek altijd van een foto en schilder eerst het rechtse oog. Vandaar ga ik steeds verder. Naar het andere oog, dan een beetje naar boven voor de wenkbrauwen, dan naar beneden voor de neus en op die manier groeien mijn werken. Ik werk altijd het langste op de blik, want als die niet perfect is, is het voor mij de moeite niet meer om verder te gaan met schilderen.”

BDW 1451 PAGINA 29 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

tigste gefrustreerd rondlopen, net zoals zij hadden meegemaakt. Oorspronkelijk ging ik na mijn reis een architectuurstage doen, maar die plannen heb ik heel snel afgeblazen. Ik wou geen architect worden, of iets anders met architectuur doen. Wat ik graag deed was schilderen, dus ben ik daar volledig voor gegaan. Ondertussen heb ik hier en daar werk geëxposeerd en in collectieven samengewerkt. Ik ben ook bezig met netwerken op te bouwen. De toekomst is onzeker en ook op financieel vlak is het niet evident. Maar ik leef liever op deze manier dan wanneer ik iets moet doen waar ik geen voldoening uit haal.” In Zuid-Amerika besefte Binard niet alleen dat hij verder moest gaan met schilderen voor zichzelf, maar dat ook anderen er iets aan kunnen hebben. Een opdracht die hij in Ecuador kreeg, inspireerde hem om het project Painted For Them op te richten. “In Quito leerde ik een man kennen, die absoluut wou dat ik portret van Ché Guevara op een muur in zijn hotel schilderde. Omdat het werk op een commerciële locatie zou terechtkomen, wou ik het niet voor niets doen. Ik had toen echter al in een restaurant geverfd, voor eten, en ik sliep bij een vriend, dus ik had niets meer nodig. Toch vond ik het stom om zijn voorstel te weigeren gewoon omdat ik er geen geld voor wou vragen. Ik heb dan besloten om de muur toch voor een bepaald bedrag te beschilderen. Met dat geld heb ik dan eten gekocht om aan jongeren en drugsverslaafden die in Quito op straat leven uit te delen. Hen helpen en naar hun verhalen luisteren, was een prachtige ervaring waardoor ik besefte dat ik iets positiefs kan doen door geld te vragen voor schilderijen. Ik heb het project verder gezet in onder meer Colombia, en ook in Brussel heb ik al eten en kleren uitgedeeld aan daklozen. Terwijl ik die zaken uitdeel, probeer ik foto’s te maken van de mensen en op basis van die foto’s schilder ik doeken om het project te financieren. Het geld dat ik met de schilderijen verdien, gaat integraal naar het verdelen van eten of andere spullen aan mensen die het nodig hebben. Ik verdien er zelf dus niets aan.”

De waarde van vergankelijkheid Op straat schilderen betekent echter ook dat er niet altijd zekerheid is over de bewaring ervan. Tegenwoordig wordt werk van bekende graffitiartiesten, zoals Banksy, vaak beschermd. “Dat vind ik eigenlijk idioot. Tien jaar geleden werd het werk van Banksy verwijderd omdat het slecht en controversieel werd bevonden. Plots vindt iedereen hem geweldig en worden zijn werken beschermd (zucht). Misschien is het wel goed dat ze niet kunnen worden vernield door vandalen, ik vind zijn werk ook fantastisch, maar street art is van oorsprong een vergankelijke kunstvorm. Dat vergankelijke is er net zo mooi aan. Doordat nieuwe elites nu beslissen welke werken op straat worden beschermd en welke niet verdwijnt het vrije karakter van street art en daalt de waarde van de werken. Dat is natuurlijk jammer.” Zelf schilderde Binard een paar jaar geleden verschillende grote portretten op een verlaten gebouw in Mexico dat een tijdje later echter werd afgebroken. De portretten zijn daardoor voorgoed weg. “Dat is het risico dat je neemt door op straat te schilderen. Ik wist ook op voorhand dat dat gebouw in Mexico ging worden afgebroken. Niet lang geleden heb ik iets gemaakt op de Charleroisesteenweg dat eveneens is verdwenen, doordat er twee maanden later werken zijn begonnen. Ik vind dat absoluut niet erg. Wat mij het meeste fascineert, is het moment van het schilderen, de omgeving, het gebouw, het weer en de sfeer. Eens een portret af is, is dat moment voorbij en wat er nadien met het werk gebeurt, interesseert mij niet echt. De creatie van het werk, is voor mij veel belangrijker.” Dylan Belgrado

Elke muur is anders Binard experimenteert met verschillende materialen, zowel met de verfsoort als met de oppervlaktes waarop hij schildert. “Het is interessant om op verschillende basissen te werken. Elke basis reageert verschillend op de verf en moet anders worden aangepakt. Karton neemt bijvoorbeeld meer verf op dan een doek, dus moet je er sneller op werken. Voor mijn expo in Thurn & Taxis heb ik werken op

Corentin ‘Spear’ Binard stelt zijn portretten tentoon in Tour & Taxis van 22/11 tot 30/11 2014. Voor een overzicht van zijn werk, zie www.spearart.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ ingesprekmet

3 VRAGEN AAN CLAUDE LAMMENS

‘Voor iedereen die gepest wordt’ SINT-AGATHA-BERCHEM – Na klassiekers als De Koning sterft en moderne toppers als Good People en Rabbit Hole zet toptoneelgroep ‘t Meiklokje een beklijvend meesterwerk van Martin Sherman neer: Zoals jij bent. Een maatschappelijk relevant stuk over homo’s en nazikamp Dachau, dat blijft nazinderen. Acteur en toneelkringvoorzitter Claude Lammens, zelf al 350 uur aan het repeteren, trekt met elf andere mannen het verhaal open naar al wie vandaag gefrustreerd is door onverantwoord pestgedrag. Waarom ‘alweer’ tonen wat homofobie aanrichtte 75 jaar terug? Claude Lammens: “Dit stuk staat al jaren op ons verlanglijstje, maar het mocht enkel in het professioneel circuit draaien. Tot twee jaar terug werd het ‘geblokkeerd’ voor ‘amateurtheater’. Een jaar-in-jaar-uit musical in Londen had de exclusieve rechten. Nu we volop in de herdenkingen zitten van oorlogstoestanden, leek ons de opvoering gepast. Dit stuk is gebaseerd op feiten en getuigenissen. In 1933 hield de Gestapo een duivelse klopjacht op homo’s, na de Nacht van de Lange Messen. Maar er zit meer in... “

“Mijn toekomst is onzeker, ook op financieel vlak, maar ik leef liever zo dan iets te moeten doen waar ik geen voldoening uit haal”

hout, karton, doek en papier gemaakt. Omdat ik mijn muurschilderingen natuurlijk niet naar hier kan brengen, zullen er foto’s van geprojecteerd worden.” Ondanks dat Binard graag experimenteert met verschillende basissen, werkt hij het liefste op muren, met graffiti. “Muren hangen vast aan een gebouw, ze maken deel uit van iets groters. Ook op vlak van materiaal vind ik een muur het interessantste. Een doek is perfect glad en wit, maar een muur heeft karakter, reliëf en variatie. Alle muren zijn anders en ze beschilderen is daarom altijd een uitdaging.” In het buitenland beschildert Binard alleen maar muren, maar in Brussel is dat moeilijker. “Illegaal schilderen is voor mij geen optie, want ik werk gemiddeld twee tot vijf dagen aan een muurschildering. Officiële toestemming krijgen van de autoriteiten is veel administratief gedoe. Bovendien moet de stad je onderwerp goedkeuren en dat zorgt bij mij wel voor wat problemen. Ik schilder vooral emotionele portretten van mensen die het minder makkelijk hebben, die vaak naar de achtergrond worden geduwd. De stad wil echter schattige beelden van spelende kinderen. Mijn werk heeft iets triests, maar dat maakt nu eenmaal deel uit van de realiteit.” “In Zuid-Amerika heb je geen administratie die wil weten welke kleuren je gaat gebruiken en wat je onderwerp gaat zijn, behalve in steden die tot Unesco behoren natuurlijk. Ik liep daar gewoon op straat met mijn spuitbussen, sprak wat mensen aan en liet hen mijn werk zien. Sommige vonden het dan goed dat ik bij hen iets schilderde, anderen vonden mijn werk slecht en dan vertrok ik gewoon. Zo simpel was het daar.”

Claude Lammens:” Dit stuk belangt iedereen aan die gepest wordt.”

Welke strijd leveren die ‘jongens’? Lammens: “Eigenlijk gaat het om een ‘oorlog in de oorlog’, uitgesmeerd naar al wie zich herkent omdat hij of zij afgestempeld wordt als ‘anders’, en in die oorlog afziet. Om de sfeer van verdrukking kort voor de productie (opnieuw) te voelen, bezochten we in groep op 11 november de Dossinkazerne. Maar dit stuk gaat over veel, veel meer dan homofobie. Dit gaat over wat wordt aangedaan aan zij die ros zijn, die dik zijn, die een depressie doorworstelen, die een handicap hebben, niet blank zijn,.. Noem maar op. Zovelen voelen zich persona non grata. Ik heb dat aan den lijve ondervonden als kind: een jongetje met rosse krullenbol, konijnentanden, flaporen en een brilletje met één ooglap. Ik had alles om de eerste schooldag al geïsoleerd en getreiterd te worden.”

herleid tot de puurste essentie. We moeten onze expressies hoofdzakelijk beperken tot onze ogen en tot wat we zeggen. Aan de toeschouwers om de krachten en emoties die we verinnerlijken zelf in te vullen. In het tweede bedrijf (met decorwissel) sleuren de twee kampslachtoffers met stenen van de ene kant naar de andere: zinloos werk om hen gek te maken. Het wekt genoeg sfeer op over de onderdrukking. De enorme artistieke uitdaging is één ding. Die kunnen we de baas als groep acteurs. Maar dit staat ook symbool voor een engagement vanuit het hele Meiklokje. Wij maken met Zoals jij Bent een vuist tegen vooroordelen en alles wat mensen anderen kunnen aandoen. Wees verwittigd: in dit stuk laten we geen jonge kinderen toe, het wordt schrijnend en confronterend. En de laatste vijf minuten zullen gegarandeerd niet snel van je netvlies verdwijnen.” Jean-Marie Binst

Welke artistieke zet doet ‘t Meiklokje? Lammens: “Er zijn zowel bloedstollende als vertederende scènes, maar alles is authentiek. Regisseur Gertjie Bryssinck heeft het stuk, de scenografie en het acteerwerk

Zoals jij Bent, op 22, 28 en 29/11 om 20 uur en op 23 en 30/11 om 15 uur in GC De Kroon in Sint-Agatha-Berchem, 10 euro in voorverkoop, www.meiklokje.be

EXPO OVER JEZUS IN BRUSSEL. De tentoonstelling Onze’Ier bei ons in Brussel exposeert een reeks van veertien tekeningen door Pierre Claes over wat Jezus meemaakte in Brussel voor en na zijn kruisiging. Vernissage op vrijdag 21/11 vanaf 18u, met optreden van gemengd koor Omnia Cantica uit Zaventem. Info: 22, 23, 29 & 30 november van 14 tot 18 uur in het Hof van Lierde te Dilbeek. n OPROEP AAN PLASTISCHE KUNSTENAARS. Naar aanleiding van de tweede editie van Carte de visite | ARTopenKUNST in februari lanceert de stad Brussel een oproep aan beeldende kunstenaars om werk in te sturen voor de tentoonstelling. Elke artiest kan drie werken sturen, moet minstens 18 jaar zijn en op het grondgebied van de Stad Brussel wonen of er een atelier hebben. Techniek en thema zijn volledig vrij. Deelnemen kan nog tot 12 december met het online inschrijvingsformulier op www.brussel.be/6461. n TWEE BOEKEN BRENGEN ODE AAN DE BRIEF. Op vrijdag 21/11, vanaf 12.30u, stelt Uitgeverij Luster twee boeken voor die een ode aan de traditie van het briefschrijven brengen. De auteurs, Simon Farfield (Ode aan de brief ) en Shaun Usher (Brieven van belang), zullen aanwezig zijn en Nederlands schrijver Tommy Wieringa leest enkele brieven uit het boek van Usher voor. Locatie: deBuren, Leopoldstraat 6, 1000 Brussel. Bevestig uw aanwezigheid via karin@ Samengesteld door Dylan Belgrado lusterweb.be.

CULTUUR KORT

overleven om zoveel mogelijk uitwisselingen uit te lokken met plaatselijke bewoners. In ruil voor een slaapplaats of eten schilderde ik op straat, in huizen of in restaurants. Op die manier heb ik veel mensen leren kennen.” Tijdens zijn reis kwam hij bijvoorbeeld een aantal oudere Amerikanen uit New York City tegen die hun rijke, maar stressvolle leven achterlieten voor de rust van Zuid-Amerika. “Zij vertelden mij dat ik niet mocht beginnen aan iets dat ik niet graag deed. Daar ging ik spijt van krijgen, en ik zou tegen mijn veer-

BDW 1451 PAGINA 30 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

Mixed martial arts > Tarec Saffiedine maakt zijn American Dream waar

BDWSPORT

‘Ik vraag alleen wat respect’ BRUSSEL – The Sponge is de bijnaam van Tarec Saffiedine (28). Die kreeg hij omdat hij zo snel vechttechnieken opneemt. Maar u mag het ook gerust als een verwijzing zien naar de soepelheid die hij in de ring toont en de veerkracht die hem tot bij de absolute top van het Mixed Martial Arts (MMA) heeft gebracht.

“Ik moest er niets van hebben, ik weende zelfs tijdens de judotraining,” vertelt Saffiedine over zijn eerste ervaring met vechtsporten, toen hij amper drie jaar oud was. “Dat heeft dus niet lang geduurd. Het heeft zelfs tot mijn vijftiende of zestiende geduurd voor ik de handschoenen opnam. Ik had genoeg van het basketbal en wou iets anders proberen.” Het waren de manga’s die hij las, de films van Bruce Lee die hij zag en de verhalen van zijn vader die aan taekwondo deed die hem prikkelden. De Brusselaar begon dan ook in dezelfde discipline als zijn pa en vocht zelfs in twee competities. Maar door een tekort aan beschikbare wedstrijden stapte hij over naar Seishinkai karate. “Met Seishinkai karate vond ik een complete vechtsport die verschillende stijlen combineert. Sindsdien ben ik steeds meer aan competities beginnen deelnemen. Ik evolueerde nogal snel omdat ik er volledig voor ging. Zo ben ik. Geen dag ging voorbij of ik trainde, in de zaal of thuis. Het was passie. Ik zag mezelf niets anders meer doen dan in de ring staan. Ik wist dat ik het in mij had om mooie zaken te bereiken. Daarom heb ik ook de beslissing genomen om naar de Verenigde Staten te trekken.” Saffiedine maakte voor het eerst echt naam toen hij in 2006 een Shoototornooi voor amateurs won in Charleroi. Het jaar erop ging hij zelfs als prof aan de slag bij Shooto Belgium, maar hij wou meer, dus trok hij naar Californië. “In België kreeg ik weinig steun en was de infrastructuur niet echt top. Het niveau van de grondtechnieken was hier niet genoeg ontwikkeld, en dat is net cruciaal in MMA. Om me te perfectioneren moest ik dus naar de Verenigde Staten.” “In 2007 heb ik er een maand verbleven en raakte ik er snel van overtuigd dat mijn toekomst daar lag. Ik moest mijn plannen wel even uitstellen omdat ik mijn hand had gebroken. Daarom besloot ik om zoveel mogelijk uren te kloppen, om geld opzij te zetten. Uiteindelijk ben ik in 2008 twee keer voor drie maanden naar de VS getrokken. Dat kwam omdat ik nog geen visum had.”

Trash talk Het lang verlangde atletenvisum kreeg Saffiedine in 2009 te pakken. Het legt wel heel wat beperkingen op: hij mag alleen werken als vechtsporter of als lesgever in de sportzaal, zijn vrouw mag helemaal niet werken. “Er zijn moeilijk momenten geweest, ja. Maar elk succes gaat gepaard met moeilijkere tijden. Dat hoort er volgens mij bij. Je kunt stellen dat ik ondertussen de American Dream beleef, al heb ik nog veel doelen.” “Ik heb me in de Verenigde Staten moeten bewijzen. Toen ik besloot om naar daar te verhuizen, ben ik op zoek gegaan naar een team.

Tarec Saffiedine: “Al die marketing behoort tot de sport.”

Tientallen mails heb ik gestuurd en daar is welgeteld één positief antwoord op gekomen. Maar Team Quest heeft me met open armen ontvangen. Ze hebben me de kans gegeven om beter te worden en kijk waar ik nu sta: ik ben een professionele atleet, train twee tot drie keer per dag en word omringd door een professionele staf.” De Brusselse bonk vocht zich een weg naar de top via competities als Ultimate Cage Wars en Dream. Hij maakte onder meer zijn ambitie waar om in Japan te vechten, en werkt nu hard om zijn grote droom waar te maken: het Ultimate Fighting Championship (UFC) winnen. “Mijn overwinning van het Strikeforce kampioenschap, toen de tweede MMA competitie ter wereld, heeft mijn carrière echt gelanceerd. Ik slaagde er in om als eerste Belg een grote MMA-competitie te winnen.” “Toen UFC Strikeforce kocht en ik in hun competitie mocht uitkomen, maakte ik de ontwikkeling die ik voor ogen had. UFC is de Champions League van MMA. Ik wil me tonen en de Belgische kleuren vertegenwoordigen. Daar ben ik al enigszins in geslaagd: ik won mijn eerste gevecht, maar verloor het tweede tegen Rory MacDonald, een topper. Daar moet ik uit leren om terug te slaan tijdens mijn volgende gevecht.” Saffiedine is een snelle en intelligente vechter die een gezonde portie agressiviteit heeft, zonder erdoor verblind te zijn. Zijn complete stijl slaat aan en heeft hem al heel wat fans opgeleverd. Daar zit ook een marketingmachine achter, zoals je van Amerikanen kunt verwachten. “Ster. Het is een woord dat ze daar graag horen (lacht). Al die marketing er rond behoort tot de business en daarin speel ik wel mee. Alleen

“Ik ben een professionele atleet, ik ben geen cafévechter”

BEHIND THE SCENES Het bedrijf Yellowcat maakt een documentaire over Saffiedine, die eind dit jaar of begin 2015 klaar moet zijn. “Didier Malchaire is een grote fan van de sport,” vertelt Saffiedine. “Zijn enthousiasme en het feit dat hij MMA wou introduceren bij het Belgische publiek overtuigden me om er mee in te stappen. Hij is naar Californië gekomen om ‘behind the scenes’ te filmen. De documentaire toont hoe professioneel ons leven is. Vooren tegenstanders van de sport komen aan bod. Ex-judoka Ingrid Berghmans vertelt bijvoorbeeld waarom zij geen grote fan. Dankzij de documentaire krijgen mensen een duidelijk beeld van de sport.”

van al die trash talk moet ik niet veel hebben. Het is mijn stijl niet om een concurrent te beledigen en te degraderen. Je zult me alleen horen als ze slecht over mij praten en ik hen van antwoord bied.”

Geen cafévechter Saffiedine komt af en toe terug naar Brussel om vrienden en familie te bezoeken, te genieten van het lekkere eten en MMA-stages te geven. Hij wil de sport hier een gezicht geven en er respect voor afdwingen. “In België wordt niet echt veel aandacht gegeven aan vechtsporten. Velen zien het als iets gewelddadigs en vormen daarop hun mening, zonder de sport echt te kennen. We worden soms aanzien als beesten die gewoon maar op elkaar kloppen. Maar er komt zoveel meer bij kijken. Ik werk bijvoorbeeld drie maanden lang naar een gevecht toe en word gevolgd door een trainer, een nutritionist, een physical coach, enzovoort. Ik ben een professionele atleet, ik ben geen cafévechter, hé.” “MMA heeft veel waarden, zoals respect en discipline. Twee vechters gaan bijvoorbeeld twintig minuten proberen om elkaar knockout te slaan, maar achteraf omarmen ze elkaar en blijft er niets anders dan respect over. Ik vraag dus alleen wat respect. Leer eerst de discipline kennen, en oordeel dan.” De drukbevolkte stages bewijzen dat hij die in Amerika een ster is in het MMA-milieu, hier een voorbeeld is. Die status zou nog groeien als de Brusselaar zijn droom waarmaakt. “Ik wil de UFC winnen en daarna de Belgen tonen wat MMA echt is. Daar wil ik helemaal voor gaan.” Tim Schoonjans

BDW 1451 PAGINA 31 - DONDERDAG 20 NOVEMBER 2014

@S3society good job @bencok_soufiane stopped in TOP8 by Eldern, next year it may be for you man! Daar zijn ze weer, onze Brusselse freestyle voetballers. Afgelopen weekend trok topper Soufiane Bencok naar het Braziliaanse Salvador, waar hij samen met deelnemers uit meer dan dertig landen streed om de wereldtitel. De regels waren simpel: drie minuten, twee spelers en één bal. Het doel: imponeren met de meest verbluffende tricks. En dat deed de Brusselaar. Hij won zijn groep en mocht zondag met de top zestien strijden voor de titel. Hij stootte door tot de top acht, maar strandde daar ook. Een topprestatie!

HYPE POP RUN BINNENKORT IN BRUSSEL?

Lopen met een show

BRUSSEL – Vindt u lopen maar saai? Dan moet u zeker eens de Hype Pop Run uitproberen. Fluokleding zorgt voor opvallende kleuren en een dj levert de nodige beats. Nu nog wachten tot het een hype wordt. “Het idee van de Hype Pop Run is er gekomen omdat ik iets anders wou doen dan we gewoon zijn,” vertelt Catherine Lallemand, die als ingeweken Brusselse een mooie carrière bij elkaar heeft gelopen. “Het moest iets fris zijn, iets met pep, iets fun. Als trainer begeleid ik verschillende lopers en ik heb gemerkt dat heel wat van hen geen doelen kunnen stellen. Ze denken dat lopen alleen om winnen draait, alleen voor kampioenen is. Hiermee wil ik hen tonen dat het niet alleen om de resultaten draait.” Lallemand organiseert haar eerste Hype Pop Run op 28 november in en rond de atletiekpiste van Nijvel. Om 20 uur zal het startschot weerklinken van het spectaculaire evenement dat de komende jaren moet uitgroeien tot een vaste waarde. “De dresscode is duidelijk: fluo. Een dj zorgt voor de muziek die zowel bij de start als op sommige punten op het parcours te horen zal zijn. Dat lukt omdat het een gesloten parcours van 2,5 kilometer

SPORT KORT

Onze Belgische gymnasten maken zich klaar om volgend jaar te schitteren op de Gymnaestrada in Helsinki, een evenement dat om de vier jaar toppers uit verschillende landen samenbrengt. Het NATIONALE GALA van GYMNAESTRADA, georganiseerd door Gym R.S. uit Oudergem, geeft alvast een voorproefje: het brengt komende zaterdag verschillende ploegen samen die naar Finland zullen reizen. Het gala gaat om 19 uur van start in het Sportcentrum van het Ter Kamerenbos (Waversesteenweg 2057) en belooft een prachtige gymnastiekshow te worden. Kinderen jonger dan twaalf jaar betalen zes euro, wie ouder is betaalt tien euro. Meer informatie vindt u op www.gymrsauderghem. info. n De buren van tafeltennisclub LOGIS OUDERGEM hopen er komende zondag ook een show van te maken. Zij trekken dan naar het Nederlandse Zoetermeer, waar ze het in de zestiende finales van de Europese ETTU beker zullen opnemen tegen Enjoy & Deploy Taverzo. De Brusselaars zullen er kunnen rekenen op de steun van minstens

is, dat de lopers twee of vier keer kunnen afwerken.” “Er zal ook een vuurspektakel zijn bij de start, er zullen hier en daar blacklights zijn, etcetera. We moedigen de deelnemers aan om zich leuk te kleden, want ook zij kunnen een prijs winnen.”

Traditie Een zo groot en divers mogelijk deelnemerspubliek plezier laten maken, dat is het voornaamste doel van de Hype Pop Run. Voor Lallemand is het een manier om in het loopmilieu te blijven en om haar ervaring nuttig te gebruiken. Ze hoopt hier een echte hype van te maken. “Het is zeker de bedoeling niet om er een eenmalige gebeurtenis van te maken. Ik wil met de Hype Pop Run naar Brussel en andere steden gaan, er bijvoorbeeld een circuit van maken.” “Zowel de baas als de arbeider kunnen hier aan deelnemen, zowel beginnelingen als gevorderden, … En het is een feit dat steeds meer mensen lopen. Ik hoop echt dat we hier een traditie van kunnen maken.”

Tim Schoonjans

vijftig supporters die de verplaatsing zullen maken met de bus. n Krijgt u zelf zin van naar al die sporten te kijken? Dan moet u dit weekend in de Jetse vestiging van Basis-fit (Laarbeeklaan 125) zijn. Daar vindt namelijk BOKWA BEAT BRUSSELS plaats. Bokwa is een fitnessvorm die elementen van boks en dans combineert. Verschillende Belgische en buitenlandse lesgevers zullen er allerhande lessen en opleidingen geven, en zelfs uitvinder Paul Mavi komt langs. Meer informatie vindt u op de Facebookpagina van het evenement. n Jongeren tussen 5 en 26 jaar die het liever bij vechtsporten houden, moeten zaterdag in sportcentrum Victoria (Leon Autriquestraat 4 in Koekelberg) zijn. Daar vindt de twaalfde editie van de BJJ CHALLENGE van de Brussels Brazilian Jiu Jitsu Academy plaats. De deuren gaan om half negen open en een uur later beginnen de kinderen tussen vijf en negen jaar er aan. Heel de dag lang zal er gestreden worden, zoals altijd met respect en vriendschap als voornaamste waardes. Voor alle informatie is er één adres: www.bbjja.be. TS

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

Vrouwenlijf met witloof Het is zondagmiddag in casa Van de Velde – Rospo. Vrouwlief is naar de fitness. Zoon, al even lief, zo niet nog liever, ligt te dutten. Ik sta aan het fornuis. Terwijl het witloof in wat olijfolie ligt te stoven in de pan en ik de tafel dek, hoor ik gemorrel aan het sleutelgat. “Ciao. How has it been?” Ze is weer thuis. De lingua franca in ‘nostra casa’ is Engels. Zij en ik spijkeren respectievelijk aan ons Nederlands en Italiaans. Ondertussen bedienen we ons van de taal van Shakespeare, of toch een zoutloos, internationaal maar verstaanbaar afkooksel daarvan. Haar wang smaakt, in tegenstelling tot onze voertaal, wel zout. “Slippers vergeten mee te nemen,” klinkt het. Ze staat in de keuken. Sportschoenen nog aan. Elastische loopbroek ook, met daarboven een shirt en een hoodie om niet af te koelen. Geen slippers, geen douche. Zo redeneert mijn vriendin. Ik ben wat dat betreft toch meer het type ‘Vlaams boerke’, dat ook zonder slippers een publieke douche durft te betreden op het gevaar af andermans voetschimmel mee naar huis te nemen. Zij dus niet en ze duikt onze badkamer in. Het witloof begint een mooie donker kleurtje te krijgen. En de Belgische klassieker heeft op het fornuis gezelschap gekregen van een pan met champignons als de kampioen des huizes me opgefrist en omgekleed komt bijstaan in de keuken. Zij is thuis de chef en ze komt haar territorium inspecteren. Ze gooit een controlerende blik in mijn pannen en draait het gasvuur onder de champignons dicht. “They are done,” oordeelt ze. Het is tijd om op krachten te komen. Ze heeft er een les bodysculpting op zitten. Dat is marketingtaal om te zeggen dat ze een uurtje staand en liggend, met en zonder gewichten allerlei spieren heeft aangespannen om daarna strakker voor de dag te komen. Ze vertelt hoe ze sommige oefeningen niet met gewicht kon uitvoeren vanwege een pijntje in haar schouder. Daar klaagt ze al langer over. De elf kilo zware boosdoener van dat pijntje ligt ondertussen nog steeds uitgeteld in zijn bed. Dan maar oefenen zonder gewicht, maar wel met de juiste techniek

om de ligamenten niet te veel te belasten. Bij een simpele lunch, met wat witloof, een omelet met champignons, een stukje brood en een glas rode wijn, bespreken we haar training. “Bodysculpting is leuk als onderhoudende training. Maar je zet er je hart te weinig mee aan het werk. Eigenlijk gaat er niets boven lopen en fietsen,” concludeert ze. Ze mist het uithoudingswerk duidelijk. We hebben elkaar tenslotte leren kennen na een loopwedstrijdje. Ik heb deze week geen sportieve poot verzet. Maar ik geniet van het eten en van haar verhaal. Ik vind het fantastisch dat ze is gaan sporten, dat ze tijd neemt om haar lijf te onderhouden. Dat was lange tijd anders. Een zwangerschap en een kind in combinatie met een drukke job, werkende mama’s – en hun mannelijke wederhelft – weten dat sport dan snel naar het achterplan verschuift. Maar intussen vindt ze langzaamaan weer de weg naar de zweetkeet. De relatie van mijn vriendin met haar lichaam is waarschijnlijk dezelfde als die van zovele vrouwen. Het kan altijd wat slanker en wat strakker. De mijne kan minutenlang voor de spiegel staan en zich in alle mogelijke bochten wringen om borsten, buik en billen te keuren. Als vent kan ik er zowaar nog iets van leren. Bij ons thuis vallen mijn complimentjes soms wel eens in dovemansoren. Of, nog beter, ze worden onthaald op een heerlijk apathische ‘insomma’, wat in het Italiaans zoveel betekent als ‘pfft, en dan’. Hoe dan ook, feit blijft dat ik aan dat ondertussen gewassen lijf van haar al veel plezier heb beleefd. Een paar van de meest fantastische, meest indrukwekkende momenten uit mijn leven heb ik rechtstreeks te danken aan dat lichaam dat met een glas rode wijn in haar hand voor me zit. “Het witloof is perfect,” laat ze nog weten. En dan zeggen dat bodysculpting het hart niet aan het werk zet. Het hare misschien niet, neen. Bram Van de Velde is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).