Issuu

the sound of belgium: na de film en de cd, de party! En ook: Nuit Blanche, Dominique Goblet en Caribou.

02 10 14

EEN NIEUWE ZAZIE, MIDDENIN DEZE KRANT VOOR KETTEN VAN 9 TOT 13 JAAR

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

NIEUWBOUW VOOR DEN DAM

Samenleving > 141 Brusselaars naar Syrië vertrokken

Mist rond jihadi’s BRUSSEL – Minstens 141 Brusselaars vechten in Syrië, bijna de helft van het officiële aantal Belgische Syriëstrijders. Dat blijkt uit cijfers die Vlaams parlementslid Karl Vanlouwe (N-VA) in bezit heeft. Hoe de (lokale) autoriteiten de dossiers opvolgen, blijft onzeker.

e 141 jongeren waarvan sprake hebben hun domicilie in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en zijn vertrokken naar Syrië. Het is niet duidelijk of er onder hen al terugkeerders zitten, of doden zijn. Bijna de helft van de Belgische Syriëstrijders – officieel ruim 300 – is dus van Brusselse afkomst. Gek genoeg zijn Brusselaars die in Syrië

vechten echter niet zo ‘bekend’ als hun Vilvoordse of Antwerpse kompanen. Voor senator en Vlaams parlementslid Karl Vanlouwe pakken de lokale Brusselse autoriteiten Syriëstrijders niet goed aan. “Er is een manifest gebrek aan coördinatie tussen de lokale politiezones, de burgemeesters en de veiligheidsdiensten. In Brussel-Stad heeft

men bijvoorbeeld onlangs twee strijders uit het bevolkingsregister geschrapt, maar dat is bitter weinig tegenover het totaal. Burgemeester Yvan Mayeur (PS) wou ook geen verdere commentaar leveren.” Vanlouwe kreeg de cijfers uit goede bron. Eerder had hij al geprobeerd om meer informatie te verkrijgen over Brusselse Syriëstrijders van voormalig minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH), zonder resultaat. “Ik heb de indruk dat er uit Brussel maar weinig informatie wordt bekendgemaakt. Dat is anders dan in Antwerpen of Vilvoorde, waar burgemeesters te kennen geven

dat ze het probleem aanpakken.” Bij het federale parket wil men zich onthouden van commentaar, ook wanneer drie namen van ‘bekende’ Brusselse Syriëstrijders worden voorgelegd met de vraag of er een dossier naar hen loopt. Brussel Deze Week heeft al geruime tijd contact met een Belgisch-Syrische bron die Belgische jihadi’s op de voet volgt. Die persoon spreekt van 400 Belgen die actief zijn in Syrië, in hoofdzaak afkomstig uit de driehoek Brussel-Antwerpen-Mechelen, en in hoofdzaak actief bij de gevreesde Islamitische Staat. Christophe Degreef

OUDERGEM – Het gemeenschapscentrum Den Dam opent zaterdag feestelijk de deuren van het nieuwe gebouw in het hartje van Oudergem, op enkele stappen van het gemeentehuis. Het is een compacte maar efficiënte nieuwbouw geworden met veel hout, polyvalente ruimtes, een goed geïsoleerd concertzaaltje in de benedenverdieping, een lokaal dienstencentrum en een opmerkelijk kunstwerk van Denicolai & Provoost. Den Dam moest zich de afgelopen twee jaar behelpen met voorlopige lokalen hier en daar. “Nu kunnen we eindelijk doen wat ons hart belieft,” zo klonk het bij Vlaamse schepen Dirk Hoornaert (Samen) en voorzitter Anne Van Asbroeck (SP.A). De Vlaamse Gemeenschapscommissie zorgde voor de centen (2,5 miljoen euro). Collegelid Pascal Smet (SP.A) bracht de interessante vastgoed-deal in herinnering die al dateert van 2007, en waarbij de VGC het enorme, maar onefficiënte oude pand verruilde voor een compacte nieuwbouw van 1.200 vierkante meter enkele tientallen meters verderop en een privépromotor appartementen mocht bouwen op het voormalige Den Dam-terrein. SVG

N° 1444 VAN 2 TOT 9 OKTOBER 2014 ¦ WEEK 40: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1444 PAGINA 2 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

OPMERKELIJK © SASKIA VANDERSTICHELE

THEODOORTJE OPEN ZONDER BOUWVERGUNNING JETTE – Een maand na de opening van basisschool Theodoortje op de campus van het UZ Brussel in Jette blijkt dat de klasjes zijn neergezet zonder bouwvergunning. De gemeente Jette is verontwaardigd. In januari maakte Scholengroep Brussel bekend dat in september een nieuwe basisschool zou opengaan op de campus van het UZ. De school zou beginnen in containerklasjes, maar de bedoeling is om tegen 2017 een nieuw schoolgebouw voor 220 leerlingen op te trekken. De containerklasjes werden tijdens de zomer neergezet en het schooltje ging open op 1 september. Intussen blijkt dat Scholengroep Brussel de bouwvergunning nog niet verkregen heeft. Die moet afgeleverd worden door het gewest, na advies van de gemeente. Volgens de Jetse schepen van Stedenbouw Paul Leroy (LBJ) kwam de aanvraag in juni binnen. “Maar ze was onvolledig. Bovendien is bekend dat er in de vakantiemaanden geen openbare onderzoeken worden georganiseerd.” Zijn collega van Nederlandstalig onderwijs Brigitte Gooris (Open VLD) erkent dat de modulaire klassen geplaatst werden zonder bouwvergunning. “Maar wel met de goedkeuring van de brandweer. Moesten die kinderen dan wachten tot de papiermolen rond was?” Ook Scholengroep Brussel beroept zich op het capaciteitstekort en de hoogdringendheid. Tegen 1 september moest de school open. Schepen Leroy kan het echter niet accepteren. “Ik ben geschokt. Elke burger moet voor een klimplant op zijn gevel een bouwvergunning aanvragen. Dan kan het toch niet dat er een school wordt neergezet, nota bene op de speelplaats van een andere school, en een toegangsweg wordt aangelegd zonder vergunning of openbaar onderzoek.” Leroy wil de leerlingen van Theodoortje niet ‘gijzelen’, maar zal wel een proces-verbaal laten opmaken wegens bouwovertreding. Voor hem is een school op de UZ-campus sowieso problematisch. Behalve het ziekenhuis staan op het privéterrein ook de faculteit Geneeskunde van de VUB, de Erasmushogeschool en een crèche. “De site is verzadigd. Alles is volgebouwd. Een school zal ten koste van de ziekenhuisactiviteit gaan.” Bettina Hubo

Uitgelicht > Minister Gatz zet mes in budget voor Brussel

‘2015 wordt moeilijkste jaar’ BRUSSEL – De Vlaamse regering bespaart en dat zullen de Vlaams-Brusselse organisaties en cultuurhuizen voelen. De nieuwe minister van Cultuur, Media, Jeugd en Brussel Sven Gatz (Open VLD) wond er afgelopen week geen doekjes om.

atz schrapt om te beginnen ruim 5 procent in zijn budget voor Brussel. Dat gaat van 47,5 miljoen euro naar een kleine 45 miljoen euro. Een besparing dus van 2,5 miljoen. De grootste hap gaat uit het Vlaams Brusselfonds, een fonds dat destijds werd opgericht ter compensatie van de schrapping van het kijken luistergeld in Vlaanderen, maar dat tegenwoordig vooral een impuls geeft aan infrastructuurprojecten rond Welzijn, Cultuur en Onderwijs. Gatz maakte bekend dat het fonds gedurende twee jaar gehalveerd wordt: van 6 naar 3 miljoen. Navraag bij de administratie leert dat de besparing kleiner is. De laatste jaren gaat er immers jaarlijks geen 6, maar om en bij de 4,6 miljoen

euro vanuit Vlaanderen naar het fonds. Daar gaat de komende twee jaar dik 2 miljoen vanaf. Dan blijft er zo’n 2,6 miljoen over. Dit bedrag zal hoofdzakelijk dienen om een aantal vaste engagementen mee na te komen, zoals de erfpachtvergoedingen, onderhoudskosten en belastingen voor de gebouwen van Muntpunt en het Huis van het Nederlands waarvan Vlaanderen eigenaar is. Ook blijft er nog 150.000 euro over voor de werking van de KVS. Voor andere leuke dingen zal de komende twee jaar geen geld zijn. De afgelopen jaren financierde het Vlaams Brusselfonds onder meer de renovatie van het VUB-zwembad, de voetbalterreinen van Ritterklub en de verbouwing van lokaal dienstencentrum Het Anker. “Er sneuve-

len geen projecten,” zegt Gatz. “We gaan alleen moeten wachten met nieuwe investeringen. 2015 wordt het moeilijkste jaar. Vanaf 2017 hopen we weer voluit te kunnen gaan.” Behalve op het Brusselfonds bespaart de minister ook op de dotatie aan de VGC, die 25.173.000 euro bedraagt. Daar gaat nu 150.000 euro van af. Brik, de organisatie die Brussel als studentenstad moet promoten, raakt 200.000 euro kwijt.

Vlaams-Brusselse media 30.000 euro inleveren.

Rode cijfers Daarnaast zet Gatz het mes in het cultuurbudget: grote Vlaamse instellingen zoals de AB krijgen 2,5 procent minder, de musea 4 procent, en de culturele organisatie die gefinancierd worden via het kunstendecreet gemiddeld 7,5 procent minder. In die laatste categorie zitten heel

Gezelschappen als Kobalt Works en Peeping Tom zijn de Rosas en Meg Stuarts van de toekomst. Zij zullen worden weggevaagd. Nu er een licht overschot is in het aanbod aan studentenkamers, vindt de minister dat Brik zich niet meer met nieuwe koten moet bezighouden. Ten slotte krijgt Muntpunt 20.000 euro minder en moeten de

veel Brusselse organisaties, grote zoals KVS, Kaaitheater, Rosas en Wiels, maar ook een heleboel kleinere. “Brussel is steeds meer de stad aan het worden van de artistieke organisaties die op een vernieuwende

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE

Op de opendeurdag van wijkcentrum Alleedukaai aan de Materiaalkaai leerden Brusselse jongeren afgelopen weekend hoe ze Manneken Pis kunnen worden.

WEEKOVERZICHT

BDW 1444 PAGINA 3 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

WOENSDAG 24 SEPTEMBER Vlaamse cultuursector moet fors bezuinigen. Vooral de Brusselse instellingen en kunstenaars die subsidies ontvangen via het Kunstendecreet, zijn gedupeerd. In de loop van oktober zal elke gesubsidieerde organisatie te horen krijgen hoeveel geld ze nog krijgt. Het gaat om een bezuiniging van 2,5 tot 7,5 procent ten opzichte van het huidige subsidiebedrag. Rector De Knop wil quota studenten. VUB-rector Paul De Knop zegt in zijn toespraak dat er quota moeten komen voor enkele studierichtingen, bijvoorbeeld voor Geneeskunde.

DONDERDAG 25 SEPTEMBER Stad heeft nu RadicaliseringsambteNAAR. De Stad is de eerste gemeente in Brussel die een radicaliseringsambtenaar in dienst heeft. Dat is iemand die bevoegd is om radicalisering tegen te gaan. Brussel krijgt 40.000 euro van het Gewest om dit uit te voeren.

VRIJDAG 26 SEPTEMBER Tien Delhaizes dicht DOOR STAKING. De vakbonden hebben een staking georganiseerd tegen de sluiting van tien filialen. Delhaize moet namelijk bezuinigen, en dat zou betekenen dat er veertien winkels moeten sluiten. Ook buiten Brussel bleven enkele filialen gesloten.

Vlaams minister Sven Gatz kondigde de cultuurbesparingen aan in het Vlaams parlement: meer dan de kaasschaaf.

manier en in internationale context werken,” zegt Paul Corthouts van het Overleg Kunstenorganisaties. “Denk maar aan de werkplaatsen en alternatieve managementkantoren die musici en podiumkunstenaars ondersteunen en lanceren, Workspacebrussels bijvoorbeeld of Hiros of Cohort.” Voorts zijn er de sociaal artistieke organisaties als Globe Aroma, die inspelen op de diversiteit in Brussel, en de muziekensembles. “Blindman, Ictus, Oxalys. In het buitenland benijden ze ons om hun experimentele aanpak.” Idem

met dans. “Gezelschappen als A two dogs company, Kobalt Works en Peeping Tom zijn de Rosas en Meg Stuarts van de toekomst. Zij zullen worden weggevaagd.” Want terwijl de grote organisaties ongetwijfeld zware tijden tegemoet gaan maar zullen overleven, vreest Corthouts voor het voortbestaan van de kleinere. “Als grote organisaties moeten besparen, schrappen ze meteen de coproducties met kleinere gezelschappen. En die werken al met heel weinig budget. Ze moeten het vooral hebben van vrijwilligers.

ZATERDAG 27 SEPTEMBER

Maar gaan die nog willen voortdoen als hun organisatie in de rode cijfers belandt? Zij dreigen daar immers persoonlijk voor op te draaien.” Gatz zegt te beseffen dat een nieuwe besparing van 7,5 procent bovenop de twee kaasschaafoperaties van de voorbije jaren, de doodsteek kan zijn voor kleinere organisaties. “Maar misschien is er te veel versnippering en werden er de afgelopen jaren te veel initiatieven gesubsidieerd.”

Bettina Hubo

Vliegroutes nog niet gewijzigd. De twee beruchte vliegroutes binnen het plan-Wathelet zijn nog niet gewijzigd. De route over het kanaal en de bocht naar links, die beiden veel overlast veroorzaken, zouden teruggedraaid worden naar de situatie van voor de invoering van het plan-Wathelet. De bevoegde staatssecretaris, Catherine Fonck (CDH), heeft nog geen opdracht gegeven om eraan te beginnen. Het lijkt dus onwaarschijnlijk dat de routes op tijd worden gewijzigd. StaatsSecretaris Debaets wil risicoperceptietest. In navolging van landen als Nederland en het Verenigd Koninkrijk wil staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V) ook in België een onderdeel toevoegen aan het rijexamen. Naast een theoretisch en een praktisch deel, wil zij ook een simulatie van risicovolle verkeerssituaties, de Risk Perception Test. Volgens Federdrive, de federatie van erkende rijscholen, is het nog niet zeker of de gewesten zelf mogen beslissen over de inhoud van de opleiding.

ZONDAG 28 SEPTEMBER

“ “

Als de Zavel maar geen tweede Grote Markt wordt. We willen niet dat het hier volks wordt en bas de gamme” Frédéric Niels van de vzw Zavel Kunst- en Handelswijk (in Le Soir).

Nietsdoen was beter geweest, ontkennen wat je gezegd hebt en het Oosten van Brussel aan zijn lot overlaten” Minister Melchior Wathelet (CDH) is gedesillusioneerd in de politiek na het debacle over de vluchtroutes over Brussel (in Le Vif L’Express).

HET WOORD

BDW-bakfiets

Onze Brussel Deze Week-bezorger Anne Burger heeft sinds deze week zijn vernieuwde BDW-bakfiets in gebruik genomen. Hij fabriceerde zelf met gedrukt zeildoek en oude buizen de bak. Elke woensdag en donderdag doorkruist hij de stad om Brussel Deze Week te bezorgen. Bij metrostations, verdeelpunten en bij u in de bus. De bak kan tot 80 kilo vervoeren en de zeven versnellingen zijn dan ook geen overbodige luxe. Burger bezorgt veel binnen de Vijfhoek, en daar is bezorgen op de fiets praktischer dan met de auto. Jasmijn Post

7.500 betogers tegen onverdoofd slachten. Dierenrechtenorganisatie Gaia heeft 7.500 mensen op de been gekregen voor het protest tegen onverdoofd slachten. De aanleiding is het offerfeest van aanstaande zaterdag, waarbij schapen onverdoofd geslacht worden. Gaia wil dat de wet voor slachten wordt gewijzigd, en dat onverdoofd slachten illegaal wordt. In Vlaanderen bestaat er al zo’n wet tegen onverdoofd slachten.

MAANDAG 29 SEPTEMBER Vier Syriëstrijders terug in Ukkel. Er zijn vier Syriëstrijders teruggekomen in de gemeente Ukkel, dat bevestigt ook Burgemeester van Ukkel Armand De Decker (MR). Het gaat om jonge jongens, die op hun zeventiende vertrokken. Hij pleit voor heropvoedingskampen, waar ze les krijgen over normen en waarden.

DINSDAG 30 SEPTEMBER 40 procent van de Brusselaars heeft psychische problemen. Het Wetenschappelijk Instituut Volksgezonheid (WIV) hield vorig jaar een enquête. Het eerste gedeelte van de resultaten is nu bekend. In Brussel heeft 40 procent van de mensen psychische problemen, meer dan in Vlaanderen en Wallonië. In Wallonië kampt 35 procent met psychische klachten en in Vlaanderen is dat 29 procent. Agenten dragen voortaan kogelvrij vest. Binnenlandse Zaken raadt politieagenten aan om zichzelf voortaan beter te beschermen. Niet alleen pleiten ze voor meer patrouilles, maar ook moeten agenten voortaan een kogelvrij vest dragen. Aanleidingen waren brandstichtingen aan twee politiecommissariaten in Kuregem en in de zone Brussel Hoofdstad-Elsene.

Samengesteld door Jasmijn Post

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1444 PAGINA 4 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

‘DE KORAN ZEGT HELEMAAL NIETS’

RELIGIE > MAROKKAANS-FRANSE FILOSOOF OVER DE ISLAM

BDW 1444 PAGINA 5 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

BRUSSEL – Filosoof Rachid Benzine komt in de KVS vijf keer over de islam praten. Dat is moedig op een moment dat de islam een van haar zwartste bladzijden uit de geschiedenis kent. “De coalitie tegen IS zal niet volstaan om het kalifaat ten gronde te richten.”

enzine schreef vorig jaar Le Coran expliqué aux jeunes waarin hij de Koran in eenvoudige taal in zijn historische context plaatst. Het is zijn antwoord op de steeds populairdere stromingen in de islam die de Koran zo letterlijk mogelijk proberen te nemen. Eerder al kreeg Benzine applaus op de banken van de humanisten en vrijzinnigen voor zijn boek Les Nouveaux penseurs de l’Islam omwille van zijn antropologische kijk op de islam, en de vernieuwende kracht die daarvan uitgaat. Hij zet hiermee de lijn verder die Mohammed Arkoun heeft uitgezet, zijn in 2010 overleden leermeester die net als Benzine de laicité en de islam met elkaar probeerde te verzoenen. Als we hem ontmoeten in het KVScafé heeft hij al wat interviews achter de rug. Die zijn best vermoeiend. Altijd opnieuw krijgt hij vragen voorgeschoteld over Syriëstrijders, jihadisme en de Islamitische Staat. “Heeft u toevallig een aspirientje bij?” vraagt hij net voor ons gesprek. Hoofdpijn of niet, Rachid Benzine discussieert op het scherp van de snede als het over de islam gaat. U zei vorig jaar in een interview: de islam is in crisis. Vandaag maken we horror-scenes mee in de Islamitische Staat. Benzine: “Het is een intellectuele achteruitgang. De islam is voor sommigen een identiteit geworden, voor anderen zelfs een strijd. We moeten het begrip Islamitische Staat ontleden en alles wat gezegd wordt in naam van de islam. En dan zullen we merken dat het om fictie gaat, een imaginaire de terreur met als bedoeling angst te zaaien.” “Ik ben er zeker van dat de internationale coalitie in het Midden-Oosten niet zal volstaan om het kalifaat ten gronde te richten. De coalitie kan de leider doden, maar een andere leider zal opstaan. Precies omdat het idee van een kalifaat voor een deel van de moslims een te realiseren droom is geworden, een soort van ideaal.” Hoe is dat zo kunnen groeien? Benzine: “Dat heeft te maken met de geschiedenis van het MiddenOosten, met het kolonialisme, met de manipulatie van de islam door de Moslimbroeders, met de wahabisatie,... Pas als we al die elementen in rekening brengen, zullen we begrijpen waarom het jihadisme niet zomaar zal weggaan. IS is dus geen louter religieus gegeven, maar komt ook voort uit de geopolitiek van de laatste zestig jaar en de politieke islam.” Wat te doen? U probeert de islam juist in een humanistisch perspectief te brengen. Kwetst die evolutie u? Benzine: “We moeten vooreerst aanvaarden dat als Belgen jihadi’s worden dit ook een mislukking is van de Belgische maatschappij.

Waarom trekken jongeren die hier zijn opgegroeid naar Syrië, vol ressentiment tegenover de Belgische maatschappij? Waarom slagen ze er niet in om hun eigen leven te redden, terwijl ze dat van anderen willen redden? Dat is een cruciale vraag.” “Daarnaast heeft de islam nood aan geschiedschrijving. Als moslims zeggen: de Koran zegt dit, dan zeg ik: de Koran zegt helemaal niets! De Koran heeft in zijn 1.500-jarige geschiedenis heel veel interpretaties gekend. En wie beweert terug te grijpen naar de Koran uit de tijd van

historische context te plaatsen. En dan om te begrijpen hoe de Koran verder geëvolueerd is, in interactie met de samenleving.” U zegt: de Koran is een tijdsdocument. Maar voor veel moslims is de Koran een heilig boek waar niet aan te tornen valt. Benzine: “Je kan gelovig zijn, en toch weten dat de Koran een historisch document is. Veel christenen hebben daar toch ook geen probleem mee?” Christenen weten al langer dat de Bijbel niet al te letterlijk moet worden genomen... Benzine: “Was dat honderd jaar geleden ook zo? En wat met protestanten? Neen, we zien in de hele wereld een terugval van het historisch

“We moeten de jongeren een historische lezing van de islam meegeven, liefst via het onderwijs”

de profeet zit in een idealistische visie van een islam die nooit bestaan heeft. De zogenaamde islam van de profeet gaat terug op secundaire teksten die pas 150 jaar na Mohammed zijn opgesteld. We zijn op dat moment in een andere tijd, en in een andere maatschappij.” Dat is wat u in uw boek goed uitlegt, maar helpt dat om de jongeren een beter inzicht te geven? Uiteindelijk kijken ze naar YouTube en gaan ze de radicale weg op. Benzine: “Mijn boekje is erg in trek bij ouders die met hun kinderen het debat hierover aangaan. Maar u heeft gelijk. Vandaag zijn er niet langer vijf zuilen in de islam maar drie: de Koran, de soenna en het internet.” “Wie het niet meer weet, gaat bij ‘Liefste Google’ ten rade. Dat is wat de jongeren doen. Ze staan buiten de samenleving, hebben gebroken met hun religieuze traditie. We moeten de jongeren een historische lezing van de islam meegeven, liefst via het onderwijs.” Is daar ook geen taak weggelegd voor de imams? Benzine: “Ze zijn daar niet toe opgeleid. De radicalisering gaat vandaag via het internet, en ontsnapt aan elke controle. Bij de sjiieten is er nog een beetje hiërarchie, maar bij de soennieten is het een grote anarchie. Iedereen beweert er de Koran op de juiste manier te lezen, zonder zelfs te verifiëren of de vertalingen correct zijn.” “Veel woorden in de Koran zijn sowieso al theologisch overladen. Vandaar het belang om terug te grijpen naar die oorspronkelijke teksten en ze opnieuw in hun geografische en

besef en een emotioneel teruggrijpen naar religieuze teksten.” Toch lijkt het erop dat de kritisch-wetenschappelijke aanpak bij moslims minder aanwezig is. Volgens sommigen komt dat omdat de Islam geen periode van Verlichting heeft gekend... Benzine: “De islam heeft zijn verlichting van de zevende tot de der-

Benzine: “(is wat gegeneerd). Ik kom uit een traditionele moslimfamilie, waarin ik leerde hoe de engel Gabriël tot Mohammed neerdaalde. Daarna ben ik de Koran historisch gaan bestuderen, en dan zie je het allemaal wat breder. Maar de Koran is hierdoor voor mij een nog sterkere tekst geworden. Neem nu de figuur van Mohammed. Hij is een wees die opgroeit in een patriarchale samenleving. Wezen hebben er geen recht van spreken. Hij heeft geen kinderen van het mannelijke geslacht. Wat betekent dat je op de genealogische lijn gedoemd bent om te verdwijnen. Hij bevond zich dus in de marge van de samenleving. En dan krijgt hij een goddelijke ingeving en zegt hij aan zijn familie, aan zijn omgeving: jullie vergissen zich van bondgenoot. Neen, Mohammed is een uiterst krachtig personage.” Komen radicaliserende jongeren soms bij u ten rade? Benzine: “Ik houd wel eens lezingen in moskeeën, maar ik zeg er altijd bij dat ik geen imam ben. Ik bespreek dan samen met de gelovigen de Koran.” De historische deconstructie van de Koran waarvoor u pleit, is niet eenvoudig. Kan je van jongeren die kritische instelling verwachten? Benzine: “Ja, ik denk van wel. Je kan al beginnen te vragen of ze op dezelfde manier geloven als hun ouders. Ze zullen meteen zien dat ze op een andere manier hun geloof beleven. Ik ga met de jongeren niet zozeer op zoek naar antwoorden, maar wil onzekerheden introduceren. Vragen laten oproepen. Waarom staat in de Koran zo vaak dat je gehoorzaam moet zijn aan God. Is dat louter een principe van autoriteit? Of is dat omdat de toenmalige

“De poëtische en wetenschappelijke waarheid moeten naast elkaar kunnen bestaan”

tiende eeuw gekend. Daarna is het ermee achteruitgegaan. Dat is het principe van een beschaving. Die bloeit en gaat nadien tenonder.” Wil dat dan ook zeggen dat de islamwereld vandaag, en de waarden die eraan verbonden zijn, hiërarchisch lager staat dan het westen, op moreel vlak? Benzine: “Het zijn aparte beschavingen, met eigen hoogtes en laagtes. Vandaag zit de islam in een houdgreep. Eenieder gebruikt de islam naar eigen goeddunken. Hoe kan je hier dan een sereen debat over houden?” Vanwaar komt uw fascinatie voor de Koran?

samenleving gehoorzaamheid aan God belangrijk vond. Het geloof had toen een utilitair en pragmatisch doel. Daarom staat de gehoorzaamheid zo vaak in de Koran.” Er staan in de Koran wel meer delicate passages, over gelijkheid man, vrouw, over homoseksualiteit.... Benzine: “Dat is niet waar het in de Koran om draait. Het probleem is dat we in deze onzekere tijden antwoorden willen op onze vragen, op onze angsten, op onze zorgen.

En dan geloven we dat de Koran ons hierbij kan helpen. C’est alors que le texte devient prétexte. De tekst wordt een voorwendsel om bijvoorbeeld de ongelijkheid tussen man en vrouw te rechtvaardigen. Terwijl de Koran altijd in interactie moet worden gezien met de periode waarin hij gelezen wordt.” U wil een moderne islam introduceren... Benzine: “Neen, het gaat me alleen om de geschiedenis, de context...” Op het gevaar af dat het postmodern wordt. En dan zijn er geen waarheden meer. Benzine: “De waarheid is geen object. Je kan er geen ‘ding’ van maken. De waarheid is een horizon. Maar dat is voor ons moeilijk te vatten omdat we doordrongen zijn van wetenschappelijkheid. Het sciëntisme gaat nochtans voorbij aan bijvoorbeeld de esthetische ervaring van het lezen van de Koran. De poëtische en de wetenschappelijke waarheid moeten naast elkaar kunnen bestaan.” Kan men gelovig zijn en wetenschapper? Benzine: “Ja natuurlijk.” Neem nu het leven na de dood. Voor veel gelovigen is dat belangrijk, maar voor een wetenschapper zijn dat baarlijke nonsens. Benzine: “Een veel belangrijkere vraag is: is er leven voor de dood? Wat er na de dood gebeurt, daarover moet je je als gelovige geen zorgen over maken. Dat is de zorg van God. En als we het ons proberen voor te stellen, is dat toch alleen maar een door de menselijke geest beperkte verbeelding.” Om nog even terug te komen op IS. Voor veel moslims is het moeilijk om hun afgrijzen te uiten, want ze worden in de Westerse samenleving als vertegenwoordigers gezien van die ene unieke islam. Benzine: “Dat klopt deels. We verwachten van moslims dat ze medeburgers zijn maar van zodra de islam in kwaad daglicht komt, worden ze weer als moslims gezien. Dan zijn ze weer gewoon homo islamicus. Die identitaire reductie kan vermoeiend zijn.” “Aan de andere kant is het interessant als moslims zeggen: ‘niet in onze naam’. Dat ze hun stem laten horen, zoals in Engeland gebeurt.” “En dan nog is dit onvoldoende. Je kan wel zeggen: wat IS doet is geen juiste interpretatie van de islam, maar intussen ìs het er wel een. Vandaar ook de nood aan de historische kritiek. Dat die gedachte geleidelijk mag doordingen is mijn hoop voor de islam.” Steven Van Garsse Kim Verthé

Rachid Benzine, ‘Le Coran expliqué aux Bruxellois’ in de KVS. In het Frans, simultaan vertaald naar het Nederlands. Start op 2 oktober om 20u30, en daarna nog vier keer in november, december januari en februari. 9 euro voor 1 lezing, 30 euro voor 5 lezingen. www.kvs.be

BDW 1444 PAGINA 6 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Voor andere technische onderdelen, als naven, versnellingen en remmen, zal Velofabrik wellicht toch bij de grote Aziatische merken moeten aankloppen. Op kruissnelheid wil Velofabrik 600 fietsen per jaar afleveren. Hoewel Velofabrik een sociale inslag heeft, wordt het geen tewerkstellingsproject. Gerkens: “Dat is een job apart. En ik kan het weten want ik werk voor Cyclo (tewerkstellingsproject voor fietsherstellers). Neen. Wij willen excellentie. Wat

“Op vlak van de opleiding fietstechniek is België een arm land”

Jean-Philippe Gerkens (Velofabrik) in de Gierstraat, de nieuwe locatie. “De eerste bestellingen hebben we op zak, binnenkort komen de eerste kaders aan. Onze klanten moeten nog heel even geduld oefenen.”

Economie > Velofabrik, fietsen assembleren in de Anneessenswijk

‘Voor minder dan het beste gaan we niet’ BRUSSEL – Brussel heeft voor het eerst sinds decennia terug een fietsfabriek. Jean-Philippe Gerkens is de drijvende kracht achter Velofabrik. “We maken een fiets op maat van de Brusselaar.”

fgelopen zomer werd Velofabrik opgericht. Het is een coöperatieve vennootschap met sociaal oogmerk. Bedoeling: een ‘Brusselse fiets’ op de markt brengen. Jean-Philippe Gerkens: “Een jaar geleden had ik in jullie krant die droom geuit. Toen ik het BDW-interview na publicatie las, dacht ik: misschien moet ik hier gewoon voor gaan.” Jean-Philippe vond snel andere geïnteresseerden. Die waren bereid om geld te leveren en de knowhow. “Er was een markt, zo bleek uit ons businessplan, en een draagvlak.” Velofabrik heeft zopas een locatie gevonden, in de Anneessenswijk in een blok van de Brusselse Haard,

en heeft al een tiental bestellingen op zak. In de lente van dit jaar gaat Velofabrik echt van start. “We willen fietsen op de markt brengen niet louter om ze te verkopen, maar opdat ze gebruikt en hersteld worden. Dat staat los van de louter commerciële aanpak van de meeste grote fietsfabrieken. Onze aanpak is socio-economisch én, zo je wil, technisch. Ik ken het klappen van de zweep. Ik werk voor een Fietspunt en ben zelf al jaren een doorgewinterde fietser in Brussel.” “Dus mikken we op fietsen niet zozeer met een grote reclamesticker maar aangepast aan de Brusselse straten en geografie. Dat wil zeggen aan de hoge stoepen, het ner-

veuze autoverkeer, de hellingen en de kasseien. De Velofabrik-fiets zal iets duurder zijn (ongeveer 650 euro SVG), maar het zal een mooi compromis zijn tussen sportiviteit, stevigheid en comfort. Het wordt geen superchique vintage-fiets, maar je moet er wel mee naar het kantoor kunnen, de Kunstberg op met een kinderzitje of in de vakantie ermee op reis.” “De fiets zal een fiets zijn van de klant. We installeren een zetel in onze fabriek zodat de klant kan zien hoe zijn fiets in elkaar wordt gezet. Let op, dat is niet evident, want een fietsenmaker vloekt wel eens als bijvoorbeeld de trapas blokkeert. Maar zoals de chefs van tegenwoordig in een open keuken aan de slag zijn, willen ook wij ons vak laten zien.”

Spaken, wielen en velgen Gerkens deed een marktonderzoek en ontdekte al snel dat de fietsindu-

strie in België niet de makkelijkste is om de concurrerentie mee aan te gaan. “Granville, Oxford, Minerva, het zijn fietsen met een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. Toch willen wij ons daar niet aan spiegelen. De grote fietsproducenten bestellen in Taiwan een container van 500 fietskaders aan 25 euro per stuk. Wij willen met lokale onderdelen werken. Is dat mogelijk? Niet volledig. Maar we gaan erg ver. Onze wielen halen we in Antwerpen, de spaken in Wilrijk en de velgen in Hoogstraten.” “We hebben ook kaders gezocht in België. Je vindt in Vlaanderen schitterende kwaliteit, maar de ons aangeboden kaders waren écht te duur. Zo zijn we in Bielefeld beland, in Duitsland. De man, die de zaak van zijn vader overnam, heeft maar één passie: het maken van fietskaders. De eerste arriveren over een tweetal weken.”

niet wil zeggen dat er geen omgeschoolde werklozen van Cyclo naar ons kunnen doorstromen.” Cyclo zag geen brood in Velofabrik. Deels omdat de vzw twijfelt aan de haalbaarheid, maar ook omdat Cyclo de afstand wil bewaren tot het commerciële fietsenbedrijf. Gerkens: “Er was in Vlaanderen al een conflict tussen de fietsenmakers en de fietspunten (in Brussel uitgebaat door Cyclo, SVG). Met Velofabrik zullen we fietsen assembleren, maar wij hebben er geen enkel probleem mee om het netwerk van de Fietspunten te gebruiken voor onderhoud en herstelling van onze fietsen.”

Kloof Goede fietstechnici vinden is nochtans geen sinecure. Gerkens: “Er bestaat bij Syntra en Bruxelles-Formation een opleiding fietstechnicus, maar die is toch eerder beperkt.” De vraag is waarom? België is, traditioneel, het land van de wielersport. Daar moet toch heel wat knowhow te vinden zijn. Niet dus. “Dat is het probleem. België heeft nooit de kloof kunnen dichten tussen de wereld van de wielersport en die van de (stads)fiets. Dat zijn aparte werelden. Op vlak van opleiding fietstechniek is België een arm land.” “Maar een topschool voor fietsherstellers in Brussel? Dat is wel mijn droom, ja. In Duitsland en de VS bestaan die wel degelijk.” Gerkens verwacht overigens dat ook buitenlandse fietsketens hun zinnen zullen zetten op Brussel. “In Frankrijk heb je Cyclable en Vélostation, in Nederland is er De Fietsspecialist. Die zoeken voortdurend naar nieuwe mogelijkheden, en in Brussel stijgt het aantal fietsers. Toch geloof ik dat er voor de kleine onafhankelijke fietshandel nog genoeg mogelijkheden zijn.” Dat de markt goed zit, heeft volgens Gerkens ook te maken met de veranderende stad. “De overheden beloven een autoluwe stad. Dat is goed voor de fietsenverkoop.” Steven Van Garsse Meer info op www.velofabrik.be

BDW 1444 PAGINA 7 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

P-PRAAT

Afvalbeleid > Kringloopwinkels in New York

Hoe bruidsjurken een nieuw leven krijgen © SHINYA

BRUSSEL - België en meer bepaald Vlaanderen is sorteerkampioen, maar ook een stad als New York laat zich niet onbetuigd in de strijd tegen de afvalberg. Met de stijging van de grondstofprijzen en de strijd tegen de klimaatopwarming, zien de wereldsteden zich verplicht om op zoek te gaan naar slimme oplossingen om de afvalberg te verminderen. In New York zetten ze sinds tien jaar, zoals vele andere steden, in op hergebruik en recyclage. “We verzamelen het afval van drie miljoen huishoudens, veertig overheidsagentschappen, meer dan duizend scholen en enkele duizenden sociale bedrijven,” zegt Benjamin Rose die in België is voor het Upcyclingfestival in Hasselt. “Dat is goed voor 10,7 ton huishoudelijk afval en 1,7 ton recycleerbaar afval per dag. We willen dat afval tegen 2030 met zeventig procent verminderen.” Rose is hoofd van de afdeling Hergebruik van de stad New York. Uit de analyse van het huishoudelijk afval blijkt dat zestien procent ervan herbruikbaar is. Het is een van de belangrijke pistes voor de vermindering van het huishoudelijk afval.

Zandbakken De stad New York ondersteunt hiervoor de tientallen New Yorkse kringloopwinkels en weggeefwinkels. Er zijn ook gespecialiseerde recyclage-organisaties bij: RecycleA-Bicycle bijvoorbeeld, of organisaties die hergebruik van bruidsjurken promoten, die, meestal, maar een keer in iemands leven worden gedragen. Actrice Uma Thurman steunt dan weer een organisatie voor het hergebruik van babyspullen. Al die organisaties promoten zichzelf onder één label: ReUseNYC, “en via een app kan de New Yorker direct zien waar hij met zijn afgedankte spullen terecht kan.” Bijzonder is het callcenter WasteMatch dat de stad New York heeft opgericht. Benjamin Rose: “Bij kringloop- en weggeefwinkels gaat het over individuen die dingen weggeven, kopen of krijgen. We krijgen echter ook te maken met bedrijven die van

De kaleidscopische watertoren aan de Manhattan Bridge van kunstenaar Tom Fruin is gemaakt van New Yorks afval.

“Consuminderen? Op zich niets op tegen, maar als daardoor kringloopwinkels moeten sluiten dan komt het caritatief werk in de problemen”

grote hoeveelheden recycleerbaar materiaal af willen. Zo was er een museum dat tonnen zand op overschot had. Ons callcenter gaat dan op zoek naar geïnteresseerden. Dat kan een bouwwerf zijn, maar er was evengoed een buurtorganisatie die zandbakken in de wijk wil inrichten. Een andere keer kregen we een vraag naar de

verwerking van enorme hoeveelheden lege oesterschelpen. Die zijn uiteindelijk gebruikt om wandelpaden aan te leggen buiten de stad.”

Caritatieve opdracht Een andere manier om de afvalberg te verminderen is door in het begin van de consumptieketen in te grijpen, en het ongebreideld consumeren aan te pakken. Benjamin Rose is daar op zich wel voorstander van, maar ziet toch ook nadelen. “Natuurlijk zouden we op termijn het aantal kringloopwinkels kunnen verminderen, maar het probleem is dat die uitgebaat worden door sociale organisaties. Die zijn niet zozeer bezig met het verminderen van de afvalberg, maar met hun caritatieve opdracht: namelijk zorgen dat de armen ook klederen en voedsel kunnen krijgen. Als die stroom voor hergebruik opdroogt omdat de algemene consumptie daalt, dan kunnen ze die taak niet meer naar behoren uitvoeren,” zegt Rose.

Steven Van Garsse

Kennis delen zonder ballast Via Brussels Academy wordt wetenschappelijke kennis gedeeld met het grote publiek. “We willen de afstand verkleinen tussen de onderzoekers en de samenleving,” legt verantwoordelijke Geert Cochez uit. ‘De samenleving’, dat zijn buurtbewoners, professionelen en algemeen geïnteresseerden. Een voorbeeld van zo’n cursus is Brussel. De Stad. De Wereld, een lessenreeks van Eric Corijn over thema’s waar

steden mee te maken hebben, Brussel in het bijzonder. “Vorig jaar waren er mensen die trouw een lessenreeks volgden, maar ook mensen die hier en daar een les volgden, of voor één specifieke les kwamen.” Die vrijblijvendheid kent ook een praktisch aspect: “Er is ook geen inschrijving of lesgeld. We zijn maar een kleine organisatie, dus de administratie die erbij komt kijken zou vooral ballast zijn,” legt Cochez uit. “De lessen zijn vrij klassiek opgebouwd, het zijn lessen die men ook aan de universiteit zou kunnen krijgen,” vertelt Cochez. De dynamiek tijdens de cursussen

Wat is er aan de hand met Milquet? Volgens de Franstalige krant zijn er de voorbije tijd maar liefst tien kabinetsmedewerkers Milquet ontvlucht. Staat er letterlijk, leest u maar mee: “Rien ne va déjà plus au cabinet de Joëlle Milquet. Mais alors vraiment plus. Les principaux responsables de l’équipe rapprochée de la ministre CDH de l’Enseignement ont en effet claqué la porte. On compte, pour l’heure, une dizaine de personnes qui se sont littéralement enfuis des bureaux de celle qui est également la vice-présidente du gouvernement de la Fédération Wallonie-Bruxelles.” Eén weggelopen kabinetsmedewerker klapt uit de biecht, maar verbloemt het wat: “Les conditions de travail ne sont plus réunies pour mener à bien le projet pour lequel nous avons été engagés.” De journalist van La Libre schrijft verderop de echte reden: “Il y a d’abord la personnalité de Joëlle Milquet, relèvent certaines sources, qui se plaignent d’incessantes sautes d’humeur. (...) Ce qui revient le plus souvent, c’est surtout une instabilité permanente au sein du cabinet. Des gens déplacés, de missions ou de tâches modifiées en cours de route de manière aléatoire.” Milquet verdedigt zich door te zeggen dat er in haar kabinet “une logique de transition” geldt. Bof, zeggen ze in het Frans. Wij voegen er nog aan toe dat die logique de transition ook al van toepassing was tijdens de CDH-kiescampagne. Toen werden medewerkers na een crisisvergadering enkele dagen voor 25 mei naar ‘t schijnt gesommeerd om vooral in de arme delen van Brussel folders te gaan bussen. Waarom weten we natuurlijk niet, of het moet zijn dat daar nog zieltjes te winnen waren. Zieltjes die in Elsene en Etterbeek al verloren waren gegaan door vliegtuigen, bijvoorbeeld. De Kerk kan er nog van leren.

CHIEN ÉCRASÉ Het moest er eens van komen. Uw commentator heeft zich vergist. Volgende boodschap kregen wij vorige week te horen: decibels zijn geen eenheden, maar verhoudingen op een logaritmische schaal. Een stijging met drie decibel is dus wel degelijk een verdubbeling van de geluidssterkte.

Samenleving > Brussels Academy opnieuw van start

Wie iets wil leren over Brussel, moet naar de Brussels Academy. Vorig jaar waren er meer dan 3.000 deelnemers.

Zegt u alstublieft niet dat het een obsessie is, waarde lezer, maar er schort wel degelijk iets aan Joëlle Milquet. Het zijn wij niet alleen die het zeggen, maar ook La Libre Belgique, de meest gezaghebbende krant van Franstalig België. De meest serieuze ook, want de enigen die nog schrijven over kerkelijk recht en bovendien de enigen die het in hun hoofd halen om over een bijeenkomst van de nieuwe pastoors in de SintKatelijnekerk te schrijven dat het “een gezellige boel is.” Maar goed, laten we de Kerk en Joëlle Milquet niet door elkaar haspelen, want God wordt niet graag herinnerd aan Zijn creatie. Milquet, dus.

is wél anders dan op de universiteit: “Op de universiteit vragen de studenten wat ze moeten kennen voor het examen, en bij de lessenreeks kunnen mensen inhoudelijke vragen stellen en met elkaar in discussie gaan,” besluit Cochez. Nieuw dit jaar is de Stadssalon, een Engelstalige lessenreeks in de Beursschouwburg, op vrijdagavond. Ook bespreekt Yves Goldstein (PS), kabinetschef van minister-president Rudi Vervoort, het regeerakkoord. Jasmijn Post brusselsacademy.wordpress.com

Wel ja, dat dus. Wij wilden gewoon bewijzen dat wetenschap contra-intuïtief kan zijn, en dat onze lezers beslist geen oenen zijn. Niet dat het experiment van La Capitale met de geluidsmeter - op autoloze zondag is het vijf decibel stiller op het Montgomeryplein dan tijdens een gewone dag - nu aan relevantie wint, maar dat is een moreel debat. Wij met ons wetenschappelijk verstand willen ons niet aan zulke onmeetbare zaken wagen. Dus, verhoudingen op een logaritmische schaal... Even kijken: ver-hou-ding: “betrekking van grootheden zoals die in een vergelijking wordt uitgedrukt.” lo-ga-rit-misch: “van de aard van, betrekking hebbend op, behorend tot de logaritmen.” Dus... Wel, euhm... Mmmm.

Brussel Deze Week publiceert vijf weken lang enkele unieke en merkwaardige verzamelkaarten van Brussel, in samenwerking met het Nationaal Geografisch Instituut (NGI). Beginnen doen we met de oudste gekende kaart van Brussel die er bestaat: de kaart van Jacob Van Deventer. Van Deventer, officieel Jacob Roelofs, werd tussen 1500 en 1505 geboren in Nederland. In opdracht van de Spaanse koning Filips II tekende hij vanaf 1559 260 stadsplannen van de voornaamste steden in de Nederlanden op schaal 1:8000. Ook Brussel was daar bij. U ziet op de kaart de belangrijkste gebouwen van die tijd in vogelperspectief weergegeven, zoals het stadhuis pal in het midden en de Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal vlak bij de eerste stadsomwalling, die Brussel al flink begon te ontgroeien.

BRUSSEL, ZESTIENDE EEUW

BDW 1444 PAGINA 8 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Meer info over het NGI: www.ngi.be of facebook.com/NGIIGN

Toch leert de kaart ons ook dat Molenbeek, Op-Brussel (Sint-Gillis) en Elsene in die tijd niet meer dan gehuchten waren, en dat het Warandepark nog een echt bos was. De vele weilanden (lichtgroen) binnen en buiten de stad getuigen van een stad die trouwens veel groener was. Voor de echte liefhebbers: Jacob Van Deventer was waarschijnlijk de eerste die zijn (semi-militaire) kaarten met behulp van de driehoeksmeting tekende. Sommigen beweren zelfs dat Van Deventer deze methode heeft uitgevonden. Tot slot: de Brusselse kaart is een zogenaamde ‘minuut’, een losse kaart die in het bezit is van de Koninklijke Bibliotheek. Dit in tegenstelling tot andere kaarten die Van Deventer in een atlas uitgaf, en waarvan de meesten in Madrid bewaard worden. CD

BDW 1444 PAGINA 9 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

BDW REGIO

BDW 1444 PAGINA 10 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Deze week in de Treft > Strombeekse wijk zet zich schrap tegen stadion op parking C

‘Met ons zijn ze nog niet klaar’

Parking C, met daarachter de Treft. “Hier dreigt een Doel-scenario,” zegt Philippe Fierens (m.), die zich samen met Rik Van Bever (l.), Julien Huygens (r.) en andere buurtbewoners verzet tegen het nieuwe stadion.

GRIMBERGEN – Nu de plannen van stad Brussel en het gewest voor een nieuw stadion op parking C concreter worden, groeit de onrust en het gemor in de Treft, de Grimbergse wijk die grenst aan de betonvlakte. “Hoe dit beslist wordt, is schandalig, een democratie onwaardig.”

einigen in Brussel, maar ook in Grimbergen, kennen de Treft. De wijk ligt ingeklemd tussen de A12, de Ring en de Romeinsesteenweg. De bekendste naam in de buurt is de multinational Procter & Gamble, die hier zijn grootste R&D-centrum van Europa heeft. Voor het overige bestaat de Treft uit zes straten met een mix van oude villaatjes en eenvoudige rijhuizen. Middenin de wijk, op de plek waar vroeger een lommerrijke tennisclub lag, werd enkele jaren geleden een moderne verkaveling neergeplant. Ook nu zijn er projectontwikkelaars aan het werk.

Overlast De Treft behoort tot het gehucht Bever, dat in 1810 samensmolt met Strombeek. Rond 1900 werd Bever echter fysiek van Strombeek afgesneden door de aanleg van de brede Meiselaan, de latere A12. In 1977 werd Strombeek-Bever deel van Grimbergen.

Armand Vanden Broeck (76) woont al zijn hele leven in de Gentsestraat. “Toen ik kind was, was het hier in de wijde omtrek landbouwgebied. De meeste landerijen waren eigendom van graaf de Villegas de Clercamp. Mijn vader had zijn eigen bloemenbedrijf.” Toen de expo van 1958 in zicht kwam, werd een eerste stuk van de latere grote Ring aangelegd en ook parking C. De graaf werd deels onteigend, net zoals Vanden Broecks vader, die zijn bloemenbedrijf naar de Belgische staat zag gaan. Hoe het parkeerterrein later in handen kwam van stad Brussel, is niet duidelijk. “Wellicht door toedoen van Vanden Boeynants.” Philippe Fierens woont nog niet zo lang in de buurt. Het jonge gezin verhuisde in 2007 naar de Treft, dichtbij de Ring, die in de jaren 1970 voltooid werd, en dichtbij parking C. “Nu staat de parking zo’n acht weken per jaar vol. Als er grote beurzen zijn is er veel overlast in onze straten. Het parkeren is nog niet beperkt of betalend. Velen laten hun

auto hier achter om zo 5 euro uit te sparen. Maar ik wil daar niet over klagen want dat wist ik toen ik hier kwam wonen.”

‘Niet de privé’ Maar Fierens wist niet dat Brussel kort na zijn aankomst allerlei projecten in de buurt zou ontwikkelen. Om te beginnen Neo, een gigantisch shoppingcenter met 750 woningen, voorts de concertzaal Paleis 12 en nu ook nog eens een stadion voor 50.000 personen. “Dit wordt het en-

en van het stadion. Om rendabel te zijn moeten in dat nieuwe stadion jaarlijks 70 à 80 evenementen voor 50.000 man georganiseerd worden. Dat is telkens een nocturne van het Autosalon.” Fierens voorspelt dat de buurt volledig zal dichtslibben. “Er is hier nauwelijks openbaar vervoer. Iedereen komt dus met de auto. En de Romeinsesteenweg en de Ring zitten nu al altijd vast, wat heel belastend is voor het milieu.” Maar er is meer dan mobiliteit en

“Een nieuw stadion, vlakbij het oude, heeft niets met uitstraling van Brussel te maken, maar alles met ego. La vanité humaine”

tertainmentkwartier van Brussel.” De huidige capaciteit van parking C – 10.000 auto’s – blijft in principe behouden. De auto’s gaan onder de grond of in een toren. Maar het probleem is volgens Fierens dat iedereen op parking C rekent. “Het wordt de parking van zowel de grote beurzen als van Neo, van Paleis 12

milieu, er is ook de kostprijs, dik 300 miljoen. “Krankzinnig in tijden van crisis. De overheden zeggen wel dat het geen euro zal kosten aan de belastingbetaler, maar wie zal de prijs van de ontsluiting van de site dragen? Niet de privé,” zegt Rik Van Bever (85), voormalig vakbondsman en socialistisch schepen die ook al

dertig jaar in de Treft woont. Hij kan zich geweldig opwinden over de ‘megalomane’ ambities van Alain Courtois (MR) en Guy Vanhengel (Open VLD), de Brusselse trekkers van het project. “Een nieuw stadion, vlakbij het bestaande, heeft met de uitstraling van Brussel niets te maken. Het gaat alleen om ego, la vanité humaine. Ze laten zich het hoofd op hol brengen door de huidige populariteit van de Rode Duivels.” De bewoners voelen zich ook niet ten volle gesteund door de gemeente Grimbergen. Volgens hen wordt de Treft stiefmoederlijk behandeld. “Als er een grote voetbalmatch geweest is, duurt het weken voor de reinigingsdienst langskomt om de plastic bekers op te vegen.” En ook nu weer. “Op de eerste vergadering met de gemeente werden we gesust met de boodschap dat onze huizen wellicht in waarde zullen stijgen. Belachelijk,” fulmineert Armand Vanden Broeck. Ondertussen zijn er wel parkeerkaarten aan de bewoners beloofd. Ook heeft het CD&V-Open VLDGroen-college van burgemeester Marleen Mertens een eisenbundel opgesteld waarin wordt aangedrongen op een milieueffectenrapport en een mobiliteitsplan en waarin bedongen wordt dat de Brusselse politie voor de veiligheid instaat. Vorige week herhaalde het gemeentebestuur in een motie dat Grimbergen betrokken wil worden bij de besluitvorming.

Strop Maar dit gaat de bewoners van de Treft niet ver genoeg. “De burgemeester wil de kool en de geit sparen. Ze staat natuurlijk onder druk van de Vlaamse regering, die met Brussel marchandeert over de uitbreiding van de Ring,” zegt Fierens. “Nochtans breidt het protest tegen het stadion zich stilaan uit over heel de gemeente. Het is niet alleen meer de Treft die tegen is.” Het verzet wordt georganiseerd door het actiecomité Stadion Parking C, dat Fierens en Van Bever vorig jaar met enkele andere buurtbewoners oprichtten. “Met ons zijn ze nog niet klaar,” zegt Van Bever. Het comité heeft al 3.000 handtekeningen van tegenstanders verzameld en is van plan om het stadionproject aan te vechten voor de Raad van State. Fierens: “De hele procedure is schandalig, een democratie onwaardig. Courtois stelde ons onlangs zelfs voor om mee in het overleg te zitten. Wij mogen dus meebepalen welke strop we over onze nek willen trekken. Want dat wordt het, een strop, een Doelscenario: gedwongen vertrek omdat het hier onleefbaar wordt.” Bettina Hubo

Sint-Jans-Molenbeek > Bestuursmandaten ‘De Molenketjes’ bekend

FDF wil leren van Vlaamse bestuurskunde De beslissing van het gemeentebestuur om alle gemeentelijke kinderopvang in vzw’s onder te brengen, kan op kritiek rekenen van de Molenbeekse oppositie. Opmerkelijk: voor de Nederlandstalige vzw ‘De Molenketjes’ stelde FDF’er Michaël Vossaert zich kandidaat als bestuurslid. De Molenbeekse MR-CDH-Ecolo-meerderheid wil alle Nederlandstalige en Franstalige kinderopvang in de gemeente onderbrengen in afzonderlijke vzw’s per taalrol. Dit zou nodig zijn om de kloof tussen beleid en praktijk te verkleinen, zo verklaarde schepen van Nederlandstalige aangelegenheden Annalisa Gadaleta (Groen). De gemeenteraad moest zich echter vorige week woensdag nog uitspreken over de politieke bestuursmandaten van de vzw. Werden verkozen: Gadaleta zelf, maar ook Dirk Berckmans (N-VA) van de oppositie en CD&V’er en leerkracht Lieven Lemmens.

BDW 1444 PAGINA 11 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Gek genoeg stelde ook Michaël Vossaert van het FDF zich kandidaat voor een mandaat in de Nederlandstalige vzw. Het jonge oppositielid verklaarde dat hij “wil leren van de Vlaamse bestuurskunde, omdat Vlaanderen beter is in het voeren van beleid met behulp van vzw’s.” Hij werd echter niet verkozen. Een ander debat ontspon zich wanneer de Franstalige gemeenteraadsleden moesten stemmen over hun kinderopvang-vzw’s. Vooral oppositielid Dirk De Block (PVDA) ontpopte zich tot een vurige tegenstander. Volgens De Block komt de omvorming neer op een privatisering, en wordt de vzw-structuur gebruikt om het beleid ondoorzichtiger te maken. De PS op zijn beurt prees de Nederlandstalige vzw, maar had vragen bij de bizarre structuur (drie vzw’s) die bij de Franstalige kinderopvang zal opgericht worden. Volgens burgemeester Schepmans (MR) spaart de gemeente alleszins veel geld CD uit door de nieuwe structuren.

Kinderen en jongeren spelen in het nieuwe gebouw van jeugdhuis Miks.

Laken > Jeugdhuis krijgt pand van stichtster A Place to Live

Nieuwe stek voor Miks Na een feestelijke parade door de straten van Laken werd zaterdagmiddag het lintje doorgeknipt van het nieuwe onderkomen van jeugdhuis Miks in de Stefaniastraat.

Sint-Joost-ten-Node > Vier tot zes ton sluikstorten per dag

Strijd tegen vuilnis opgevoerd Voor onze lezers die zich nog de populaire burgemeester Guy Cudell (PS) herinneren. Een kwarteeuw geleden liet Cudell in de schaarse plantenbakken die de smalle straten tellen bordjes aanbrengen met Nous ne sommes pas des poubelles/Wij zijn geen vuilnisbakken. Anno 2014 haalt de gemeente Sint-Joost iedere dag vier tot zes ton afval op. Eén kubieke meter vuilnis ophalen kost de gemeente 300 euro. “Als we niets ondernemen lopen we tegen de muur,” zegt

Miks is het Lakense jeugdhuis van D’Broej, de organisatie die werkt met kinderen en jongeren in kansarme buurten. Tot voor de zomer mocht Miks twee lokalen gebruiken van de vzw A Place to Live, een organisatie die vakanties organiseert voor kansarme moeders en kinderen en gevestigd is op nummer 137 van de Stefaniastraat. Al geruime tijd was duidelijk dat het jeugdhuis nood had aan uitbreiding. Toen de oude buurman overleed kwam het aanpalende pand, nummer 139, vrij. “Mieke Ulens, gynaecologe en een van de stichters van A Place to Live, be-

Kir. “Voor ons imago is dit onhoudbaar.” Nu al besteedt Sint-Joost twee miljoen euro aan openbare netheid, dit jaar komt er 175.000 euro bovenop. In het najaar gaan schepencollege, administratie en wijkcomités de boer op om de bevolking diets te maken wat het haar kan kosten als ze de straten bevuilt. De communicatie verloopt op 27 november in acht talen. Er komt ook een affichecampagne en een ophaalkalender. DV

ADVERTENTIE

BrailleTech hulpmiddelenbeurs

Bent u blind of slechtziend?

OPENINGSDAGEN EN -UREN

Er zijn oplossingen om uw dagelijks leven een stuk gemakkelijker te maken!

16 > 18 OKT 2014

Kom ze ontdekken, vergelijken en testen bij de Brailleliga.

ADRES Brailleliga vzw engelandstraat 57 – 1060 brussel T +32 (0)2 533 32 11 info@braille.be

10U > 16U30 gratis toegang

www.braille.be

sloot het voor ons te kopen,” vertelt Dorien Ackermans, coördinator van Miks. “Wij kregen het voor 27 jaar in erfpacht.” Het gebouw was in slechte staat maar is intussen helemaal gerenoveerd. Ackermans: “Hiervoor kregen we de financiële steun van de Vlaamse Gemeenschapscommissie en van het Federaal Impulsfonds.” Vanaf deze week hervatten de activiteiten, die variëren van voorleesuurtjes voor de kleinsten tot kook- en sportateliers voor de groteren. Miks had tot hiertoe vier jeugdwerkers in dienst. Dankzij het wijkcontract Bockstael komt er nog een vijfde halftijdse jeugdwerker bij. “Die zal echt de wijken intrekken op zoek naar rondhangende jongeren.” Bettina Hubo

BDW 1444 PAGINA 12 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Jette > Twee voor daklozen, twee voor ouderen

Vier transitwoningen in vroeger ziekenhuis In het gerenoveerde Magrittegebouw aan de Wemmelsesteenweg zijn twee woningen bestemd voor daklozen en twee voor senioren.

Ganshoren blijft zich verzetten tegen een trein- en tramhalte aan de brug over de Tentoonstellingslaan.

Ganshoren > Unanieme motie tegen halte tram 9

‘Stopplaats aan brug heeft geen zin’ Op de eerste zitting na het zomerreces keurde de Ganshorense gemeenteraad unaniem een motie goed tegen de bouwvergunning voor tram 9. “We zijn niet tegen de tram, wel tegen de halte onder de brug.” Tram 9, die Simonis met het UZ Brussel en het noorden van Laken moet verbinden, kreeg in juli eindelijk een bouwvergunning. Ganshoren tekende meteen beroep aan bij de Raad van State. In de motie van oppositielid Carine Delwit (Pro Ganshoren), bestemd voor de nieuwe Brusselse regering, wordt het verzet verduidelijkt. De afgeleverde vergunning negeert het advies van de overlegcommissie. Dat bepaalde dat de geplande halte onder de spoorwegbrug over

de Tentoonstellingslaan geschrapt moest worden. Het gewest wil een stopplaats onder de brug zodat de reizigers meteen kunnen overstappen op de door de Brusselse regering gevraagde GEN-treinhalte op de brug. De buurt ziet die treinhalte echter niet zitten omdat er te weinig sociale controle is en amper parkeerplek. Ook zouden er tuinen moeten onteigend worden en dreigt er lawaaioverlast voor het vlakbij gelegen natuurgebied, het moeras van Ganshoren. Bovendien ligt het station van Jette vlakbij en dat staat al ingepland als GEN-knooppunt. Voor tram 9 verkiest de gemeente een stopplaats aan de Rivierendreef en aan het Boudewijnpark. Bettina Hubo

ADVERTENTIE

VLIEG NAAR ROME EN VENETIË

VANAF €34,99

BOEK OP VUELING.COM Alleen directe vluchten, belastingen inbegrepen. Kosten voor extra diensten zijn niet inbegrepen. Er kunnen kosten worden berekend voor gebruik van credit cards en debetkaarten. Aanbieding is geldig zolang de voorraad strekt. Alle voorwaarden zijn van toepassing. Meer informatie op www.vueling.com

Het gebouw was vroeger een OCMW-ziekenhuis. In het kader van het wijkcontract Hart van Jette werd het verbouwd tot sociale woningen. De gemeente Jette, het OCMW en het Jetse sociaal verhuurkantoor beslisten zopas om twee van de in totaal 24 woningen toe te kennen aan mensen die geen dak boven het hoofd hebben. De daklozen zullen een tijdlang in het appartement kunnen verblijven. Ze krijgen ook hulp om hun admini-

stratieve en andere zaken weer op orde te krijgen. Ook worden twee woningen voorbehouden voor senioren die niet meer in staat zijn om volledig zelfstandig te wonen, maar die nog te goed zijn om naar een rusthuis te gaan. Zij zullen geholpen worden door Familiehulp en door het aanpalende OCMW-rusthuis. De vier woningen gaan bij voorkeur naar Jettenaren. Het Magrittegebouw omvat, behalve woningen, beneden ook een crèche, een plek voor buitenschoolse opvang en een medisch centrum. Het wordt in november ingehuldigd. HUB

Sint-Agatha-Berchem > Ziekenhuis Valida opgeleverd

Liever onder federale voogdij Vorige week werd in gezelschap van Brussels minister voor Gezondheidsbeleid Didier Gosuin (FDF) en burgemeester Joël Riguelle (LBR) het gemoderniseerde Valida Ziekenhuis officieel geopend. “Met de keuze om als revalidatieziekenhuis onder federale bevoegdheid te blijven, countert Valida de onzekerheden van de staatshervormingsplannen die ons volledig onder Brusselse bevoegdheid zou brengen, terwijl er nog geen duidelijk kader is,” stelt Frédéric Deveen, gedelegeerd bestuurder van Valida. “Dankzij een samenwerkingsverband met een psychiatrisch ziekenhuis in SintJoost blijven we onder federale voogdij.” Met 175 erkende bedden en 350 medewerkers is het jonge Valida het grootste neuro-locomotorische en geriatrische revalidatiecentrum in het gewest geworden, met 1.084 opnames vorig jaar. De uitbreiding met een polikliniek en dagcentrum voor revaliderende patiënten van alle leeftijden maakt dat tot 15 procent van de patiënten uit Vlaams-Brabant komt, de rest zijn Brusselaars. Sinds Valida in 2008 het fi nancieel zinkende Frans Hospitaal en het gemeentelijk geriatriecentrum Albert Laurent overnam is een compleet moderniseringsproject (20112014) op de site aan de Josse Goffi nlaan gepland. Het kostte 18,4 miljoen euro. De Validapartners Saint-Luc, UZ Brussel en Sint-Jan leveren respectievelijk 23, 22 en

Directeur Frédéric Deveen: “De modernisering heeft zich gefocust op de zorgeenheden.” 10 procent van de patiënten aan. De rest wordt doorverwezen uit ziekenhuizen als Erasme, Brugmann, Saint-Rémy en zelfs Asse (3 procent). In totaal maakt dat 45.290 raadplegingen in 2013. Uniek aan het centrum is dat een zestigtal kinesisten elke patiëntopvolging in een globale groepsaanpak verzorgen: met artsen (geriater, fysische geneesheer), logopediste, maar ook een psycholoog. De meest moderne voorzieningen werden geïntegreerd, zoals een therapiezwembad, rugschool, gratis testruimte voor alle apparatuur die thuis behulpzaam kan zijn, een woonappartement, een revalidatiezwembad en zelfs een wandelparcours in de tuin waarin trappen, hellingen en onverharde wegels liggen - de stoepplaveien liggen er wel iets beter bij dan op straat. Jean-Marie Binst

ADVERTENTIE

BDW 1444 PAGINA 13 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

brusselnieuws.be viert 10e verjaardag

SCHU TT ER SGIL DE SIN T-SE BA ST IA AN

Schaarbeek > Tweede editie van ‘Alles es Just’

Wipschieten, marionetten en ‘Pogge-blues’ De volkskunst een sexy imago geven. Dat is waar het Alles es Just-festival opnieuw in lijkt te slagen. In 2012 werd de Schaarbeekse volksfi guur Pogge tijdens de erfgoeddag in de kijker gezet -- Pogge is het legendarisch ‘mannetje’ dat, in de negentiende eeuw, caféruzies beslechtte met de befaamde uitspraak: ‘Alles es just!’. Met de erfgoeddag was de kiem gelegd voor méér van dat. Aanstaand weekend valt er in en rond het Josaphatpark en het Pogge-café Aux Trois Rois weer een heleboel te beleven. Zondagnamiddag zet de Koninklijke Schuttersgilde de deuren open voor een wedstrijdje wipschieten in het Josaphatpark. De Ezelsmars wordt uitgevoerd (zie BDW van 28/8) en kunstenaar Eric Giraudet de Boudemange komt een performance geven. Kunstenaar Eric Giraudet was afgelopen twee jaar in residentie in Amsterdam en stelde al tentoon in galerijen in Milaan, Amsterdam en Milly-la-Forêt. Zijn hedendaagse kunst is geïnspireerd door de (Europese) folklore. Voor het Alles es Just-festival gaat hij de wip van de schuttersgilde een artistieke make-over geven. In Aux Trois Rois, het café van de vrienden van Pogge, mogen de kunstenaars McCloud Zicmuse en Anne Brugni dan weer aan de slag. Ze maken van het café het decor voor een marionettenvoorstelling rond de fi guur Pogge. Er zijn voor de gelegenheid marionetten gemaakt van Pogge, diens vrouw en zijn eerste kind. ‘s Avonds staat er in het café blues op het programma. Organisator Philippe Debroe doet dat ook hier weer met een Schaarbeeks tintje, want hij nodigt – op vrijdagavond – bluesartiest Little Jimmy uit alias Don Croissant. Die speelde met zijn groep The Sharks in 1966 het voorprogramma van The Rolling Stones in het Sportpaleis van Schaarbeek. Daarna is er danceparty met Dop Massacre aka dj Saucisse. Ook op zaterdag staat er blues op het programma. Verder zijn er in Atelier Vogler nog foto’s te zien van het Josaphatpark die Mirjam De-

De Schaarbeekse folklore is meer dan rijk genoeg om er een tweede ‘Alles Es Just’festival uit te putten. Oubollig wordt het nooit.

Zondagnamiddag zet de Koninklijke Schuttersgilde de deuren open voor een wedstrijdje wipschieten in het Josaphatpark.

vriendt maakte voor het boek Onzen Hof van Carla Vanparijs, maar die het boek niet haalden. En met twee geleide bezoeken, in de Fovel-stokerij en het Josaphatpark, is het programma volledig.

Steven Van Garsse

Alles es Just op 3, 4 en 5 oktober. Meer info op www.allesesjust.be. Vooraf, op donderdag 2 oktober vanaf 17u is er nog een initiatieles wipschieten. Alleen wie daaraan deelneemt, of al eerder lessen volgde, mag meedoen aan de wedstrijd.

Heerlijk nieuws! Tien jaar geleden verscheen het allereerste artikel op brusselnieuws.be. Dat decennium vol nieuws uit de hoofdstad willen we graag met u vieren. Surf daarom snel naar onze site en maak kans op heerlijke prijzen…

BDW 1444 PAGINA 14 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Een van de ontwerpbeelden voor het nieuwe stadion op Parking C, van de Belgische bouwgigant Besix en stadionontwerper Populous.

Stedenbouw > Jesse Stroobants over de vraagtekens rond het stadiondossier

Parking C(omplex) BRUSSEL – Op 19 september gaf de UEFA definitief uitsluitsel over het feit dat Brussel één van de dertien speelsteden is waar het Europees kampioenschap voetbal in 2020 zal worden gehouden. Daarbij wordt algemeen aangenomen dat de drie groepsduels en één achtste finale die aan Brussel toegewezen zijn, gespeeld zullen worden in een nagelnieuwe voetbaltempel op Parking C. Veel vraagtekens blijven niettemin bestaan in dit complexe dossier, zegt onderzoeker Jesse Stroobants van het KU Leuven Instituut voor de Overheid.

BDWOPINIE “Ik probeer je scherp te volgen, toch blijf je vaag voor mij. En voor ieder antwoord dat je geeft, komt er weer een raadsel bij”, zingt Boudewijn De Groot in zijn bekende song Tip van de sluier. Er bestaat haast geen beter stukje liedtekst om de nog steeds aanwezige onduidelijkheid rond het dossier van het nieuwe voetbalstadion in Brussel te parafraseren. Want terwijl de UEFA Brussel definitief heeft toegevoegd aan het lijstje van gaststeden voor Euro 2020, is er nog geen baksteen gelegd van het stadion dat met minstens een capaciteit van 50.000 toeschouwers de aan Brussel toegewezen EK-matchen moet kunnen huisvesten. De plannen voor een gloednieuwe en multifunctionele voetbaltempel, ter vervanging van het huidige Koning Boudewijnstadion, liggen er nochtans wel. Met enkele antwoorden. Zo weten we nu wel dat het nieuwe stadion zal gebouwd worden op de plek waar zich momenteel de Heizelparking C bevindt. Zo weten we nu wel dat dit stadion geen atletiekpiste zal huisvesten (ondanks de intentieverklaring tot een piste en uitschuifbare tribunes die de

Vlaamse en de Brusselse Regering eerder hadden ondertekend; tot zo ver de macht van de politieke actoren in dit dossier). En zo weten we nu wel dat het stadion eind 2018 opgeleverd moet worden.

Ondubbelzinnig standpunt Maar de antwoorden brengen evenveel raadsels. Het kluwen aan betrokken actoren (zowel publieke, semi-publieke en private partijen) maakt de situatie bovendien, niet in het minst bestuurskundig, erg complex. Deze, wat men noemt, ‘multi-actor governance’ vereist een erg hoge mate van coördinatie en afstemming tussen de verschillende stakeholders. Daar loopt het in dit dossier grondig mis. Alleen al wat betreft de verantwoordelijke overheidsactoren is de samenhang zoek. Neem nu de locatie: Parking C van de Heizel is erfpachtgebied en eigendom van de Stad Brussel, wat betekent dat zij de inkomsten zullen verkrijgen van de canon (de erfpacht op de grond) die de toekomstige eigenaar van het voetbalstadion zal betalen. Maar diezelfde Parking C ligt wel op het grondgebied van de gemeente Grimbergen, en dus binnen de grenzen van het Vlaams Gewest. Qua vergunningen is de toekomstige stadionbouwer dus afhankelijk van de Vlaam-

se overheid. En daar houdt het niet bij op. De veelheid aan kwesties die met de bouw van zo’n megaproject verbonden zijn, zoals aspecten van mobiliteit en openbare veiligheid, maken dat verschillende overheidsniveaus hun zeg in het dossier moeten krijgen. Verder over de raadsels dan. De uitbating van het voetbalstadion moet een permanente aanwezigheid kennen van een voetbalploeg, die er zijn thuiswedstrijden speelt, teneinde de constante uitbating van het voetbalstadion te verzekeren. Ook dat is een eis van de Stad Brussel. Hoe vaag ook de omschrijving van ‘een voetbalploeg’ in de geformuleerde voorwaarde, het is overduidelijk dat RSC Anderlecht bedoeld wordt. Desondanks blijft diezelfde club haar plannen voor een uitbreiding van haar huidige stadion aanhouden. Het wordt hoog tijd dat ook deze betrokken partij een duidelijk en ondubbelzinnig standpunt inneemt.

Wereldprimeur En zo komen we gelijk bij het vraagstuk over de financiering van het nieuwe stadion terecht. In de huidige context van budgettaire schaarste en drastische besparingen op elk overheidsniveau – federaal, regionaal en lokaal – zou het publiek niet te verantwoorden

JESSE STROOBANTS (KU LEUVEN):

“Er bestaan nog te veel en belangrijke valkuilen in de planningsfase van het stadionproject, terwijl de finaliteit ervan reeds in de schaal gelegd is”

BDW 1444 PAGINA 15 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

BRIEVEN VAN LEZERS lezersbrieven@bdw.be

BDWOPINIE Burgemeesters baas

Franstalige kerken

zijn dat overheidsgeld aangewend wordt voor het (mee) realiseren van dit project, ongeacht de maatschappelijke externaliteiten die kunnen bestaan. Bovendien is de voetbalwereld vandaag de dag reeds een uiterst commercieel gebeuren, waardoor het te verdedigen en economisch te onderbouwen valt dat de private sector de volledige investering van het project draagt. De vraag wie dan wel de kosten dient te dragen voor noodzakelijke aanpassingen aan de mobiliteitsinfrastructuur, laten we hier dan nog buiten beschouwing. Een ander vraagteken is de voorwaarde die de Stad Brussel oplegt dat 100 procent van de huidige capaciteit parkeerplaatsen op ‘Parking C’ dient ter beschikking te (blijven) staan, ook tijdens de uitbatingsfase van het voetbalstadion. De huidige capaciteit bedraagt 9.900 parkeerplaatsen. Het nieuwe voetbalstadion op ‘Parking C’ zal dus in hetzelfde aantal parkeerplaatsen moeten voorzien, wat in concreto ondergronds zal moeten gebeuren. Neem het van mij aan, een ondergrondse parkeergarage van die ordegrootte aan capaciteit onder een voetbalstadion moet zowat een wereldprimeur opleveren. Benieuwd welke ingenieur daarmee aan de slag wil gaan.

Het was een paar jaar geleden dat ik nog in de Sint-Niklaaskerk bij de Grote Markt langsging. Toen ik daar vorige week kwam, zag ik tot mijn verbazing dat alle Nederlandstalige opschriften en verwijzingen verdwenen waren, met uitzondering van één (achttiende-eeuws) offerblok en de prachtige houten lambriseringen aan het hoofdaltaar, waarop in twee talen de bezoeker tot bezinning wordt aangemaand: in het Latijn en in het (middel-) Nederlands. Een van de teksten luidt: “saligh die peyst op den armen.” Laat dat maar eens voorlezen door een Franstalige. Dat er geen Nederlandstalige missen meer zijn na het emeritaat van Peter Böker, daar heb ik alle begrip voor. Pastoor De Mot zal het wel druk genoeg hebben in de Goede Bijstand en in Finisterrae. Dat men echter het Nederlands verwijdert in deze ‘ontmoetingskerk’, waar ook zoveel toeristen langskomen, dat gaat er bij mij niet in. Dat is diefstal van (Vlaamse) eigendom en identiteit. Ook met dat ingrijpen wil de Franskiljonse kerkelijke overheid (Léonard en Kockerols) Brussel verder verfransen. Men haalt zelfs Franse priesters naar Brussel om in Elsene en nu ook in de Katelijnekerk uitsluitend in het Frans ‘apostolaat’ te ‘bewerken.’ De (ziele-)zorg voor de Vlamingen gaat wel fel achteruit. Walter Peeters, Tienen

Rechtzetting In het artikel ‘Blauw rolluikvoetbal, neoklassieke cafés’ van vorige week (BDW 1443, pagina 10) is een fout geslopen. Molenbeeks Schepen van Stedenbouw Olivier Mahy is lid van de MR, en niet van Ecolo, zoals we geschreven hadden. Onze excuses.

Nieuwe filosofie Dit zijn nog maar enkele van de onduidelijkheden die blijven bestaan. We kunnen concluderen dat er nog te veel en belangrijke valkuilen bestaan in de planningsfase van dit stadionproject, terwijl de finaliteit ervan reeds in de schaal gelegd is. Aangezien de overheid in de komende decennia meer en meer geconfronteerd zal worden met zulke infrastructurele megaprojecten (denk maar aan de heisa rond de winkelcentra Uplace, NEO en Docks Bruxsel), is er dringend nood aan een nieuwe filosofie en set van besluitvormingsinstrumenten om deze categorieën van complexe projecten op een betere, transparantere en meer eenduidige manier te initiëren.

Jesse Stroobants Wetenschappelijk medewerker, KU Leuven Instituut voor de Overheid Lid van de Vlaamse Sportraad

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

door Danny Vileyn Minister van Mobiliteit en Openbare Werken Pascal Smet (SP.A) doet de ronde van de negentien baronieën. De burgemeesters hebben nog een extra massagebeurt nodig vooraleer ze het parkeerbeleidsplan willen invoeren. Smet sluit zelfs een aanpassing van de parkeerordonnantie (2009) niet uit als de burgemeesters daar de noodzaak van kunnen aantonen en de doelstelling – een coherent parkeerbeleid voor heel het gewest – niet wordt afgezwakt. Smet houdt er vandaag duidelijk een andere stijl op na dan vlak na zijn aantreden als minister van Mobiliteit en Openbare Werken in 2004. Dat heeft misschien met het verstrijken der jaren te maken, maar zeker ook met de weerbarstige werkelijkheid. In Brussel heeft die weerbarstige werkelijkheid ook een naam en een gezicht: De Conferentie van Burgemeesters. De Conferentie van Burgemeesters is een besloten organisatie die in 1872 werd opgericht door de Brusselse burgemeester Jules Anspach. Ze is niet verkozen, wordt door niemand gecontroleerd en moet aan niemand verantwoording afleggen, tenzij aan zichzelf. De enige leden zijn de burgemeesters die allemaal in het bestuur zitten. De niet-verkozen Conferentie van Burgemeesters dwarsboomt al jaren de Brusselse mobiliteit – de parkeerordonnantie werd al in 2009 democratisch gestemd in het parlement, maar vijf jaar later liggen onderdelen nog altijd ter discussie. Het Brussels Gewest bestaat 25 jaar maar de schaduw van de Conferentie van Burgemeesters – die vaak ook parlementslid zijn – hangt maar al te vaak boven het beslissingsproces. Dat is niet normaal. Iedere minister van Mobiliteit en Openbare Werken in Brussel krijgt te maken met vertragingsmanoeuvres en boycotacties. Allicht is dat een van de verklaringen waarom een Nederlandstalige zo gemakkelijk de portefeuille Mobiliteit krijgt in de regering. Wat niet betekent dat een Franstalige minister niet zou tegengewerkt worden. Wijlen Jean-Louis Thys (PSC), de eerste minister van Openbare Werken in Brussel, een zeer ambitieuze man, kon erover meespreken. Een parlementslid met veel kilometers op de teller zei me vorig jaar nog: “Trap als Nederlandstalig minister van Mobiliteit de burgemeesters niet op hun tenen, ze zijn in staat nog maar eens een tram tegen te houden.” Dat Smet na al die jaren geen zin meer heeft in nog een robbertje vechten, is pijnlijk maar begrijpelijk. Allicht verstandig. Hij gaat er wel moeten voor zorgen dat de autodruk in 2018 met 20 procent verminderd is. En daar is een coherent parkeerbeleid een zeer geschikt instrument voor.

WAUTER MANNAERT

BDW 1444 PAGINA 16 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Boven: Een zicht op het oude Jeruzalem. Cultuur staat in Israël vaak gelijk aan religie en geschiedenis. Gelukkig is er in Tel Aviv ook het TAMA (Tel Aviv Miseum of Modern Art), waar momenteel de gecontesteerde expo van Michaël Borremans te zien is.

Cultuurbeleving > Journaliste Nicky Aerts over haar ervaringen in Israël

Heimwee naar Brussel JERUZALEM – Freelance journaliste Nicky Aerts woont inmiddels één jaar in Jeruzalem. Voor Brussel Deze Week schreef ze een tekst over haar ervaring en cultuurbeleving als Belg en als Brusselaar in Jeruzalem en Tel Aviv. “We voelen ons ‘ontgeriefd’.”

inds begin september loopt in het Tel Aviv Museum of Art, de overzichtstentoonstelling van Michaël Borremans die in Bozar in Brussel 150.000 bezoekers heeft

gelokt. Dit is As sweet as it Gets in Israël. Borremans is er in Vlaanderen zwaar op aangepakt dat hij, ondanks de oorlog met Gaza en de Israëlische politiek in het algemeen, toch

naar hier gekomen is. Politiek niet helemaal correct, maar ik ben voor mijn eigen, culturele zieltje heel erg blij dat ik zijn werk nog eens van dichtbij kan zien. Hier en nu. Eindelijk

nog eens degelijk, mooi werk. Borremans had in zijn reactie op de hele hetze in Vlaanderen misschien wel een punt toen hij zei: “We moeten Israël overladen met cultuur.” Niet less is more, maar more is less. Het zit namelijk zo… Toen we vijf jaar geleden van Brussel naar Berlijn verhuisden, wisten we niet wat ons overkwam. Er was zoveel te

BDW 1444 PAGINA 17 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

tussentijd wel gevonden: het Suzanne Dellal Centre voor hedendaagse dans en het Tel Aviv Museum of Art, waar ik aan het begin van mijn verhaal al naar verwees. Beiden in Tel Aviv. Het Suzanne Dellal Centre is een internationaal gerenommeerd huis voor hedendaagse dans. Naast het huisgezelschap komen er vaak andere dansgezelschappen optreden en zijn er behoorlijk wat uitwisselingsprogramma’s met gezelschappen uit de hele wereld. Op dit moment loopt er bijvoorbeeld een festival rond Japanse hedendaagse dans. In het Tel Aviv Museum of Art is begin september de overzichtstentoonstelling van Michaël Borremans geopend. Het gebouw heeft een paar jaar geleden een nieuwe, moderne vleugel gekregen waar gasttentoonstellingen getoond worden. Die zijn vaak een mooie aanvulling bij de behoorlijk goeie vaste collectie van het museum. Maar het Tel Aviv Museum of Art en het Israel Museum in Jeruzalem (met een kleine, maar fijne vaste collectie hedendaagse kunst) zijn eerder uitzonderingen op een tamelijk gesloten Israëlisch gericht aanbod.

doen op het vlak van cultuur dat we er slecht van werden. Die Qual der Wahl, zo noemen de Duitsers het. Er is gewoon te veel. Een mens beseft natuurlijk niet dat ie verwend is, tot op het moment dat al het lekkers wegvalt. Dat is het gevoel waar wij nu sinds meer dan een jaar mee zitten: we voelen ons ‘ontgeriefd! We zijn een jaar geleden namelijk van Berlijn naar Jeruzalem verhuisd. Al kan je bezwaarlijk hard maken dat er hier in het beloofde land geen cultuur zou zijn. Laat mij het anders formuleren: het culturele aanbod dat er is, is nogal gefocust. Op één van mijn minder goeie dagen zou ik het woord ‘eng’ gebruiken. Cultuur staat in Israël vaak gelijk aan religie en geschiedenis. Af en toe mag het wat meer zijn. Als megasterren als The Rolling Stones, Justin Timberlake of Lady Gaga zich niet laten afschrikken door de BDS-beweging (boycot, divestment en sanctions) en toch naar Israël komen voor een optreden. Maar door de band genomen is het pover gesteld met het bredere, hedendaagse, culturele aanbod, zeker in Jeruzalem.

FILM

EEN FAIRE VERGELIJKING

Wat nieuwe films betreft zijn we gelukkig gezegend met het feit dat maar acht en half miljoen mensen modern Hebreeuws spreken en het niet de moeite loont om de films te dubben. De betere internationale films –en vooral Hollywood producties (met dank aan de Joodse connectie) lopen hier met een weinig vertraging op de rest van de wereld in de grote en kleine zalen in originele versie. Jammer is het dan weer dat de Hebreeuwse films of de occasioneel Arabische film niet ondertiteld worden. Zo zaten we een paar maand geleden in de Cinémathèque in Jeruzalem vol spanning te wachten op de start van de Palestijnse film Omar. Een film die samen met The Broken Circle Breakdown van bij ons genomineerd was voor de Oscars. Licht uit. Film start. Muziek. Beeld. Klank. Arabisch! Met Hebreeuwse ondertitels. We waren eraan voor de moeite.

Ik laat Jeruzalem dan maar voor wat het is en richt mij op Tel Aviv. Start-up city van een startup nation! Tel Aviv wordt wel eens The Bubble genoemd. Dit is niet Israël as we know it, en toch. Ook al zie je hier wat schaarser geklede mensen over straat lopen (Tel Aviv is tenslotte een kuststad) en ook al zijn de inwoners gemiddeld 30 jaar jonger dan in Jeruzalem, toch blijf ik ook hier op mijn honger zitten.

NIET TRANSPARANT Veel heeft te maken met de affichering van de evenementen. Voor een bevolking die hoofdzakelijk is samengesteld uit de Europese en Amerikaanse diaspora is er van die achtergrond nauwelijks iets te merken. Alle affiches en advertenties zijn in het Hebreeuws. Je weet met andere woorden niet wie, wat, hoe of wanneer. Voor een journalist als ik een behoorlijk existentieel probleem. Toegegeven, je kan af en toe uit het ontwerp van een affiche wel opmaken of ‘het’ misschien wel de moeite is, maar dan nog heb je er het raden naar waar ‘het’ over gaat en weet je al helemaal niet waar je wanneer moet zijn, wil je iets zien of horen. Een paar spontane pogingen van mijn kant hebben weinig spectaculairs opgeleverd.

ISRAËLISCHE KUNST Het lijkt alsof de Israëli’s koste wat het kost een ‘nieuwe’ stroming willen creëren, de Israëlische kunst, en daarvoor bereid zijn al het vertrouwde overboord te gooien en met z’n allen op zichzelf in te zoomen. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee aan moet en vind maar moeilijk aanknopingspunten. Een tentoonstelling met werk van Michaël Borremans is dan een welkome verademing. Misschien ook wel omdat ik me aangesproken voel, betrokken.

HEIMWEE Op zo’n momenten heb ik heimwee naar Brussel met zijn vele concertzalen, grote theaterhuizen en kleine achterafzaaltjes, zijn vele tentoonstellingen, klein en groot en zijn enorm breed aanbod voor een internationaal publiek. Heimwee naar de nooit aflatende stroom van jonge en wat minder jonge internationale muzikanten, die Brussel, de hoofdstad van zovele entiteiten, niet links willen laten liggen. Op muzikaal vlak is Tel Aviv zeker geen hoogvlieger. Al zijn er ook hier vast wel kleinere podia en een underground scene. Ik heb ze alleen nog niet mogen ontdekken. Op het vlak van muziekwinkels is het al even erg. Zo niet nog erger, want ik kan dan misschien wel leven zonder live concerten, maar als je zelfs de muziek die je goed vindt ook niet kan vinden in de platenzaak, dan wordt het link. We gaan even terug naar Jeruzalem.

DE WITTE STAD

Woonblokken als burchten versus een oud Arabisch huis: welkom in Jeruzalem.

DE ACHTSTE NOOT Toen ik na een maand of vier in Jeruzalem eindelijk de enige platenzaak/cd-winkel in de stad gevonden had, kon mijn geluk niet op – ik was bijna zo gelukkig als mijn man en zoon, toen zij een slagerij ontdekten waar ze varkensvlees verkochten. Spek! Ik had gauw een verlanglijstje opgesteld met cd’s die ik me ab-

soluut wilde aanschaffen. Muziek verzacht nu eenmaal de zeden. Mijn enthousiasme werd al gauw gefnuikt, toen ik mijn lijstje voorlegde aan de jonge kerel die me wel wilde helpen in gebrekkig Engels. Ik had het kunnen weten. Toen ik de winkel binnenstapte, knalde er geen herkenbare pop- of rockmuziek door de luidsprekers, maar iets onbeduidend He-

breeuws. Calexico, Dan Auerbach, Boy & Bear, Kimbra: het zei de jonge man allemaal niks. Misschien moest ik maar eens naar Tel Aviv, suggereerde hij.

In de architectuur vind ik al evenmin rust. Als ik rondom mij kijk zie ik alleen maar versterkte burchten. Lelijke betonnen constructies. Huizenblokken die eruit zien als het Hebreeuws alfabet. Tel Aviv heeft zijn witte art-decohuizen, Jeruzalem zijn Oude Stad en hier en daar vind je in Jeruzalem ook nog oude Arabische huizen – waarvan de meesten ondertussen zijn bewoond door Israëli’s – met schitterende tegelvloeren, half overdekte veranda’s met een prachtige tuin vol vijgenbomen, palmen en oleanders. Dat is een beeld waar ik mijzelf mee kan troosten: de blauwe lucht, de zon, het groen en de kleuren van de bloemen. Brussel heeft meteorologisch misschien een paar punten achter op Jeruzalem en Tel Aviv, maar één ding weet ik zeker: wanneer ik over een paar jaar terug naar Brussel kom, zal ik een reuzenhonger hebben! Men zegge het voort!

DE ANDERE KUNSTEN Een lichtpunt, twee lichtpunten heb ik in

Nicky Aerts

BDW 1444 PAGINA 18 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Voorpublicatie > Een schilder vernietigd door de nazi’s

Orgelman in de Leopoldswijk H

un behuizing in de Justus Lipsiusstraat moet de Nussbaums wel erg tegengevallen zijn, want ze zijn er geen twee maanden gebleven. Vluchtelingen kweken graag een beetje vertrouwdheid, ze hebben in de buurt een andere plek gezocht en gevonden. Het nieuwe appartement is zo ruim dat Nussbaum zijn vader kan vragen zijn in Duitsland achtergebleven schilderijen op te sturen. In zijn brief aan Meidner van eind ’37 plant Nussbaum zich letterlijk op zijn nieuwe adres neer: ‘Een notenboom moet rustig op zijn plek blijven staan. Hopelijk draagt hij ooit vruchten.’ ‘Sinds enkele dagen hebben wij een woning. Dat is heel belangrijk voor mij, want al vijf jaar lang trek ik van de ene gemeubelde kamer naar de andere. Die waren klein en hadden allemaal een verschrikkelijk bloemetjesbehang. Bij gebrek aan plaats heb ik tegen de muur staan schilderen. Dat moet nu ophouden. Het wordt tijd.’ Zekerheid over zijn lot is te hoog ge-

grepen – ‘Vandaag zijn we in Brussel, waar morgen? Dat is niet belangrijk, je mag niet te nieuwsgierig zijn’ – maar nu ze kort na hun huwelijk in de Archimedesstraat een verdieping hebben gevonden, heeft Nussbaum eindelijk een beetje een nestgevoel. ‘Ik geloof dat we hier blijven.’ Met zijn penseel fixeert hij zijn nieuwe buurt; het uitzicht vanaf zijn etage wordt het onderwerp van twee schilderijen. Een gouache van de ommuurde stadstuin getuigt tot in de handtekening van zijn keuze voor de Belgische hoofdstad: ‘Bruxelles 1938’. De boom centraal in de tuin – geen notenboom – draagt bloesem, wat niet vanzelfsprekend is voor Nussbaum, schilder van menig bladloze tronk. En hij speelt met de was die aan de lijn hangt. Voor wie het wil zien, is het duidelijk dat de schilder met zijn nieuwe woonst in zijn nopjis. Een jaar later versmelt hij helemaal met zijn nieuwe omgeving wanneer hij zich voor een zelfportret op zijn balkon plaatst. Daar hoort dan weer een vrolijke das bij. Ook Felka schildert zichzelf op een

BRUSSEL – Tijdens het interbellum genoot de JoodsDuitse kuntenaar Felix Nussbaum grote faam. Eind 1944, toen hij in Auschwitz overleed, schoot daar bijna niets van over. Tot zijn geboorteplaats Osnabrück in 1995 een wedstrijd uitschreef voor een Nussbaummuseum. Humo-journalist en schrijver Mark Schaevers schreef een boek over Nussbaums zwerftocht door Europa. Hieronder een pareltje over zijn periode in de Brusselse Leopoldswijk.

... want al bijna vijf jaar lang trek ik van de ene gemeubelde kamer naar de andere. Die waren klein en hadden een verschrikkelijk bloemetjesbehang.

Orgelman. Felix Nussbaum. Een schildersleven van Mark Schaevers is verschenen bij De Bezige Bij, telt 320 geïllustreerde blz. en kost 39,90 euro.

balkon van hun woonst, met een onflatterend dikke buik. De Archimedesstraat verbindt de chique Ambiorixsquare met de

ADVERTENTIE

MATINEE KADEE

Jan Decorte © JAN DECORTE

Rosas

ZONDAGNAMIDDAGEN VOOR HET HÉLE GEZIN = MATINEEVOORSTELLING VOOR DE OUDERS* + GRATIS WORKSHOP VOOR DE KIDS (4-12) + GRATIS OPVANG VOOR DE PEUTERS (-4)

*JAN DECORTE (16/11) ROSAS (PARTITA, 21/12) ROSAS (CREATIE 2015, 25/01) & PHILIPPE QUESNE (1/03) WWW.KAAITHEATER.BE/MATINEEKADEE KAAITHEATER & KAAISTUDIO’S – 2 FIJNE ADRESSEN IN BRUSSEL.

Rosas

Philippe Quesne/Vivarium Studio

KAAITHEATER.BE

BDW 1444 PAGINA 19 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Links: zicht vanaf het balkon in de woning in de Archimedesstraat, omstreeks 1937. Rechts: De achtertuin van de Archimedesstraat, 1938.

Wetstraat ter hoogte van de rotonde die vandaag Schumanplein heet – we zijn nog altijd in het hart van de huidige Europese wijk. De straat is hooggelegen: vanaf zijn balkon aan de achterkant heeft Nussbaum over de Stevinstraat en het Berlaymontklooster heen een fraai stadsgezicht. Rechts is er de tweelingtoren van de Sint-Jozefskerk, links in de verte vormt het Justitiepaleis een herkenbare piek – de Brusselse Fujiyama is deze kolos ooit genoemd. Dit panorama zal voortaan geregeld in Nussbaums schilderijen fi gureren; alleen daar bestaat het nog, want inmiddels is

het Berlaymontgebouw, hoofdkantoor van de Europese Commissie, er als een reusachtig scherm voor gezet. Nummer 22 van de Archimedesstraat is een smal pand met een hoge voordeur, een begane grond en twee verdiepingen tussen een kelder- en zolderetage: een Brusselse baksteenwoning zoals er tienduizenden zijn. De decoratie aan de straatkant is sober, op een ietwat pompeus balkonnetje na, waarvan het smeedwerk de hoofdrol krijgt in een gouache van Nussbaum op roze papier; hij geeft zichzelf uitzicht op een onbewolkte hemel.

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Berlijn Er zijn de bollen van het Atomium en de bollen van Berlijn. Beide zijn wereldberoemd. Al jaren wou ik u die van Berlijn voorstellen, want er hangen mooie verhalen over politieke eufemismen aan vast, wat passend is in dit jaar van oorlogsherdenking. En ik ben net in Berlijn geweest. Indrukwekkend moderne maar best aangename stad waar bij lekker weer duizenden mensen van groen bier of witte wijn zitten te genieten aan de oevers van de Spree. De stad heeft haar verleden afgeschud en zo snel mogelijk de infame Muur uit het stadsbeeld verwijderd. En toen kwamen de toeristen en het eerste wat ze vroegen was: “En waar liep nu eigenlijk die Muur?” Dus is men ze overal weer aan het invoeren, weliswaar met steentjes op straat. O, en dan is er Checkpoint Charlie. Duizenden toeristen laten er zich voor fotograferen: een situatie die wel erg aan Manneken Pis doet denken met inbegrip van souvenirwinkels en eetkraampjes. Berlijn heeft twee culinaire specialiteiten: de bal en de curryworst. Die laatste doet ons opkijken en eigenlijk is er niets bijzonders aan, gewoon een gekookte worst met een soort curryketchup, te krijgen op zowat elke straathoek. Niet wat wij hier een curryworst noemen, maar de Berliners zelf zijn er akelig trots op. Zo weten zij dat de saus werd uitgevonden door ene Frau Herta Heuwer in 1949 op basis van ingrediënten die zij bij elkaar bedelde bij de geallieerde bezettingstroepen. Het Deutsches Currywurst Museum Berlin moet daarvan getuigen. Met die andere specialiteit zijn we meer vertrouwd: de boule de Berlin. Ik had Berlijnse bol kunnen schrijven, maar geen mens die dat hier ooit zegt. Typisch voor zo’n bereiding die in heel de wereld wordt geassocieerd met één bepaalde plek: in het centrum van oorsprong heet hij anders. Net zoals endives de Bruxelles en Brussels sprouts hier gewoon witloof en spruitjes heten, zo spreekt men daar niet van Berliner Bal maar gewoon van P fannkuch, wat pannenkoek betekent. Verder van de hoofdstad van Duitsland worden dat Krapfen of zelfs Puffen. De boule is eigenlijk een veredelde smoutebol. Zij bestaat uit gerezen deeg dat wordt gegaard in kokende olie. De olieachtige smaak is het aantrekkelijke aan dit gerecht, tenzij u niet zo van oliegeuren houdt. Op een goede dag vond iemand dat dit garen niet snel genoeg ging en duwde een gat door de

bol. Zo ontstond de doughnut (en de bagel), de gehaaste Amerikaanse versie van de Berliner. Een boule de Berlin is dus eigenlijk een slowfood doughnut! slowfood Berlijnse bollen zijn al lang populair, maar toch van oorsprong in het gebied dat overeenkomt met het Heilige Roomse Rijk, Van het zuiden van Italië ( bombolone) tot Kiel en van de Maas tot aan de Memel. ‘Berlijns’ heten ze sinds 1847, maar smoutebollen zijn uiteraard véél ouder en dateren al uit de tijd van de Romeinen. Dat is dus een van die zeldzame zoetigheden in Midden-Europa die nu eens niet van de Turken stammen! Maar daarbuiten zijn ze ook razend populair in Portugal (dé snoepers van Europa) en héél Zuid-Amerika. De Berlijnse bol is zo uitgegroeid tot een symbool en dus tot een steen des aanstoots in tijden van politieke onrust. Berlijnse bollen werden tijdens de Belle Epoque al grif verkocht aan de Belgische kust, tot op het strand toe. De oudere lezers herinneren zich waarschijnlijk dit verschijnsel, en vragen zich nog steeds af waarom men zo nodig plakkende boules moest eten tussen stuivend zand? Door de Eerste Wereldoorlog raakte alles wat Duits klonk uit den boze, maar natuurlijk verdween de trek in bollen daarmee niet. Uit patriottisme werden ze dan maar omgedoopt tot boules de l’Yser. In Australië heten ze Kitchener buns om dezelfde reden. Lord Kitchener was de Britse minister van Oorlog van 1914 tot 1916, die besnorde man die op een beroemde affi che de lezer vingerwijzend “wants You” toeroept. In dezelfde context werd de café viennois, in de Belle Epoque zeer populair in Parijs, omgedoopt tot café liégeois omwille van de heroïsche weerstand van die stad tegen de Duitse inval in augustus 1914. De café liégeois bleef, maar dan eerder als de bevroren versie, de boules de l’Yser losten langzaam op in de wereldvrede. In de jaren 1960 sprak mijn moeder nog altijd van de twee: Berlijn én de IJzer. Het fenomeen dook weer op net voor de oorlog in Irak, toen de Amerikanen weigerden frieten langer ‘French’ te noemen omdat de Fransen (en ons land) niet wilden meedoen. Men serveerde toen f reedom

“Door de Eerste Wereldoorlog raakte alles wat Duits klonk uit den boze. Uit patriottisme werden de boules de Berlin dan maar omgedoopt tot boules de l’Yser” fries. Kennen jullie, gewaardeerde lezers, nog voorbeelden van deze vorm van nationalistisch herbenoemen? Uit de keuken, graag, want elders zijn er tal van voorbeelden. De vulling van zo’n bol kan nogal variëren, vooral de Zuid-Amerikanen schijnen er heel wat diverse dingen tussen te spuiten, het ene al dikmakender dan het andere. Maar in Berlijn wordt er meestal confi tuur in gedaan, van pruimen of kersen. Dat gebeurt daar trouwens door de vulling in de bol te spuiten. De inhoud kan men dan herkennen aan de soort suiker waarmee de bal is bestoven. Hier wordt zo’n bol vaker doorgesneden en rijkelijk belegd met crème Anglaise. Zou dat ook een betekenis hebben? Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1444 PAGINA 20 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Docufilm > ‘Mamma Irma’ nu ook buiten Limburg te zien

‘Van de diepste gevoelens tot de show’ BRUSSEL – “Toeschouwers roepen hun emoties uit naar het scherm, kloppen op de stoelen, pakken me achteraf vast.” Het kippenvel bij eerdere vertoningen van ‘Mamma Irma’ over de uitstervende eerste generatie Italiaanse gastarbeiders in de Limburgse mijnstreek zet zich verder in Muntpunt op 7 oktober.

zetten om een beter leven te creëren, over keuzes maken en over verlies. Ieder huisje heeft zijn kruisje, al zegt Antonio het niet met zoveel woorden, hij tóónt het. Bij de montage schrok ik van het vuile, het rauwe, maar toch is het ook een lichte film, want na huilen komt lachen. Op het feest te zijner ere in het Casino van Houthalen liep zowat alles fout, maar tegelijk was er ook zoveel sfeer, zoals onder de Italianen in de jaren 1930 en 1940 in de films met Anna Magnani. Er zit heel veel Italië in de film, van de diepste gevoelens tot de show.” Al had Perrotti gevreesd voor de ontvangst: “Je eigen moeders begrafenis filmen en dan deze Antonio, zouden Italianen daar niet te trots voor zijn, maar net het kleine, fragiele, eerlijke werd zo geapprecieerd.” Zoals ook de volgende generaties uitzwerven – zelf heeft Perrotti lang in Schaarbeek gewoond – zet de film nu zijn reis verder buiten Limburg. Vorige dinsdag nog in het Filmhuis Mechelen met a capella livemuziek van het tweede hoofdpersonage Vincenzo Petrelli.

“Al loop ik er ook in rond, de film gaat niet over mij,” zegt de maker Remo Perrotti (onder andere cd Mineworks, theaterstuk Baraka!, drummer bij Radical Slave, de band met Mauro en Buscemi) die er in Muntpunt zal bij zijn. De docufilm Mamma Irma begint nochtans met de begrafenis van zijn moeder Irma. Door het besef van dit verlies, filmde hij drie jaar lang de bejaarde oud-mijnwerker Antonio Magistro, een generatiegenoot van zijn ouders, en gaf zo een uniek stukje Belgische geschiedenis een stem: “Deze zanger-dichter was een van de ‘barakkenmannen’ van Meulenberg, de wijk in Houthalen waar ook mijn ouders in de jaren 1950 terechtkwamen. Antonio’s moeder heeft het nooit kunnen verkroppen dat hij naar België trok. Op het eind van zijn leven was hij vereenzaamd en verarmd. De film toont waarmee migranten geconfronteerd worden, en gaat over de stappen die mensen

An Devroe 7 oktober, gratis, vertoningen (van 1 uur) om 12u30 en 20u, reserveren via info@ muntpunt.be, 02-278.11.11

ADVERTENTIE

ZO — ZO T.E.M.

12.10 19.10

FAMILIE FEsTIvAL

WEEK VAN HET BoS Cultuurcentrum Dilbeek kiest resoluut voor duurzaamheid in het cultuurseizoen 14-15. We gaan van start met een aantal activiteiten voor kinderen tijdens Week van het Bos.

zo 12.10 12:30 - 17:30 GoNzENDE zoNDAG (+6)

Deze Gonzende Zondag staat volledig in het teken van het bos, de bomen en de dieren. Verwacht je aan spannende muzieken theatervoorstellingen, creatieve workshops en animatie! Reserveren is aan te raden, de plaatsen zijn beperkt. Voorstellingen Rode Boom - In de lucht The Primitives - Timber WWF presenteert Radio oorwoud

zo 19.10 13:30 & 15:30 Picalili STRAALJAGER (+2,5)

Een wonderlijk verhaal vol sfeer dat de allerkleinsten weet te betoveren met beeld, muziek en woord. Met tropische speelparadijs voor en na de voorstelling!

UITVERKoCHT

zA 18.10 zo 19.10 Studio oRKA MIJNHEER PoRSELEIN (+7) INFo EN TICKETS www.westrand.be

Musette > Tweede album Anne Niepold

‘Zet die oogkleppen af!’ ELSENE – Tussen folk, jazz, swing en improvisatie. De muzikale avonturier Anne Niepold is niet te klasseren en zo heeft ze het graag. Vrijdag stelt de diatonische accordeoniste haar tweede album voor bij Muziekpublique. De titel spreekt voor zich: Musette is not dead. Van een statement gesproken. Musette is bekend om het bal-musette, populaire muziek en dito bal uit het Parijs van de jaren 1880. Sindsdien zijn er verschillende subgenres ontstaan, maar het genre lijkt vooral afgeschreven als iets ouderwets, niet meer van deze tijd. Fout, zo blijkt uit het nieuwe album van Anne Niepold, Musette is not dead. “Het idee is spontaan ontstaan tijdens mijn carte blanche op het Festival d’Art de Huy. Ik heb besloten genres te spelen waar men vooroordelen over heeft: tango, klassiek, musette. Met als doel de clichés te doorbreken,” zegt Anne Niepold. “Ik heb een T-shirt laten drukken voor de muzikanten met het statement: Musette is not dead. Als je enkel de initialen neemt, bekom je MIND. Ook sterk!” vertelt de diatonische accordeoniste. “Do you MIND musette? Mind the step. Mind the gap. Open your mind, geestverruimend, het staat ook voor een melting pot.” Clichés doorbreken is de rode draad doorheen Niepolds carrière: ze speelt jazz op diatonische accordeon, een instrument dat eerder in de folk thuishoort. Ze was in 2008 de eerste accordeonist die de Toots Thielemans Award won, op diatonische accordeon dan nog. Ook op folkbals deed ze wenkbrauwen fronsen toen ze in haar beginjaren dingen speelde die de dansers wel eens in de war zouden kunnen brengen, een doodzonde. Musette ontstond in Parijs toen de verpauperde inwijkelingen uit Auvergne en Italië, met respectievelijk hun doedelzak en hun (chromatische) accordeon, de swingende manouche-zigeuners ontmoetten. Het genre werd de soundtrack van de Franse hoofdstad. “Musette ligt me net omdat het put uit verschillende bronnen. Ik ben niet van hier maar voel me echt Brussels, en muzikaal ben ik noch jazz noch folk, iets tussenin.” “Ik heb musette doorspekt met Amerikaanse swing, een cultuur die diametraal tegenover musette stond. Op bals-musette hingen er vaak borden ‘Interdiction de jouer du swing’, want swing dat stond voor luide koperblazers en gevechten,” zegt Niepold. “Wel, dat is net wat ik gedaan heb: samen-

brengen wat vroeger onverenigbaar was. Swing met wals, blazers naast accordeon.” Om tot die muzikale kruisbestuiving te komen, heeft Niepold zich omringd met klassemuzikanten, vooral uit de jazz. Stefan Bracaval op dwarsﬂuit, Nicolas Garnier op hobo, Jo Hermans op trompet en bugel, Frederik Heirman op trombone, Hendrik Vanattenhoven op contrabas en Etienne Plumer op drum. “Ze spelen de arrangementen die ik voor musette-klassiekers geschreven heb, al krijgen ze ook ruimte voor eigen inbreng tijdens de solo’s. Ze zullen erbij zijn tijdens de cd-presentatie bij Muziekpublique.”

Traditie in beweging Op het album staan twee eigen composities van Anne Niepold, de rest zijn traditionals van onder meer Gus Viseur en Jo Privat waarvoor ze nieuwe arrangementen geschreven heeft. “Ik heb er soms iets heel anders van gemaakt, maar steeds met respect voor de traditie. Het resultaat is musette doorspekt met jazz en swing manouche. Het heeft iets weg van filmmuziek.” Op de vraag of het voor haar belangrijk is om de traditie te vernieuwen, volgt een lange stilte. “Ik hou er niet van als men tracht bepaalde tradities te bevriezen in de tijd. Het is belangrijk dat er mensen zijn die de traditie door en door kennen, maar het is ook belangrijk dat muziek evolueert, anders sterft ze uit. Op folkbals mag niet geraakt worden aan de traditie en dan staat men verstomd dat jongeren afhaken... Voor mij moet muziek op natuurlijke wijze vloeien en organisch zijn, mét kennis van de traditie.” Die bril is Brussels. “Ik ben op zoek gegaan naar musette in Brussel. Gus Viseur is een van de grote namen, een naam die de Fransen zich graag toe-eigenen, hier moesten dus toch ook sporen van musette te vinden zijn? Ik heb me plekken ingebeeld waar de musette op zijn plaats geweest zou zijn: tussen de ouwe rommel en veelheid aan culturen op het Vossenplein, in de Hellemanswijk, voor het Justitiepaleis...” Op die plekken zijn de promofoto’s voor het album gemaakt. Benjamin Tollet Cd-voorstelling op vrijdag 3 oktober om 20u bij Muziekpublique, Molièretheater, Naamsepoortgalerij, Bolwerksquare 3 te Elsene. Tickets kosten 8/12/14 euro. Meer info op www.muziekpublique.be en www.anneniepold.be

BDW 1444 PAGINA 21 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Artists in residence Freddy Tsimba in Kinshasa

Kunst in de waanzinnige stad

De stad Kinshasa omschrijven doet ook de documentaire van Ntimasiemi niet. Het script is niet bijzonder rechtlijnig, dat laten de makers al meteen na de begintitels weten: “Filmen in Kinshasa is banden smeden, het toeval plannen en het onverwachte in een kader gieten.” De maker doolt daarom mee tussen de tien miljoen inwoners van de Congolese hoofdstad, op zoek naar opmerkelijke mensen en situaties. Regelmatig kruist hij daarbij het pad van Molière TV, een populaire onafhankelijke nieuwszender, die teert op fait divers die telefonisch aan zijn redactieleden worden getipt. Dergelijke fait divers zijn er genoeg, want zoals de directeur van Molière TV zijn business-

BRUSSEL – Onlangs was op televisie ‘Kinshasa Mboka Té’ te zien, wat zoveel betekent als ‘Kinshasa waanzinnige stad’, en werd bedacht door slamdichter ‚Fière de l’Etre’, die in de documentaire iedereen waarschuwt: “Deze stad is moeilijk te omschrijven. Blijf niet te lang of je gaat eraan.” Maar zijn collega Freddy Tsimba kijkt daar anders tegenaan.

model grijnzend samenvat: “Een inwoner van Kinshasa heeft altijd problemen in zijn buurt. Het hoeft bijvoorbeeld maar even te regenen en de straten staan blank. Dat soort problemen hebben wij nodig.” De documentaire ontsnapt evenmin als Molière TV aan de rauwe realiteit van Kinshasa: overbevolking, verveling, vervuiling, ontbering, mishandeling: zelden verdwijnen de problemen uit beeld. Maar temidden daarvan focust Ntimasiemi ook bewust op een aantal kunstenaars: de slamdichter waarvan eerder sprake, tekenaar Papa Mfumu’eto die voor zijn werk in contact treedt met geesten, een hele hoop dansers, zangers en muzikanten… Zo besluipt je gaandeweg het gevoel dat de meeste Kinois eigenlijk een beetje kunstenaar zijn. Zeker als de camera’s draaien zie je bijvoorbeeld heel veel theater: de openbare séances van de sektarische Kimbangisten is ten dele ook muziektheater, waar tegelijk met overgave als met vrolijk scepticisme naar wordt gekeken. Ook de patserige politiecommandant die zijn manschappen aanspoort de strijd tegen de Kuluna te intensifiëren, voert voor de camera een toneelstukje op. Nog opvallender is dat het hardnekkige bijgeloof dat de samenleving in Kinshasa ondermijnt, op een aandoenlijke manier de bezwerende rol lijkt te spelen die normaal voor artistieke fictie is weggelegd. Wanneer een journalist van Molière TV in alle

ernst vertelt over dat incident van die vrouw die veranderde in een vis, of wanneer een man die zich een goochelaar noemt, vertelt over die keer dat hij gedwongen werd een gewone telefoon om te toveren tot een Blackberry, kan je je niet van de indruk ontdoen dat dergelijke fantasieën moeten dienen om harde werkelijkheid te vergeten of zelfs te ontkennen. Maar dan is er ook nog Freddy Tsimba, nuch-

ter en nederig, en zich volledig bewust van zijn rol als beeldend kunstenaar. Hij besluit om naar aanleiding van de hetze rond de Kuluna een sculptuur te maken van een vracht machetes. De ‘vernissage’ van ‘La maison machetes’ wordt het beklijvende hoogtepunt van de documentaire. Wanneer honderden mensen zich verzamelen rond het huis dat van machetes is gemaakt, zie je meteen hoe echte kunst werkt. Iemand vraagt zich af of de installatie een hok is om kippen in te steken. Een wat oudere man is duidelijk bang omdat hij zoiets nog nooit heeft gezien. Nog iemand anders vindt dat de kunstenaar het geld voor de machetes beter had besteed aan de lijdende bevolking. En iedereen vindt dat de kunstenaar nu ook uitleg moet verschaffen bij wat hij deed. Dat doet Tsimba ook en zijn boodschap is eenvoudig: “Wat sommigen gebruiken om kwaad te doen, gebruik ik om goed te doen. Daarom maakte ik met duizend machetes, een Huis voor de vrede.” Het komt hem helaas op beschuldigingen van hekserij te staan, maar dat is hij al gewoon. Wat ons betreft toont hij in ieder geval een waardig alternatief voor de opruiende en willekeurige tribunalen van Molière TV en de politiecommandant. Michaël Bellon www.brusselnieuws.be/inresidence

ADVERTENTIE

rs. urs tou nto on oo wo /w .c k m/ o om o .co b k e o c o a b .f e w c w a .f w www

Tijdens een woontour verkennen we alle wijken van Brussel met een woonbril. U verneemt alles over huren en kopen in de hoofdstad. U krijgt er een heleboel praktische informatie over de buurten bovenop: de bereikbaarheid met het openbaar vervoer, de aanwezigheid van scholen en groen, de sfeer … Info en inschrijving via 0800 20 400 of www.woneninbrussel.be.

BDW 1444 PAGINA 22 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Verena Hanf: “Je moet integratie als een verrijking zien en niet als een gevaar.”

VERENA HANF, NGO-REDACTEUR EN ROMANSCHRIJFSTER

De valse angst voor het onbekende SCHAARBEEK – Hoe zeemzoet ontspannend haar tweetal ‘stationsromans’ ook zijn – met herkenbare typetjes als Simon, een gedumpte echtgenoot die de sleur van zijn relatie inziet, of Enrique, een illegale Boliviaan die de vrouwelijkheid van een oude bes opwarmt – schrijfster Verena Hanf kan haar gedrevenheid niet verloochenen: ’mensenrechten boven alles’. Uit welke achtergrond een auteur zich na veertig jaar ontpopt, krijgen we te horen bij een kopje met krokante chocoladesticks.

‘W

aar ik me nog aan stoor? Aan die theehuizen die Brussel kent en waar je als vrouw niet binnenkan of durft. Of aan zo een vrouw die zwart als een raaf, zo triest ingepakt van kop tot teen, de zomerwarmte trotseert. Ik zou hen willen toeroepen ‘Sesam, open u!’. In oorsprong zijn we toch allen gelijk, of niet soms? Waarom gaan mensen dan zo niet om met elkaar? Ik denk dat opvoeding, het leven en het milieu waarin je vertoeft al genoeg zorgen voor het ontstaan van schotten. Je beslist toch zelf

om die ballast te dumpen. Trouwens, een gemengd sociaal milieu, zoals dat in Brussel door de verscheiden populatie aanwezig is, biedt meer troeven dan elders om sterk te staan in de wereld. Ik herinner me dat ik als kind in Freiburg nooit wou dat mijn moeder Frans met me sprak op straat, omdat sommige mensen ons dan nakeken omdat we een andere taal spraken. Daar waar mijn kinderen vandaag in Schaarbeek zonder schroom switchen van Frans naar Duits en omgekeerd. (Hanf spreekt thuis Duits met haar zonen van

acht en elf, haar Waterloose man spreekt Frans met hen, red.). Mijn zoon speelt voetbal bij FC Kosova Schaerbeek omdat het vlakbij is. Wat heeft het voor belang welke oorsprong de spelertjes hebben? Hij voelt zich er als een vis in het water. Ik hoor hem iemand benoemen als ‘die kleine met zijn rare T-shirt’, terwijl ikzelf voorbijgestreefd zou zeggen ‘ce petit Mouss’. Ze staan in die voetbalploeg niet meer stil bij nationaliteiten. Positief, toch?”

Blauwe lippen Verena Hanf ratelt als een ICE-trein in twee talen over haar biotoop van vandaag en gisteren. Haar moeder van Libanees-Egyptische afkomst heeft als jonge vrouw het Egypte van Nasser verlaten zoals zovelen uit een welstellend milieu, uit angst voor de maatregelen van de socialistische regering, onder meer inzake onderwijskansen. “Mijn moeder kwam uit een melkitisch Grieks-katholiek gezin. In Freiburg studeerde ze kinesitherapie, en leerde er mijn

Foute spiegel “Ik ben radicaal tegen stereotypen, angst en te snelle oordelen. Maar op een dag blijk ik te laat om mijn kinderen van school te halen, en ren naar mijn auto die langs het Josaphatpark staat. En wat zie ik: mijn linker buitenspiegel is afgerukt. Ik denk meteen: welke schoolverzuimende junkies doen dit, waarschijnlijk om mijn moffennummerplaat. Alle vooroordelen schieten door mijn hoofd. Er staan twee mannen, de ene een Marokkaan met vierkante baard, de andere met een brosje, het type Oostblokker die je auto wilt kopen. Ik panikeer haast en klem mijn sleutels vast. De twee kijken in het rond naar stukken, rapen het spiegelglas op en wat verder de spiegelhouder. Ze beginnen dat ding in elkaar te klikken – de spiegel doet het weer. En plots denk ik: daarom houd ik van Brussel.”

vader, een katholiek uit Düsseldorf kennen. Samen met mijn oudere broer, die in het Eu-

BDW 1444 PAGINA 23 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

“Ik amuseer me gewoon met het schrijven van filmische verhalen. Ik weet dat het geen hoogstaande literatuur, politieroman of historisch werk is. Trouwens, mijn man wou er meer achtervolgingen en seks in.”

Uiteindelijk werkte ik er maar zes maanden, voor een tv-programma voor de lokale Duitse minderheid. Ik kreeg antwoord op een sollicitatie als redacteur bij Blickpunkt – Latin Amerika, het trimestriële fondsenwervingsblad van een ngo. Eenmaal per jaar mocht ik naar Zuid-Amerika, waar mijn ogen opengingen. In Bolivië bijvoorbeeld maakte ik verkleumd op 4.000 meter hoogte mee, dat mensen zonder iets en kinderen met blauwe lippen van de koude me hun aardappelen en schamele dekens deelden. De extreme gastvrijheid en hulpvaardigheid, ondanks de armoede, stond beschamend haaks op hoe we hier met vreemden omgaan.”

Paranoia Plots herkennen we Hanfs pen. Een jonge Boliviaan vinden we in haar roman Tango tranquille (2013) terug als illegaal die in Ukkel tracht te overleven om zijn familie geld te sturen. Hij denkt: ‘wat staar je me zo aan, ik ben niet gevaarlijk, vanwaar die argwaan?’. Een gescheiden vrouw van zestig ontfermt zich stuntelig-terughoudend over hem. In Simon, Anna, les lunes et les soleils (2014) worden andere vooroordelen de kop ingedrukt. “Met mijn ecologiebewust Duits kantje stoor ik me nog wel eens aan stereotiepen, als scholieren die papiertjes strooien op de stoep. Maar dit staat ver van de angsten voor en stigmatisering van de andere. Zelfs in kranten lees ik verschrikkelijke uitspraken over migratie. Dan denk ik, wat zint die mensen. Hebben ze zuivere dynamiet gegeten of wat? Ik wil daar tegenin gaan, zoals mijn personages subtiel doen. Het literatuurhuis Passa Porta had eens een avond georganiseerd met Nederlandstalige en Franstalige schrijvers, die een kortverhaal over Brussel brachten. Ik schreef ‘De spiegel’, een eerder amusante anekdote, die ik op een moment van extreme zenuwachtigheid beleefde (zie samenvatting in het kaderstuk). Het portretteert de confrontatie die iedereen wel eens meemaakt wanneer plotsklaps alle vooroordelen de kop worden ingedrukt. Eerst die paranoia, dan dat ongelooflijke goed gevoel. Uiteindelijk is iedereen ‘adorable’”.

niet. Het stilleven in huis, uitkijkend op de bomen van het Josaphatpark, zal het niet verraden. “Ik woon al sinds 2001 met mijn man in Brussel, eerst beroepshalve pendelend tussen Koekelberg en Essen, sinds 2006 definitief in Schaarbeek. Ik zeulde mijn oudste zoon jaren voor een halve week mee naar de Duitse crèche over de grens. Uiteindelijk werd dit dubbelleven verspreid over twee appartementen te hectisch. Nu ben ik enkel maandag en dinsdag in Duitsland en werk ik vanaf woensdag thuis in Schaarbeek voor het Duitse ngo-blad. Om uit de routine van het werk te geraken dacht ik iets sympathieks te doen. Graag had ik Sculptuuratelier gevolgd, maar de avond paste me niet. Mijn moeder raadde me dan maar de Schrijfcursus aan, en wat bleek? Het is inderdaad wat anders dan die ernstig-realistische teksten die ik beroepshalve produceer. Eigenlijk amuseerde ik me er rot: mensen en situaties out of the blue uitvinden, het gaf me veel plezier. Ik schrijf sindsdien als ontspanning ’s avonds, want we hebben toch geen tv. En mijn verzinsels ontspannen me ook tijdens de vakantieweken in de Elzas, in het buitenverblijf van mijn jeugd (De Munstervallei komt ook terug in haar jongste roman, red.). Al heb ik het nog moeilijk om me te definiëren als auteur. Mijn debuutroman van vorig jaar gaf me veel zelfvertrouwen als schrijver. Ondanks de luttele persaandacht werd ik verkozen voor zes lezersprijzen, en won er twee. Dat het de lezers zijn die me ‘beminden’ is het summum voor mij. Uiteraard zijn er onbewust karakters in mijn boeken die ergens mijn pad hebben doorkruist. Een Violette die als ik van lekker eten hou. Een Simon, die wat ‘melig’ is, want hij laat zijn comfortabel leventje kabbelen. Het is het type dat zich in gemakzucht nestelt in een relatie, die allesbehalve pittig blijft. Iedereen herkent die koppels wel rond zich. Ze worden maar terug pittig als ze gescheiden zijn.”

3 VRAGEN AAN KOEN VERSWYVER

Koen Verswyver: “We bieden meer dan een opsomming van wetenswaardigheden.”

‘Modernisme is de stijl van de vooruitgang’

Meer evenwicht Hongerig naar meer tijd samen om Hanfs fantasie te doorgronden, heb ik nog een vraag. Wie wilt u bevallen met uw vrouwenromans, vraag ik botweg, te beschaamd om nog een chocoladestokje te bedelen. “Ik amuseer me gewoon met die filmische verhalen. Ik beken dat het geen hoogstaande literatuur, politieroman of historisch werk is. So what? Een boek moet niet altijd moeilijk zijn, en mag gewoon wat ontspannende uren aanbieden. Voor mij is lezen gewoon un bon petit moment hebben, een leuke tijd, en dat wil ik delen. Mijn man wou ook liever dat er meer slaande autodeuren, achtervolgingen en seks in voorkwam. Het zij zo. Het volgende manuscript ligt klaar, al moet ik het einde nog herbedenken - ditmaal lukt het niet zo snel. Ik denk dat ik door verzinsels te gaan uitschrijven in een roman, na 42 jaar van gehaastheid wat rustiger aan het worden ben. Ik (ver)oordeel minder vlug. De leeftijd heeft mildheid en geduld in mijn leven gebracht. Mijn politiek en ecologisch engagement deed me altijd het vingertje opsteken. Er is nu meer evenwicht, ook dankzij dat settlen in deze stad. Ik zie Brussel nu door een wijzere bril. Ik heb hier gemerkt dat apart Franstalig en Nederlandstalig onderwijs achterhaald is, als je de samenleving observeert. Er zouden meer gezamenlijke excursies, taallessen en uitwisselingen tussen beide netten moeten zijn, er liggen kansen te over in deze stad. Je moet integratie als een verrijking zien en niet als een gevaar. Het is net daarom dat ik van Brussel houd; niemand is hier vreemdeling voor elkaar.” Jean-Marie Binst

Melig

Beide boeken verschenen bij Le Castor Astral - Escales des Lettres, www.francisdannemark.be

Hoe ze enkele jaren terug na haar veertigste vrijetijdsschrijfster werd, weten we na de derde koffie en het vijfde chocoladestokje nog

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

BRUSSEL – De Brussels Biennale of Modern Architecture (BBMA) focust tussen 4 en 25 oktober op modernisme. Een unieke gelegenheid om minder bekende modernistische privéwoningen te bezoeken. Op de website www.bbma.be kan u uw keuze maken. “De keuze is heel breed,” zegt projectleider Koen Versyver.

glet van Louis Herman De Koninck, of de woning-Hensmans in Vorst van twee onbekende architecten. Niet alleen de architectuur van de woning, maar ook de plaats in het landschap, het uitzicht op groen of de stad intrigeren hier. En het zijn sterke woningen: de basis zit goed, je kan er nadien nog alle kanten mee uit.”

Hoe populair is modernisme vandaag? Kan modernisme op tegen art deco? Verswyver: “De belangstelling neemt de jongste jaren ook bij een breed publiek toe. Getuige daarvan zijn de vele openmonumentendagen en andere initiatieven die op dit erfgoed gericht zijn. Het modernisme, voor zover dit bestaat als unieke stijl, is niet zo duidelijk afgelijnd als art deco, het is een stijl waar veel gebruik gemaakt werd van nieuwe materialen of experimentele bouwtechnieken. Deze nieuwe materialen verouderen vaak slecht. Met onze focus op duurzaamheid zijn de ervaringen wat bijvoorbeeld isolatie betreft ook slecht. Tegelijkertijd is het de stijl van de vooruitgang, die frivole kleuren gebruikt en nieuwe planindelingen voor woningen onderzoekt.”

Wat heeft de Brussels Biennale of Modern Architecture met voor deze editie als titel Living in Modern Isms de architectuurliefhebber/estheticus te bieden? Verswyver: “De bezoeker krijgt niet enkel een beeld van een woning, maar we laten ook zien ook hoe het wonen geëvolueerd is. Sommige woningen zijn nog in handen van de opdrachtgever of hun familie, terwijl andere een nieuwe eigenaar hebben gevonden die de woning heeft aangepast aan behoeftes. Het is een verhaal van de architectuur van 50 jaar geleden en een verhaal van hoe om te gaan met erfgoed. Een erfgoed dat niet per se beschermd is, maar waar de eigenaar zijn eigen smaak kan verzoenen met het oorspronkelijk concept. De eigenaar komt tijdens de rondleidingen ook zelf aan het woord, waardoor we meer bieden dan een opsomming van feiten en wetenswaardigheden, de bezoeker krijgt ook te horen hoe de bewoners het leven in een modernistische woning ervaren.” Danny Vileyn

Welke woning spreekt u het meest aan? In welke huis zou u het liefst wonen? Verswyver: “Dat is geen makkelijke vraag. Mijn voorkeur gaat uit naar de woning-Len© PHILIPPE DEBROE

ropacollege in Brugge les geeft, maar nu in Alicante woont, heb ik mijn jeugd in Freiburg doorgebracht. Doordat mijn nonkel in België woonde kwam ik Politieke en sociale wetenschappen studeren in Louvain-la-Neuve, zodat ik mijn Frans kon verbeteren. Nadien volgde ik nog Internationale betrekkingen en Europese politiek in Luik, en twee jaar Journalistiek in Mainz. Met een werkbeurs voor journalisten van het Institut für Auslandsbeziehung koos ik ‘heel exotisch’ om voor de Roemeense televisie in Boekarest te werken.

De woning Lenglet van Louis Herman De Koninck in de Vronerodelaan in Ukkel.

BDW 1444 PAGINA 24 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

Triatlon > Gefocuste Thomas Vandiest heeft lessen getrokken uit loopcarrière

BDWSPORT

‘Triatlon is een revanche’ OUDERGEM – Thomas Vandiest (31) is een vastberaden man die op sportief vlak uit is op revanche. Revanche op zichzelf, omdat hij te weinig uit zijn loopcarrière heeft gehaald. Hij was niet genoeg gefocust en kwam nooit echt uit de schaduw van zijn broer. Sinds een paar jaar maakt hij werk van zijn naambekendheid, maar dan als triatleet.

je niet meer. Ik voel dat ik op de limiet zit.” Limiet of niet, tijdens een wedstrijd zal Vandiest niet snel tonen dat hij die bereikt heeft. Hij kan het soms moeilijk laten om zich te tonen en riskeert daarmee wel eens zijn motor te snel op te blazen. “Ik ben een echt competitiebeest. Ik hou er van, ik heb het nodig. Mijn mentale kracht is absoluut een troef. Ik heb dat altijd al gehad. Het nadeel is dat ik soms een kamikaze ben (lacht). Ik ben een frontrunner: zelfs al ben ik minder sterk, toch wil ik voorop lopen, want daar voel ik me beter. Gelukkig kan ik me tijdens triatlons inhouden, want als je snel opgebrand bent, kan een wedstrijd zéér lang duren.” Een volledige triatlon heeft de Brusselaar nog niet afgewerkt, wel halve en triatlons van Olympische afstand (ongeveer een kwarttriatlon). In die ‘kortere’ afstanden behaalde hij dit seizoen al vijf overwinnen, zijn beste resultaat tot nu toe. “Op 18 oktober hoop ik een goede prestatie neer te zetten op het Europees kampioenschap van de European Triatlon Union in Mallorca. Ik neem er deel aan de halve marathon: 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en 21,1 kilometer lopen. Ik zal er in de elitecategorie aantreden, samen met heel wat semiprofs. Het niveau kan ik moeilijk inschatten, maar een plaats in de top vijf zou zeer mooi zijn.”

Als we krantenartikels van de afgelopen jaren moeten geloven, heeft voormalige profatleet Matthieu Vandiest op de middenafstand een rijker palmares verzameld dan hij werkelijk heeft. Waarom? Hij kreeg verschillende overwinningen van Thomas toegewezen, die nooit echt uit de schaduw van zijn grote broer kon treden. “Ik kreeg ook regelmatig telefoontjes die voor mijn broer waren bedoeld,” vertelt Thomas Vandiest. “Dat was niet altijd leuk, neen. Mijn broer was nochtans een voorbeeld, ik zag onze trainingen en samenwerking altijd als iets positiefs. Maar soms wil je eens dat men jouw prestaties erkent. Het voordeel met triatlon is dat ze in dat wereldje Matthieu niet kennen (lacht).” De 800, 1.500 en 3.000 meter waren de geliefkoosde afstanden van Vandiest. Hij won bij de scholieren onder meer een Belgische titel in de 3.000 meter en werd indoor vice-Belgisch kampioen op de 1.500 meter. Maar hij geraakte het wat beu en ontwikkelde tijdens verre reizen een passie voor andere disciplines. “Ik wou een nieuwe uitdaging aangaan en, geloof me, triatlon is er een. Het is een way of life geworden. Dat vereist het ook. Om een goede triatleet te zijn moet je er vele uren aan besteden. De combinatie met mijn professionele en gezinsleven is niet altijd gemakkelijk, maar ik doe het zo graag. Dat ik daardoor kan reizen, voor stages en buitenlandse competities, is mooi meegenomen.” “Dit is een beetje een revanche op mezelf. Als ik zie hoe een carrière mijn broer heeft uitgebouwd, en hoe ik eigenlijk met te veel verschillende zaken bezig was tijdens mijn jeugd, dan besef ik dat ik niet alles voor mijn sport heb gedaan. Ik heb daar spijt van, ja. Triatlon is een revanche. Het is nu of nooit, alles of niets. Deze keer lever ik geen half werk.”

Verslaafd aan podium

Kamikaze Het is rond zijn 28ste dat de Brusselaar voluit triatlon begon te beoefenen. Hij schreef zich in bij de Brussels Triatlon Club en trainde er onder meer met François Humblet, die onlangs een profcontract heeft getekend en zich steeds meer laat gelden. Vandiest probeert hetzelfde te bereiken. “Op een doordeweekse dag train ik zeker twee keer, wekelijks varieert dat tussen 15 en 25 uur. Ik ben leraar lichamelijke opvoeding en geef ook trainingen in sommige clubs, dus heb ik soms wel een springuur om zelf te trainen. Vooral het zwemmen, want dat is mijn grootste werkpunt.” “Profs trainen 40 à 45 uur, maar dat is niet mogelijk voor mij. Je moet een evenwicht vinden met je professionele en gezinsleven, want op een bepaald punt ga je je lichaam te veel belasten en recupereer

Thomas Vandiest: “Ik ben een frontrunner: zelfs al ben ik minder sterk, toch wil ik voorop lopen, want daar voel ik me beter.”

VAN PISTIER TOT TRIATLEET De overschakeling van loper naar triatleet vroeg uiteraard de nodige aanpassing. De zwem- en fietstechnieken van Vandiest moest bijgeschaafd worden, maar ook op vlak van lopen moest hij zich aanpassen. “Ik heb veel van mijn snelheid verloren. Ik loop nu meer als een jogger. Ik heb een lagere positie en zet mijn voeten ook op een andere manier. Aanvankelijk had ik wat blessures omdat ik mijn stijl niet had aangepast. Ik moet economischer lopen. Op de piste mag je meer met je borst vooruit lopen, maar voor lange afstanden is alle gespaarde energie belangrijk. Het resultaat is dat een triatleet minder mooi loopt dan een pistier.”

Door zijn deelname aan het EK zal Vandiest dit weekend niet aan de start van de marathon van Brussel staan. Vorig jaar won hij de minimarathon van vier kilometer, maar het past deze keer niet in zijn voorbereiding. “Het was vorig jaar een mooi deelnemersveld, dus mijn overwinning deed zeker en vast deugd. Het is leuk om in het Jubelpark en de Wetstraat te lopen. Het is in die Wetstraat dat ik bovenaan het verschil maakte. Ik had beter gerecupereerd dan de anderen en ging ervandoor.” Brussel mag dan wel een leuk terrein zijn om te lopen, dé droomlocatie voor Vandiest is uiteraard Hawaï, waar hij ooit aan de Ironman hoopt deel te nemen. Vorig jaar kreeg hij al een voorproefje tijdens het wereldkampioenschap halve Ironman in Las Vegas. “Ik ben toen zesde geëindigd in mijn leeftijdscategorie, 56ste in totaal. Een mooi resultaat, al had ik lang uitzicht op de derde plaats in mijn leeftijdscategorie. Ik had dus op het podium kunnen staan.” “Ik neem mijn tijd voor ik aan een Hawaïavontuur begin, ik wil geen etappes overslaan. Eerst de halve triatlon goed beheersen en dan overschakelen. Binnen twee à drie jaar zal ik er klaar voor zijn, denk ik. Het voordeel van triatlon is dat je kan blijven groeien tot je 36ste – 37ste.” Eerst wil de Brusselaar de naam Vandiest nog bekender maken in de triatlonwereld. Daarvoor zal hij, net als tijdens het lopen, ook buiten de sport wat meer een frontrunner moeten worden. “Ik hoop semi-prof te worden en de nodige financiële steun te vinden om dat te verwezenlijken. Maar daarvoor moet ik me nog meer verkopen, en nog meer winnen. Ik doe er alvast alles voor. Want op het podium staan, daar ben ik verslaafd aan!” Tim Schoonjans

BDW 1444 PAGINA 25 - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014

@Coelsss off to Gleneagles cheer on our boys @ bbc5live @rydercupEUROPE #RyderCup2014

Twee jaar geleden beleefde golfer Nicolas Colsaerts een droom. Na een goed seizoen mocht de Brusselaar aan de prestigieuze Ryder Cup deelnemen en won hij ook nog eens met de Europese ploeg. De deuren van de grootste Amerikaanse tornooien gingen vervolgens open, maar dat werd een grote ontgoocheling. Colsaerts speelt nu terug in het Europese circuit en staat terug op de Ryder Cup... maar wel maar als televisiecommentator bij BBC5. TS

BRUSSELS MARATHON

Lopen om te kunnen zwemmen BRUSSEL – Vijftienduizend lopers worden dit weekend verwacht om van Brussel even hun speelterrein te maken. Tussen de deelnemers van de marathon en halve marathon van Brussel zullen ook heel wat organisaties zitten die een goed doel steunen, zoals de Vrije Universiteit Brussel (VUB). Het Jubelpark, komende zondag, klokslag negen uur. Na het weerklinken van het startschot gaan duizenden lopers de strijd aan met zichzelf en een parcours van 42,195 kilometer langs Brusselse wegen. Een halfuur later begint de minimarathon (van vijf kilometer), om half elf gaat de halve marathon van start en omstreeks elf uur beginnen de ketjes aan de één kilometer lange Kids Run. De Vrije Universiteit Brussel vaardigt al voor de vijfde keer een ploeg af van studenten, alumni en personeelsleden. Behalve het halen van de eindstreep hebben zij nog één voornaam doel: geld inzamelen om de grondige renovatie en bijkomende investeringen voor het zwembad van de universiteit te bekostigen. Een noodzaak, want indien dat niet gebeurt, dreigt het

SPORT KORT

Drie dagen lang tango, en niets anders dan tango: de vijfde editie van de BRUSSELS TANGO MARATHON heeft op 3, 4 en 5 oktober terug heel wat in petto. De muziek komt van dj’s als Gianluca Zeccardo en Valeria Norcia. Alle informatie over de verschillende activiteiten staat op de Facebookpagina van het evenement. ■ Voor innige omhelzingen kunt u zondag ook terecht in de omnisportzaal van Schaarbeek, in de Algemeen Stemrechtlaan. Daar organiseert judoclub Crossing Schaarbeek voor de vierde maal haar JUDOGALA. De deuren gaan om 9 uur open en de gevechten, interclubwedstrijden van de mannen, gaan twee uur later van start. De finale begint omstreeks 16 uur. Het gala is volledig gratis. Meer info op www.judoschaerbeek.com. ■ De sportdienst van de Vlaamse Gemeenschapscommissie is een AMBITIEUS VOLLEYBALPROJECT opgestart in samenwerking met onder meer

zwembad de deuren te moeten sluiten. Dat Brussel een tekort aan zwembaden heeft, is spijtig genoeg geen nieuws meer. Basis- en secundaire scholen hebben het steeds moeilijker om beschikbaar water te vinden waar ze hun zwemlessen kunnen laten doorgaan. Als het zwembad van de VUB niet onder handen wordt genomen, dreigt nog meer schaarste. Daarom hoopt de universiteit met dit initiatief 3500 euro in te zamelen. Wie zijn steentje wil bijdragen zonder zelf te lopen, vindt op www.vub.ac.be al de nodige informatie.

Inschrijven nog mogelijk De voorinschrijvingen voor de marathon en halve marathon zijn afgesloten, maar wie toch nog wil deelnemen, kan zich de komende dagen ter plaatse inschrijven, voor alle afstanden. Daarvoor moet u bij Marathon Expo, in het Jubelpark, zijn: vrijdag tussen 15 en 20 uur, zaterdag tussen 11 en 18 uur en zondag vanaf 7 uur ‘s ochtends. Alle praktische informatie over het parcours, de prijzen en dergelijke vindt u op www. sport.be/brusselsmarathon. Tim Schoonjans

de Vlaamse Volleybalbond en Brussels Volley. Jongeren van het derde en vierde leerjaar lager onderwijs kunnen proeven van volleybal. Spelers en trainers van topclub VC Asse-Lennik zullen zelf alles in goede banen leiden. De twee volgende initiaties vinden plaats op 7 oktober (in de VGC-sporthal in Koekelberg) en op 14 oktober (in sporthal Emmanuel Hiel). In die sporthal kunnen de jongeren vanaf oktober (elke woensdag en zondag) eveneens terecht voor een lessenreeks. ■ Ook KIN-BALL zou een duwtje in de rug kunnen gebruiken. De sport is hier amper bekend, maar onze Brusselaars staan wel aan de top. Het Kin-Ball Brussels Team begint zondag aan zijn eerste tornooi van het seizoen. Dat vindt plaats in het stadion van Elsene (Voltastraat). De benjamins beginnen er om half tien aan, de volwassenen sluiten de dag omstreeks negentien uur af. Meer info op www.kbbteam.be. TS

ESTAFETTE > DAVID STEEGEN

De stamvader verdient een standbeeld Charles Roos is een held. Roos was de eerste voorzitter van paars-wit. De eerste die een voetbalclub wilde oprichten in het volkse dorp Anderlecht. Hij had die dag samen met enkele vrienden afgesproken in hun stamcafé, de Concordia in de Rue d’Aumale. Met achttien waren ze, de jonge voetballiefhebbers. Zwètte pansj en Farobier. De jonge wolven bespraken, vol vuur, de overwinning van Léopold Ukkel tegen Queen’s Park Rangers, die grote voetbalclub uit Londen, Engeland, bakermat van het moderne voetbal. Het heftige debat gaf aanleiding tot de oprichting van Sporting Club Anderlecht, de eerste officiële naam. Jaren later kwam daar ‘Royal’ bij. Op die zonnige 27 mei 1908 veranderde alles. Paars en wit werden gekozen als clubkleuren. De ene beweert dat de kleuren van de katholieke godsdienst aan de grondslag liggen van die keuze, de andere stelt dat de kleuren geïnspireerd zijn op het kleed van Prinses Elisabeth. Dat kleed paste bij de paars en witte orchideeën die haar koets versierden op de jaarlijkse bloemencorso van de gemeente. We hopen dat de tweede uitleg de juiste is. De eerste wedstrijden werden gespeeld op een akker in Scheut, links van het kerkhof. Lidmaatschap kostte 3 volledige Belgische franken. De eerste secretaris van de club, Michel Hames, zorgde voor de noodzakelijke aankoop van een bal – elke speler moest een bijdrage leveren – en zowaar een… springschans. De eerste leden van de club waren redelijk bemiddeld. De meesten hadden al een sportbroekje en een trui in hun bezit. De eerste wedstrijd werd gewonnen. De tegenstander, het Institut Saint-Georges, werd met drie doelpunten verschil verslagen. 11-8. Vanaf dat eerste jaar kwamen we aanvallend sterk voor de dag. SC Anderlecht had al duizend goals gescoord voor het einde van het jaar.

Van tactiek was destijds geen sprake. Naar verluidt werd er geschopt en gestampt naar alles wat bewoog. Men wist gewoonweg niet beter, maar met een gemiddelde van tien doelpunten per wedstrijd nam de populariteit van deze nieuwe sport toe in de gemeente Anderlecht. In dat eerste seizoen werd uitsluitend vriendschappelijk gespeeld. Pas na zeven wedstrijden werd voor het eerst verloren. Met 1-0 van Ukkel Sport. Een jaar na de oprichting sloot Sporting Anderlecht zich aan bij de Belgische Voetbalbond. De ploeg speelde onmiddellijk in competitie in derde klasse, destijds een provinciale reeks. Die eerste officiele ploeg bestond uit veel spelers van concurrent Union Sint-Gillis uit Vorst. Zij waren danig onder de indruk van het spel van Sporting. Na twee jaar verhuisde de club naar een nieuw speelveld aan de Verheydenstraat (vandaag Demosthesstraat) dankzij een gevoelige financiële injectie van tienduizend frank. In die tijd een fortuin. De eerste mecenas van Anderlecht was helemaal gek van voetbal en van zijn club. RSCA heeft veel aan Emile Versé te danken. Hij zorgde voor de eerste kapitaalsinjectie van de club. De eerste wedstrijd van het eerste officiële seizoen werd met 1-0 verloren van Merlo maar paars-wit eindigde op een mooie derde plaats, wat Sporting Anderlecht toeliet te promoveren naar de tweede provinciale reeks. Daarboven stonden enkel nog twee nationale divisies: bevordering en eerste klasse. Vandaag, meer dan één eeuw later en drieëndertig landstitels verder, is Royal Sporting Club Anderlecht de grootste club van stad en land. Charles Roos verdient een huizenhoog standbeeld. David Steegen is persverantwoordelijke van RSC Anderlecht

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

Z azie VOOR KETTEN VAN 9 TOT 13 JAAR

OKTOBER 2014

OP SPINNENTOCHT IN DE STAD COURT CIRCUIT OM TE SPELEN + X-PERT-TIPS

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014 - PAGINA 2

Het is herfst. Zazie is een nieuwe muts aan het breien. Met spinnendraad. Grapje :) We hebben wel een reportage gemaakt over de spinnen die je in Brussel kan vinden. Die beestjes op acht poten zijn best interessant, hoor! Het is Werelddierendag in oktober, dus lees maar op pagina 4. In deze Zazie lees je ook over een nieuw, stoer speelparcours in Anderlecht. Daag!

PS: vergeet niet mee te doen met onze wedstrijden: zoek naar de WIN-bollen bij de X-pertentips en in en onder de UITKIJK-kalender.

Op een avond besloten een man en een vrouw om te gaan eten in een nieuw oosters restaurant in Brussel. Ze hadden er veel goeds over gehoord. Ze namen hun hondje Mirza mee. Mirza vond het heerlijk om overal mee naartoe te mogen. De bediening sprak geen Nederlands. Maar iedereen begreep elkaar door met handen en voeten te spreken. Ook de menukaart was in een vreemde taal geschreven. Het koppel pikte zomaar iets uit. De serveerster wees daarna naar hun hondje. Het koppel dacht dat ze Mirza een bakje water wilde geven. Ze verdween met Mirza naar de keuken. Even later kregen de man en de vrouw hun eten. Ze vonden het o-ver-heerlijk. Toen ze klaar waren, riepen ze: ‘Mirza, kom! We gaan naar huis!’ Maar het hondje kwam niet opdagen. Toen begrepen ze dat er een iets vreselijks was gebeurd...

Aurore Van de Winkel weet alles over stadslegendes. Ze onderzoekt waar ze vandaan komen en wat ze betekenen.

‘

Dit verhaal wordt sinds de Eerste Wereldoorlog (19141918) in België en in andere landen verteld als mensen naar een exotisch restaurant gaan. Tijdens de oorlog was eten schaars. Mensen dachten dat de kok hen wel eens kat durfde te serveren in plaats van konijn. Leer dus maar zoveel mogelijk smaken te herkennen!

Op donderdag 2 oktober protesteren studenten in Brussel. Ze willen niet dat ze meer inschrijvingsgeld moeten betalen voor de universiteit.

In Brussel betogen wel vaker mensen (politieagenten, taxichauffeurs, brandweerlui, asielzoekers,...). Waarom? Betogers willen eigenlijk iets zeggen aan politici. Zij hebben vaak in de hoofdstad hun kabinet (= hun kantoor). En politici beslissen over centen: wie krijgt geld, en waarvoor? Er is al vijf jaar crisis. Daarom moet iedereen nu zuinig zijn. We moeten besparen, zeggen politici. Veel organisaties krijgen daardoor nu minder geld. Gewone mensen moeten ook meer betalen voor van alles (bijvoorbeeld voor de verplichte verzekering tegen ziekte). © BART DEWAELE

Een heerlijke maaltijd

ZAZIE

Studenten betogen ZAZIE NIEUWS

STADSLEGENDES

Dwarskĳ k

Herfst

ZAZIE NIEUWS

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014 - PAGINA 3

Maak een heldenfilm Wie zijn de helden van jonge Brusselaars? Van jou dus? Maak er een film(pje) over! Miniheld? Superheld? Antiheld? Wijkheld? Oude held? Held van de dag?... Iedereen die wil, mag een filmpje maken over zijn of haar held(en). Het mag grappig of spannend, verzonnen of echt zijn. Jouw filmpje mag maximaal twee minuten duren. Misschien wordt jouw film dan getoond op groot scherm. Dat is dan tijdens het filmfestival Minuut Quartier, op 19 december in de KVS. Er zal een jury zijn, en prijzen en applaus! Wil je meedoen? Dan moet je je filmpje voor 24 november via WeTransfer mailen naar multimedia@dbroej.be.

Elke maand richt Zazie haar schotelantenne op een thema, geplukt uit het wereldnieuws. Deze maand: De Belgische politiek.

Speel jij soms Minecraft? De maker heeft zijn computerspel verkocht. De koper heeft er veel geld voor betaald.

ZAZIE NIEUWS

Minecraft is nu van Microsoft

Minecraft is een computerspel. Je kan er een virtuele stad mee bouwen. Het spel is vijf jaar geleden gemaakt door een Zweeds gamebedrijf: Mojang. De bedenker is Markus Persson (35 jaar).

In september heeft Microsoft (= een groot Amerikaans technologiebedrijf ) Mojang gekocht. Zo heeft het Amerikaanse bedrijf eigenlijk ook Minecraft mee overgekocht. Microsoft heeft veel geld moeten neertellen: bijna twee miljard euro. Met dat geld kan je in België bijna duizend huizen of appartementen kopen.

Als je Minecraft speelt, bouw je aan een 3D-wereld met grote, kleurrijke blokken. Je zit precies in een grote legodoos. Je kan Minecraft op twee manieren spelen. Een eerste manier is als ‘overlever’. Dan moet je materialen verzamelen. Daarmee moet je je beschermen tegen monsters. Maar je kan Minecraft ook op een vrije manier spelen. Dan bouw je alleen of met anderen wat je maar wil: een stad of een andere omgeving. Er zijn geen regels, doelen of tegenstanders.

Schotelantenne

Minecraft is populair. In de hele wereld is het al meer dan 100 miljoen keer gedownload. Je kan het spelen op een console of op een computer, maar ook op een mobiel apparaat.

Regeringspuzzels

Voor de zomer waren er verkiezingen in België. Volwassenen mochten gaan stemmen op politici. Politici zijn mensen die zich inzetten om het dagelijks leven beter te organiseren, of om bedrijven te doen draaien of om de zorg voor het milieu beter te regelen. Af en toe kunnen wij, burgers, kiezen voor wie hiervoor de beste ideeën heeft. Om het allemaal een beetje helder te houden, sluiten politici zich aan bij partijen: elke partij heeft ideeën. Maar wat vind jij een goed idee? Vindt je buurman dat ook een goed plan? In mei was het een belangrijke kiesronde. Er vielen toen drie verkiezingen samen: de nationale verkiezingen (= wie komt aan de macht voor het hele land?), de regionale verkiezingen (= wie heeft het

straks voor het zeggen in Vlaanderen, Brussel en Wallonië?) en de Europese verkiezingen ( = wie beslist voor Europa?). Na een verkiezing maken politici een puzzel: wie heeft nu de meeste stemmen? Wie krijgt de meeste macht en kan dus veel ministers vragen in de nieuwe regering? Wie mag met andere woorden het land leiden en nieuwe regels invoeren? En ook: wie moet naar de oppositie (= de politici die de nieuwe regering controleren)? Zo’n puzzels leggen, gaat soms makkelijk. Maar vaak is het moeilijk. In Brussel was er deze keer na twee maanden een regering (= een bestuurdersploeg). Snel daarna was er ook een regering in Wallonië en in Vlaanderen. Maar de nationale regering maken, heeft meer dan vier maanden geduurd! Dat was deze keer dus de moeilijkste puzzel.

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014 - PAGINA 4

w buu u o j n i i r a f ensa Ga op spinn

ri a f a s n e n n i p S

n e e s i u l p a r a p e ‘Elk ’ u l p a r a p n e spinn

IC VANDERST HELE

r alles ove je g raag k e td a n O el? G in Br uss spin nen n safari e n in op s p d a n me e russelse eestige B n me t d e b M . Sa me eg ing JN n e tt e k jeugdbe w e ls Brusse re e d n a me t r de alles ove ontdek je en hun b hun we , n e n in p s Gratis! prooien.

k tober

ondag 5 o Wanneer? Z Simonis etrohalte M ? r a a W m 14 fspraak o Hoe laat? A o lk m!

e ers ook w uur. Oud ee! paraplu m Breng een russel b / e w.jnm.b w w : fo In

it g voor teo (10) u tend, lan h c o e g c teur Ma e a o r d v e n -r e ie a e z M thias Za Op nentocht. ias onze in th p a s M p o lt e e e tromm wee beste t Mateo m ij. ‘Mijn t ias neem b t th e a n M g . aarde. n d a be angs een v pt hij. n la e rk lu e verder. L p v n a ,’ r e l n a p e e p p e g n ta n e ‘H s a e v ? Ze heeft innen te paraplu r ontdek t . len om sp nen muu s met de e m te ie d o s c o id e n b r e m n p e e lp e e r dat w hu an at doen exemplaa een tak v n W r e e ): e d o n (M o te a o lu M p Mate ias uit. hang t. t de para leg t Math . Je houd ne steboven e ,’ r ig o e k d r d u g ta n o n o e v e d n E e e aa n m. athias, ,’ lacht M f op de so d je maar e n u e o h r e c s p s e ‘N e tj n d ? e a t n En d nemen ze teboven veel spin den k w ij lu, maar o, onders ste boom het noor p z r a n e g r e in e a a o p a e r p s r d g e g e ij d t n z B e g nel uit M: Is de . Die han trilspin, e an w ipt s gen g matspin ine g rote a n u a r iw h b o sprink ha e o n d e h e n d: ‘dat is en ook ee jk in het ron zijn web.’ is eigenli ‘We hebb k rioelen n .. e ,. g e peelt a tj onderaan e iw n n o e o in h p s eel! Hij s n , r e e d n e n ‘E m e k . g a m e o te tj m k s d In kom o het bee nendraa mdat die beestjes. ent Mate komen, o geen spin ng van de d n d a a n ij b a k lt t h ij a ie je ‘h ft n , r e beet,’ herk a e thias (=dat w il Mateo is w illen na en spin h ,’ zeg t Ma udbloedig mee. ‘Ze o én deel. E k é jo n it jo ij geen spin .’ u z g t je a n a f a e n rlij sta hebben). er g r haa m be een achte ateo. Spin , peratuur n M a e m t ‘J e k te ? e s d tu w a m t ts en zijn lic ,’ a es Da a r cha bors warm is den in d rmte op. warme li : een kop a in n n w v e le e n n e e g e d n k e n e e e z e o at tw jk spin pinnen z in spleten te lang zeggen d mak keli dus niet en, dus. S ppen zich enlijk s e n z ig to e s E g r . a m e s v a m ls M: Kan je r n a je inne Niet zo s in het g n. ‘Maar overal. Sp warm.’ in k uiltje n mooi c tiever va n e a e e e ip p ze zit ten z lu O ze het té n s . e , n d is e n r e g o ig g ij r w u g r k u r n n e an b , want da wat r uw iet hangen a glippen sthouden al je ze n waar het a z l v a t, r d e r v o o Spinnen w e . t z n e ts n e e it o u ip p b u e r kr va a k g leven? eer koude e of waar spinnen rdt het w e o d w is t r u o gazonnetj k th j s. Binnen n. Laat ji hij. pt Mathia aar binne , z weer t ark in d n p o r g v inden,’ ti e o a v d a ij r e g g V t e e da n l ooit eentj ol door h zit ten vee eft nog n naar scho e r g E h e ! o s w ij te p d a o a M ndelt innenpar n, hoor... Mateo wa KV is een sp l k riebele rk a a r e p v t o e H h c t. to h c u e n rl t Ande lt he Zazie voe

VANDERSTI

ik t! nen gestr veel spin Mathias Mateo en spin, u de wolf vangen n s en onder g ra t il u h c s die

CHELE

innen eeste sp en? m e d • ar word 1 of 2 ja n en acht pote n e n in p n? • s n he b b e acht oge ad sterker is nendra het even • spin raad (als ld a ta s dan lijk!)? n natuur in aan ij z u o z dik n een sp kelet va • het s enkant zit? de buit t groeit nenskele Een spin t te klein wordt, he niet. Als en krijgt de spin, ’ lt e v r e ‘v let. ieuw ske l ze een n we is u h nd één o r zitten? r e • spinnen je n e d r e d ho n spin (die rote huis indt) de • de g uip v en. de badk n in in p s mse spin is u te inhee ts dik ke k r o o r n g u kunnen t ze aa n h ijn poten Z ? n is Je herken e Z . eb dan zeve k leverig w ger zijn n n e la t o o r g spen ter. centime r zelfs we n web k unnen e hun eige . n n e e g n n in a p v s • eten? els in weer op , en homm s m t o e s n edzaam haalt zijn Dat is vo Mathias er v o t e h t zitten sleep want er ten in. boven en r e e le insec lw u A c ! s o u g in in m B het g ras.

t milde ! Door he oter dan n e o iz e s spinnen it jaar gr ‘t Is volop zijn de spinnen d ensafari te n er m op spin aan je voordeur zomer we o d ij t g o Ho an normaal. ar dan? De weg v arcours. a p W trekken! choolpoor t is jouw inkelt, es hoolbel r c tot aan d s te s r e de e

ICHELE

AT... D E J T S WI

Wil je na schooltijd graag ravotten op een héééle grote koer? Dan is het speelplein Ketmet in Anderlecht iets voor jou. Je kan er tikkertje spelen en wedstrijdjes doen met je autoped, fiets of rollerblades. Of voetballen, een partijtje boksen en je eigen spel uitvinden op het lijnenspel ‘Court Circuit’. Of gewoon wat kletsen onder vrienden. Zazie ging al eens spelen. ‘Ik kom hier al sinds ik klein was,’ zegt Salim (18). ‘Gewoon, om wat rond te hangen en te babbelen.’ Nu heeft Salim rond de slachthuizen samen met andere jongeren uit de buurt een jeugdhuis opgericht. Het heet ‘Parti de Rien’ (=Frans voor ‘vertrokken van niets’). Court Circuit is hun eerste activiteit. Wat is Court Circuit? Abdel (20): Het is een lijnenspel. Overal zijn strepen op de vloer geschilderd. Je kan er klassieke koerspelletjes op spelen, zoals tikkertje of hinkelspel. Maar je mag ook je eigen spel, met eigen regels, uitvinden! Kan je hier altijd komen spelen? Salim: Soms is het markt. Ketmet is open op maandag, dinsdag en woensdag. Op woensdagnamiddag is er een boksatelier. Er

zijn nog andere sportactiviteiten en soms komt er een coole dj. Je kan ook koekjes bakken met de kookmetkoekjesfabriek. Abdel: Ook welkom als het regent!

Het overdekte speelplein Ketmet is open op maandag, dinsdag en woensdag van 9 tot 18 uur.

@SABRINA: ‘MDR’ ‘MDR’ is de afkorting van ‘mort de rire’ (= Frans voor ‘dood van het lachen). Ik gebruik het vooral in sms’jes als ik slap lig van het lachen.

ZAZIE

@CARLOS: ‘GW’

‘ALRIGHT’ kan je roepen als iemand je uitnodigt voor een feest. Je zegt dan ‘ja’. Maar tegelijk geef je aan dat je de uitnodiging tof vindt.

‘GW’ (spreek uit: geewee) betekent: ‘doe gewoon’. Het is eigenlijk de afkorting van ‘gewoon’. Als een vriend bijvoorbeeld bang is voor een moeilijke toets of zo, sms ik hem bijvoorbeeld ‘GW, het komt wel goed’.

@AYOUB: ‘A L’AISE, MON VIEUX’

@OTHMAN: ‘ALRIGHT’

Kettenklets

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014 - PAGINA 6

Ik gebruik die zin als ik mijn vrienden begroet op school. Of als ik iemand tegenkom die ik ken. Het maakt dan niet uit of die persoon jong of oud is.

DE TIP VAN MOHAMED (12): ‘Sean Garnier Freestyle’ ‘Sean Garnier is een Franse freestyle voetballer. Als je houdt van voetbal, kan je bijleren. Zijn kunstjes zijn mooi om naar te kijken.’ Heb jij een goede YouTubetip voor andere Brusselse ketten? Mailen maar, naar zazie@bdw.be!

ZAZIE

ADVERTENTIE

JONGE FILMFANS 05.10.2014 > 24.05.2015

Groeten uit mĳ n kamer

Youna (11). Woont in Saint-LaurentBretagne (zuiden van Frankrijk) Hallo. Ik heb mijn eigen kamer, maar soms zou ik ze graag delen met vriendinnen.

Wat � er leuk aan je kamer?

Ik hou het meest van mijn decoratie. Alles is in de ‘Londen’-stijl. Ik hou van de Britse hoofdstad.

Wat � speciaal aan jouw land?

In Frankrijk heb je prachtige uitzichten. Mijn dorp ligt aan de voet van de bergen: de Pyreneeën. Op andere plekken kijk je uit op de Atlantische Oceaan of op de Middellandse Zee.

Wat � jouw droom? Ik wil graag tekenares worden. www.cinematek.be

ZAZIE MAGAZINE - DONDERDAG 2 OKTOBER 2014 - PAGINA 7

X-PERTS Zazie-redacteurs vertellen over hun favoriete strip, film, fashiontip of gerecht van de maand: geen moment om je te vervelen!

Oumi (10), de keukenprinses • • • • • • •

VOOR 4 PERSONEN: Een beetje tamari of sojasaus Een limoen Gembersiroop 22 rauwe grijze tijgergarnalen Een teentje verse look 2 eetlepels kokosolie Paarse rijst (dat kan je vinden in de wereldwinkel of in de supermarkt)

Rula (12), de modemeid Loomen. Iedereen is met deze Amerikaanse hype al in contact gekomen en misschien draag jij ook wel zo’n kleurrijk armbandje? Daar is niks mis mee zolang je er maar niet te veel draagt en er zeker niet op kauwt! Want het zou wel eens kunnen dat er een chemische en schadelijke stof uitkomt. Maar zolang dat niet gebeurt, is er geen probleem, denk ik. Dus maak er nog maar wat, met nieuwe patroontjes.

win! Win je graag dit loompakket of -boek? Stuur een mailtje naar zazie@bdw.be. Zet er ‘loomen’ bij + naam, leeftijd en adres!

Eline (12), de cineﬁele De Verenkoning. Met mijn driejarig neefje en zesjarig nichtje heb ik naar De Verenkoning gekeken, een animatiefilm van de Deen Esben Toft Jacobsen. Het gaat over het klein konijntje Johan. Op een dag wordt zijn mama plots meegenomen door de Verenkoning: een te groot en te blauw konijn met veren en vleugels. Johan doet er alles aan om zijn mama terug te vinden. Voor mijn nichtje en neefje was de film nog te moeilijk omdat het verhaal niet goed uitgelegd wordt en vele vragen onbeantwoord blijven. De golven en de wolken zijn heel mooi geanimeerd maar de Nederlands ingesproken stemmen zijn vervelend. Een leuke film voor een gezin met jonge kinderen, maar niks (meer) voor mij.

win!

De Verenkoning speelt vanaf 8 oktober in de bioscoop. Wil jij graag naar deze ﬁlm? Zazie schenkt vijf duotickets weg. Mail ‘ﬁlm’ + je naam, leeftijd en adres naar zazie@bdw.be!

win! Emile (11), mister strips Kuifje in Afrika. Na een bezoek aan het Hergé-museum in Louvain-laNeuve dacht ik: ‘Ik ga het eens over een klassieke Kuifje hebben.’ Ik koos voor Kuifje in Afrika. Dat is het tweede album uit de Kuifje-reeks. Kuifje en Bobbie gaan op reis met de trein en boot naar Congo, in Afrika, om op safari te gaan. In de boot krijgen ze te maken met een slechterik. In Congo koopt Kuifje een auto en huurt hij een gids: Koko. Het avontuur start als Kuifje met Bobbie op verkenning gaat en Koko alleen achterlaat met de auto. Als ze terugkomen, zijn Koko en de auto verdwenen. Opeens komt Koko uit de struiken tevoorschijn en vertelt dat de auto door een blanke man gestolen is. Het blijkt die boef van op de boot te zijn. Hergé is de uitvinder van de klare lijn. Dat is een tekenstijl waarbij de tekening in dikke, duidelijke zwarte lijnen wordt getekend. Veel striptekenaars hebben deze stijl overgenomen. Tekenaar Hergé (hij koos zijn artiestennaam op basis van de initialen van zijn echte naam: Georges Remi) maakte deze ingekleurde versie al in 1947. Congo was in die tijd een kolonie van België. Hergé tekent in zijn verhaal de Congolezen met dikke lippen en ze zijn dom en goedgelovig. Veel Belgen dachten toen ook echt zo over Afrikanen. Hergé heeft later wel kritiek gekregen op dit boek, omdat het racistisch zou zijn. Eigenlijk vind ik ook dat het racistisch is. Voor de rest vind ik de strip wel leuk want het verhaal is spannend, de dieren zijn mooi getekend en er zit af en toe een toffe grap in. Het is niet de beste Kuifje van de reeks. Maar Kuifje-albums blijven de moeite, ook al zijn ze erg oud.

Zazie schenkt vier keer deze strip weg. Win jij er graag een? Mail 'Kuifje' naar zazie@bdw.be + naam, leeftijd en adres!

Scampi met paarse rijst. Hey allemaal! Dit gerecht vind ik persoonlijk superlekker, alleen heb je er wel veel tijd voor nodig. Dus we zullen maar beginnen. Leg de bevroren scampi’s in een kom en doe er gembersiroop op. Daarna een goeie scheut tamari of sojasaus. Neem je teentje look en snijd dat in stukjes. Doe de stukjes look in de kom met de scampi’s. Overgiet alles met het sap van je limoen en meng het allemaal door elkaar. Zet dit enkele uren of een hele nacht in je koelkast. We zetten eerst de rijst op het vuur. Neem een kleine kookpan. Je giet een kop vol rijst in de pan. Voor iedere kop rijst voeg je twee koppen water toe en een snuifje zout. Zet het vuur wat harder. Niet schrikken als het water paarsachtig zwart wordt, dat is normaal! Eens het water kookt, moet je meteen het vuur klein maken en het deksel op de pan zetten. Als al het water weg is, dan is de rijst klaar. Nu terug naar de scampi’s. Haal ze uit de koelkast, zet een braadpan op het vuur en doe er kokosolie in. Zet het op een groot vuur en wanneer de olie heet is, doe je de scampi’s erbij. Opgelet! Dit kan spatten. Roer de garnalen voorzichtig door elkaar en zorg dat ze langs alle kanten warm worden. Zet het vuur lager en zet het deksel erop. Wacht nu tot de scampi’s een mooie roze kleur hebben: klaar! Nu kan je je eten opdienen. Om dat leuk te doen, kan je de rijst in een potje doen en dan op je bord omdraaien. Dan krijg je een mooie vorm en schik je de scampi’s ernaast. Smakelijk!

Piep! Post een foto van jouw afgewerkte bellenblazer op onze facebookpagina: Facebook.com/Zazie.jongerenkrant!

Uitkĳ k

DOOR ALEX DEFORCE

CHOCOLADEPARADIJS

Zie jij al een bonte ezelsstoet voor je? Fout! De ezelsmars is een oud liedje. Het gaat over ezels. Vroeger droegen de boeren hun fruit naar de Schaarbeekse markt per ezel. Er werden in Schaarbeek ook ezels gefokt. Daarom wordt Schaarbeek nog altijd de ‘Ezelstad’ genoemd. Onlangs is de partituur van de mars teruggevonden op een stoffige zolderkamer. Je kan de Ezelsmars beluisteren op Alles es just in het Josaphatpark. Nog een weetje: de Josaphatstraat heette vroeger de Ezelsweg.

Ken je Sjakie, het arme jongetje uit het boek van Roald Dahl? Sjakie wint een gouden ticket om de chocoladefabriek van Willy Wonka te bezoeken. Ga Sjakie achterna! In de oude chocoladefabriek Victoria (vlakbij het Elisabethpark in Koekelberg) is er een nieuw chocolademuseum. In een tropische tuin staan échte cacaobomen. En eindelijk kom je te weten hoe je chocolade maakt. Proeven mag ook! Info vind je op www.belgianchocolatevillage.be.

WANNEER: 3 + 4 + 5 OKTOBER

WANNEER: elke dag behalve op maandag

De koptelefoon

ZAZIE

EZELSMARS

IN EEN GRIEZELGROT

Je bent wild van films. Dan mag je het kinderfilmfestival Filem’on niet missen! Je kan meer dan 80 korte of lange films zien in veel Brusselse cinemazalen. Het thema dit jaar is ‘wild’. Verwacht je dus maar aan veel wilde dieren en woeste natuur op het scherm! www.filemon.be WANNEER? 26 OKTOBER - 2 NOVEMBER

win!

Zazie geeft 5 x 2 tickets weg voor de ‘The boy and the world’ en ‘The Nightingale’. Mail naar zazie@bdw.be. Vermeld de film die je wil zien, je naam, leeftijd en adres!

Z azie VOOR KETTEN VAN 9 TOT 13 JAAR

In een duistere grot kruipt een groot, grijs griezelig spook met blikkerende tanden en... Ben je benieuwd hoe het verder gaat? Schrijf je dan in voor Halloween², bij het GC Kontact in Sint-Pieters-Woluwe. Je kan er twee dagen fantaseren, knutselen, bakken, bibberen en ravotten, en op een echte trick-or-treat-tocht in de buurt gaan. Duik al maar diep in je verkleedkoffer! WANNEER? 30 + 31 OKTOBER

Wil jij ZAZIE-X-PERT worden? Schrijf je graag? Heb je een passie voor iets? Wil je je leeftijdsgenoten daar meer over vertellen? Kom dan bij de Zazie-ploeg! Mail naar zazie@bdw.be.

OPLOSSING VAN VORIGE WEEK: X-pert Emile bevond zich in het Stripmuseum. Mano Lefevre uit Schaarbeek heeft dat goed en als eerste geraden. Proficiat!

Elke maand zoekt een Zazie-X-pert naar een toffe, geheime, mooie of coole plek in de stad. Raad jij als eerste waar de X-pert deze maand staat? Dan win je misschien wel deze hippe koptelefoon.

win!

FILMFEEST FILEM’ON

In welk park is Kawtar??

TIP: Er staan ‘molen’tjes op het speelplein Mail het antwoord naar zazie@bdw.be + naam, leeftijd en adres!

Zazie is een maandelijkse bijlage bij Brussel Deze Week en is gratis. Concept en samenstelling: Kim Verthé (kim.verthe@bdw.be, 02-226.45.59). Vormgeving: Peter Dhondt. Tekeningen: Ilah, Teresa Sdralevich, Wauter Mannaert, Alex Deforce, Kim Verthé. Redactie: Kim Verthé. Eindredactie: Kim Verthé. Foto’s en cover: Saskia Vanderstichele, Kim Verthé. X-perts: Oumi, Eline, Emile, Rula. Contact met Zazie? zazie@bdw.be. Like! facebook.com/Zazie.jongerenkrant. Adverteren? lisa.decrick@bdw.be. Abonnement: abo@bdw.be. Verantwoordelijke uitgever: BDW, Anne Brumagne, Flageyplein 18, 1050 Brussel.

Volgende Zazie op 6 november! www.brusselnieuws.be/zazie