Issuu

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

03 07 14

NIEUWE REEKS: BRUSSELSE ONDERZOEKERS IN DE WERELD (1) LUCHTVERVUILING METEN VANUIT DE RUIMTE LEES P.4-5 © SASKIA VANDERSTICHELE

ONTKNOPING BDW-SCHRIJFWEDSTRIJD

BRUSSEL – In de Passa Porta Boekhandel vond afgelopen woensdag de prijsuitreiking van de eerste schrijfwedstrijd van Brussel Deze Week plaats. De acht laureaten kregen het boek Bruss - Brussels in Shorts en een illustratie van Bram Algoed cadeau. De top drie kreeg daarbovenop nog extra boekenbonnen, geschonken door Passa Porta. De winnende verhalen worden vanaf deze week acht weken lang in de krant gepubliceerd. Lees meer op p. 15 ‘Je kan de oorlog rieken in dit verhaal’ en op p. 16-17 ‘From disco to disco’, het verhaal dat op de achtste plaats eindigde. KL

SINT-GUIDO BEGINT MET NIJVERHEIDSTECHNISCHE SCHOOL IN ANDERLECHT

P.6-7 DANSEN IN DE REGEN: COULEUR CAFÉ IN WOORD EN BEELD P.18

DE STADSBIOGRAFIE: FOTOGRAFENCOLLECTIEF OP ZOEK NAAR DE ZENNE P.12-13

N° 1433 VAN 3 TOT 10 JULI 2014 ¦ WEEK 27: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

OPMERKELIJK

BDW 1433 PAGINA 2 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Uitgelicht > RWDM Brussels legt de boeken neer, White Star neemt jeugdschool over

STOELENDANS MET GATEN De Vlaamse Gemeenschapscommissie vernieuwt de top van heel wat gemeenschapscentra, na de fel bekritiseerde examens van eind april. “Er zijn wel nog veel hiaten,” klinkt het.

SVG/HUB

SINT-JANS-MOLENBEEK – “Alles is voorbij.” Met deze drie woorden kondigde Johan Vermeersch het einde van RWDM Brussels aan. Het woelige Brusselse voetbal krijgt zo nog maar eens een klap te verduren. Wat er met de meer dan vijfhonderd jeugdspelers gaat gebeuren, is nog niet duidelijk. White Star Brussels staat alvast klaar om hen over te nemen.

uni 2002: na een lange strijd wordt RWDM, stamnummer 47, failliet verklaard. De geschiedenis van de Molenbeekse club is er een van fusies en financiële perikelen, van hoogtes en laagtes. De supporters zijn moegestreden, maar een aanzienlijk deel van hen leeft terug op als Johan Vermeersch met FC Brussels komt aandraven: een nieuwe club in hun stadion, met hun kleuren en met ambitie. Juni 2014: na een lange strijd gaat RWDM Brussels, stamnummer 1936, in vereffening. De geschiedenis van de club is er één van een sterk begin, van hoogtes en laagtes, van veel financiële perikelen en van een verhouding tussen de suppor-

ters en hun voorzitter die uiteindelijk helemaal verzuurd geraakt. Een paar weken geleden viel de degradatie naar derde klasse zwaar op de maag, nu volgt de mokerslag: de club stopt ermee. Dé slachtoffers zijn nog maar eens de supporters, die onlangs nog strijdvaardig de straat optrokken om hun ongenoegen te uiten. Zij blijven net als twaalf jaar geleden verweesd achter. Maar ook voor de jeugdspelers is dit een klap. Zij behoren tot een jeugdschool die alom geroemd wordt – toppers als Adnan Januzaj en Michy Batshuayi maakten er deel van uit – maar toch is hun toekomst onzeker. Alhoewel. Na het faillissement van RWDM werd besloten

om FC Brussels in twee vzw’s op te delen: de eerste ploeg en de jeugdschool – twee verschillende entiteiten die voor dezelfde club werkten. Dat was een goede zet, want hierdoor kan de jeugdschool nu los van Brussels doorgaan. En laat White Star Brussels nu net naar het Edmond Machtensstadion verhuizen... “White Star staat klaar om de jongeren van RWDM te redden,” zegt Charles Simar, voorzitter van White Star, gedecideerd. “We laten ze niet in de steek. Ik zie drie mogelijkheden: ofwel gebruikt de jeugdschool ons stamnummer en kunnen ze onder onze naam spelen, ofwel gaat hun vzw op in de onze. Als derde optie kan de jeugdschool aan de voetbalbond vragen om één seizoen voort te spelen met hun huidig stamnummer. Bij ons komen ze alvast terecht bij een club die clean is en geen schulden heeft.” “Toen ik met de gemeente de overeenkomst over onze huur van het Edmond Machtensstadion afsloot, vroegen ze me om van de jongeren

een prioriteit te maken. Ik heb toegezegd en zal mijn woord houden. Samen met Francisco Ferrera, de directeur van onze jeugdschool, zal ik nagaan hoe we dit allemaal kunnen regelen. Ons doel is om iedereen een plaats te geven, maar indien een positie dubbel bezet is, zullen we een beslissing moeten nemen.’ Indien beide jeugdscholen samengaan, zal dat een organisatie van jewelste vragen. Volgens Simar zouden ze met acht à negenhonderd jongeren de grootste jeugdwerking van België worden. Waar die ketjes allemaal zullen trainen, dat is nog voer voor discussie. Deze week zit de voorzitter van White Star samen met de verschillende betrokkenen. ‘We hopen dat de gemeente SintLambrechts-Woluwe en Sint-JansMolenbeek elkaar goed zullen verstaan. Woluwe is niet zo blij dat we met onze eerste ploeg naar Molenbeek verhuizen en staat niet te springen om onze jongeren in het Fallonstadion te laten spelen. Maar ik ben zeker dat er met de nodige

DE WEEK IN BEELD DOOR IVAN PUT ©IVAN PUT

Twee maand geleden geraakten de resultaten bekend van de VGC-examens voor het personeel van de gemeenschapscentra. Dat zorgde voor veel ophef: heel wat tijdelijke contractuelen, ook aan de top van de gemeenschapscentra, slaagden niet in de niveau-examens en stonden op straat. Twee maand later blijken alle vacatures voor de functie van centrumverantwoordelijke ingevuld. Ilse Schoonackers trekt van Elzenhof (Elsene) naar Nekkersdal (Laken), Rik Fobelets neemt haar plaats in Elzenhof in. Annelies Heyvaert (Ten Noey, Sint-Joost) gaat GC Maalbeek in Etterbeek leiden. In haar plaats komt Simon Van De Walle, nu educatief medewerker in De Rinck (Anderlecht). In Essegem (Jette) gaat Ilse Verbeke aan de slag als centrumverantwoordelijke. Ze komt van de VGC-administratie. Walter Salender vertrekt dan weer van de VGC-administratie naar GC Kontakt (Woluwe). In De Kriekelaar (Schaarbeek) en De Rinck (Anderlecht) blijft alles bij het oude. Daarmee zijn niet alle problemen van de baan. De VGC vervangt de cultuurfunctionaris door een nieuwe functie: de omgevingswerker. Dat is geen kosmetische aanpassing. Het loon ligt een stuk lager. Dat verklaart misschien waarom er zich minder kandidaten aandienen. Hoe dan ook zijn nog tal van Ben C-niveau’s niet ingevuld. In een aantal gemeenschapscentra zorgt dat voor problemen met de dienstverlening. Nekkersdal bijvoorbeeld, moet ‘s avonds vroeger sluiten en het centrum kan voorlopig niet ingaan op huuraanvragen of andere vormen van ondersteuning. Voor het eerst verscheen in juni ook een miniversie van het maandblad De Nekker. Voor het café werd op de valreep een oplossing gevonden. Verwacht wordt dat het nog wel enkele maanden zal duren voor alle Brusselse gemeenschapscentra weer op volle kracht kunnen draaien.

Het is gedaan met RWDM, of toch niet?

Ben (links) en Menno Brumagne uit Laken nemen op de Grote Markt afscheid van hun mama, Nadine Serbruyns. Ben fietst naar India en zal onderweg als herborist wilde eetbare planten bestuderen. Broer Menno vergezelt hem tot in Boedapest.

BDW 1433 PAGINA 3 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Het Edmond Machtensstadion ligt er verlaten bij. Op de reclameborden prijken bordjes met de boodschap ‘te huur’.

gesprekken oplossingen gevonden kunnen worden. We spreken hier toch over heel wat jonge spelers die aan sport doen.’

Verliefd op RWDM Bij de Molenbeekse jeugdschool wil men zich nog niet echt uitspreken over een mogelijke overname door

“ “

White Star. Maar dat betekent niet dat ze bij de pakken blijven zitten. “Het feit dat RWDM opnieuw de boeken neerlegt, is een klap,’ zegt Michel Vossaert, oudgediende op het secretariaat van de jeugdschool. “Wij hebben meteen aan de voetbalbond gevraagd om nog één jaar door te gaan onder stamnummer 1936 en

kregen daarvoor de toelating. Onze jongeren komen volgend seizoen alleen in de regionale en provinciale competities uit, in de nieuwe Iris Cup.” “Op 22 juli hernemen de ploegen van de U14 tot de U21 en we zullen dan zien wie er nog bij is. De kans bestaat dat spelers vertrekken, maar onze ploegen worden sowieso druk gescout. Ik verwacht dat het net als in 2002 een overgangsseizoen wordt. Ook toen werd gezegd dat veel spelers zouden vertrekken, maar dat is niet echt gebeurd. Wat White Star betreft, kan ik me niet uitspreken. Daar zullen de nodige gesprekken over plaatsvinden.” Het overnemen van de Molenbeekse jeugdschool past in de toekomstvisie van White Star Brussels. Want, geef nu toe: behalve de naam en de clubkleuren beginnen ze sterk te lijken op een zekere club die net de boeken heeft neergelegd… “Ik ben verliefd op de letters RWDM,” aldus de voorzitter van White Star. “Vroeger was ik een van de fervente supporters van de spionkop. Vorig jaar wou ik die naam al overnemen, maar Johan Vermeersch was me net voor. Momenteel hangen er heel wat schulden en problemen vast aan de naam RWDM. Dit seizoen zullen we die naam dus niet overnemen. Eerst moeten we het Edmond Machtensstadion in orde krijgen, want Vermeersch heeft er een boeltje van gemaakt. Na een grondige analyse nemen we een beslissing. White Star maakt deel uit van de geschiedenis van RWDM. We komen uit dezelfde familie.” Tim Schoonjans

WEEKOVERZICHT DONDERDAG 26 JUNI VANACKERE GECOÖPTEERD SENATOR. Steven Vanackere, voormalig CD&V-minister van Financiën, wordt gecoöpteerd senator voor zijn partij. Daardoor komt Benjamin Dalle in aanmerking om als Brusselaar Vlaams minister te worden. Dalle is momenteel kabinetschef op het kabinet van Servais Verherstraeten, die staatssecretaris voor Staatshervorming is in de aftredende regering-Di Rupo I. alcoholverbod aan ribaucourt. In de Molenbeekse Ribaucourtwijk geldt de hele zomer een alcoholverbod op de openbare weg. Volgens burgemeester Françoise Schepmans (MR) is dat nodig om geluids- en afvaloverlast tegen te gaan. Alchol mag wel nog geschonken worden op terrassen van cafés. verdachte moorden joods museum mag uitgeleverd worden. De Franse justitie vindt geen graten in de uitlevering van de verdachte die een aanslag gepleegd heeft in het Joods Museum in Brussel. Bij die aanslag op 24 mei werden vier mensen in koelen bloede neergeschoten. De verdachte is een 29-jarige Franse moslim uit Roubaix die geen onbekende is voor het Franse gerecht en eerder al in Syrië gevochten heeft. Hij gaat tegen zijn cassatieuitlevering in beroep.

VRIJDAG 27 JUNI campagne milquet onwettig? VTM Nieuws pakt uit met een reportage waarin aftredend minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH) ervan beschuldigd wordt nieuwe kabinetsmedewerkers te hebben ingezet voor haar verkiezingscampagne. Het parket-generaal bevestigt een onderzoek te voeren naar de aantijging. Eerder al had het Franstalige blad Le Vif/L’Express geruchten verspreid dat Milquet voornamelijk allochtone kabinetsmedewerkers had aangenomen om campagne te voeren bij verschillende gemeenschappen. Dat mag niet. Milquet zelf ontkent.

ZATERDAG 28 JUNI VOETBALBOND SCHRAPT RWDM. De Koninklijke Belgische Voetbalbond schrapt derdeklasser RWDM uit Molenbeek uit de competitie. RWDM is eerder failliet verklaard. Waar de jeugdwerking naartoe moet, is nog niet zeker. couleur café met 72.000 bezoekers. Door het regenweer trekt het stadsfestival Couleur Café op Thurn & Taxis zo’n 10.000 bezoekers minder dan vorig jaar aan. Hoogtepunten op de 25ste editie waren Burning Spear, Alpha Blondy en Chinese Man.

MAANDAG 30 JUNI STAKINGSACTIE LEGT SPOOR LAM. Een staking van de socialistische vakbond doet geen enkele trein in België rijden. Door de staking is het drukker dan normaal op de wegen van en naar Brussel. De vakbond staakt om een conflict over het opnemen van vakantiedagen en wegens een personeelstekort.

Ik zat tijdens mijn overval meer in met hen dan met mezelf.” Priester Paul Vander Stuyft over de veroordeelde Macedoniërs die hem vorig jaar in zijn pastorie in Evere op een gewelddadige manier toetakelden (in Het Laatste Nieuws).

Er zullen te weinig Nederlandstalige rechters zijn.” Volgens grondwetsspecialist Stefan Sottiaux (KU Leuven) is de splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV nadelig voor de Vlamingen. Het grondwettelijk hof heeft dit onderdeel goedgekeurd (in De Standaard).

nederlandstalige procureur in brussel mag. Het grondwettelijk hof vernietigt de wettelijke bepaling dat de procureur des Konings in Brussel Franstalig moet zijn. Die bepaling was opgenomen in de zesde staatshervorming, na de ontdubbeling van het gerechtelijke kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. De beslissing heeft wel geen gevolgen voor al benoemde magistraten. Het waren de orde van Vlaamse balies, de Nederlandse orde van advocaten bij de balie van Brussel, het Vlaams Belang en de N-VA die naar het Grondwettelijk Hof trokken om de beslissing ongedaan te laten maken. geen zin in gemeenteraad. De Brusselse gemeenteraad komt voor de laatste keer voor de vakantie samen, maar al snel blijkt dat de PS-MR-SP.A-OpenVLD-meerderheid niet aan het vereiste quorum komt. Burgemeester Yvan Mayeur (PS) zit in Brazilië, en zijn vervanger Alain Courtois moet ook naar Zuid-Amerika. Oppositiepartijen Ecolo, CDH, FDF, N-VA en Groen waren niet gediend met de afwezigheden. Mogelijk moeten enkele belangrijke beslissingen uitgesteld worden door het verzuim, zo klinkt het.

DINSDAG 1 JULI

HET WOORD

Deelfeest

Fietsdelen met Villo, een uitklapbare tafel of elektrische schuurmachine lenen van je buur via WijDelen, werkruimte samen benutten via coworking, autodelen met Autopia, Cambio of SnappCar, carpoolen met Taxistop,... Tegenwoordig wordt zowat alles gedeeld en het aantal mensen dat daaraan deelneemt, neemt toe. Het grote verschil met het ‘oude vertrouwde delen’ is dat technologie vaak een grote rol speelt. Dankzij het internet ontstaan almaar meer websites en slimme apps die

het delen makkelijk maken. Is de toekomst dus aan de deeleconomie? Op donderdag 3 juli organiseert Taxistop in Brussel een festival rond verschillende lokale en internationale deelinitiatieven. Sharefest vindt plaats tussen 17 en 20 uur op de Solidarnosc Esplanade aan het Europees Parlement. Kim Verthé

brussel bevoegd voor kinderbijslag. Vanaf vandaag is het de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie bevoegd voor kinderbijslag. Dat is een gevolg van de zesde staatshervorming, die een aantal bevoegdheden van de federale naar de regionale overheden overbracht. Hoe de nieuwe bevoegdheid in Brussel zal uitgevoerd worden is momenteel nog onderwerp van onderhandeling voor de zes Brusselse regeringspartijen. Ook over de woonbonus, een bevoegdheid van het Brussels gewest, is nog niets bekend. Samengesteld door Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1433 PAGINA 4 - DONDERDAG 3 JULI 2014

BRUSSEL – De luchtvervuiling op aarde meten vanuit de ruimte. Het is een nieuwe tak in de wetenschap, waar de Université Libre de Bruxelles (ULB) de knappe koppen voor levert. “Onze recente meetresultaten hebben de Chinezen zenuwachtig gemaakt.”

athy Clerbaux is natuurkundige, Pierre-François Coheur chemicus. Beiden staan mee aan de basis van de metingen die in real time de luchtvervuiling op aarde in kaart brengen. 2009 was een sleuteljaar. Toen slaagden de ULBwetenschappers erin om vanuit de ruimte de ammoniakuitstoot aan de aardoppervlakte te meten. Die bevindingen werden in het toptijdschrift Nature Geoscience gepubliceerd, “onze mooiste publicatie tot nog toe,” zegt Cathy Clerbaux. Enkele maanden geleden kon de onderzoeksgroep de fenomenale luchtvervuiling aan de oostkust van China aantonen. De draagwijdte van het bericht valt niet te onderschatten, want voortaan zijn wetenschappers niet langer afhankelijk van gegevens van de Chinese overheid. De hele wereld kan nu meekijken hoe erg het gesteld is met de luchtvervuiling, ook in landen met een weinig transparante overheid. Hoewel. Er is nog werk aan de winkel. Clerbaux: “Na de bekendmaking van dit nieuws kwam een Chinese journaliste ons interviewen. Ze had ons gevraagd of we ook radioactiviteit kunnen meten, waarop we naar waarheid ‘neen’ hebben geantwoord. Daarop schreef ze een artikel waarin stond dat volgens ons onderzoek in een bepaalde regio van China van radioactiviteit geen sprake is. Maar dat hadden we helemaal niet beweerd! Dat artikel was in heel China te lezen.” De ‘journaliste’ bleek eigenlijk voor de Chinese overheid te werken. Satellieten met spectrometers worden gebruikt om naar sterren te kijken. Jullie kijken naar de aarde... Clerbaux: “Satellieten worden al lang gebruikt om naar de aarde te kijken, bijvoorbeeld om het weer te voorspellen. Spectrometrie is recenter. Sinds twintig jaar kunnen we aan de hand van zonnestralen de chemische samenstelling van de atmosfeer meten, zoals bijvoorbeeld de hoeveelheid ozon. Wat wij doen, detectie van moleculen via infraroodstraling, is iets van de laatste tien jaar.” Coheur: “Dankzij onze techniek slagen we erin om gassen te meten in kleine hoeveelheden en dicht bij het aardoppervlak. We kunnen ook de hele aarde in kaart brengen, twee keer per dag, amper enkele uren nadat we de gegevens hebben binnengekregen. Zo kunnen we kaarten produceren van de mondiale ammoniakuitstoot op een bepaald moment, of van zwaveldioxide of koolstofmonoxide. We kunnen ook inzoomen op een bepaalde regio, of we kunnen de metingen bekijken op de lange termijn. Zo kom je te weten of de vervuiling stijgt, of juist daalt, bijvoorbeeld als de overheid bepaalde maatregelen heeft genomen.”

Pierre-François Coheur en Cathy Clerbaux: “Via een eenvoudige schotelantenne krijgen we dagelijks een miljoen satellietmetingen binnen.”

Clerbaux: “Via een eenvoudige schotelantenne krijgen we dagelijks een miljoen satellietwaarnemingen binnen, die door heel wat computers verwerkt worden.” Wat zijn de grote voordelen van

jullie technologie? Clerbaux: “De satellieten geven ons informatie over het leefmilieu in landen waarover we weinig betrouwbare gegevens hebben, bijvoorbeeld China. Maar ook het opvolgen van natuurrampen kan via

onze kaarten. De technologie laat ons bijvoorbeeld toe om de ‘wolken’ van vulkaanuitbarstingen op de voet te volgen, of van grote bosbranden. Daar zijn luchtvaartmaatschappijen dan weer erg in geïnteresseerd, omdat onze gegevens, in

combinatie met meteorologische waarnemingen, ook een voorspellende waarde hebben.” “We hebben verder ook een globaler zicht op de vervuiling. Stel dat we hier in een lokaal meetstation in Brussel een overschrijding van

BDW 1433 PAGINA 5 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Ammoniak in agrarische gebieden in Europa en Noord-Afrika. “Niet alleen steden kennen vervuiling.”

de emissienormen meten, dan weet je niet waar die vandaan komt. Met onze kaarten kunnen we bijvoorbeeld vaststellen dat de vervuiling uit Duitsland komt overgewaaid.”

Coheur: “Ook historisch is het effect van de mens op het leefmilieu eenvoudig vast te stellen. Vergelijk een kaart met de stikstofuitstoot van honderd jaar geleden met de

klassieke vervuilingkaarten de steden donkerrood kleuren, terwijl het hier om landbouwgebieden ging: Nederland, de Po-vlakte, de Nijldelta, etcetera.” In 2015 is er weer een grote klimaattop. Kan de nieuwe satelliettechnologie een invloed hebben op het discours op internationale toppen over mondiale vervuiling en klimaatopwarming? Clerbaux: “Ja en neen. Bepaalde uitstoot, zoals methaan en CO2 valt heel moeilijk met satellieten te meten, omdat het over grote hoeveelheden gaat met kleine variaties.” Coheur: “Ook de hoeveelheid fijn stof is moeilijk te meten vanuit de ruimte. Terwijl die ook bijdraagt tot de klimaatopwarming.” Clerbaux: “Europa heeft onlangs het Sentinel-programma gelanceerd met vijf satellieten, waarbij éen sa-

BRUSSELSE ONDERZOEKERS IN DE WERELD (1)

‘IN VERGELIJKING MET CHINA VALT HET HIER MET DE LUCHTVERVUILING NOG WEL MEE’ Is de impact van natuurlijke fenomenen op de atmosfeer niet groter dan die van de mens? Coheur: “Dat is een van de grote vragen natuurlijk, al geven wij daar niet meteen een antwoord op. We kijken naar de atmosferische vervuiling, en niet naar de processen die erachter zitten.” Clerbaux: “Natuurlijk is het een samenspel van natuur en mens, en het is soms erg moeilijk om de oorzaak te kennen. CO2-uitstoot kent een menselijke oorsprong, maar wordt terug opgenomen door oceanen en bossen.” “Anderzijds: als je een kaart neemt van de bevolkingsdichtheid en daarnaast een vervuilingskaart legt, dan is de correlatie overduidelijk: in dichtbevolkte gebieden is er meer vervuilling.”

uitstoot van vandaag. Niemand kan rond de impact van de mens heen. Maar nogmaals: we kunnen ook een positief effect zien van het menselijk handelen. Na bepaalde overheidsmaatregelen zien we de vervuiling ook dalen.”

kunnen voorspellingen gedaan worden, bijvoorbeeld voor de uitstoot van CO of ozon. Zo heeft iedereen zicht op de luchtkwaliteit op gelijk welke plek op aarde voor de komende dagen, net zoals de weersvoorspelling. Voor mensen met astma bijvoorbeeld kan dat erg nuttig zijn.” In januari brachten jullie onverkwikkelijk nieuws over de luchtvervuiling in China. Waarom hadden jullie China eruit gepikt? Clerbaux: “We hadden China er niet uitgepikt! Bij elke meting kleurt de kaart er donkerrood. Het is erg extreem. Vooral dan in het oosten van China, waar veel industrie is en veel mensen wonen, maar ook omdat de wind er stagneert en de vervuiling niet verspreid geraakt.” Coheur: “Ons nieuws heeft de Chinezen zenuwachtig gemaakt, maar er is ook een positief effect. China is nu geïnteresseerd in onze gegevens. Langzaamaan groeit er een bewustwording rond luchtverontreiniging. We werken nu ook samen met Chinese onderzoekers.” Clerbaux: “Al verloopt die samenwerking niet van een leien dakje. Zo willen we nu graag van de Chinese overheid de grondgegevens krijgen,

om die te vergelijken met onze satellietgegevens. Maar we wachten er nog steeds op. Een optimale samenwerking zal nog wel wat tijd vragen.” En Europa? Valt het met de luchtvervuiling wat mee? Clerbaux: “Neen hoor, er zijn ook pollutiepieken, bepaalde Europese regio’s zijn erg vervuild, en er is toch een probleem met fijn stof. Maar als je het met China vergelijkt, valt het mee.”

telliet de oceaan surveilleert, een andere de aarde, de atmosfeer etcetera. Het idee is dat gewone burger toegang kan krijgen tot die informatie. Op basis van onze gegevens

ZAVELENBERG SINT-AGATHA-BERCHEM

Gezondheid en klimaatopwarming zijn belangrijke thema’s vandaag. Maakt het dat makkelijk om subsidies binnen te halen? Coheur: “Ja, echt wel. Over financiering moeten we niet klagen, ook niet op de lange termijn. Precies omdat we een belangrijke dienst leveren aan de bevolking, met gezondheid bezig zijn en ook omdat onze bevindingen nuttig zijn voor bepaalde takken van de industrie.” Clerbaux: “Het is intussen ook aangetoond dat de investeringen in onze technologie zichzelf snel terugbetalen. Ons meettoestel kost 250 miljoen euro. Dat is veel geld, maar evenveel als een voetbalsta-

“Mijn doctoraatsthesis ging over een molecule waar niemand iets van begreep. Nu kan ik tenminste met anderen over mijn onderzoek spreken”

Jullie lopen dus onbezorgd door Brussel rond? Clerbaux: “Ja toch wel, omdat we zien dat het in de rest van de wereld erger is. Of in Parijs, waar ik werk in een laboratorium dat zicht heeft op de stad. Soms is de smog er zo ern-

ADVERTENTIE

Wat jullie doen, lijkt wel wat op de negentiende-eeuwse wetenschapper die in zijn microscoop zat te turen. Clerbaux: “Precies. In 2009 ontvingen we signalen uit onze infrarood-meting die we niet konden thuisbrengen. Als je dan na een tijdje ontdekt dat het om ammoniakuitstoot gaat, doet dat je wel iets, ja. En als je de gegevens projecteert op satellietbeelden en je ziet dat de landbouwgebieden rood kleuren, dan weet je dat je juist zit.” “Het was wel vreemd omdat bij de

stig dat ik de Eiffeltoren niet meer zie! Dat is vreemd omdat de Eiffeltoren bij het stedelijk landschap hoort. Hier vanuit ons ULB-kantoor aan Solbosch hebben we ook zicht op de binnenstad, maar een smoglaag is er toch eerder uitzonderlijk.” Coheur: “Misschien is Brussel niet zo verontreinigd, studies tonen toch aan dat bewoners van geïndustrialiseerde steden in het westen enkele maanden minder lang leven. En dan hebben we het nog niet over het verlies aan levenskwaliteit.”

Een springplank naar een kansrijke toekomst!

Onze leerlingen tekenen al hun arbeidscontract tijdens hun schoolcarrière.

Nieuwe opleiding : ELEKTROMECHANICA Onze opleidingen naar knelpuntberoepen…

TSO: informaticabeheer, secretariaat-talen, podiumtechnieken en elektromechanica BSO: ruwbouw, elektrische installaties, centrale verwarming, sanitaire installaties en verzorging Meer info of inschrijven: www.kta-zavelenberg.be KTA Zavelenberg, Oscar Ruelensplein 13, 1082 St. Agatha-Berchem, tel: 02.482.01.01

dion, of 50 kilometer aan wegen. De maatschappelijke afweging is dan snel gemaakt, denk ik.” Coheur: “Een nadeel is dan weer dat de subsidies vooral een praktisch doel dienen, en minder het fundamenteel wetenschappelijk onderzoek.” Clerbaux: “Wat wij doen, bevindt zich op de scheidslijn tussen fundamenteel en toegepast wetenschappelijk onderzoek. Ik vind dat wel fijn. Weet u, mijn doctoraatsthesis ging over een molecule waar echt niemand iets van begreep. Ik ben blij met het onderzoek dat ik nu doe. Nu kan ik er tenminste met andere mensen over spreken.” Steven Van Garsse en Kim Verthé

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

BDW 1433 PAGINA 6 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Onderwijs > Voorlopig alleen beroepsopleiding bouw

Nijverheidstechnische school begint dan toch ANDERLECHT – In september gaat het Sint-Guido-Instituut dan toch van start met de broodnodige nijverheidstechnische school in Anderlecht. Dat het project twee jaar vertraging opliep is vooral een centenkwestie, zegt Piet Vandermot, directeur van inrichtende macht Sint-Goedele.

n mei 2011 maakte Vandermot bekend dat in september 2012 in Anderlecht een nieuwe nijverheidstechnische school zou opengaan, toegespitst op de bouw. De vzw Sint-Goedele, die behalve SintGuido nog een reeks andere katholieke scholen in Brussel bestuurt, ging daarmee in op een verzoek van Vlaams onderwijsminister Pascal Smet (SP.A). Die wilde een oplossing voor de talloze jongeren in het westen van Brussel die vastlopen in het algemeen secundair onderwijs en niet tot in Don Bosco (Woluwe) geraken. Voor Sint-Goedele kwam het voorstel niet ongelegen omdat de vzw al een tijd op zoek was naar een nieuw onderkomen voor haar twee scholen voor bijzonder onderwijs, de lagere school Spes en de secundaire Cardijnschool, die gehuisvest waren in verouderde gebouwen in Laken. Sint-Goedele kocht – voor 11,5 miljoen euro – het West Office Center in de Verheydenstraat, waar vroeger elektroproducent AEG zijn kantoren en ateliers had. Het is een immens

Sint-Guido begint in september met de beroepsopleiding bouw. Later moeten er andere richtingen bijkomen.

gebouw met twee vleugels van vier verdiepingen en twee gigantische werkplaatsen. De twee vleugels werden voorbehouden voor de scholen voor bijzonder onderwijs. Spes zit er inmiddels al een tijdje. De Cardijnschool begint in september op de nieuwe locatie. De opstart van de nijverheidstechni-

sche school, die over de werkplaatsen kan beschikken, vlotte een stuk minder goed. Volgens Vandermot had Smet bij de onderhandelingen extra financiële middelen beloofd voor de verbouwing en uitrusting van de hangars en voor een projectleider om de beginfase te begeleiden. De projectleider is er nooit gekomen.

Het extra geld bleef aanvankelijk ook uit. Sint-Goedele wilde daarom niet beginnen. Vandermot: “De aankoop van het gedeelte van het gebouw voor de nijverheidstechnische school en de verbouwing ervan is begroot op een kleine zeven miljoen. Zestig procent is gesubsidieerd. Dat betekent dat wijzelf nog 2,5 miljoen

euro zouden moeten ophoesten. Dat wilden we niet, het was niet de afspraak.” Sint-Guido bracht in september 2012 dan ook alleen zijn – reeds bestaande – afdeling schilderwerken over naar de Verheydenstraat. Maar inmiddels is een groot deel van het financiële gat dichtgereden, zegt Vandermot. En dat is vooral te danken aan de subsidies die SintGoedele van de Vlaamse Gemeenschapscommissie kreeg voor de capaciteitsuitbreiding in het basisonderwijs. Op dit moment is er nog 750.000 euro nodig. Vandermot heeft goede hoop dat de onderhandelaars voor de nieuwe Brusselse regering hiervoor een oplossing zullen bedenken. “De regering zou gek zijn als ze niet met een oplossing op de proppen kwam.” Dat Smet en de Brusselse onderwijsminister Guy Vanhengel (Open VLD), die vroeger weleens de verantwoordelijkheid en de zwartepiet naar elkaar doorspeelden, nu samen in de regering zullen zitten, is in deze natuurlijk een opportuniteit. Sint-Goedele rekent erop dat het geld komt, maar wil sowieso beginnen. “We hebben ons nu eenmaal geëngageerd,” zegt Vandermot. Omdat het financiële plaatje nog niet helemaal rond is, gaat de nijverheidstechnische school nog niet meteen voluit. “We beginnen met een tweede en derde beroepsjaar

ADVERTENTIE

T ECT O R P

Neem deel aan onze wedstrijd Per dag 10 ABUS U-sloten te winnen op brusselmobiliteit.be

PROTÉGEZ votre vélo !

HERM

BESCje fiets

7 tips om je fiets goed vast te zetten. Fiets toch gestolen? gevondenfietsen.be

Bescherm me tegen diefstal Brussel Deze Week

click

25/06 - 08/07/14

ADVERTENTIE

BDW 1433 PAGINA 7 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Verhaal stopt niet Ook is er een convenant met de bouwconfederatie, vult Behets aan. “Maar zij kunnen alleen ondersteunen met cursusmateriaal en advies. Ze kunnen niet subsidiëren.” Behets is tevreden dat het schoolbestuur de knoop doorgehakt heeft. “De nood is zo hoog. Ik ervaar elke dag dat er in onze afdeling handel leerlingen zitten die veel beter op hun plaats zouden zijn in een nijverheidstechnische school. Laatst zijn we met onze leerlingen naar een werkbeurs van de bouwfederatie gegaan. Ze waren superenthousiast.” Vandermot blijft het ook een voordeel vinden dat de nijverheidstechnische school en de Cardijnschool op dezelfde campus zitten. “We moeten beroeps- en buitengewoon onderwijs dichter bij elkaar brengen. Sommige leerlingen van Cardijn aarden beter in het beroeps van Sint-Guido en vice versa.” De afdeling schilderwerken in de Verheydenstraat telt momenteel een dertigtal leerlingen. Daar komen er met de start van de nieuwe bouwrichting in september zo’n zeventig bij, verwacht Behets. Alles tezamen is er plaats voor 300 leerlingen in de nijverheidstechnische school. En dat is niet genoeg, weet Vandermot nu al. Want ook het Brusselse secundair onderwijs krijgt de komende jaren af te rekenen met een capaciteitstekort. Hij rekent erop dat Sint-Guido, de enige school van zijn vzw die beroeps en technisch aanbiedt, tegen 2020 800 leerlingen extra zal moeten opvangen. Vandermot maakt dan ook al plannen voor een nieuw project. “Het verhaal stopt hier niet.” Bettina Hubo

Wij vergaren, verwerken en verspreiden nieuws over Brussel en doen dat binnen een crossmediale werking. Wij richten ons tot iedereen die in Brussel geïnteresseerd is. Wij verzorgen een kwalitatieve en objectieve berichtgeving over Brussel met speciale aandacht voor Vlaamse instellingen en Nederlandstalige initiatieven. Wij betrekken de mediagebruiker actief bij de kosmopolitische stad. Wij willen een referentiecentrum voor berichtgeving over Brussel zijn.

VOOR DEZE NIEUWE VZW ZIJN WIJ OP ZOEK NAAR EEN:

ALGEMEEN DIRECTEUR

Wilt u uw creativiteit en strategische focus inzetten om deze nieuwe vzw naar de toekomst te leiden?

UW FUNCTIE

Bon, genoeg gelachen. Wij vinden voor het eerst in ons bestaan als commentator geen tot weinig inspiratie om uw week te verlichten. Niet dat er niets gebeurt, er gebeurt van alles, altijd, beste lezer, zowel in Brussel als in de rest van de wereld, maar het bereikt ons niet. Het is komkommertijd, vrezen wij. De Brusselse onderhandelaars zitten nog altijd in andere sferen en de N-VA zit nog altijd in haar hol. Het is bijgevolg niet interessant meer om er iets over te zeggen, want we zouden wel eens kunnen liegen. Dus: wij schrijven niets. Akkoord, bij Le Soir pakken ze nieuwsarme tijden anders aan en hebben ze besloten om Bert Anciaux te interviewen, maar het resultaat is hetzelfde als hier: geen nieuws. Over Dyab Abou Jahjah, u weet wel, de elders overal geïnterviewde kwajongen met een twitteraccount en een nieuw boek over superdiversiteit, kunnen we ook al niets zeggen, vermits Jahjah door kenners omschreven wordt als een marxist. En voor artikels over marxisme hebben we het kundige oordeel van onze senior writer nodig, maar die heeft geen tijd. Uit (nieuws)armoede hebben we dan maar besloten om op de redactie een discussie te beginnen over het personalisme. Personalisme? Wel ja, personalisme is een soort van wazig antwoord – een gevoel, misschien – dat een journalist wel eens krijgt van een christendendemocraat wanneer gevraagd naar diens drijfveer om aan politiek te doen. Het is ons al tig keren uitgelegd, maar nog altijd begrijpen we hier niet wat het nu echt inhoudt. Heeft iets met mens en maatschappij te maken, zoals alles bij de tjeven, overigens. Omdat we er niet uit geraken, heeft het woord personalisme vanaf nu de eer om in het rijtje te staan van woorden als ‘transversaal’, ‘duurzaam’, ‘brede school’, ‘consultancy’ en ‘Muntpunt’. Maar misschien moet het Mädchen Beulemans ons maar eens uitleggen wat personalisme is. Zij is immers gespecialiseerd in uitleg geven over dingen die niet uit te leggen vallen.

• •

• • •

CHIEN ÉCRASÉ Ook hier bittere armoede: geen gebroken armen en benen, geen geluidsmeters van Evelyne Huytebroeck en geen bochten naar links (of rechts). Dus besluiten we maar om eens te grasduinen in de Dictionnaire historique et anecdotique des rues de Bruxelles, want het moeten niet altijd oude BDW’s zijn waarin we grasduinen. Wat hebben ze bijvoorbeeld over de Dansaertstraat, de navel van de wereld, te zeggen? “Cette belle et large artère permit en tout cas aux tramways ‘chocolats’ (économiques) de relier aisément la Bourse à la chaussée de Gand en réalisant une boucle terminus avec la voie posée dans l’étroite rue de Flandre.” Fijn om te weten. Wat valt er nog te leren uit de dictionnaire? Even naar het De Brouckèreplein “Dans l’entredeux-guerres, la place connaissait tous les soirs une très grande animation, surtout à la sortie des théâtres et des cinemas, nombreux dans ces parages. Les gens allaient boire leur ‘bonnet de nuit’ au Métropole, au Prince’s, à l’Estorial, au Reale, Chez Emile, - à moins qu’ils ne se hasardassent dans les cabarets-dancings de nuit: (Le Lido, Le Tabarin, Le Moulin Rouge) ou qu’ils s’allassent acheter un sirop pectoral au no 2 de la Place, la Grande Pharmacie Commerciale, ouverte jusqu’à minuit.” Zeg nu zelf, beste lezer: cafés, dancings, cabaret, film én siroop voor de luchtwegen tot twaalf uur ‘s nachts. Vroeger was het toch gewoon beter?

•

UW PROFIEL

geversorganisatie Voka, die een deel van de uitrusting zou willen subsidiëren. “We proberen om de ondernemerswereld zoveel mogelijk bij ons project te betrekken,” zegt hij.

P-PRAAT

•

• • •

•

ONS AANBOD

“De nieuwe regering zou gek zijn als ze niet met een oplossing op de proppen kwam”

VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW is een Vlaams-Brussels mediaplatform met 5 merken en kanalen: de weekkrant Brussel Deze Week, de nieuwssite brusselnieuws.be, de regionale zender tvbrussel, de stadsradio FM Brussel en het drietalig uitmagazine Agenda. Deze media groeperen zich in een nieuwe organisatie: Vlaams-Brusselse Media vzw.

INTERESSE?

bouw,” zegt Candide Behets, directrice van Sint-Guido. “We richten nog geen technische bouwopleiding op omdat technische opleidingen hogere infrastructurele eisen stellen en dus meer kosten.” Ook de afdelingen sanitair, centrale verwarming en wetenschap en techniek, die in de pipeline zitten, zullen om die redenen nog even moeten wachten. De school heeft volgens Vandermot tot dusver een eenmalige subsidie van 35.000 euro van de VGC gekregen voor de uitrusting. “Daarmee koop je alleen wat betonmolens en bouwmateriaal. Het is lang niet genoeg om ook de dure uitrusting voor een afdeling chauffage en regeltechnieken mee te betalen.” Vandermot heeft intussen wel een afspraak kunnen maken met werk-

• •

U staat aan het hoofd van de nieuwe organisatie en bouwt ze verder uit tot een slagkrachtige en efficiënte structuur. In de visie die u ontwikkelt staan volgende elementen centraal: kwaliteit van de producten en de journalistieke inhoud, alsook een optimaal bereik. U organiseert en stimuleert crossmediale initiatieven voor de verdere ontwikkeling van de diverse producten. U waakt over de journalistieke onafhankelijkheid, deontologie en de principes van goed bestuur. U stuurt behalve de producten van de kernactiviteit eveneens de ondersteunende diensten van de organisatie aan: financiën, human resources, ICT, externe relaties, marketing en technische ondersteuning. Naar de buitenwereld treedt u op als boegbeeld van de organisatie en als aanspreekpunt voor de verschillende overheden, bestuursorganen en externe partners. U leidt het managementteam. U rapporteert aan de raad van bestuur. U beschikt over een ruime ervaring in de verschillende domeinen van het management van een middelgrote organisatie en denkt strategisch en op lange termijn. U brengt een stevige bagage mee inzake strategie en marketing. U bent goed thuis in de wereld van media en mediainnovatie en kent de relevante regelgeving. U voelt zich betrokken bij het leven en het wonen in Brussel en kent de verschillende beleidsstructuren. U bent een coachend leider, een teamspeler en u haalt het beste uit mensen in een creatieve omgeving. U hanteert een open communicatiestijl en bouwt een vertrouwensrelatie op met de medewerkers. U kunt goed delegeren en u bent efficiënt, besluitvaardig en actiegericht. U krijgt de ruimte om creatieve veranderingen te stimuleren in een wereld en een sector in beweging. U geeft vorm aan een nieuwe, enthousiaste organisatie, bouwt mee aan de toekomst en krijgt een marktconforme verloning.

Stuur uw cv en motivatiebrief met referentie BE709502 naar Hudson, t.a.v. Emily Van Delm, Marcel Thirylaan 75, 1200 Brussel, tel + 32 (0)2 610 27 00, e-mail Emily.Van.Delm@jobs.hudson.com. Uw reactie wordt snel en confidentieel behandeld.

BDW REGIO

BDW 1433 PAGINA 8 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Even geleden in de Philippe de Champagnestraat > Geboortedag Jose Rizal herdacht

Ceremonie voor een groot auteur

BRUSSEL – De Philippe de Champagnestraat is de laatste zijstraat van de Zuidstraat voor het Rouppeplein. Het is er meestal heel stil, maar op donderdag 19 juni in de namiddag is er toch leven in de brouwerij. Een dame en een heer, allebei in linnen, plaatsen er een tafeltje tegen de gevel van nummer 42. Over de tafel wordt een kleedje gelegd waarop een bos bloemen en een boek worden geplaatst. Een viertal mannen in linnen klederdracht, sommige met insignes en sjerpen, komen erbij staan. We spreken met Sir Lino Paras, regio commander voor Europa van de Orde van de Ridders van Rizal en werkzaam op de ambassade van de Filipijnen. Het gezelschap is bijeengekomen om de geboortedag van de Filipijnse schrijver Jose Rizal (1861-1896) te herdenken. De leden van het gezelschap stellen zich aan ons voor, onder hen de katholieke priester van de Filipijnse gemeenschap en de vertegenwoordiger van de ridderorde uit Parijs.

Filipijnse Multatuli In het huis op nummer 42 heeft Rizal tussen 1890 en 1891 een voor de Filipijnen zeer belangrijk boek geschreven: El Filibusterismo, “een prachtig boek dat ons land bevrijd heeft,” volgens Paras (in het zwart op de foto, red.). Dat boek is het vervolg op zijn roman Nole Mi Tangere. Na het verschijnen daarvan keerde Rizal terug naar de Filipijnen. Daar

enige stad is waar ge zonder geld kunt overleven.” Rizal had dat boek overigens het jaar voordat hij naar Brussel kwam in Londen gelezen. Hij noemde het een belangrijk werk, zij het iets verfijnder en milder van toon tegenover het kolonialisme dan zijn Noli Me Tangere.

Stripheld

De geboortedatum van de Filipijnse auteur Jose Rizal wordt nog jaarlijks herdacht aan zijn voormalige woonst in de Philippe de Champagnestraat.

werd hij bij zijn aankomst gearresteerd en uiteindelijk in 1896 zonder proces geëxecuteerd door de Spaanse bewindvoerders. Beide romans en een gedicht dat hij schreef vlak voor zijn executie hebben indirect geleid tot de revolutie op de Filipijnen. De geboortedag van Rizal is dan ook de nationale feestdag van de Filipijnen. “Hoeveel Filipijnen er in Brussel wonen?” Paras kijkt de priester aan en

denkt er even over na. “In heel België zijn het er misschien 12.000, waarvan zo’n 3.000 in Brussel.” Maar er komen verder geen toeschouwers naar dit deel van de herdenking, een korte ceremonie en een toespraak van de heer Paras. Daarna zal het gezelschap naar de ambassade in Elsene gaan voor het echte feest. Rizal was naar Brussel gekomen om er zijn boek te schrijven en goed-

koop te kunnen leven. Hij huurde een bescheiden kamertje in het huis bij de gezusters Jacoby. In de jaren ervoor had Rizal door Europa gereisd, hij had medicijnen gestudeerd in Madrid en zich gespecialiseerd tot oogarts in Parijs. Een dertigtal jaren voorheen was Eduard Douwes Dekker alias Multatuli naar Brussel gekomen om er zijn Max Havelaar te schrijven, omdat “Brussel de

Paras wijst naar een bescheiden bord aan de gevel met opschrift ‘Jose Rizal (1861-1896), héros national des Phillipines, habitait dans cette maison lorsqu’il écrivait son roman en 1890-1891’. Het werd er in 2007 geplaatst, helaas enkel in het Frans – in de toekomst zal er wel een tweetalig bord komen. Ook El Filibusterismo is nog niet verkrijgbaar in het Nederlands, maar volgens Paras wordt daar nu aan gewerkt. Naast studeren, lezen en schrijven, schilderde en tekende Rizal ook. Op de Filipijnen wordt hij zelfs gezien als de vader van het Filipijnse stripverhaal. In Europa maakte Rizal kennis met de voorlopers van de strip. Hij experimenteerde met de combinatie van tekeningen en tekst. Een van zijn bekendere tekeningen laat een man zien die voor een dame buigt en daarbij een scheet laat met zo’n kracht dat alles achter hem omvergeblazen wordt. Tegenwoordig duikt Rizal zelf vaak op als stripheld in Filipijnse strips. Anne Burger

ADVERTENTIE

I MISS

Neem deel aan onze wedstrijd Per dag 10 ABUS U-sloten te winnen op brusselmobiliteit.be

Fiets toch gestolen?

gevondenfietsen.be Kom me maar terug halen Brussel Deze Week

click

25/06 - 08/07/14

BDW 1433 PAGINA 9 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Elsene > Vrijhandelsakkoord EU-VS verdeelt meerderheid

PS: ‘Dit gaat ons zeker aan’ Het gemeentebestuur van Elsene heeft een motie van oppositiepartij Ecolo tegen het Vrijhandelsakkoord tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten aangenomen. Opmerkelijk: meerderheidspartij PS steunde de motie, de meerderheidscollega’s van MR niet. Volgens gemeenteraadslid Ana Rodriguez, die de motie namens haar partij Ecolo voorstelde, is het Vrijhandelsakkoord waarover momenteel wordt onderhandeld nefast voor lokale besturen. Officieel heet het dat het akkoord de handel tussen de twee Westerse blokken moet vergemakkelijken - onder meer met gelijklopende wetgeving en het opheffen van douanebarrières - en dat zulks beide samenlevingen ten goede komt. Maar daar is Rodriguez het niet mee eens. “Het Vrijhandelsakkoord geldt voor alle regulerende overheden. Op gemeentelijk vlak wil dat dus zeg-

gen dat het moeilijk wordt om bijvoorbeeld in het openbaar onderwijs kwaliteitsvol en lokaal voedsel aan te bieden, om pesticiden te verbannen op de groendienst, om het gemeentelijke onderwijs te subsidiëren en om lokale cultuur te ondersteunen. Want het akkoord heeft immers tot doel om alle handelsbarrières te doorbreken, en een gemeente die al het voorgaande toch zou doen, kan makkelijk beschuldigd worden van het belemmeren van de vrije markt en veroordeeld door multinationals via speciaal daarvoor op te richten rechtbanken.” Rodriguez’ motie werd met 17 stemmen tegen 14 aangenomen. Meerderheidspartij MR stemde tegen omdat “men geen debatten moet aangaan in de gemeenteraad die zich boven onze hoofden afspelen.” Burgemeester Willy Decourty (PS) antwoordde daarop dat hij wel vindt dat de materie zijn gemeente CD aanbelangt.

Het chocolademuseum in de De Neckstraat gaat op 20 september dan toch open.

Koekelberg > Gemeente mikt op 25.000 bezoekers per jaar

Chocolademuseum na zomer eindelijk open © SASKIA VANDERSTICHELE

Met een vertraging van enkele jaren gaat het chocolademuseum in de De Neckstraat op 20 september dan toch open. De Belgian Chocolate Village is gevestigd in een ruimte van 900 vierkante meter in de voormalige koekjes- en chocoladefabriek Vic-

toria. De bezoeker zal er niet alleen alles kunnen vernemen over het fabricageproces en de geschiedenis van het zwarte goud, hij zal zelf ook pralines kunnen maken. De gemeente, die een kleine drie miljoen euro in het project stak, mikt op 25.000 bezoekers per jaar. HUB

ADVERTENTIE

De buurt wil geen verdieping bovenop de oude stallen.

Anderlecht > Overlegcommissie geeft negatief advies

‘Geen groot modern gebouw op site veeartsenijschool’ De Anderlechtse overlegcommissie verzet zich tegen het plan van bouwpromotor Majenta om de oude stallen op de site van de veeartsenijschool te transformeren tot een hoger, modern gebouw met evenementenruimte. De veeartsenijschool, ruim honderd jaar geleden gebouwd, verhuisde begin jaren 1990 naar Luik. De site werd beschermd, maar stond verschillende jaren leeg. Intussen zijn de meeste gebouwen omgevormd tot privéappartementen. Het vroegere stalgebouw is het enige dat niet beschermd is. Eigenaar Majenta vroeg een bouwvergunning om op de stallen een verdieping neer te zetten en er een gebouw met kantoren en ruimtes voor recepties, expo’s en andere evenementen van te maken. De bedoeling is om een deel van de stallen af te breken en weer op te bouwen en een ander deel te renoveren en ‘in te pakken’ in een glazen constructie.

De buurt is gekant tegen het project. De medebewoners van de site zijn ervan overtuigd dat een moderne constructie, die bovendien driemaal groter wordt, vloekt met de neorenaissancestijl van de andere gebouwen. Ze vrezen ook dat enkele oude bomen de werf niet zullen overleven. Voorts vinden ze het bezwaarlijk dat het project niet voorziet in parking of in een circulatieplan voor de bezoekers van buitenaf. Ook de bewoners van de achtergelegen Georges Moreaustraat zijn tegen. Zij zouden immers moeten aankijken tegen een veel hogere achtermuur, die licht en zicht wegneemt. Omdat de site beschermd is en een zone van gewestelijk belang vormt, moet het gewest beslissen over de bouwaanvraag. Eerder gaf de Commissie voor Monumenten en Landschappen een – bindend – negatief advies. Vrijdag sprak ook de overlegcommissie zich negatief uit. Het gewest onthield zich evenwel, zodat het advies niet unaniem is en HUB daardoor ook niet bindend.

G A D R E ZAT 014 2 I L U J 2 1

L A V I T S E RATIS F

K E E B L I D PwAwwR.Kvijverfestival.be G

S E L A H W THE & O T T E GEPP WLIER

O K P I L F S R E S O L THE SORE ODIUM

AON P S E L P O E SEA P glesos n I os n Herma

VIJVERP

U E O K O T O N H C A JAMAICA D I PURA V Mukambo A KEUR R T S E H C JAZZ OR

INDERT

Z ‘T ZUIDEN

HESTRA

ORC M E H J A K GUI

BDW 1433 PAGINA 10 - DONDERDAG 3 JULI 2014

te bedenken voor uitdagingen, zeker als de politieke motor sputtert. De hoofdstad bruist van sociale innovatie: van toekomstateliers tot wijkgezondheidscentra. Door logge en weinig transparante structuren om te vormen tot een dynamisch stedelijk netwerk zal beweging.net hierin meespelen. Dat dit voor een historisch gezien christelijke en Nederlandstalige organisatie een omslag betekent naar een meer open en meertalige aanpak, staat buiten kijf. Voor een doe-democratie moet de overheid de ruimte maken. Dat betekent een overheid die het vrij initiatief omarmt, die wil samenwerken, die steunt om extra voeding te geven, die corrigeert en bijstuurt wat de onzichtbare hand van de markt niet zelf doet. En laat dat nu net dé grootste uitdaging zijn in de complexe realiteit van Brussel.

Megafoon

De prijs die je voor een hippe hoofdtelefoon betaalt, bedraagt evenveel als 34 procent van het leefloon van een alleenstaande, schrijven enkele medewerkers van beweging.net.

Samenleving > De link tussen beweging.net en een hoofdtelefoon

Geen hoofdtelefoon, wel een megafoon voor Brussel BRUSSEL – Het logo van beweging.net, het voormalige ACW, lijkt erg op dat van de hippe hoofdtelefoons van ‘Beats van dr. Dre’. De verschillen tussen een beweging en een hoofdtelefoon zijn volgens enkele medewerkers van beweging.net in Brussel nochtans zeer duidelijk.

BDWOPINIE Voor een hippe hoofdtelefoon van het merk Beats van dr. Dre betaal je 279 euro. Een trendy en comfortabel design mag al eens iets kosten, denk je dan. 279 euro is 34 procent van het leefloon van een alleenstaande. 34 procent van het inkomen is ook het maximum wat een persoon normaal aan de huur van een woning zou mogen uitgeven. Welnu, met 279 euro huur je in Brussel als alleenstaande alvast geen woonst. Of hoe Beats by Dre ons één en ander leert over de sociale verhoudingen in onze hoofdstad. Want de sociale realiteit oogt niet altijd rooskleurig. Vier op tien van de Brusselse kinderen leeft in ar-

moede en 27,5 procent van de jongeren was in mei 2014 werkloos. Sommige jongeren zouden maar wat graag een Beats hoofdtelefoon willen kopen. Helaas, als de kansen niet voor het grijpen liggen, als de storting op het einde van de maand minimaal is, blijft dat een droom. En al beseffen ze het niet altijd, ook het Brusselse tweeverdienersgezin loopt vandaag het risico om in die situatie terecht te komen. Iedereen kan pech hebben, iedereen kan werkloos worden en in een situatie van armoede terechtkomen. Van daaruit is vroeger solidariteit tussen mensen ontstaan. Van daaruit is historisch een sterk middenveld gegroeid dat deze solidariteitsgedachte warm houdt, ook al zijn er sommige meer gegoede burgers die dat dreigen te vergeten. Daarom is

“Brusselaars politiseren is nodig. Geen partijpolitiek, maar het creëren van bewustzijn en van een luide stem over maatschappelijke thema’s”

vandaag dat middenveld nodig om mensen te verdedigen en te wapenen tegen de dreigende sociale afbraak.

Sociale innovatie Het is in het maatschappelijk project van solidariteit en de strijd voor een rechtvaardig en duurzaam Brussel dat beweging.net, het vroegere ACW, in de eenentwintigste eeuw een nieuwe plaats inneemt. Door samenwerking tussen diverse mid-

denveldorganisaties kansen voor Brusselaars creëren is nog steeds onze doelstelling. Een voorbeeld van zo een kans: vanaf 2015 moeten alle nieuwbouwprojecten én zware renovaties de passiefnorm halen. Ook voor bestaande woningen worden de normen strenger. Deze verduurzaming van het woningbestand vraagt goed opgeleide en vaardige werknemers. Waarom bouwbedrijven van de andere kant van het land laten aanrukken, als deze verduurzaming ook door Brusselaars uitgevoerd kan worden? Waarom deze verduurzaming zelfs niet vormgeven vanuit coöperatieven die door en voor Brusselaars worden beheerd en waar Brussels spaargeld met een eerlijk rendement in wordt geïnvesteerd? Waarom het onderwijs in Brussel en de arbeidsbemiddelingstrajecten niet afstemmen op dit soort kansen? En Brusselse sociale partners deze projecten en processen laten coproduceren? Bewoners en organisaties nemen vandaag zelf het heft in handen om in hun omgeving oplossingen

Brusselaars politiseren is nodig. Geen partijpolitiek, maar wel het creëren van bewustzijn, van emancipatie, en van een krachtige luide stem over maatschappelijke thema’s. Levenskwaliteit is een nieuwe prioriteit voor veel Brusselaars. Méér levenskwaliteit betekent onder andere de aanpak van luchtvervuiling. Wie aan één van de Brusselse ringen woont, en geconfronteerd wordt met de reële onveiligheid en de ademhalingsproblemen bij zichzelf, familieleden of vrienden, ondervindt aan den lijve wat de gevolgen van politieke mobiliteitskeuzes zijn. Mensen bewust maken dat die onveiligheid en luchtvervuiling niet zomaar te aanvaarden is, omdat ze er bijvoorbeeld altijd al was. Neen, die vuile lucht kan ingeruild worden voor schone, een onveilige buurt kan een veilige worden. Dat zijn uitgesproken politieke keuzes die mensen kunnen maken! Via haar politiserende opdracht zal beweging.net mensen mee mobiliseren om de overheid op de urgentie te wijzen van het verkeersinfarct in en rond onze stad, om de overheid ertoe te bewegen dat onze kinderen niet meer moeten spelen, leven en school lopen naast dampende dieselwagens. beweging.net juicht initiatieven als Picnic the Streets toe en droomt van een Ringland in Brussel. Dit politiseren kan alleen maar via samenwerkingsverbanden. Aan luchtvervuiling kleeft een gezondheidsproblematiek, een sociale en multiculturele dimensie, een ecologische dimensie, een mobiliteitselement. Stuk voor stuk dimensies die specifieke organisaties vereisen, die de krachten en stemmen bundelen. beweging.net wil samen met stedelijke partners de megafoon zijn voor zij van wie de stem versterkt moet worden. Via onze 11 stichtende organisaties maar ook voor alle initiatieven die mensen samenbrengen rond belangrijke thematieken die impact hebben op het leven van de Brusselaars. Wij kiezen niet voor een zeer dure hoofdtelefoon voor enkele gelukkigen. Wel voor een megafoon voor iedereen. Anton Schuurmans, Pieter-Jan Mattheus en Tomas Borremans van beweging.net

BDW 1433 PAGINA 11 - DONDERDAG 3 JULI 2014

BRIEVEN VAN LEZERS lezersbrieven@bdw.be

Autovrij Beursplein Na jarenlang getreuzel zal het centrum tegen 2017 grotendeels autovrij zijn, met daarrond een bestemmingslus die de auto’s afleidt naar een parking (BDW 1432, p.2-3). Eindelijk tevreden? Niet dus. Touring, Bral, Picnic the Streets en, vorige week nog, die vrije tribune van zes universiteitsprofessoren: allemaal zijn ze tegen! Het is burgemeester Yvan Mayeur die van bij zijn aantreden de ambitieuze plannen aankondigde. Tot en met de namen van studiebureaus zijn bekend. Waarom niet gewoon wachten op de bevindingen van deze studies? Burgers en belangengroepen zullen daardoor met betere kennis van zaken kunnen reageren. De Stad zal daardoor eventuele bijsturingen en politieke beslissingen beter kunnen verantwoorden. Juist, ja. Maar wie zegt aan die studiebureaus wat ze moeten onderzoeken? En, vooral, wat zullen ze niet onderzoeken, wegens onbesteld? Die studieopdrachten komen tot dusver van de Stad. Burgers of belangengroepen werden daarin niet gehoord. Gedreven door begrijpelijke dadendrang is de Stad wellicht van mening dat participatieve democratie het project maar zou vertragen. Vijf maanden nadat de Stad haar plannen voor de vijfhoek openbaar maakte, zijn de metingen en voorspellingen van de studiebureaus nog altijd niet bekendgemaakt. Het project draait om een voetgangerszone en dus fundamenteel om meer mensen te voet in betere omstandigheden. Wat weten we over hoe het nu is gesteld? Hoeveel mensen stappen thans al door onze straten? Over hoeveel plaats beschikken ze reglementair? Hoe is het gesteld met de kwaliteit van wat ze inademen? En hoeveel beter wordt het allemaal als ze, na uitvoering van het plan, straks nog talrijker zijn? Is er ook een plan B onderzocht, geïnspireerd op een zeer goed geslaagde ingreep in een binnen- of buitenlandse stad? We hebben er het raden naar. Op den duur maakt dat zelfs welmenende burgers zenuwachtig. Misschien kunnen we maar beter zelf tellingen, metingen en andere observaties gaan doen.

BDWOPINIE

p.6), over de parkeerwachters die het soms hard te verduren krijgen. Ik kan agressie zeker niet goedkeuren. Ik heb een tijdje gewoond in de Vlaamsesteenweg in Brussel-Stad, en nu woon ik in Anderlecht. Ik ben meermaals getuige geweest van hoe ‘parkeerwachters’ zich tegoed deden aan de giften ven de plaatselijke uitbaters van eetgelegenheden. Deze parkeerwachters zagen het dan ook door de vingers om een parkeerboete uit te schrijven van de genoemde uitbaters. Ik weet uit ervaring dat het zinloos is om dit te melden aan de bevoegde gemeentelijke ambtenaren. Indien de gemeenteambtenaren dit soort klachten ernstig zouden nemen, zou de kans op agressie bij de burger meer en meer afnemen. Dat denk ik althans! Wim Muylaert, Anderlecht

Vliegtuiglawaai (1)

Parkeerboetes

Ik zou u beleefd en vriendelijk willen vragen om op te houden met mensen te bespotten die last hebben van vliegtuiglawaai (BDW 1432, p.7, Chien Écrasé). Ik heb hier nu al drie artikels over gelezen. U laat uitschijnen dat de mensen die in de oostelijke gemeentes wonen het verdienen, het zijn daar toch allemaal Franstaligen met een inkomen hoger dan het gemiddelde. Wat de mensen betreft die wonen onder de zeer drukke een lawaaigere kanaalzone: die hebben het ook verdiend. Er wonen daar toch maar alleen achterlijke allochtonen die zeker geen last kunnen hebben van vliegtuiglawaai. Zolang u maar geen last heeft van vliegtuigen is het goed. Ik heb altijd geweten dat Vlamingen zeer egoïstisch zijn en niet bezorgd zijn om anderen, maar dit had ik toch niet verwacht. Beseft u wel dat u ook betaald wordt door mensen die last hebben van vliegtuiglawaai? Door Brusselaars uit te lachen, versnelt u alleen maar de uittocht uit Brussel. Beseft u wel dat u rijdt voor degenen die in de randgemeentes wonen? Het moet je maar overkomen: iedere morgen om drie na zes gewekt worden door een vliegtuig. Daarna komt het ene vliegtuig na het andere. U lacht mensen uit die slachtoffer zijn van de hebzucht van vliegtuigmaatschappijen en van de Australiërs die de luchthaven beheren.

Ik wou toch even reageren op het artikel in (BDW 1432,

Piet Slosse, dr. Experimentele Sociale Psychologie, KU Leuven Menselijke Ecologie, VUB

naam en adres bekend bij de redactie

Vliegtuiglawaai (2) Het was maar een halfbakken zondag qua weer en occasioneel werd het luchtruim doorboord door vanwege de wolken onzichtbare vliegtuigen. En daarom besloot ik maar eens met de smartphone en een geluidsmeterappje om het geluid door deze vliegtuigen voortgebracht te registreren. De drie foto’s zijn daarvan het resultaat. Eentje werd er opgenomen met het raam dicht, eentje met het raam op kipstand en eentje met het raam open, en ze geven alle drie een

periode van 15 seconden weer. Met het raam dicht werd een maximumwaarde van 74 decibel opgemeten, met het raam op kipstand 97 decibel en met het raam volledig open 99 decibel. Dit is vanzelfsprekend geen professionele apparatuur maar het geeft wel een goede indicatie van het lawaai dat overvliegende (het was een bewolkte zondagochtend en ik zag niet of de vliegtuigen nu overvlogen - de kanaalroute - of ze wegdraaiden over Schaarbeek) vliegtuigen maken.

Michel Huygens, Sint-Jans-Molenbeek

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Luxeverzuim door Danny Vileyn Terwijl burgemeester Yvan Mayeur (PS) in het vliegtuig zat richting België, vertrok eerste schepen en voetbalbobo Alain Courtois (MR) richting Brazilië. Eén vervelend detail: Courtois moest voor zijn vertrek nog vlug een gemeenteraad voorzitten. En dat hij dat vervelend vond, stak hij vorige maandag niet onder stoelen of banken. Hij begon de zitting van vier uur met de mededeling dat hij er om twintig over vijf van door moest. En toen de verzamelde oppositie de meerderheid – die met te weinig gemeenteraadsleden aanwezig was – weigerde te depanneren, verdaagde hij de zitting tot zes september. Tot verstomming van niet weinigen. Op de agenda stonden belangrijke punten zoals de wijkcontracten die dringende goedkeuring vereisten. De stad zou wel eens subsidies kunnen mislopen omdat de laatste gemeenteraad voor het zomerreces afgelast werd. Mayeur was in Brazilië op uitnodiging van de Belgische voetbalbond om te lobbyen voor het EK voetbal in 2020 in Brussel. Dat behoort tot het takenpakket van de burgemeester van de hoofdstad van het land. En lobbyen is aan datums en uren gebonden. Dat Mayeur aan Courtois vroeg om de gemeenteraad voor te zitten is volledig legitiem. Mag Courtois als schepen van Sport en voetbalbobo dan niet naar Brazilië gaan? Natuurlijk wel. Net zoals gewone burgers is Courtois in zijn vrije tijd vrij om te doen en te laten wat hij wil. Als het werk waarvoor hij zich geëngageerd heeft af is. Probleem is dat het werk op maandag niet af was. Op vakantie vertrekken als er dringend werk blijft liggen, heet luxeverzuim. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat de meerderheid niet in aantal is. Meestal wordt er dan driftig rondgebeld of wordt er op de oppositie ingepraat. Maar daar viel weinig van te merken. Is dat dan niet kleinzerig van de oppositie? Helemaal niet. Als een meerderheid haar agenda wil goedgekeurd krijgen, moet ze zorgen dat ze voldoende in aantal is. Punt aan de lijn. En er kan niet gezegd worden dat de gemeenteraadsleden in de stad Brussel misbruik maken van hun macht. Een falende meerderheid niet depanneren is een van de weinige momenten waarop de oppositie haar tanden kan laten zien. Maar tegelijkertijd straft ze zichzelf. Gemeenteraadsleden die hun huiswerk gemaakt hebben zijn er aan voor hun moeite. Mayeur en Courtois hebben een en ander te bespreken als ze gelijktijdig in het land zijn, bijvoorbeeld hoe ze hun agenda’s in de toekomst beter op elkaar kunnen afstemmen. Het vervelende spektakel van vorige maandag is niet voor herhaling vatbaar.

WAUTER MANNAERT

BDW 1433 PAGINA 12 - DONDERDAG 3 JULI 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Premetrostation Lemonnier en de Zuidlaan: werk van Arnout Wilems en Elisa Maurici.

Akenkaai (Brussel), Vaartdijk en Fernand Demetskaai (Anderlecht). Links en midden: Astrid Baeten. Rechts: Ben Boogaerts.

Fototentoonstelling > Op zoek naar de Zenne

Hoe fotografeer je een onderstroom? BRUSSEL – “Hoe komt het dat de Zenne al meer dan honderd jaar uit het straatbeeld verdween, maar niet uit het geheugen?” Fotograferen is vragen stellen, weet het fotografencollectief de Stadsbiografie. Proeven van antwoorden vindt u in de Sint-Gorikshallen.

eteen een symbolische plek, want het Sint-Goriksplein was vroeger het Groot Eiland omgeven door twee armen van de Zenne. Omdat alle geselecteerde foto’s van de vijftien fotografen evenveel door-

wegen, worden ze gepresenteerd op een rij in eenzelfde formaat (40 x 60 cm). Elke foto vervolledigt het beeld van de loop van de stadsrivier, maar apart zijn ze ook een wereld op zich. En geven ze de ingesteldheid weer van de

straat- of landschapsfotograaf of lyrisch - Zennezucht - fotograaf. Fotografen die de menselijke bedrijvigheid verkennen, toch nog altijd een gevolg van de aanwezigheid van de rivier, of die de lijnen van de vallei gebruiken om het beeldvlak op te delen. We zien verpozende mensen op de trappen van de Beurs die zich misschien nog aan een oever van de Zenne wanen. En veel weerspiegelingen in ruiten, een beetje zoals een wateroppervlak dat doet, fotografen die het licht ontdekken.

Rogierplein (Sint-Joost): werk van Jochem Oomen.

Meer nog dan de Zenne, wordt de eigen fotografenziel blootgelegd. En dat is precies waar Kristof Vadino, de begeleider van het Zenneproject (Kurt Deruyter is de andere begeleider van de Stadsbiografie en Pol Vervaeke van De Markten hun grote steun), naartoe wilde: “Hoewel we de loop van zowel de oude als de

BDW 1433 PAGINA 13 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Paapsemlaan (Vorst), ‘vergeten straat’ en Bollinckxstraat (Anderlecht): werk van Elisa Maurici, Joeri Leupe en Jolien De Troch.

Ortsstraat (Brussel) en montage: Anspachlaan (Brussel) + Robsy Chaudronstraat (Anderlecht): werk van Lieven Muyldermans en Karen Mechelmans.

Birminghamstraat (Anderlecht) en Dansaertstraat (Brussel)w Werk van Jolien De Troch en Arnout Willems.

rechtgetrokken Zenne volgden, van Drogenbos tot aan de grens met Vilvoorde, en ik de fotografen alle eindjes rivier in openlucht liet zien, moest het toch over fotografie gaan. En voor de toeschouwers wordt het een kijkervaring, geen geschiedenisles. Vandaar ook de keuze voor sobere bijschriften.”

Premetrostation Lemonnier (Brussel) en Nijverheidskaai aan het ‘Zenne’kanaal (Molenbeek): werk van Themis Giordano Meltis en Wouter Spitters.

feer je iets dat niet zichtbaar is? Is dat ook niet de eeuwige paradox van de fotografie? Foto’s geven ogenschijnlijk de werkelijkheid zeer nauwkeurig weer, maar tonen ons ook het niet-zichtbare en achterliggende aspect.” En hoe dat onzichtbare zich soms manifesteerde: “Zoals een roeibootje op het droge in een weide in de nabijheid van de Zenne. Het baadde soms in een surrealistische sfeer. Gewapend met onze camera voelden we ons bij momenten ontdekkingsreizigers. Omdat de Zenne slechts op enkele plaatsen bovengronds loopt, zagen we ze pas na enkele maanden voor het eerst, wat een kick gaf: ach zo, hier is het dus allemaal om te doen.” An Devroe

om ook mensen beter te leren fotograferen. De werkwijze van de Stadsbiografie, twee jaar lang fotoverkenning in los-vast verband met kritische besprekingen achteraf, blijkt een goed leermeester, aldus een spreekbuis van

Vernissage om 19 uur op donderdag 3 juli, livemuziek van Leán, tot 30 juli 2014, Kelders Sint-Gorikshallen, Sint-Goriksplein 23, 1000 Brussel. www.stadsbiografie.be.

Paradox Misschien hebt u al een poster met een Zennebeeld in huis, want die deelden de stadsbiografen halfweg al eens uit aan de Beurs, de Oude Graanmarkt of in café Bonnefooi. Aan het opschrift ‘We are so Brussels’ herkent u hun signatuur. Behalve enthousiaste reacties bleek toen ook een ander geluid te horen: waarom werd er zo’n eenzijdig desolaat en industrieel beeld van Brussel naast de Zenne getoond? Er liepen toch ook mensen vlakbij dat rivierwater, weliswaar diep verscholen in aardlagen of in de geschiedenis? Een wake-up call voor de fotografen die dit dan graag aangrepen

het collectief: “Het parcours verplichtte ons bovendien om de comfortzone te verlaten. We kwamen op onvermoede plekken. Fotografisch was het ook boeiend om de aanwezigheid van het afwezige te fotograferen. Hoe fotogra-

BDW 1433 PAGINA 14 - DONDERDAG 3 JULI 2014

OP VADROUILLE MET NICK TRACHET MET DE TREIN NAAR ZINNIK

De perfecte Romaanse kerk en een vleugje Waalse hartelijkheid W

aarom we naar Zinnik zouden moeten? Omdat het zo dichtbij ligt en voor de nodige dépaysement zorgt, zeker? We komen aan in het station met ervoor een parkje. Achteraan loopt de Rue de la Station naar beneden. Vooraleer zover te gaan, bezoeken we in de uiterst linkse hoek van het parkje, verscholen onder een treurwilg, een monumentje ter ere van Jules Bordet, de eerste Belgische winnaar van de Nobelprijs voor de Geneeskunde (1919). Hij werd aan dit plein geboren. Het huis staat er niet meer, maar een gedenkplaat hangt aan de gevel van waar het ooit moet geweest zijn. Verder in de Rue de la Station komen we voorbij Hotel Modern, een art-nouveau-eetgelegenheid met een perfect bewaard interieur. U kan nog naar binnen kijken door het venster, maar de zaak staat te koop. Spijtig. Beneden, aan het Franciscanenklooster gaat de weg weer bergop en zien we de parel van dit stadje tronen in de hoogte: de collégiale (kapittelkerk) van Zinnik. Let ondertussen op de vele versierde oude gevels langs de weg. Zinnik is de hoofdstad van de ‘blauwe steen’. Tachtig procent van alle Belgische natuursteen (van bouwkwaliteit) komt uit de omgeving van dit stadje!

Arm riviertje

eeuwse stadhuis staat. Er zijn hier een aantal eenvoudige terrasjes en op dinsdag en zondag is er markt. Onder deze brede pleinen stroomt de Zenne, die even hogerop ontspringt tussen de dorpjes Mignault en Naast. Het arme riviertje werd dus niet alleen in Brussel overwelfd!

Edelman We wandelen de Rue du Lombard op. Links ligt het toerismebureau voor meer informatie en helemaal bovenaan komen we dan eindelijk bij de kerk. De ingang ligt aan de Noordkant, op de Grand’Place. Binnenin sta ik paf. Het interieur, luchtig geschilderd in licht roze, doet de tijd stilstaan. Dit is de perfecte Romaanse kerk, nauwelijks veranderd sinds de bouw ervan begon rond het jaar 1025. De tijd heeft haar gespaard, de nieuwe modes van gotiek tot barok zijn er nauwelijks voorbij geraasd, tenzij dan in de heel geslaagde zeventiendeeeuwse eiken lambrisering en het laat renaissance-doksaal voor het hoogkoor, met albasten beeldhouwwerk, alstublieft! Dit is een pareltje waar ik in de boekjes nauwelijks wat over las. In het hoogkoor zien we de zilveren reliekschrijnen van Sint-Vincentius Madelgarius tussen wellustige eiken koorbanken en veel bladgoud. Maar daarrond leeft de Romaanse eenvoud. Er is een museum met de kerkschat in het klooster (open op zondagnamiddag of na afspraak). Madelgar was een edelman in dienst van Koning Dagobert, je weet wel: diegene die zijn broek verkeerd aan had. Samen met zijn vrouw Waltrui (Ste Waudru, relieken in Bergen) stichtte Madelgar een voorbeeldig gezinnetje. Ze werden allemaal heilig, ook de tante en grootmoeder. De vier kinderen heetten Landrik, Dentelien, Aldetrui en Madelbert. Interessant als u ooit nog op zoek gaat naar originele kindernamen. O, en Landrik zou in Melsbroek hebben gewoond!

Het Hotel Modern in de Rue de la Station is een art-nouveau-eetgelegenheid met perfect bewaard interieur. Naar binnen kijken kan, maar de zaak staat helaas te koop.

Schaarbeek en Evere onder zijn bezittingen. Daarom hebben beide gemeenten, naar het voorbeeld van Zinnik, groen en wit in hun vlag. Terug op het plein kunnen we niet naast de Halle aux Draps kijken, een geklasseerd pand in vakwerk, waar men naar binnen kan voor een pint of een hap. In die hoek van het plein vertrekt ook een klein straatje naar het oude kerkhof (Rue Henry Leroy). Dit is een stemmige plek met hoge bomen en een kapel waar nu en dan tentoonstellingen plaatsvinden.

René Magritte vertelde hoe hij hier voor het eerst een schilder aan het werk zag met een schildersezel en gefascineerd raakte door de kunst. Door de monumentale poort achteraan komen we op de oude stadswallen terecht (Rempart du Vieux Cimetière). Ze zijn pas gerenoveerd voor de wandelaar. Op de Place du Jeu de Balle nemen we de Rue Neuve naar beneden langs blauwstenen huizen uit allerhande eeuwen. Beneden begint de Rue de la Station opnieuw die ons terugbrengt naar

de trein. Wie mobieler is kan over de spoorlijn tot in de arbeiderswijk rond de steengroeve van Winqz en het wereldberoemde Durobor (robuuste drinkglazen) fietsen. Overal straalt Waalse hartelijkheid je tegemoet. Zinnik is een verademing die zelfs als namiddaguitstap kan. Nog een plek waar niets te zien was! Nick Trachet De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ opvadrouille © SASKIA VANDERSTICHELE

De Collégiale, met de twee robuuste torens, is binnenkort duizend jaar oud. Het gebouw nodigt uit om er in cirkels rond te draaien. Net ervoor gaan we dus naar links (Rue de la Régence) en lopen we door tot aan de deur, tot onze aandacht wordt opgeëist door een rustieke steeg met hardstenen trappen en kunstige leuningen. We dalen af naar het plein beneden. Hiernaast ligt trouwens een klein museum gewijd aan die ‘nationale’ steen die uit het Tournaisiaan (een geologische periode van het Carboon, zo’n 345 miljoen jaar oud, nt) stamt. Beneden, voorbij het cultureel centrum, komen we op de ruime Place Paul Van Zeeland, die verwijst naar de premier van België tijdens de Tweede Wereldoorlog die hier werd geboren. Dit plein gaat over in de Place Verte waar het negentiende-

ZINNIK – Nog geen half uur doet de trein erover om naar Zinnik te rijden vanuit Brussel-Zuid. Het is de IC richting Namen en Saint-Ghislain, en hij stopt onderweg ook nog in Halle en ‘s Gravenbrakel.

Verademing De Romaanse schoonheid van de kerk mag dan bevroren zijn in de tijd, het kapittel van Zinnik was behoorlijk invloedrijk. Zo vielen

Links: De Collégiale van Zinnik, binnenkort duizend jaar oud. Rechts: Het oude kerkhof is een stemmige plek met hoge bomen en een kapel, waar nu en dan tentoonstellingen plaatsvinden.

BDW 1433 PAGINA 15 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Sarah van der Maas poseert op de prijsuitreiking met de illustratie van Bram Algoed.

Schrijfwedstrijd > Eerste prijs naar Nederland

‘Je kan de oorlog rieken in dit verhaal’ BRUSSEL – Met een kortverhaal over Brussel tijdens de Tweede Wereldoorlog won de achttienjarige Sarah van der Maas uit Nederland de eerste BDW-schrijfwedstrijd. Sarah van der Maas studeert geschiedenis aan de universiteit van Leiden. Met Zwaluw schreef ze volgens de vakjury, die bestond uit An Mertens, Marc Didden, Pascal Verbeken en Sigrid Bousset, “een goed opgebouwd verhaal, levendig en spannend over het leven in de onderduik tijdens het Brussel van de Tweede Wereldoorlog. Totaal niet zelfi ngenomen en zonder enige poging om hip te zijn. Je kan de oorlog rieken in het verhaal, je bent mee ondergedoken met de protagonisten. Een verdiende winnaar.”

Op de tweede plaats eindigde VUBliteratuurwetenschapper Peter Heymans uit Koekelberg met Hier wil je wonen, “een b rief encounter tussen een politieagent en een verpleegster.” De derde plaats ging naar Maarten Goethals uit Brussel-Stad. Goethals is politiek journalist bij De Standaard. In september debuteert hij met de gedichtenbundel Hees. Volgens de jury bracht hij met Het Angeliek van Anneessens “de meest taalvaste tekst, met bijzonder sterk historisch onderzoek.” De winnende verhalen worden de komende acht weken in de krant gepubliceerd, telkens met een illustratie van Bram Algoed. Ken Lambeets Lees p.16-17: From disco to disco, het verhaal van Ingrid Verbanck

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Nachtschade Het is zomer en de drang naar zuiders eten komt weer opzetten. Misschien zo’n Provençaalse ratatouille? Lekker, maar eigenlijk is het een Amerikaans gerecht. Toen Columbus terugkeerde uit Amerika, zo wil de (sterk vereenvoudigde) geschiedenis, had hij in de ruimen van zijn schip veel nieuwe gewassen mee. Pompoenen en maïs, cacao en cactusvijgen: het was voor Europa allemaal nieuw en wonderlijk. De belangrijkste van die exotische voedingsmiddelen behoorden tot de familie der Solanaceae ofte Nachtschaden. Dat is een familie van (meestal) kruidplanten met mooie bloempjes en vlezige besvruchten: u kent ze wel: de tomaat, de aardappel, de Spaanse peper, de lampionkers ( Physalis), maar ook de tabak en de petunia, bijvoorbeeld. Er zijn duizenden soorten nachtschaden: een van de meest gevarieerde plantenfamilies op aarde. Eenmaal in de Oude Wereld aangekomen, verspreidde de chilipeper zich als een lopend vuurtje van Spanje ( pimiento) en Hongarije (paprika) tot in India en zelfs de keukens van Sichuan in China. Het succes van die scherpe vruchtgroente was instant en immens. De andere soorten nachtschaden bleven nog eeuwen verpieteren, achterin de botanische tuinen van kloosters en academies. Niemand wou tomaten en aardappelen in het begin proberen. Omdat men in Europa en Azië al verschillende soorten nachtschaden kende van voor de tijd van Columbus en die waren (zeer) giftig: bitterzoet, zwarte nachtschade (belladona), alruin (mandragora)... Heksenplanten waren het. De tomaat hield er de wetenschappelijke naam Lycopersicon, wolfsperzik, aan over. Eén soort nachtschade kwam schoorvoetend in de Byzantijnse keuken terecht via de Arabieren: de aubergine Solanum melongena. De Latijnen spraken van ‘(geestes)zieke appel’: mela insana, wat vandaag melanzana is geworden. De Arabieren hadden de plant ontdekt bij de Indiërs, die ze weer van de Chinezen hadden. Ondertussen waren er ook nachtschaden in Afrika opgedoken, en in tegenstelling tot de Europeanen stortten de Afrikanen, bezuiden de Sahara, zich massaal op deze groente. Hier ging het vooral om

Solanum S olanum aethiopicum (foto), die we eenvoudigweg Afrikaanse aubergine zullen noemen, ook al behoort hij tot een andere soort. Vandaag is deze eiervrucht een van de meest gegeten groenten in heel het continent. Men noemt ze g ilo , k umba , en er zijn nog wel tientallen andere namen naargelang de variëteit en het land. Er zijn er in verschillende kleuren, met ribben of glad, langwerpig of plat. Bepaalde variëteiten worden gehouden als sierplant of voor de bladeren ( shum), die dan bereid worden als spinazie. Er zijn er die zo groot zijn als een erwt en er zijn er die sprekend lijken op pompoenen, maar dan kleiner. Opmerkelijk zijn de witte, gladde eivormige gilo’s. Deze vorm moet ooit al naar Europa zijn gebracht, want de naam eierplant / eggplant verwijst overduidelijk naar deze vruchten. Met de slaven van Afrika verhuisden de gilo’s en kumba’s weer naar Amerika. Ik schrijf hier ‘weer’, want plantkundigen vermoeden dat oorspronkelijk alle nachtschaden in Amerika ontstonden, maar zich héél lang gelden al verspreidden over andere continenten, via drijfhout of vogels. In Amerika is de jilo nu een ‘nationale’ groente van Brazilië geworden en de Surinamers genieten van hun antroewa. Genieten is hier misschien niet het juiste woord. De jilo en antroewa worden wel eens spottend ‘de meest gehate groenten ter wereld’ genoemd. De reden is niet ver te zoeken: niet alleen is de groente makkelijk te kweken en brengt ze overvloedig vruchten op, wat al spoedig gaat vervelen, de meeste gilo-aubergines zijn ook nog eens waanzinnig bitter. Ik heb ze er geproefd en een mens vraagt zich af wie het in zijn hoofd haalt om zoiets dagelijks te eten. De bitterheid van Afrikaanse aubergines komt door stoffen die verwant zijn met nicotine. Koks ondernemen waanzinnige pogingen om de bitterheid er uit te krijgen, maar het lukt niet echt. Het sap er uit trekken door vooraf te zouten is één methode. De Amerikaanse voedingswetenschapper Harold McGee heeft één en ander onderzocht en kwam tot de conclusie dat zouten de bitterheid niet vermindert, maar het zout maskeert wel de smaak. Een veel betere methode is de vruchten zeer jong plukken, want hoe rijper ze zijn, hoe bitterder ze worden! Ik kocht deze Afrikaanse aubergines in een ‘Congolese’ winkel in Laken. Ze zagen er fris groen uit en kwamen, zo vertelde mij de Pakistaanse uitbater, uit Burundi. Hij had er grote zakken vol van. Ik

“Ik kocht enkele Afrikaanse aubergines in een ‘Congolese’ winkel in Laken. Ze waren fris en groen en kwamen, zo vertelde de Pakistaanse uitbater, uit Burundi”

kocht er enkele en legde ze thuis in de fruitmand, in de wetenschap dat aubergines niet van ijskasten houden. Over de volgende dagen begonnen ze te verkleuren naar geel en dan oranje. Op smaakgebied werden ze inderdaad snel bitter, maar dat hoort er bij. Koop ze dus groen en verwerk ze snel!. Spoel ze, snij ze in vier en stoof ze met ajuin en tomaat tot ze zacht zijn. Deze vruchten zijn steviger dan ‘onze’ aubergines en tomaten. Ze zijn vullend, en misschien (met die nicotineachtige stoffen, wel een middel om te stoppen met roken? Ik weet niet of iemand dat al heeft onderzocht. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1433 PAGINA 16 - DONDERDAG 3 JULI 2014

DE LAUREATEN VAN DE BDW-VERHALENWEDSTRIJD

From disco to disco Achtste plaats: Ingrid Verbanck uit Gent

‘C’est combien?’ Ik schreeuw mijn vraag in het oor van de blonde jongen met piekjeshaar. ‘Sept cent la pièce. Mille balles les deux.’ Hij moet mijn twijfel zien, want hij zegt gauw: ‘Tu ne regrettras pas, ce sont des tonneaux rozes, très fort’. Ik duw hem 2 blauwe briefjes van 500 frank in de hand, hij scharrelt in zijn heuptasje en haalt 2 roze pilletjes tevoorschijn. We hebben nu nog 200 frank over hebben om de rest van de nacht door te komen. Lorenzo, Stephane en ik. Lorenzo is mijn lief, maar ook weer niet helemaal. Dat wil zeggen dat we leven, doen en laten alsof we een koppel zijn, maar op de vraag hoe lang we al samen zijn antwoorden we verontwaardigd: ‘niet’. Stephane is de beste maat van Lorenzo, ze zitten samen op internaat. Ik ben een jaar jonger, maar bleef tijdens de humaniorajaren niet hangen en zit nu in mijn eerste jaar aan de universiteit. Geschiedenis, maar het boeit me niet zo. Feesten in The Fuse op zaterdagavond is rebels en mysterieus. ‘Wat ga je doen, zaterdagavond?’ ‘Bof, ik ga nog eens naar de Fuse gaan. Dave Clark komt draaien, ’t wordt mega.’ Je leeftijdsgenoten die het moeten hebben van Studio-Brusselfuiven in de sporthal vinden je een lefgozer en een voorloper. De spanning in je buik begint al in de namiddag op te bouwen. Outfits en kapsels worden op voorhand zorgvuldig uitgekozen, net als de inhoud van je rugzak/handtas. De wandeling door de onbekende en donkere straten tussen het Zuidstation en de Blaesstraat en de vage onrust omdat je je verhalen over Brussel herinnert die spreken van verloedering, overvallen en messentrekkerij. In de ogen van bange mensen uit de provincie is Brussel een onstabiel oorlogsgebied, je blijft er beter weg. Als je tot je eigen opluchting de juiste straat hebt gevonden, ook deze keer heelhuids en zonder kleerscheuren, begint het aanschuiven. Je monstert de extravagante uitgaanskledij van de andere hipsters avant la lettre en je bent blij dat je geen al te zware vormen stijlfouten hebt gemaakt. Je bent geen trendsetter, maar je valt ook niet uit de toon als een meisje van de boerenbuiten. Het binnenlaten van de samengetroepte feestvierders voor de deur gebeurt volgens een geheim algoritme dat enkel gekend is door de buitenwippers. Je wacht op de stoep, pro-

beert er cool uit te zien en je hoopt dat je niet te gretig in de richting van kleerkasten voor de deuren kijkt. Dan, altijd even onverwacht, een discreet knikje in jullie richting. Je stapt de trappen op, de deuren zwaaien open. En daar sta je dan, overweldigd en nietig, in het Walhalla van de techno. Het avontuur kan beginnen. Omdat ik meer dan genoeg heb aan wat ik spottend kinderporties drugs noem, ga ik als eerste naar het toilet om daar de helft van een pilletje af te bijten. Ik ben zenuwachtig. Ik ben altijd zenuwachtig hier, bang om betrapt te worden. De meer ervaren uitgaanders beweren dat er tussen de directie en de ﬂikken afspraken zijn gemaakt: per weekend moeten ze zoveel dealers aan de politie verklikken, en dan wordt de dancing verder met rust gelaten. Er is ook nog een ander indianenverhaal dat circuleert over de schone juffers en pronte jongemannen achter de bar die naast pintjes van 100 frank het stuk ook XTC verkopen. Er is iemand die een vriend heeft die iemand kent die dat heeft gezegd, dat soort shit. In het pishokje haal ik de pil uit mijn zak en bijt er op goed geluk een stukje uit. Een harde bittere smaak verspreidt zich in mijn mond. Vlug naar de lavabo voor een slok water zodat ik niet begin te kokhalzen. Hopelijk krijgt de toiletjuffrouw geen argwaan. Terug naar buiten, in de gang wacht Lorenzo. We kijken elkaar sluiks aan en ik probeer hem zo onopvallend mogelijk de rest van mijn pil door te geven, maar ik beschik nog niet over de cool van doorgewinterde stiekemerds en het voelt alsof we opvallen als een roze olifant in een kinderboerderij. The Fuse – Rue Blaes. Oktober 1997, 23h47. Mijn ogen voelen alsof iemand er een wollen dekentje over heeft gelegd. Het is moeilijk uit te leggen, ik probeer de lichtbollen weg te knipperen. Geluid raast in en uit mijn oren. Ik streel mijn eigen armen, heb warm en koud tegelijk. Ik ben zacht, vanbuiten en vanbinnen. ‘Hier’, zegt Stephane. ‘Een kauwgum’. Hij staat zelf ook al driftig te kauwen en zag mij waarschijnlijk ook de typisch gekke bekken trekken van pillenslikkers en speedsnuivers. Sjieken helpt een beetje. Ik glimlach breed, voel de neiging hem aan te raken. Of te zeggen dat ik hem graag zie. Ik streel door zijn haar. Hij trekt mijn hoofd naar zich toe, we kussen: lang en met veel tong. Dan kijk ik naar Lorenzo. Hij knipoogt en trekt me mee, de dansvloer op. Die staat al behoorlijk vol, de eerste dj voor deze avond zet er enthousiast de beuk in. Uptempo beats en daarbovenop simpele repetitieve melodieën, af en toe zangintermezzo’s of prekerige stukjes spoken word. Korte lyrics, suggestieve teksten, gehijg. Higher is

The Fuse – Rue Blaes. Oktober 1997, 23h06.

ILLUSTRATIE: BRAM ALGOED

‘Niet alles in het verhaal is waargebeurd’ Ingrid Verbanck (42) uit Gent is in het echte leven content marketeer bij Edam Business Solutions. “Voor mijn werk schrijf ik vaak droge teksten over software, maar sinds een tiental jaren schrijf ik in mijn vrije tijd regelmatig stukken op mijn blog onder het pseudoniem Wendy Kroy,” vertelt ze. “Zowel opiniërende stukken als korte, fictieve verhalen.” Lezers van De Morgen zullen Verbanck misschien kennen van de opiniepagina’s, waar ze af en toe een stuk voor schrijft. Ook op dewereldmorgen.be verschijnen stukken van haar hand. Verbanck woont niet in Brussel en moest dus even zoeken naar een goede invalshoek voor haar inzending. “Mijn verhaal is gebaseerd op het Brussel dat ik kende toen ik veel jonger was dan nu, met name van nachtelijke uitstapjes naar de Fuse. Maar wees gerust: lang niet alles in het verhaal is waargebeurd (lacht).” KL De blog van Ingrid Verbanck: wendykroy.wordpress.com

het kernwoord. Laagjesmuziek. We deinen allemaal mee op het grondritme, ik voel me vloeibaar worden. Het lijkt alsof de muziek langs mijn navel in mij binnendringt en zich van daaruit verspreidt over de rest van mijn lichaam. Het knettert onder mijn hersenpan, ik kan niet anders dan dansen, dansen, dansen. Ik anticipeer als een helderziende op de veranderingen op de maat van de muziek, dein perfect synchroon mee met de dreunende bassen en de lijven om me heen. Naadloos schakel ik tussen de wisselende beats per minuut, glimlachend. Mijn ogen dicht en ik word één met alles dat er is.

Dit hier is ons wekelijks ritueel, onze nachtelijke hoogmis. In deze tempel vieren we het leven en verjagen we de dood. Het ritme waarop we ons unisono bewegen is oeroud en brengt ons in een roes. Hier zijn wij verbonden met elkaar en alles wat ons overstijgt. Hier zijn we high en onbevlekt, vrij en allemaal gelijk. Moderne mystici, geile gelovigen. Hogepriesteressen en sjamanen zijn we, Graalridders. We zijn ingewijd en uitverkoren. We spreken met de doden en vrijen met de geesten. We heffen onze handen hoog in aanbidding en zetten onze lippen aan kelken en gifbekers en drinken tot de droesem. God is niet voor niets een DJ, tegenwoordig. Een sater met een panfluit, een rattenvanger met een mengpaneel. Hij dirigeert ons als een horde bronco’s over oneindige steppes. Laat ons draven en tempert vervolgens het tempo even zodat iedereen terug op adem komt. Uiteindelijk mondt zijn set uit in een razende zotmakende galop. De zaal kolkt, explodeert. We joelen, fluiten, zweven, grijnzen als gekken. Zilveren confetti valt, stroboscopen wit metalig licht flitst. Ik strek mijn armen en open mijn handen voor dit manna uit de hemel en mijn hart bonkt uit mijn borstkas van vreugde. Een hand op mijn rug. Ik draai me om en zie een meisje staan met elfenoortjes en vleugeltjes op haar rug. Ze biedt me een half opgerookte sigaret aan, en ik trek gulzig. Het roken helpt me om weer wat bij zinnen te komen, me te herinneren wie en waar ik ben. The Fuse – Rue Blaes. Oktober 1997, 02h54. De chillout. Het is hier donker en op de TVwand achteraan word een Manga vertoond. Sexy meisjes met ogen als vliegende schotels en immer blozende kaken flitsen over het scherm. Ze worden woordeloos achterna gezeten door vileine bad guys en worden op het einde gered door de Japanse versie van de ideale schoonzoon. De muziek hier is stiller, rustiger. Ambient, bedoeld om visioenen die beneden werden opgewekt te laten verstillen, het jachtig kloppende hart tot rust te manen en de opgefokte zintuigen te laten bekomen van teveel prikkels. In het halfduister vang ik flarden van gedempte gesprekken op. Ik hoor woorden maar ik kan er weinig betekenis aan vastknopen en leun achterover, doe mijn ogen even dicht in de hoop dat de wereld even stopt. Mijn brein lijkt wel gekookt. Wij zitten met ons drie in één van de lage fauteuils, genieten nog na van het ongebreidelde dansen beneden. Lorenzo probeert een sigaret te rollen, het lijkt eeuwig te duren. Zijn handen trillen, zijn vingers zijn bezweet. Stephane diept uit zijn rugzak het plastic flesje op dat we gevuld hebben met de goedkoopste vodka uit de goedkoopste supermarkt. Dat gieten we voorzichtig bij het glas cola dat we gekocht

hebben aan de bar. Er rest ons nog 100 frank om de rest van de nacht door te komen. De sigaret die Lorenzo uiteindelijk gerold heeft gekregen is zo scheef en Stéphane zegt: ’t Is precies uwe piemel’. We lachen hysterisch en lang. Hallepoortpark. Oktober 1997, 06h22. Het is koud, het is donker en het miezert. We zitten met ons drie op een bankje in een park dat tussen twee drukke Brusselse invalswegen ligt. Ondanks het uur raast het verkeer al langs beide kanten voorbij. De sliert rode achterlichten doet me denken aan het liedje van Raymond van het Groenewoud. Ik neurie in mijn hoofd ‘Brussels by night ... allemaal lichtjes .... veel strangers in the night ... ‘. De rest van de tekst ken ik niet, dus die drie zinnetjes gaan op een eindeloze repeat. Twintig minuten of wat geleden stuiterden we buiten uit de Fuse. Straks nemen we de trein terug naar de provincie waar Lorenzo en ik de rest van de dag in een veilig en een warm bed zullen doorbrengen, ergens tussen waken en slapen in. Ik klappertand, mijn partykleren zijn niet op herfstelijke dauwtripjes berekend. Lorenzo legt zijn arm om me heen en aan de andere kant doet Stephane hetzelfde. Ik krijg het er niet warmer van, maar het is wel fijn.

Stephane heeft een probleem. Hij moet rond een uur of 9 thuis zijn opwachting maken omdat hij de ‘ik ga babysitten smoes’ heeft gebruikt. Zijn ouders houden hem redelijk kort. Twee keer een jaar over moeten doen, betrapt op het smoren van joints en geld gestolen van zijn grootmoeder. Oké, dat geld was eigenlijk een lening. Stephane had dat heus wel teruggelegd op het moment dat hij die wiet had kunnen verkopen. Maar dat duurde gewoon iets langer dan verwacht, zodat het er uiteindelijk niet meer van kwam. Dikke pech dus is het algemene besluit. ‘Zo kun je niet naar huis’, zegt Lorenzo. ‘Je pupillen staan nog veel te groot. Je moeder doet een hartaanval als ze je zo ziet.’ ‘Merde. Merde!’ Stéphane trekt zenuwachtig van zijn sigaret. ‘Ik wist het hé. Ik had nooit mogen meegaan met jullie. Mon père, il va me casser la gueule. ‘Misschien kunnen we wachten tot er een apotheker open gaat en oogdruppels kopen? Misschien dat dat helpt’, zeg ik. ‘Meiske, het is zondag. En daarbij tegen dat er een apotheker zou opengaan moet ik eigenlijk al bijna thuis aan de ontbijttafel zitten.’ ‘Juist’, knik ik. ‘Daarbij, we hebben eigenlijk toch geen geld meer.’

We verzinnen mogelijke smoesjes, maar we zijn nog half high we komen niet echt ver. Zelfs ons klinken de meeste excuses vergezocht en ongeloofwaardig. We steken nog een joint op, nog altijd onbesloten over wat Stephane te doen staat. Ik begin het nu wel erg koud te krijgen en wil gewoon naar huis. Lorenzo probeert hem te overhalen gewoon met ons mee te komen, zijn roes uit te slapen en vanavond dan zijn opwachting te maken. ‘Pffft, wat je ook doet, je hebt het toch aan je rekker’, brom ik. ‘Bel gewoon straks naar huis, zeg dat je met Lorenzo hebt afgesproken en dat je pas vanvond weer thuis zult zijn.’ Station Brussel Zuid. Oktober 1997. 07h12. Het station is op dit uur en deze dag bijna verlaten. We zitten met ons drieën op een bankje op het uiteinde van een perron. Nog 17 minuten en de trein komt. Ik verlang er naar om thuis te zijn, warm te hebben en de afgelopen nacht in mij te laten bezinken. Chocomelk te drinken. Naast mij babbelen Lorenzo en Stephane, hun gedempte stemmen zoemen als een bromvlieg in mijn oor. Ik soes weg en denk aan duizend dingen tegelijk. Een ongekende maalstroom aan gedachten, een woordeloze grijze brij die me lijkt te overspoelen. De geschiedenis van

de hele wereld, van elke man, elke vrouw, elk kind in mijn hoofd gepropt. Ik voel eeuwen verstrijken. Als ik mijn ogen open zie ik dat er amper 2 minuten voorbij zijn gegaan. Het gezicht van Stephane is lijkwit, paniek in zijn ogen. Lorenzo probeert hem te kalmeren, maar ook de gedachten van Stephane rennen rondjes in zijn hoofd. Ik wil wel iets zeggen, maar het lijkt allemaal zo futiel. Als ik mijn mond open ben ik alweer vergeten wat het was. Ik pak zijn hand die ijskoud is, maar hij schijnt het niet te voelen. ‘Hij gaat slecht’, zeg ik tegen Lorenzo. ‘Ik weet het. ’t Is ook altijd hetzelfde met hem.’ Stephane staat recht, begint te ijsberen en herhaalt voor de zoveelste keer ‘il va me casser la gueule’. Zijn vader is een driftkop met Siciliaanse roots. Lorenzo probeert een sigaret te rollen, maar zijn vingers zijn te klam. Met mijn handen in mijn zakken geklemd geef ik hem aanwijzingen. Niet dat het veel helpt. Onze trein komt het station binnengereden, langzaam, bedachtzaam. Als ik opkijk zie ik Stephane op de rand van het perron staan en mijn hart bevriest. n

BDW 1433 PAGINA 18 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Festival > 25ste editie Couleur Café ondanks regen een succes

‘Dansen in de regen’ BRUSSEL – Couleur Café heeft twee dagen lang weer en wind moeten trotseren, maar Brussels meest kleurrijke festival kreeg dan toch een zonovergoten sluitingsdag. Ondanks de regen trok het festival 72.000 mensen – 10.000 minder dan de topeditie vorig jaar. Hoogtepunten waren Seun Kuti, Blitz the Ambassador, Tiken Jah Fakoly en Iron Ites.

ouleur Café spreekt tot de verbeelding. De prachtige locatie op Thurn & Taxis, de veelheid aan mensen van verschillende culturen, de eindeloze eetstandjes uit alle werelddelen, de cocktailbars, de kleurrijke markt en uiteraard de drie podia vol muziek. Wat ooit begon als een Afrikaans muziekfestival en evolueerde tot wereldmuziekfestival, is intussen uitgegroeid tot Brussels grootste festival tout court. De zuiderse muziek heeft

steeds meer plaats moeten afstaan aan pop/ rock en elektronica.

Veel zin Die muzikale evolutie bleek een schot in de roos om zich in te schrijven in het reguliere festivalcircuit. Dat blijkt uit de duizenden Vlaamse adolescenten die hier steeds talrijker toestromen, en die ervoor zorgen dat de 3000 combitickets festival + camping vliegensvlug de deur uit zijn. Daar waar Couleur Café vijftien jaar geleden een op en top Brussels festival was, spreekt men op Couleur Café de laatste jaren steeds meer Nederlands. Meer dan de helft van de festivalgangers komt uit Vlaanderen. Daarmee is Couleur Café het enige Brusselse festival dat ook de Vlaamse jeugd echt kan aantrekken. Vrijdagavond begon met donkere wolken boven Thurn & Tassis, de Braziliaanse percus-

sie kon het tij niet doen keren. Het stond in de sterren geschreven dat de donderwolken zouden losbarsten. De Antwerpse reggaeband Iron Ites rond de straffe zangeres Benoitte Kiangana Mupatshi zorgde meteen voor de grootste verrassing van Couleur Café. Ook al hebben we de indruk dat de Ivoriaan Tiken Jah Fakoly hier om de twee jaar staat, hij blijft boeien met geëngageerde rootsreggae met een stevige blazers, een groovende ritmesectie en traditionele West-Afrikaanse instrumenten. Nadien passeerde nog een Afrikaanse topper: de Nigeriaan Seun Kuti bracht heerlijke afrobeat met scherpe teksten. Wel jammer dat hij op de kleine Move stage stond. Dat podium is goed voor rappers met een dj, niet voor een veertienkoppig afrobeatorkest. De sound was slecht, maar Seun had er veel zin in. Zaterdag brachten The Gladiators reggae die soms naar spiritualiteit neigde en Burning

Spear speelde op de grens tussen reggae en dub. Zij die er bij waren op de Move Stage, hebben heerlijk kunnen dansen op de tropische baslijnen van de Braziliaan DJ Tudo. Nieuw was Holi Couleur, het Indisch kleurenfeest op z’n Brussels. De Amerikaanse rapster Akua Naru deed iets te veel haar best om het publiek mee te krijgen, waardoor haar muzikanten niet echt tot hun recht kwamen, maar het jonge publiek was er dol op. Chinese Man sloot af met een set vol wereldse beats, sterke rappers en een dansende menigte. Jammer dat de groep uit Marseille het in zijn bisnummers verknalde met platte electro.

Heldenstatus Na de regenbuiten hadden we zondag nog recht op mooi zomerweer. De Ghanees Blitz the Ambassador heeft zijn naam waargemaakt als een van de interessantste rappers van het moment, met een schitterende liveband. De hits van de Afrikaanse reggaereus Alpha Blondy smaken nog steeds, al was driekwart van zijn set veel te rock-getint om te overtuigen. Bootsy Collins leverde funk boordevol clichés, zelfs zijn bas was in de vorm van een ster, van een heldenstatus gesproken. Maar het publiek trok zich daar niets van aan, het was een stomend feestje. Benjamin Tollet

BDW 1433 PAGINA 19 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Artists in residence Geert Van Istendael in Aken

Duitsland van A tot Z Mijn Duitsland is door zijn behapbare opbouw nochtans erg leesbaar: het alfabeticum met korte thematische stukjes over de troeven, de bijzonderheden en de hebbelijkheden van Duitsland en de Duitsers stelt de lezer echt niet voor een grote intellectuele opgave. Van Istendaels gelijkaardige Mijn Nederland heb ik dan ook met veel plezier gelezen. Waarom Mijn Duitsland dan nog niet? Omdat ik vind dat je toch een beetje voeling moet hebben met het onderwerp. Wie aan de hand van een reizende auteur nieuwe oorden wil ontdekken, moet toch een aantal aanknopingspunten hebben en in staat zijn zich minimaal te oriënteren. Maar in het geval van Duitsland ontbreekt het mij aan aanknopingspunten, en daarin sta ik waarschijnlijk niet alleen: er zijn niet veel Belgen zijn die een boek kunnen schrijven dat Mijn Duitsland heet. Wat mezelf betreft had het misschien ooit anders kunnen lopen. Toen ik klein was trokken we met het gezin jaarlijks naar de Apothekerstra§e in een klein dorpje in het

Ruhrgebied, waar mijn peter les gaf aan kinderen van de Belgische militairen die daar gelegerd weren. Alleen al die gotische ‘s’ op het straatnaambord was buitengewoon exotisch, maar wellicht hebben de grijze stadsautostrades die we onderweg in het Ruhrgebied moesten passeren, ervoor gezorgd dat ik later geen aanstalten meer gemaakt heb om op eigen kracht Duitsland binnen te rijden. Toch staat de ‘A’ van Atlas op de gave rug van Mijn Duitsland voor mij ook nog altijd voor ‘ambitie’. Ik zou ook graag van ‘mijn Duitsland’ kunnen spreken. Alleen ontbreekt de moed om eraan te beginnen. Als je bedenkt hoe immens dat land, zijn geschiedenis en zijn cultuur is, hoe ondoordringbaar zijn wouden, dan vergaat je de goesting. Alleen aan de studie van Martin Heideggers innerlijke wereld kan je een heel leven wijden. En van dat soort figuren heeft Duitsland er vele duizenden. Dat schrikt af. Geert van Istendael is er dus ooit wel aan begonnen. Grappend zou je kunnen zeggen dat hij het alfabetisch heeft aangepakt, want in het eerste stukje van zijn boek, dat met de ‘A’ van Aachen, schrijft hij over zijn eerste kennismaking met onze oosterburen. Daar kwam ook een stuk bewegwijzering bij te pas: ‘Het eerste wat ik ooit bewust in Duitsland zag, was een geel verkeersbord waarop in zwarte

BRUSSEL – In mijn boekenkast staat het boek ‘Mijn Duitsland’ van Geert van Istendael. Maar waarom staat het er eigenlijk? Aan de keurig rechte rug van het boek kan je zien dat het in die zeven jaren sinds de aanschaf ongelezen is gebleven.

De kruidenkoek: een Akense specialiteit, waar je net als Van Istendael sterke tanden voor nodig hebt.

letters stond: Aachen.’ Van Istendael schrijft 1957, en hij bezoekt op tienjarige leeftijd met zijn vader de stad van Karel de Grote die nog deels in puin lag na de oorlog. Daar, vlakbij

de dik aangezette grens met ons land, begon meteen de verwondering: het bruine brood, bessen die ‘beren’ heten, en die ‘ongrijpbare taal die naderbij sloop en je toch iedere keer op het laatste nippertje leek te ontglippen’ – het Duits dat ‘lokte en dreigde’. Van Istendael vertelt ook dat als hij nu nog eens in Aken komt, hij altijd een zak Printen gaat halen bij de plaatselijke bakker: kruidenkoeken die gelden als Akense specialiteit. Bij wijze van lokaas wijdt de Brusselaar namelijk ook graag uit over de exotische geneugtes die de innerlijke mens in den vreemde kan genieten (getuige ook de uitgebreide stukken in Mijn Nederland over bitterballen, of in Mijn Duitsland over Wurst. Maar de schrijver heeft het ook over de geur van bruinkool die hem altijd is bijgebleven, over de industrieterreinen, en waarschuwt dat Duitse steden inderdaad uit een combinatie van grijze legoblokken en bonte peperkoekenhuisjes bestaan. En wat die kruidenkoeken betreft: ze zijn keihard, dus moet je er net als Van Istendael sterke tanden voor hebben. En dan zijn ze nog behapbaarder dan Duitsland zelf: ‘Dwars door Duitsland bijten? Ik probeer het al bijna een halve eeuw. Duitsland is sterker dan mijn sterke tanden.’ Op die manier maakt Van Istendael er al in zijn eerste hoofdstukje geen twijfel over bestaan: ‘Het overweldigende, terneerdrukkende, alle proporties tartende, het verwoeste en verwoestende, het beangstigende Duitsland, het land dat niet thuishoorde in het geruststellende westen van Europa’ is niet voor de tandenlozen. Zij geraken nooit tot in Xanten of Zwickau, terwijl het dat toch is wat we allemaal zouden willen.

Michaël Bellon

www.brusselnieuws.be/inresidence

ADVERTENTIE

Al plannen op 11 juli? Dans door de straten van Brussel! Laat je verrassen op het feestparcours. Kom meedansen op de klassiekers van Rocco Granata, de slows van dj Zaki, de sambasoul van de Braziliaanse Lilian Vieira, en de zwoele beats van Buscemi. Of duik in de urban underground en feest mee op de beats van Uberdope, TLP en Lefto.

empowered by

Vlaanderen feest

Brussel danst, op het feest van de Vlaamse Gemeenschap. Vanaf 17 uur in hartje Brussel. Grote Markt – feestparcours – Muntplein. www.brusseldanst.be Brussel Deze Week

BDW 1433 PAGINA 20 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Marie-Thérèse de Liedekerke: “Mijn motto is: de cultuur die een land uitstraalt, is wat rest uit het verleden.”

Marie-Thérèse de Liedekerke, voorzitster van Afal

‘Wij vrouwen zijn er om mensen te verenigen’ ELSENE – Ze is de dochter van een Belgische moeder en een Chileense vader, deze week vijftig jaar gehuwd met Philibert de Liedekerke. Statige adel, bevoorrecht. Maar Marie-Thérèse de Liedekerke is ook al jaren begaan met het lot van minder bedeelde kinderen en vrouwen in Latijns-Amerika. Als voorzitster van Afal, Association des Femmes d’Amérique Latine. “Wij vrouwen zijn er om mensen te verenigen.”

iefde op het eerste gezicht was het, een coup de foudre, toen Marie-Thérèses moeder de Chileense consul in Antwerpen leerde kennen. “Nog geen maand later waren ze getrouwd en zijn ze vertrokken naar Rome, waar vader een nieuwe job had gekregen. Daarna, in 1938, volgde Chili. Toen nog een kopietje van de Far West. Het contact met de Europese cultuur wilde moeder echter niet teloor laten gaan. Dus heeft ze zich geabonneerd bij een Parijse boekhandel. Met de vraag om alle mogelijke nieuwigheden op te sturen. Romans, kunstboeken. Zo hebben wij, haar kinderen, Europa leren kennen. Door boeken.” “Vanaf 1947, toen mijn vader ambassadeur in

België was, zijn we ook met het ganse gezin elk jaar met vakantie gegaan naar Venetië. We huurden telkens een huis op het Lido, elke dag namen we de overzetboot naar de stad. Om er de ene keer een kerk te bezoeken, dan weer een tentoonstelling. Of om gewoon maar door de straten te flaneren en te genieten van de schoonheid, het rijke culturele verleden van deze formidabele stad. Mijn moeder heeft die cultuur in de ziel van haar kinderen gebracht. Al van toen we klein waren. Een geschenk dat ik zal blijven koesteren tot aan mijn dood.” Cultuur, het grote woord is gevallen. “Mijn motto is: de cultuur die een land uitstraalt is wat rest uit het verleden. De merktekens van

de geschiedenis die generaties overstijgen. De kathedralen, de monumenten, de archeologische schatten, de huizen die de eeuwen hebben getrotseerd. Brussel mag wat dat betreft een hoge borst opzetten. De ondergrondse gewelven van het Koningsplein met de archeologische overblijfselen van het voormalige Paleis van Keizer Karel V, bijvoorbeeld. De Koninginnegalerij, de Grote Markt, de Sint-Goedelekathedraal. De aanwezigheid, alom, van SintMichiel... Dan is er nog de dagelijkse culturele beleving en die is enorm. Zoveel te doen dat een dag 48 uur zou moeten tellen om het allemaal te kunnen savoureren. En ook van het internationale karakter van Brussel kan ik genieten.”

Toch zijn er ook enkele negatieve kanttekeningen. “Brussel een nette stad noemen zou de waarheid geweld aandoen. Dat zou moeten verholpen worden. Neem nu Parijs, dat veel meer inwoners telt en toch properder is. De zorg voor de urbanisatie laat globaal genomen erg te wensen over en als er dan eens een positief initiatief wordt genomen, is traagheid troef. Nog niet zo lang geleden hebben ze hier de Waterleidingsstraat heraangelegd. Zeven maanden heeft het geduurd. De arbeiders waren slechts met zijn tweeën om het voetpad opnieuw aan te leggen. Twee Portugezen. Geen kwaad woord over die arme gasten, ze werkten als gek. Maar hoe wil je in ’s hemelsnaam dat het opschiet op die manier? Zo’n miskleunen kan de hoofdstad van Europa zich in mijn ogen niet veroorloven. Maar voor de rest geen kwaad woord. De levenskwaliteit is hoog, België is een luilekkerland. Ik ben hier heel gelukkig.”

BDW 1433 PAGINA 21 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Koningin Elisabethwedstrijd “Zo is mijn oudste dochter een uiterst getalenteerde klassieke zangeres en nu al vele jaren herbergen we als gastgezin kandidaten voor de Koningin Elisabethwedstrijd. Dit jaar was het een Koreaanse zanger, die de selectie helaas niet heeft overleefd. Een harde noot om te kraken, wij voelden met hem mee. Zeker omdat we weten welke moed, welke ijzeren

“Op twee jaar tijd hebben we voor het project zowat 50.000 euro ingezameld, waarmee we al meer dan 5.000 gezinnen een duurzame waterfilter hebben bezorgd”

discipline de kandidaten aan de dag leggen. Dat ze bereid zijn bloed, zweet en tranen te laten om hun droom misschien te verwezenlijken. Jarenlang. Hij droeg zijn lot echter met grote waardigheid, met nederigheid. Op de terugweg in de auto zei hij me: Ik heb het niet gehaald omdat ik minder goed was dan de andere kandidaten.” “Er zijn met de jaren ook mooie vriendschappen uit gegroeid. Bijvoorbeeld met de GrieksAmerikaanse mezzo-sopraan, Eleni Matos, die toen de derde prijs heeft behaald. Een prachtige, imposante verschijning. Bleek dat ze zwanger was, maar ze vroeg me het te verzwijgen. Na haar bevalling is ze speciaal naar Brussel gekomen om ons haar baby te tonen. Die vriendschappen zijn eigenlijk niet meer dan normaal, omdat wij voor enkele weken de plaatsvervangende moeder en vader mogen zijn voor die prachtige jonge mensen. Een taak die we met veel liefde vervullen.”

Kinderen helpen, vrouwen helpen Mijn gastvrouw heeft een groot hart voor cultuur, maar haar hart voor de anderen, de minder bevoorrechten, is zo mogelijk nog groter. “Toen we Chili verlieten, nadat mijn vader aangesteld was als ambassadeur in Brussel, was armoede troef in mijn vaderland. Kinderen die op straat leefden, op de grond onder de blote hemel sliepen. Ik leidde een bevoorrecht leven, het deed me pijn aan het hart dat zoveel kinderen die kans nooit zouden krijgen. Verschrikkelijk vond ik het, on-aan-vaardbaar. In België heb ik daarom een jaar lang kinderpsy-

chologie gestudeerd. Om na te gaan hoe kinderen het best te helpen.” “In die periode, nu meer dan 50 jaar geleden, ben ik echter verliefd geworden op Philibert de Liedekerke, die mijn man zou worden en het nog steeds is. Waarna de opvoeding van onze zoon en onze twee dochters voor mij de voorrang kreeg. Tot een vriendin me zei: ‘We zouden hier in België een vereniging moeten oprichten, die geld inzamelt om mensen in andere landen te helpen. Ook om Zuid-Amerikaanse vrouwen die in België komen wonen op te vangen.’ Zo is Afal ontstaan, de Association des Femmes d’Amérique Latine, waarvan ik voorzitster ben. Met de achterliggende idee dat wij vrouwen er zijn om mensen te verenigen.” “18 juni 1996 was de datum dat we ermee begonnen zijn. Op uiterst bescheiden basis. Kleine schenkingen voor sociale projecten voor de meest achtergestelde kinderen en vrouwen in Latijns-Amerika. Ambitieuzer zijn we geworden door een vriend, een verantwoordelijke van Corona. Hij wou graag met ons samenwerken voor zijn stichting in Mexico. De stichting Juconi, die ervoor ijvert dakloze kinderen een onderkomen en een gedegen opvoeding te bieden. Liefst door hen te herenigen met hun ouders. Een werk van lange adem: de kinderen ervan overtuigen hun vrijheid op te geven neemt soms maanden in beslag. Stapje voor stapje. Voorwaarde voor de samenwerking: ons schenkingsbedrag optrekken. Sommige van onze leden voelden zich op hun teen getrapt, vonden de eis arrogant. Voor mij echter was het een teken om een tandje bij te steken. Een uitdaging. Als gekken hebben we dat jaar gewerkt, uiteindelijk hebben we 15.000 euro kunnen inzamelen. We hadden ons elan gevonden, zijn blijven groeien.”

Mexico Waar Marie-Thérèse de Liedekerke ook bijzonder fier op is, dat is de samenwerking met Euracen, de Handelskamer Europa-CentraalAmerika. Voor een project voor huishoudwaterzuivering, te beginnen met afgelegen gebieden van Nicaragua en Guatemala. Daarna volgden nog Honduras en El Salvador. Waar het gebruik van vervuild water in huishoudens, voor infecties zorgt, dikwijls dodelijk. Zeker voor kinderen. Op twee jaar tijd hebben we voor het project zowat 50.000 euro ingezameld, waarmee we al meer dan 5.000 gezinnen een duurzame waterfilter hebben bezorgd. Een type waterfilter in aardewerk, die geen onderhoud vergt, makkelijk te bedienen is, die tien jaar lang meegaat. Die vier uitgekozen landen hebben ook een vrouwenvereniging opgericht, die zich bezighoudt met de filters, de gezinnen opvolgt. Een mooie samenwerking tussen landen die in het verleden jaren met elkaar oorlog hebben gevoerd. En dit jaar hebben we dan weer gekozen voor een project in Mexico, dat wil vermijden dat moeders met aids hun kinderen met het virus besmetten.”

Karel Van der Auwera

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

LATIJNS-AMERIKA IN EUROPA

Afal is een multiculturele, apolitieke en non-confessionele vereniging. Op 18 jaar tijd heeft het 43 projecten gerealiseerd in 16 verschillende landen. Achttien sociale projecten, 10 gezondheids- en 15 educatieve projecten. Op cultureel vlak wil de vereniging de rijkdom van Latijns-Amerika aan Europa openbaren en tegelijkertijd Latijns-Amerikaanse vrouwen de Europese cultuur leren kennen. Wat betreft gastvrijheid is de doelstelling om Latijns-Amerikaanse vrouwen die in België komen wonen helpen te integreren. Op het vlak van sociale hulp zet Afal haar schouders onder vormings-, opvoeding- en gezondheidsprojecten voor kinderen en vrouwen in Latijns-Amerika.

3 VRAGEN AAN WILLEM HASEVOET

Over dino’s met talent BRUSSEL – Willem Hasevoet is het pseudoniem van een honderd procent Brusselaar die zopas zijn debuutroman afleverde. ‘Werken met dino’s’, gepubliceerd via het self-publishing platform Brave New Books, doet qua opzet automatisch denken aan kantoorkomedies op televisie zoals Het Eiland of The Office. Daarvoor kon Hasevoet gretig putten uit zijn eigen ervaringen als werknemer in een aantal grootbanken. Ondertussen heeft u uw job bij de grootbanken ingeruild voor een baan als leraar economie, maar de fratsen in de Scorebank zijn duidelijk gebaseerd op waargebeurde feiten. Willem Hasevoet: “Ik vertel graag anekdotes en verhalen. En als ik dat ‘s avonds na het werk deed, thuis of onder vrienden, dan schoten de mensen regelmatig in de lach. Ik hoorde vaak dat ik er een boek over zou kunnen schrijven. Als een ex-collega de flaptekst leest, zal hij zichzelf niet zomaar herkennen. Als hij dieper ingaat op de verhalen zal hij misschien andere collega’s herkennen. Maar als hij een echte dinosauriër is, zal hij waarschijnlijk niet eens beseffen dat hij zelf op de hak wordt genomen.” Was dat ook een beetje de bedoeling, de mentaliteit van de dino’s in onze bedrijven aanklagen? Hasevoet: “Ik heb het boek in de eerste plaats geschreven omdat het een lollig boek is waar mensen mee kunnen lachen. Maar die ‘dino’s’ bestaan natuurlijk echt en dat kunnen bijvoorbeeld ook jonge dertigers zijn. Al wie vastgeroeste ideeën heeft, al wie zijn toevallig verkregen privileges angstvallig beschermt, begint te sjoemelen met zijn fietsvergoedingen of met zijn thuiswerkdagen, wordt een dino met talent.” “Zo is het ook een boek geworden over de kleine kantjes van werknemers en van mensen in het algemeen. Over het opportunisme waarmee ze hun smartphone van het werk ook op reis willen gebruiken, over de jaloezie die standaard ontstaat als iemand die hard werkt opslag verdient. De grote bedrijven zelf vertonen trouwens ook die trekjes: ze zijn log en nemen zichzelf dikwijls veel te serieus.”

‘Werken met dino’s’ is de debuutroman van Willem Hasevoet.

Brave New Books is een initiatief van Singel Uitgevers, Bol.com en Mijnbestseller.nl. Is het een handig instrument om zelf je boek uit te geven? Hasevoet: “Het heeft zeer goede kanten maar ook aandachtspunten. Het positieve is de gebruiksvriendelijkheid. Als je ingelogd bent, kan je een template downloaden. Daarin schrijf je je tekst, en dan komen de titels, de broodtekst, de flaptekst enzovoort automatisch te staan waar ze moeten staan. Daarna kan je tegen een redelijke betaling eventueel nog de typ- en spellingsfouten laten verbeteren of de layout wat laten aanpassen. De minpunten zijn dat een gedrukte versie door de kleine oplage toch redelijk duur is, en vooral dat je de promotie natuurlijk helemaal zelf voor je rekening moet nemen.” Michaël Bellon ‘Werken met Dino’s’ van Willem Haesevoet, Brave New Books, 147 blz., www.bol.com/bravenewbooks, €20,00 (gedrukt), €7,50 (elektronisch). www.bravenewbooks.nl/ willemhasevoet

GEORGE SOROS OVER TRAGISCH EUROPA. Naar aanleiding van de verschijning van zijn boek The Tragedy of the European Union, Disintegration or Revival? kwam de Amerikaanse filantroop en financier George Soros maandag naar Bozar, voor een debat met Pierre Moscovici. Uittredend minister Didier Reynders (MR) mocht hem inleiden. n JAZZ IN DE WARANDE. Tijdens vier zondagen programmeert Travers in openlucht, goed voor het Royal Park Music Festival. Het gratis matinee- en middagconcert op de kiosk in de Warande moet jazz en wereldmuziek nog toegankelijker maken. Zondag 6 juli brengt het Orchestre Toubab (om 11 uur) tropische meedeiners en -zingers uit Brazilië, Senegal en Congo. Accordeoniste Susanna Dill en dulcimerspeler Gilbert Paeffgen spelen uit hun debuut-cd Légendes d’Hiver om 14 uur 30. n FOTOGRAFIE GETITELD BRUSSELS UNLIMITED. Nog tot 28 september zet de Centrale for Contemporary Art van de stad Brussel 24 fotografen in de kijker met namen als Isabelle Arthuis, Sébastien Reuzé, Barbara & Michel Leisgen en Marie-Noëlle Boutin. De groep werd geselecteerd door L’Espace photographique Contretype, al 35 jaar springplank voor fotografen. Toen in 1997 een project Artists in residence doorging, maakten de deelnemers foto’s in Brussel, het begin van een collectie. Voor het eerst wordt deze verzameling van meer dan 150 werken van 23 internationale kunstenaars, integraal gepresenteerd. n CHRISTA RENIERS GOES KNOKKE. Net zoals vorige zomer bezetten Delphine Bekaert en Jan Hoet Junior, tegenover het Casino van Knokke een spectaculaire Normandische villa (Nellenslaan 134). Daarin krijgen culturele verenigingen, designers, kunstenaars en andere creatievelingen een platform getiteld ‘Nightshop-Knokke’ van 17 juli tot 24 augustus. Ook de Brusselse juweelontwerpster Christa Reniers krijgt er een stand. JMB

CULTUUR KORT

In haar vrije tijd schildert Marie-Thérèse de Liedekerke miniatuurtjes, maar vooral muziek neemt een heel belangrijke plaats in de familie in.

BDW 1433 PAGINA 22 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Hockey > Laurine Delforge is jongste scheidsrechter ooit op een WK

‘Het gaat razendsnel voor mij’ BDWSPORT

BRUSSEL – Laurine Delforge (23) bewijst dat het Belgische hockey in al zijn facetten groeit. Dat onze spelers top zijn, dat wisten we al. De Brusselse zorgt ervoor dat we nu ook op het vlak van spelleiding bij de wereldtop zijn vertegenwoordigd. Op amper 2,5 jaar tijd is ze uitgegroeid tot een topper. Het bewijs: vorige maand floot ze haar eerste wereldkampioenschap. En het smaakt naar meer.

“Als speelster maakte ik tot bij de -21 steeds deel uit van de nationale ploeg,” vertelt Delforge. “Voor de seniorenploeg balanceerde ik tussen net wel en net niet opgeroepen te worden, maar toen de huidige bondscoach werd aangesteld, bleek snel dat ik niet in zijn plannen paste. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik de fysieke kracht niet heb van andere meisjes? Ondertussen is het niveau van de ploeg ook enorm gestegen.” Het talent van Delforge werd al op jonge leeftijd opgemerkt. Ze genoot haar jeugdopleiding bij Parc en Orée, om op haar zestiende te vertrekken naar Antwerpen. Topcoach Adam Commens drong daar persoonlijk op aan. “Van een strijd tegen de degradatie ging ik naar een club die altijd voor de prijzen strijdt, de keuze was dus niet zo moeilijk. Dat ik er nu nog altijd speel, bewijst dat ik me er goed voel. De voornaamste reden dat ik het tot dat niveau heb geschopt, is mijn doorzettingsvermogen. Ik ga er altijd volledig voor, en dat mag je letterlijk nemen (lacht).” Die drang is meteen ook de reden waarom de Brusselse de arbitrage heeft uitgeprobeerd. Haar vader floot in de lagere reeksen en stoorde zich aan het feit dat ze soms te veel klaagde op het veld. Dus zei hij tegen zijn zeventienjarige dochter: “Probeer het dan zelf eens”. “En dat heb ik gedaan, tijdens een wedstrijd van mijn zus. Ik vond het best wel leuk en ben het regelmatig blijven doen, anders stond ik toch maar te kijken.” “Toen iemand van de arbitragecommissie me aan het werk zag, vroeg hij me om de nodige examens af te leggen zodat ik officieel scheidsrechter zou worden. Een paar jaar geleden waren er namelijk amper meisjes die floten, ondertussen zijn we toch al met een vijftiental. Het is dan ook de moeite: fair play en respect zijn waarden die geëerbiedigd worden.”

Verschil man/vrouw Waarom Delforge de arbitrage omarmd heeft, kan ze moeilijk uitleggen. Ze vindt het gewoon leuk, zo simpel is het. “Ik ben opgeklommen in de verschillende reeksen en fluit nu al twee jaar in de eredivisie. Bij de mannen, vrouwen mag niet omdat ik zelf nog speel. Maar ik heb daar allesbehalve moeite mee, ik heb zelfs de indruk dat ze minder durven omdat ik een vrouw ben.” “Ik ben niet echt een strikte ref. Ik kan me goed inleven in de positie van de spelers. Al durf ik wel ambetant te worden als ze geen respect tonen.” De combinatie speelster/scheidsrechter maakt dat de weekends van de Brusselse goed gevuld zijn. Aanvankelijk floot ze twee matchen en speelde ze er één per weekeinde, maar ondertussen beperkt ze zich tot één match

Laurine Delforge: “In Den Haag floot ik matchen van de vrouwen en dat ging er minder snel aan toe dan in onze mannencompetitie. Het zijn twee verschillende sporten.”

“Ik had het voordeel dat er niet te veel van mij werd verwacht. Volgende keer zal ik moeten bevestigen” als scheidsrechter. “Dat is omdat ik mentaal moe ben na een match. Je moet constant geconcentreerd zijn in matchen waarvan het niveau zeer hoog ligt. Onze mannencompetitie behoort tot de beste van Europa. Zo verhoog ook ik mijn niveau.” “In Den Haag floot ik matchen van de vrouwen en dat ging er minder snel aan toe dan in onze mannencompetitie. Mannen- en vrouwenhockey zijn voor mij zo goed als twee verschillende sporten.” Den Haag is een stad die Delforge heel haar carrière zal koesteren. Ze nam er deel aan haar eerste wereldkampioenschap en werd de jongste vrouwelijke scheidsrechter ooit op een WK. Haar opmars is verbazingwekkend. “Het gaat razendsnel voor mij: nog maar 2,5 jaar geleden floot ik mijn eerste internationale wedstrijd, in Zuid-Afrika, en nu stond ik op het grootste tornooi ter wereld. Vorig jaar heb ik ook al op een kanjer mogen fluiten: de World League in Londen.” “Het WK was een fantastische ervaring. Ik

INSPIREREN ZONDER TE FORCEREN Het aantal vrouwelijke hockeyscheidsrechters groeit, maar het kan zeker nog beter. Het succes van Laurine Delforge moet voor een boost zorgen. “Na het wereldkampioenschap werd in de feedback die ik kreeg gezegd dat ik een model moet zijn om jongeren te inspireren. Dat doe ik met plezier, maar ik ga niets veranderen aan mijn manier van doen. Ik sta klaar indien men mij nodig heeft.” “Ik ga niets forceren. Ik ben nog maar 23 en heb zelf nog veel te leren. Volgens mij zullen het mijn prestaties zijn en het feit dat ik aan grote competities mag deelnemen, die zullen inspireren.”

had nog nooit zoveel stress gehad. Als je een foutje maakt, heeft iedereen het gezien. Gelukkig heb ik een week voor het WK een vriendschappelijk tornooi kunnen fluiten om me in te werken. Alles is goed verlopen, ik heb naast de vier wedstrijden die elke ref fluit zelfs de finale voor plaatsen vijf en zes toegekend gekregen:

Nieuw-Zeeland – China. Dat was de kers op de taart.”

Jef Brouwers Het WK heeft Delforge ook onschatbare ervaring bijgebracht. In België wordt ze als scheidsrechter wel enigszins omkaderd, maar wat ze in Den Haag meemaakte was van een heel ander niveau. “Daar werd elke wedstrijd gefilmd waarvan dan achteraf een analyse werd gemaakt. Dankzij die beelden zie je meteen waar je fout zit en weet je wat beter moet. Ik heb in die drie weken zaken geleerd die ik anders in nog geen jaar tijd zou bijleren.” “In België komt men soms naar je matchen kijken en krijg je feedback, maar filmen zit er wegens te hoge kosten niet in. Vanuit de bond worden wel fysieke trainingen voor de scheidsrechters georganiseerd, en in samenspraak met hen ben ik al bij sportpsycholoog Jef Brouwers langsgegaan. Je mag het mentale aspect niet onderschatten.” “Mijn droom is op de Olympische Spelen te mogen fluiten. Liefst Rio in 2016 uiteraard, maar ik ben nog jong en heb nog veel mogelijkheden. Ik heb het voordeel dat ik in een goede competitie fluit en heb op het wereldkampioenschap getoond wat ik waard ben.” “Ik besef ook wel dat ik deze keer het voordeel had dat er niet te veel van mij werd verwacht. Volgende keer zal het anders zijn. In oktober trek ik naar Zuid-Korea om er op de Aziatische Olympische Spelen te fluiten. Daar zal ik al het goede van het WK moeten bevestigen.”

Tim Schoonjans

BDW 1433 PAGINA 23 - DONDERDAG 3 JULI 2014

Brusselse Duivels (9): Wesley Sonck

ESTAFETTE > DAVID STEEGEN

Scorende spits met grote mond

SPORT KORT

Op BRUSSEL BAD aan de Akenkaai kunnen Brusselaars van vier juli tot en met tien augustus ook hun honger naar sport stillen. Elke woensdag (van drie tot vijf uur) worden initiaties van allerhande strandsporten georganiseerd, van aerofoot tot frisbee. Dinsdag (van 13 tot 15 uur) zijn er initiaties voor kinderen en jongeren van acht tot zestien jaar. Er zullen ook regelmatig tornooien georganiseerd worden (houd www.brusselbad.be dus goed in het oog). Op 26 en 27 juli bijvoorbeeld van beachvolley en sandball. En voor wie dat nog niet genoeg is: elke dag kunt u een van de verschillende sportvelden huren, voor één euro per persoon, per uur. n Voor een ruim aanbod sporten kunt u op donderdag drie juli ook terecht in het Koekelbergse Elisabethpark, waar de ZOMERPROMOTIETOER van tien tot half zes neerstrijkt. De sportdienst van de

Juan Cuadrado en James Rodriguez. Colombia. Het mooie aan wereldkampioenschappen is dat de voetballiefhebber nieuwe sterren ontdekt, de afgang van wereldsterren meemaakt – CR7 Ronaldo -, en onwaarschijnlijk historische wedstrijden beleeft. Wedstrijden waarvan de mythische proporties met de jaren aanzwellen. Het omgekeerde is ook waar. Zo zijn de twee beste wedstrijden tot nog toe, Italië – Engeland en Duitsland – Ghana, vandaag vergeten. Vraag aan een willekeurige voetballiefhebber waar hij was tijdens de oersaaie matchen België – Algerije of België – Rusland en hij zal het altijd weten, maar Italië – Engeland en Duitsland – Ghana zijn hij of zij al lang vergeten. Omdat Italië, Ghana en Engeland veel te vroeg huiswaarts gekeerd zijn. Zo gaat de vaderlandse publieke opinie op dit ogenblik voorbij aan de wereldse prestatie van Oranje. Een WK zonder conflicten, een WK van de eendracht voor Holland, een WK zonder ego’s. Het is ooit anders geweest boven de Moerdijk. De eeuwige hoop van de Engelsen. Engeland, home of the beautiful game, is geen garantie voor succes. De nostalgie van 1966. De besten van de Premier League, toch wel de strafste clubcompetitie ter wereld, zonder de buitenlanders die vele malen beter

BRUSSEL – Het WK dat in 2002 in Japan en Zuid-Korea werd gespeeld kende een trieste primeur: voor het eerst in de geschiedenis zat er geen Brusselaar in de Belgische selectie die de eindronde speelde.

Wesley Sonck heeft net gescoord op het WK van 2002. dan 30 goals topschutter was geworden. Toch beschouwde ook Waseige Sonck in de eerste plaats als een vervanger. Op het WK van 2002, waarvoor België zich had kunnen plaatsen nadat het in zijn kwalificatiegroep tweede was geëindigd achter Kroatië en in de barragewedstrijden tegen Tsjechië aan het langste eind had getrokken, kwam Sonck in alle vier de wedstrijden in actie. Maar wel altijd pas als vervanger in de tweede helft. In de openingswedstrijd tegen Japan hielp hij een scheve situatie nog halvelings rechtzetten (Wilmots en Van der Heyden scoorden voor de 2-2), tegen Tunesië slaagde hij er niet in om nog iets aan de 1-1 stand te doen. Maar tegen Rusland scoorde hij de 2-1 waardoor de Russen finaal door de knieën gingen. Daarmee deed Sonck dus wat Divock Origi hem zopas nadeed: als invaller tegen de Russen de kwalificatie voor de volgende ronde veilig stellen. Maar in die volgende ronde ging België er dan uit na een 2-0 nederlaag tegen de latere wereldkampioen Brazilië. Waseige vertrok naar Standard en Aimé Antheunis volgde hem op als bondscoach. Die trok wel altijd de kaart Sonck en dat leverde doelpunten op, maar geen kwalificaties meer voor grote toernooien. Hetzelfde gebeurde onder bondscoach René Vandereycken. In 55 wedstrijden voor de Rode Duivels maakte Sonck liefst 24 doelpunten, en dat in zowat de slechtste periode die de Duivels ooit gekend hebben. Michaël Bellon

Vlaamse Gemeenschapscommissie, BLOSO en verschillende sportfederaties laten u er allerhande sporten ontdekken. IJshockey, katapultschieten, palmboomklimmen; noem maar op. Vooraf inschrijven hoeft niet. n Op zondag vindt in het Koning Boudewijnstadion de BRUSSELS GRAND PRIX plaats. Zowel nationale toppers – onder meer Anne Zagré prijkt op de affiche – als internationale atleten zullen het beste van zichzelf geven om een deel van de vijftienduizend euro prijzengeld te veroveren. Meer informatie vindt u op www.brusselsgrandprix.be. n Tennisclub Charles Quint uit Ganshoren is deze week in de ban van het vrouwentennis. Hun zestiende editie van de IRIS LADIES TROPHY groeit naar zijn hoogtepunt, met dit weekend de finales op het programma. Zondag weten we wie het prijzengeld ter waarde van tienduizend euro in de wacht sleept. Meer informatie op www.rtccharlesquint.be. TS

zijn dan de autochtonen. Wat zou Manchester City betekenen zonder Brusselaar Vincent Kompany? We houden van voetbal. We houden van België. We hopen ook dat een Afrikaans land het voor één keer ver schopt. Dat wil maar niet lukken. Talent genoeg maar het loopt, eigenaardig genoeg, toch altijd weer verkeerd. Pour gagner il faut du sérieux (“om te winnen moet men ernstig zijn” nvdr.) beweert de Congolese centrale verdediger van Royal Sporting Club Anderlecht Chancel Mbemba. Hij kan het weten. Mbemba komt van nergens. Van de achterbuurten van Lumumbashi. Als testspeler in Brussel aangespoeld, vandaag een vaste waarde van recordkampioen RSC Anderlecht. From zero to hero. Ons Brussels hart licht op wanneer de Rode Duivels het record verbreken. Negen op negen in een WK. Het is nog nooit gebeurd. Ondanks de niet erg slimme rode kaart van Steven Defour tegen Zuid-Korea, winnen ‘we’ met tien man tegen de Italianen van Azië. Brusselaars Anthony Vanden Borre en Adnan Januzaj, Boys in the Hood, drukten hun stempel. Opgeleid in de hoofdstad. Bij paars-wit. Het WK is ook een Brusselse aangelegenheid. David Steegen is persverantwoordelijke van RSC Anderlecht

De Luikse bondscoach Robert Waseige kon twaalf jaar geleden dan ook nog geen beroep doen op de Brusselse pleintjesvoetballers die weldra hun opwachting zouden maken. Wie Waseige wel meenam naar het Verre Oosten was Wesley Sonck. Sonck is natuurlijk geen Brusselaar, maar hij komt enigszins in de buurt, want hij voetbalde van zijn zestiende tot zijn twintigste bij RWD Molenbeek. Toch is het geen toeval dat er zo vaak nadrukkelijk op gewezen wordt dat Sonck een Ninovieter is. Naar ‘t schijnt zijn Ninovieters geen gemakkelijke mensen. Met zijn grote mond liet Sonck zijn ploegmaats en zijn trainer altijd weten wat hij ervan vond. Zeker als hij ontevreden was. En ook als hij na drie goals een applausvervanging kreeg, was hij nog ontevreden, want dan kon hij er geen vierde meer maken. Die houding maakte van Sonck een topper en een topschutter, maar zorgde er ook voor dat vele van zijn coaches hem onderbenutten. Dat begon al bij RWDM, waar trainer René Vandereycken hem nauwelijks opstelde, terwijl Sonck een seizoen later al met elf goals topscorer werd van de Molenbeekse club. Later zou de geschiedenis zich herhalen bij Ajax, bij Borussia Monchengladbach, en bij Club Brugge. Zelfs Lierse en Beveren meenden hem dikwijls niet op zijn beste plaats te moeten uitspelen. Dat Sonck zich daar publiekelijk aan ergerde is terecht, want er is in het voetbal weinig zo ergerlijk als trainers die hun scorende spitsen niet opstellen. En Sonck wás een scorende spits. Zelfs bij Ajax, waar hij zogezegd mislukte en fout werd gebruikt, scoorde hij tien keer in 34 wedstrijden en werd hij kampioen. Maar hoe zat dat bij de Rode Duivels? Sonck debuteerde al in 2001 onder Robert Waseige, en kon een jaar later onmogelijk nog gepasseerd worden nadat hij met Racing Genk kampioen was geworden, de Gouden Schoen had gekregen en met niet minder

Colombia is dé ontdekking van het WK

Colombia wint van Uruguay op het WK: James Rodriguez danst met ploegmaats Teofilo Gutierrez, Juan Guillermo Cuadrado en Juan Camilo Zuniga. REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).