BDW - 1432 by brusselnieuws.be (archief)

EXTRA DIKKE

ZOMERSPECIAL

BIJ DEZE KRANT

HET EERSTE ZOMERMAANDNUMMER BOORDEVOL OPENLUCHTFILMS, MUZIEKFESTIVALS, EXPO’S, EET- EN SHOPADRESJES.

26 06 14

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

Sint-Lukas trekt in bij Jan De Cock ANDERLECHT – De 300 leerlingen van kunsthumaniora Sint-Lukas krijgen de komende drie jaar onderdak in het atelier van Jan De Cock in Anderlecht. “We creëren een nieuwe Bauhausschool,” zegt de kunstenaar.

e kunsthumaniora moet weg uit de krakkemikkige gebouwen in de Schaarbeekse Groenstraat omdat volgend jaar de broodnodige renovatie en nieuwbouw begint. Op zijn zoektocht naar een tijdelijk onderkomen

kwam directeur Kris Bauwens terecht bij oud-leerling Jan De Cock. Die bood zijn werkruimte aan de school aan. De Cock werkt al twintig jaar in een oude papierschepperij van 3.000 vierkante meter in de Anderlechtse

Auguste Gevaertstraat. Onlangs kocht hij de twee overliggende panden. Die worden momenteel verbouwd zodat daar tegen september twaalf theorielokalen beschikbaar zijn.

Monumentale sculptures Ook het atelier – een kunstwerk op zichzelf – wordt herschikt. Alle eigen creaties en ook de uitgebreide kunstverzameling – Géricault, Malevich, Picabia, Constantin Meunier

– blijven staan en hangen. Maar De Cock zal de stapels spaanderplaten, het timmergerief en de zaagmachine aan de kant schuiven zodat er plaats vrijkomt voor 120 schildersezels. Het terras en enkele buitenruimtes worden kleine speelplaatsen. Ook is er plek voor een lerarenlokaal, een bib en een cafetaria. “Voor mij is het een grote verandering,” zegt De Cock. “Ik sta een deel van mijn atelier af en zal dus zelf anders moeten werken. Voor monumentale sculptures zal er geen plaats zijn. Wat het wordt, weet ik niet,” zegt De Cock. Directeur Bauwens en De Cock zien het als een grote meerwaarde dat artiesten in spe onderricht krijgen in een kunstenaarsatelier. Bauwens wil de komende jaren zijn school verbouwen maar ook inhoudelijk vernieuwen. De verhuis zal sowieso effect hebben, verwacht hij. “Weg uit de vertrouwde omgeving, samenwerken met Jan De Cock, drie jaar tijd om dingen uit te proberen.” De Cock, die zelf geen les zal geven maar wel als adviseur zal optreden,

Jan De Cock in zijn atelier. “Tegen september is alles hier netjes opgeruimd.”

vindt het prachtig dat hij zijn oude school, die hem mee gevormd heeft, nu de gelegenheid kan geven om te reflecteren over de opleiding. “Ons land verkeert al jaren in een comateuze toestand waarin nergens nog geld voor is. Dan moet je elkaar helpen.” Bovendien ziet hij het als een verrijking dat hij zijn oeuvre zal kunnen toetsen aan de nieuwe generatie.

Brussels Art Institute De komst van de jongeren is voor hem ook de start van BAI_haus, oftewel het Brussels Art Institute, dat zal werken in de gesamt-traditie van Bauhaus. “Dit wordt een plek met een school, een kunstenaarsstudio, tentoonstellingen, een bookshop, een café, waar kunst, film, architectuur, muziek en theater door elkaar lopen.” Bettina Hubo

N° 1432 VAN 26 JUNI TOT 3 JULI 2014 ¦ WEEK 26: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

OPMERKELIJK INVESTEREN MOEILIJKER VOOR GEMEENTEN BRUSSEL – De Brusselse gemeenten staan voor zware uitdagingen en zware uitgaven, zo voorspelt een financiële doorlichting door Belfius. De Europese begrotingsregels maken het de gemeenten daarbij nog moeilijker om te investeren. De komende drie jaren krijgen de Brusselse gemeenten te maken met enkele grote uitdagingen. Volgens een studie uitgevoerd door de bank Belfius – de opvolger van Dexia – moeten de gemeenten bijvoorbeeld de komende jaren zelf ambtenarenpensioenen uitbetalen. Daarnaast wordt verwacht dat de zesde staatshervorming en de daaraan gekoppelde hervorming van de bijzondere financieringswet extra kosten voor de lokale besturen met zich mee zullen brengen, dat de sociale bijstands- en veiligheidsuitgaven zullen stijgen en dat de bevolkingsgroei de gemeenten zal dwingen tot forse uitgaven. Vooral dat laatste wordt problematisch, want volgens de Europese begrotingsregels mogen lidstaten, deelstaten en lokale besturen immers geen tekorten groter dan 0,5 procent van het bruto binnenlands product boeken. Europa beschouwt investeringen, die in Brussel door de zogenaamde buitengewone (‘speciale’) begroting worden gedekt, als een gewoon onderdeel van de begroting. Met andere woorden: wil een gemeente investeren in pakweg publieke voorzieningen, dan wordt dat door de rigoureuze Europese regels quasi onmogelijk gemaakt. De Europese Unie wil op deze manier publiek-private samenwerkingen stimuleren in plaats van overheden alleen voor infrastructuur te laten instaan. Belfius rekent voor dat, op basis van de Europese normen, het gemeenschappelijke tekort van de Brusselse gemeenten meer dan 123 miljoen euro bedraagt. Vermits de Brusselse gemeenten de voorbije jaren – in tegenstelling tot hun Vlaamse en Waalse buren – zijn blijven investeren, loopt het tekort op. In 2011 bedroeg het immers 70 miljoen euro. Verwacht wordt dat de OCMWen de politiedotaties van de gemeenten de komende jaren zullen stijgen. Die dotaties vormen het zwaartepunt van de gemeente-uitgaven. Positief nieuws, toch (hoofdzakelijk voor de overheid, dan wel): dankzij hogere belastingen en retributies op bijvoorbeeld parkeren en op het afleveren van documenten zijn de gemeenteontvangsten ook fors gestegen in Brussel. Daarnaast zorgen ook de opcentiemen voor extra inkomsten, wat duidt op extra inwoners en hogere inkomens. Christophe Degreef

BDW 1432 PAGINA 2 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Uitgelicht > Zes wetenschappers erg kritisch over plannen voor autovrij Beursplein

‘Plannen van stad voorspellen een fiasco’ BRUSSEL – De plannen van de stad Brussel voor een autovrij hypercentrum riskeren uit te draaien op een fiasco. Dat zeggen zes onderzoekers van vijf verschillende universiteiten. Er is te weinig aandacht voor de bereikbaarheid en een gebrek aan visie op de inrichting van de openbare ruimte.

e stad Brussel heeft in februari haar plannen voorgesteld voor een voetgangerszone op de centrale lanen aan het Beursplein, aangevuld met een parkeerlus rond de autovrije zone. Sinds enkele weken werkt het studiebureau SUM Projects de plannen concreet uit. Burgemeester Yvan Mayeur (PS) maakt zich sterk dat de werken volgend jaar al van start kunnen gaan. In een opmerkelijke vrije tribune (in La Libre en BDW) maken zes Franstalige en Nederlandstalige onderzoekers van diverse universiteiten en uit diverse disciplines brandhout van de plannen. Het gaat om socioloog Michel Hubert (Saint-Louis), historicus Christophe Loir (ULB), architect Dag Boutsen (KU Leuven), sportfysioloog Bas de Geus (VUB),

geograaf Stefaan De Corte (VUB) en stedenbouwkundige Pierre Vanderstraeten (UCL). Volgens de onderzoekers is de he-

zijn weliswaar sterk op dit centrum gericht, toch is nog altijd de helft van de Brusselaars verstoken van een goede verbinding met de vijfhoek via bus, tram, metro of trein. “Toen Bordeaux haar centrum vernieuwde,” schrijven de wetenschappers, “lag de nadruk niet op de voetgangerszone maar wel op de introductie van nieuwe tramlijnen.” Door een betere bereikbaarheid zonder auto konden parkeerplaat-

“Het stadsbestuur mag niet alleen beslissen over de toekomst van het hypercentrum van de hoofdstad”

raanleg van het ‘hypercentrum’ (het centrum van het centrum, SVG) broodnodig maar is er te weinig nagedacht over de bereikbaarheid met het openbaar vervoer. Het MIVB-net, de NMBS en De Lijn,

sen worden geschrapt en kon de autodruk dalen. Hier gebeurt net het tegenovergestelde, stellen ze. De kern van het plan is de verbetering van de bereikbaarheid met de auto, onder meer

door de bouw van nieuwe parkings en de aanleg van een ‘bestemmingslus’ met twee rijvakken. “Daarop zullen auto’s, bussen, fietsen en motoren samengepropt worden. Het zal het doorgaand verkeer niet weren,” zeggen ze. De onderzoekers merken op dat er door het naoorlogs pro-autobeleid al 20.000 parkeerplaatsen in en rond de vijfhoek zijn gecreëerd, waarvan 6.000 in de geplande voetgangerszone. Als er dan toch nieuwe parkings worden gebouwd, moeten die juist zo ver mogelijk van dat centrum, en vlakbij de metropolitane knooppunten van het openbaar vervoer worden gebouwd.

Multimodaal mobiliteitsplan De onderzoekers maken opnieuw een vergelijking met Bordeaux. Daar zijn 3.350 parkeerplaatsen bij gekomen, maar alleen ter vervanging van geschrapte parkeerplaatsen. Een voetgangersstad heeft alleen kans op slagen als de toegangswegen ook in die zin zijn bedacht en niet door het “huidig autogedoog-

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE

In de grafkapel van marmerbewerker Léonce Evrard (1847-1919) op de begraafplaats van Laken steekt een treurende figuur de hand uit naar een hart van licht dat tijdens de zomerzonnewende verschijnt, rond vijf voor twaalf.

WEEKOVERZICHT

BDW 1432 PAGINA 3 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

WOENSDAG 18 JUNI Nieuwe taxidienst naar luchthaven. De nieuwe online taxidienst ‘Tinker Travel’ biedt goedkope ritten aan van Brussel naar de luchthaven. Na Uber en Djump is het de derde internationale nieuwkomer op de Brusselse taximarkt. Tinker zou een enkele rit naar de luchthaven aanbieden vanaf 9,95 euro.

DONDERDAG 19 JUNI Samusocial in Elsene gaat dicht. De vestiging van Samusocial in de Troonstraat 127 gaat dicht op 30 juni. Op dit moment verblijven er nog 28 families. 105 mensen, onder wie veel kinderen, komen daardoor mogelijk op straat terecht. In principe zou het centrum op 31 maart sluiten, aan het einde van de winteropvang. De Brusselse regering besliste toen om de opvang van de meest kwetsbare dakloze gezinnen met drie maanden te verlengen. Tot 15 ton sluikafval per dag in Kuregem. In de Anderlechtse wijk Kuregem halen de gemeentelijke diensten elke dag 10 tot 15 ton sluikstort op. Het afval komt deels van buurtbewoners en winkeliers en deels van mensen die bijvoorbeeld bouwafval bewust komen afzetten. De hogere boetes en andere inspanningen leveren vooralsnog geen resultaat op. Volgens schepen voor Netheid Elke Roex (SP.A) moet vooral de mentaliteit van bewoners, marktkramers en passanten in Kuregem veranderen.

VRIJDAG 20 JUNI In Bordeaux lag de nadruk bij de vernieuwing van het centrum niet op de voetgangerszone, maar op de introductie van nieuwe tramlijnen.

beleid,” menen de onderzoekers. Er is nog een tweede reden waarom de plannen van de stad Brussel in een fiasco dreigen te eindigen, aldus de onderzoekers. Er is weliswaar geopteerd voor een autovrij stadscentrum, maar voor de rest zonder enige visie op de openbare ruimte. “De ruimte herverdelen om er een plaats van te maken waar vooral geleefd wordt en waar mensen elkaar kunnen ontmoeten is een enorme uitdaging die grondig studiewerk vereist.”

“ “ HET GETAL

Zo rijst de vraag of de vrijgekomen openbare ruimte op de centrale lanen eerder een langgerekt plein van een kilometer moet worden, dan wel een passageplaats, en hoe fietsers, voetgangers, taxi’s, leveranciers en (eventueel) bussen zich daarin bewegen. Tot slot vinden de ondertekenaars van de vrije tribune dat de stad Brussel onmogelijk de plannen kan uitvoeren zonder overleg met het gewestelijk niveau, dat bevoegd is voor openbaar vervoer. “Er is niet

alleen een circulatieplan nodig voor het autoverkeer, maar ook een multimodaal mobiliteitsplan dat rekening houdt met alle niveau’s: lokaal, gewestelijk en bovengewestelijk. “Meteen ook de reden waarom het stadsbestuur niet alleen kan en mag beslissen over de toekomst van het hypercentrum van de hoofdstad.” Steven Van Garsse De vrije tribune is te lezen op brusselnieuws.be/beursplein

Het is perfect legaal om van onze app in Brussel gebruik te maken, ondanks alle onheilspellende berichten”

raad van state schorst toewijzing neo. De Raad van State volgt het advies van haar auditeur en schorst de toewijzing van Europea, de nieuwe naam voor het Neo-project op de Heizel. De bouwen renovatieopdracht voor de Heizel was aan het consortium Unibail gegund, maar een concurrent vond dat de kosten en de baten van de offertes niet eerlijk waren beoordeeld. Consortia die meedingen moeten over een miljard euro kapitaal en twee miljard euro aan vastgoedprojecten beschikken. MUSEUM VAN HET KAPITALISME NAAR BRUSSEL. Het museum van het Kapitalisme verhuist van Namen naar de hoofdstad. Het gaat om een initiatief van enkele vrijwilligers die op een neutrale manier het kapitalisme willen duiden. Begin 2015 zou het museum alvast een tijdelijke locatie krijgen in Sint-Gillis, maar de initiatiefnemers willen graag een vaste stek. VéRONIQUE CAPRASSE TOCH BURGEMEESTER. De tweetalige kamer van de Raad van State benoemt FDF’er Véronique Caprasse tot burgemeester van Kraainem. Daarmee schorst de Raad van State de niet-benoeming van Caprasse door Geert Bourgeois (N-VA), de Vlaamse minister bevoegd voor de Rand. Bourgeois had de voordracht van drie burgemeesters van faciliteitengemeenten geweigerd omdat die zich niet aan de omzendbrief-Peeters hadden gehouden, die stelt dat oproepingsbrieven in Vlaanderen eerst in het Nederlands moeten worden verstuurd. Bewijs dat Caprasse dat had gedaan was er volgens de Raad echter niet. De andere kandidaat-faciliteitenburgemeesters zijn wel in het ongelijk gesteld. De Raad van State stelt voorts dat Franstalige inwoners van de gemeenten voortaan slechts om de vier jaar een nieuwe aanvraag om documenten in het Frans te ontvangen hoeven in te dienen, in plaats van altijd.

MAANDAG 23 JUNI Pierre-Dimitri Gore-Coty, CEO van het taxibedrijf Uber, is niet van plan om uit Brussel weg te trekken, ondanks verschillende waarschuwingen van de Brusselse overheid (op DeMorgen.be).

MIVB STELT NIEUWE DIESELBUSSEN VOOR. Tegen het einde van het jaar krijgt de MIVB er 172 nieuwe dieselbussen bij. Die moeten oude bussen van de vervoersmaatschappij vervangen en zorgen voor extra capaciteit. Ook komt er een nieuwe stelplaats in de buurt van het Zuidstation, die tegen begin volgend jaar klaar moet zijn. ‘heraanleg beursplein mist visie’. Volgens zes academici van Franstalige en Vlaamse universiteiten mist de heraanleg van het autovrije Beursplein in het centrum van de stad de nodige visie. De zes ventileren die mening in een vrije tribune in La Libre Belgique en op onze website brusselnieuws.be.

De uitbreiding van Brussel komt er vroeg of laat.” FDF-voorzitter Olivier Maingain is niet van plan om zijn communautaire uitspraken op te bergen nu zijn partij met Nederlandstalige partijen een Brusselse regering vormt (op RTL-TVI).

Schepen van Cultuur Karin Lalieux (PS) heeft een nieuw stadsreglement opgesteld voor straatartiesten. Daarbij wordt een onderscheid gemaakt tussen performers en muzikanten: artiesten die geen geluid produceren en artiesten die dat wel doen. Deze laatste groep krijgt er drie staanplaatsen bij waardoor er nu in totaal 19 zijn.

DINSDAG 24 JUNI

Het Centraal Station, de Kunstberg en het Muntplein zijn nieuwe plaatsen. Opmerkelijk is dat het geluidsniveau 60 decibel niet mag overschrijden wat overeen komt met een normaal gesprek. Ter vergelijking: een drukke verkeersweg of een voorbijrazende trein produceren 20 decibel meer dan het maximale geluidsniveau dat de muzikanten op straat mogen produceren.

Stefanie Luppens

RWDM STOPT ERMEE. De Molenbeekse voetbalploeg RWDM houdt op te bestaan. Aanleiding is een conflict tussen de tweedeklasser en de gemeente Molenbeek. RWDM kent al geruime tijd financiële problemen en zakte daardoor in april nog van tweede naar derde klasse. Volgens voorzitter Johan Vermeersch gaat het om een politieke afrekening van de gemeente. De gemeente en vele fans hadden eerder al het ontslag van Vermeersch gevraagd. Samengesteld door Stefanie Luppens en Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1432 PAGINA 4 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Economie > Dominique Michel van de federatie van grote handelszaken Comeos

‘Subsidies zijn een ziekte in dit land’ BRUSSEL – Met de sluiting van veertien Delhaizevestigingen in ons land is alle aandacht gericht op de sector van de handel, goed voor 400.000 jobs. Een loonkostenverlaging en deregulering is volgens Comeos-directeur Dominique Michel de enige oplossing om het tij te keren. “De Brusselse regering moet stoppen met subsidies uit te delen.”

russel blijft relatief gespaard in de beslissingen van de ondernemingsraad van Delhaize. Er gaat een vestiging dicht in Schaarbeek. Daar komen ook de klanten op straat, omdat hun vertrouwde supermarkt aan de Emile Verhaerenstraat de deuren moet sluiten. Voor Dominique Michel, directeur van Comeos, stonden de slechte tijdingen in de sector van de supermarkten in de sterren geschreven. Een loonhandicap van twintig procent tegenover het buitenland, te weinig flexibiliteit en te veel regels. “Laurette Onkelinx (uittredend federaal PS-minister) verplicht ons nu de vermeende schadelijkheid van straling te vermelden op gsm-verpakkingen. Leefmilieu Brussel legt ons een systeem op om voedseloverschotten te hergebruiken, terwijl de supermarkten daar al lang zelf mee bezig zijn. Waanzin.”

Hoe staat het met de supermarktsector in Brussel? Is de toekomst aan de discounters, gezien de arme bevolking? Dominique Michel: “Toch niet. Het aantal discounters stijgt in Brussel niet meer dan elders. Er is wel een grotere stijging van het aantal buurtwinkels, zowel met franchisenemers als zelfstandige uitbaters. Brussel is het enige gewest waar nog veel nieuwe kleine winkels opengaan.” “Wat in Brussel vooral opvalt, is een compleet gebrek aan visie bij de overheid. Dat is echt pijnlijk. Er is geen coherent plan waar het met de stad naar toe moet, op vlak van de aantrekkingskracht, handel, toerisme.” “En dat vertaalt zich in maatregelen die plic ploc worden genomen. Neem nu het besluit van de regering over de stedenbouwkundige lasten (bij grote bouwprojecten is de privéinvesteerder verplicht om openbare infrastructuur aan te leggen, of bijvoorbeeld woningen te bouwen). De bedragen zijn torenhoog en niet

in verhouding met de lasten die de inplanting van een supermarkt met zich meebrengt. Bepaalde winkels zullen tot 1 miljoen euro moeten neertellen, zonder nog maar één banaan te hebben verkocht. De regering beseft nu dat ze te ver is ge-

“Waarom moet het OCMW een biomarkt helpen opzetten?” gaan, maar durft de maatregel niet terug te schroeven.” “De komst van een supermarkt is een kans, geen last. Ze kan zuurstof geven aan een wijk, leven in de buurt brengen, andere winkels aantrekken.” U pleit voor flexibilisering en lagere lonen, maar supermarkten vinden nu al geen geschikt personeel. Michel: “Ik zeg heel duidelijk: niet de lonen moeten omlaag, wel de loonkost. En wat de flexibilisering betreft: in Nederland kunnen zaken zoals nachtwerk wel, en ik heb toch niet de indruk dat Nederland nu zo’n verschrikkelijk land is.” “Wat wel waar is, is dat het niveau van de Brusselse werkloze beneden elk voorstelbaar peil is. Ook voor wie aan de kassa zit, zijn toch een aantal vaardigheden belangrijk: talenkennis, maar ook een zekere Contactfähigkeit, en een klantenapproach. Daar schort het bij de Brusselse werklozen.” Zijn die werklozen bereid om aan de kassa te zitten? Michel: “Soms wel, soms niet. Ik geef u een voorbeeld dat me nog altijd op de maag ligt. We kregen van Actiris de dringende vraag om jongerenstages voor Brusselse werklozen te organiseren in Vlaamse

vestigingen, in het Nederlands. Na twee weken konden we dertig plaatsen aanbieden. Eindresultaat: geen enkele stage heeft plaatsgevonden. Nul. Waarom? Er was geen kat op afgekomen.” U bent voor minder overheid... Michel: “De overheid moet haar rol spelen. Terug naar de basics: ze moet zorgen voor veiligheid, een herverdeling via belasting en degelijk onderwijs. Maar wat zie ik? Veiligheid in Brussel is maar zo zo, de netheid laat te wensen over, onderwijs ook. De overheid verwaarloost haar basistaken terwijl ze zich met allerlei nutteloze zaken onledig houdt. Subsidies uitdelen bijvoorbeeld. Zelfs in mijn eigen sector. Een minister heeft 300.000 euro gegeven om een mooie nieuwe winkel te openen (Smets Premium Store, een luxewinkelcentrum aan Meiser, SVG/GDC). Dat hou je toch niet voor mogelijk? Subsidies zijn een ziekte in dit land.” “Aan het Vossenplein is er nu een mooie biomarkt op zondag. Waw, prachtig. Maar wat hoor ik? Het OCMW stelt het gebouw gratis ter beschikking. Dat is dus een onrechtstreekse subsidie. En waarom moet het OCMW biomarkten helpen opzetten?” “De nieuwe Brusselse regering moet tabula rasa maken en de middelen concentreren. Er zijn vandaag te veel instrumenten voor het economisch beleid: Citydev, Impulse, Commerce Academy, Atrium, subsidies

WIE IS DOMINIQUE MICHEL? • •

•

Geboren in 1963 Rechten en Economie (UCL), Internationaal Recht (UGent) en Management (Harvard) 1999-2006 SecretarisGeneraal van werkgeversfederatie Agoria 2006-2008 Directeur bij het International Labor Office in Genève Sinds 2008 CEO van Comeos, de Belgische federatie voor Handel en Diensten Sinds 2010 vicevoorzitter van Eurocommerce, de Europese handelsfederatie

SVG/GDC

openen, bij de hand nemen, samen naar de schepen en de gewestadministratie gaan, dat is al te gek. Het Gewest voert regeltjes in. En als ze dan merken dat geen kat er nog haar jongen in terugvindt, richten ze een agentschap op om de mensen erdoor te loodsen. De wereld op zijn kop.” “Er zijn hier twintig verschillende

“Vlaanderen heeft de mooiste steden in de wereld, maar het lelijkste landschap. Daar heeft de overheid een rol te vervullen” voor vrouwelijk ondernemerschap. En dan spreek ik nog niet over die ontelbare vzw’s en missions locales die met opleiding bezig zijn. Elke gemeente heeft zijn Maison de l’Emploi. Het overheidsbeslag in Brussel is ondenkbaar hoog.” Wat vindt u dan van Atrium? Michel: “Atrium moet een lokaal handelsbeleid uitzetten, akkoord. Maar een man die een pitazaak wil

belastingstelsels, voor de negentien lokale besturen en voor het gewest. Als wij dan vragen om alle regels op één overzichtelijke website te verzamelen, zegt men: dat gaat niet, want dan gaan de handelaars vergelijken en komt er concurrentie tussen de gemeenten. Transparantie wordt doelbewust vermeden.” Comeos vindt ook dat de overheid niet mag bepalen

waar bepaalde winkels zich moeten vestigen. Michel: “De Brusselse overheid moet een gezond klimaat scheppen. Daar heb je een visie voor nodig. Neem nu de drie grote winkelprojecten in het noorden van Brussel (Neo, Uplace en Docks, SVG/GDC). Als Uplace een vergunning krijgt, zitten we met veel te veel vierkante meters. Wat zal er gebeuren? Ketens als C&A zullen in de drie shopping malls een winkel willen, maar zullen die na verloop van tijd weer moeten sluiten. Op termijn krijg je sowieso één winkelcentrum dat volledig in elkaar zakt, zoals K in Kortrijk. Of erger: drie winkelcentra die op halve kracht draaien.” “Neo vind ik op zich geen slecht project, maar zal Neo kunnen bestaan naast de andere twee? We hebben in tempore non suspecto de twee gewesten opgeroepen om hierover aan tafel te zitten, maar dat is niet gebeurd.” De markt moet zijn werk doen, behalve voor de inplanting van shoppingmalls. Michel: “Ik heb nooit gezegd dat we een far west willen op vlak van handelsvestiging. Maar de overheid is wél slecht geplaatst om commerciële beslissingen te nemen, bijvoorbeeld: schoenenwinkels mogen alleen op die en die plaats komen. Dat was een voorstel van (ontslagnemend) Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) waar we ons tegen verzetten.” “Ik ben ook kritisch voor onze eigen sector. Negen op tien grote winkels zijn esthetisch niet echt top, om een understatement te gebruiken. Vlaanderen heeft de mooiste steden in de wereld, maar het lelijkste landschap. Daar heeft de overheid een rol te vervullen.” U vindt dat de overheid zich met esthetiek moet bezighouden? Michel: “Waarom niet? In Nederland doen ze dat ook. Het uitzicht van een gebouw heeft een directe impact op de burgers.” Voor Beci is mobiliteit een topprioriteit. Dat horen we niet bij Comeos. Nochtans is de toegankelijkheid van de stad ook voor supermarkten erg belangrijk. Zowel voor klanten als voor de bevoorrading.

BDW 1432 PAGINA 5 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Dominique Michel: “De Brusselse overheid moet een gezond ondernemersklimaat scheppen. Daar heb je een visie voor nodig.”

Michel: “Mobiliteit is ook voor ons erg belangrijk. We zijn al vier jaar bezig met een project voor leveringen met speciale, stille vrachtwagens buiten de spitsuren. Die hebben speciale deuren en geen airco. We hebben hier al miljoenen in geïnvesteerd, met goede resultaten. En alle politici zijn akkoord. Dat maken

we zelden mee. Maar dat is buiten de waard gerekend van de administratie. Het voorstel moet dan langs een ambtenaar die uitsluitend met akoestiek bezig is. Twee weken geleden waren we in Vlaanderen geluidsmetingen aan het doen, waarbij de ambtenaar zei: stop. Ik kan geen metingen doen, want de vogels ma-

ken te veel lawaai. Wat betekent dat de levering stiller is dan het gefluit van de vogels.” Vrachtwagens zullen vanaf 2016 ook een slimme kilometerheffing moeten betalen. Michel: “De heffing moet zo slim mogelijk zijn. Dat betekent dat je

meer betaalt om 9 uur in de Wetstraat dan om 5 uur ‘s ochtends. En het verschil tussen die twee moet groot zijn. Het moet een impact hebben op de mobiliteit. Anders is het louter een nieuwe belasting.” “Maar wat belangrijker is: een kilometerheffing voor vrachtwagens alleen lost niets op. De plaats die

vrijkomt tijdens de spits, wordt zo weer ingevuld door personenwagens. Daarom moet er ook voor burgers een slimme kilometerheffing komen.”

Steven Van Garsse & Goele De Cort

ADVERTENTIE

T E O CT R P

Neem deel aan onze wedstrijd Per dag 10 ABUS U-sloten te winnen op brusselmobiliteit.be ADVERTENTIE

PROTÉGEZ votre vélo !

M C HER

BES je fiets

7 tips om je fiets goed vast te zetten. Fiets toch gestolen? gevondenfietsen.be

Bescherm me tegen diefstal Brussel Deze Week

click

25/06 - 08/07/14

BDW 1432 PAGINA 6 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Een onterechte boete aan de Sint-Guidokerk: de boete werd uitgeschreven om vijf voor drie, toen het einduur van het parkeerticket nog niet verstreken was.

Mobiliteit > Parkeerwachters krijgen het soms hard te verduren

‘Verbale agressie is deel van de job’ BRUSSEL – Parkeerschijf vergeten, bewonerskaart verstreken, door verstrooidheid of bewust geen parkeerticket gekocht. Als de parkeerwachter het ziet, heb je een boete aan je been. Maar wat als je de parkeerwachter een kiekje van je auto ziet nemen? Impulsief reageren is menselijk, maar vaak is de parkeerwachter kop van Jut. Hoe agressief is de Brusselaar tegen de bewaker van het parkeerreglement?

et laatste decennium heeft zowat elke Brusselse gemeente een parkeerplan ingevoerd met blauwe, groene en rode zones die als paddestoelen uit de grond schoten. Een trend die door sommigen wordt toegejuicht, door anderen verfoeid. Maar voor of tegen, een stevige vloek is moeilijk te onderdrukken als er een ticketje onder je ruitenwisser is geklemd. En al snel wordt dan op de boodschapper geschoten, in dit geval de parkeerwachter. Niet iedereen kan bij het zien van een parkeerwachter die een boete

uitschrijft de kalmte bewaren. En dan moet de parkeerwachter het ontgelden, vaak met een scheldpartij en in enkele gevallen zelfs met fysiek geweld als gevolg. Of zoals Dirk Van Hessche, exploitatiedirecteur van Da Vinci Park dat in dertig steden en gemeentes waaronder Brussel en Elsene parkeerwachters uitstuurt, het verwoordt: “Verbale agressie is onderdeel van de job. Dat zeggen we ook op sollicitatiegesprekken. Het komt er voor een parkeerwachter op neer om dat geweld niet te laten escaleren. In sommige gevallen worden parkeer-

wachters ook fysiek aangevallen. Meestal gebeurt dat onder invloed van drank. Sommige parkeerwachters zijn dan een tijd werkonbekwaam. We proberen de agressor te veroordelen als we persoonsgegevens hebben. Jammer genoeg is dat niet altijd het geval.” Een maand geleden trokken de Anderlechtse parkeerwachters, met de steun van de vakbonden, aan de alarmbel nadat op korte tijd drie wachters het slachtoffer werden van geweld. Ze eisten en kregen een overleg met de gemeente, waaruit een aantal maatregelen voortkwa-

men. In het informatieblad riep de gemeente haar burgers op om parkeerwachters met rust te laten en de wachters kregen ook een walkietalkie om in geval van problemen sneller contact met de collega’s op te nemen. Sindsdien zou de storm wat gaan liggen zijn, zo blijkt uit een gesprek met Rudi De Coster van het ACV. Parkeerwachters mogen niet met de pers praten. Onze vragen die we aan een parkeerwachter in de Wayezbuurt stellen, krijgen dan ook geen antwoord. Wel mogen we van de parkeerbonnetjes een foto nemen. Al snel stuiten we in het zog van Sint-Guidokerk op een parkeerboete die nog maar net werd uitgeschreven. We vinden even verder het parkeerticketje dat met de ruitenwisser werd vastgeklemd. Opmerkelijk: als we het ticketje bekijken zien we dat de boete werd uitgeschreven om vijf voor drie, toen het parkeerticketje met einduur drie na drie nog niet verstreken was. Een onterechte boete, lijkt ons. Dat er kwaad opzet mee gemoeid is, durven we niet te beweren. Wel zijn we er zeker van dat de boete veel ergernis bij de eigenaar van de wagen zal opwekken. We moeten er eerlijkheidshalve bij vermelden dat de eindtijd van het parkeerticketje al verstreken was, toen we de boete ontdekten.

Geen spreekverbod Voorgaand geval doet de vraag rijzen of er quota bestaan die parkeerwachters moeten halen, waardoor ze onder druk staan om boetes te geven. In Anderlecht, waar de ge-

meente zelf instaat voor controles, zouden er op een gegeven moment nota’s gecirculeerd hebben met duidelijke statistieken, maar van een quotum zou er geen sprake zijn. Maar niet alle parkeerwachters werken rechtstreeks voor de gemeente. Heel wat gemeentes besteden de taak uit aan een privéfirma. Zo gebeurt het bijvoorbeeld bij Rauwers, dat de controle in de gemeentes Evere, Schaarbeek en Sint-Joostten-Node uitvoert. Op de vraag of parkeerwachters hier een quotum moeten halen en dus een minimaal aantal bonnetjes moeten uitschrijven, is directeur Pablo Rauwers duidelijk: “Neen. Parkeerwachters staan niet onder druk om zoveel mogelijk boetes uit te schrijven, in tegenstelling tot wat veel misnoegde chauffeurs denken. We schrijven echt geen boetes uit voor ons plezier maar om het parkeerbeleid op te volgen. Bovendien stellen we ons flexibel op als boetes aangevochten worden. Zelfs een parkeerkaart die nog maar een week verstreken is, zien we door de vingers.” “Sommige mensen zijn heel tevreden om parkeerwachters in hun straat te zien. Zo weten ze dat we het parkeerreglement in hun buurt laten naleven. In drukke winkelstraten zoals de Helmetsesteenweg heeft het betalend parkeren er bijvoorbeeld voor gezorgd dat winkeliers veel gemakkelijker een parkeerplaats vinden. Ook de parkeerschijven zorgen in de blauwe zones voor meer parkeergelegenheid.” Van de directie horen we dat de

ADVERTENTIE

BDW 1432 PAGINA 7 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

agressie tegenover hun parkeerwachters de laatste tijd toeneemt. Wel neemt het bedrijf heel wat voorzorgen zoals parkeerwachters per twee hun ronde laten doen en een beurtrol per wijk invoeren, zodat buurtbewoners niet telkens met dezelfde parkeerwachter te maken krijgen. Ook krijgen de wachters cursussen om op een gepaste manier met agressie om te gaan. We zouden graag aan een parkeerwachter zelf vragen hoe hij de situatie be-

“Je kan gemakkelijk aan het aantal opgestelde boetes aflezen of de parkeerwachter zijn job gedaan heeft of niet” leeft. Maar dat blijkt niet zo evident. We krijgen van de directie te horen dat de wachters zelf liever niet op de vraag ingaan uit vrees voor represailles. Parkeerwachters zouden ook wantrouwig staan tegenover de pers. Een uitdrukkelijk spreekverbod krijgen de parkeerwachters volgens wat wij horen echter niet.

P-PRAAT Het Mädchen Grouwels is nu toch wel erg ver gegaan. Bereid om de volle twee Brusselse parlementaire zetels aan te bieden aan de Brusselse regering, en, wat uw commentator niet zo goed begrijpt, aan het FDF. Maar dat zal wel aan ons liggen. Nauwelijks was Vlaamse Brigitte begonnen met toe te treden tot de Brusselse regering of Monsieur Maingain de W-S-L begon al met het Mädchen te lachen. Dat Brussel uitgebreid moest worden, en dat in een echte democratie Grouwels niets te zeggen zou hebben. Enfin: the usual shit, zoals de Angelsaksen zouden zeggen. Grouwels’ reactie was op het verveelde af. We citeren haar letterlijk, uit La Libre Belgique, en in het Frans, want dat is nu toch de voertaal in de Brusselse regering: “Je reste zen.” Tja. Om der wille van het smeer, likt het Mädchen de kandeleer. Uw commentator stelt zich uiteraard de meer dan logische vraag wie er in het vervolg dan voor de Vlaamse reflex in Brussel zal zorgen, nu het Mädchen verbeulemanst is. Van de N-VA zal het ook niet meer komen want die hebben zich al geruime tijd onder de grond teruggetrokken om – het is maar een gok – goud opnieuw in lood te veranderen. Om economische redenen, waarschijnlijk, want er moet bezuinigd worden. Guy Vanhengel zal het ook niet doen, om welevidente redenen. Om der wille van het smeer likt ook de muis de kandeleer. Pascal Smet dan. Ja, Pascal Smet. Iets in de zin van een positief stadsproject, mét aandacht voor de Nederlandstaligen. 100% Brussels, feel the vibe. En een zwembad.

KIES NU VOOR JE NIEUWE TOEKOMST. VOOR ELKE PASSIE EEN OPLEIDING.

INGEN INSCHRIJV ND! NU GEOPE

MODEDÉFILÉ VR 27.06.2014 | 19u00 Campus Ukkel - Stallestraat 292 - 1180 Brussel Info & tickets - 02 331 68 01 - mode@syntrabrussel.be

Graag geziene gasten We gaan daarom zelf in de zone waar Rauwers actief is op stap en komen al snel een parkeerwachter tegen. Hij werkt al een paar jaar als parkeerwachter en stemt toe om anoniem enkele vragen te beantwoorden. Op de vraag of hij al met agressie te maken heeft gehad, antwoordt hij: “We hebben af en toe met geweld te maken, vooral verbaal geweld, maar eigenlijk valt dat best mee. Het gebeurt heel zelden dat er ook fysieke agressie aan te pas komt. Ik schat hooguit een keer per jaar,” zo relativeert hij het probleem. “Een keer werd ik afgedreigd met een baseballbat, maar dan is het een kwestie van de personen te kalmeren. Dat tachtig procent van de parkeerwachters van vreemde origine is, helpt zeker om de agressie in te tomen,” zegt hij. “Mijn Belgische collega’s krijgen er bijvoorbeeld vaker mee te kampen dan ik. Ook vrouwen worden wat vaker afgesnauwd.” Is er een verschil tussen de wijken? “In wijken met een grote diversiteit zal je vaker aangesproken worden. Het is niet altijd agressief, maar ook gewoon proberen ‘iets te regelen’. In welgestelde wijken zijn we graag geziene gasten. Veel bewoners bedanken ons voor het werk dat we doen.” We leggen hem nog de vraag over de quota voor. “Tja, ik noem het geen echte quota. We worden verondersteld om elke dag een bepaald traject af te leggen en je kan gemakkelijk aan het aantal opgestelde boetes aflezen of de parkeerwachter zijn job gedaan heeft of niet. Maar het is zeker niet zo dat we onder druk staan om veel boetes uit te schrijven, het is een realistisch aantal. Als je tijdens je werkuren niet op café gaat zitten, kom je er automatisch aan.” Bruno Schols

Hoe gaat het trouwens met Bruno De Lille? De verkoopstruc heeft niet gewerkt tijdens de verkiezingen, of juist wel, maar vermits de Franstalige groenen er uit moesten, werden ook de Vlaamse afgevoerd. Het kind met het badwater weggooien heet zoiets. En u mag nu zelf uitmaken wie het kind is, en wie het badwater.

CHIEN ÉCRASÉ

www.syntrabrussel.be ADVERTENTIE

INVESTEER MET VOORSPRONG.

U hebt waarschijnlijk al die gele affiches gezien die her en der in Brussel verschijnen achter woonkamerruiten. Pas question! staat er op, plus een vliegtuig. Het gaat om een ‘burgeractie’, u weet wel, een democratische reflex van de wakkere burger die zich zorgen maakt om de waarde van zijn appartement en zijn nachtrust. Sinds de opkomst van die affiches heeft Evelyne Huytebroeck (Ecolo), de aftredend milieuminister in Brussel, een extra geluidsmeter laten plaatsen in Brussel zodat de burgers die wakker liggen toch op hun beide oren zouden kunnen slapen. Bepaalde vliegtuigen namen hun bocht naar links namelijk iets te veel naar links – ze lieten de meter dus als het ware links liggen – waardoor ze een geluidsmeter in Etterbeek ontweken en zomaar konden ontsnappen. Daarom zette Huytebroeck er dus een nieuwe neer iets verder naar linksbeneden, in Oudergem. Krachtig beleid, zeker, maar, liefste Evelyne, het is niet omdat men niet achtervolgd wordt dat men niet paranoïde is.

TIP VOOR DE ERVAREN BELEGGER ✓ Ruime tuinappartementen ✓ Met groot comfort en luxueuze afwerking ✓ Op een exclusieve locatie in Brussel ✓ Ambassadewijk = Top huurderscliënteel

Melchior Wathelet – het tweede schaap dat geofferd werd, na dat van Abraham – zal het allemaal koteletten wezen. Hij reed vorige week zondag op z’n dooie gemak van Namen naar Luik aan 126 kilometer per uur daar waar er door wegenwerken maar 90 mocht gereden worden. Nu ja, het is in de Walen, en het is statistisch bewezen dat Walen zich niet ku... Heuhm. Dus ja, Wathelet verklaarde achteraf aan de politie dat hij ‘distrait’ was. Om in de spreekwoordelijke wijs te blijven: er passeerde waarschijnlijk een halve vlieg, die even daarvoor nog ternauwerdood ontsnapt was uit de geluidsmeterwaanzin van Evelyne.

✓ Eigen verhuurservice met jarenlange ervaring = VERZEKERD RENDEMENT ✓ Te bezichtigen elke zaterdag van 10 tot 12u

Kies voor direct rendement en investeer in een verhuurklaar appartement. Waarom maanden voorbij laten gaan tussen het kopen van een eigendom en ervan genieten? Investeer in een eigendom dat alleen nog ingericht moet worden. MEER INFO? KIJK VLUG OP SKYLINEEUROPE.EU OF BEL RECHTSTREEKS OP 0497 38 34 32

Meer info: 02 679 00 00 www.skylineeurope.eu

vastgoed met visie

ADVERTENTIE

VZW SINT-GOEDELE BRUSSEL ZOEKT:

DIRECTEUR

(M/V)

VOOR HET SINT-JOZEFSCOLLEGE (SECUNDAIR ONDERWIJS) TE SINT-PIETERS-WOLUWE

• • •

• •

•

FUNCTIE

PROFIEL

De directeur:

De directeur beschikt over volgende kwaliteiten:

leidt de school in de geest van het pedagogisch project; is verantwoordelijk voor het algemeen beleid van de school; staat open voor communicatie zowel met leerkrachten, als met leerlingen en ouders; voert een transparant beleid en besteedt tijd en aandacht aan de participatie van alle interne en externe partners; werkt collegiaal samen met de directeur van de lagere school; werkt constructief samen met de directeurs van de andere scholen van de vzw Sint-Goedele Brussel , de directeurs van de scholengemeenschap SintGorik en met de pedagogische begeleidingsdiensten; vertegenwoordigt de school in de interne en externe overlegorganen en houdt zich loyaal aan de visie en de standpunten van het schoolbestuur; verantwoordt het gevoerde beleid t.a.v het schoolbestuur.

•

• • • • • •

• •

is christelijk geïnspireerd in levensvisie en levenshouding en is bereid het christelijk karakter van de school mee gestalte te geven en verder mee uit te bouwen; getuigt van en sterke persoonlijkheid; heeft leidinggevende capaciteiten en een open en vooruitstrevende visie; is bereid zijn deskundigheid te verhogen door zelfstudie en nascholing; kan een team inspireren en de groepsdynamiek voeden en sturen; is sociaal vaardig en luisterbereid, is een goede communicator en bemiddelaar; kan collegiaal en constructief samenwerken, beschikt over de nodige agogische en vergadertechnische vaardigheden; heeft zin voor organisatie en administratie en is vertrouwd met ICT toepassingen; beschikt over de nodige flexibiliteit en wil tijd en energie investeren, ook buiten de schooluren.

Het Sint-Jozefscollege is een christelijke en Nederlandstalige school aan de rand van Brussel met gelijke kansen voor iedereen. Degelijk en dynamisch onderwijs waar vernieuwing en participatie een belangrijke plaats innemen. Het Sint-Jozefscollege maakt sinds 2002 deel uit van de vzw Sint-Goedele Brussel.

KANDIDAATSTELLING

TAKENPAKKET Het takenpakket van de directeur, het opvoedingsproject en de functiebeschrijving van leidinggevende kan u op eenvoudig verzoek bekomen bij cristeldemol@sint-goedele.be.

VEREISTEN •

•

beschikken over het vereiste bekwaamheidsbewijs van master (of daarmee gelijkgesteld) en over een bewijs van pedagogische bekwaamheid; bijkomende kwalificaties en/ of bewijzen van nascholing en een ruime onderwijservaring vormen zeker een meerwaarde.

Bent u geïnteresseerd en voldoet u aan de wettelijke voorwaarden dan kan u uw gemotiveerde kandidaatstelling, uw curriculum en uw visie over de rol van directeur ten laatste op 27 juni 2014 indienen bij vzw Sint-Goedele Brussel, aan de voorzitter van de Inrichtende Macht, Verheydenstraat 39 te 1070 Anderlecht, cristeldemol@sint-goedele.be. Indien uw kandidatuur door de inrichtende macht weerhouden wordt, zal u tijdig uitgenodigd worden voor een gesprek met de selectiecommissie. De kandidaatstellingen en alle briefwisseling en gesprekken hieromtrent zullen met de nodige discretie behandeld worden.

ADVERTENTIE

Winnaars Schrijfwedstrijd

Zwaluw

door Sarah van der Maas

Het Angeliek van Anneessens

door Maarten Goethals

Manu

door Lucien Roosen

Wolk in progress door Roos Lowette

From disco to disco door Ingrid Verbanck

Nachtkat

door Andy Furniere

Hier wil je wonen door Peter Heymans

Cinéma muet

door Kim Vanderpoorten

Voor de Schrijfwedstrijd van Brussel Deze Week heeft de jury, na uitvoerig overleg, uit een overweldigend aantal sterke inzendingen de acht verhalen hiernaast gekozen als laureaten. De aankondiging van de eindrangschikking door de professionele vakjury en uitreiking van de bijbehorende prijzen vinden plaats op 25/6 in Passa Porta. Deze acht verhalen verschijnen vanaf volgende week acht weken lang in de krant. Wij danken alle auteurs, ook diegenen die niet tot de laureaten behoren, voor de kopzorgen die ze ons bij het delibereren van hun hoogstaand werk bezorgden en moedigen hen van harte aan om te blijven schrijven!

Brussel Deze Week

i.s.m.:

BDW 1432 PAGINA 9 - DONDERDAG 26 JUNI 2014 ADVERTENTIE

VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA VZW is een Vlaams-Brussels mediaplatform met 5 merken en kanalen: de weekkrant Brussel Deze Week, de nieuwssite brusselnieuws.be, de regionale zender tvbrussel, de stadsradio FM Brussel en het drietalig uitmagazine Agenda. Deze media groeperen zich in een nieuwe organisatie: Vlaams-Brusselse Media vzw. Wij vergaren, verwerken en verspreiden nieuws over Brussel en doen dat binnen een crossmediale werking. Wij richten ons tot iedereen die in Brussel geïnteresseerd is. Wij verzorgen een kwalitatieve en objectieve berichtgeving over Brussel met speciale aandacht voor Vlaamse instellingen en Nederlandstalige initiatieven. Wij betrekken de mediagebruiker actief bij de kosmopolitische stad. Wij willen een referentiecentrum voor berichtgeving over Brussel zijn.

VOOR DEZE NIEUWE VZW ZIJN WIJ OP ZOEK NAAR EEN:

ALGEMEEN DIRECTEUR

UW FUNCTIE

Wilt u uw creativiteit en strategische focus inzetten om deze nieuwe vzw naar de toekomst te leiden? •

• • •

•

UW PROFIEL

• • •

INTERESSE?

ONS AANBOD

• • •

U staat aan het hoofd van de nieuwe organisatie en bouwt ze verder uit tot een slagkrachtige en efficiënte structuur. In de visie die u ontwikkelt staan volgende elementen centraal: kwaliteit van de producten en de journalistieke inhoud, alsook een optimaal bereik. U organiseert en stimuleert crossmediale initiatieven voor de verdere ontwikkeling van de diverse producten. U waakt over de journalistieke onafhankelijkheid, deontologie en de principes van goed bestuur. U stuurt behalve de producten van de kernactiviteit eveneens de ondersteunende diensten van de organisatie aan: financiën, human resources, ICT, externe relaties, marketing en technische ondersteuning. Naar de buitenwereld treedt u op als boegbeeld van de organisatie en als aanspreekpunt voor de verschillende overheden, bestuursorganen en externe partners. U leidt het managementteam. U rapporteert aan de raad van bestuur. U beschikt over een ruime ervaring in de verschillende domeinen van het management van een middelgrote organisatie en denkt strategisch en op lange termijn. U brengt een stevige bagage mee inzake strategie en marketing. U bent goed thuis in de wereld van media en mediainnovatie en kent de relevante regelgeving. U voelt zich betrokken bij het leven en het wonen in Brussel en kent de verschillende beleidsstructuren. U bent een coachend leider, een teamspeler en u haalt het beste uit mensen in een creatieve omgeving. U hanteert een open communicatiestijl en bouwt een vertrouwensrelatie op met de medewerkers. U kunt goed delegeren en u bent efficiënt, besluitvaardig en actiegericht. U krijgt de ruimte om creatieve veranderingen te stimuleren in een wereld en een sector in beweging. U geeft vorm aan een nieuwe, enthousiaste organisatie, bouwt mee aan de toekomst en krijgt een marktconforme verloning.

Stuur uw cv en motivatiebrief met referentie BE709502 naar Hudson, t.a.v. Emily Van Delm, Marcel Thirylaan 75, 1200 Brussel, tel + 32 (0)2 610 27 00, e-mail Emily.Van.Delm@jobs.hudson.com. Uw reactie wordt snel en confidentieel behandeld.

Advocatuur > Nieuwe stafhouder bij de Balie van Brussel

‘De advocatuur is een uniek beroep’ BRUSSEL - Advocaat Kathleen Vercraeye is de kersverse stafhouder van de Nederlandse Orde van Advocaten bij de Balie van Brussel. Ze neemt het roer over van de voormalige CD&V-senator Hugo Vandenberghe.

catuur met haar autonomie en zelfregulering willen behouden. Onafhankelijkheid, integriteit en beroepsgeheim zijn de hoekstenen van ons beroep,” aldus Vercraeye tijdens haar aanvaardingsspeech.

Kathleen Vercraeye is sinds 1986 advocaat aan de Balie van Brussel waarna ze onder andere doceerde aan het Honim Instituut en bestuurder van de communicatie werd bij de Orde van Vlaamse Balies. Nu wordt ze gedurende een mandaat van twee jaar de draaischijf van de Nederlandse Orde van Advocaten bij de Balie van Brussel, waarbij ze veel nadruk zal leggen op de taak van de Stafhouder als bewaker van de tucht. “Ik ben ervan overtuigd dat de advocatuur een uniek beroep is en wil dat ook naar buiten toe verdedigen. We moeten als beroepsgroep onze kernwaarden bewaken en zélf respecteren als we de positie van de advo-

Recente hervorming Er zal ook aandacht zijn voor de toegang tot en de financiering van de kosteloze juridische bijstand, met inbegrip van de bijstand van een advocaat bij een verhoor. Een ander aandachtspunt is de plaats van de Nederlandstalige advocatenorde in de hoofdstad van Europa en de verdere opvolging van de recente hervorming van het gerechtelijk arrondissement Brussel met onder andere het nieuwe Nederlandstalige Parket bevoegd voor Halle-Vilvoorde.

Stefanie Luppens

Openbaar vervoer > MIVB stelt nieuwe bussen voor van EvoBus

‘Drie deuren voor vlotte uitstap’ De MIVB heeft de nieuwe bussen voorgesteld van EvoBus/Daimler die vanaf september in het straatbeeld te zien zullen zijn. De ‘Citaro’ zal deels oude bussen vervangen, maar er worden ook extra bussen aangekocht om de ver-

wachte stijging van het aantal reizigers op te vangen. Een kleine helft van de 172 bestelde Citaro’s zijn gelede bussen. De niet-gelede bussen kregen een deur extra om een vlotte SVG uit- en opstap te garanderen.

ADVERTENTIE

Vanaf september aan de HUB

Internationale opleiding Verpleegkunde In september 2014 kun je aan de HUB starten met een meertalige opleiding Verpleegkunde. Je kiest of je de opleiding uitsluitend volgt in het Nederlands of ook gedeeltelijk in het Frans en het Engels. Een extra troef voor je carrière. Kom naar de infodag van zaterdag 28 juni: www.hubrussel.be/infodagen

BDW REGIO

BDW 1432 PAGINA 10 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Deze Week in het Populierenoord > Geduld van ‘gaardenbewoners’ op de proef gesteld

‘Zich in het Populierenoord wagen, is om schade vragen’

De ‘karrensporen’ en verzakkingen maken het onmogelijk om deftig en veilig door het Populierenoord te rijden.

SINT-AGATHA-BERCHEM – De naoorlogse ‘clos’ of gaarden en oorden, het soort doodlopende straatjes die idyllische woonerven creëren, zorgen voor veel leed. In het Populierenoord nemen de wielsporen en verzakkingen in het wegdek desastreuze proporties aan. “De oude, private wegen hadden al lang eigendom van de gemeente moeten zijn,” stelt Yvette Giers-Baar, die al haar hoop vestigt op het overheidsoverleg.

oe moet het verder met de Berchemse achterinsteegjes die zo goed als onberijdbaar zijn, krakkemikkig verzakt en vol bulten, zoals Quasimodo? We laveerden als pseudo-dronkelingen

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

door het hobbelige Populierenoord, een attractie als geen ander. Ooit konden veldeigenaars en bouwpromotoren zich verrijken met de verkaveling van landelijk schoon, met loten woningen in doodlopende steegjes op achterinterreinen. Zo ontstonden besloten oases van rust met ronkende namen als Hortensiagaarde, Bloemenoord en Populierenoord – de gemeente telt er een twintigtal. Het weggedeelte daarvan is in dertien gevallen nog steeds privaat terrein. En dat terwijl zo goed als iedereen die er woont van mening is dat alles wat ‘straat’ is, tot de verantwoordelijkheid van de gemeente behoort. Zo komt de vuilkar er langs – in het Populierenoord is dat meermaals per week – voor huisvuil, glas en papier. Werkt de elektriciteitsmaatschappij aan de straatverlichting. Passeert de watermaatschappij. Doet de kabeldis-

tributie zijn ding. Zijn er rioleringswerken, en dies meer. En toch ligt het wegdek er lamentabel bij. Maar de straat behoort de gemeente niet toe - en daar wringt de schoen. “Het is van kwaad naar erger gegaan sinds tien jaar, toen de hele straat

huizen er amper twee jaar in gebruik waren. “Oorspronkelijk bestond de straat uit aangestampte grond, pas midden de jaren 1960 zijn de betonklinkers (grote zandlopervormige stenen, red.) hier gelegd.” Dezelfde stenen liggen er nog, afgebiesd met een dunne stoep van twee rijen betondallen.

Overleg op til “Toen we het huis kochten heeft de notaris niet verteld dat de straat privé-eigendom was,” beweren meerdere bewoners bij hoog en laag. “Mij

De gaarden zijn soms eigendom van een promotor, een privaat persoon of een overledene – en dat vraagt telkens een andere overdrachtaanpak. werd opengebroken. Sindsdien zakt het zand onder het wegdek weg, met putten, bulten en hellingen tot gevolg,” weet Yvette Giers-Baar, die er sinds 1956 woont, terwijl de eerste

is enkel gezegd dat ik het vuilnis tot aan het eind van onze Clos moest dragen, daar waar de Bloemkwekersstraat en het doorgaand verkeer passeren,” zegt mevrouw Giers, in

haar paarse broek, waarmee ze niet op de foto wil. “Wat ik in het begin ook deed. Maar de vuilkar rijdt nu wel degelijk tot aan het T-einde, al kan die er niet draaien,” bevestigt ze nog. Françoise Schmidt, die helemaal vanboven in het steegje woont, zorgde eerder deze lente voor een opvallend gevaarteken. Een grondverzakking had een diepe put in het wegdek geslagen. Om het gat van ver te zien, plantte ze er een bezem in. “De gemeente is eindelijk de put met zand komen vullen, maar het zal duidelijk tijdelijk zijn – verderop moet je weten hoe je de diepe ‘karrensporen’ moet ontwijken,” geeft Schmidt mee. “Ik durf alleszins niet tot aan haar deur te rijden, ik parkeer me in andere straten,” getuigt haar vriendin Véronique uit Dilbeek. “Zich in het Poulierenoord wagen, is om schade vragen.” Een oude buurman, Marc Saintrain, herinnert zich de koopakte van zijn huis op nummer 3 als van gisteren. “Er staat in de akte dat de straat voor één symbolische frank over te laten is aan de gemeente – dat is nooit gebeurd. Als er een mazoutleverancier moet passeren, vrezen we dat de boel verder inzakt – vrachtverkeer zorgt voor verzakkingen.” Als de weg privaat terrein is, waarom staat er dan geen bordje ‘Privé’, vragen we nog. Maar daar heeft iedereen het gapen naar. Toch hangt er hoop in de lucht. De Dienst Stedenbouw hield vorige week crisisoverleg om de situatie uit te klaren. Want een globale oplossing is niet mogelijk, elke clos heeft een ander statuut. Soms is de weg eigendom van een bouwpromotor, soms is hij privé, soms hoort hij een private eigenaar toe die overleden is. “In september roept de gemeente alle bewoners en eigenaars samen. We treden als bemiddelaar op, om voor alle partijen de beste oplossing te vinden richting overdracht van de straat aan de gemeente,” bevestigt bevoegd schepen Vincent Riga (LBR). “Zo een 90 procent van de bewoners (van 13 clos, red.) wil dat de weg openbaar wordt, maar de rest wil dit voorlopig niet. Voor een overheveling van een weg in goede staat, staan we open. Al zullen de straateigenaars hun stedenbouwkundige verplichting eerst moeten nakomen.” Wat zoveel wil zeggen als: de gemeente neemt enkel een goed wegdek over. Maar ook daar zal nog over worden onderhandeld in het najaar en later. Wordt vervolgd. Jean-Marie BInst

BDW 1432 PAGINA 11 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Sint-Gillis > Politie bezorgd om wegrollende ballen

Pleintjesvoetbal verboden voor vader en zoontje (4)

Het is maar een klein langwerpig pleintje aan de Vorstsesteenweg in Sint-Gillis. Het heeft zelfs geen naam. Een cafeetje heeft er een terras, er is nog net genoeg plaats om er af en toe een balletje te trappen. Dat doet Matthias Van Rossen dan ook geregeld met zijn zoontje van vier. Tot vorige week zaterdag. “De politie heeft ons verboden om er nog te

voetballen,” zegt de vader. “De agent zei me dat voetballen op het pleintje in strijd is met het gemeentereglement. Want een bal die op straat rolt is een gevaar voor de gebruikers van de openbare weg.” Navraag bij de gemeente leert inderdaad dat het politiereglement het “achterlaten van voorwerpen op de openbare weg verbiedt als die de openbare veiligheid in gevaar kunnen brengen.” Het gaat dan wel om een erg strikte interpretatie, vindt Van Rossen.

Groeiende onverdraagzaamheid De vader kan eigenlijk nauwelijks

Etterbeek > Gemeente wil overconsumptie tegengaan

Virtueel en echt weggeven Een primeur in Brussel: Etterbeek zet als eerste gemeente een website online waarop mensen spullen kunnen weggeven of zoeken. Ook zullen er vanaf juli acht weggeefboxen verspreid staan over de gemeente. Volgens schepen voor Leefmilieu Marie-Rose Geuten (Ecolo) zet de gemeente volop in op duurzaamheid. Via de website www.weggeefwinkeletterbeek.be kan iedereen die vaak in Etterbeek komt – inwoners, maar ook studenten of mensen die er werken – spullen die hij of zij niet meer nodig heeft weggeven. Ook

kan u een specifieke vraag stellen als u naar iets op zoek bent. U hoeft daarvoor alleen op de website een account aan te maken en uw emailadres op te geven. Een foto op de website laden mag, maar hoeft niet. Volgens Schepen Marie-Rose Geuten wordt er maximaal met de privacy van de gebruikers rekening gehouden. “De gemeente zet gewoon de website op en houdt de aanbiedingen in het oog. De eigenlijke geeftransactie gebeurt tussen gebruikers onderling, daar hebben wij niets mee te maken.” Om de kwaliteit van de website hoog te houden gebruikt de gemeente een

onverdraagzaamheid is tegenover spelende kinderen in Vlaanderen. Het lijkt er op dat nu ook Brussel voor de bijl gaat. Ik hoop alvast van niet,” zegt Van Rossen. Bij de politiezone kunnen ze niet precies achterhalen wat er die bewuste zaterdag gebeurd is, maar de

geloven dat de politie voetballen op een plein verbiedt, en vraagt zich af of er geen andere reden is. Bijvoorbeeld de ergernis van de caféuitbater op het plein. Die heeft al laten weten niet gediend te zijn met het voetbal dicht bij zijn terras. “Ik had al gelezen dat er een groeiende

moderatorenteam. Die controleren elke aanbieding en vraag. Alcohol, drugs en voedingswaren aanbieden mag bijvoorbeeld niet. En ook grapjassen die zichzelf – al dan niet seksueel – willen aanbieden zoeken best een ander onderkomen. Telefoonnummers worden ook door de moderatoren weggehaald. “Ook om privacyredenen,” zegt Geuten. “Als gemeente zouden we wel over heel veel informatie beschikken als we mensen hun gsm-nummer zouden kennen. We weten dan tenslotte ook wat ze weggeven, en al dan niet waarom. Voor de veiligheid halen we dat informatie-overschot dan ook weg. Alles gebeurt per e-mail, dus van het moment dat iemand ingaat op een vraag of aanbieding, gebeurt alles in de privésfeer.” Voor de goede orde: het is de bedoeling dat spullen gratis worden aangeboden. De gemeente benadrukt dat de web-

Matthias Van Rossen schopt al jaren een balletje op een non-descript-pleintje voor zijn deur, maar vorige week werd hij op de vingers getikt door de politie.

site tweetalig is. Wel staan de gebruikers zelf in voor de taal waarin hun aanbieding of vraag beschreven

politie bevestigt wel dat een verbod op pleintjesvoetbal in dit geval geoorloofd is. “Het gaat om een pleintje van drie à vier meter breed, met straten langs weerskanten. We gaan geen procesverbaal schrijven, tenzij de vader natuurlijk hardnekkig blijft verder voetballen met zijn zoontje. Het is toch wel gevaarlijk, want voor je het weet loopt het kind achter de bal, en loopt het onder de auto,” zegt woordvoerder Marie Verbeke. De politie raadt de vader aan om een ander plein op te zoeken, dat minder gevaarlijk is. De vader begrijpt niet hoe een speelruimte voor kinderen onnodig wordt ingeperkt ten voordele van autoverkeer en commercie. “De openbare ruimte is van iedereen,” vindt Van Rossen, “waar iedereen respect moet hebben voor iedereen. En als het pleintje te smal is, dan moet de gemeente het statuut van het plein maar duidelijk aangeven. Is het een plein, een trottoir of een kruispunt?” Steven Van Garsse

wordt. Franstalige blijven Franstalig, Nederlandstalige blijven Nederlandstalig en tweetalige blijven tweetalig. Een Engelse versie is er jammer genoeg (nog) niet. Nochtans zouden heel wat eurocraten gebruik kunnen maken van de site, vermits zij veel verhuizen. “Klopt, maar laat ons eerst het succes van deze versie afwachten” aldus Geuten. Tezamen met de website – die er is voor grotere spullen zoals computers of meubels – begint Etterbeek ook met zogenaamde ‘geefboxen’, een soort vitrinekasten waarin mensen hun spullen kwijt kunnen. Er komen er acht in totaal, onder anderen aan de Fontenaytuinen, het buurthuis Chambéry, het gemeentehuis en de Nederlandstalige bibliotheek. CD www.weggeefwinkel-etterbeek.be

ADVERTENTIE

I MISS

Neem deel aan onze wedstrijd Per dag 10 ABUS U-sloten te winnen op brusselmobiliteit.be

foto-onderschrift

ADVERTENTIE

Lage banner Brussel Mobiliteit Fiets toch gestolen?

gevondenfietsen.be 2 van 2

Kom me maar terug halen Brussel Deze Week

click

25/06 - 08/07/14

BDW 1432 PAGINA 12 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Het Brussels openbaar vervoer dient niet enkel om de pendelaars tijdens de week veilig naar hun werk en terug te brengen, vinden het Brussels Kunstenoverleg en Réseau des Arts à Bruxelles.

Mobiliteit > Brussels Kunstenoverleg over afschaffing stoptreinen

Geef vrijheid aan de mensen en zuurstof aan de stad BRUSSEL – Ook al heeft de NMBS deze week haar nieuwe vervoersplan bijgestuurd na kritiek, de geplande afschaffing van verschillende stoptreinen wordt niet helemaal ongedaan gemaakt. Doodjammer, vinden het Brussels Kunstenoverleg en Réseau des Arts à Bruxelles (RAB). De beslissing van de openbaarvervoermaatschappij staat haaks op het culturele en sociale leven, de groeiende 24-ureneconomie en een beter milieu-en duurzaamheidsbeleid.

BDWOPINIE Op 8 mei 2014 werd in de pers de intentie van de NMBS bekendgemaakt om tegen het einde van het jaar verschillende stoptreinen (’s ochtends vroeg en ’s avonds laat) af te schaffen. Op deze maatregel kwam vanuit verschillende hoeken stevige kritiek, onder meer vanuit regeringskringen. De NMBS benadrukte dat de reacties voorbarig waren en legde intussen de laatste hand aan een bijgestuurd plan, dat deze week

gedetailleerd wordt toegelicht. Maar deze verklaringen stellen ons geenszins gerust. Dergelijke ideeën zijn immers uitdrukkelijk in strijd met het mission statement van de NMBS waarin beweerd wordt dat ze een meerwaarde wil realiseren voor de economie, de samenleving en het milieu. Dat het management van onze nationale vervoersmaatschappij zulke ideeën in overweging neemt, wekt weinig vertrouwen in de invulling van de belangrijke mobiliteitsbehoeften binnen onze huidige samenleving. Bovendien waren de huidige ‘laatste treinen’ in een nog

TOM BONTE, DIRECTEUR BEURSSCHOUWBURG:

“Dat de NMBS er niet in slaagt Brussel ’s avonds te bedienen, is een hoofdstad onwaardig”

niet zo ver verleden de ‘voorlaatste treinen’. Gaat er binnenkort enkel nog openbaar vervoer zijn in het kader van het woon-werkverkeer? Het openbaar vervoer heeft natuurijk een groot economisch belang, laten we dat niet in twijfel trekken. Maar het heeft tegelijk een belangrijk sociaal en cultureel aspect en deze meerwaarde komt sterk in het

gedrang als heel wat vroege en late treinen niet meer zouden rijden. Nog verder knippen in het – nu al beperkte – vervoersnetwerk is in strijd met artikel 23 van de Grondwet, dat stelt dat iedereen moet kunnen deelnemen aan het culturele en sociale leven. Een actief participatiebeleid aan het brede maatschappelijke leven en een gelijkekansenbeleid waarbij men tracht rekening te houden met een maximaal geografisch bereik bij uiteenlopende leeftijdscategorieën van verschillende sociale achtergronden, wordt hierdoor onmogelijk gemaakt. Mobiliteit via een kwaliteitsvol en betaalbaar openbaar vervoer is een performant maar ook noodzakelijk beleidsinstrument om te komen tot een samenleving waarin ontmoeting, ontdekking, persoonlijke ontplooiing en sociale cohesie belangrijke waarden zijn.

Hoofdstad onwaardig Openbaar vervoer biedt de mogelijkheid aan heel wat mensen (jongeren, ouderen, gezinnen, …) om

uit de schaduw van hun kerktoren te komen en andere regio’s te gaan bezoeken. Een concert meepikken in de hoofdstad, een museumbezoek op zondag, of gaan uitrusten in de natuur: dankzij een degelijk en duurzaam openbaar vervoer zou dit allemaal perfect mogelijk moeten zijn zonder extra CO2 uit te stoten of onnodige files te veroorzaken. Ook Brussel is gebaat met een openbaar vervoer dat niet enkel dient om de pendelaars tijdens de week veilig naar hun werk en terug te brengen. De treinen, trammen en bussen dragen evenzeer bij om van Brussel een aangename stad te maken waar veel te beleven valt en die mensen uit alle Belgische regio’s en provincies aantrekt. Een stad waar de mensen niet net voor de bisronde snel de zaal moeten verlaten om hun trein te halen, waar men nog gezellig kan napraten op café na een voorstelling, waar men het applaus urenlang kan laten doorklinken na een geweldige voorstelling, en waar de gasten niet het heerlijke dessert moet binnenschrokken om op tijd de trein te halen. “Dat de NMBS er niet in slaagt Brussel ‘s avonds te bedienen, is een hoofdstad onwaardig”, liet Beursschouwburgdirecteur Tom Bonte al in een eerdere reactie weten. Guy Gypens, directeur van het Kaaitheater, sloot zich daar bij aan: “We proberen net zo veel mogelijk mensen naar onze voorstellingen te krijgen. Het is dan ook belangrijk dat het aanbod groter wordt in plaats van kleiner.” Christophe Galent, directeur van de Hallen van Schaarbeek treedt dit volledig bij: “ Onze missie is om ons tot een zo breed mogelijk publiek te richten. Het gebrek aan

BDW 1432 PAGINA 13 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

strategische visie op maat van de hoofdstad van Europa verplicht ons om onze legitieme ambities serieus te beperken. De kortzichtigheid van de NMBS hierin is verontrustend.” En ook de werknemer vaart hier wel bij. Met glijdende werkuren en een groeiende 24-ureneconomie (horeca, hotel, zorg, …) moet woon-en werkverkeer ook ’s avonds laat of ’s ochtends mogelijk zijn. “Een dergelijke maatregel is dus ook nefast voor het personeel (technici, kunstenaars, …) binnen de culturele sector.” Aldus Patrice Bonnafoux, directeur van Théâtre Océan Nord. Andere steden doen het ons alvast voor. “In Zürich bijvoorbeeld kan je tot diep in de nacht de trein nemen naar het hinterland,” weet Danny Op De Beeck, zakelijk leider van de KVS. “En dat zou dan niet kunnen in de hoofdstad van de EU?” In Nederland blijven ook ’s nachts treinen rijden tussen Amsterdam en Rotterdam. In Berlijn rijden U- en Sbahnen tot een stuk in de nacht. En Brussel zou om 23 uur gesloten zijn voor alle treinverkeer?!

Globaal mobiliteitsbeleid

BRIEVEN VAN LEZERS

BDWOPINIE

Solidariteit

Delhaize en de post

lezersbrieven@bdw.be

In het opiniestuk ‘Gebrek aan solidariteit in de samenleving’ (BDW 1429, p.10) is Henk Van Hellem, OCMW-raadslid van de stad Brussel voor de SP.A, terecht verontwaardigd. En ik deel zijn verontwaardiging want het is inderdaad een schande dat in België het leefloon ver onder de Europese armoedegrens ligt. Maar die lage bedragen zijn geen natuurverschijnsel, neen, ze zijn te danken aan politieke beslissingen. Daarom wil ik graag van Van Hellem weten hoeveel jaren de SP.A nog aan de macht moet blijven om de uitkeringen op te trekken tot de grens van 1.000 euro voor een alleenstaande en 2.200 euro voor een gezin van vier personen? In hoeveel regeringen moet de socialistische familie nog de touwtjes in handen hebben voor Sociale Zaken om hier eindelijk een prioriteit van te maken?

Cecile Sillis, OCMW-raadslid Groen, Asse

Tweetaligheid

Ook in het kader van ons oprechte verlangen naar een beter milieuen duurzaamheidsbeleid zijn wij als sector tegen de afschaffing van de ochtend- en avondtreinen. Dergelijke maatregelen bedreigen het duurzame mobiliteitsbeleid dat nodig is om onze steden en gemeenten leefbaar en verkeersarm te maken. Vervoer per trein is vier keer minder milieubelastend en veel veiliger dan wanneer dezelfde afstand met de auto wordt afgelegd. De AB voert reeds enkele jaren inspanningen om het autogebruik te doen dalen ten voordele van het openbaar vervoer. Sinds de invoer van hun Eventpas (combinatie vervoers- en concertticket) en de promotie van openbaar vervoer in het algemeen, is het autogebruik met 11 procent gedaald. Het afschaffen van bepaalde treinen zou deze positieve tendens teniet doen. Om al deze redenen pleiten wij ervoor om net méér openbaar vervoer te organiseren in de late en in de vroege uren. Wij roepen de (nieuwe) beleidsmakers van de federale en de verschillende regionale en lokale overheden op om, samen met de diverse vervoersmaatschappijen, werk te maken van een globaal en duurzaam mobiliteitsbeleid dat effectief een meerwaarde wil bieden voor de economie, het milieu én de samenleving. Enkel op die manier kunnen we een mentaliteitswijziging teweegbrengen en alle burgers overtuigen om bewuster om te gaan met hun verplaatsingen, de hele dag d

Reeds meer dan 78 jaar wonende in Brussel en 46 jaar in dezelfde Brusselse gemeente, heb ik besloten om te winkelen en alles wat erbij hoort in het nabijgelegen Vlaams-Brabant en Pajottenland, waar ik mijn moedertaal perfect kwijt kan. Ik ben tweetalig, maar ik ben het echt beu om telkens te moeten overschakelen naar het Frans. De Vlaamse onkunde in Brussel gaat mij te ver. Brussel is de hoofdstad van Vlaanderen. Ik begin daaraan te twijfelen! Vlamingen worden aanzien als tweederangsburgers. We zijn wel goed om te werken, te zwijgen en te betalen. Reeds lid zijnde van een mutualiteit sedert 1960, is het zo ver gekomen dat de Nederlandstalige leden werden overgedragen naar een andere mutualiteit (Partena) met hoofdzetel in Gent. Het positieve daaraan is dat ik nu vlugger geholpen word bij een bezoek. Mijn doktersbriefjes mag ik neerleggen in een voor ons speciaal plastieken doorschijnend kokertje naast de voor mij vertrouwde bus van vroeger. Nu weet ik ook wat ik mag spreken opdat ze mij zouden verstaan. Het was soms zo zielig dat ik automatisch overschakelde naar het Frans, daar ben ik van verlost. Wij Brusselse Vlamingen hebben onze roots in Brussel en het is niet aan ons om onze stad te verlaten of om een taal te spreken die niet de onze is, laat staan om onze rijke, mooie taal te verwaarlozen of niet meer te gebruiken.

Brussels Kunstenoverleg (BKO) & Réseau des Arts à Bruxelles (RAB) met: Association des Centres Culturels (ACC), Brusselse Raad voor het Leefmilieu (BRAL), Brusselse Museumraad Concertation des centres culturels bruxellois (CCCB) Inter-Environnement Bruxelles (IEB), Overleg Kunstenorganisaties (oKo) Vereniging Vlaamse Cultuur – en gemeenschapscentra (VVC)

Axel Dupont, Oostende

Gisèle Nicaes, Sint-Agatha-Berchem

door Anne Brumagne Afgelopen zaterdag protesteerden ongeveer 250 klanten van Delhaize Verhaeren in Schaarbeek tegen de aangekondigde sluiting van ‘hun’ supermarkt. Ongetwijfeld was er wel wat eigenbelang met de actie gemoeid, want niemand loopt of rijdt graag een eind om voor zijn voedingswaar. Voor oudere mensen kan het wegvallen van een winkel in de buurt een echt drama zijn. Maar de boze klanten toonden zich ook bezorgd om het personeel dat op straat komt te staan. In een brief aan de Delhaizedirectie vroegen ze wat de precieze financiële situatie is van het bedrijf. Want dat is op dit moment nog steeds rendabel. 2.500 mensen ontslaan en in totaal 14 winkels sluiten of verzelfstandigen is dan ongehoord, vinden de ontevreden Schaarbekenaars en de vakbonden. Ook bij Bpost maken de bonden zich dezer dagen ongerust over de tewerkstelling van zo’n 3.000 personeelsleden: een deel van de postbodes die iedere dag voor half acht ‘s ochtends de dagbladen in de brievenbussen stoppen, of de tijdschriften bedelen bij de gewone postronde later op de dag. Bpost krijgt jaarlijks een mooie som van de overheid en van de uitgevers om dat werk tot een goed einde te brengen. De Europese Commissie eiste voor de nieuwe contractperiode vanaf 2016 echter een openbare aanbesteding. Intussen is bekend dat twee andere bedrijven zich hebben aangemeld. Volgende week beslist de ministerraad dan wie er effectief een offerte mag indienen. Geleverde kwaliteit (mensen willen hun dag- of weekblad geen drie dagen te laat) en de prijs tellen beide voor de helft in de beoordeling mee. In De Tijd maakte een redacteur de kanttekening dat Bpost de vakbonden, met hun alarmkreet over mogelijke ontslagen, eigenlijk voor de kar spant om toch zeker het contract binnen te halen. Helemaal ongelijk zal hij niet hebben. Maar bij Bpost hebben ze zeker een punt als ze erop wijzen dat zij tenminste werken met contractuelen en statutairen, terwijl andere organisaties een beroep doen op financieel veel voordeligere zelfstandigen of schijnzelfstandigen. Bpost is al lang niet meer het overheidsbedrijf waar de postbodes de tijd konden nemen om een praatje te slaan met buurtbewoners die nauwelijks hun flat nog uit kunnen. Net zomin als ze aan de kassa van Delhaize of een andere supermarkt nog wat kunnen wegkletsen met een klant die daar behoefte aan heeft. Maar winstgevende bedrijven mogen nog altijd wel hun uiterste best doen om het personeel een aanvaardbaar statuut te geven en goed te verlonen en niet buiten te werken omdat het wat ouder wordt. Dat is dan misschien geen ‘geleverde kwaliteit’, maar wel een engagement naar de samenleving toe.

Grootste der dwergen Zonder willen deel te nemen aan de polemiek tussen heren Collaer & Guillaume (BDW 1430 en 1431, telkens p.13), vraag ik me toch af wat de ware bedoelingen zijn van laatstgenoemde lezer, buiten het Nederlands (in Vlaanderen) als taal minachten dan. Ik kan u zeggen dat ik, in de jaren 1970-1980 en nu via mijn kinderen, alvast geen weet heb van ‘Nederlands als vijandige taal op school’ of straffer nog: als ‘vreemde taal’. Ook als ervaringsdeskundige dus. Het lijkt zelfs wel hatelijke FDF-praat, wat ‘nieuwe Brusselaer’ dhr. Guillaume ons verkoopt. Faut le faire.

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

WAUTER MANNAERT

BDW 1432 PAGINA 14 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Gipsmodellen om te kijken hoe hagen de wandeling beïnvloeden (patiotuinen in Rotterdam).

Expo > Forms of gardens: vormenalfabet van Erik Dhont en Jean Canneel-Claes

Tuinideeën uit de glyptotheek BRUSSEL - “Natuur kan je niet formatteren, dat is net het mooie eraan,” zegt de tuinen landschapsarchitect Erik Dhont van wie zopas de tuinen van de Miniemenwijk in de Marollen en die van het nieuwe Picasso Museum in Parijs zijn opgeleverd. Des te verrassender is de expo van Bozar Architecture en A+ Architecture in Belgium met Dhonts pure snoeivormen en microreliëfs. cultuur zijn,” zegt Erik Dhont die sinds 1989 in Brussel zijn eigen praktijk heeft. Hij gaf al tuinen vorm van Zwitserland tot Los Angeles, ontwierp het Koningin Groenpark in Schaarbeek en het Grondelpark in Anderlecht. De snoeivormen of topiaries in zijn tuinen en parken nemen soms de vorm aan van reusachtige pionnen die de wacht lijken te houden en zich wel eens durven verplaatsen. Met herbeleefd enthousiasme verwijst Dhont naar de “verschuivende hagen” uit de rennaissancetuin van Villa Giusti die hij als student zag: “Op de hoofdas staan de hagen pal symmetrisch maar als je opzij kijkt, hebben ze ongelooflijk zitten valsspelen om toch maar een zichtas naar een eik te leiden, om overal de perspectieven te doen kloppen, fantastisch. Met snoeivormen kan je voortdurend herkadreren en de focus van de wandelaar begeleiden naar een boom of naar een omliggend dorps- of stadsgezicht. Het gaat niet alleen over de positieve, gecreëerde vorm zelf, maar

e stapt een andere wereld binnen, nadat je eerst naar toch min of meer vertrouwde presentaties van tuinen van de eerste gediplomeerde Belgische landschapsarchitect Jean Canneel-Claes (1909-1989) hebt gekeken. Al waren axonometrische of driedimensionele voorstellingen van tuinen en landschappen op papier in hun tijd ongezien, volgens Bruno Notteboom die een expert is van de Belgische landschapsarchitectuur. Het lijkt wel een bakoven volgestouwd met aardewerk, maar dan in koel wit, grijs en blauw. We zijn in een glyptotheek, een verzameling gipsen modellen van snoeivormen (afgeleid van het Oud-Griekse glyptein: in steen snijden) – geometrische, organische en alles daartussen, terrasvormige piramidetuinen en illusies van oneindige wandelwegen. “De glyptotheek bevat geen afgewerkte producten, het zijn modellen die het denkproces op gang brengen. Het moeten niet altijd de klassieke piramidevormen van de Franse tuin-

ook de lege ruimte errond, de spanning tussen beide maakt een landschap. En ook over uitdiepingen, waarin dan water blijft staan waardoor een minibiotoop ontstaat. Het is een zoektocht naar de potenties van de natuur en de ruimte.”

Tuindynamiek bij Jean-Canneel Claes.

Imperfect “De expo is een pleidooi voor formeel onderzoek, ook voor studenten,” vindt Notteboom: “In de jaren 1960 en 1970, onder invloed van Design With Nature van Ian MacHarg, mochten tuinen er vooral niet te ‘ontworpen’ uitzien, terwijl er uiteraard altijd vormgevers aan te pas kwamen. Canneel-Claes paste tijdens het interbellum de modernistische principes van architecten als Louis Herman De Koninck en Victor Bourgeois toe in zijn ‘functionele tuin’. Typisch zijn bijvoorbeeld de asverspringingen, wat de wandeling in de tuin dynamischer maakt. De collages van Canneel-Claes met kleurvlakken en halfcirkelvormige gazons, bloembedden en hagen, sluiten aan bij de vormentaal van De Stijl. Ook bij Dhont zijn de topiaries strikt architecturale elementen die contrast in zones brengen.” Maar dan heb je nog geen tuin waar de materie voortdurend verandert, kortom lééft? “Uitein-

BDW 1432 PAGINA 15 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

buurlanden, het is voor tuinen landschapsarchitecten pure verwennerij om te kunnen werken met goede boomkwekerijen. Ons land is een soort kruispunt van dat Franse formele en Duits-Engelse botanische, het beste van twee werelden.” “Er wordt nog vaak gedacht dat modernisme altijd heel radicaal was,” zegt Notteboom: “De modernistische doctrine zag het niewe wonen vanaf het einde van de jaren twintig in hoogbouw op pilotis, los in het landschap, maar Canneel-Claes wilde de relatie met de bodem behouden. Dat paste in België waar er altijd een traditie geweest is van wonen in een huis met een tuin. Zijn leermeester was Louis Van der Swaelmen, ontwerper van de tuinwijken Le Logis en Floréal in WatermaalBosvoorde. De modernistische tuin was een reactie op de pittoreske, erg burgerlijke tuin voor wie het zich kon permitteren, met rotsen en exotische planten.” “Wie rotsen wil, moet maar naar Zwitserland gaan,” zegt Dhont daarop: “Planten moeten in de grond staan.”

Zonnehoed

Erik Dhont in de Miniemenwijk: “Ontbijt in het groen zou toch een minimum moeten zijn voor iedereen.”

delijk is het beplantingsplan het belangrijkste werk,” bevestigt Dhont: “maar het academisch onderzoek is een eerste stap bij het ontwikkelen van een kernidee. Je kunt zeer strenge mathematische vormen maken, maar zo zit de natuur niet in elkaar. In oude Engelse tuinen zie je dat de tuinman vaak de wil van de plant heeft gevolgd, dat geeft de tuin juist zijn patina. Ik vind het interessant om al van bij het begin mee te gaan met de tijd. Imperfecte en niet helemaal identieke haagvormen bij elkaar plaatsen waardoor allerlei lichtnuances kunnen waargenomen worden. Of verhoogde

tabletten waar je op den duur het werk van de landschapsarchitect niet meer zult zien. Een pas aangelegde tuin lijkt soms op een jonge boomkwekerij, terwijl je in de natuur oude bomen, struiken en zaailingen naast elkaar vindt. Daarom planten we ook verschillende generaties bij elkaar. Of hagen als rotsen met taxus, beuk en hulst door elkaar, waardoor in de herfst bepaalde delen mooi geel oplichten. Nieuw is dat niet, de boeren in het Pajottenland planten al eeuwen gemengde hagen.” “Die tendensen bestonden ook al in het Bauhaus, zag ik als student in het Bauhausarchief,

maar de Franse traditie met zijn strakke piramidevormen werd dominant. Eigenlijk willen we de draad van het modernisme weer oppikken, al is het modernisme ontstaan in een bepaalde maatschappij, en is de maatschappij sindsdien geëvolueerd. Mensen willen weer gezonder eten, wroeten in de moestuin, ze hebben een grotere botanische kennis. België heeft ook veel experten in vergelijking met de

Doordat België een erg versnipperd landschap heeft, ziet Notteboom een kans: “Er bestaan nog veel restruimtes die zich qua schaal tussen tuin en landschap bevinden, zeker in de periferie van steden. We moeten die plekken durven te ontwikkelen, we hebben er de expertise voor.” “Het zijn plekken waar steden kunnen ademhalen,” zegt Dhont: “Gelukkig voert de BIM hieromtrent een goed beleid. In Brussel wil men veel ecologischer, natuurlijker ruimtes creëren in vergelijking met Antwerpen die meer op urban design, met veel verharding, gericht is. Op je terras voelt het al anders dan binnen, maar sta je even later met je voeten in het gras, dan kom je pas in een andere wereld. Ontbijt in het groen zou toch een minimum moeten zijn voor iedereen.” De inwoners van de sociale woonwijk aan de Miniemenstraat kunnen dat: “In de Tweede Wereldoorlog sloeg hier een bom in die voor het Justitiepaleis bedoeld was,” vertelt Dhont tijdens een rondleiding: “De flatgebouwen uit de jaren 1950 waren van een slechte kwaliteit, ze werden door Beliris gerenoveerd om te voldoen aan de huidige normen. De architect Philippe Samyn heeft er, heel eenvoudig, aan de buitenkant ruimtes aan toegevoegd. Ze worden gebruikt als terras of als bergruimte voor fietsen of om de was op te hangen. Je merkt de hand van de ingenieur Samyn, die graag met metaalstructuren werkt.” “In de stoep hebben we tussen de kasseien met stroken blauwe steen aangeduid waar er wooningangen zijn, dezelfde ritmering zie je verder over het hele domein. Van aan de Miniemenstraat, langs de hoge muren van het Justitiepaleis, is er zowel een trage als een snellere doorsteek naar de lager gelegen Marollen.” “We kozen voor bomen zoals valse acacia’s, die ook als ze groot zijn nog veel licht zullen doorlaten, en planten die tegen een stoot kunnen. Voor kinderen zijn kleine bosjes een jungle. De benedenwoningen hebben kleine uitbreidingen die, eens de struiken groter zullen zijn, een beschut plekje vormen. De poortjes die uiteindelijk om veiligheidsredenen werden gevraagd, hadden eigenlijk niet gehoeven, want er zijn hagen. De verschillende onderdelen van de site hebben hun eigen kleuren opdat de mensen zich beter met hun plek zouden identificeren.” Al is het nog te vroeg om die kleurvlakken vol zonnehoed, vuurpijl, rode valeriaan en klokjesbloem nu al te zien.

An Devroe

Expo tot 31 augustus 2014, Paleis voor Schone Kunsten, Raadzaal, Ravensteinstraat 23, 1000 Brussel, www.bozar.be; lezing Bruno Notteboom op 31 augustus 2014 om 16 uur.

BDW 1432 PAGINA 16 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

OP VADROUILLE MET NICK TRACHET MET DE BUS NAAR MELSBROEK

Rustig wandelen in de buurt van een wereldluchthaven I

edereen kent Melsbroek als de basis van de C130-vliegtuigen van het leger. Maar er ligt ook een dorp achter. Een lieflijk dorp zelfs, met zandstenen huizen. Het ligt langs de Haachtsesteenweg aan de Noordkant van de luchthaven van Zaventem. Wij weten dat daar ‘onze jongens’ vertrekken en terugkeren van hun militaire expedities. Daar werd in 1993 zelfs een overleden koning opgewacht. Nu is het de achterpoort van Zaventem. Ooit, in de jaren 1950, was Melsbroek de hoofdpoort van België op de wereld.

Moderne installaties

Fabelachtige plaatjes Recht tegenover de bushalte vertrekken drie straten naar het noorden. Op de hoek heeft een (gepensioneerde?) garagist zijn toonzaal vol vintage auto’s gezet. We nemen de Vanderborghtstraat rechts en slaan verderop linksaf naar de Lambrechtsstraat. Zo komen we op een rotonde met sfeervolle gebouwen. In dit dorp zijn nog heel wat huizen in Diegemse steen gemetst. Deze

Duits luchtafweergeschut Waar de asfaltweg linksaf draait, nemen we rechts de ‘Vogelzang’, een veldweg die langs de zoom van het Floordambos loopt. Dit broekbos wordt als waardevolle natuur beschouwd. We tellen hier onder andere heel wat olmen (iepen), wat toch vrij zeldzaam is. Rechts zien we velden en achter de bomen de luchtreuzen van Zaventem die opstijgen en landen. Vreemd dat ze hier minder lawaai maken dan boven mijn huis. Maar niemand had ooit vermoed dat het naast een wereldluchthaven zo rustig wandelen kon zijn. In het kreupelhout lacht een groene specht. Op het einde van de weg ligt een vijver, nu vol waterhoentjes en meerkoeten. Wij draaien linksom. Aan een grote kapel kan de wandelaar links verder door het bos, maar wij gaan verder naar rechts, door de velden. Als het gewas nog niet te hoog staat kunt u in de vel-

Een al dan niet gepensioneerde garagist uit Melsbroek heeft een voorliefde voor vintage auto’s.

den een platform zien waar ooit Duits luchtafweergeschut stond. Het Hof van As is een groot zandstenen gebouw waar gegeten kan worden. Linksaf langs de Perksesteenweg dan maar. We lopen nu langs de achterkant van de kazerne van Melsbroek. De witte gebouwen doen eerder aan een vakantiepark denken. De stijl is dan ook landelijk Duits en dat is niet toevallig. Het riante gebouw dicht bij de straat was de Duitse officiersmess. Tussen de huizen en bomen zien we oude vliegtuigen staan, zoals een DC3 Dakota en een C119 Flying Boxcar.

“Veel huizen zijn in Diegemse steen gemetst, een van de meest noordelijk voorkomende natuurstenen in de Lage Landen”

Het waren de Duitsers die het vliegplein aanlegden, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Brusselse luchthaven lag te dicht bij de stad, in Haren, waar nu de nieuwe Navo-gebouwen staan. Melsbroek lag hoger, en in een open landschap. Toen de Duitsers vertrokken in 1944, nam België de uitstekende luchthaven over. Voor de Expo van ‘58 werd dan aan de andere kant van het vliegplein een nieuwe terminal gebouwd: Zaventem. De naam Melsbroek werd weer militair, maar verloor veel aandacht. We nemen Lijnbus 270 (of 271) vanuit het Noordstation. Die brengt ons via Schaarbeek, Evere en Haren op de kaarsrechte Haachtsesteenweg. We zien luchthavengebouwen en stappen af aan halte Geerensstraat. Zo’n honderd meter verderop ligt de ingang van de basis, maar veel valt daar niet te zien. De vroegere passagiersterminal en controletoren lagen enkele honderden meter verder naar het westen, maar ze werden afgebroken en in de plaats kwamen moderne installaties.

zandsteen van het Brusseliaan (Eoceen) is een van de meest noordelijk voorkomende natuurstenen in de Lage Landen. Ooit werden ze geëxporteerd tot in Nederland. De steen werd gedolven in groeven in Steenokkerzeel, in Diegem en dichter bij ons bijvoorbeeld in Dielegem (Jette). Ook de vijver van het Ossegempark onder het Atomium is een oude zandsteengroeve. Er valt een chique parking op met achteraan een kasteeltje en bijhorend stalgebouw. Nu is het een ‘wellness’ die Boetfort heet en waar de rijkere expats zich komen ontdoen van roos, schimmels en eelt. In hoeverre zoiets boeten is, moet u zelf uitmaken. Maar we houden het bij de straat die rechtdoor loopt, de Gillijnstraat. Aan de rechterkant hangt een gedenkplaat voor een stemmig huis. Hier werd tekenaarhistoricus Jean-Léon Huens geboren, zo staat er. Mensen die ouder zijn dan ik kennen zeker nog zijn fabelachtige plaatjes van de plakserie ‘s Lands Roem van uitgeverij Historia, waarop hij met betoverend duister palet een wreedaardige vaderlandse geschiedenis neerzette. Als kind genoot ik ervan.

BRUSSEL – Vaak gaan uitstapjes in het weekend naar verre oorden of grote bestemmingen, maar Nick Trachet blijft dichter bij huis. In de onmiddellijke omgeving van Brussel zocht hij enkele pareltjes uit, waar nog niemand in een reisbureau aan gedacht heeft. Deze week trekt hij met de bus naar Melsbroek.

In Melsbroek kan je nog uren door de velden wandelen.

Voorbij het tweede huis aan de rechterkant van de steenweg vertrekt een ‘servitute’, een voetweg door de akkers. Die brengt ons terug naar het dorp. Weer aan de zijgevel van Boetfort gaan we opnieuw rechts maar we laten de Vogelzang nu voor wat hij is. De grindweg rechtdoor gaat over in een andere voetweg (nr 31) die ons achter de huizen door het dorp neemt. Via een bres in de muur komen we over het gemeentelijk speelplein bij de wit zandstenen kerk van Melsbroek. Hier lonkt ook een terrasje. Verderop in de Steenwagenstraat staat nog een oud witstenen kasteel, nu het clubhuis van de Brabantse golf. Wandelaars zijn er welkom voor een hapje of een drankje. Voor de golfclub vertrekt een dreef (Stationslaan) terug naar de Haachtsesteenweg. Aan een rondpunt halverwege is er nog een vintage werkmanscafé dat tegen de avond de deuren opent. Dat glas hebben we nu wel verdiend. Via de Sellaersstraat en even verder rechts de Van Asschestraat gaat het weer naar onze bushalte. Zo zie je: plekken waar ‘niets’ te zien is kunnen ook aangenaam zijn. Nick Trachet De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ opvadrouille

BDW 1432 PAGINA 17 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Gastronomie > Geen link met de paters

‘Abdijbier’ genoemd naar Ter Kamerenabdij

ELSENE – Sinds vorig jaar wonen er in de Ter Kamerenabdij in Elsene opnieuw drie paters. Nu is er ook een nieuw bier dat naar de abdij werd genoemd. Al is er geen verband tussen de geestelijken en het geestrijke ‘La Cambre’. Vorige week stelde Brusselaar Vincent Poswick in de Ter Kamerenab-

dij het La Cambre-bier voor. Het gaat om een blond bier van hoge gisting dat hergist op fl es, waarvan de smaak gekenmerkt wordt door licht bittere hoptoetsen, en dat een vrij laag alcoholpercentage heeft van 5,6 procent. Er is nauwelijks een verband tussen het bier en de abdij. Voor La Cambre krijgt Poswick technische ondersteuning van de afdeling brouwerijen en de voedingsindustrie van de Universiteit van Louvain-la-Neuve, dat ook de gist voor het bier leverde. Toch is het Poswicks bedoeling om van La Cambre een echt Brussels bier te maken. Hij hoopt over een paar jaar ergens in Brussel te kunnen brouwen. De Ter Kamerenabdij heeft overigens wel een brouwgeschiedenis. De Cisterciënzernonnen die er tussen de stichting in 1201 en de sluiting tijdens de Franse Revolutie verbleven, vormden met de Maalbeek en de vijvers van Elsene in de buurt lang het centrum van de bloeiende Elsense brouwindustrie. La Cambre is verkrijgbaar in fl essen van 33 cl en 75 cl bij alle Deli Traiteur-zaken in Brussel, en in een aantal horecazaken. MB www.brasseriedelacambre.be

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a Verzekerd verhuurbeheer a

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

met de graten er nog in. Staart en vinnen worden ingeknipt. Goed droog deppen en op kamertemperatuur laten komen. Door de bloem wentelen (dat is waar de m eunière – de molenarin – erbij komt) en aanbakken in (geklaarde) boter om ze te kleuren aan beide zijden, daarna stilletjes garen met een verse klont boerenboter en besprenkelen met gehakte peterselie, de schuimende boter er nog nu en dan eens overheen scheppen. Klaar. Met een anti-kleefpan mislukt dat zelden, als de vis maar goed droog is gedept. Maar er zijn gekkere dingen: ooit van tong Picasso gehoord? Dat vonden onze Noorderburen uit: gebakken tong met fruitsla uit blik. Waar is die populariteit onder koks aan te wijten? Omdat tong zo’n ongeloofl ijke allemansvriend is. Het beestje smaakt om te beginnen al niet eens naar vis. Echte visliefhebbers (waaronder ik) zullen u complexloos toegeven dat zij liever pladijs eten dan tong. Het vel van pladijs is zo lekker, maar niemand bakt daarentegen ooit tong op het vel. Ik moet toegeven dat ik het ook niet geprobeerd heb, maar naar het schijnt lukt dat niet. Tongvel is als leer. Het vlees van de tong heeft een neutrale smaak. En daarom ook die dozijnen recepten! Tong verdraagt elke saus. Koks kunnen dus schitteren met hun eigen recept en hoeven geen rekening te houden met de smaak van het beestje zelf. Met makreel zou het geen waar zijn! BRUSSEL EN DE WERELD Dan is er het eigenaardige feit dat tong beter CULINAIR ONTDEKT wordt naarmate hij ‘ligt’. De rondvissen (kabeljauw, wijting) zijn op zijn lekkerst wanneer ze net uit zee komen maar van platvis, en zeker tong, is tijdens Deens wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat hij meer gewaardeerd wordt nadat hij drie dagen dood is dan verse. Het zij zo. Verse tong is ook moeilijk te bakken: hij krult op in de pan maar weigert netjes te garen. En dan is er de tongfi let. Bij deze is de vis van zijn Het is de vis van het jaar. En ik had er nog niet laatste eigen karaktertrekken ontdaan en wordt het over geschreven. Hoe dat mogelijk is? Tong is anoniem voedsel. Maar o, wat vinden ‘gemakskoks’ zowat de meest voorkomende vis in de Europese dat fi jn! De tongfi lets zijn wit, lang als een lat en valklassieke Keuken. len niet in stukjes uiteen tijdens het bakken. Daarenboven nemen ze ook nog eens alle smaken aan die Laten we beginnen met de biologische feiten: onze men erbij wil doen, zoals we bij de voorstelling van zeetong heet volgens Linnaeus Solea solea, en dat is de vis van het jaar in Gent konden proeven. een platvis. Niet zomaar een platvis waarvan we er Daarom nog enkele piratenrecepten. Koop zo klein in onze streken zo’n zestien soorten hebben, maar de meest gewaardeerde. Hij komt voor van de kusten van Noord-Afrika tot aan de kusten van Scandinavië, maar laten we in alle bescheidenheid zeggen dat hij hier op zijn best is: in de Noordzee. Kleine tongen trekken ook in de Schelde op tot aan Doel. Waarom hij verkozen werd tot vis van het jaar? Omdat het goed gaat met de tong. Al jarenlang nemen de tongbestanden weer toe in de gebieden waar de Belgische visser doorgaans werkt: Noordzee, Kanaal, Golf van Biskaje en Keltische Zee. Dat is een pluim voor het visserijbeheer van onze overheden. Het lukt dus. Maar waarom een vissoort extra promoten die al zo bekend is? Tong is een van die vijf vissoorten die de gemiddelde Belg spontaan kan opnoemen (naast kabeljauw, zalm, pladijs en ...euh?). Maar omdat het mogelijke tongen. Laat ze op kamertemperatuur kozo goed gaat met de tong is de prijs gezakt. Voor men, dep ze kurkdroog en gooi ze (met huid en haar) onze weinige Belgische vissers die nog overblijven in de hete olie, vergezeld van enkele tenen look en (en die vissen met sleepnetten) staat of valt het ren- peterselie. Zo kreeg ik ze voorgeschoteld in een resdement van de visserij met de vangst van tong. Pla- taurant in Barcelona, een stuk of zestien tongetjes dijs, ook veel gevist, brengt maar een fractie op van als voorgerecht. Net chips. wat tong betekent. Als de prijs van tong dus laag En dan schreef Allan Davidson ooit over sole au glui, is, loont het soms niet meer de moeite om nog uit volgens hem een recept uit Noord-Frankrijk: Leg een laag roggestro op een dubbel visrooster (zo één met te varen. Tong is de vis die, zolang er al burgerlijke kookboe- een klem). Leg daarop enkele kleine tongen (mét vel) ken bestaan, het meeste recepten kent. Lang gele- en nog een laag roggestro. Knel de dubbele rooster den legde ik een referentielijst aan van recepten in dicht en hou boven het vuur. Alles vliegt nu in de fi k. mijn collectie kookboeken (die nu zo groot is dat ik Wanneer het stro volledig opgebrand is, zou de vis ze niet meer kan bijhouden). Voor tong zijn er mak- gaar moeten zijn. Geniet met een niet te fi jne wijn. kelijk vijf a tien maal zoveel recepten te vinden dan Mocht ik weten waar ik roggestro vind, ik zou het als andere vis. Pladijs bijvoorbeeld kwam niet in proberen. Smakelijk. kookboeken voor, tot de overheid besliste aan vispromotie te gaan doen. Maar tong, neen, daar zijn nick.trachet@bdw.be werkelijk dozijnen bereidingen voor te vinden. Het klassieke (en meest dankbare recept) blijft de sole De hele reeks nalezen? meunière: dat is een tong, ontdaan van vel, maar www.brusselnieuws.be/trachet

Nick Trachet Tong

“Bij de tongfilet is de vis van zijn laatste eigen karaktertrekken ontdaan en wordt het anoniem voedsel. Maar o, wat vinden ‘gemakskoks’ dat fijn”

BDW 1432 PAGINA 18 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

ADVERTENTIE

ONTDEK HEM NU!

De extra dikke zomerspecials van AGENDA magazine nemen u ook deze zomer mee op stap doorheen Brussel en de Rand. Met het volledige aanbod swingende festivals, verkoelende terrasjes, leuke uitstapjes, en nog veel meer. Voor jong en oud. U vindt uw gratis exemplaar voor juli deze week bij de krant of in de verdeelpunten in de stad.

HET VERHAAL GAAT VERDER OP AGENDAMAGAZINE.BE

UW GIDS DEZE ZOMER

‘Coup Fatal’ van Serge Kakudji, Fabrizio Cassol, Alain Platel & Rodriguez Vangama: volgend seizoen te zien in de KVS.

Theater > Het nieuwe seizoen van Kaai en KVS

Tickets voor een wereldreis BRUSSEL – KVS en Kaaitheater hebben hun programma voor het volgend seizoen al klaar. Wie wil weten hoe de stad en de wereld er binnenkort zullen uitzien, kan maar beter nu al tickets boeken. Het nieuwe Kaaitheaterseizoen wordt voor de zevende keer samengesteld door Katleen Van Langendonck en Guy Gypens. Die laatste is behalve een van de artistieke leiders voortaan ook algemeen directeur van het Kaaitheater. Het programma van het nieuwe seizoen wordt dus gekenmerkt door een grote mate van continuïteit, maar er zitten toch ook nieuwe namen en accenten in. De belangrijkste thematische lijn die Kaai dit seizoen uitzet, heeft te maken met de herdenking van honderd jaar Eerste Wereldoorlog. Onder de noemer Up in Arms geeft het kunstencentrum samen met collega’s uit Berlijn en Londen een aantal opdrachten aan internationale kunstenaars (De Warme Winkel, Forced Entertainment, Pieter De Buysser, Zita Swoon Group,...) die de complexiteit van het heden te lijf te gaan met het bedenken van nieuwe mogelijkheden in plaats van het teruggrijpen naar oude waarden. Ook op het jaarlijkse festival Burning Ice staat wereldproblematiek centraal: het ecologisch geïnspireerde festival staat dit keer in het perspectief van de VN-klimaattop in Parijs in november 2015. Iets lokaler van insteek zijn het derde Festival Kanal dat al in september wordt georganiseerd in de Brusselse kanaalzone, en de Brusselse biënnale van de performancekunst Performatik. Voor Performatik maakt choreografe Anne Teresa De Keersmaeker de oversteek naar het Centrum voor Beeldende Kunsten Wiels, waar ze Vortex Temporum herwerkt voor de museumzaal, terwijl beeldend kunstenares Joëlle Tuerlinckx de scène van het Kaaitheater betreedt. Verder toont Kaaitheater opnieuw werk van de vier residenten Kris Verdonck, Mette Ingvartsen, Ivo Dimchev en Eleanor Bauer, maar staan er ook vele nieuwe namen uit het buitenland klaar voor een eerste kennismaking. Rosas en Needcompany presenteren wereldpremières, en ook opvallend is de terugkeer in mei van de New Yorkse The Wooster Group naar het Kaaitheater met hun bewerking van Shakespeares Troilus en Cressida: Cry Trojans! Tien minuten verderop blijft ook KVS in het nieuwe seizoen heen en weer pendelen tussen de stad en de wereld. Daarbij gaat veel aandacht naar Afrika, dat vele banden

heeft met Brussel. Zo peilen de Congolese theatermaker Faustin Linyekula en de Zuid-Afrikaans-Brusselse danseres Moya Michael samen naar hun toekomst en verleden in Europa en Afrika. Zo gaat Wim Vandekeybus voor zijn nieuwe productie Talk to the Demon aan de slag met de MaghrebijnsBrusselse buren van zijn studio in Molenbeek. Zo ensceneren choreograaf Alain Platel, componist Fabrizio Cassol, zanger Serge Kakudji en dertien muzikanten uit Kinshasa Europees barokrepertoire op Congolese instrumenten. En zo blikken de Duitse regisseuse Monika Gintersdorfer en haar Ivoriaanse, Congolese en Afrikaanse kompanen in La nouvelle pensée noire en in Mobutu choreografiert terug op de Afrikaanse geschiedenis. De Frans-Marokkaanse Islamoloog Rachid Benzine ten slotte, presenteert doorheen het seizoen de conferencereeks Le Coran expliqué aux Bruxellois.

Topacteurs Andere werelddelen zijn vertegenwoordigd in Augustus ergens op de vlakte van de hedendaagse Amerikaanse auteur Tracy Letts, waarvoor Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal van Olympique Dramatique een acteursploeg uit de drie Vlaamse stadstheaters rond zich verzamelden. In Trial about Fake zorgen de Chinese artiest Ai Weiwei en de Brusselse filmmaker Manu Riche voor een re-enactment van het proces tussen Ai Weiwei en de Chinese staat. In september presenteert KVS een grote installatie in de grote zaal voor het project New World Summit, waarmee de Nederlandse beeldende kunstenaar Jonas Staal tientallen politieke organisaties uit de hele wereld samenbrengt in een alternatief parlement. De herdenking van de Eerste Wereldoorlog wordt ook in KVS kritisch bekeken met het nieuwe project van de Brusselse theatermaker Thomas Bellinck, Memento Park. Josse De Pauw ensceneert samen met Peter Vermeersch, Dani Klein en nog een rist andere topacteurs de nieuwe theatertekst Revue Ravage van Tom Lanoye over een ouder politicus en zijn entourage. Ook van Guy Dermul en Benjamin Verdonck mogen we nieuwe producties verwachten. Daarnaast ontvangt KVS tal van gastvoorstellingen, en zet het zijn samenwerking voort met Franstalig Brussel. Michaël Bellon

www.kaaitheater.be, www.kvs.be

ADVERTENTIE

BDW 1432 PAGINA 19 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Artists in residence Douglas Coupland in Vancouver

Tussen mensheid en wildernis

•

PROFIEL: Je bent tweetalig Nl/Fr of Nl/Eng en je kunt je in de derde taal (Fr of Eng) behelpen.

•

Je hebt een goede schrijfstijl en spelt foutloos.

•

Je bent “Brussel minded” en je kent het Brusselse culturele landschap.

•

Je interesse voor blogs, websites en sociale media is een troef.

•

Je bent georganiseerd, je werkt zelfstandig en flexibel, je bent stressbestendig en je houdt van onze gezellige drukte.

•

Je bent open en sociaal, betrouwbaar, behulpzaam en je neemt je verantwoordelijkheid.

Douglas Coupland in de studio van Radio Canada.

Maar daarnaast heeft Coupland het ook al rechtstreeks over Vancouver en Canada gehad. “I’d say 25 percent of my work addresses the notion of Canadianness, and I’m unsure if people outside of Canada would understand that portion.” We kennen dat gedeelte van zijn werk inderdaad minder goed. Al was het maar omdat de drie boekjes die hij over Vancouver (City of Glass) en Canada (Souvenir of Canada 1 en 2) geschreven heeft, onvertaald gebleven zijn. In die boekjes probeert Coupland juist te vatten wat er nog standhoudt tegenover de globalisering, en wat er nog Canadees is aan Canada. Het is niet zo’n goed teken dat

FUNCTIE: Je staat in voor de input en de controle van culturele gegevens voor de kalender van Agenda. Je wordt ingeschakeld bij het beheer van de blog, onder meer voor het verwerken van audio- en videobestanden.

Enkel de oceaan grenst ten westen aan Vancouver.

Triplex en narwalhoorns

(M/V)

Coupland is zo’n mens waarvan je pas na een tijdje ontdekt dat hij eigenlijk een Canadees is. De vraag ‘zou die man misschien geen Canadees zijn?’ is er dan ook één die vaak ongesteld blijft. Van Brian Adams wilden we het bijvoorbeeld ook niet weten. Nochtans komt al in de eerste zin van Generatie X de Canadese prairie voor. Daar gaat de ik-persoon Andy naar een zonsverduistering kijken in een stemming van ‘melancholie en fascinatie’, die hem nooit meer zou verlaten. Toch speelt Generatie X zich grotendeels af in Amerika (Zuid-Californië), net als vele andere van Couplands romans (Shampoo Planet, Microserfs, JPod, ...). En als de actie zich dan toch in Canada afspeelt, zoals in Girlfriend in a coma (dat misschien verfilmd zal worden als televisiereeks), All families are psychotic, of Hey Nostradamus!, dan kan je niet zeggen dat het land echt in de schijnwerpers staat. Couplands romans vatten dan ook meer de tijd dan een plaats, meer de psychologie, de sociologie en de ideeënwereld van de personages dan hun omgeving. En die omgeving is in de meeste gevallen ook ‘geglobaliseerd’: “I think my writing, while 90 percent set in Vancouver, directly addresses globalization and its manifestations. Since the staggering ascendance of the Internet around 2000, I think it would be odd not to do so.” In die visie op de geglobaliseerde (lees toch vooral verAmerikaniseerde, Angelsaksische en Westerse wereld) zit wel al iets ‘Canadees’. Standplaats Vancouver, gelegen in een grensgebied, biedt immers een perfect zicht vanaf de zijlijn. Vancouver is om te beginnen een wereldhaven en op die manier automatisch al erg kosmopolitisch. Ten westen van de stad ligt alleen nog de Grote Oceaan en het Verre Oosten. Niet toevallig woont er in het immer uitbreidende Vancouver dan ook een zeer grote Aziatische gemeenschap (veertig procent van de bevolking!). Ook als Coupland over feng shuï of sushi schrijft, heeft hij het dus over zijn thuisstad. Ten noorden van Vancouver, zo merkt Coupland graag op, strekt zich dan de wildernis uit, tot aan de Noordpool. De overgang tussen cultuur en natuur is hier wel erg duidelijk zichtbaar. Vancouver heeft een enorme skyline, maar daarachter en daarboven toornt het gebergte uit. Coupland groeide dan nog op in het noorden van de stad, dat met de rest verbonden is met de emblematische Lions Gate Bridge, een laatste groot gebaar van beschaving op de grens tussen immense drukte en opperste stilte. Het hoeft dus niet te verwonderen dat het werk van Coupland, dat zo vaak gaat over massa-informatie, -communicatie en technologie, ook een sterk contemplatieve kant heeft.

REDACTIESECRETARIS

BRUSSEL – Hoe zou het nog zijn met Douglas Coupland? Goed blijkbaar. De schrijver die in 1991 wereldberoemd werd met zijn zeitgeistvattende en schoolmakende boek Generatie X, en wiens naam sindsdien nooit meer vernoemd wordt zonder dat er elders in de zin ergens een X voorkomt, is nog altijd zijn bezige zelf. Behalve in de literatuur is hij ook meer en meer actief in de beeldende kunst.

Agenda, het drietalig uitmagazine van de Vlaams-Brusselse Media is op zoek naar een

WIJ BIEDEN: Een deeltijds (3/5de) bediendencontract Een fair loon met extralegale voorwaarden Een stimulerende werkomgeving binnen een boeiend mediabedrijf INTERESSE ? Stuur jouw motivatiebrief en cv op tegen 15 juli 2014 naar: Kristel De Wolf – HR manager Vlaams-Brusselse Media vzw – Flageyplein 18 – 1050 Brussel Mailen kan naar kristel.de.wolf@tvbrussel.be

Douglas Coupland is overal aanwezig in Vancouver: ‘gepixelde’ orka en ‘Gumhead’.

daar behoorlijk wat nostalgie bij komt kijken, maar anderzijds blijkt uit zijn beschrijvingen ook de kracht van particuliere bezigheden of symbolen als ijshockey, esdoornsiroop, de Canadese gans of Expo 86. En van expo’s gesproken, wie voor 1 september nog in Vancouver geraakt kan daar nog gaan kijken naar een overzicht van Couplands beeldend werk ‘everywhere is anywhere is anything is everything’. Ook die titel zegt iets over het spanningsveld tussen particularisme en globalisering. Coupland, die zegt een visueel brein te hebben, en al beeldend kunstenaar was voor hij schrijver werd, doorspekt zijn popart dan ook zowel met universele elementen als lego en chewing gum, als met Canadiana zoals triplex en narwalhoorns. Michaël Bellon www.brusselnieuws.be/inresidence

Mad Surprise in pop-up store Bozar BRUSSEL – Onder de naam Mad Surprise! Young Belgian Design Award wordt de vroegere Dynamo Prijs (Prijs voor Belgische Design) deze zomer nieuw leven ingeblazen. Jong designtalent in textiel, productdesign en grafisch ontwerp, dat enige street credibility geniet, krijgt van 27 juni tot 19 juli een vitrine in de vroegere Bozar Shop (Ravensteinstraat 23), naast de hoofdingang van het Paleis voor Schone Kunsten. Voor deze eerste editie werden 22 Belgische designers geselecteerd, onder leiding van MAD Brussels. Donderdagavond 26 juni krijgen de exposanten al hun prijs toegekend, gaande van een standdeelname in Interieur Kortrijk, een expo in de artshop van Mudam (Luxemburg) en een look book JMB ter waarde van 1.000 euro. Ook benieuwd naar de namen?

BDW 1432 PAGINA 20 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Philomena Lepever aan Rusthuis De Wilde Rozen: “Gefeest dat we hebben bij de Bevrijding! Ik heb toen de eerste en enige sigaret van mijn leven gerookt.”

Philomena Lepever, 104 jaar

‘Ik heb altijd gewerkt en nooit stilgezeten’ NEDER-OVER-HEEMBEEK – Met haar 104 jaar is ze een van de oudste inwoners van Heembeek die nog in leven is. En de derde oudste persoon in het Brussels gewest. Philomena Lepevers herinneringen gaan terug tot de tijd dat Heembeek nog een klein dorpje was, toen de Duitsers een eerste keer binnenvielen. “De gezondheid, die heb ik van mijn moeder. En van het werken. Zolang ik kan babbelen en denken, gaat het goed met mij.”

hilomena Lepever, geboren op 25 juni 1910, is verrassend helder van geest, gezond van hart en leest nog elke dag - zij het met een vergrootglas. “Ik zien bitter naaig slecht,” zegt ze daar zelf over. Hoewel ze maar tot haar twaalfde naar school is gegaan, zou ze niet zonder lezen kunnen. “Bij ons thuis las mijn moeder dagelijks de krant voor. Iedereen luisterde dan, ja, zelfs de buren kwamen soms langs voor hun portie nieuws.” Voorts komen drie van haar vier kinderen wekelijks op bezoek. Daarnaast heeft Lepever zes kleinkinderen, zeven achterklein-

kinderen en één achter-achterkleinkind.” Lepever groeide op in Heembeek als jongste dochter in een gezin met veertien kinderen. Haar ouders waren boer. In het tweede decennium van de twintigste eeuw was Heembeek nog een landelijk dorp waar Brussel nog niet gearriveerd was. Rusthuis De Wilde Rozen, waar ze nu woont, was in die tijd een veld. “Ik heb onlangs nog tegen de schepen van de stad Brussel verteld dat ik hier nog met de kruiwagen gereden heb.” Aan haar jeugd heeft Lepever dan ook levendige herinneringen, die teruggaan tot het moment dat ze door haar

moeder voor het raam werd gezet toen Duitse soldaten in 1914, statig op hun paarden gezeten, het dorp binnenreden. Van die eerste oorlog herinnert ze zich nog de ontberingen. “Er was niet veel te eten, en de mensen moesten hun kostbare bezittingen, belangrijk voor hun dagelijkse brood, afgeven aan de Duitsers. Of hamsteren. Onze living waar we normaal gezien alleen kwamen als er gasten waren - gooiden we bijvoorbeeld vol hooi. In Heembeek hadden vele mensen ook paarden, die werden opgeëist door het Duitse leger, waardoor mensen voortaan een hond voor de kar moesten spannen.” “Er was ook niet veel te eten. En we hadden thuis vele monden te voeden. Gelukkig hadden mijn ouders een jonge koe die veel melk gaf. Mijn moeder zei achteraf altijd dat we dankzij die koe de oorlog doorgekomen zijn.” Op de koop toe liepen twee van Lepevers broers tijdens de oorlog ook nog eens tyfus op. “Gelukkig zijn ze daar heelhuids doorgekomen, ze zijn nadien zelfs nog smokkelwaar gaan kopen

om toch wat extra te eten te hebben. Om ons een beetje meer te kunnen veroorloven, breide mijn moeder ook kousen voor de Duitse soldaten.” Twee andere broers werden in het begin van die eerste oorlog ook opgeroepen om te gaan vechten aan het front. Ze hebben het vier jaar lang overleefd. Bij hun terugkomst herkende een van hen zijn kleine zusje haast niet meer. Lepever was toen acht.

Witloof Na de oorlog was het leven allerminst gemakkelijk. “Maar de mensen kloegen toen niet zo veel. Een voorbeeld: we gingen met ons gezin vaak met een hondenkar vol groenten naar de Grote Markt in Brussel om de opbrengst van het veld aan de man te brengen. Te voet heen, te voet terug. Toen ik twaalf was moest ik ook thuisblijven om op het veld te werken. Spijt heb ik daar niet van, dat ging gewoon zo.” Haar man Hendrik leerde Philomena kennen toen ze op een zonnige dag met de jeugdbeweging - “dat heette toen nog geen chiro” – present was tijdens een feestje voor de nieuwe kerk in Heembeek, in 1931. Ze zijn snel getrouwd. In 1932 volgde hun eerste kind, een dochter, en in 1935 dan kwam er een tweede dochter. Het gezin woonde ondertussen een dorp verder, in Koningslo, tegenwoordig een deelgemeente van Vilvoorde. Ze werden witloofboeren. “Kilometers heb ik afgelegd op mijn knieën om witloofkroppen af te snijden,” zegt Lepever daarover. “Zwaar werk, maar, ik heb er nooit iemand van zien doodgaan.” Toen kwam Lepevers tweede grote oorlog. “Ik herinner me de angst van die periode nog levendig. Mijn schoonbroer werd bijvoorbeeld gezocht door de Gestapo omdat de Duitsers hem naar Duitsland wilden sturen. Vermits hij thuis niet meer veilig was - ze waren hem

BDW 1432 PAGINA 21 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

at soms mee. Mijn man ging altijd bloem halen aan de graanmolen aan het kanaal en verbaasde zich er vaak over dat de broden zo snel op waren. Hij ging ook soms heinde en verre zaaigoed kopen voor het veld. Tot in Antwerpen zelfs. Op een dag stonden we op het veld te werken toen de Duitsers aankwamen. Niet iedereen hield toen de lippen op elkaar, en van één familie was geweten dat ze een beetje Duitsgezind waren. Ik ben toen het veld afgeslopen en op mijn blote voeten het hele eind naar Koningslo-dorp gelopen. Daar hadden we jong zaaigoed staan dat verstopt moest worden. Gelukkig had ik toen net veel wasgoed in manden staan, dat ik er gauw voor heb geschoven. We hebben toen geluk gehad, maar ik zie nog altijd hoe een van die Duitsers met zijn lange laarzen lukraak dingen opzij schoof om naar illegale voedingswaren op zoek te gaan. Vreselijk.”

Meudon Op de plek waar nu het Militair Hospitaal staat, was vroeger een kamp van de Duitsers, zo herinnert Lepever zich. “Uiteraard werden er weer van alle diensten opgeëist. Wij moesten bijvoorbeeld onze kar afgeven zodat zij die konden gebruiken. Af en toe waren er ook bombardementen. Ik heb er eens een meegemaakt toen ik aan het werken was op het veld. We moesten toen plat op onze buik liggen. Een gedaver! Ach, meneer, de oorlog, ik kan daar wel over vertellen, maar ge moet dat eigenlijk meemaken om te weten wat dat is.” Na die harde jaren volgde echter de Bevrijding.

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

IEDEREEN KENDE IEDEREEN

Philomena Lepever kent iedereen in Heembeek. Of toch van vroeger. Dat blijkt uit het feit dat ze bij haast alle oude foto’s van het boek Zo was Heembeek kan zeggen wie er op staat. Ze is dan ook de dochter van Tist van de Suisse, waarvan de jubileumbruiloft in het boek staat. De familie-Draps, de ouders van haar moeder, was ook gekend in Heembeek. “Tijdens de vasten werden er daar armen uitgenodigd om te komen mee-eten. Want mijn grootvader wilde niet dat die mensen toen smout op de boterham smeerden, want dat was vlees. Dus nodigden ze mensen uit en gaven hen boter. Het waren een beetje speciale mensen, mijn grootouders. Mijn vader heeft mijn moeder leren kennen toen hij als knecht kwam werken op de boerderij van mijn grootouders. Op een dag was mijn moeder zwanger, maar ze mocht niet trouwen en haar kind niet zelf opvoeden. Pas toen nummer twee kwam zijn ze getrouwd en mochten ze ook hun eerste kind zelf opvoeden.” “Zo,” zegt ze op een moment. “De mensen lezen zo’n dingen graag, da’s goed voor de gazet. En zet er ook maar in dat ik langs moederskant een vijfgeslacht ben.”

3 VRAGEN AAN KRIS CLERCKX

Journalist Kris Clerckx: “Niet alles is rozengeur en maneschijn in Brazilië.”

‘Veel Belgen blijven omwille van de liefde’ BRUSSEL – Kris Clerckx vertrok naar São Paulo om deel te nemen aan de São Silvestre Corrida waar zijn vader Henri Clerckx vijftig jaar geleden de overwinning behaalde. Hij raakte zodanig de ban van Brazilië dat hij op zoek ging naar andere Belgen en hun verhalen, wat uitmondde in het boek ‘Belgen in Brazilië’ en de expo ‘Viva Brasil!’ tot 31 augustus in het BELvue museum. Zijn er dan zoveel Belgen in Brazilië? Benjamin Tollet: “Het verhaal van de Belgen in Brazilië is veel belangrijker is dan algemeen geweten. Het is een vergeten geschiedenis. Naast het historische migratie eind negentiende, begin twintigste eeuw toen veel Belgen er een nieuw leven gingen opbouwen, wonen vandaag nog steeds 4.000 à 5.000 Belgen in Brazilië. Het is een zeer gevarieerde groep. Dat gaat van mensen die werken voor topbedrijven tot Belgen actief in de favela’s of op zoek naar avontuur, maar de meesten blijven uiteindelijk omwille van de liefde. Brazilië is geen gemakkelijk land. Je hebt het klimaat, de rijke en kleurrijke cultuur, men is er graag, maar tegelijkertijd is België een paradijs van sociale opvang. Als je leven goed gaat, zit je goed in Brazilië. Maar heb je pech door omstandigheden, dan gaat het mis. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn.”

Hoe ben je tewerkgegaan om de Belgen in kaart te brengen? Tollet: “Toen ik deelnam aan de Corrida de São Paulo, de belangrijkste loopwedstrijd in Zuid-Amerika, ben ik in contact gekomen met de consul Didier Vanderhasselt. Hij heeft me op weg geholpen. Mijn vriendin had er ook een Belgische vriendin wonen, en zo begint je netwerk te groeien. Ik heb nadien voor de RTBF prinses Christine de Ligne geïnterviewd. Zij is getrouwd met een prins van de familie Braganza, nazaten van het Braziliaanse keizerrijk die op hun beurt afstammen van de Portugese koningen.” Zijn er nog andere banden met de koninklijke familie? Tollet: “Koning Albert I en koningin Elisabeth waren in 1920 de eerste buitenlandse staatshoofden die in Brazilië op staatsbezoek waren. Zij werden als helden ontvangen, dat is mooi gedocumenteerd. Albert is gaan zwemmen op Rio’s bekendste strand Copacabana en gaan klimmen op de heuvels rond de stad. De foto’s scheppen een sfeervol beeld van die periode. Uit een bezoek in de buurt van Belo Horizonte is trouwens het huidige Bekaert ontstaan, uitgegroeid tot een belangrijke speler in de verwerking van staaldraad.” Benjamin Tollet Meer info op www.belvue.be

JDS WINT PRIX DEJEAN. Julien De Smedt van het Brusselse architectenbureau JDS ontving de prestigieuze Prix Dejean van de Académie d’Architecture in Parijs. De Smedt werd bewierookt om zijn parcours ‘qui impressionne (...) et sa mobilité qui frise l’hyper activité.’ n NAAR ÉÉN BESTE SOMMELIER. De wedstrijd die op zoek gaat naar de beste sommelier van het land wordt voortaan samen georganiseerd door de Gastronomische Club Prosper Montagné, de Vereniging Vlaamse Sommeliers en de Belgische Sommeliersgilde. Hun drie sommelierconcoursen hebben zich verenigd: de Eerste Sommelier van België, de Beste Sommelier van België (P. Montagné) en de Sommelier van het Jaar (Gault & Millau). Op 1 juli wordt de vragenlijst voor de kwartfinale gelanceerd. Op 12 oktober vindt de finale plaats in het Radisson BLU Hotel in de Vijfhoek. n FINNEN KIEZEN JONGE CULTUURVERTEGENWOORDIGER. Het Suomen BeneLux-Instituutti, beter bekend als het Fins Cultureel Instituut in de Boomstraat (Zavel), krijgt een nieuwe directeur. Sirpa Hietanen vertrekt eerstdaags naar het Hoge Noorden en wordt in september vervangen door Aleksi Malmberg. De jeugdige Malmberg heeft zijn sporen verdiend als programmatiemanager van het Helsinki Festival. n NIEUWE CHEF VOOR BRUSSELS PHILHARMONIC. Het voormalig Vlaams Radio Orkest krijgt na acht jaar Michel Tabachnik een nieuwe, buitenlandse muziekdirecteur. Op vrijdag 27 juni wordt zijn/haar naam bekend gemaakt. JMB

CULTUUR KORT

“Ik kan niet zonder lezen, ook al gaat het traag. Mijn moeder las vroeger al elke dag de krant voor, en dan kwamen de buren luisteren”

Lepevers gezicht klaart op. “Gefeest dat we toen hebben! Ik heb toen de eerste en enige sigaret in mijn leven gerookt. Van die vreugde is toen ons derde kind gekomen.” Het gezin verkocht in 1948, toen de enige zoon van het gezin werd geboren, de boerderij om terug te keren naar Neder-over-Heembeek. “We hebben toen vijf jaar café In de Klok uitgebaat, en mijn man ging toen voltijds aan de slag als metser, iets dat hij trouwens altijd graag gedaan heeft, zelfs toen we nog boer waren. Ik hield het café open. Dat was niet altijd makkelijk, want in die tijd gaven mannen nog wel eens spontaan de waardin een tik op de billen. Na vijf jaar hebben we het voor bekeken gehouden en zijn we op het domein van het kasteel Meudon gaan wonen, in de oude stallingen. Ik ging toen vlakbij werken, bij Shell. Kasteel Meudon bestaat al lang niet meer, dat was vroeger eigendom van notaris Albert De Ro, een goed man die veel voor de armen van Heembeek heeft gedaan.” Het domein van Meudon - nu een park - speelt trouwens een grote rol in het leven van Philomena Lepever. In 1975 verhuisde ze van de stallingen van het oude kasteel naar een huisje tegen de De Kluis, het bijhuis van de oude kerk van Neder-over-Heembeek, even verderop. Twee jaar later sloeg het noodlot echter toe, en overleed haar man Hendrik. “Hij heeft zijn hele leven een niet zo goede gezondheid gehad en is overleden aan maagkanker. Ik heb geleden onder zijn dood, maar heb mezelf verplicht om me actief bezig te houden. Met de tuin bijvoorbeeld. Dat zou ik iedereen trouwens willen aanraden in zo’n geval. Je moet met iets bezig zijn. Want anders grijp je toch naar de fles of stik je in je verdriet.” Lepever bleef tot twee jaar geleden aan De Kluis wonen. Daarna verhuisde ze naar het nieuwe OCMW-rusthuis De Wilde Rozen, waar ze graag vertoeft, al houdt ze altijd een foto van De Kluis in de buurt. “Ik ben hier op mijn gemak, ze kuisen regelmatig mijn kamer en als ik iets nodig heb dan kan ik altijd bij de directeur terecht. Als het mooi weer is dan zit ik trouwens graag in de tuin plezier te maken met andere bewoners. Ik ben een beetje de lieveling hier. Nu ja, ik heb altijd heel veel mensen gekend in Heembeek, en heb er zelfs veel zien opgroeien (zie ook kader, red). Ach, ik ben blij dat ik zo oud mag worden. Dat heb je zelf niet echt in de hand hoor, dus als ik raad zou moeten geven hoe dat komt... Ik heb altijd veel gewerkt en nooit stilgezeten. En mijn moeder is ook oud geworden. Dat zal er wel voor iets tussenzitten, zeker?” Christophe Degreef

er al een paar keer komen zoeken, zelfs tot in de bedden! - hielden wij hem verstopt. Velen die ik kende deden dat trouwens, iemand beschermen. De mensen wisten dat van elkaar. Mijn schoonbroer ging overdag zelfs meewerken op het veld. Ik vervoerde hem dan in een kruiwagen met een ton of een bache erover.” “Tijdens die periode maakten we ons opnieuw grote zorgen dat we niet genoeg te eten zouden hebben. Mijn schoonbroer moest uiteraard mee eten, maar regelmatig kwamen er ook buren en kennissen langs. De hele buurt

BDW 1432 PAGINA 22 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

Voetbal > Abdel Jaichi kreeg na handbalcarrière Adnan Januzaj onder zijn vleugels

‘Ik zie nog altijd dezelfde Adnan’ BDWSPORT

BRUSSEL – Van China tot Scandinavië, de naam van Abdel Jaichi (56) dook de afgelopen weken in allerlei media op. Hij was namelijk drie jaar lang turnleraar van Adnan Januzaj, een van onze grootste voetbaltalenten, die goed wordt afgeschermd. Maar Jaichi heeft veel meer te vertellen dan zijn ontmoetingen met de jonge voetballer. Hij heeft namelijk zelf een mooie handbalcarrière achter de rug, en hij heeft een eigen vzw. “Ik had niets te doen en was nogal curieus, dus ging ik eens naar de handbaltraining kijken,” vertelt Jaichi over zijn jeugdjaren. “Die vond op zaterdagvoormiddag plaats bij mij op school (de Sint-Mariaschool in Schaarbeek), voor leerlingen uit het vijfde en zesde secundair. Ik was nog te jong om mee te doen, maar het interesseerde me wel. Dus stond ik er elk weekend om de ballen terug te werpen die buiten het speelveld waren gevlogen. Toen de trainer merkte dat ik nogal hard kon werpen, besloot hij me toch op te nemen in de groep.” Nieuwsgierigheid bracht de Brusselaar dus in aanraking met een sport die hem op het lijf bleek geschreven te zijn. Zijn eerste competitie-ervaring deed hij op bij de pas opgerichte ploeg van de Sint-Mariaschool, maar die ontgroeide hij snel. Via de handbalclubs van Evere en Kraainem klom hij op om bij Avanti Lebbeke te proeven van de hoogste divisie. “Daar was ik jarenlang een basispion en speelde ik met een paar ronkende namen. Ik was een echte afwerker. En ik was zeer explosief: een hoge startsnelheid en een grote sprongkracht. Men noemde mij wel eens de tgv van Vlaanderen.” “Ik was een goede speler dus heb ik altijd veel respect gekregen. Dat kwam ook door de rol als trainer die ik al tijdens mijn spelerscarrière had opgenomen. Ik heb achtereenvolgens de ploeg van de ULB en de nationale juniorenploeg onder mijn hoede gehad. Maar op een bepaald moment werd de combinatie met mijn werk als turnleraar en mijn familiaal leven te moeilijk, dus besloot ik voor de arbitrage te kiezen.” Jaichi kon ook goed met het fluitje overweg en klom naar de hoogste Belgische rangen. Maar de maximumleeftijd die scheidsrechters moeten respecteren, dwong zijn arbitragepartner in lagere reeksen te fluiten en dat zagen ze niet zitten, dus besloten ze ermee te stoppen. Handbal is vandaag minder aanwezig in zijn leven, al is hij nog actief binnen de arbitragecommissie.

Gestructureerd spelen Maar dat betekent niet dat Jaichi zich verveelt. Au contraire. Naast zijn carrière als leraar lichamelijke opvoeding heeft hij zijn eigen vzw: Le Club du Multisports. “Het idee om daarmee te beginnen is ontstaan toen ik tijdens de schoolvakanties werkte als sportief monitor in Louvain-la-Neuve. Normaal gezien werkte ik met jongeren uit de secundaire school, maar daar werd ik geconfronteerd met kinderen van drie tot zeven jaar. Ik wou ook in Brussel een sportwerking opzetten voor ketjes van die leeftijd en ben in 2003 met de vzw begonnen.” “Om een kind motorisch te vormen is het

Abdel Jaichi: “Ik was een echte afwerker, als ik vooraan de bal kreeg was het meestal goal. En ik was zeer explosief. Men noemde mij wel eens de tgv van Vlaanderen.”

“Adnan heeft een trainer als Wilmots nodig. Als je hem te veel vrijheid geeft, dan kan hij wat zotjes beginnen te doen” belangrijk dat hij zaken als ritme, evenwicht en ruimtelijke organisatie al voor zijn zesde traint. Dat zal hem later helpen in het dagelijkse leven. Ook waarden als respect en het leren delen worden op een natuurlijke wijze aangeleerd.” Jaichi is vandaag eerder coördinator dan zelf monitor, maar de aanpak blijft dezelfde. Op woensdag (twee uur) en zaterdag (drie uur) worden in het sportcomplex van Evere verschillende sporten beoefend, en er wordt gezwommen. Een zestigtal kinderen, tussen drie en twaalf jaar oud, nemen daar aan deel. “Plezier komt op de eerste plaats. De kinderen komen spelen, maar dan op een gestructureerde manier. Rond hun zesde gaan we wat meer in op de technische kant van de sporten en kunnen ze zich stilaan oriënteren, naar balsporten of tennis bijvoorbeeld.” “Door een begeleiding van drie tot twaalf jaar aan te bieden, bieden wij een continuïteit die je niet zoveel ziet. Meestal wordt vanaf latere leeftijd of over een kortere tijdspanne gewerkt. Ik voel alvast dat men hier meer open voor staat. Vroeger zeiden ouders me dat de kinde-

VOOR WELK LAND KIEZEN? De keuze van Adnan Januzaj voor de Rode Duivels heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Er werd lang gewag gemaakt van Albanië en Kosovo. Een dilemma dat Jachi zich goed kan voorstellen. “Ik heb tot mijn zesde in Marokko gewoond en had de Marokkaanse nationaliteit. Maar de Belgische handbalbondscoach, die dat niet wist, had me opgenomen in zijn preselectie. Ik heb me laten naturaliseren, ook mede door het feit dat je Belg moest zijn om in het onderwijs te staan. Had Marokko mij gevraagd om voor hen te spelen, dan had ik dat niet gedaan. Ik houd van dat land, maar hier heb ik mijn leven.”

ren toch ook op straat konden spelen, maar ze verstaan nu ook wel dat de omkadering die wij aanbieden belangrijk is.”

Zotjes doen Jaichi kan dus op heel wat ervaring teren en werd daarom drie jaar geleden benoemd tot onderdirecteur van het atheneum Ukkel 2. Maar zijn periode als turnleerkracht op het atheneum van Jette laat hem niet los, en dat komt vooral door één begenadigde student:

Adnan Januzaj. De jonge Brusselaar is een van de Rode Duivels die in Brazilië strijdt voor de wereldbeker. “Ik heb Adnan van zijn dertiende tot zijn zeventiende onder mijn hoede gehad. Niet alleen tijdens de turnlessen, maar ook tijdens de middagpauzes want dan vond het voetbaltornooi de Mundialito plaats. De leerlingen vormden ploegen die werden onderverdeeld in poules. Het tornooi is uitgegroeid tot een heus evenement op school, waar ‘s middags heel wat studenten naar kwamen kijken. De dag van de finale werd iedereen zelfs vrijgesteld van de les om te komen kijken.” “Adnan was een van de jongens die opviel, uiteraard. Maar ik wou niet dat hij alleen al het werk opknapte. Hij deelde zijn techniek en het werk dat hij opknapte met de andere jongens, hij dribbelde één of twee man en gaf dan zijn bal af. Het is belangrijk dat je jongens van die leeftijd die ploeggeest bijbrengt.” Op technisch vlak kon Jaichi de jonge Brusselaar weinig bijbrengen, maar op vlak van attitude heeft hij wel zijn rol gespeeld. Hij is dan ook fier dat hij hem tussen de vedetten ziet staan. “Dat benenspel, die balbehandeling, … Ik zie nog altijd dezelfde Adnan als vroeger, maar dan tussen de sterren. Ik zie hem nog jaren aan de top draaien, en bij de Rode Duivels. Het enige waar ik wat schrik voor heb, is wie er na de huidige bondscoach komt. Hij heeft een trainer als Wilmots nodig, want als je hem te veel vrijheid geeft, kan hij wat zotjes beginnen te doen.” “Ik heb hem wel iets bijgebracht, denk ik. Op vlak van waarden, zoals respect voor de anderen en goed kunnen samenwerken. Ik ben blij dat hij dat meedraagt in zijn bagage.” Tim Schoonjans

BDW 1432 PAGINA 23 - DONDERDAG 26 JUNI 2014

ESTAFETTE > KEN LAMBEETS

De bassethond uit Anderlecht

Luis Oliveira aan de bal tegen Nederland op het WK 1998 in Frankrijk.

Brusselse Duivels (8): Luis Oliveira

De Italo-Braziliaanse Belg BRUSSEL – Wie waren de Belgische helden op het wereldkampioenschap dat in 1998 in Frankrijk werd gespeeld? Het antwoord op die vraag is kort: er waren er geen. Ook al konden de Rode Duivels rekenen op een Braziliaan die via het Astridpark zijn weg naar onze nationale ploeg had gevonden. De eerste wedstrijd op het WK 1998 tegen Nederland was een absolute schande. We verdedigden en provoceerden alleen maar om de nul te kunnen houden en daarmee was alles gezegd. Misschien was de Nederlandse suprematie ten opzichte van de Belgen wel nooit beter zichtbaar dan in die op 0-0 geëindigde wedstrijd. Daarna speelden we ook gelijk tegen Mexico (2-2) en tegen Zuid-Korea (1-1) waardoor we voor het eerst sedert 1954 geen enkele WK-wedstrijd wonnen en na de eerste ronde naar huis mochten. Had het op geen enkel moment anders kunnen lopen? Misschien toch wel. Tegen Mexico hadden we door twee doelpunten van Marc Wilmots een mooie voorsprong bij elkaar gevoetbald, maar de rode kaart van Gert Verheyen, de hitte in Bordeaux en het gebrek aan voetballende kwaliteiten deden ons alsnog de das om. Een blik op de selectie van toen leert dat we ons misschien beter de moeite van de korte verplaatsing bespaard hadden. Van die selectie maken alleen Wilmots, Verheyen, Luc Nilis, Franky Van der Elst, Enzo Scifo, en misschien Filip De Wilde aanspraak op een plaats in de top honderd van de grootste Belgische voetballers allertijden. Maar Verheyen kreeg dus die rode kaart, Nilis scoorde zelden voor de Rode Duivels, en de trotse Scifo lag overhoop met de trotse bondscoach Georges Leekens. In de selectie zaten ook twee Brusselse Duivels: één geboren Brusselaar en één geadopteerde. Die eerste was Bertrand Crasson, die

SPORT KORT

Na jarenlange speculaties hebben de rugpybploegen Brussels Barbarians en de Brussels Celtics beslist te FUSIONEREN. De nieuwe club zal vanaf volgend seizoen drie seniorenploegen tellen, één vrouwenploeg en een omvangrijke jeugdschool. De touch rugbyploeg van de Barbarians zal eveneens behouden blijven. Het veld aan de VUB blijft hun hoofdveld, al zullen ze sommige matchen in Tervuren afwerken. ■ Zaterdag wordt in Schaarbeek, op de velden van rugbyclub Kituro, het tornooi COUNTRY OF ORIGIN georganiseerd, een ‘wereldbeker’ waarin twintig ploegen het tegen elkaar opnemen. Elke ploeg moet minstens twee

echter alleen de eerste 22 minuten van het toernooi speelde. De aangenomen Brusselaar heette Luis Airton Barroso Oliveira. Hij was Braziliaan van geboorte maar belandde op zijn zestiende met een spelersmakelaar in Brussel, waar hij aan de slag kon bij Anderlecht. Het verhaal van zijn beginperiode daar is niet fraai. Hij liep eenzaam en verloren rond in de hoofdstad, tot Michou Dehenain van café La Coupe tegenover het stadion zich over hem ontfermde. Oliveira werd zelfs verliefd op haar dochter, maar verkaste in 1992 naar voetbalclub Cagliari Calcio op Sardinië, om nooit meer terug te keren. Oliveira zou alleen nog voor Italiaanse clubs spelen, en zijn sportieve top bereiken toen hij in 1997-98, het seizoen vlak voor het WK in Frankrijk, vijftien doelpunten scoorde voor Fiorentina aan de zijde van de Argentijnse vedette Gabriel Batistuta.

Pijpenkrullen Vandaag woont Oliveira nog altijd op Sardinië, maar is sinds 1992 Belg. Hij liet zich naturaliseren om voor België te kunnen uitkomen, maar door een verregaande ruzie met bondscoach Paul Van Himst, miste hij het WK 94 in Amerika. Daarna volgde een verzoening en geraakte Oliveira toch aan 31 interlands waarin hij zeven keer scoorde. Spectaculaire doelpunten maakte de introverte spits met de pijpenkrullen overigens zelden. Oliveira kon dribbelen maar rendeerde vooral goed op de counter, als hij schuin op doel kon afgaan om dan met een droog schot op halve hoogte af te ronden. In Frankrijk lukte ook dat geen enkele keer. Volgens sommigen was Oliveira in werkelijkheid ouder dan op zijn papieren stond, maar hij was toch ook offi cieel al 42 toen hij uiteindelijk kapte met profvoetbal. Michaël Bellon

veteranen en twee dames in de rangen hebben. Meer info op www.countryoforigin.eu ■ Voor het tweede jaar op rij wordt in Ter Kamerenbos (aan de kiosk) UP BRUSSELS georganiseerd. Zowel zaterdag (van 12 uur tot middernacht) als zondag (van 11 tot 20 uur) zullen sportclubs en -verenigingen allerhande demonstraties en lessen geven. Er worden ook fi etstochten georganiseerd, er zal een petanqueveld en een minigolf zijn, etc. ■ Blijft u liever binnen? Dan kunt u het hele weekend terecht in de lokalen van biljartclub CRB Leopold, in het Zuidpaleis. Zij organiseren twee dagen lang (vanaf 14 uur) de nationale VIJF-KEGELFINALE. TS

Met het WK voetbal en de Duivelsgekte zouden we haast vergeten dat op 5 juli de Tour de France van start gaat. In de rijke Tourgeschiedenis duiken heel wat Brusselaars op. De eerste protagonist: Philippe Thys. Thys wordt geboren op 8 oktober 1890 in Anderlecht. Tijdens een trainingsritje in de buurt van Namen kruist hij per toeval het pad van de Fransman Passerieu. Ze fi etsen samen verder. Op de eerstvolgende helling rijdt de eenentwintigjarige Thys de voormalige nummer twee van de Tour zomaar uit het wiel. Niet veel later tekent Thys op voorspraak van de Fransman een contract bij Peugeot. In datzelfde jaar, 1912, staat Thys al aan de start van zijn eerste Tour. Nadat de grote favoriet Lucien Petit-Breton al in de tweede etappe tegen een koe rijdt, neemt de Belg Odiel Defraeye de leiding over. De eerste Belgische Tourzege is een feit. Zonder zich echt op het klassement te concentreren, eindigt Thys als zesde. In de Tour van 1913 staat Eugène Christophe aan de leiding, wanneer hij in de Pyreneeën zowel zijn voor- als achtervork breekt. Hulp van derden is bij materiaalpech nog niet toegestaan, dus wandelt Christophe vijftien kilometer naar de dichtstbijzijnde smederij, waar hij zelf zijn voor- en achtervork aan elkaar last. Het algemeen klassement kan hij op zijn buik schrijven. Passons. Thys wint de zesde etappe naar Luchon en wordt de nieuwe leider. Die plaats staat hij nog twee dagen af aan Marcel Buysse, maar daarna is er geen houden meer aan. Thys diept de kloof rit na rit verder uit. Op de voorlaatste dag van Longwy naar Duinkerke breekt Thys zelf een vork. “Twee commissarissen bleven netjes toekijken terwijl ik in het zweet mijns aanschijns de vork stond te braseren in de smidse,” zegt Thys daar vele jaren later over. De handige Anderlechtenaar houdt nog 8 minuten en

37 seconden over en wint zijn eerste Tour. De Tour van 1914 start op de dag waarop de Oostenrijkse troonopvolger Franz Ferdinand wordt vermoord. Al in de eerste etappe pakt Thys de gele trui, om hem niet meer af te staan. In alle andere ritten eindigt hij bij de eerste vijf. Zelfs een halfuur straftijd in de voorlaatste etappe houdt hem niet meer tegen: Thys is geen eendagsvlieg. Twee dagen na de Tour breekt de Groote Oorlog uit. Philippe Thys treedt in dienst bij de Franse luchtmacht. Heel wat concurrenten van Thys, waaronder de Fransen Petit–Breton, Lapize en Faber, sneuvelen op het slagveld. Tijdens de Tour van 1919 heeft Thys een fi nancieel confl ict met zijn sponsor. Al tijdens de eerste etappe geeft hij op. Tourdirecteur Henri Desgrange noemt Thys een verwaand mannetje, waarop Thys repliceert dat hij in 1920 terugkomt om de Tour te winnen. En zo geschiedt. Door de aanhoudende hitte geeft meer dan de helft van het peloton op tijdens de eer© COLLECTIE MARCEL JACOBS ste vier koersdagen. Thys houdt van de warmte en pakt al in de tweede etappe de gele trui. In de Pyreneeën vergroot hij de voorsprong in zijn kenmerkende stijl: laag over het stuur hangend, zoals een bassethond. Na die derde Tourzege is Thys over zijn hoogtepunt heen. Hij wint nog wel vijf Tourritten en toont zijn veelzijdigheid door Belgisch kampioen veldrijden te worden. Enkele jaren eerder schreef hij overigens ook al de Zesdaagse van Brussel op zijn naam. Na zijn wielerpensioen verdient de Eddy Merckx avant la lettre de kost als garagehouder, fi etsenhandelaar en organisator van autoreizen. Philippe Thys overlijdt op tachtigjarige leeftijd in Brussel. BDW-eindredacteur Ken Lambeets houdt van literatuur en van echte sporten

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).