BDW - editie 1428 by brusselnieuws.be (archief)

THEATERSTUDENTEN RITS ZWAAIEN AF MET EEN KNAL En ook: D Festival, Pat Metheny en Damien Jurado.

29 05 14

PIERRE ALECHINSKY IN HET ERASMUSHUIS

LEES P.16-17

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

ROUW NA TERREURAANSLAG

BRUSSEL – Amper 35 seconden had de intussen nog steeds voortvluchtige moordenaar nodig om zaterdag in het Joods Museum in de Miniemenstraat vier personen in koelen bloede neer te schieten. Drie personen, twee Israëlische toeristen en een Franse medewerkster van het museum, stierven ter plekke. Bij het ter perse gaan vocht het vierde slachtoffer, een jonge onthaalbediende, nog voor zijn leven. Alles wijst op een terroristische aanslag, en 25.05 daarom is de zaak nu in handen van het federale parket. De Joodse gemeenschap reageert onthutst. Lees pagina 11. 2014 FOTO: © JO VOETS 25.05

2014

Verkiezingen > PS aan zet voor Brusselse regering

25.05

2014

Vlaamse stem is blijver

25.05

2014 BRUSSELKIEST.BE

ALLES OVER DE VERKIEZINGEN IN BRUSSEL

Brussel Deze Week

Met de steun van de

et is maar een van de vaststellingen van de laatste stembusslag. Het aantal Vlaamse stemmen daalt niet onder de vijftigduizend zoals door sommigen werd voorspeld. 55.570 Brusselse kiezers brachten een stem uit voor het Vlaams parlement. Dat zijn er aanzienlijk meer dan in 2009. Ook in de Kamer bleven de Vlamin-

gen de eigen taal trouw. Er gingen maar liefst 46.000 stemmen naar Nederlandstalige lijsten voor de Kamer. Het was nochtans hoogst twijfelachtig of daarmee ook maar een zetel zou worden gehaald. Bovendien had Groen dan nog eens voor een Ecolo-lijst gekozen. Een communautaire stemming is het dan weer niet geworden in Brus-

sel. N-VA is slechts de vierde partij en de eerder Vlaamsgezinde partijen (Vlaams Belang, N-VA en CD&V) halen voor het Brussels parlement samen minder stemmen dan in 2009. De ‘Brusselse’ partijen, SP.A, Groen en Open VLD, halen twintig procent meer.

Stevige troef De machtsverhoudingen worden aan Vlaamse kant niet fors door elkaar geschud, ondanks winst voor N-VA (plus 2 zetels) en Groen (plus 1), en verlies voor Vlaams Belang (min 2 zetels) en SP.A (min 1).

Open VLD (plus 1 zetel) is aan zet om een coalitie in elkaar te boksen. Guy Vanhengel (Open VLD) heeft gesprekken aangevat met SP.A, Groen, N-VA en CD&V. In die volgorde. Mogelijk is er deze week al een meerderheid. Aan Franstalige kant valt vooral het forse verlies op van regeerpartij Ecolo, en het sterke resultaat van oppositiepartij FDF. Verder heeft de MR van Reynders de PS niet de das kunnen omdoen. Rudi Vervoort, die voor de eerste keer de PS-lijst trok na vier keer Charles Picqué, slaagde erin om van

de PS de grootste partij te maken. Een stevige troef is dat om een regering te vormen. Die kan wel enkele weken op zich laten wachten. Steven Van Garsse & Danny Vileyn ADVERTENTIE DB629993E4

BRUSSEL – Het aantal Vlaamse stemmen in Brussel houdt mooi stand. Ook voor de Vlaamse kandidaten voor de Kamer werd er lustig gestemd, zelfs al maakten die geen schijn van kans.

Ontdek de bon en de voorwaarden binnenin

N° 1428 VAN 29 MEI TOT 5 JUNI 2014 ¦ WEEK 22: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

ECOLO

BDW 1428 PAGINA 2 - DONDERDAG 29 MEI 2014

ZETELVERDELING FRANSTALIGE PARTIJEN BRUSSELS PARLEMENT

CDH

ZETELVERDELING NEDERLANDSTALIGE PARTIJEN BRUSSELS PARLEMENT

SP.A 3 ZETELS

GROEN 3 ZETELS

MR 18 ZETELS

FDF 12 ZETELS

OPEN VLD OPEN VLD 5 ZETELS 5 ZETELS

CD&V 2 ZETELS

FDF

N-VA 3 ZETELS

CDH 9 ZETELS ECOLO 8 ZETELS

PS 21 ZETELS

PTB-GO : 4 ZETELS

VLAAMS BELANG : 1 ZETEL 25.05

BRON: BZ. INFOGRAFIEK: PETER DHONDT/BDW

2014

25.05

2014

Franstalige Brusselaars > Extreemlinks en liberalen winnen

Reynders krijgt PS niet klein

25.05

2014

25.05

2014 BRUSSELKIEST.BE

ALLES OVER DE VERKIEZINGEN IN BRUSSEL

BRUSSEL – Het was de natte droom van de recent ingeweken Luikenaar Didier Reynders (MR) om met een klinkende overwinning in Brussel regeringsdeelname op alle niveaus te forceren. Het is koffiedik kijken hoe de toekomstige regeringen er gaan uitzien, maar de MR heeft in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest de verkiezingen niet gewonnen. Brussel Deze Week

Met de steun van de

Didier Godsuin van het FDF was in zijn tijd – van 1989 en 1999 – als minister van Leefmilieu een realistische groene. Ecolo heeft ook voor de meer francofone Christos Doulkeridis gekozen als kopman, en niet langer voor Evelyne Huytebroeck, tien jaar minister en een van de founding fathers van de groenen in Brussel. Ligt ook daar een stuk van de verklaring? Het CDH van minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet verliest ‘maar’ twee zetels en houdt er nog negen over. Dat is pijnlijk voor een vicepremier en voormalig partijzitter die al vele jaren in de hoogste regionen meedraait. Milquet wijt de uitslag aan de geluidsoverlast waaronder de Brusselaars te lijden hebben. Ook in buurten waar ze nog nooit een vliegtuig hebben horen overvliegen hingen er affiches uit met ‘Nee aan het plan-Wathelet’. Wathelet is partijgenoot van Milquet in de federale regering. Toen het protest tegen de vliegtuigen de kop opstak heeft ze Wathelet prompt laten vallen. Drie weken voor de rel rond de vliegtuigen droomde Milquet er nog van om voor tien jaar minister-president van de Brusselse regering te worden.

Misschien is het verlies eerder te wijten aan de zwakke resultaten van haar partijgenoten op Werk. In de tien jaar dat CDH het departement leidde, is de werkloosheid niet gezakt. En dan is er het extreemlinkse PTB*PVDA-Go dat dankzij de techniek van de lijstverbindingen vier zetels binnenhaalt. PTB had een lijstverbinding met Pro Bruxsel, BUB, Pirate en R. Het wordt uitkijken hoe de PS met een concurrent

Toen het protest tegen de vliegtuigen de kop opstak, heeft Milquet Wathelet prompt laten vallen

Coalities

op de linkerflank zal omgaan in het parlement. Halverwege de telling van de stemmen hadden ook een paar kleine extremistische partijtjes © JO VOETS

elfs Reynders geeft het toe: de PS van Rudi Vervoort heeft goed gescoord. De PS behoudt haar 21 zetels van de 72. Dat was niet evident nu stemmenkanon Charles Picqué de lijst niet meer aanvoerde. En dan was er de dreiging van de PTB. Maar kopman Vervoort heeft nooit geloofd dat de extreemlinkse partij de PS in Brussel ging pijn doen, wel in Wallonië. Die voorspelling lijkt bewaarheid. De PS is de grootste partij geworden. In 2009 waren de liberalen van de MR – Franstalige liberalen plus FDF – met 24 nog de grootste. Nu zijn MR en FDF uiteen, en halen ze samen 30 zetels, waarvan achttien voor de MR. Dat gegeven vermenigvuldigt het aantal mogelijke coalities. Het zijn Vervoorts huidige coalitiepartners Ecolo en CDH die de prijs betalen voor tien jaar Olijfboomcoalitie. Ecolo wordt gehalveerd en houdt nog acht zetels over. Dat verlies was voorspeld: het extreemlinkse PTB haalt vier zetels uit het niets, waarschijnlijk ten koste van Ecolo. En er mag worden van uitgegaan dat Ecolo ook aan het FDF zetels heeft verloren. Ecolo heeft een communautair kantje en lijsttrekker

een zetel waarvan Debout Les Belges van populist Laurent Louis de grootste was.

Rachid Madrane (PS) in de spiegelzaal van het Brussels Parlement.

De PS blijft de grootste partij in Brussel. Voor de verkiezingen zegde Rudi Vervoort dat hij 40 zetels wil voor een werkbare meerderheid. Dan heeft Vervoort twee keuzes: PS-FDF-CDH of PS-FDF-Ecolo. De huidige Olijfboom (PS-CDH-Ecolo) haalt maar 38 zetels en een vrijzinnige coalitie (PS-MR) zoals in de stad Brussel haalt maar 39 zetels. Dat er vlug een coalitie komt, is weinig waarschijnlijk. De coalitie in Brussel zal ook afhangen van de coalitie in Wallonië. Daar heeft de Olijfboom ondanks fors verlies van Ecolo nog altijd een meerderheid van 47 op 75. Misschien moet Vervoort als trouwe partijsoldaat zich in die logica (dezelfde coalitie als Wallonië) toch tevreden stellen met een derde editie van de Olijfboom met een nipte meerderheid van 38. Ook een centrumrechtse meerderheid is mogelijk: MR, FDF en CDH halen samen 39 zetels. Willen ze een sterke anti-PS-coalitie smeden dan moeten ze er Ecolo bijnemen. Maar op dit moment staat er niets vast. Eerst moet geweten zijn aan wie de koning vraagt om de verkenningsronde voor de federale ploeg te leiden. Danny Vileyn

BDW 1428 PAGINA 3 - DONDERDAG 29 MEI 2014

VLAAMSE PARTIJEN IN HET BRUSSELS PARLEMENT SINDS 1999 OPEN VLD

SP.A GROEN Open VLD SP.A

CD&V

N-VA CD&V

VLAAMS BELANG

BRON: BZ. INFOGRAFIEK: PETER DHONDT/BDW

35 %

1999

2004

VLD MET VU SP MET AGALEV

CD&V MET N-VA

2009

2014

Vlaamse Brusselaars > Vanhengel wil snel formatie-akkoord

Open VLD leidt de dans BRUSSEL - Open VLD blijft de grootste Brusselse partij aan Vlaamse kant. Een klassieke tripartite maakt de meeste kans. N-VA is de winnaar in Brussel. De Vlaams-nationalisten zien hun electoraat bijna verviervoudigen, goed voor drie zetels. Maar omdat verkiezingen ook met verwachtingen te maken hebben, en omdat de N-VA er niet in geslaagd is om de grootste partij te worden, vallen de resultaten wat bleekjes uit. Zeker vergeleken met de landslide in Vlaanderen. Open VLD was eerder bedachtzaam in de campagne, maar doet het uitstekend in de verkiezingen. De liberalen halen de extra zetel binnen die ze de vorige verkiezingen aan N-VA waren kwijtgespeeld, een mooie revanche. Open VLD haalt vijf zetels en is dan ook aan zet in deze Vlaams-Brusselse coalitievorming. Een andere grote winnaar is Groen, dat nu al voor de vierde verkiezing op rij haar stemmenaantal ziet aanzwellen. Groen gaat van twee naar drie zetels. De laatste rechte lijn in de campagne verliep nochtans niet rimpelloos, onder meer door het débacle in de gemeenschapscentra en uitspraken over voorrang voor Nederlandstaligen in het onderwijs. Deelnemen aan de Brusselse regering en zetels winnen, Groen en Open VLD bewijzen dat het kan. Oppositiepartij SP.A wint lichtjes in procenten, maar verliest een zetel. De partij van Pascal Smet had voluit ingezet op stemmen van andere gemeenschappen. De electorale winst hiervan lijkt eerder beperkt. Kan CD&V in Vlaanderen het verlies beperken tegenover het N-VA-geweld, dan is het in Brussel huilen met de pet op. De partij van lijsttrekker Grouwels verliest een zetel. De neergang is niet nieuw. Al sinds 1999 gaat het met CD&V bergaf (zie grafiek). CD&V heeft het sowieso al moeilijk om in steden aansluiting te vinden. In Brussel is dat niet anders. “Willen we een volgende tsunami vermijden, dan zullen we ons tot een echte stadspartij moeten omvormen, met een lokale verankering,” zegt lijstduwer Walter Vandenbossche (CD&V). Vlaams Belang tot slot verliest zwaar, net zoals in

Vlaanderen. De extreemrechtse partij houdt nog één zetel over. Ooit waren het er zes. Met dit resultaat zijn er verschillende coalities mogelijk, maar aangezien Open VLD aan zet is, en Vanhengel liever niet met N-VA in zee gaat, blijven er twee serieuze kandidaten over: een verderzetting van de huidige coalitie, met Groen en CD&V, of een heruitgave van de coalitie uit 2004 met SP.A en CD&V. Die laatste lijkt het meeste kans te maken. Ten eerste zijn er hardnekkige geruchten dat Open VLD en SP.A een (geschreven) voorakkoord hebben. Daarnaast leven Pascal Smet (SP.A, lijsttrekker) en Bruno De Lille (Groen, lijsttrekker) zowat op voet van oorlog met elkaar. Dat heeft te maken wat er vijf jaar geleden is gebeurd. Toen heeft Groen een voorakkoord met SP.A verbroken, waardoor SP.A in de oppositie belandde. Tot slot hebben zowel Open VLD als SP.A er voordeel bij om een partij die in uitstekende vorm is naar de oppositie te verwijzen.

Snelle coalitievorming Daarom lijkt een klassieke tripartite met CD&V als kleinste partij de meest voor de hand liggende coalitie. Vraag is dan wie het CD&V-collegelid wordt. Het moet in ieder geval een vrouw zijn, indien Guy Vanhengel en Pascal Smet de andere twee collegeleden zijn. Vraag is of dat dan nog Brigitte Grouwels kan zijn, na deze erbarmelijke uitslag. Nu al klinkt binnen de partij de roep naar vernieuwing. Vanhengel zal hoe dan ook snel willen gaan met de coalitievorming. Als hij een Vlaams-Brusselse coalitie sluit voor er een meerderheid is in de Vlaamse regering, is de kans alweer kleiner dat er directieven vanuit Vlaanderen zullen komen in verband met de Vlaams-Brusselse coalitie. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat CD&V en N-VA in Vlaanderen Open VLD mee aan boord nemen, maar dat beide partijen dan eisen stellen voor regeringsdeelname in Brussel. Afgelopen maandag was Vanhengel al volop gesprekken aan het voeren. “En we praten met alle democratische partijen,” aldus Vanhengel. Steven Van Garsse

BDWOPINIE N-VA

Groen

Kaap de Goede Hoop door Danny Vileyn Twee verkiezingen op rij werd er voorspeld dat het aantal stemmen voor Nederlandstalige partijen onder de 50.000 zou zakken. En twee keer op rij gebeurde dat niet. Iedere keer werd vlotjes de kaap van de 50.000 gehaald. Gelukkig maar. De Franstaligen zouden desgevallend inderdaad kunnen proberen te morrelen aan de gewaarborgde vertegenwoordiging, ook al zouden ze hiermee de doos van Pandora openen. Maar dat is niet de voornaamste reden voor onze bezorgdheid. Als het aantal stemmen onder de 50.000 zou zakken, zou de onvermijdelijke vraag rijzen hoeveel reële macht de Vlamingen in een systeem van gewaarborgde vertegenwoordiging nog overhouden. Maar de Vlamingen hielden dus stand in het Brussels en in het Vlaams parlement. De grote verrassing is echter het aantal Vlaamse stemmen voor de Kamer: 46.000. Dat zijn er minder dan 50.000, maar het is niettemin gigantisch. Iedereen wist dat de Vlamingen na de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde geen zetel meer konden halen. Maar blijkbaar staan Vlaamse Brusselaars – of wie weet anderstalige – erop om ook voor de Kamer een stem voor een Vlaamse partij uit te brengen. Het is de verdienste van Benjamin Dalle (CD&V) om dit niveau in de kijker te zetten. Nooit eerder kreeg een Nederlandstalige kandidaat uit Brussel zoveel media-aandacht. Maar Dalle zelf heeft er niet van kunnen profiteren. CD&V is maar de vierde partij. De uitslag ligt in de lijn van de barslechte uitslag van de partij in het Brussels parlement. De uitslag van Groen voor het Brussels parlement stemt overeen met de mooie uitslag van de partij in Vlaanderen. Ecolo, met wie Groen heel nauw samenwerkt, komt zwaar gehavend uit de kiesstrijd. Wie radicaal tegen die trend ingaat, is de Open VLD van Guy Vanhengel. Vanhengel heeft vlot de vijfde zetel binnengehaald die hij vijf jaar geleden net miste. Open VLD is hiermee de onbetwiste leider van Vlaams Brussel. De tweede Vlaamse partij, SP.A, heeft ook stemmen gewonnen, maar is toch een zetel kwijt. SP.A houdt drie zetels over. En dan is er de grote winnaar in Vlaanderen: N-VA. Ook in Brussel heeft N-VA goed gescoord, maar met mate gewonnen. De boodschap is duidelijk: de kiezer is gehecht aan de Vlaamse stem, en dat is niet hetzelfde als de flamingante stem. Het zijn de stadspartijen – Open VLD, Groen en SP.A, samen goed voor elf van de zeventien zetels – die het meeste aanslaan. Maar het blijven stemmen voor een Vlaamse partij. De opdeling in Nederlandstalige en Franstalige partijen morgen overboord gooien, is geen goed idee.

WAUTER MANNAERT

BDW 1428 PAGINA 4 - DONDERDAG 29 MEI 2014

met de leeuwenvlaggen komaf werd gemaakt tijdens het overwinningsfeest van de Vlaamsnationalisten. De symboliek spreekt voor zich. En dan is er de provincie VlaamsBrabant. In de meest communautaire Vlaamse provincie scoort de N-VA niet zo goed als elders in Vlaanderen. Ze behaalt er 29,43 procent van de stemmen en blijft dus onder de magische grens van 30 procent. Sommigen spreken van het ‘Maggieeffect’: Maggie De Block, de liberale Vlaamse staatssecretaris van Migratie in de regering-Di Rupo, heeft veel succes in haar provincie en dat succes straalt positief af op Open VLD. Open VLD behaalt 19,23 procent van de stemmen, en dat is inderdaad meer dan 3 procent meer dan in 2009. Vermits De Block een beleid voerde dat in de richting ging van het N-VA-standpunt over migratie, varen de Vlaams-Brabantse liberalen daar wel bij. Bij uitbreiding: in Vlaams-Brabant, en zeker in de Vlaamse Rand rond Brussel, zijn de meeste traditionele partijen ook altijd Vlaamsgezinder dan elders in Vlaanderen. Het is en blijft de meest communautaire provincie. Dat de rabiate Union des Francophones met 2 procent achteruit gaat (maar wel zijn zetel behoudt), net zoals tijdens de jongste gemeenteraadsverkiezingen, is mooi meegenomen. Voelen de Franstalige Vlamingen en inwijkelingen uit Brussel zich tegenwoordig beter vertegenwoordigd door Vlaamse partijen als SP.A en Groen? In de Rand is dat niet onmogelijk.

ZETELVERDELING VLAAMS PARLEMENT

CD&V 27 ZETELS

OPEN VLD 19 ZETELS

SP.A 18 ZETELS

N-VA 43 ZETELS

GROEN 10 ZETELS VLAAMS BELANG : 6 ZETELS UF: 1 ZETEL BRON: BZ. INFOGRAFIEK: PETER DHONDT/BDW

25.05

2014

Vlaams parlement > N-VA sterk maar niet onmisbaar

25.05

2014

Vlaams-Brabant doet het anders

25.05

2014

25.05

2014 BRUSSELKIEST.BE

ALLES OVER DE VERKIEZINGEN IN BRUSSEL

BRUSSEL – Hoewel de N-VA de verkiezingen heeft gewonnen, is ze geen spelverdeler om een coalitie te vormen in het Vlaamse parlement. In Vlaams-Brabant doet de N-VA het daarenboven minder goed dan verwacht. Uit Brussel, waar meer Vlaamse stemmen zijn dan in 2009, vaardigen de nationalisten één Vlaams parlementslid af. Brussel Deze Week

Met de steun van de

partner, dan zal de N-VA op enkele cruciale thema’s moeten inbinden. Zo wil, nog volgens Maddens, de

In de Vlaamse Rand zijn de traditionele partijen Vlaamsgezinder

at de N-VA erg goed gescoord heeft in Vlaanderen, lijkt een waarheid als een koe. Wat moet men anders concluderen uit een stempercentage van 31,88 procent, bijna 19 procent meer dan in 2009? Toch. Het zou wel eens kunnen dat de N-VA “de afspraak met de geschiedenis heeft gemist,” zoals de Vlaamsgezinde politoloog Bart Maddens op maandag schreef. Socialisten, liberalen en christendemocraten kunnen als ze dat willen immers een meerderheid op de been brengen. CD&V is met 20,48 procent de tweede grootste partij in Vlaanderen. En hoewel de partij meer dan 2 procent achteruitgaat vergeleken met 2009, heeft ze een cruciale positie in handen. Het hangt namelijk van de CD&V af of de N-VA in Vlaanderen opnieuw mag mee regeren, of dat er een klassieke tripartite wordt gesloten, al dan niet naar het evenbeeld van een toekomstige federale coalitie. Als CD&V toch ‘kiest’ voor de grote N-VA als Vlaamse coalitie-

CD&V geen gedoe bij de uitvoering van de zesde staatshervorming, terwijl N-VA de complexiteit van die staatshervorming zal willen aanwenden om nog meer bevoegdheden naar het Vlaams niveau te brengen. Als de N-VA minder dan dit vraagt, is er van een confederale omwenteling geen sprake, maar wel integendeel van samenwerkingsfederalisme. Het is dan ook niet onbelangrijk dat – dixit Bart Maddens – alvast

Band met Brussel

Maggie De Block, de liberale Vlaamse staatssecretaris van migratie in de regering-Di Rupo, heeft veel succes in haar provincie en dat succes straalt positief af op Open VLD.

De Brusselse stemmen voor het Vlaams parlement dan. Open VLD gaat met minder dan een procentje vooruit, waardoor de partij twee van de zes Brusselaars mag afvaardigen naar het Vlaamse halfrond. Het Vlaams Belang daarentegen wordt gereduceerd tot onder de kiesdrempel – een achteruitgang met maar liefst twaalf procent – en schenkt zijn zetel aan de N-VA, die de vierde grootste partij is. De tweede grootste partij Groen, en de SP.A die met duizend stemmen minder volgt, behalen telkens één zetel. CD&V wordt kleiner dan de N-VA, ook. Toch haalt CD&V-politica Bianca Debaets nipt haar zetel binnen. In de meeste Brusselse kieskantons wisselen Groen en Open VLD elkaar af als grootste partij. In het kanton Sint-Jans-Molenbeek daarentegen is de SP.A van lijsttrekker Yamila Idrissi de grootste partij. En in het kanton Anderlecht is de N-VA de grootste partij. De N-VA heeft dan ook een sterke aanhang langs Nederlandstalige (en anderstalige?) kant in het Westen van Brussel. Tot slot vermelden we nog graag dat enkele Vlaams-Brabantse gekozenen in het Vlaams parlement een band met Brussel hebben. VUB-communicatiewetenschapper Katia Segers uit Liedekerke is de tweede gekozene van de SP.A in de provincie. En Dilbekenaar Willy Segers (N-VA), die ook in de commissie-Brussel van het Vlaams parlement zetelde tijdens de voorbije legislatuur, raakte als lijstduwer verkozen.

Christophe Degreef

BDW 1428 PAGINA 5 - DONDERDAG 29 MEI 2014

zowat elk debat en slaagde erin om met zijn deskundigheid en communicatietalent uitgebreid in de schijnwerpers te komen van de media. Groen pakte het anders aan en vormde een lijst met Ecolo. Annalisa Gadaleta uit Sint-Jans-Molenbeek kreeg de derde plaats. Voor sommige kiezers werd het echter niet duidelijk dat ze via de Ecololijst op Groen konden stemmen.

Intensieve campagne

Van alle lijsttrekkers voor de Kamer in Brussel, was Benjamin Dalle (CD&V) veruit het meest aanwezig in de verkiezingscampagne.

25.05

2014

Kamer > Ondanks forse campagne

25.05

2014

Ook Dalle stuwt CD&V niet omhoog

25.05

2014

25.05

2014 BRUSSELKIEST.BE

ALLES OVER DE VERKIEZINGEN IN BRUSSEL

Brussel Deze Week

BRUSSEL – Net als in het Brusselse parlement heeft CD&V het laten afweten bij de verkiezingen voor de Kamer. Lijsttrekker Benjamin Dalle, die door de partij zelf, maar ook door de media naar voren geschoven werd als coming man van CD&V, heeft het tij niet kunnen doen keren. Met de steun van de

oor het eerst konden alleen de inwoners van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest stemmen op de Brusselse Kamerlijsten, een gevolg van de splitsing van het vroegere kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Halle-Vilvoorde werd samengevoegd met de voormalige kieskring Leuven en Brussel werd een kieskring op zichzelf. Hierdoor konden de Franstaligen uit de Rand niet langer stemmen op Brusselse kandidaten. Dat was alleen nog mogelijk in de zes facili-

teitengemeenten, waar de inwoners de keuze hadden tussen de VlaamsBrabantse of de Brusselse lijsten. Maar ook de Vlaams-Brusselse kandidaten voor de Kamer konden door de splitsing niet langer gebruikmaken van stemmen uit de Vlaamse Rand. Op voorhand was gezegd dat de splitsing electoraal zeker niet negatief zou zijn voor de Franstaligen, maar wel voor de Nederlandstalige Brusselaars. Dat was nu eenmaal de prijs die Vlaanderen

moest betalen voor de splitsing. Na de federale verkiezingen van 2010 hadden de Vlaamse Brusselaars nog twee gekozenen (Guy Vanhengel en Steven Vanackere). Om opnieuw een gekozene in de Kamer te hebben, zou een partij om en bij de 40.000 stemmen moeten hebben en er zijn maar zo’n 50.000 Vlaamse stemmen. Even probeerden de Vlaamse partijen nog een eenheidslijst te vormen in Brussel, maar die poging bloedde al snel dood. De partijen dienden vervolgens elk hun eigen federale lijst in. Omdat de kans op succes minimaal was, brachten ze niet de grote boegbeelden in stelling voor de Kamer, maar veeleer jonge of relatief onbekende beloften. CD&V maakte wel van de gelegenheid gebruik om de jonge Benjamin Dalle te lanceren. Hij verscheen op

“Een Vlaamse gekozene halen was een mission impossible, dat wisten we. Maar we zijn er toch met enthousiasme tegenaan gegaan”

Hoewel de kans op een Vlaamse gekozene in de Kamer verwaarloosbaar was, werd zondag toch nog fors op Vlaamse lijsten gestemd. Die verzamelden 46.000 stemmen. Daarvan gingen er 13.294 naar de Brusselse Open VLD, die dus ook in de Kamer de grootste is. De N-VA haalde amper vijftig stemmen minder en doet het verhoudingsgewijs dus beter dan in het Brusselse parlement, waar ze maar de vierde Vlaamse partij is geworden. In Anderlecht en Molenbeek is N-VA zelfs de grootste Vlaamse partij in de Kamer. CD&V daarentegen wist maar goed 8.000 stemmen bijeen te sprokkelen en wordt daarmee de vierde Vlaamse partij. De intensieve campagne van Dalle, die de afgelopen weken veel zichtbaarder was dan de lijsttrekkers van Open VLD (Thomas Ryckalts), N-VA (Luc Demullier) en SP.A (Maité Morren), heeft dus niet gewerkt. Dalle vindt dat het nog wel meevalt. “Het is natuurlijk jammer dat we in het Brussels parlement een zetel verliezen, maar in de Kamer houden we stand. Als je de resultaten van de vorige verkiezingen in de Brusselse kantons optelt, doen we het zelfs iets beter. En dat met een hele jonge ploeg.” “Een Vlaamse gekozene halen was een mission impossible, dat wisten we. Maar we zijn er toch met enthousiasme tegenaan gegaan,” zegt Dalle, die als kabinetchef van staatssecretaris voor Staatshervorming Servais Verherstraeten mee de splitsing van BHV uittekende.

Geen pak slaag Hoe werd er in de zes faciliteitengemeenten gestemd? In Drogenbos, Kraainem, Linkebeek, Sint-Genesius-Rode, Wemmel en WezembeekOppem koos uiteindelijk zo’n twee derde van de inwoners voor een Brusselse lijst. Van hen stemde 40 procent voor MR en bijna 18 procent voor het FDF. Van de inwoners van de faciliteitengemeenten die toch voor een Vlaams-Brabantse lijst opteerden, koos ruim 14 procent voor het FDF. De Franstalige partijen dan. Ook in de Kamer slaagde Didier Reynders van MR niet in zijn missie: de grootste worden. MR haalde 23,05 procent van de stemmen, tegen 24,86 procent voor de PS van Onkelinx. FDF wordt de derde partij met 11,08 procent van de stemmen. Ecolo kreeg, in tegenstelling tot in het Waalse en Brusselse parlement, geen pak slaag en behoudt zijn twee zetels. Of die tweede zetel naar Gadaleta gaat, was maandag nog onzeker. CDH wordt, met 9,32 procent en twee zetels, de vijfde Franstalige partij. Bettina Hubo

BDW 1428 PAGINA 6 - DONDERDAG 29 MEI 2014

VUB-politicoloog Dave Sinardet: “Het lukte me als moderator niet om Pascal Smet en Guy Vanhengel tegen elkaar op te zetten tijdens een debat aan de universiteit.” 25.05 2014

25.05

2014

Verkiezingen > VUB-politicoloog Dave Sinardet over de kiesuitslag

25.05

‘Brussel en Vlaanderen, twee democratieën’

2014

25.05

2014 BRUSSELKIEST.BE

ALLES OVER DE VERKIEZINGEN IN BRUSSEL

BRUSSEL – “Er schort wat aan het Brussels kiessysteem. Ik wil niet chargeren, maar eigenlijk is het verbod op tweetalige lijsten een vorm van apartheid,” zegt VUB-politicoloog Dave Sinardet die voor Brussel Deze Week de kiesresultaten analyseert. Brussel Deze Week

Met de steun van de

inardet had een korte nacht. Hij volgde voor de RTBF de Vlaamse verkiezingen. Bij een croque monsieur aan het Flageyplein geeft hij duiding bij de Brusselse verkiezingen.

D ave Sinardet: “Vlaanderen en Brussel zijn twee democratieën,” alludeert Sinardet op een bekende uitspraak van een bekend politiek leider in Vlaanderen. “De Nederlandstalige uitslag in Brussel is helemaal anders dan in Vlaanderen. Brussel is, in tegenstelling tot Vlaanderen, paars-groen. En de N-VA breekt niet echt door.” “Daarnaast zijn er meer Nederlandstalige stemmen. Sommigen vertalen dat als meer Nederlandstalige kiezers, maar dat is misschien niet juist. Ik kan me voorstellen dat een deel van de Franstaligen gehoor hebben gegeven aan de oproep van Philippe Van Parijs om Vlaams te stemmen.” D e N-VA doet het in Brussel minder goed dan in Vlaanderen. S inardet: “Ik denk niet dat de N-VA

helemaal in tune is met wat er aan Brusselse kant leeft: een soort Brusselse identiteit. Dat zag je ook aan de campagnes. Alle partijen profileerden zich zo Brussels als mogelijk. De een 100 procent Brussel (SP.A, SVG), de andere 300 procent Brussel (Open VLD, SVG). Een wapenwedloop om ter Brusselst, als het ware.” oe ziet de coalitievorming H eruit aan Vlaamse kant, want die gebeurt apart van de Franstalige formatie? Sinardet: “Brussel is op dat vlak meer gesplitst dan federaal. Daar gebeurt de regeringsvorming met Franstaligen en Nederlandstaligen samen. Bovendien is er een meerderheid nodig aan Vlaamse kant in Brussel, wat je niet hebt voor een federale regering.” “Wat de VGC betreft: Vanhengel en Smet zijn al een tijdje goeie maatjes. Dat viel op tijdens een debat dat ik modereerde aan de VUB. Het lukte me niet om Smet en Vanhengel tegen elkaar op te zetten. Ze sparen elkaar. Dus is de vraag: wie is de derde partij in die coalitie? Groen zou niet onlogisch zijn, maar zijn de wonden

tussen Smet en De Lille geheeld? De Lille heeft Smet uit de coalitie gezet in 2009. La vengeance est un plat qui se mange froid.” “Als Vanhengel-Smet CD&V kiezen is het de eerste tripartite die gevormd wordt na deze verkiezingen. Misschien een signaal naar andere coalities in dit land.” r komt wellicht geen Vlaamse E Brusselaar in de Kamer. Sinardet: “Dat is jammer, maar het is het gevolg van de blinde drift om BHV te splitsen. Op een bepaald moment kon er geen rationele discussie meer over BHV gevoerd worden. Maar dat het voor de Vlaamse Brusselaars nadelig zou zijn, dat wist men al lang. Het is een van de redenen waarom het jaren in de koelkast heeft gezeten.” “Er is wel een grote paradox: CD&V heeft die splitsing hard gewild maar heeft zo wel de band tussen Vlaanderen en Brussel doorgeknipt. Tegelijk heeft CD&V lang op de rem gestaan om voor de kinderbijslag die band door te knippen. Ik begrijp die paradox wel, maar het blijft vreemd.” at valt u op aan Franstalige W kant? Sinardet: “FDF doet het uitstekend. De partij heeft een goede campagne gevoerd, heeft enkele sterke figuren, en heeft geluk dat CDH het niet goed

“Het is toch absurd dat in een meertalige stad een tweetalige lijst niet mogelijk is?”

heeft gedaan, waardoor het FDF nu de derde partij is.” “Maar wat vooral opvalt, is het verlies van Ecolo. De Franstalige groenen zijn samen met het Vlaams Belang, de echte verliezer van deze verkiezingen.” en verklaring? E Sinardet: “Ecolo heeft geen duidelijk profiel omdat de partij regionaal in de regering zit en federaal niet. Dat leverde een getroubleerd beeld op. Er waren ook moeilijke dossiers, zoals dat van de zonne-energie in Wallonië. En dan is er een gebrek aan leiderschap. Ik weet niet wat er met Olivier Deleuze is gebeurd. Is die op vakantie gegaan tijdens de campagne, of geëmigreerd?” roen doet het wel goed... G Sinardet: “Ja en die partij zat ook in

de regering en had het in de aanloop naar de verkiezingen niet makkelijk. Misschien hebben ze bij Franstaligen stemmen kunnen halen. Dat zou verder geanalyseerd moeten worden.” n de regeringsvorming aan E Franstalige kant? Sinardet: “De PS zal wel iets willen proberen zonder de MR, en dan komt FDF in beeld. Die zou hoe dan ook wel een belangrijke rol kunnen spelen bij de regeringsvorming. Als het een wedstrijd wordt tussen MR en PS om de regeringsvorming, dan is het FDF de scheidsrechter.” “Maar eigenlijk is het kiessysteem in Brussel achterhaald. Het is een soort van apartheid. Het is toch absurd dat in een meertalige stad een tweetalige lijst niet mogelijk is. Alle studies wijzen uit dat die doorgedreven taallogica die in 1989 is ingevoerd sociologisch volledig is achterhaald.” et gaat om grendels om H de Vlamingen in Brussel te beschermen. Sinardet: “Die grendels kunnen blijven. Het is perfect mogelijk om het kiessysteem te hervormen en toch de gegarandeerde vertegenwoordiging voor de Vlamingen te behouden.” Steven Van Garsse

BDW 1428 PAGINA 7 - DONDERDAG 29 MEI 2014

P-PRAAT Ziezo. U hebt uw duit in het zakje gedaan. Bolletje gekleurd, plicht vervuld. Uw werk zit er op, dat van uw commentator nog niet. Wij werden belast met de taak een beetje de sfeer te beschrijven tijdens het Grote Journalistieke Tribunaal van afgelopen zondag, ook wel bekend onder de meer prozaïsche naam ‘verkiezingsshow2014’. Te Muntpunt. Zaten meer journalisten dan burgers. Tot grote ontzetting van de verzamelde pers gebeurde er ook nog eens niets. Wat probleempjes met de software van de computers, enfin, we hebben de uitleg gekregen maar u kent ons, wij houden niet van nieuwlichterij, dus wat er precies schort met de computers zullen we wellicht nooit begrijpen. Er gebeurde dus niets zondagavond te Muntpunt, want er kon niet geteld worden. De sfeer werd door een journalist van onze redactie nogal treffend omschreven als ‘een orgasme dat nooit kwam’. Uw commentator durft die mening zeker niet in twijfel trekken. Misschien wordt het dan toch nog iets, dat belevenisgedoe van Muntpunt. Ondanks een flink aantal voorkeurstemmen raakte Steven Vanackere (CD&V) niet verkozen in het Europees Parlement.

Europa > Eén Brusselaar in EP, maar niet voor lang

Neyts wel, Vanackere niet verkozen BRUSSEL – Van de twee Brusselse kanshebbers op een zitje in het Europees parlement is uiteindelijk alleen Annemie Neyts van Open VLD verkozen. Open VLD haalt drie van de 21 Belgische zetels in het Europees Parlement, een status quo. CD&V verliest een zetel en valt terug op twee. Daardoor grijpt Steven Vanackere, die op de derde

plaats stond, naast een Europees ticket. Hij behaalde nochtans ruim 145.000 voorkeurstemmen (voorlopig cijfer), bijna tweemaal zoveel als Neyts, die bij Open VLD op de tweede plaats stond. Zij zal haar zitje in de loop van dit mandaat afstaan aan een van de opvolgers, allemaal nietBrusselaars. Bettina Hubo

De beste quote van de verkiezingen ging trouwens naar Evelyne Huytebroeck (Ecolo). De uittredende Brusselse minister voor Leefmilieu verklaarde plechtig “dat een olijf op dit moment moeilijk zou worden.”

CHIEN ÉCRASÉ TRAAGHEID – Brussel staat bekend om zijn traagheid. Bouwwerven die jaren aanslepen, metrostudies die eeuwen duren, studies gereserveerd door Bruno De Lille die elkaar afwisselen... Neen, de hoofdstad heeft een slechte reputatie als het op actie aankomt. Dat is wel even anders in Elsene. De oude zetel van Electrabel op de Elsensesteenweg, in 2008 nog gekraakt door illegalen? Vandaag een appartementsgebouw. Solvay aan de Solvaystraat? Vorige zomer nog leegstaand, vandaag al volop gestript. De ULB-campus, nu nog in het groen? Binnenkort steken ze er de eerste spade in de grond om upper class-appartementen te bouwen. Wij zijn altijd al fan geweest van de coalition laïque in Elsene. Niet te veel poespas, iedereen zijn kiezers, ieder zijn wijk. En vooral: geen gedoe met groenen die zeuren om nestgewoontes van de Turkse tjiftjaf die zijn nesten bouwt op de ‘unieke biodiverse ULBsite’, geen gezeur over gentrificatie die het proletariaat wegjaagt. Neen: bouwen, bakstenen en beleid. Iets zegt ons dat het in Elsene goed investeren is. Uw commentator stelt dan ook onomwonden dat dit een voorbeeld is voor het gewest. TJIFTJAF – Dat van die Turkse tjiftjaf is trouwens niet gelogen. Zit tegenwoordig in Brussel. Ook wel de Emir Kirvogel genoemd.

Stembussprokkels “Zonder de fout van Melchior Wathelet hadden we kunnen winnen” Joëlle Milquet wijt het verlies van CDH in Brussel aan het vliegtuigdébacle (op TéléBruxelles).

“Er is een incoherentie vastgesteld bij de totalisatie van de voorkeur-stemmen in een aantal kantons” Peter Grouwels (Binnenlandse Zaken) kondigt op zondagavond de opschorting aan van de kiesresulaten (in een persbericht).

“Dit betekent volgens mij de dood van het elektronisch stemmen” Olivier Maingain (FDF) na de problemen met de stemcomputers in Brussel (op RTBF).

“De N-VA-blauwdruk voor confederalisme kan alvast worden bijgezet in het Archief en Documentatiecentrum voor het Vlaams-nationalisme” Volgens politoloog Bart Maddens (KU Leuven) heeft de N-VA haar afspraak met de geschiedenis gemist omdat ze niet onmisbaar is voor de coalitie in Vlaanderen (op deredactie.be).

“De Brusselse kiezer heeft duidelijk gemaakt dat N-VA voor haar niet zo belangrijk is” Ann Brusseel (Open VLD) ziet geen reden om N-VA aan boord te nemen in de Brusselse regering (op FM Brussel).

“De factor N-VA heeft de CD&V parten gespeeld” Brigitte Grouwels over het slechte resultaat voor CD&V in Brussel (op Twitter).

“Er is een grondig gewetensonderzoek nodig, en dat kan enkele dagen duren” Hugo Weckx over het slechte resultaat voor CD&V in Brussel (op tvbrussel).

"Het zou pas een nederlaag geweest zijn als ik niet geprobeerd had" Steven Vanackere (CD&V) haalt een uitstekende score maar raakt niet verkozen voor het Europees parlement. (op Twitter).

“Alle traditionele partijen krijgen klappen in Brussel. Dat is een signaal van de kiezer om te zeggen: het gaat niet goed in Brussel” Dirk De Block (PVDA) reageert op de verkiezingsuitslag (op tvbrussel).

“Het is onze eerste serieuze verkiezing in Brussel en we hebben een fantastisch resultaat neergezet” Johan Van Den Driessche (N-VA) is tevreden met het verkiezingsresultaat (op tvbrussel).

BDW 1428 PAGINA 8 - DONDERDAG 29 MEI 2014

FOTOGRAAF DIETER TELEMANS KEEK ZONDAG NAAR DE GROND

Democratie ten voeten uit

BDW 1428 PAGINA 9 - DONDERDAG 29 MEI 2014

VOORKEURSTEMMEN Door de problemen met de stemcomputers in het Brussels Gewest bereikten de voorkeurstemmen van de kandidaten ons te laat om ze nog te kunnen meegeven in Brussel Deze Week. Indien u ze wilt consulteren, verwijzen we u graag door naar onze site brusselnieuws.be. We willen graag nog signaleren dat in de verkiezingslijsten die we vorige week publiceerden, een ongelukkige fout is geslopen. De partij Pensio(e)n Plus werd per abuis bij de Franstalige partijen ingedeeld, en dat klopt niet. Onze excuses.

BDW 1428 PAGINA 10 - DONDERDAG 29 MEI 2014

VLAAMS-BRUSSELSE MEDIA BUNDELEN DE KRACHTEN VOOR VERKIEZINGSBERICHTGEVING EN SHOW IN MUNTPUNT

EEN DAG VOL VERKIEZINGSNIEUWS FOTO’S: JO VOETS

Continu nieuwe informatie verwerken in overleg met de collega’s, op de redacties van Brussel Deze Week en brusselnieuws.be. ADVERTENTIE

Een spoedoverleg bij tvbrussel.

“N-VA sterkste stijger” “N-VA verdrievoudigt aantal zetels”

www.n-va.be/brussel

Guido Fonteyn, Geert van Istendael en Gui Polspoel tijdens de verkiezingsshow in Muntpunt.

BDW 1428 PAGINA 11 - DONDERDAG 29 MEI 2014

voorzitter van het Coördinatiecomité van Joodse Organisaties in België. “Maar niet alleen de haat tegenover Joden groeit, de haat tegenover de andere in het algemeen. Dat geldt ook voor moslims, of holebi’s.” Sosnowski wijst cyberhaat met de vinger. “Op internet schrijft men de vreselijkste dingen, anoniem, zonder daar verantwoording voor af te hoeven leggen. Dat heb ik ook al meermaals aangekaart bij premier Di Rupo en bij minister van Binnenlandse Zaken Milquet. We moeten die haatzaaiers aan banden leggen. Maar dat vereist samenwerking met telecomoperatoren, met de media, met de politiek. Het is een probleem van de hele samenleving dat we samen moeten aanpakken.” Gevolg is dat Joden in Antwerpen nu worden aangevallen op straat, meldt Sosnowski. “Dat is toch anders voor de Brusselse gemeenschap, die meer seculier is. Maar ook hier zijn er Joden bang om de metro te nemen als ze bijvoorbeeld een halsketting met Davidster dragen.”

Samenleving > Enkele reacties na schietpartij aan Joods Museum

‘De haat tegen de ander in Brussel neemt toe’

Overal bewaking

Bij een herdenking bedelven de aanwezigen de toegangspoort van het Joods Museum onder bloemen en theelichtjes.

BRUSSEL – Aan en in het Joods Museum kwamen afgelopen zaterdag drie mensen om bij een schietpartij. Eén zwaargewonde verkeert in kritieke toestand, de dader wordt nog steeds gezocht. Volgens de voorzitter van het Coördinatiecomité van Joodse organisaties ligt cyberhaat aan de oorzaak van de aanslag.

aterdag rond 15.50 uur loopt een atletisch gebouwde man het Joods Museum binnen, het enige joodse gebouw in Brussel dat weinig of niet wordt bewaakt. In de entreehal komt hij een stel Israëlische toeristen tegen, die hij koelbloedig van dichtbij in het hoofd schiet met een revolver. Daarna haalt hij een kalasjnikov boven, opent de toegangsdeur en vuurt een kogelsalvo af op twee anderen bij de entreebalie. Een Franse vrijwilligster (67) sterft ter plekke. De Belgische onthaalmedewerker van 24 zweeft bij het ter perse gaan nog altijd tussen leven en dood. Amper 35 seconden heeft de moordenaar nodig voor het bloedbad. Hij draagt een donkere zonnebril, een petje en houdt zijn hoofd naar beneden, zodat hij moeilijk te herkennen is op de camerabeelden. In de Hoogstraat verliest een laatste getuige hem uit het oog. Alles wijst op een

terroristische aanslag, en daarom is de zaak nu in handen van het federale parket. Een – wellicht – antisemitische aanslag op de vooravond van de verkiezingen, zowel in Brussel, federaal als Europees. De timing had niet symbolischer kunnen zijn. Internationaal is de verontwaardiging groot. De paus, VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon en de regeringsleiders van de buurlanden betuigen hun medeleven. “Deze zaak is er een van Frankrijk en uiteraard van heel Europa”, zegt Frans president François Hollande. “Wij moeten meer dan ooit gemobiliseerd zijn tegen racisme en antisemitisme, en ervan bewust zijn dat Europa waarden en principes hanteert.”

Spontaan applaus Dat is ook de teneur van de boodschap van Henri Bartholomeeusen, de voorzitter van het Centre d’Action

Laïque (CAL), dat zondagmiddag op het Poelaertplein een bijeenkomst organiseert als eerbetoon aan de slachtoffers van de schietpartij. “Een discours gebaseerd op uitslui-

zend mensen zijn samengetroept. “Wij zijn hier uit solidariteit”, zeggen Faycal (28) uit Jette en Brahim (25) uit Schaarbeek met bezorgde blik achter hun hippe zonnebril. “Het is zo triest, dat laatste slachtoffer is een jongen van onze leeftijd. Maar we zijn hier ook om te laten zien dat we hopen dat de dader geen persoon van Maghrebijnse afkomst is. Dat zou een serieuze stap ach-

“Op internet schrijft men de vreselijkste dingen, anoniem, zonder daar verantwoording voor af te hoeven leggen” ting leidt tot morbide doctrines en vreselijke daden”, zegt Bartholomeeusen. Er zijn geen verschillende gemeenschappen, wij behoren allemaal tot éénzelfde gemeenschap: die van de mensheid.” Spontaan applaus breekt uit op het plein, waar tussen de vijfhonderd en de dui-

teruit betekenen voor ons. We zijn bang voor represailles.” Hoe is iemand in staat in koelen bloede vier onbekenden neer te knallen? Het bloedbad in het Joods Museum laat duidelijk zien dat het antisemitisme in de samenleving toeneemt, zegt Maurice Sosnowski,

Joodse ouders zijn helaas ook steeds banger om hun kinderen naar een openbare school te sturen, zegt Sosnowski. “Ze vrezen dat ze gepest zullen worden. ‘Jood’ is een scheldwoord geworden. En dus sturen ze hun kinderen naar aparte joodse scholen. Die worden veel beter bewaakt, net zoals alle synagogen en joodse organisaties.” De joodse gemeenschap staat voor een deel zelf in voor haar veiligheid. “Vrijwilligers krijgen een speciale opleiding, ook met steun uit Israël”, zegt Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel, in De Standaard. “De veiligheidsploeg in Brussel is professioneel uitgebouwd en heeft daarvoor een erkenning van Binnenlandse Zaken. Zij mogen ook wapens dragen.” Maurice Sosnowski wil niet ingaan op vragen over die beveiligingsmaatregelen, net zomin als de Brusselse politie. “Er werden tevoren al maatregelen genomen, en nu ook nog bijkomende, maar welke dat zijn communiceren wij niet”, klinkt het bij de politiewoordvoerster. Eén ding is zeker: het Joods Museum was wat bewaking betreft een uitzondering. Een beslissing van de raad van bestuur, zegt Maurice Sosnowski. “Zij wilden een museum zijn als een ander. Open en toegankelijk voor de vele niet-joden die deze herdenkingsplek bezoeken.” Voor het museum houdt hij zondagavond ook een korte toespraak. Zo’n tweeduizend mensen zijn toegestroomd om de slachtoffers te gedenken en hun verontwaardiging te tonen. Politieke kopstukken maken ook op de verkiezingsavond tijd voor de wake. Net als eerder op het Poelaertplein is er een enorme politiemacht op de been die tassen doorzoekt en alles goed in de gaten houdt. Bij het ter perse gaan van deze krant was de dader immers nog altijd voortvluchtig. De aanwezigen bedelven de toegangspoort van het museum onder de bloemen en steken theelichtjes aan. Er wordt weinig gezegd.

Sara De Sloover

BDW 1428 PAGINA 12 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Natuurreservaat Park Gerangschikt als landschap

Jette

Waterloop Waterloop ingebuisd Bron Hydraulisch kunstwerk I.P. Moeriool Brug Doorwaadbare plaats

Bestaande toestand 2007 Bron: BIM

Weg Gewestgrens

Ganshoren

Deze week in de Molenbeekvallei > Scharnierpunt in herstel

Molenbeek zomert in nieuwe bedding JETTE – Het bovengronds halen van de Molenbeek in het Boudewijnpark is afgerond. De loop van de beek is terug zichtbaar van de gewestgrens met Zellik richting Moeras van Ganshoren en Moeras van Jette tot de Heilig-Hartlaan. Het is nu even wachten op een studie van de Grontmij, overleg over de bevloeiingskoker naar de tuinvijvers van Koning Filip en een nieuwe beleidsvoerder voor Leefmilieu.

‘W

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Brussel). “Nu zowel in parkdeel Fase 2 als Fase 1 van het Boudewijnpark de beek terug bovengronds stroomt, dus ruim anderhalve kilometer stroomafwaarts van de gewestgrens.” Deze tussenstop in de aanpak van het Molenbeektracé geeft bedenktijd aan Leefmilieu Brussel. Het is nu overwegen hoe de laatste etappe van de ontsluiting van de beek van aan de Heilig-Hartlaan (Jeugdpark) tot aan het Waterzuiveringsstation Brussel-Noord het best kan gerealiseerd worden. Leefmilieu Brussel heeft sinds eind vorig decennium niet stilgezeten met het opdiepen en heraanleggen van het valleitracé van de oude Molenbeek. Een en ander is het gevolg van een intentieverklaring die werd ondertekend tussen de Bestendige Deputatie van Vlaams-Brabant en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest

om de Molenbeek, die met verschillende bronnen gevoed wordt, op te waarderen. Eerder al waren de Geleytsbeek (Vorst/Ukkel), Neerpedebeek (Anderlecht) en een deel van de Woluwe (Watermaal-Bosvoorde, Oudergem, Woluwe) onderwerp van eenzelfde ‘verbeterd gemengd stelsel’. Dat stelsel wordt ingevoerd om zoveel mogelijk hemelwater (proper water) te scheiden van vuil water in het gewest. Voor de Molenbeekvallei is een integraal waterbeheersplan opgesteld en is men in kilometers bijna halfweg met de ‘revalidatie’. Voor alle duidelijkheid, de Molenbeek is niet te verwarren met de Grote Molenbeek die van Kobbegem richting Oppuurs vloeit, of de Kleine Molenbeek die in Brussegem stroomt. Op bovenstaand plan is het tracé te volgen. Al ligt de bron in Dilbeek,

e zijn bij een groot scharnierpunt in het herwaarderingsproces van de Molenbeekvallei beland,” stelt Renaud Bocquet, waterbeheerder bij Blauw Netwerk (Leefmilieu

de nieuwe collector net over de gewestgrens aan het Researchpark in Zellik heeft na drie jaar al zijn dienst bewezen. Bij ‘zware regenval’ kan dit bekken van 10.000 kubieke meter de wateroverlast bufferen. Zo nodig kan het ook geleidelijk zuiver water afgeven aan de Molenbeek in Brussel. De naburige bypass-beek die Leefmilieu Brussel niet ver van

de grens met Zellik voorzien heeft zorgt voor de nodige verbinding die snel een nieuwe, rijke biotoop introduceert op het parkoers. Een van de problemen bleek echter de kwaliteit van het water dat onderweg in de Molenbeek belandde. De helling tussen de Ring en de spoorweg kent veel erosie van de akkerbouw. Het grond- en erosiewater met bemestingsresidu loopt via geulen in het beekje in het Laarbeekbos naar de Molenbeek. “Dat zorgt voor nadelige overbemesting van het water,” kloeg Natuurpunt Brussel. Vandaar dat Leefmilieu Brussel vorig jaar een natuurlijke waterplas (grote vijver met lage oever) liet aanleggen, met een sas voor regenwaterafvoer. In de vijver kan het erosieslib en het ‘verrijkte’ mestwater bezinken, waarna het via een eenvoudig schottensysteem gezuiverd in de Molenbeek geraakt. De ‘décanteur’ blijkt na een jaar dienst al goed te werken. Bovendien zorgt de vijver voor een ecologisch evenwicht met meerwaarde: er zijn terug amfibieën gespot. Via het Moeras van Ganshoren, het Moeras van Jette en Fase 2 van het Boudewijnpark stroomt de Molenbeek nu ‘gecontroleerd’ verder bovengronds. De vijvers die onderweg liggen zorgen ervoor dat het debiet van het water geregeld kan worden, want droogvallen is uit den boze voor het ecologisch evenwicht

Lopen langs de Molenbeek.

BDW 1428 PAGINA 13 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Libellensoorten Rechts van het Laarbeekbos en de twee delen van het Boudewijnpark komt men echter in sterk verstedelijkt gebied. Dat vindt zijn oorsprong in de naoorlogse jaren met verkavelingen in Jette en Laken. De kronkelende Molenbeek verdween er ’makkelijkheidshalve’ in het riolennetwerk. Vandaag is de grote gedachte achter de ‘open beekbedding’: het scheiden van het regenwaterafvoer en het (stinkende) droogweerafvoer (DWA). Uiteraard moet DWA, dat stinkt, ondergronds blijven gebeuren. Maar het bovengronds brengen van de zuivere Molenbeek biedt een recreatieve, natuurtoeristische en vooral ecologische meerwaarde. Volgens Natuurpunt is sinds 2013 al winst geboekt voor amfibieën tussen de westelijke gewestgrens en het Moeras van Jette; de curve van libellensoorten is ongelooflijk gestegen, met nieuwkomers als Vuurjuffer, de steenrode Heidelibelle en de zeldzame Tengere grasjuffer. ‘De idee is dat als je de natuur een handje helpt, er snel veel soorten opduiken,’ stelt Natuurpunt Brussel. Hetzelfde gebeurt ook bij de planten: er is winst geboekt bij de blauwgrijze Zegge-

“De idee is dat als je de natuur een handje helpt, er snel veel soorten opduiken” soorten (Carex) en de beekbegeleidende Smeerwortel herovert terrein. Sinds vorige week is het uitgraven en indijken van de Molenbeek tot het einde van parkdeel Fase 1 van het Boudewijnpark beëindigd. De beek werd daar de vorige maanden netjes ingebed om veiligheidsredenen (zie foto’s). De eerstvolgende en voor dit jaar laatste werken gaan stroomopwaarts door, in Sint-Agatha-Berchem. Tegen november moet bij het Kattebroek de waterloop mooi afgewerkt worden. Het voorafgaande deel bij Hunderenveld (net voor de spoorweg) wacht op de afhandeling van de aankoop van een privaat

terrein door Vlaams-Brabant. Nadien kan ook daar de beek opengelegd worden. Eind 2014 zou de hele Molenbeek van aan het Berchemse Kattebroek tot aan de Jetse HeiligHartlaan geherwaardeerd zijn.

dat zich met succes aan het herstellen is.

Koninklijk Domein Blijft nog het ondergronds traject van aan het Jeugdpark tot het Waterzuiveringsstation Brussel-Noord in Heembeek. “We zijn er nog niet aan uit,” stelt Bocquet van Leefmilieu Brussel. Technisch gezien moet er een aparte koker komen voor de zuivere Molenbeek en de riool, want het Waterzuiveringsstation (bij de Budabrug, overkant kanaal) werkt rendabeler met gescheiden water. Het verstedelijkte gebied vanaf de Prins Leopoldsquare baart echter moeilijkheden. “We hebben een zeer ingewikkelde studie aan de Grontmij besteld; die zou over drie maanden klaar moeten zijn. Het zal ons helpen te beslissen wat tussen heel het ondergronds buizenstel en de nutsvoorzieningen nog verder mogelijk is, tot aan het kanaal,” aldus Bocquet. Verder gaan de onderhandelingen door over een aftakking van de Molenbeek naar de vijvers van het Koninklijk Domein, waar nu en dan eens waterniveauproblemen zijn. Bij te droge zomers staan de vijvers te leeg, met geurproblemen tot gevolg. Technisch gezien blijkt de aftakking van de Molenbeek perfect haalbaar: er is voldoende verval om zonder pompsysteem water naar de vijvers te krijgen, bevestigt Leefmilieu Brussel. Na de zomer zullen de knopen dus doorgehakt kunnen worden over de haalbaarheid van het laatste Molenbeektracé in een koker. “Naast de technische overwegingen, en de beleidskeuze van de politiek, is het een zaak van rendement,” besluit Bocquet. “De vraag is: wegen de zware investeringen (door dit sterk verstedelijkt gebied) op tegenover het resultaat dat beoogd wordt? Krijgen we genoeg partners bijeen (politieke en andere) om het afvaartracé compleet te realiseren? En kunnen de vijvers van de koning eerst behandeld worden of achteraf?” Vragen te over die de volgende beleidsvoerders deze winter kunnen beantwoorden. Intussen droomt Natuurpunt Brussel wel van gedeeltelijke bovengrondse stukjes Molenbeek, verder dan het Jeugdpark. Het zou veel wijken én het milieu opwaarderen. Jean-Marie Binst

Het Avijlplateau is voortaan een natuurgebied zoals Ter Kameren of het Zoniënwoud.

Ukkel > Wijkcomité haalt slag thuis

Avijlplateau na lange strijd beschermd natuurgebied Het Avijlplateau is beschermd natuurgebied. Dat heeft het Brussels Gewest een week voor de verkiezingen beslist. Een electorale stunt, vindt de Ukkelse Stedenbouwschepen Marc Cools, maar het wijkcomité Avijl laat de champagnekurken knallen. Avijlplateau is een van de laatst overgebleven landelijke delen van Ukkel. Op het 9 hectare grote gebied kan je nog genieten van het zicht op velden, weiden met paarden en ezels en moestuintjes. Maar net als vele andere groene delen staat het onder zware druk van de vastgoedmarkt. Dat het Brussels Gewest onder impuls van ministerpresident Rudi Vervoort (PS) net voor de verkiezingen beslist heeft 75 procent van het gebied een beschermd statuut te geven, is voor het wijkcomité Avijl dan ook een grote overwinning. “Twee jaar geleden was er nog sprake om op het plateau driehonderd woningen te bouwen,” blikt Stéphane Davidts van het wijkcomité terug, “maar na massaal protest van de buurtbewoners heeft de gemeente, die eigenaar is van de grond, die plannen herbekeken en een Bijzonder Bestemmingsplan opgemaakt waarbij tweehonderd woningen aan de voet van het plateau gebouwd konden worden.”

Verkiezingsstunt De gemeente langs haar kant liet bij monde van Marc Cools (MR) weten de beslissing maar matig te appreciëren en catalogiseerde het als een “verkiezingsstunt dat het beheersplan enkel bemoeilijkt omdat er aan de strenge voorschriften van Monumenten en Landschappen moet voldaan worden.” “Een streep door de rekening van de gemeente,” zo interpreteert Davidts de uitspraak, want bij elke spade die in de grond wordt gestoken moet worden nagegaan of dit geen negatieve gevolgen heeft voor het natuurgebied, wat de bouwplannen sterk bemoeilijkt en misschien wel definitief hypothekeert. Bruno Schols

Anderlecht > Gemeente belooft beterschap © SASKIA VANDERSTICHELE

Sinds vorige week is het uitgraven en indijken van de Molenbeek tot het einde van parkdeel Fase 1 van het Boudewijnpark beëindigd.

Als reactie diende het wijkcomité bij het gewest een aanvraagdossier in om het volledige gebied te beschermen. “We hadden het natuurlijk graag volledig beschermd gezien, maar deze beslissing is ook al een grote overwinning, want het sluit uit dat een toekomstige meerderheid in de gemeente een nieuw bestemmingsplan opmaakt en de hele procedure opnieuw moet opgestart worden. Het Avijlplateau is nu een natuurgebied als Ter Kameren of het Zoniënwoud waar niet aan geraakt mag worden.”

Parkeerwachters slachtoffer van agressie De Anderlechtse parkeerwachters zijn de agressie waaraan ze worden blootgesteld grondig beu. Ze legden vorige week daarom twee dagen het werk neer en protesteerden voor het gemeentehuis. De gemeente belooft steun. De actie kwam er nadat voordien op korte tijd drie wachters het slachtoffer werden van geweld. Een van hen kreeg klappen en was daardoor een tijdje arbeidsongeschikt. Een andere werd zelfs bedreigd met een vuurwapen. “Vooral het feit dat de wachters aan hun lot worden overgelaten zit hen hoog,” zegt Rudi De Coster van het ACV. Bij gevallen van geweld zijn er een aantal procedures, maar in de realiteit werden die door de gemeente nauwelijks gevolgd. Zo zou er na een incident

binnen de twintig minuten een auto van de gemeente ter plaatse moeten komen om het slachtoffer op te halen, maar de auto die hiervoor bestemd is, blijkt kapot waardoor het slachtoffer moet wachten, tot er een andere auto gevonden wordt. Binnen de 48 uur zou het slachtoffer psychologische begeleiding moeten krijgen, maar dat duurt in de realiteit soms een week. De slachtoffers moeten dan weer met de schrik op het lijf aan de slag. Na een gesprek met het gemeentebestuur beloofde burgemeester Eric Tomas (PS) alvast een betere bescherming en naleving van de procedure. In het volgende nummer van het gemeente-informatieblad zal ook een artikel gewijd worden waarin de gemeente oproept tot respect ten aanzien van haar wachters. Bruno Schols

BDW 1428 PAGINA 14 - DONDERDAG 29 MEI 2014

taalwetten van begin jaren 1960 vast te houden. Deze taalwetten waren toen nodig om het politieke landschap te pacificeren. Intussen zijn we in een totaal andere maatschappelijke constellatie terechtgekomen, waardoor deze wetten het Nederlandstalig onderwijs in Brussel in een linguïstisch carcan opsluiten. Het huidig onderwijsbeleid is gestoeld op een duale onderwijsstructuur tussen de Nederlands- en Franstalige gemeenschap. Het doet er alles aan om de grenzen tussen de twee gemeenschappen te behouden. Het historisch gegroeide wantrouwen tussen deze twee gemeenschappen heeft dit systeem dan ook gekneed en gestalte gegeven, met alle gevolgen van dien. Op die manier zijn we al jaren in een contradictorische situatie beland: enerzijds is er een groeiende vraag naar tweetaligheid. Anderzijds is er een duale structuur die de twee gemeenschappen in hun eigen keurslijf opsluiten.

Sloop die muren

Julien Borremans: “Een aanzienlijke groep anderstalige leerlingen eindigt nog steeds in de beroepsopleiding, enkel en alleen omwille van hun beperkte kennis van het Nederlands.”

Onderwijs > Julien Borremans over het nut van meertaligheid in onderwijs

Sloop de Brusselse muren BRUSSEL – Het huidige Brusselse onderwijslandschap is gestoeld op een duale onderwijsstructuur tussen de Nederlands- en Franstalige gemeenschap. Leerkracht Julien Borremans pleit ervoor de grenzen tussen de beide gemeenschappen te doen vervagen, want hij ziet andere socioculturele realiteit en een almaar groeiende vraag naar tweetaligheid.

BDWOPINIE Een tijd geleden beweerde Didier Gosuin (FDF) in een interview: “In Brussel regeert de stilstand. Veel Franstalige politici weigeren in belangrijke mate hun ogen te openen voor de problemen eigen aan Brussel. (…) Meer dan zeventig procent van de leerlingen die in Brussel technisch onderwijs volgen, stopt vroegtijdig. (...) Vandaag de dag is dat een rechtstreeks ticketje richting werkloosheid. En de partijen aan de macht schuiven hun falen telkens op anderen af, in de eerste plaats op de Vlamingen. Maar ik zeg ondubbelzinnig: het is absoluut de fout van de Franstaligen.” Dat deze woorden

van een FDF’er komen, spreekt tot de verbeelding en wijst erop dat in Brussel stilaan het besef groeit dat de eenentwintigste-eeuwse problemen niet met negentiende-eeuwse structuren en denkbeelden kunnen worden aangepakt.

Linguïstisch carcan Onderwijs en opleiding zijn in Brussel nog steeds van een bedenkelijk niveau. De Franstalige politici hebben te lang deze situatie gedoogd. Talenkennis is nooit een prioriteit geweest. Er is een generatie van jongeren opgegroeid die slecht is opgeleid, vaak geen diploma heeft en eentalig is. Het gevolg is dat een derde van de Brusselaars onder de armoedegrens leeft en dat de helft van de Brusselse arbeidsplaatsen

JULIEN BORREMANS:

“Onderwijs en opleiding zijn in Brussel nog steeds van een bedenkelijk niveau. De Franstalige politici hebben te lang deze situatie gedoogd”

door werknemers van buiten het gewest wordt ingevuld. Ook de N-VA heeft begrepen dat het Nederlandstalig onderwijs niet langer de ‘vernederlandsingsmachine’ van Brussel kan zijn. De opdracht van het Nederlandstalig onderwijs kan niet langer het uitdragen van de Vlaamse cultuur en het tegengaan van de verdere verfransing van Brussel zijn. De Vlaams-nationale partij beseft dat het Nederlandstalig onderwijs veel meer in het lokale socioculturele leven moet worden ingebed en dat het als opdracht heeft om goed opgeleide, meertalige studenten af te leveren. Stilaan beseffen de Brusselse N-VA’ers dat de monolinguïstische en monoculturele agenda van het Nederlandstalig onderwijs zich in een spanningsverhouding tot de sociale en politieke realiteit bevindt. Maar voorlopig is men niet bereid om daar de logische conclusies uit te trekken, want een drastische herdenking van het onderwijssysteem stuit onmiddellijk op een aantal historisch gegroeide gevoeligheden en een uitgebalanceerde regelgeving. Het is absurd om in Brussel nog langer aan de

Onderwijs vormt voor veel jongeren geen wissel op de toekomst. “Integreren in Brussel gaat dus niet over een competitie tussen twee taalgemeenschappen, maar is eerder een aanpassing aan een aspect van hun dagelijkse leefomgeving naast de eigen gemeenschap.” Nieuwkomers gebruiken nu eenmaal verschillende talen in verschillende situaties. Het huidige aanbod in het Brussels onderwijs biedt daar onvoldoende een antwoord op. In het Nederlandstalig onderwijs bijvoorbeeld spreekt ongeveer een kwart thuis enkel Nederlands. Dat is ongeveer evenveel als het aandeel dat thuis homogeen anderstalig is. Een ander kwart spreekt thuis enkel Frans en de laatste groep heeft een taalgemengde thuisomgeving. Een aanzienlijke groep van de anderstalige leerlingen eindigt nog steeds in de beroepsopleiding, enkel en alleen omwille van hun beperkte kennis van het Nederlands. Daardoor gaat uiteraard een belangrijk sociaal en economisch potentieel verloren. Hoewel er in Brussel 700.000 arbeidsplaatsen zijn, is meer dan 20 procent van de beroepsactieve bevolking werkloos. Bij jongeren is dat zelfs 35 procent. Er is haast geboden. Brussel zal de komende jaren met een bevolkingsexplosie zonder weerga worden geconfronteerd. Er moet dus dringend een volledige nieuwe visie op onderwijs en opleiding komen, waarbij kwaliteit en innovatie de hoekstenen vormen. De Nederlandstalige en Frantalige gemeenschap moeten de linguïstische muur slopen en vergaand samenwerken. Luckas Vander Taelen schreef onlangs: “De Franse en de Vlaamse gemeenschap hebben belang bij een vergaande samenwerking om een sociale explosie op korte termijn te vermijden. De Brusselse jongeren verdienen een perspectief dat verder reikt dan de zekerheid van een levenslange uitkering.”

Julien Borremans Leerkracht Nederlandstalig onderwijs

BDW 1428 PAGINA 15 - DONDERDAG 29 MEI 2014

BRIEVEN VAN LEZERS

VGC-testen

lezersbrieven@bdw.be © BART DEWAELE

Wat moet men denken van de eenzijdige testen die het bureau Hudson heeft uitgedokterd, waarbij 60 procent van de deelnemers niet slagen? Neem bijvoorbeeld het (secundair) onderwijs, waar een leraar (wiskunde) tijdens het schooljaar voortreffelijk lesgeeft. Er is geen kunst aan om bij het examen zijn leerlingen aartsmoeilijke vragen te stellen, zodat iedereen ‘flest’. Deze leraar zal door leerlingen, ouders, collega’s, directie, inspectie, en tegenwoordig ook advocaten, de levieten gelezen worden. Het college daarentegen stelt zich geen vragen over de belabberde resultaten en/of de relevantie (jobinhoud?) van de proeven. Moet men enerzijds besparen bij de VGC en anderzijds een duur extern bureau inhuren om toetsen te organiseren die de waarde van een kruiswoordraadsel of sudoku evenaren? Wat wordt er getest? Zeker niet het werk dat men dagelijks moet verrichten! Het college doet alsof zijn neus bloedt. De ravage die hier is aangericht, kan maar tot één besluit leiden: het bureau Hudson heeft zichzelf gebuisd. Het was een veeg teken aan de wand dat de uitslagen zo lang op zich lieten wachten. Men heeft de pil wat artificieel moeten vergulden door de resultaten te vermenigvuldigen met coëfficiënt 1,50! De pertinente vraag is of het wel wettelijk is om na een examen nog te morrelen aan de einduitslag. Men zou het kunnen vergelijken met een kermiskoers, waar er oorspronkelijk twintig rondjes rond de kerktoren moeten gereden worden, om er dan nog snel twee extra rondjes bij te doen. Eerlijker en logischer zou zijn dat men: a) de

Ondanks de onheilsberichten over het dalende aantal fietsers (zes procent minder tijdens een koud 2013) kan iedereen die zich al eens waagt aan een tweewieler getuigen: het warme (soms onstuimige) lenteweer brengt de Brusselse fietser op de … fiets. De beste plek om dit fenomeen te ervaren, is zonder twijfel de Koolmijnkaai, de eerste (en voorlopig enige) poging om een echte fietsautostrade, een ondertussen ingeburgerd begrip in Kopenhagen, doorheen Brussel te trekken. Villo’s, fixies, plooifietsen, bakfietsen, koersfietsen,… je ziet ze hier één voor één passeren, van hippe jongeren over jonge gezinnetjes tot de volhardende (fiets)pendelaar, allemaal over het nauwelijks twee meter brede maar mooi afgescheiden fietspad. Wat zegt ons dit? Brussel heeft het potentieel om een echte fietsstad te worden. Maar wat zien we ook? Fietsers die hun trage medefietsers willen voorbijsteken, maar niet kunnen wegens aanstormende tegenliggers, voetgangers die over de hele breedte paraderen en in een kramp schieten bij een plots voorbijzoevende fietser, hindernissen op het parcours door de buurtwerken (alles om de smalle doorgang voor de auto te vrijwaren),... Kortom, zwakke weggebruikers die voortdurend met elkaar moeten concurreren voor de beperkte ruimte die er is. Wat zegt ons dit? Geen fietscultuur zonder een degelijke fietsinfrastructuur. Nog al te vaak gaat de redenering als volgt: voilà een fietspad, goodbye voetpad. Denk daarbij aan de Wetstraat. Logischerwijze zorgt dit voor allerlei kleine en grote frustraties en conflicten tussen fietsers en voetgangers onderling. Moeten juist de zwakke weggebruikers niet gezamenlijk vechten voor een plaatsje in het verkeer? Jazeker, maar de overheid moet dit ook ondersteunen, door een degelijke infrastructuur voor fietsers én voetgangers. De beperkte ruimte dwingt diezelfde overheid dus om keuzes te maken, niet tussen een fietspad met of zonder voetpad (zie ook Havenlaan), maar misschien ook tussen een straat met één of twee rijstroken, één of twee rijrichtingen, met of zonder parkeerplaatsen (al dan niet aan beide kanten van de weg). Fietswerk voor de boeg dus voor de nieuwe Brusselse regering… Simon Ruyters, Laken

Tramlijn 71 De strijd om het vertrammen van de Elsensesteenweg (BDW 1427, p. 20) is uitgelopen op een wedstrijd, op – vergeef me de uitdrukking – ‘penismeten’ tussen enerzijds de gemeente Elsene en anderzijds het Brussels gewest. Het is niets anders dan een middel van het gewest om te laten zien dat het de baas is in de stad. En dat over de ruggen van de bewoners en de handelaars. De tram moet de eerste jaren rijden vanaf het Flageyplein tot aan de Naamsepoort, waar de tramlijn eindigt. En hoe geraken we dan van de Naamsepoort naar De Brouckère? Met de bus? Waar wil je de halte bij de Naamsepoort dan aan-

Naam en adres bij de redactie bekend

Fietscultuur versus -infrastructuur

oorspronkelijke minieme resultaten zou behouden (zonder aanpassing), b) het handvol geslaagden als eerste groep rangschikte, maar voor de niet-geslaagden een tweede proef inrichtte. Dit voorstel werd neergesabeld door Collegevoorzitter Vanhengel. Collegelid De Lille stak daarenboven het mes respectloos nog dieper in de wonde: “Voor alle andere functies, behalve voor bijzondere opleidingen, is er geen specifieke vooropleiding of diploma nodig” (p. 27 verslag interpellatie van 8 mei). Nochtans moet men voor niveau A/B het diploma master/bachelor voorleggen! Bovendien werd er geen rekening gehouden met de jarenlange ervaring, expertise en meerdere positieve evaluaties van universitair of hogeschool gediplomeerde medewerkers. Nochtans schreeuwt men op andere momenten van de daken dat ervaring een pluspunt is bij de aanwerving. Nog een anekdote: een personeelslid heeft meegedaan aan het examen van niveau A (master) en een week later – omdat de uitslag van het eerste examen nog niet bekend werd gemaakt – aan het examen van niveau B (bachelor). Men was geslaagd in het moeilijke examen van niveau A, maar niet van niveau B. Dat zegt ook iets over de irrelevantie van de testen. Kwatongen beweren dat de examens, die reeds ettelijke jaren eerder hadden kunnen plaatsgrijpen, nu juist voor de verkiezingen gehouden worden om de kabinetsmedewerkers van ‘gebuisde’ politici in de administratie van de VGC te parachuteren, zonder aan de examens deel te nemen weliswaar.

leggen? Aan de metro? Dan moet je overstappen in KunstWet en ben je driemaal zo lang onderweg als nu met de bus. Lopen? Dat zou nog het snelste zijn, alleen erg vervelend wanneer het slecht weer is of wanneer je andersvalide bent. Kortom, de verbinding van Flagey naar De Brouckère is gedurende minstens tien jaar volledig gesaboteerd. Gesaboteerd? Inderdaad, gesaboteerd. De Elsensesteenweg is immers na de Nieuwstraat de tweede winkelstraat van Brussel. Door deze straat onbereikbaar te maken, zijn er weer extra kansen voor het megalomane shoppingcenter op de Heizel waar het gewest zwaar in investeert. Dat geeft toch een andere kijk op de tram. Het lijkt bijna niet meer toevallig dat de Elsensesteenweg op de schop gaat wanneer het shoppingcenter zijn deuren opent. De middenstand aan de Elsensesteenweg wordt door het ge-

west met voorbedachten rade vakkundig om zeep geholpen. Wat zou een Metrolijn 71 toch een prachtige oplossing zijn. Sluit deze aan op de bestaande lijn tussen Park en Kunst-Wet. Laat deze lijn door het Park via de Hertogsstraat en de Regentlaan uitkomen onder het huidige Naamsepoortstation. Vervolgens via de Elsensesteenweg naar het Flageyplein, met nog een halte op het Fernand Cocqplein. Na het Flageyplein kan Metro 71 dan onder de Vleurgatsesteenweg doorgetrokken worden in de richting van Ukkel en eventueel een GEN-lijn worden in de richting van Waterloo. Dit zou enorm veel files schelen. Helaas is het ego van het Brussels gewest te groot om toe te geven dat een Tram 71 meer problemen dan oplossingen biedt.

G.J. Dekker, Elsene

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

BDW 1428 PAGINA 16 - DONDERDAG 29 MEI 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Pierre Alechinsky herinnerde zich in het Erasmushuis dat hij ooit een surrealistische reeks Flora Danica maakte, die voor deze expositie werd samengepuzzeld.

Expo > Gras Schriften in het Erasmushuis

Alechinsky bedenkt missing link ANDERLECHT – Uit zijn Brusselse jeugdjaren kent Pierre Alechinsky het Erasmushuis niet. Verrassend was dan ook zijn recente ontdekking van het museum, met de Tuin der Zieken, de filosofische tuin en vooral een achttiende-eeuws plantenboek uit de collectie. Genoeg om de tentoonstelling ‘Ecritures d’herbes’ hier te laten plaatsvinden. Meteen een zet voor de broodnodige overheidsaandacht voor het museum. Het was geleden sinds de retrospectieve Alechinsky van A tot Y, georganiseerd door Michel Draguet in de Koninklijke Musea voor Schone

Kunsten, dat de laatste Cobra-aanhanger in Brussel nog te zien was. Niet dat hij vernieuwend werk maakt, maar de etsen Longues–vues

(Verrekijkers) uit 2013, een reeks sanguines die de 87-jarige door zijn technisch assistent laat verkleven, past door het ossenbloedrood

– een gevelkleur uit de Renaissance – verwonderlijk goed in het Erasmushuis. Samen met 32 inktschilderingen van Alechinsky op achttiende-eeuwse gravures van planten, vullen zij het museum, duidelijk met links naar de geschiedenis. Hoe Alechinsky in een weinig door Belgen bezocht museum belandt? Ann Arend, conservator van het Erasmushuis, vroeg aan Daniel

BDW 1428 PAGINA 17 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Abadie, oud-directeur van de Parijse Galerie nationale du Jeu de Paume, om nog maar eens een publiekstrekker te programmeren in Anderlecht. Twee jaar terug was dat goed gelukt met kunstenares Fabienne Verbier. Curator Abadie, die al dertig jaar bevriend is met Alechinsky, overhaalde de meester om een kijkje te komen nemen. Eerst wat sceptisch, maar uiteindelijk aangenaam verrast, zelfs ‘laaiend enthousiast’ zo zegt Abadie, vond Alechinsky er zelfs inspiratie voor het tentoonstellingsproject. Het concept van de Tuin der Zieken (een reconstructie van een Middeleeuwse medicinale kruidentuin door landschapsarchitect René Pechère) past als een handschoen bij de ‘oude dag’ van Alechinsky. Erasmus, die zelf met heel wat kwaaltjes sukkelde, behielp zich al te vaak met geneeskrachtige planten, zo is bekend. En op de dag van de vernissage van Ecritures d’herbes voelde Alechinsky zich trouwens ook niet kiplekker. Voor de persconferentie stuurde hij ’s middags zijn kat – hij had zijn pillen vergeten mee te nemen naar Brussel. s’ Avonds zou hij zich wel vrijmaken omdat de minister van Cultuur van de Franse Gemeenschap, Fadila Laanan (PS) te gast zou zijn. Met Laanan wil de burgemeester van Anderlecht goed staan, want het museum moet dit jaar veel inspanningen leveren om in een hogere categorie te geraken. Nieuwe publiekswerving door het museum, zoals met Alechinsky kan verwacht worden, helpt daarbij. Want Erasmus mag dan wel van mei tot oktober 1521 in de Anderlechtse kanunnikenwoning hebben gewoond, voor bijbelstudie, massale interesse voor dit uniek museum en zijn verrassende tuin met hedendaagse installaties van onder meer Marie-Jo Lafontaine blijft uit. Een naam als Pierre Alechinsky, fils unique van de Brusselse Germaine Durant en haar atheïstische Joods-Russische man, kan daar kering in brengen.

Faeröer

IJsland, Groenland en de Faeröer-eilanden). Die oude vegetatie – bryophytes, lichers en fungi – is in een kwart millennium niet veranderd. Met het werk Flora Danica van Alechinsky lijkt het heden zich dan ook te spiegelen aan het verleden. De link is duidelijk. En daar is het altijd in de kunst van Alechinsky om te doen. Zijn werk is van het soort als Jackson Pollock, Barnett Newman en Serge Poliakoff, dat altijd en direct herkenbaar is door een onveranderlijke stijl. Het bevestigt het standpunt dat er ook voor de moderne en hedendaagse kunst geen tijd is om van het ene naar het andere te zappen en te flirten met vermengingen van stijlen. Artiesten die consistent één lijn aanhouden helpen alles aan elkaar te rijgen door de tijd – ze zijn de schrijvers van de geschiedenis. In dat opzicht bouwt Alchinsky in deze tentoonstelling voort op de tijd van de prins van het humanisme, Erasmus – met diens plantenkennis en bespreking, en met de kleuren en geuren van de nu museale woning. De logica om Alechinsky’s ‘plantenschil-

Met het werk ‘Flora Danica’ van Alechinsky lijkt het heden zich te spiegelen aan het verleden. De link is duidelijk. En daar is het altijd in de kunst van Alechinsky om te doen.

deringen’ Flora Danica in het Erasmushuis te exposeren is hiermee meteen duidelijk.

Zwart-witte blikvanger Wie gewoon het Erasmushuis wil bezoeken

Terug naar dat eerste contact AlechinskyErasmushuis. Tijdens dat eerste bezoek toonde conservator Ann Arend hem het plantenboek Phytanthosa iconographia, met duizend handgekleurde gravures van de Duitse apotheker-botanicus Johann Wilhelm Weinmann – het ligt nu ook in de tentoonstelling. Het deed een lichtje branden bij Alechinsky, want eigenlijk zou hij eerst enkel de reeks Verrekijkers presenteren, een filosofische spielerei op de vier elementen: lucht, water, vuur en aarde. Plots herinnerde hij zich dat hij in de periode 1982 tot 1990 op losbladige plantenprenten, die hij op een vlooienmarkt had gekocht, fantasierijke, surrealistische inktschilderingen had gemaakt. Hij had er zich op de historische ‘supports’ botgevierd, door gezichten te tekenen rond de inspirerende vormen van de planten. Korstmos en eekhoorntjesbrood dienden als haartooi, een schimmel als baard. Nog andere paddenstoelen deden het goed als tranen of als neus in de gezichten die hij errond verfde. Niet zonder enig zoekwerk in de letterlijke oude doos, vond hij meer en meer van die prenten terug, die nu voor het eerst de themareeks Flora Danica vormen – het tweede deel van de tentoonstelling, op de bovenverdieping. Want de botanische atlas Flora Danica (editie 1766), waaruit die gravures ooit gescheurd waren, ligt ook te kijk in het Erasmushuis. Het is een van de bijbels van de plantenkunde, van de Deen Georg Christian Oeder en wel vijftig keer heruitgegeven en aangevuld tussen 1761 en 1883. Het plantenboek uit de Verlichting, beschrijft in 600 tot 3.240 bladvolle tekeningen (eerste en laatste uitgave) de rijkdom aan wilde vegetatie uit het Hoge Noorden (Denemarken, Oldenburg-Delmenhorst, Schleswig-Holstein, Noorwegen,

De integratie van de sanguines ‘Verrekijkers’ verstoort een bezoek aan het Erasmushuis zelf niet.

Uit de reeks ‘collages zonder lijm’ Flora Danica (1982-1990).

om de oude meesters die er worden gepresenteerd en het decorum, hoeft geen honger te lijden. De Alechinsky-tentoonstelling overmeestert de rest niet, en leidt niet af. De integratie mag zich zelfs geslaagd noemen. Op de gelijkvloerse verdieping, waar prachtig renaissancemeubilair oude meesters tot hun recht laten komen tegen muren in leder van Cordoba, presenteert Alechinsky zijn project Verrekijkers (Longues-vues), gerealiseerd in 2013. Er werden vensterkaders voor geïnstalleerd, die half opengevouwd staan en waarin de etsen zweven. Het is een reeks van achttien etsen, gedrukt op Chinees papier. Verrekijkers is gebaseerd op een terugkerend centrale medaillon, waarin drie elementen – water, lucht en water – door een wichelroede van elkaar gescheiden staan. De ronde ets in het midden is zwart-witte blikvanger, in inkt die wat opzwelt. Rond dat hernomen motief gebruikte Alechinsky alle ruimte (80 bij 60 centimeter) om het element aarde uit te werken. En om het werk meteen te kunnen herkennen als een Alechinsky. Die omlijsting die de aarde symboliseert is een spel van wervelende strepen en vlakken, afgebiesd met streepjes (of het klassieke flosjespatroon van Alechinsky’s werk) dat er een wandtapijt van maakt. Elke aquarel rond de gravure rehaussé – op groter werk na – is in dezelfde tempera geschilderd en met vloeiende (linker) handlijn. De meester maakt telkens een uniek werk rond de centrale medaillon, die repetitief dienst doet als cul-de-lampe, een vignet of typografische versiering die de leegte opvult. De techniek verwijst dus ook naar de boekdrukkunst uit de tijd van Erasmus. In deze expositie laat Alechinsky meer dan ooit zien dat er een link blijft bestaan tussen wat er vandaag geproduceerd wordt, en toen. Het geheugen van de kunstenaar wordt door cultuur en maatschappij onbewust gestuurd. Jean-Marie Binst Pierre Alechinsky: Gras Schriften. Tot 16/11 in het Erasmushuis, Kapittelstraat 31, Anderlecht. Open van dinsdag tot zondag, van 10 tot 18 uur. www.erasmushouse.museum, 02-521.13.83

BDW 1428 PAGINA 18 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Boek > Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden

Stilte geeft een boost I

ST RI

B IEN

EURE© VRT ONN

met onder andere Leer ons stil te zitten (Tim Parks), Stilte als antwoord (Sara Maitland), De smaak van stilte. Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen (Bieke Vandekerckhove), The Unwanted Sound of Everything We Want: A Book About Noise (Garret Keizer), soundscapes van Gordon Hemptom, www.startdestilte.be of www.stadsverlichting.nu waarop je huiskamers kan vinden om samen te mediteren. Fans van Bonneures blog zullen blij zijn dat ze af en toe zelf tussen de regels opduikt. Bladblazers, waarom toch? Terwijl grootmoeder al bewees dat hark en bezem even doelmatig zijn. Even wat misverstanden bij elkaar harken.

edereen die Kristien Bonneure als VRT-radionieuwslezeres heeft meegemaakt, kan haar stem nog oproepen. Dat stelden we vast tijdens de lectuur van haar boek Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden dat deze week verschijnt. Een niet-geagiteerde stem, maar wel bezorgd. Verwacht geen nachtkastboeddhisme, het boek is wel erg informatief over het wezen van geluid en de rol van stilte. Deze reporter is er voor u overal geweest: de anechoïsche of echovrije kamer, onthaastpaden en stilteretraites, sacrale ruimtes, een klasje mediterende pubers. Ze luisterde naar de architect, bioloog, klinisch psycholoog, psychiater, zenboeddhist, nieuwe kluizenaar en manager. En ze brieft ons over stilteatlassen en geluidskaarten (Warandepark = lawaaierig), akoestische ratings voor restaurants, de la van de hobo, maskerings- en antigeluid, de diepste klank van het universum, het geluidsspoor dat wij achterlaten. Bonneure vult onze boekenlijstjes en online tussendoortjes aan

BRUSSEL – Ook in hartje Brussel, in Muntpunt, kan je stilte ervaren. Genereus van Kristien Bonneure (& Citizenne & Waerbeke) om op dinsdag 3 juni aan de voorstelling van haar boek een stille dag met o.a. initiaties tai chi en een stille lunch te laten voorafgaan: “Overal kan je de motor wat trager laten draaien.”

Reed u echt de Havenlaan op en af om de weeën op te wekken? Kasseien noemt u extreem luid, terwijl luisterkunstenaar Stijn Dickel (Aifoon) ons uitnodigt om (tijdelijk) geluid eens onbevangen toe te laten. Kan het geen muziekje van de stad zijn? Bonneure: “Ja, we hebben echt

heen en weer gereden, niet dat het gedaver veel geholpen heeft. De Havenlaan is best wel aantrekkelijk als industrieel landschap. Die kasseien zijn inderdaad luid, maar anderzijds kunnen auto’s er niet al te snel op rijden. En in de buurt wordt er nu een nieuw park aangelegd. Dus ja, kasseien brengen stadsmuziek voort. Gelukkig wonen er niet veel mensen aan die Havenlaan.” Waar in Brussel is het nog stil? Bonneure: “Echt stil is het nergens, maar dat hoeft ook niet. Het gaat mij om geluidsluwte, rust en ruimte in de stad. Eigenlijk ben ik blij met elke boom en elke bank. Een oude favoriet is de begraafplaats aan de Dieweg in Ukkel, waar je de ruis van de stad voelt zakken als je de paden afdaalt. En ‘t Moeraske in Schaarbeek, een strookje bos langs de spoorlijn, godbetert. Het bos achter de VRT in Schaarbeek, een vroeger militair oefenterrein met veel heuvels en tunnels, is mijn dagelijkse stilterefuge. Als de VRT een nieuw gebouw neerzet, wordt dat bos wellicht voor een groot deel verkaveld... Ook kerken zijn een soort arken waar je kunt schuilen voor te veel lawaai, maar dat kan evengoed in de grote hal

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Festival > Strek je benen op de Vlaamse feestdag

Brussel danst met Rocco Granata BRUSSEL – ‘Brussel Danst’ pakt dit jaar uit met namen als Rocco Granata, Buscemi, TLP en Lefto. De main stages van het gratis festival op 11 juli staan ook deze keer op de Grote Markt en het Muntplein. In tegenstelling tot vorig jaar kiest het Munpunt dit jaar op Brussel Danst voor grote namen. “We kiezen voor onder andere Rocco Granata en Buscemi omdat het twee namen zijn die een duidelijke link hebben met dans. Bovendien krijgen zij gemakkelijk een publiek aan het dansen en dat staat natuurlijk centraal op dit evenement.”, aldus Eva Drees van Muntpunt. De vorige editie van Brussel Danst werd een groot retrofeest. Dit jaar krijgt elk podium zijn eigen genre: het Muntplein kiest

voor urban met onder andere demonstraties in freerunning en capoeira en op de Grote Markt wordt het een Latijns-Amerikaans feest. Een verscheiden programma dus, tot plezier van initiatiefnemer Pascal Smet: “Ik ben blij dat een feestdag van de Vlaamse Gemeenschap een uitnodiging is aan alle Brus-

selaars om samen te dansen op het diverse ritme van de stad. Iedereen is welkom.” Tussen en rond de twee pleinen zorgen professionelen en amateurgroepen voor extra danssfeer. Ook in de Spiegelzaal van het Brussels Parlement kan je terecht voor dansinitiaties. Wie niet kan wachten tot 11 juli en nu al zijn dansschoenen wil aantrekken kan de choreografie aanleren die het publiek tijdens Brussel Danst opvoert. De choreografie wordt geoefend in Muntpunt (31/05, 07/06, 14/06 om 16 uur) en op verschillende grote festiviteiten in Brussel in aanloop naar 11 juli. De choreografie en het programma dat gaandeweg nog wordt aangevuld staan op de nieuwe website: www.brusseldanst.be. Stefanie Luppens

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

a Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

BDW 1428 PAGINA 19 - DONDERDAG 29 MEI 2014

in Bozar, de leesruimte op de begane grond van Muntpunt, of de rotonde in de Ravensteingalerij.” Je fysiek of innerlijk afzonderen lijkt op het eerste gezicht met jezelf bezig zijn, terwijl uit uw boek blijkt dat stilte juist heel verbindend werkt. Hoe kan dat? Bonneure: “Als ik de akoestische stilte opzoek, dan doe ik dat om in de soep van geluiden weer de verschillen te horen en te appreciëren, en hetzelfde geldt eigenlijk voor de verhoudingen die ik met andere mensen heb. Precies door even los te komen van het sociale weefsel, krijg ik zicht op de waarde ervan. Ik ervaar dan een grote verbondenheid met alle mensen, met de hele natuur. Ik hoorde het bij veel andere stiltezoekers en -makers die ik voor mijn boek heb gesproken: er was niemand die dit ziet als persoonlijk escapisme. Zelfs de zuster in het slotklooster ontvangt af en toe bezoekers. Die verbindende stilte gebeurt vaker dan je zou denken. De momenten voor het orkest begint te spelen, of als er een pauze valt in een gesprek en niemand de behoefte voelt om die vol te lullen. Heerlijk.” Meditatie, mindfulness, stilteretraite worden soms nog geassocieerd met sektes, esoterie, mumbo jumbo. Of men beweert er geen nood aan te hebben: kan je zen geboren worden? Bonneure: “Het is juist het tegendeel van zweverig, het is aards en nuchter. Je hebt weer aandacht voor de geluiden van de wereld en die in jezelf. Wat mij betreft, dient stilte misschien wel een spiritueel doel, in die zin dat ik iets van de bezieling ervaar die er in de luide wereld van elke dag niet meer is. Maar ik heb geen religieus doel, anderen natuurlijk wel, zoals de karmelietes die ik interviewde.” “Er zijn uiteraard de gelukzalige gelijkmoedigen, en diegenen die zich altijd zullen laten opjagen. Het mooie is wel, dat je kunt leren en veranderen, door een paar simpele technieken. Probeer het gewoon eens uit.” ‘Jezelf tegenkomen’ is een zin die veel mediterenden in de mond nemen, maar wat wordt daar precies mee bedoeld, en wat is de waarde daarvan? Bonneure: “Dat klinkt alsof je dan schrikt van de vreemde vogel die je zelf zou zijn. Het klopt wel dat je een beter zicht krijgt op wie je bent als je alle maskerende lawaai en gezelschap wegneemt. Dan ben je als het ware naakt. Voor mij is dat vaak een mooi, bijna helend moment. Maar als je bijvoorbeeld niet goed in je vel zit, dan kan een dagenlange stille retraite heel confronterend zijn. Dan kun je eventuele knopen niet meer negeren. Dat kan heilzaam zijn, maar dan liefst onder begeleiding. De meeste organisaties en personen die retraites organiseren, houden eerst een intakegesprek. Ik heb al mensen weten vertrekken van een retraite, omdat ze de stilte niet aankonden.” We vinden geen rust meer omdat we constant onze ervaringen delen via Facebook, Twitter, sms, maar verdacht veel schrijvers en journalisten trekken zich

terug, ook uit taal, om er achteraf prachtig proza over te schrijven, wat is het verschil? The whole thing was verbal from the start, besluit Tim Parks. Bonneure: “Dat is een heel moeilijke kwestie. Ik ben zelf een taalwerker, ik schrijf voor mijn job. Tot in mijn dromen raak ik verstrikt in zinnen. Als ik me terugtrek in stilte, dan wil ik die woordenstroom, dat mentale lawaai, wat dempen. Maar dezelfde Tim Parks zegt dat taal een taai virus is, en dat is het ook. Maar als je vraagt ‘wat stilte is’ en ‘wat stilte doet’, dan heb ik altijd het gevoel dat ik maar wat stamel. Daarvoor schieten woorden tekort. Het is paradoxaal om over stilte te praten en te schrijven. Zoals mijn yogaleraar zegt: ‘De vinger die naar de maan wijst is niet de maan’.” Veel mensen hebben moeite om zich te concentreren in een landschapskantoor, of hebben buren die tuinieren verwarren met motorisch tekeergaan: wat kunnen we daaraan doen? Bonneure: “Ik ben ook geen held om lawaaimakers aan te spreken. Op de trein verkas ik naar elders. Misschien moet ik eens een cursus bemiddelend spreken volgen. Wat lawaai op het werk betreft, heb ik goede hoop. Een architecte die ik interviewde, zei het onomwonden: het landschapskantoor is achterhaald. Ik ben zelf onder meer wegens de lawaaioverlast vertrokken op de nieuwsdienst, maar de VRT plant een nieuw gebouw. En de antwoorden van een rondvraag naar creatieve ideeën zijn alvast bemoedigend: stille werkcellen, groene eilanden, als het maar geen bureaulandschappen zijn. Stilte leeft.” “Van groot belang voor de ervaring van stilte is de ruimtelijke ordening. Als we niet meer op de toppen van onze tenen moeten lopen, dan zal dat ook een gunstig effect hebben op burn-outklachten, depressie, zelfmoord. Op straat, op het werk of op school: overal kan je de motor wat trager laten draaien en mensen rust, stilte en ademruimte bieden.” An Devroe Stil leven, Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden, Lannoo, 2014, 19,99 euro, 224 p. Reservaties voor de workshops via BE SSST of Citizenne, voor de boekvoorstelling ‘s avonds via stefanie. decramer@lannoo.be

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Snijden Ik heb nog enkele oude keukenmessen in de schuif. Ze dateren mogelijk van voor de Tweede Wereldoorlog. Zoals dat in die tijd hoorde, kwamen ze uit Solingen in Duitsland. In die stad werden zwaarden, scharen en messen gemaakt sinds de middeleeuwen en ook vandaag zijn er fabrieken met klinkende herkenbare namen zoals Zwilling, Herder en Wilkinson. Deze is van het merk Schnitter. In Solingen staat ook het Deutsche Klingenmuseum,, een messen- en zwaardenverzameling die in 1904 werd gestart als voorbeeld voor ontwerpers en industrie. Het is een wonderlijk museum voor eenieder die van snijtoestellen houdt. U moet er eens langsgaan, het is niet zo ver van hier en te combineren met bijvoorbeeld een bezoek aan het nabijgelegen Neandertal, waarvan de oudst bekende inwoner een beroemdheid werd – er is daar ook een museum. Deze messen nu, hier bij mij thuis, waren uitzonderlijk goed gemaakt. Zelfs na enkele decennia blijven ze perfect slijpbaar en zijn ze nog bijna niet afgesleten. Eigenlijk zijn ze stukken beter dan moderne messen. Dat komt omdat ze van koolstaal (carbonstaal) zijn gemaakt en niet van roestvrij staal. Roestvrije (‘inox’) messen zijn een gevolg van de smetvrees die ons sinds het eind van de jaren 1950 werd ingepeperd. Koolstaal wordt zwart bij gebruik en de meeste mensen vinden dat niet mooi. Het verschijnsel ontstaat omdat tweewaardig ijzer een zwart oxide (FeO) vormt. Het staal wordt erdoor beschermd en dat ijzer samen met ons eten opgenomen in onze vertering. Zo’n mes is dus ook nog eens een voedingssupplement! Wanneer dit mes echter lange tijd ongebruikt – netjes schoongemaakt – blijft liggen in een la, wordt het roestbruin. Dat is het oxide van driewaardig ijzer, wanneer het aan de lucht blijft blootgesteld. Behalve voor roestvlekken is dat op geen enkele wijze interessant. Met de mode van blinkend staal moesten de dagelijkse messen plots ook aan die norm voldoen. Dat ziet er netter uit. Maar een gebruikt koolstalen mes werkt even goed, ook al is het een beetje dof. Koolstaal wordt veel makkelijker gewet. Een ‘zwart’ mes scherp maken is zo gebeurd. Met ‘inox’ gaat dat veel moeilijker en dat is dan ook de reden waarom zoveel mensen botte messen in de lade hebben liggen. Eén ouderwets mesje hield het langer uit in

onze moderne maatschappij: het zogenaamde ‘molenmesje’ van Herder. Dat werd een icoon voor de aardappelschiller. Maar in de meeste winkels is ook dat nu vervangen door een inox-versie, met dezelfde problemen van dien: het ziet er mooier uit, maar het raakt niet scherp. Ik koester dus deze zwarte messen. En er is meer aan de hand. Bij die oude keukenmessen loopt de snede rechtdoor, in een rechte lijn. Het is de rug van het mes dat buigt naar een punt toe. Bij moderne messen gaat dat andersom. Waarom? Het is niet zo dat vroeger alle messen zo’n vorm hadden. Jagersmessen, slagersgerief en professionele keukensets zijn al ‘achteruitgebogen tot een punt’ sinds de tijd van Escoffier. Maar bij eenvoudige lieden dus niet? Is het een eenvoudiger fabricageproces? Dat zal wel, mijn oude messen hebben geen ‘pommel’, de verdikking die het gewicht van het mes meer naar achter brengt, waardoor het in evenwicht in de hand ligt. Ook geen ‘garde’, het plaatsje dat moet voorkomen dat je vingers naar voor schuiven (vooral als ze vet zijn!). Gewone mensen hadden dat niet nodig. Dat brengt ze dichter bij de Japanse koks van vandaag, die ook nog steeds messen met een rechte snede verkiezen. Om van de Chinezen maar te zwijgen, met hun kaarsrechte ‘klievers’. Chinese koks doen trouwens alles met dat ene mes, van eenden in twee hakken tot een appeltje schillen. In die vorige generaties sneed men hier ook anders. Ik zocht ‘brood snijden’ op via Google en vond tientallen afbeeldingen van handen met een mes dat brood snijdt op een plank. Maar ik heb in mijn hoofd nog het beeld van oude vrouwen die een groot brood onder de linkerarm klemden en daar dan een boterham afsneden met zo’n lang mes, de snede naar zich toegekeerd. Als kind maakte ik mij al ongerust over hun boezems die wel heel dicht bij de snede van het mes kwamen, maar niemand heeft ooit Sint-Agatha moeten aanroepen. Mannen sneden plakjes worst of hesp evengoed met het mes naar zich toe. Men gebruikte daarvoor geen snijplank. Ajuintjes werden gesnipperd tegen de duim van de hand waarmee men het mes vasthield. Snijplanken? Voor gaar vlees, dat wel ja. Kijk ook eens naar het heft van het mes op de foto. Een goede huisvriend maakte mij de opmerking. De vorm van dat stuk hout is heel anders dan bij moderne messen. Weeral, het lijkt gemaakt om naar de snijder toe te snijden. Wanneer gebeurde die omwenteling van het mes? Waarom snijden wij niet zoals onze voorouders? Is daar een verklaring voor? Werd dat onderzocht?

“Houd een ongesneden brood tegen uw borst aangeklemd en snijd er een dikke boterham af met het mes naar u toe. Proficiat, u voerde zonet een eeuwenoud ritueel uit” Probeer het zelf eens, het is een vaardigheidsspelletje. Koop een ongesneden brood of bak er zelf een. Hou het tegen uw borst aangeklemd en snij er een dikke boterham af met het mes naar u toe. Proficiat, u voerde zonet een eeuwenoud ritueel uit. Wedden dat deze boterham beter smaakt? Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1428 PAGINA 20 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Het regenwater wordt opgevangen en er worden geen meststoffen gebruikt, alleen de eigen compost. De Notelaar fungeert namelijk ook als wijkcomposteerplek. Voorts gebruiken de tuiniers alleen natuurlijke bestrijdingsmiddelen. “Slakken bestrijden we bijvoorbeeld met een slakkenval, een ingegraven kommetje bier, slakken zijn immers verzot op bier,” zegt De Smet. “Andere mogelijkheid: we planten iets meer, dan is er genoeg eten voor iedereen. Wij proberen so-

“Veel mensen komen zaaien, spitten en wieden, maar vergeten om te komen oogsten”

Françoise De Smet in ‘samentuin’ De Notelaar: “Het hoeft hier niet perfect te zijn.”

Leefmilieu > Zaaien en oogsten in samentuin De Notelaar

‘Observeren en meteen reageren’

wieso niet te veel te bestrijden. Er zit momenteel meeldauw op de bessenstruiken. Je kan dat ook gewoon zo laten en op termijn een resistentere soort planten. Het hoeft hier niet perfect te zijn.” De tuiniersgroep wil het liefst alleen lokale bomen en planten in de tuin, maar dat lukt niet helemaal. Zo staat er een moeilijk binnen de perken te houden bamboe. Ook zijn er tuia’s en andere uitheemse dennen. “Die stonden hier al. Deze tuin is destijds organisch gegroeid. Het zou enorm veel geld en energie kosten om alles weg te halen en te vervangen.” Delen van de tuin worden wild gelaten. “We snoeien en maaien zo weinig mogelijk. Dan heb je dat lawaai van de maaier ook niet en in plaats van een glad gazon krijg je een mooie bloemenweide. Die bloemen zijn dan weer fijn voor de bijen die hier gaan komen. We hebben iemand uit de buurt gevonden met een imkersopleiding. Hij gaat binnenkort enkele bijenkorven plaatsen.” Tegen de achterkant van de tuin is een takkenhaag gemaakt, een ecologische manier om snoeihout te verwerken. De haag trekt egels, insecten en muisjes aan. “Zo krijg je een voedselkringloop, de ene voedt zich met de ander.”

Investeren in kippenhokken NEDER-OVER-HEEMBEEK – Sinds een dik jaar fietst keramiste Françoise De Smet wekelijks vanuit Schaarbeek naar Heembeek om de handen uit de mouwen te steken in De Notelaar, een grote ecologische ‘samentuin’ vol mogelijkheden. “Er is dus nog plaats voor meer tuiniers,” zegt De Smet.

e 22 are grote tuin ligt in een binnengebied achter de Oorlogskruisenlaan en is via een smal paadje vanaf de straat te bereiken. De tuin – met de vele notelaars en oude fruitbomen een paradijs voor vogels – werd in de jaren vijftig aangelegd door de vader van Lieve Polet. De vroegere eigenaresse van Het Warm Water in de Vossenstraat zorgde een hele tijd in haar eentje voor de tuin. Maar vorig jaar deed ze via Velt een oproep om medetuiniers te vinden. Zo kon het werk – en het plezier - gedeeld worden. Françoise De Smet voelde zich meteen geroepen. “Ik komt uit een boerenfamilie, maar woon al jaren in Brussel. Ik miste het tuinieren, het wroeten in de aarde. Daarom huur ik ook een volkstuintje langs het spoor in Schaarbeek, waar ik mijn eigen groenten en fruit kweek.”

OPEN ECOTUINEN De Notelaar is op zaterdag 30 mei tussen 10 en 18 uur open in het kader van de Ecotuindagen van Velt in Brussel. Adres: Oorlogskruisenlaan 210, 1120 Neder-Over-Heembeek. Behalve deze tuin kan u op 30 mei of 1 juni nog vijf andere ecologische tuinen in Brussel bezoeken: twee stadstuintjes in Koekelberg en Jette, een tweewoningentuin in Jette, een tot wilde tuin omgevormde plantenkwekerij in Laken en een medicinale tuin in Watermaal-Bosvoorde. Info: www.velt.be/brussel/pag2085

Omdat zij als enige van de vrijwilligers tuinervaring had, werd zij meteen tot coördinator van de ‘samentuin’ gebombardeerd. De Smet begon met het planten van fruitboompjes en de aanleg van een kruiden- en groententuin. “Voor de groentenpercelen werken we met wisselteelt. In de perken zaaien we telkens iets anders, radijsjes, worteltjes, bonen.” Sommige groenten – tomaten, courgetten, pompoenen – worden door de vrijwilligers thuis gezaaid en opgekweekt. Vervolgens worden de jonge plantjes in Heembeek in de grond gestoken. “Ik ben verantwoordelijk voor de tomaten,” legt De Smet uit. “We hebben hier nu al zes à zeven soorten. Meestal oudere, Franse rassen, die goed aangepast zijn aan ons klimaat. Ze hebben namen als Belle Arlésienne. Mijn lievelingssoort is Ananas Noire, een donkerrode tomaat die vanbinnen groengemarmerd is en een heerlijke smaak heeft.” In De Notelaar is alles collectief, geen privéperkjes dus. “Maar de vrijwilligers kunnen de groenten en noten natuurlijk meenemen. Opvallend is dat heel wat mensen komen zaaien, spitten en wieden, maar vergeten om te komen oogsten.” De tuin wordt zo ecologisch mogelijk beheerd.

De twee vijvertjes, met helder water van de ondergrondse bronnen, zitten vol kikkervisjes. “Kikkers horen in een nat gebied. En ze eten slakken.” Veel andere dieren zijn er niet. De oude konijnenhokken staan leeg. Maar het tuiniersgroepje zou wel graag kippen zien rondscharrelen. “Dat kan alleen als we investeren in kippenhokken die ‘s avonds automatisch sluiten. Want ‘s nachts lopen hier vosjes rond, dan moeten de kippen zeker binnenzitten.” De vrijwilligers komen in De Notelaar tuinieren wanneer ze tijd en zin hebben. “Maar we proberen wel elke vrijdagochtend samen te werken.” De Smet vindt het samentuinieren heel waardvol. “Veel mensen hebben zin om te werken in de aarde, maar hebben geen tuin of vinden een eigen tuin te zwaar. Tuinieren ankert mensen in de tijd. In een tuin moet je observeren en dan meteen reageren. Als het geregend heeft na een periode van droogte is de grond ideaal om te zaaien en te planten en om het onkruid te wieden. Dat moet je dan ook meteen doen. Een afspraak voor over drie weken, dat kan niet in een tuin.” Bettina Hubo

BDW 1428 PAGINA 21 - DONDERDAG 29 MEI 2014

al zingend een gondel voort te duwen. Spijtig dat iemand hem nog tijdig heeft duidelijk gemaakt dat ‘Vienna’ niet hetzelfde is als ‘Venice’.

Artists in residence Ultravox in Wenen

Gondels in de mist

Spaanse rijschool

Omdat hij zelf wellicht te jong was om de jaren 1980 bewust te hebben meegemaakt kon hij op alle vlakken onschuldig pleiten en meedogenloos inhakken op de kitsch die we in de hoogdagen van de synthesizer en de beginjaren van de videoclip allemaal tolereerden. Zo vroeg hij zich bijvoorbeeld met gespeelde verontwaardiging af hoe de wereld na de videoclip bij Wake me up before you go-go van Wham! nog ooit verrast kon worden door de geforceerde coming out van George Michael. Een andere genomineerde in de categorie meest lachwekkende videoclips uit de jaren 1980 was het filmpje dat bij de hitsingle Vienna van de Britse band Ultravox uit 1981 hoorde. Dat het pathetisch uitroepen van de naam van een stad en het inzetten van een slecht afgestelde rookmachine tot zo’n succes kon leiden kon er bij de jongeling niet in. En daar valt natuurlijk niets tegenin te brengen. Want de naam van een stad roepen en voorts wat mist spuiten met een ingehuurde rookmachine was exactly wat Ultravox deed. Wie er de tekst van het nummer bijneemt wordt niet

BRUSSEL – Een aantal weken geleden stond er in een degelijk Vlaams weekblad een ludiek artikel over foute videoclips uit de jaren 1980. Een makkelijk onderwerp natuurlijk, maar de journalist in kwestie had er werk van gemaakt en kwam geestig uit de hoek.

Ultravox in de mist.

veel wijzer. Met de Oostenrijkse hoofdstad heeft de hartenkreet van Midge Ure – de zanger van Ultravox, die in de clip onheilspellend boven de kraag van zijn regenjas en zijn artistiek snorretje uitkijkt – in ieder geval niet veel uitstaans. Het nummer gaat over een voorbije vakantieromance, die bij de betrokkene geen emoties meer losmaakt eens hij terug thuis is (It means nothing to me!). Ure had dus even goed Oh Manilla!, Oh Tirana! of Oh Canberra! kunnen roepen. De zanger, inmiddels met kale kop en bovenlip, gaf achteraf wel toe dat hij aanvankelijk niet veel deed om de verhalen over geheime boodschap-

pen in het nummer tegen te spreken. In de muziekpers hing hij zelf ook dure verhaaltjes op over Gustav Klimt en de Weense secessiestijl. En dat terwijl hij op het moment dat hij het nummer schreef nog nooit een stap in Wenen gezet had. Maar nog geestiger is de anekdote van Russell Mulcahy, de cineast (van onder meer de Highlander-films), die de videoclip bij het nummer maakte. De man is afkomstig uit Nieuw-Zeeland, en met zijn aardrijkskundige kennis van Europa was het in het begin van zijn carrière nog niet zo geweldig gesteld. Hij stelde de jongens van Ultravox namelijk voor om in de clip

ADVERTENTIE

Uw schakel naar werk

jeudi 5 juin 2014, 10h - 16h

bourse de la formation 2014

Gratis toegang Entrée gratuite

Ancienne Belgique Boulevard Anspachlaan 110 1000 Brussel/Bruxelles Nederlandstalige opleidingstrajecten naar werk in Brussel Parcours de formation en néerlandais vers l’emploi à Bruxelles www.schakelsnaarwerk.be Georganiseerd door / Organisée par:

FEEST BEZOEKEN

LEZINGEN

En route vers l’emploi

DOE-WORKSHOPS

opleidingsbeurs 2014

WANDELINGEN

V.U./E.R. Steef Corijn, Antwerpselaan 26, 1000 Brussel – april – 2014 – BC 04.079

ADVERTENTIE

donderdag 5 juni 2014, 10u - 16u

Van het Venetië-idee behield Mulcahy dus wel de mist, en in de videoclip is ook nog een soort gemaskerd bal te zien, maar dat kan inderdaad even goed in een Weens kasteel gesitueerd zijn. Toch moet hij die denkt dat de videoclip voor Vienna ook echt in Wenen is opgenomen, nog eens goed kijken. Het was het operagebouw van Londen dat de grandeur van de Oostenrijkse hoofdstad moest evoceren. Samen met de dame in avondjurk en bontjas, en het paard dat over de straatstenen loopt als was het net ontsnapt uit de Spaanse rijschool. Wat wel zou kunnen is dat Mulcahy met de esthetiek van zijn clip verwijst naar verfilming door Carol Reed van De Derde Man, een roman van Graham Greene die zich in Wenen afspeelt. Uri lijkt naast zijn drie andere bandleden eerder De vierde man, maar de clip en de film hebben alvast met elkaar gemeen dat er een geheimzinnige moord in voorkomt. En zo komen we dan uiteindelijk bij de grootste bijdrage die de videoclip bij Vienna aan de muziekgeschiedenis geleverd heeft. Het heet namelijk een van de eerste clips te zijn die een beetje is opgevat als een kortfilm. De groepsleden van Ultravox speelden dan wel nog een bijrol in de clip, door zijn werkwijze wees regisseur Mulcahy er zijn navolgers op dat artiesten zich niet per se zelf moeten aanstellen in de filmpjes waarmee zij hun muziek willen verkopen. Michaël Bellon www.brusselnieuws.be/inresidence

VAN 10 T.E.M 22 JUNI ‘14 Ontdek tien dagen lang allerlei ambachten in Brussel. Hun tradities en actuele invulling.

10/06: FEEST IN DE MICROMARCHE 11/06: SPOREN VAN AMBACHT IN DE STAD (lezing) 12/06: CENTRE BELGE DU VITRAIL PIERRE MAJERUS (bezoek) 12/06: ‘SAVOIR-FAIRE’ MET RECUP (doe-workshop) 13/06: DE KLEINE ZAVEL, EEN VERLEDEN VOL AMBACHTEN (wandeling) 14/06: BRASSERIE DE LA SENNE & BROUWERIJ CANTILLON (bezoek) 15/06: KLEUR IN DE STAD (wandeling) 15/06: OBJECTENTHEATER - ALIBICOLLECTIEF (bezoek) 16/06: DE PEDEMOLEN IN DILBEEK (bezoek) 17/06: LETTERKUNST (doe-workshop) 18/06: MANDVLECHTEN MET RECUP (doe-workshop) 19/06: FABLAB (bezoek) 19/06: GRAFISCH KUNSTENAAR MARGRIET VAN DER VEN (bezoek) 20/06: LA FONDERIE, BRONSGIETERIJ (bezoek) 21/06: HET BROUWERSVERLEDEN VAN BRUSSEL (wandeling) 22/06: IETS MET KRUIDEN, GROENTEN, SCHAPEN EN KAAS (bezoek)

WWW.CITIZENNE.BE OF WWW.ERFGOEDCELBRUSSEL.BE I.s.m. BON en Academie beeldende kunsten Anderlecht

Met de steun van / Avec le soutien de:

Vormingplus

BDW 1428 PAGINA 22 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Carloz Ramirez Carrasco: “Brussel is voor mij de ideale plek om te leven. Er is zo veel te ontdekken, er zijn zo veel mensen van verschillende komaf en afkomst. En dat alles op een zakdoek.”

Carlos Ramirez Carrasco, geëngageerd kunstenaar zonder grenzen

‘Creatieve energie door sociaal contact’

SINT-LAMBRECHTS-WOLUWE – “Het verhaal van de kunstenaar, die het alleen zijn nodig heeft, gaat voor mij niet op. Het is net het contact met anderen dat me de nodige energie geeft om te creëren. En wat dat betreft is Brussel voor iemand als ik de ideale plek om te leven. Zo veel verschillende impressies, zo veel te ontdekken, zo veel mensen van verschillende komaf.” Carlos Ramirez Carrasco is beeldend kunstenaar. Zonder grenzen – zegt hij zelf – én met een hart voor sociaal engagement.

u 47 jaar geleden is het dat Ramirez Carrasco het levenslicht zag. In het Volkshuis van Lo Espejo, gemeente die deel uitmaakt van het stedelijk gebied van Santiago de Chile. “Aan de ene kant het platteland – een idyllische omgeving die je met het Pajottenland zou kunnen vergelijken – aan de andere kant de grootstad. Mijn grootmoeder was schooldirectrice en net als mijn vader actief in de arbeidersbeweging. Medestanders van president Salvador Allende, die Chili een

socialistische maatschappij wilde schenken. Van mijn moeder heb ik het hart van de kunstenaar geërfd, van mijn grootmoeder en vader heb ik de zin voor sociaal engagement ingelepeld gekregen.” “Grootmoeder, directrice van een plaatselijke school, heeft het onder het korte bewind van Allende tot senator gestampt. Mijn vader, een economist, was dan weer verantwoordelijk voor het nationaliseren van de koperindustrie. Het zag er allemaal mooi uit, het volk had

waarheen onze vlucht ons zou voeren, wel dat hij ons een beter leven beloofde.” Een beter leven, in België. “Ik was zes, de ontvangst die ons te beurt viel, zal ik nooit vergeten. Zo feestelijk. De rode loper werd letterlijk uitgerold op Zaventem. Er werd met rijst geworpen als bij een huwelijk. Wij, de kinderen, kregen snoep. Snoep waaraan ik me als een uitzicht op geluk in een sociaal rechtvaardige waanzinnige te goed heb gedaan. Niet zo vermaatschappij. Tot de nachtmerrie er kwam, de standig, onderweg naar onze plek van opvang putsch van 1973: Allende werd vermoord, het in Deurne heb ik moeten braken.” land viel ten prooi aan het dictatorschap van Pinochet. Het leven stond plots op zijn kop: Tekenwedstrijd mijn vader belandde als politiek gevangene in Het is daar in Deurne, op de lagere school, de cel en wij zagen ons verplicht om onder te dat de kunstenaar in de kleine Carlos is wakduiken. Pas twee jaar later heb ik hem terug ker geworden. “Door een tekenwedstrijd. Mijn voor het eerst mogen omhelzen. Op het vlieg- prijzen: een vlucht boven Antwerpen en een tuig dat ons naar Europa bracht, met de hulp jaar lang deelname aan workshops in het Muvan Amnesty International. We wisten niet seum voor Schone Kunsten. Dat laatste was

BDW 1428 PAGINA 23 - DONDERDAG 29 MEI 2014

op het lijf is geschreven. Nu als interculturele medewerker bij de KWB, waar ik mee insta voor wat we uitbouwprojecten in de pedagogische sector noemen. Zo heb ik met succes ‘De Wereldkoffer’ op poten mogen zetten: spellen uit de vier windstreken tot bij de mensen brengen. Het schenkt me voldoening dat ik door mijn bijdrage, hoe bescheiden ook, in mijn gastland mensen even de zorgen van alle dag kan doen vergeten, in een sfeer van plezier.” “Dat sociale werk is begonnen met burgerparticipatie in de Etterbeekse wijk, waar ik als jonge volwassene woonde. Ik had weliswaar mijn diploma van beeldend kunstenaar op zak, maar ondertussen was ik wel werkloos. Ik vertikte het echter om bij de pakken te blijven zitten. Het heeft gemaakt dat ik, met vier, vijf anderen, mee aan de wieg stond van het wijkhuis Chambéry. Dat is ondertussen

Familie van werkers “Mijn broer, Ronny, heeft het tot filmmaker geschopt: hij is op dit ogenblik in Santiago de Chile voor een retrospectieve van zijn werk. Mijn oudste zus, Alondra, zit in de sociale communicatie. Ze is getrouwd met een Uruguayaanse fysicus en leeft nu in de staat Michigan in de Verenigde Staten. Mijn jongste zus, Nastania, is psychologe en werkt in het stresstem van de federale politie. We zijn in België met een handicap moeten beginnen, maar we hebben ons niet in die mogelijk negatieve dynamiek laten meeslepen. Het zit blijkbaar in de genen van de Chilenen: harde werkers, overlevers die hun weg vinden in de maatschappij, wat de omstandigheden ook mogen zijn.”

Ideaal om te netwerken In al die jaren heeft Ramirez zich eveneens kunnen opwerken als kunstenaar. Door het sluiten van de nodige compromissen. “Mijn leven als kunstenaar wordt mede bepaald door het ritme van mijn professionele activiteiten bij de KWB. Door mijn vrouw ook, en door mijn vier mooie kinderen. Een dochter van 23 en een zoon van 18, uit een eerdere relatie, die beiden met hogere studies bezig zijn. Een zoontje van zes en een dochtertje van tweeëneenhalf die mijn lieve Julie – eveneens gebeten door de kunstmicrobe – mij heeft geschonken. De zorg voor mijn kinderen en mijn werk in de socio-culturele sector betekenen dat ik compromissen moet sluiten wat betreft de tijd die ik in mijn kunst – waarin verhalen en mythen een belangrijke rol spelen – kan steken. Maar je zal me niet horen klagen, ik kan mijn ding doen, gebrek aan interesse is er niet. In binnen- en in buitenland.” “Ik heb het ook nodig, dat contact met de anderen. Voor mij gaat het verhaal van de kunstenaar die op zijn eentje, geïsoleerd van de anderen creatief bezig is, niet op. En in die zin is Brussel voor mij de ideale plek om te leven. Er is zo veel te ontdekken, er zijn zo veel mensen van verschillende komaf en afkomst. En dat alles op een zakdoek. Het is een plek waar platformen voor netwerken zich als vanzelf aandienen. Door de diversiteit, door de interessante mensen die Brussel aantrekt. Brussel is een internationaal platform en dat is iets om fier op te zijn. Toen ik hier kwam, was ik compleet onwetend over zo veel verschillende werelddelen. West-Europa, Arabië, en Azië zijn culturen die ik hier heb mogen leren kennen en dat is een geschenk uit de hemel.” “Zeven jaar geleden ben ik ook voor het eerst weergekeerd naar Chili. Mijn vader zou zelfs heel graag hebben dat ik er terug ga wonen. Maar ik heb hier mijn leven opgebouwd. Mijn vrouw is hier, mijn kinderen zijn hier, mijn netwerk is hier. Ook de manier van leven in Chili is er een die niet echt bij mij past. Het is daar werken, werken en nog eens werken, binnen een neoliberaal systeem. Twaalf uur per dag is geen aardigheid. Het lijkt wel een samenleving van mieren, als ik het zo mag zeggen. Neen, geef mij dan maar België en Brussel.”

Karel Van der Auwera

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

3 VRAGEN AAN JOOP DE BOER

Joop de Boer: “Het is de bedoeling dat lokale bloggers en stadsvormgevers elkaar ontmoeten tijdens een interactieve avond.”

‘Een creatieve kijk op de toekomst van de stad’ BRUSSEL – Joop de Boer en Jeroen Beekmans zijn de twee breinen achter de internationale blog The Pop-up City. De stad staat er centraal, met aandacht voor onder andere kunst, trends en architectuur. Nadat de blog vorig jaar tot leven kwam in Amsterdam komt The Pop-Up City Live nu ook naar Brussel. De twee mannen van popupcity.net strijken op 28 mei neer in de Beursschouwburg waarbij ze het publiek zullen meenemen langs tal van ideeën en trends die de stad kleur geven. Wat staat er op het programma van The Pop-up City Live? Joop de Boer: “Het zal een live variety show over de stad worden. Hierbij wordt de inhoud van de blog op het podium tot leven gebracht, waarbij interviews en presentaties elkaar afwisselen. Bij alles wat er getoond wordt proberen we in te gaan op de toekomst van de stad. Het is een zeer uiteenlopend programma, zo zal er bijvoorbeeld een kookshow zijn. Doorheen de dag worden ingrediënten die anders in de vuilbak zouden belanden verzameld in de stad, waarmee dan live op het podium gekookt wordt. We nodigen ook Gerben Van den Abbeele uit die het verhaal van zijn Pop-Up Park in de kanaalzone van Brussel zal vertellen. De manier waarop hij groen op een flexibele manier wil inzetten in de stad vinden we enorm inspirerend.” Hoe kregen jullie het idee om met

The Pop-Up City Live naar Brussel te komen? de Boer: “Nadat we vorig jaar in Amsterdam samenwerkten met het Vlaams Cultuurhuis in Nederland (Brakke Grond) leek het ons een logische stap om dit jaar in te gaan op de uitnodiging van het VlaamsNederlands huis deBuren. Brussel en Amsterdam hebben allebei hun eigen stedelijke problemen, en ik kijk er naar uit om deze tijdens Pop-up City Live op een creatieve manier te bespreken. Het evenement is in ieder geval een primeur in Brussel. We presenteren tegelijk ook ons eerste Pop-up City boek. ” Welk publiek willen jullie bereiken? de Boer: “Het is de bedoeling dat lokale bloggers en stadsvormgevers elkaar ontmoeten op deze interactieve avond. Ik denk dat het uiteindelijk een gemixte groep zal zijn van enerzijds mensen die professioneel met de stad verbonden zijn en anderzijds mensen die graag nadenken over steden in het algemeen. Onze blog, ons boek en dit evenement zijn er voor iedereen die geïnteresseerd is in de verstedelijking van de wereld en welke prachtige ideeën hier vandaag de dag uit voortvloeien.” Stefanie Luppens The Pop-Up City Live vindt plaats in de Beursschouwburg op 28/05 om 20u. De toegang is gratis. Meer info over het programma van de avond op www.deburen.eu

FINALE KONINGIN ELISABETHWEDSTRIJD VOOR ZANG. Van woensdag 28 tot zaterdag 31 mei treden elke avond drie finalisten op in het Paleis voor Schone Kunsten. De kandidaten worden begeleid door het Symfonieorkest van de Munt. Woensdagavond is de Belgische Jodie De Vos aan de beurt, zaterdag verdedigt Sheva Tehoval onze Belgische driekleur. meer info op www.bozar.be. n (S)ALLONS CHEZ LES VOISINS / DE BUREN / THE NEIGHBOURS. De bewoners van vier huizen in Etterbeek stellen op zondag 1 juni hun living open als concertzaal. Gemeenschapscentrum De Maalbeek en Podium@Etterbeek zochten vier jonge groepen uit, de bewoners zorgen voor een hapje en een drankje. Op het programma staan onder andere het gitaartrio Los Del Tre en singer-songwriter Jan-Pieter Delcour. De concerten zijn gratis, je moet enkel een bedanking meebrengen voor de gastvrije bewoners. Inschrijven is verplicht, want de plaatsen zijn beperkt. Stuur een mail naar demaalbeek@vgc.be met daarin de naam van het concert dat je wil bijwonen. Meer info op www.demaalbeek.be. Ella Martens

CULTUUR KORT

“De rode loper werd letterlijk uitgerold op Zaventem. Er werd met rijst geworpen als bij een huwelijk. Wij, de kinderen, kregen snoep”

tot een vaste waarde uitgegroeid in de sector. Mijn verantwoordelijkheid was het Kinderatelier. Het is iets waar ik met fierheid op kan terugkijken. Zes, veel meer kinderen zullen het niet geweest zijn, met wie ik indertijd ben mogen beginnen. Nu, zo veel jaren later, kunnen de mensen daar in Chambéry rekenen op het tienvoud. Vijftien jaar lang heb ik dat werk met hart en ziel gedaan. Waarbij ik onderweg veel teruggekregen én geleerd heb van de kinderen: kinderen zijn niet alleen de toekomst van onze maatschappij, ze zijn ook de thermometer van hun omgeving. De eersten aan wie je kan zien of het ergens goed gaat, of slecht.” “Verder heb ik deel uitgemaakt van de ploeg die de Zinneke Parade tot leven heeft gebracht. Nog een periode die me met trots vervult, blijvend. Net als die van Brussel Gekleurd, waar ik tien jaar lang in de raad van bestuur heb gezeteld. Dat bestaat helaas niet meer, maar we hebben er toch wijken nieuw leven mee ingeblazen met buurtfeesten, optredens, trefdagen en nog allerlei andere activiteiten.” “Wat ik daarbij onderweg, een beetje met vallen en opstaan, heb geleerd is het verschil tussen de Vlaamse mentaliteit – die van de noorderling – en de Latijns-Amerikaanse. De mentaliteit van de noorderling die zegt dat planning belangrijk is. Nu al heb ik afspraken voor volgend jaar in mijn agenda staan. In Latijns-Amerika is zoiets een utopie.”

voor mij een openbaring, zo goed voelde ik me er in mijn vel. Kort daarop zijn we naar Brussel verhuisd, helaas gepaard gaande met de scheiding van mijn ouders. Maar de basis voor het opbouwen van een toekomst in het land dat ons zo gastvrij had ontvangen, die was er.” Carlos Ramirez Carrasco vertelt het me in zijn van licht overgoten atelier in de Montgomerywijk. “De richting die ik gekozen heb – beeldende kunsten – is niet evident om aan de kost te komen. Daarom combineer ik het met activiteiten in de socio-culturele sector, wat me

BDW 1428 PAGINA 24 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Rachid Katir: “We leren jongeren omgaan met educatieve waarden als verantwoordelijkheidszin, groepswerk en respect.”

Zeilen > BruxSail geeft veertig kansarme jongeren levenslessen op de zeilboot

‘Jongeren laten genieten van onze ervaring” BDWSPORT

BRUSSEL – Sport als tool gebruiken om jongeren sterker in het leven te laten staan maakt steeds meer opgang. Sportclubs als BX Brussels en de Brussels Boxing Academy waren hier al van overtuigd, en nu plaatst ook BruxSail zich in dat rijtje. Dankzij de steun van het Fonds InBevBaillet Latour krijgen zij de kans hun ideeën te ontwikkelen en hun integratie-instrument op de lange termijn te verankeren. Het project van BruxSail kan niet voorgesteld worden zonder een woordje over het verleden. Oprichter Rachid Katir (44) kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk de bagage en ervaring van hem en zijn team zijn om dit in goede banen te leiden. Dus keren we even dertig jaar terug in de tijd. “Ik ben zelf op school met zeilen begonnen,” vertelt Katir. “Dat heeft mij geleid naar een carrière waarin ik Belgische titels heb behaald, aan internationale competities heb deelgenomen, naar Europese- en wereldkampioenschappen ben getrokken, etc. Ik ben ook monitor geweest bij mijn club en in het buitenland, en ik heb een ploeg geleid die Belgisch kampioen is geworden. Maar vooral: ik heb het geluk gehad veel te kunnen reizen en heel wat mensen te ontmoeten. Zeilen is altijd een leidraad geweest in mijn leven en

daarom heb ik BruxSail in 2003 opgericht.” De bedoeling om de passie voor het zeilen over te brengen was toen al aanwezig, maar het was aanvankelijk vooral het technische aspect dat aan bod kwam, zoals bij de klassieke zeilclubs. Maar naarmate de jaren vorderden, groeide bij Katir het idee om er een integratieinstrument van te maken en dat mondde dit jaar uit in dit project. “Ik heb in het verleden bij Sailing Team gewerkt, een organisatie die zeilactiviteiten organiseert voor bedrijven en de werknemers op de boot laat werken aan zaken als leiderschap, actieve communicatie, etc. Daar heb ik veel geleerd en ben ik het zeilen op een andere manier beginnen te bekijken. Als bedrijven die tool gebruiken, waarom zouden we het dan niet ontwikkelen voor kansarme jongeren? Dus ben ik met het uitwerken van een project begonnen.”

verende van het project en de background die mijn ploeg en ik hebben, speelden daarin een belangrijke rol.” Sinds 2014 beschikt BruxSail over de nodige middelen om zijn ideeën uit te voeren. Dankzij een samenwerking met de zeilclub van Genappe kunnen ze er elke zaterdag groepen van tien jongeren onderdompelen in de we-

Sociaal laboratorium

reld van het zeilen. “In totaal werken we met veertig jongeren die tussen de zeven en twaalf jaar oud zijn. Zij komen uit bestaansonzekere milieus en hebben het moeilijk op school. We werken samen met de Lakense school Magnolias. In samenspraak met de leraars worden de groepen samengesteld die deelnemen aan het project.” “Dat we per groep van tien werken, is omdat we kwaliteit willen leveren. We willen op de

“Daarmee ben ik op deuren beginnen te kloppen. Indien je iets kwalitatiefs wilt leveren, heb je daar de nodige middelen voor nodig. Zo ben ik bij het Fonds Inbev-Baillet Latour terechtgekomen, dat door de Koning Boudewijnstichting wordt beheerd. Zij hadden een oproep rond het thema ‘Buitenschoolse activiteiten centraal bij integratie’ gelanceerd en ze waren meteen geïnteresseerd. Het inno-

“We willen jongeren structureel begeleiden en hen helpen aan een betere toekomst”

lange termijn werken. Het haalt niets uit dat jongeren twee keer komen en dat we ze dan niet meer zien. Neen, we willen hen structureel begeleiden en hen helpen naar een betere toekomst. Zonder te forceren.” Daarvoor wordt het zeilen als instrument ingezet. Een sport die toch wat kennis vereist om het goed uit te voeren, maar de stap van de theoretische lessen wordt in dit project overgeslagen. De leerlingen worden meteen in de praktijk ondergedompeld en leren al doende. “We dompelen hen meteen onder in de wereld van het zeilen en verlaten zo het klassieke pad dat in zeilscholen wordt gevolgd. Dit kunnen we doen dankzij de sterkte van onze ploeg. Daar maken ook Faysal, Laurent, Patrice en Jessica deel van uit. Zij zijn jongeren die ik in het verleden heb begeleid en die op hoog niveau hebben gepresteerd. Dankzij die technische kennis kunnen zij de jongeren laten proberen en eventueel bijsturen. Ze hapten meteen toe toen ik hen dit voorstelde. Dat is mooi, een bewijs van hun passie en de respectvolle relatie die we hebben.” “De situaties die we aan boord beleven, spiegelen we ook aan het dagelijkse leven. We bevorderen de menselijke ontwikkeling en plaatsen de jongeren centraal in de actie door hen instrumenten voor hun toekomst aan te reiken. We leren hen omgaan met educatieve waarden als verantwoordelijkheidszin, groepswerk en respect. De strijd met de zee, met de natuur, is ook een les in nederigheid. Dit is eveneens een sociaal laboratorium, op een boot reageer je anders dan aan land. Het is een kleine ruimte, weglopen kan niet.” De jongeren ontdekken de maritieme wereld eveneens aan de hand van getuigenissen en verhalen. Faysal is bijvoorbeeld een geliefde verteller. Hij bestuurt een driehonderd meter lange gastanker en vaart daar de wereld meer rond. Zijn verhalen boeien de ketjes en trekken hen mee in dit project.

Horizonten verruimen De reacties van de jongeren zijn positief en geven Katir en zijn team een extra boost. Ze zijn overtuigd van hun project en zouden het de komende jaren graag zien uitbreiden. “Na dertig jaar in het zeilen ken ik het wereldje wel, en ik kan stellen dat wat wij aanbieden innoverend is. Wij kunnen terugvallen op een uitgebreide bagage dankzij onze verledens als topsporters, we hebben heel wat ervaring, maar vooral: we zijn gepassioneerd. Anders steek je hier niet al die tijd en moeite in. Ik ben zeer positief over de toekomst van dit project.” “Elke keer houden we een debriefing en daaruit blijkt steeds dat de jongeren zeer positief zijn. Ik herinner me een weekend dat er veel wind was en de regen met bakken uit de lucht viel. Maar dat deerde hen niet, ze wilden allemaal het water op. Dat is voor mij een bewijs dat we op de goede weg zijn.” In augustus organiseert BruxSail twee weken lang een zeilkamp waarbij veertien Brusselse jeugdhuizen betrokken zullen worden. Op het einde van het jaar zal een bilan opgemaakt worden, zal er geanalyseerd worden en zal Katir 2015 voorbereiden. “Op termijn willen we uiteraard onze horizonten verruimen en groeien. We zouden graag onze eigen infrastructuur hebben en ook buiten Brussel actief zijn. Maar eerst moet je je bewijzen en dat zijn we nu aan het doen. De democratisering van de zeilsport is nog niet echt doorgedrongen in België, dus ook daarin willen we een rol spelen. Maar we willen toch vooral de jongeren laten genieten van onze ervaring, van het geluk dat ik en mijn team hebben gehad. Ik wil alles wat ik heb meegemaakt delen met die jongeren en ze een tool geven in het leven, zodat ze de juiste keuzes maken.” Tim Schoonjans Meer info op www.bruxsail.com

BDW 1428 PAGINA 25 - DONDERDAG 29 MEI 2014

Brusselse Duivels (4): Frank Vercauteren

Bananen op het veld BRUSSEL – Op het WK van 1986 in Mexico drong Anderlecht-icoon Frankie Vercauteren met de nationale ploeg door tot de halve finales. Met onder meer een doelpunt tegen Paraguay, een assist op Enzo Scifo tegen de USSR en een assist op Jan Ceulemans tegen Spanje had hij een groot aandeel in het succes. Toch kijkt Vercauteren nog liever terug op het WK van 1982. “Het sportieve succes in Spanje was misschien minder, maar extrasportief ging het beter dan in Mexico, waar de sfeer zeker in de eerste weken niet goed was.”

een rechtsvoetige op links en omgekeerd,” zegt Vercauteren daarover. “Maar ik heb er destijds ook uren op getraind om er een specialiteit van te maken. En Erwin Vandenbergh was iemand die ik bijna blindelings kon bedienen. Er lag in die fase veel ruimte vrij op de helft van de tegenstander en ik wist dat Erwin daar gebruik van zou maken.”

Nantes

SPORT KORT

Het was heerlijk om de 20km door Brussel eens van aan de zijlijn mee te maken. Ik heb de wedstrijd drie keer gelopen. In 2009, 2010 en 2012. Telkens met wisselend resultaat. In 2009 met een ontstoken achillespees. Een jaar later was mijn knie total loss. En aan mijn laatste deelname hield ik een verstuikte enkel over. Neen, de zijlijn ging me goed af. En die zijlijn is verdomme belangrijk ook. Ik was verbaasd over het aantal sms’jes en Facebookberichten ik naderhand kreeg, genre: bedankt voor je aanmoediging. Vergis je niet: ik heb me laten gaan hoor. Roepen, juichen, springen, klappen met mijn armen zwaaien. Ook ik heb op 18 mei mijn portie caloriëen verbrand. Het begon met Gilbert Kirwa Kipruto. Het moet ongeveer tien voor elf geweest zijn toen de Keniaan voorbij kwam. Ogenschijnlijk moeiteloos. De laatste hellende meters van de Tervurenlaan leken als stof onder hem te passeren. Het resultaat van hard labeur. Hoogstwaarschijnlijk op de hoogvlakte van Iten, het Keniaanse epicentrum van de loopsport. Hij passeerde en ik kon niet anders dan applaudisseren bij het zien van zo veel vakmanschap. Luttele minuten later won Kipruto de vijfendertigste editie van de 20km. Voor mij was de toon gezet. Ik zat in mijn supportersrol en zou daar de volgende twee uur niet meer uitkomen. Kipruto heeft me achteraf niet bedankt voor de aanmoediging die ik hem toeslingerde. Bastien deed dat wel. Hij had op twee kilometer van de streep een dikverdiende ‘Go Bastien!’ van me gekregen. Met wat handgeklap bovendien. Temidden de Tervurenlaan had de Brusselse West-Vlaming nog jus genoeg in de benen om zich om te draaien op zoek naar wie het was die daar in de massa zo onverwacht zijn naam riep. Ik dus. Misschien kwam het daardoor dat Bastien ‘slechts’ twaalf minuten na Kipruto aankwam.

Ook Julien – ja, diezelfde als twee columns geleden – verdiende een aanmoediging. Met een ietwat agressief ‘gaan!’ herlanceerde ik hem richting Jubelpark. Ook hij bedankte achteraf voor mijn aansporende decibels. Het is graag gedaan. Vanaf dan werd het pak steeds dikker. De bocht aan het trammuseum braakte een eindeloos aantal lopers uit. Koppen herkennen werd steeds moeilijker. Maar iedereen verdiende applaus. Als supporter moet dan creatief zijn. Je hebt maar luttele seconden om een atleet te steunen. Ik heb mijn arsenaal aan supporterswoordenschat opgedreund, als ware het de tafels van vermenigvuldiging. “Go, komaan, allez hop, bravo, blijven gaan, goed bezig, ©2 0K doorgaan, vohouden, je bent MD OO RB er bijna, de Leffe staat al koud” of “moeder heeft viskes gebakken.” Alles voor een laatste energieboost of om even de gedachten van de verzuurde spieren weg te nemen. Ik kan me voorstellen dat er zondag veertigduizend man met een erg voldaan gevoel zijn gaan slapen. Terecht. Want het is zonder meer een prestatie om trots op te zijn. Maar van alle twintig kilometers door Brussel die ik al heb meegemaakt was dit veruit de leukste. Vergeef me tot slot nog deze uitsmijter. De Keniaan Kipruto won dus deze 20km. Runner-up was zijn landgenoot Kipkorir. Maar wat betekenen de namen van die Keniaanse atleten? Waarom heten ze allemaal Kipen-dan-nog-iets? Wel, de naam geeft vaak duiding bij de omstandigheden waarin de atleet geboren werd. Zo betekent Kipruto: geboren ver van huis en Kipkorir geboren na zonsopgang. Er staat een heel lijstje op de website Kenyanrunners.com. Ik dacht: dat deel ik even. E

schouwers vanaf 19 uur een knap staaltje bokssport voor. Onder andere onze Brusselse Sanae ‘Killer Bee’ Jah komt aan het werk. Meer informatie vindt u op de Facebookpagina van het evenement. ■ De supporters van RWDM BRUSSELS knokken voor hun club. Ze hebben het na de degradatie gehad met voorzitter Vermeersch. Op woensdag 4 juni organiseren ze een protestmars. De mars zal van het Edmond Machtensstadion naar het Karreveldkasteel gaan, waar op dat moment de gemeenteraad zal plaatsvinden. De supporters zullen de gemeenteraad nogmaals om het onmiddellijke vertrek van Vermeersch vragen en zullen ervoor pleiten dat RWDM in het Edmond Machtensstadion mag blijven spelen. Dat zal dan wel samen met WHITE STAR BRUSSELS zijn, dat naar TS Molenbeek verhuist.

Twintig kilometer van aan de zijlijn

.B EL SS RU

RUGBYCLUB BOSVOORDE is dit seizoen een grote slokop in de Belgische competitie. Ze veroverden de beker tegen Soignies, maar afgelopen weekend verloren ze van ASUB in de finale om de titel. Om hun seizoen in schoonheid te beëindigen moeten de Duitsers van TV Pforzheim nog voor de bijl. Zij zijn op donderdag 29 mei hun tegenstander in de finale van de North Sea Cup. De wedstrijd wordt om 17 uur op gang getrapt in het Drielindenstadion. Op zondag 1 juni organiseert Bosvoorde in zijn stadion ook de zevende editie van het Jean Heirwegh tornooi. De U11 en U13 van binnen- en buitenlandse ploegen nemen het dan tegen elkaar op. ■ Een dag eerder wordt ook in het Zuidpaleis een robbertje gevochten. De ELITE BOXING SHOW schotelt de toe-

Vercauteren had al in 1977, op 21-jarige leeftijd voor de Rode Duivels gedebuteerd in een wedstrijd tegen Noord-Ierland. Hij maakte deel uit van een nieuwe generatie die werd uitgeprobeerd door de nieuwe bondscoach Guy Thijs, die een jaar eerder had overgenomen van Raymond Goethals. In tegenstelling tot andere nieuwe jongens als Ceulemans, Gerets, en Meeuws miste hij wel het EK van 1980 in Italië waar België vice-Europees kampioen werd. Thys liet de linksbuiten thuis na wat Vercauteren zelf zijn slechtste seizoen ooit bij Anderlecht noemt. Maar twee jaar later plaatste België zich al voor de Mundial, en was Vercauteren uitgegroeid tot een vaste waarde. Hij speelde alle vijf de wedstrijden op het toernooi en stond dus ook aan de aftrap van de legendarische openingswedstrijd die België op 13 juni mocht spelen in het Nou Camp-stadion van Barcelona tegen de regerende wereldkampioen Argentinië. In de 63ste minuut kreeg hij toen op zijn ﬂank de bal toegespeeld door Luc Millecamps en verstuurde hij één van zijn gekende banaanvoorzetten die achter de schaarse Argentijnse verdedigers in de voeten van Erwin Vandenbergh belandde, met de gekende gevolgen. Waar zie je zulke voorzetten nog? “Veel ploegen spelen nu met buitenspelers die naar binnen komen:

Na de 1-0 overwinning tegen Argentinië volgde er nog een tegen El Salvador. Ook dat was voor Vercauteren een speciale wedstrijd. “Ik wist dat mijn vrouw tijdens de wereldbeker zou bevallen, maar we hadden afgesproken dat ik toch zou meegaan. Mijn zoon is geboren op de dag van de wedstrijd tegen El Salvador en ik wou dus absoluut voor hem scoren. Maar dat was misschien niet de beste instelling, want het liep niet zo goed.” De Mundial van de Belgen eindigde inderdaad in mineur. Na een gelijkspel tegen Hongarije mocht België wel naar de volgende ronde, maar daarin werd verloren van zowel Polen (0-3) als de Sovjet-Unie (0-1). “Tegen Polen hebben we gefaald als ploeg en stootten we op tegen een super Zbigniew Boniek, die drie keer scoorde. Onze benadering was niet meer dezelfde als die tegen Argentinië. Het was het omgekeerde van vier jaar later in Mexico. Het ging bergaf in plaats van bergop.” Frankie Vercauteren speelde zijn laatste, vriendschappelijke, interland in 1988 tegen Brazilië op de Bosuil in Antwerpen (0-2), maar speelde toen al bij het Franse Nantes en voelde zich niet meer echt betrokken bij de ploeg. Michaël Bellon

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

Bram Van de Velde (@bram_vandevelde) is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).